To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują
Piosenka „Kocham cię, kochanie moje” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów zespołu Maanam. Choć tekst powstał jako osobisty list miłosny Kory, szybko stał się hymnem miłości dla całego pokolenia. Komu wokalistka zadedykowała te poruszające słowa?
Wydana w kwietniu 1983 roku piosenka „Kocham cię, kochanie moje” szybko zdobyła serca słuchaczy, stając się jednym z największych przebojów Maanamu. Przez 21 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego, a jej słowa – pozornie proste, lecz niezwykle emocjonalne – przeszły do historii polskiej muzyki rozrywkowej. Utwór miał być listem miłosnym – intymnym, osobistym, dedykowanym jednej osobie. Ale los chciał inaczej – piosenka stała się publicznym wyznaniem uczuć całego pokolenia. Kulisy powstania „Kocham cię, kochanie moje” Choć wielu słuchaczy do dziś utożsamia ten utwór z uniwersalnym wyrazem miłości, jego początki były zgoła inne – to historia bardzo osobista. Tekst piosenki został napisany przez Korę Jackowską. Wokalistka była wówczas związana z jedną osobą – Markiem Jackowskim, liderem zespołu i jej ówczesnym mężem. Jako małżeństwo spędzili 13 lat. Choć ich związek przechodził burzliwy okres, tekst powstał z potrzeby serca. Kora napisała słowa jako list – szczery, bezpretensjonalny, pełen miłości, nadziei i tęsknoty, a Marek Jackowski skomponował muzykę. Tak narodziła się jedna z najbardziej znanych ballad polskiej muzyki lat 80. Piosenka szybko zaczęła żyć własnym życiem. Późniejsze interpretacje przypisywały piosenkę różnym postaciom z życia Kory. Istnieje teoria, że osobą, do której wokalistka zwracała się czule "kochanie moje", mógł być także Kamil Sipowicz, którego poznała będąc jeszcze w związku z Jackowskim. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Sukces i wpływ piosenki na polską muzykę W realiach PRL-u „Kocham cię, kochanie moje” była czymś więcej niż tylko przebojem – była rodzajem manifestu. W czasach, gdy uczucia wyrażało się ostrożnie i często przez aluzje, ta piosenka uderzała prostotą i siłą przekazu. Ludzie zakochani nucili ją swoim partnerom, puszczano ją na weselach, a nawet... w radiowęzłach szkolnych. Stała się symbolem emocjonalnej szczerości i jedności pokolenia. Piosenka do dziś pojawia się na listach przebojów wszech czasów i jest chętnie interpretowana przez młodych artystów. Tekst nie traci na aktualności – pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cytowanych w polskiej muzyce. Dla wielu to „polski odpowiednik” światowych ballad miłosnych. „Kocham cię, kochanie moje” w kontekście twórczości Kory Choć Kora napisała wiele przebojów, „Kocham cię, kochanie moje” wyróżnia się szczególnym ładunkiem emocjonalnym. To nie tylko hit – to część biografii artystki. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym, niemal hymnem – zarówno na koncertach Maanamu, jak i podczas solowych występów. Włączała ją do repertuaru przez całe życie. Kora nigdy nie ukrywała, że inspiracją dla jej twórczości były jej własne przeżycia – miłości, rozstania, walka o wolność. „Kocham cię, kochanie moje” to esencja tej filozofii – prosty tekst, który niesie uniwersalne emocje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu View oEmbed on the source website
„Must Be The Music”: Ten moment poruszył wszystkich. Polsat oddał hołd Korze w niezwykły sposób
W finałowym odcinku 12. edycji „Must Be The Music” emocje sięgnęły zenitu. Polsat w niezwykle poruszający sposób uczcił pamięć Kory Jackowskiej – legendarnej wokalistki Maanamu i charyzmatycznej jurorki programu. Zdjęcia artystki, kultowy przebój „Cykady na Cykladach” i dedykacja od zespołu Enej sprawiły poruszyły wszystkich.
Olga „Kora” Jackowska była jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny muzycznej. Jako wokalistka zespołu Maanam wniosła do rodzimej muzyki rockowej unikalny styl i głos, który stał się symbolem całej epoki. Dla widzów programu „Must Be The Music” była także niezapomnianą jurorką – bezkompromisową, szczerą. Podczas finału 12. edycji „Must Be The Music”, Polsat oddał hołd Korze Jackowskiej. Wzruszenie odebrało wszystkim mowę. Kora Jackowska – niezapomniana jurorka „Must Be The Music” Finałowy odcinek 12. edycji talent show Polsatu „Must Be The Music”, wyemitowany 16 maja 2025 roku, rozpoczął się wyjątkowym i pełnym emocji momentem. Scena rozświetliła się zdjęciami Kory Jackowskiej. W tle wybrzmiał jeden z jej najbardziej znanych utworów – „Cykady na Cykladach”. Ten poruszający początek był symbolicznym przypomnieniem o wpływie, jaki Kora wywarła na polską kulturę muzyczną oraz na format programu, którego była istotną częścią przez wiele edycji. Hołd dla Kory był kontynuowany przez występ zespołu Enej – zwycięzców pierwszej edycji „Must Be The Music”. Zespół, który zawdzięcza programowi początek swojej ogólnopolskiej kariery, powrócił na scenę z wyjątkową misją. Swój energetyczny występ zadedykowali właśnie Korze Jackowskiej, zaznaczając, że była dla nich nie tylko jurorką, ale również ogromną inspiracją. "Mieliśmy zaszczyt poznać ją osobiście. Była przekochaną osobą. (...) Ten wykon dedykujemy Korze", wyznali. Ich pojawienie się na scenie miało wymiar symboliczny – łączyło historię programu z jego teraźniejszością, a dedykacja była wyrazem wdzięczności i uznania. Czytaj też: Takiego finału "Must Be The Music" jeszcze nie było, emocje sięgnęły zenitu! Wiemy, do kogo trafiła główna nagroda Reakcje widzów na upamiętnienie Kory Jackowskiej Publiczność zgromadzona w studiu i widzowie przed telewizorami nie kryła wzruszenia. Media społecznościowe wypełniły się wpisami pełnymi emocji – wspomnieniami o Korze, słowami uznania dla Polsatu za ten gest oraz zachwytami nad występem zespołu Enej. Wiele osób podkreślało, że był to jeden z najbardziej poruszających momentów. „Brakuje bardzo Kory na tym świecie... Jedna, Jedyna, Niepowtarzalna, Genialna Artystka. Jako Jurorka prawdziwa, nie gryzła się w język, szczerze mówiła co myśli... Takiej drugiej Osobowości nie ma i nie będzie...”, „Brakuje strasznie Kory”, „Było super. Cieszę się, że Enejowcy powrócili do MBTM jako goście specjalni i szacun dla ś p Kory”, „Przy utworze Enej nie obyło się bez wzruszenia i tęsknoty za Korą”, czytamy w mediach społecznościowych. Sprawdź też: Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Mateusz i Szymon nie poszli w ślady mamy
Była spełnioną mamą dwóch synów, Mateusza i Szymona, którzy przyszli na świat w latach 70. Dopiero po czasie odkryli, że mają innych ojców biologicznych. Ich dzieciństwo, naznaczone burzliwą historią wokalistki, było zarazem pełne miłości i rodzinnego ciepła. Kora dążyła do tego, by zapewnić im nie tylko stabilizację materialną, ale przede wszystkim matczyną troskę i bezwarunkowe wsparcie. Choć na co dzień stronią od błysku fleszy, synowie wybitnej artystki pojawili się niedawno na koncercie "Falowanie i spadanie — Pamięci Kory", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Towarzyszył im ojciec jednego z nich, Kamil Sipowicz. Jak poznali się Kora i Marek Jackowski? Olga „Kora” Jackowska poznała Marka Jackowskiego w Piwnicy pod Baranami podczas koncertu zespołu Vox Gentis. Ich uczucie rozwinęło się błyskawicznie – pobrali się w grudniu 1971 roku, a już w kolejnym roku powitali na świecie syna, Mateusza. Cztery lata później urodził się Szymon. Przez lata wszyscy – łącznie z samym Jackowskim – żyli w przekonaniu, że jest on biologicznym ojcem obu chłopców. Dopiero po dekadzie prawda wyszła na jaw, co Kora opisała w swojej autobiografii "Kora, Kora. A planety szaleją". Zobacz też: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Kora i Marek Jackowski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGHN3ov-b5784cf.jpg" width="1600" height="2158" alt="WARSZAWA, 11.01.2003 Zespó³ Maanam (n/z: wokalistka grupy Kora i Marek Jackowski) zapiewa³a podczas balu charytattywnego "Wieczór Trzech Króli....Internetu", jaki odby³ siê w Warszawie. Ca³y dochód z imprezy zasili³ Fundacjê Wielkiej Orkiestry wi¹tecznej Pomocy. PAP Janusz Mazur DG /bp/" title="Kora Marek Jackowski / Maanam" /> Rozstanie Kory z Jackowskim i nowy rozdział Szymon Sipowicz to syn Kory i Kamila Sipowicza. Ich drogi skrzyżowały się w 1975 roku w windzie budynku przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka zamieszkała z rodziną. Ich relacja, początkowo platoniczna, z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Mimo rozwodu z Markiem Jackowskim w 1984 roku Kora i Kamil przez wiele lat nie decydowali się na wspólne zamieszkanie, głównie z powodu sprzeciwu matki Sipowicza. Dopiero pięć lat później stworzyli wspólne domowe ognisko. Swoją wizytę w domu Jackowskich złożyła im w połowie lat 70. Magda Umer, która opisała ją w ten sposób: „Chyba po 1975 r. Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy ulicy Ogrodowej, na terenie dawnego Getta... Byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach parzącą cudowną herbatę... Śpiewaliśmy Cohena, rozmawialiśmy o sztuce jako ratunku przed rzeczywistością, filozofowaliśmy do nocy”. Olga Jackowska i Kamil Sipowicz: spędzili razem cztery dekady Związek Kory i Marka Jackowskiego przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Oboje powstrzymywali się przed decyzją o wspólnym mieszkaniu z powodu matki Sipowicza, która od początku była temu związkowi przeciwna. 5 lat po rozwodzie artystki, para zamieszkała razem w Warszawie. Czytaj także: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Kora i Kamil Sipowicz w sesji VIVY! lipiec 2019 Relacje Kamila Sipowicza i synów Kory Szymon o tym, że jego biologicznym ojcem jest Kamil Sipowicz, dowiedział się w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób, kiedy był już nastolatkiem. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała Kora w RMF FM. Sipowicz był bardzo zaangażowany w wychowanie synów wokalistki. Jego wsparcie i obecność wywarły duży wpływ na późniejsze wybory i zachowania synów Kory. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był. Miałam więc odwagę powiedzieć prawdę, ale musiałam mieć akceptację wszystkich stron”, wyznała artystka. ZOBACZ TEŻ: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! Tak wygląda dziś życie synów Kory. Nie poszli w jej ślady Synowie Kory nie poszli w ślady ich mamy. Od początku nie byli również zainteresowani rozgłosem wokół siebie, dlatego niewiele informacji z ich życia trafiło do mediów. Mateusz Jackowski na co dzień jest grafikiem komputerowym. Swoje umiejętności zawodowe wykorzystał kilkukrotnie do stworzenia projektów okładek albumów zespołu Maanam, m.in. - „Miłość jest cudowna”. Jak podaje „Fakt”, w 2015 roku wziął ślub, a wesele odbyło się w Krakowie. Mateusz bardzo dba o swoją prywatność, więc nie wiemy o nim nic ponadto. Z kolei o Szymonie, młodszym synu Kory, wiadomo nieco więcej. W przeszłości pracował w modelingu, a jego dodatkowym zajęciem była praca w charakterze DJ-a. Jego największą pasją jest jednak jazda na deskorolce — podaje serwis „edziecko.pl”. Był temu zajęciu bardzo oddany, o czym opowiedział również w programie „Dzień Dobry TVN”. Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski „W wieku 14 lat przeprowadziłem się z Krakowa do Warszawy i większość moich nowych kolegów jeździła na deskorolce. W tamtych czasach sprzęt do skateboardingu był w Polsce niedostępny. Trzeba go było sprowadzać z Zachodu”. Okazało się, że jazda na deskorolce pochłonęła Szymona Sipowicza na tyle, że swojego czasu zrezygnował dla niej z chodzenia do szkoły. „Brał deskę i udawał, że idzie do szkoły. Gdy pod koniec roku sprawdziliśmy jego wyniki w nauce, okazało się, że w szkole był trzy razy. On jest bardzo oddany tej pasji. To jest piękne. Jak człowiek ma pasję, to jest szczęśliwy”, komentował z uśmiechem jego ojciec. Szymon wspomina, że pierwszą profesjonalną deskorolkę kupił w Berlinie. Kora z synem, Szymonem Sipowiczem, 2011 r. „Trzymałem ją przy piersi, nawet z nią spałem. Ojciec stwierdził, że coś jest ze mną nie tak”, wyznał młodszy syn Kory. Szymon Sipowicz poszedł też śladami starszego brata i zajął się grafiką komputerową. W życiu prywatnym został również szczęśliwym mężem. Jak podaje „Fakt”, Szymon Sipowicz poślubił dziennikarkę, Katarzynę Zielonkę. Są również szczęśliwymi rodzicami synka, który otrzymał bardzo oryginalne imię nawiązujące do greckiej mitologii, Leon Jazon. Czytaj też: Nie lubił gdy mama chodziła na wywiadówki. Syn Kory wspomina o dzieciństwie Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! Tak wygląda relacja Kory z wnukiem. Chciała zadedykować mu koncert Artystka miała okazję spędzić kilka lat z wnukiem i poświęcić mu wiele uwagi. Zadedykowała mu piosenkę "Ping Pong" ze swojej ostatniej płyty. Nietuzinkowa, jak zawsze, wolała, by wnuk zwracał się do niej po imieniu, niż tradycyjnie "babcia". Jeszcze przed śmiercią rozważała zorganizowanie koncertu dla niego. Pamięć o Korze pozostaje żywa nie tylko w sercach rodziny i fanów, ale także poprzez wydarzenia jej poświęcone. Jednym z ostatnich najważniejszych był koncert "Falowanie i spadanie", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Na wydarzeniu pojawili się również jej synowie, oddając hołd matce, która była dla nich inspiracją i opoką. Ich obecność podkreśla, jak wielki wpływ miała Kora na swoje dzieci i jak głęboko jest wciąż przez nich pamiętana. Zobacz też: Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/06/EN016490220035-65ae03c.jpg" width="2000" height="1456" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 27.03.2025. Koncert "Falowanie i spadanie - pamieci Kory" w siedzibie TVP poswiecony legendarnej wokalistce.N/z: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski, Anna Kubczak, Kamil Sipowicz, Tomasz Sygut" title="Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Koncert "Falowanie i spadanie - pami?ci Kory"" />
Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę. Mówi o ostatnim spotkaniu z Korą
Mało kto wiedział, że łączyła je wyjątkowa więź
Charyzmatyczna, szczera, niezwykła artystka i wybitna osobowość. Do końca była otoczona cudownymi osobami, ukochaną rodziną i przyjaciółmi. Twórczość artystki i pamięć o niej nigdy nie przeminą. Kora na stałe zapisała się w sercach fanów, a także w historii polskiej muzyki. Kora odeszła 24 lipca 2018 roku. W poruszających słowach przyjaciółkę wspominała aktorka, Małgorzata Potocka. Małgorzata Potocka wspomina przyjaciółkę Olgę Jackowską W ostatnich latach życia Kora walczyła z chorobą nowotworową. Wyniszczała ją i zadawała olbrzymi ból. Nie zamierza się podawać, w końcu miała naturę wojowniczki. W tym czasie jej azylem stał się ukochany dom na Roztoczu, gdzie spędzała czas w otoczeniu przyrody, ukochanych zwierząt, przy dźwiękach muzyki. „Dla Kory to był raj”, mówił Kamil Sipowicz w rozmowie z halo tu Polsat. Sama artystka wspominała w jednym z wywiadów, że na Roztoczu czas płynął inaczej. „Zresztą jak nie wstanę rano, to brakuje mi tych godzin. Ogarniam dom, zwierzęta, gaszę światła wokół domu, krzątam się wokół siebie, co zajmuje mi dużo czasu. Wszystko toczy się wolno. Żaden pośpiech nie jest wskazany. Bardzo lubię mieć ten czas dla siebie, bo jak Kamil śpi, to jakby dzieci w domu spały, panuje cudowna cisza. Kiedy wstaje, dom zaczyna inaczej energetyzować, przygotowuje śniadanie, robi to, tamto, siamto… Dnia za mało, żeby ogarnąć cały ten świat, który tutaj mamy. Ale wiem też, że to moje życie się już kończy, więc co zrobić, w moim przypadku, z tymi dniami, tygodniami, bo ja nie pozwalam sobie patrzeć w przyszłość dalej. To już jest zupełnie inne postrzeganie życia. Nie pamiętam, żebym tak intensywnie żyła każdą chwilą w ciągu dnia”, relacjonowała poruszona. Czytaj też: Na ekranie grali parę. Magdalena Różczka i Maciej Zakościelny powrócili do telewizji w wielkim stylu! Olga Jackowska i Kamil Sipowiczna ukochanym Roztoczu, Sesja VIVY! Małgorzata Potocka o ostatnim spotkaniu z Korą Mało kto zdaje sobie sprawę z tego, że Korę łączyła piękna przyjaźń z aktorką, Małgorzatą Potocką. Ich ścieżki splotły się w latach 70. „Ona zaczynała w takim undergroundzie, jak Kraków, Łódź, wśród muzyków, którzy zaczęli tworzyć scenę w Polsce. I byli bardzo progresywni, bardzo indywidualni. Kora zawsze kojarzyła się z taką wolnością i niezależnością. [...] Była tą bojowniczką, stojącą na przodzie, która się nie dawała. Wyprzedzała epokę i była pionierką", relacjonowała aktorka w halo tu polsat. Sprawdź też: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Ulubienica widzów doskonale pamięta ostatnie spotkanie z przyjaciółką. Stało się to na kilka tygodni przez odejściem Kory. Małgorzata Potocka odwiedziła ją z siatami dobroci i zamiarem, by coś ugotować, pomóc jej. Olga Jackowska ją zaskoczyła. Sama przejęła stery w kuchni. Spędziły ze sobą kilka wspaniałych dni, które minęły im na wspólnych rozmowach i spacerach. „Tymczasem Kora powiedziała, że to ona gotuje. Siedziałam więc grzecznie w kuchni i widziałam, jak ona robiła dla mnie kolejne wspaniałe dania. Byłam taka wzruszona, cały czas chciało mi się płakać, ale wbijałam sobie pazury w uda i powiedziałam sobie: "Nie, nie możesz jej tego pokazać, nie możesz się zachowywać jak idiotka, musisz być tą Małgośką, którą ona zawsze lubiła, akceptowała, silną i wesołą". I przez tydzień u nich mieszkałam. Były to wspaniałe dni wypełnione spacerami”, opowiadała w halo tu Polsat. Kiedy opuszczała Roztocze, Kora wręczyła jej pewien prezent, który przez długi czas przypominał aktorce o ukochanej przyjaciółce. "Kiedy wyjeżdżałam po tym tygodniu od niej, zapakowała mi pełen bagażnik ziół, bazylii, rozmarynu, mięty, pietruszki i innych. I powiedziała, że mam to wszystko zamrozić. Słuchajcie, ja te zioła miałam jeszcze niedawno. Miałam sześć szuflad, kupiłam zamrażalnik wcześniej na te zioła i po prostu one były, od czasu do czasu brałam naprawdę ze wzruszeniem, bo to było coś niesamowitego...", zwierzała się w halo tu Polsat. Olga Jackowska odeszła 28 lipca 2018 roku. Źródło: Halo tu Polsat, Viva.pl. Artykuł aktualizowany na VIVA Historie 11.11.2024 r.
Syn Kory przez ostatni rok walczył o dobre imię matki. Sprawa z sensacyjną biografią artystki doczekała się finału
Pod koniec maja ubiegłego roku na rynku ukazała się książka Katarzyny Kubisiowskiej pt. "Kora. Się żyje. Biografia" wydawnictwa Znak. Pozycja od początku wywołała na rynku sporo zamieszania, głównie ze względu na wątki biograficzne odkrywające przed czytelnikami wiele kontrowersji z życia wokalistki. Jak się okazało, nie wszystkie informacje zawarte w książce były prawdziwe, w związku z czym rodzina Kory zażądała od wydawnictwa poprawek. Ta sprawa doczekała się swojego finału, syn artystki zabrał głos w tej sprawie. Finał awantury o biografię Kory W maju 2024 r. wydawnictwo Znak opublikowało przeprosiny, które Mateusz Jackowski przyjął, jak podkreślił, z zadowoleniem i ulgą. Syn Kory w rozmowie z Plejadą podkreślił, że sprostowanie nieprawdziwych informacji było dla niego szczególnie ważne, ponieważ niepotrzebnie skrzywdziło wiele osób, w tym głównie jego rodziców. "Choć "Się żyje. Kora. Biografia" to książka aspirująca do przedstawienia jej życia w sposób wielowymiarowy, jej autorka nie ustrzegła się niestety poważnych błędów i nieścisłości. Wydawnictwo Znak, które wydało tę książkę, wykazało się odpowiedzialnością i wrażliwością, przyznając, że Katarzyna Kubisiowska umieściła w niej nieprawdziwe informacje, m.in. o moich rodzicach oraz naszych przyjaciołach", powiedział Mateusz Jackowski w wywiadzie dla Plejady. Czytaj też: Doczekał się dwóch synów, prawie nigdy ich nie widywał. Jak wyglądała relacja Janusza Rewińskiego z dziećmi? Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski, 2005 r. Co istotne w całej sprawie, autorka książki nie zgadza się z informacjami zawartymi w komunikacie wydawnictwa. Katarzyna Kubisiowska w swoich mediach społecznościowych opublikowała następujący wpis: "W sprawie przeprosin wydawnictwa Znak za fragmenty opublikowane w książce »Się żyje«: 1. Książkę przed publikacją czytała Anna Kubczak, siostra Kory, Kamil Sipowicz, mąż Kory oraz synowie Kory — Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz. Książka na tym etapie została przez rodzinę zaakceptowana. 2. Podane w książce fakty zostały sprawdzone w dwóch źródłach. 3. Opublikowane przez Znak przeprosiny są formą ugody, która została zawarta między wydawnictwem a Mateuszem Jackowskim. Nie jest to wyrok sądu." Mateusz Jackowski odniósł się do komentarza pisarki. "Wypowiedzi Kubisiowskiej sprawiają wrażenie, jakby nie rozumiała, co się właśnie wydarzyło. Dla mnie sprawa "Się żyje" jest zamknięta, przeprosiny zostały przyjęte", podsumował. Zobacz również: Są ze sobą prawie dwie dekady, nie planują ślubu. Kłótnie cementują związek Mai Ostaszewskiej i Michała Englerta <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="292" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fkatarzyna.kubisiowska%2Fposts%2Fpfbid026nkbBHWdkTzwbX6BX7dWV9JGXUwCgrqEwxP4BFj7VW71gay3eXKb7wisJjEJZnhBl&show_text=true&width=500&preview=comet_preview" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mateusz Jackowski zajmie się spuścizną po rodzicach Po rozwiązaniu jednej sprawy związanej z mamą syn Kory wyznaczył sobie kolejny, bardzo ważny cel, który zakłada uporządkowanie prawnie wszystkich kwestii związanych z twórczością m.in. zespołu Maanam. "Uważam, że nadszedł czas na zbudowanie sprawnego mechanizmu zarządzania i udostępniania ich twórczości z pomocą specjalistów, w tym prawników z Kancelarii Markiewicz Sroczyński Mioduszewski z Krakowa, którzy pomogli wypracować rozwiązanie z Wydawnictwem Znak", wyznał w rozmowie z Plejadą. "Aktualnie staramy się doprowadzić do uporządkowania wszystkich kwestii związanych z twórczością moich rodziców i Maanamu, tak aby nadal mogła funkcjonować, ewoluować i wpływać na kolejnych twórców. Nie da się tego zrobić bez sprawnego zarządzania ich dorobkiem i wizerunkiem. Dążę do tego, aby twórczość i pamięć o rodzicach nadal żyły i mogły wspierać rozwój innych artystów, zwłaszcza młodego pokolenia. To jest mój cel na najbliższe lata", podkreślił Mateusz Jackowski. Zobacz też: Klub Zbigniewa Jakubasa odniósł niebywały sukces. Córka miliardera również robi karierę Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej "Kory" skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022
Marek Jackowski zamieszkał z ukochaną żoną we Włoszech. Kora nie umiała zaakceptować jego wyborów
Odkąd Marek Jackowski związał się z ukochaną Ewą, odnalazł szczęście i spełnienie. Ucierpiała na tym z kolei jego relacja z Korą, która nie umiała zaakceptować nowej wybranki założyciela Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze". Historia relacji całej trójki nie miała niestety szczęśliwego zakończenia. [Ostatnia aktualizacja: 11.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie 12.12.2024 r.] Marek Jackowski odnalazł szczęście u boku żony Ewy 3 maja 1992 roku w Polkowicach Maanam grał majówkowy koncert dla lokalnych mieszkańców. Marek Jackowski nie przypuszczał, że ten dzień zmieni jego życie na zawsze. To wtedy założyciel kapeli spotkał po raz pierwszy miłość, która towarzyszyła mu do końca życia. Z ukochaną Ewą doczekał się trzech córek, dzięki niej zerwał z nałogiem i cieszył się urokami życia innymi niż bycie gwiazdą rockowego zespołu. Małżeństwo poszukiwało swojego miejsca na ziemi. Najpierw zamieszkali w Zakopanem, stworzyli tam swój azyl, wypełnili dom obrazami, porcelaną i meblami, a muzyk wydzielił sobie minigabinet do pracy. Po pewnym czasie okazało się, że mieszkanie w górach miało swój urok, ale tylko na jakiś czas. "Mieszkanie tam na dłużej jest naprawdę uciążliwe”, wspominała Ewa Jackowska. Postanowili po raz kolejny zmienić coś w swoim życiu i postawili na wyprowadzkę do Włoch. Latem 2007 roku zamieszkali w uroczym domu w San Marco di Castellabate w Salerno pod Neapolem. I choć córki Jackowskich były nieco rozżalone zmianą środowiska i wyprowadzką z dala od znajomych i szkoły, to cała rodzina szybko adaptowała się do nowego miejsca. "Tata od razu zakochał się w tym miejscu", opowiadała córka muzyka, Paloma. "Gdy się tu sprowadziliśmy, miał ogromną radość z tego, że budzi się rano i od razu robi obchód ogrodu. Zrywał cytrynę do herbaty, patrzył, jak wszystko kwitnie dookoła, jak rozwijają się kwiaty, owocują morele czy zmienia się drzewo magnolii. Mieli z mamą taki poranny rytuał ogrodowy" (cytat za wyborcza.pl). Zobacz też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Marek Jackowski, Ewa Jackowska Kora nie akceptowała żony Marka Jackowskiego Założycielowi Maanamu na przestrzeni lat zmieniły się priorytety, ważniejsza stała się dla niego rodzina, najwięcej uwagi poświęcał córkom i żonie, a Kora nie ukrywała, że te zmiany w życiu jej byłego partnera są źródłem jej dużych frustracji. "Marek ma wszystko w dupie!", wykrzyknęła do reszty zespołu Maanam, kiedy dowiedziała się o wyprowadzce Jackowskiego do Włoch. "Co on, kurwa, robi w tych Włoszech? Kto będzie płacił za jego przyloty do Polski?!", komentowała rozżalona. Muzycy Maanamu wiedzieli, z czego wynika ta złość. "Kora denerwowała się tą wyprowadzką, bo chciała, by Marek był na każde jej żądanie". Do tego dochodziły jeszcze kwestie czysto logistyczne. Marek spóźniał się na próby, kiedy mieszkał w Zakopanem, wobec czego członkowie zespołu zastanawiali się, co stanie się w momencie, gdy zamieszka setki kilometrów od Polski. Emocjonalna reakcja Kory miała też swoje źródło w zazdrości o Ewę, której Marek Jackowski poświęcał wtedy najwięcej czasu i uwagi. "Nie mogła zaakceptować też Ewy i znieść tego, że dla Marka najważniejsza jest rodzina i że on słucha żony, ubierając się na scenę, realizując swoją pasję związaną ze sztuką czy wyprowadzając się z Polski", mówili członkowie Maanamu. W pewnym momencie dwie kobiety o dominujących charakterach chciały mieć znaczący wpływ na tego samego mężczyznę. W relacji Kora-Ewa nigdy nie zapanował rozejm i wzajemne zrozumienie, a to wpływało także na relację wokalistki z założycielem Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze. Gdyby się akceptowały, nie byłoby wielu konfliktów w zespole", mówi osoba z otoczenia Maanamu. Niedługo potem, 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w którym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Czytaj również: Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później... Kora, Marek Jackowski Źródło: wyborcza.pl
Gdy się poznali, miała zaledwie 18 lat i była żoną jego kolegi. Uczucie, które ich połączyło, bardzo szybko wygasło
Kim była druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna Krupicz?
Marek Jackowski znany jest nie tylko jako założyciel Maanamu, ale także mąż Kory. Chociaż ich związek nie przetrwał próby czasu, zdecydowanie przeszedł on do historii. Muzyk do końca życia był związany z żoną Ewą, która miała być prawdziwą miłością jego życia. Jednakże pomiędzy tymi dwoma związkami w życiu gitarzysty pojawiła się także inna, nieczęsto wspominana kobieta. Kim jest druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna? Małżeństwo Marka Jackowskiego i Kory bardzo szybko się rozpadło Marek Jackowski i Kora pobrali się w 1971 r. Początkowo byli zgraną parą, lecz po kilku latach uczucie między nimi powoli zaczęło wygasać. W latach 80. ubiegłego wieku po ich miłości nie było już żadnego śladu. „Mniej więcej od 1982 r. między Markiem i Korą był już wyłącznie układ, nie istniało małżeństwo Jackowskich” możemy przeczytać w biografii muzyka „Głośniej”. Chociaż formalnie para pozostała w związku małżeńskim aż do 1984 r. już znacznie wcześniej w ich życiach zawitały inne osoby. Kora zaczęła spotykać się z innymi, a w świecie Marka Jackowskiego miała pojawić się tajemnicza licealistka. Ich relacja trwała kilka lat, dopóki o romansie nie dowiedziała się matka dziewczyny. Muzyk znów został sam, jednak ten stan nie trwał zbyt długo. Wkrótce miał poznać swoją kolejną żonę, Katarzynę. Zobacz także: Michał Wójcik z Ani Mru-Mru o swoim burzliwym życiu osobistym: „nie jestem wierny” Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 rok, zespół Maanam Kim była druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna Krupicz? W 1985 r. Kora i Marek Jackowski już od roku nie byli małżeństwem, jednakże wciąż byli razem w zespole. Wtedy zdecydowali się na odświeżenie składu: perkusista Paweł Markowski został zastąpiony Jarosławem Szelągowskim. Muzyk był wcześniej związany z innym kultowym zespołem, Lady Pank. Ze związku z poprzednią partnerką na świecie przywitał córkę, Tolę, która później była członkinią duetu Blog 27. W tamtym czasie muzyk Paweł Markowski był związany jednak z inną kobietą: Zaledwie 18-letnią Katarzyną, z którą miał syna Jana. Nie mógł się spodziewać, że wkrótce później młoda żona zostawi go dla jego kolegi z zespołu... Katarzyna, która jest siostrą Dariusza Krupicza, współzałożyciela i muzyka zespołów De Mono, zakochała się z wzajemnością z Marku Jackowskim. Ich gorące uczucie się rozwijało i w 1991 r. w Zakopanem zdecydowali się powiedzieć sobie symboliczne „tak”. Muzyk zaakceptował także syna partnerki z poprzedniego związku i traktował go jak własne dziecko. Zresztą nie był to jego pierwszy raz: zaledwie pięć lat po ślubie z pierwszą żoną, Korą, na świat przyszedł Szymon, owoc zdrady wokalistki z Kamilem Sipowiczem. Czytaj też: Razem na planie i w życiu. Juliusz i Ewa Machulscy od 30. lat tworzą zgraną parę Kora Jackowska i Marek Jackowski, Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu, 1985 r. Marek Jackowski szczęście odnalazł dopiero przy trzeciej żonie Niestety ich związek przetrwał zaledwie trzy krótkie lata. Para nie doczekała się wspólnych dzieci, ich drogi więc bardzo szybko się rozeszły. Wkrótce później w życiu gitarzysty pojawiła się Ewa, która została jego trzecią żoną i towarzyszyła mu aż do końca. To przy niej doczekał się prawdziwej rodziny. Katarzyna zdecydowała się wyjechać z Polski. Ostatnie doniesienia wskazywały na to, że zajmowała się handlem antyków w Holandii pod pseudonimem Kate Van Anders. Przez kilka lat spotykała się z niejakim Richard Remmé, nie jest jednak wiadomo co robi dzisiaj. Związku z polskim muzykiem nie chciała komentować. Źródła: Biografia Marek Jackowski. Głośniej!, Fakt Zobacz też: Jarosław Kulczycki nazwał swoją żonę „prezentem od losu”. O mały włos prawie się nie poznali... Marek Jackowski, Ewa Jackowska Marek Jackowski
Rozstali się w życiu prywatnym i artystycznym. Tak Kora i Marek Jackowski mówili o rozstaniu z zespołem Maanam
Jak naprawdę wyglądał koniec ich współpracy?
Byli nierozłączni przez lata. Partnerzy nie tylko w życiu prywatnym, ale też artystycznym. Wydawało się, że Kora i Marek Jackowski już zawsze będą szli razem przez życie. Niestety w pewnym momencie zakończył się nie tylko ich związek, ale też współpraca w zespole Mannam. Kora i Marek Jackowski - rozstanie z Maanamem Przypomnijmy, że 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w któym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Muzyk wraz z Januszem Iwańskim założył zespół The Goodboys. Formacja wydała tylko jeden album. Zaś Kora rozpoczęła współpracę z pozostałymi członaki Maanamu i występowała pod swoim pseudonimem. I choć później Marek Jackowski chciał reaktywować zespół, jego plany przerwała nagła śmierć, która wstrząsnęła Olgą Jackowską. CZYTAJ TEŻ: Romansował z Korą, jego karierę przekreślił wypadek. Po nim Bogdan Kowalewski musiał zmienić specjalizację Przypominamy archiwalne wywiady artystów niedługo po rozstaniu z kultową już formacją. "Oboje jesteśmy hipisami. Naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Może kiedyś się porozumiemy. Jestem otwarta na rozmowę. Ale w cztery oczy" - mówi Kora o konflikcie z byłym mężem Markiem Jackowskim, jego odejściu z Maanamu i zawieszeniu działalności zespołu. Przypominamy archiwalny wywiad z Korą, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: GALA: Czy wyrzuciła pani Marka Jackowskiego z Maanamu? KORA: Nie. Ale prawdą jest, że od roku już z Maanamem nie występował? Tak, ale to było spowodowane wypadkiem, któremu uległ. Potem się rehabilitował i sam stwierdził, że nie jest w stanie stać na scenie. W związku z tym podpisaliśmy z nim umowę, w obecności jego prawnika, że on nam zezwala używać nazwy Maanam za pewne honorarium. Zatrudniliśmy muzyka na zastępstwo i graliśmy koncerty bez Marka. Ale przez cały czas on był z nami - duchowo obecny. Nie graliśmy żadnych nowych utworów ani niczego, co nie byłoby jego kompozycją. Zresztą nieraz proponowałam mu, że skoro nie czuje się na siłach, żeby grać cały koncert, to niech chociaż przyjedzie, wejdzie na chwilę na scenę. Mógł być obecny. Co stało na przeszkodzie? Nic. A zatrudniłam tego muzyka, za zgodą Marka zresztą, bo ja po prostu muszę mieć gitarę na scenie, to jest dla mnie potężna dawka energii, której potrzebuję. Oczywiście można zagrać bez gitary raz, dwa razy, ale na dłuższą metę to się nie sprawdza. Dlaczego więc Marek Jackowski poczuł się tak bardzo rozgoryczony? Nie wiem. Przyznam szczerze, że gdy się o tym dowiedziałam, przeżyłam szok, spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Nasz menedżer uzgadniał właśnie z nim termin nagrania następnej studyjnej płyty Maanamu. Nigdy nie załatwiałabym w ten sposób z nikim żadnej sprawy. W ogóle jestem osobą, która jeśli może uniknąć konfliktu, to go unika, nawet gdy ma na tym stracić. A już na pewno nie poszłabym do jakichkolwiek mediów. To w ogóle nie wchodzi w rachubę. Zgodziła się pani jednak na rozmowę o waszym artystycznym rozstaniu. Na początku nie chciałam tego robić, dawać kolejnej pożywki tabloidom, które żyją z niesnasek między ludźmi. Przecież w ciągu tych 30 lat były różnego rodzaju zawirowania i mimo że się z Markiem bardzo różnimy pod wieloma względami, potrafiliśmy dojść do porozumienia. Komunikować się i wzajemnie sobie wybaczać nasze przewinienia. Jesteśmy przecież pełni wad. Ale teraz, gdy zrobiła się z tego dyskusja publiczna, gdy różne media, niezależnie od poziomu, zainteresowały się zawieszeniem Maanamu, poczułam, że jakoś muszę się do tego ustosunkować. Tyle tylko, że chcę to zrobić bez magla… Stąd moje wypowiedzi jedynie dla "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej" i teraz dla "Gali". Jaki więc jest pani stosunek do Marka? Nie chcę nikogo atakować. Nie chcę w tym brać udziału, bo zawsze mówię: "Jeśli spotykasz gówno po drodze, to je omijaj, zamiast w nie wdeptywać". Nie chcę się denerwować. W życiu przeszłam szkołę strasznego biczowania i jako dziecko, i jako nastolatka. A gdy byłam dorosła, też miotały mną wichry losu. I od dawna mam chore nerwy, problemy ze snem. Ale teraz, odpukać, po raz pierwszy w życiu mam spokojny rok, świetnie się czuję, choć zazwyczaj o tej porze roku - Kamil jest świadkiem - byłam już na stu opakowaniach jakichś potwornych leków i szukałam pomocy u psychiatrów, psychologów. Cierpiała pani na depresję sezonową? Depresja sezonowa zawsze miała kilka komponentów. Ale głównym czynnikiem było zbyt dużo stresów i pracy. Ludziom się wydaje, że co to takiego - wyjść na scenę i zaśpiewać. Nie zdają sobie sprawy, z jak wielką samotnością wiąże się ten zawód, z jak wielką destabilizacją życia osobistego. Poza tym to są nie tylko koncerty, ale także podróże po sześćset kilometrów tam i z powrotem oraz promocja, która w dzisiejszych czasach wymaga równie wielkiego wysiłku co granie. I większość artystów traktuje ją jak dopust boży. No, chyba że się jest Dodą… Nietrudno wyobrazić sobie cięższe zajęcia niż pozowanie do zdjęć i udzielanie wywiadów... Proszę pamiętać, że ja już nie mam dwudziestu lat. I źle znoszę trzy godziny snu. A tak było na przykład 13 grudnia ubiegłego roku. Grałam koncert, o czwartej nad ranem położyłam się spać, a już o siódmej musiałam być w telewizji, bo poprosili mnie o to chłopcy z 5th Elementu. A gdy już ktoś się ze mną porozumie bezpośrednio, nie przez menedżerów, to bardzo trudno jest mi odmówić - taka jest prawda. Przyzwyczaiłam bowiem ludzi do swojego wizerunku. I nigdy nie chcę ich zawieść. Nawet jak jestem chora. Dlatego, mimo że przez ostatnie dwa lata bardzo źle się czułam, wychodziłam na scenę. Pamiętam, że było wiele medialnych spekulacji na temat tej choroby. Czy może pani dziś powiedzieć, co tak naprawdę pani dolegało? Chorowałam na oskrzela, a ta choroba ma to do siebie, że osłabia cały organizm. Nieraz więc słabłam, prawie mdlałam, byłam nieludzko wręcz zmęczona, myślałam, że umrę. A jednak się mobilizowałam. Bo nie na darmo mówi się o mnie, że jestem obowiązkowa i punktualna jak śmierć. Często z Kamilem jesteśmy gdzieś dzień wcześniej, niż powinniśmy, bo wiemy, że punktualność, obowiązkowość i subordynacja zapewnią nam spokój. Szczerze mówiąc, na przestrzeni tych wszystkich lat tylko kilka razy nie zagrałam koncertu. Zawsze było to związane ze szpitalem. Może lepiej byłoby sobie odpuścić? W końcu zdrowie jest najważniejsze. Nie mogę sobie odpuścić, bo biorę pod uwagę fakt, że nie jestem tą jedną jedyną, że koło nas, koło Maanamu, jest kilkadziesiąt osób, które pracują przy każdym projekcie. A jak nie pracują, to nie zarabiają. I wiem, że jeśli nie wyjdę i nie wystąpię, nikt nie zarobi. A Marek wie, że jak on nie wystąpi, to i tak to wszystko będzie się dziać. I rzeczywiście się dzieje. Postawił nas w takiej sytuacji wiele razy. Nic nowego pod słońcem. Co dokładnie ma pani na myśli? On mnie przyzwyczaił do grania bez siebie. Na przykład źle się czuł i nie mógł brać udziału w koncertach. Rodziło mu się dziecko - nie przyjeżdżał. Ostatnio, jak nie pojechał z nami do Stanów, twierdził, że był strajk na lotnisku. Taką obowiązkową i do bólu punktualną osobę jak pani musiało to doprowadzać do szału. Podobno gdy Keith Richards spadł na swojej wyspie z palmy i Rolling Stonesi musieli odwołać koncerty, to Mick Jagger był tak wściekły, że musieli mu dać coś na uspokojenie. Ale rozumiałam, gdy Marek mówił, że czuje się wypalony myślałam sobie: "No tak, nie jest już młodym chłopcem, tylko starszym panem i ma do tego prawo". Zresztą zawsze wypowiadałam się o nim w samych superlatywach. Jest pani osobą trudną? Nie mówię, że jestem bez wad. Każdy błąd "słyszę", a bardzo źle znoszę błędy, długo je odchorowuję. Poza tym nie mam takiego fajnego charakteru, nie przeczę, że cokolwiek by się działo, to dla mnie jest "easy", bo ja się napiję przed koncertem szampana albo pół litra. Nie, ja jestem zupełnie inną osobą. Przed koncertem nie jem, nie piję, nie palę ani nie biorę narkotyków. Piję tylko i wyłącznie wodę z miodem i potem mam ją też na scenie. Taki mam stosunek do pracy i nic na to nie poradzę. Ale to chyba nic złego? Nie wiem, bo nagle okazuje się, że jestem jakąś horrendalną i nie do zniesienia babką. No, ale gdyby było inaczej, to ludzie przez tych trzydzieści lat nie przychodziliby na koncerty. A jednak przychodzą i śpiewają mi "Sto lat". A to, że jestem neurotyczna? Zna pani artystę, który by taki nie był? Bo ja nie znam. Na pewno nie jestem łatwa i dużo rzeczy się na to składa. Ale mimo to jakoś bez problemu znajduję ludzi do współpracy. Jak muzycy, którzy z panią grają, reagują na to, co się stało z Maanamem? Jak komentują wypowiedzi Marka Jackowskiego? Nie mogą w to uwierzyć. Mam z nimi cudowne porozumienie. Na scenie kontaktujemy się ze sobą pozawerbalnie. Wszyscy są bardzo skoncentrowani. Naprawdę dawno już nie miałam takiej przyjemności z grania, a przede wszystkim z wsłuchiwania się w granie zespołu. Bo zostały wprowadzone różne niuanse, których być może odbiorca nie wyłapuje, bo w żaden sposób nie łamiemy konstrukcji, ale one nam przynoszą bardzo dużo przyjemności, bo odświeżają utwory. To się jednak nie bierze z niczego: regularnie gramy próby i kontaktujemy się ze sobą, nawet wówczas, gdy nie gramy, bo nigdy nie wiadomo, co twórczego z takich spotkań wyniknie. Często mnie odwiedzają. A proszę powiedzieć, czy przychodzi się do potwora na kawę, na obiad? Czy przychodzi się spytać, jak się potwór czuje? Czuje się pani pokrzywdzona? Nie. Nie ma pani żalu? Żadnego. Nie wierzę. Powiem tylko tyle, że kontrast między wielkością Marka jako artysty i jego wypowiedziami w gazetach jest ogromny. W tym wszystkim najbardziej przykre jest dla mnie to, że ja zdaję już sobie sprawę z pewnych ograniczeń. I jak patrzę na dzisiejszy świat muzyczny, to widzę, że nadchodzą nowe pokolenia. Ale my mamy status, którego nie powinno się naruszać. Po co zatapiać tę wyspę? Nie powinniśmy tego robić. Czy Marek myśli, że będzie żył sześćset lat, jak Matuzalem w Starym Testamencie? Nasz były basista Bogdan Kowalewski dawno temu mówił, że z naszej półki już legalnie biorą. Marek jest w wieku, w którym moi rodzice już nie żyli. My utrzymujemy się na rynku, ale przychodzą ludzie, którzy reprezentują kompletnie inne wartości. W poważnych mediach dziennikarze zastanawiają się, czy Doda miała majtki, czy ich nie miała. I to numer za numerem. Czy on tego nie widzi, że świat jest taki, jaki jest? Wszystko się dziś kręci wokół pieniądza? Każdy pracuje po to, żeby zarobić. Ale ja zawsze byłam idealistką i jestem w stanie zaeksperymentować, dołożyć jeszcze, jak trzeba, pieniądze do projektu, który mnie interesuje. Stworzyliśmy płytę "Metamorfozy", która naprawdę nie przyniosła nam żadnego zysku. To było po prostu zrobione dla sztuki. Teraz robimy płytę awangardową, z muzyką poważną, a więc kolejny, kompletnie niekomercyjny projekt. Fani mogą być zaskoczeni. Skąd wziął się pomysł na akustyczne koncerty Kory? To wyszło od mojego menedżera Mateusza Labudy, bo pod koniec roku koncerty, które mieliśmy zakontraktowane, zostały zerwane. Po prostu kontrahenci się wycofali w wyniku kryzysu finansowego. I tym samym pokazali nam, że my, jako artyści, też jesteśmy uzależnieni od płatnika. Nie ukrywam, że Maanam jest drogim zespołem, postanowiliśmy mieć taką alternatywną propozycję. Bo koncerty akustyczne kosztują o połowę mniej. Rozumiem, że teraz, gdy Maanam bezterminowo zawiesił swoją działalność, będzie pani już tylko występować jako Kora. Ale może jest chociaż cień szansy na to, że gdy emocje już opadną, znowu staną państwo na jednej scenie i zagrają jako Maanam? Marek i ja jesteśmy bardzo różni, ale mimo to efekty naszej wspólnej pracy były genialne. Kora i Marek to jest coś więcej niż Kora i Marek. Poza tym obydwoje jesteśmy hipisami, naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Jestem otwarta na rozmowę. Jednak nie na łamach czasopism, ale w cztery oczy. Rozmawiała: Anna Zakrzewska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pod koniec jego życia znajomi go nie poznawali. Choroba powoli wykańczała Marka Grechutę Przypominamy archiwalny wywiad Marka Jackowskiego, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: Czy warto grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? – zastanawia się lider Maanamu. Po ciężkim wypadku i rozpadzie zespołu smakuje życie w swoim wymarzonym miejscu na ziemi – pod Neapolem. Z żoną i córkami. GALA: Co się stało z Maanamem? MAREK JACKOWSKI: Przeszedł do historii. Na początku grudnia 2008 roku zespół w końcu bezterminowo zawiesił działalność. Nie gram w nim już od ponad roku. W listopadzie 2007 roku, wchodząc na scenę w krakowskim studiu telewizyjnym, nagle spadłeś z wysokości dwóch metrów w niezabezpieczoną przestrzeń. Wbiłeś sobie gitarę w prawy bok, połamałeś trzy żebra i lewą stopę w trzech miejscach, a prawą stopę mocno pogruchotałeś. Szedłem ostatni, było ciemno, nie widziałem drogi. Opiekuńczych skrzydeł mi zabrakło. Widocznie ktoś mi je wcześniej podciął (śmiech). Jakie to uczucie – wpaść w czarną dziurę? Fizycznie to nagły, potwornie intensywny ból. A psychicznie – kubeł lodowatej wody na głowę, który szybko pozwolił mi przewartościować kilka ważnych spraw. To był twój ostatni koncert z zespołem Maanam. Dosłownie. Po wypadku za moją zgodą zastąpił mnie inny gitarzysta, bo nie byłem w stanie grać. Ale szybko uświadomiono mi, że drzwi do Maanamu się dla mnie zatrzasnęły. A raczej ktoś je zatrzasnął. Ale przecież ty jesteś twórcą zespołu. Założyłeś go 35 lat temu z Milo Kurtisem. Kora dołączyła do zespołu w rok po jego założeniu. Tak, jestem założycielem Maanamu. Kiedy po wypadku leżałem połamany w szpitalu, miałem dużo czasu na myślenie. Z niedowierzaniem patrzyłem, jak zawodzą mnie ludzie, których miałem za przyjaciół. Zdumiewające, jak dalece złudny jest obraz osób wokół nas. Serce zespołu Maanam przestało bić. Od dłuższego czasu nie tworzymy razem niczego nowego. Między mną a Korą od kilku lat nie ma pracy twórczej, a nasze światopoglądy już dawno dramatycznie się rozeszły. Jaki jest sens grania w kółko starego materiału? Czy warto go grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek ponad 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? Nie chcę tego. Ale Maanam jeszcze przez rok koncertował. Przez moment publiczność przychodziła posłuchać grupy pod nazwą Kora i Zespół, ale koncerty zaplanowano dla Maanamu, a nie dla Kory i Zespołu. Zaczęły się rozmowy z prawnikami. Członkowie zespołu mieli moją zgodę na granie koncertów pod nazwą Maanam i przez prawie rok grali jako Maanam. Ale wiadomo było, że płyta zespołu Maanam już nie powstanie. Ostatnia płyta Maanamu to „Znaki szczególne”. Na szczęście ma wszystkie nasze cechy charakterystyczne, czyli rockowe brzmienie dwóch gitar i drapieżną wokalistkę, która potrafi też zaśpiewać ballady. Już raz zawiesiliście działalność, na sześć lat, w 1986 roku. Nie warto jeszcze porozmawiać? Kora i ja jesteśmy z dwóch różnych światów. Nie mamy już o czym rozmawiać. Rozmowa z nią już mnie nie buduje, tylko wprowadza zamęt. Kora jest impulsywna i wybuchowa. Ja jestem spokojny i cierpliwy, ale nie bezgranicznie. Umiejętność przemilczania wielu spraw to nie jest słabość, jak się Korze wydaje. Po przekroczeniu granic podejmuję radykalne decyzje. Kiedyś policja zatrzymała mnie za przekroczenie prędkości. Policjant wypytywał, dokąd tak się spieszę. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że do domu. W pewnym momencie zapytał o Korę. Do dziś pamiętam to pytanie: „To jest kobieta trudna, prawda, panie Marku?”. Dziś odpowiadam tak samo jak wtedy: „Tak, to jest kobieta trudna”. Wiele lat byliście małżeństwem, macie syna. Długo wychowywałeś też syna Kamila Sipowicza, obecnego partnera Kory. Czy dzieci będą musiały teraz wybierać między rodzicami? Dzieci są już dorosłe i mają swoje życie. Nikogo nie muszą wybierać. Mój syn Mateusz był przy mnie w chwili wypadku i bardzo troskliwie się mną zajmował. Jest bardzo zapracowanym grafikiem. Szymona, syna Kamila, wychowywałem przez 10 lat i też traktuję go jak swoje dziecko. Nieczęsto widuję teraz synów, ale mam świadomość, że myślimy o sobie dobrze, z wzajemną miłością. I to się nie zmieni. Po krakowskim wypadku dochodziłeś do siebie we Włoszech w swoim nowym domu, w towarzystwie żony Ewy i trzech córek: 13-letniej Bianki, 12-letniej Palomy i 9-letniej Soni. Najpierw kurowałem się jeszcze w Częstochowie, u Janusza Yaniny Iwańskiego. Dopiero po miesiącu od wypadku wróciłem do domu, na południe Włoch. Mieszkam pod Neapolem już dwa lata. Po 18 latach porzuciłeś Zakopane. Jak tysiące Polaków zdecydowałeś się na emigrację? Z Neapolu docieram do Warszawy szybciej i bezpieczniej samolotem niż autem z Zakopanego. I to w tym samym czasie. Co to za emigracja? Po jeździe autem z Neapolu do Wenecji jestem mniej zmęczony niż po trasie Zakopane–Warszawa. W dodatku idę do najlepszej pizzerii w mieście na pizzę, którą uwielbiam, i pyszną kawę. We Włoszech, tak jak i w Polsce, jestem u siebie. W moim miasteczku centrum informacji o nastrojach mieszkańców jest rzeźnik. Wie wszystko. Starzy ludzie w malutkich uliczkach grają sobie na gitarze i na mandolinie. W porcie obserwuję samotność wielkich jachtów i gwiazd otoczonych ochroniarzami, by za chwilę pogadać ze zwykłymi ludźmi, którzy wcale nie są zwykli, za to bardzo przyjaźni. Po to tu przyjechałem. „Oprócz błękitnego nieba nic mi dzisiaj nie potrzeba”? W końcu rzeczywiście mam błękitne niebo nad sobą, ale akurat ta piosenka powstała w czasach, kiedy mieszkaliśmy z Korą i dwójką dzieci w domu przeznaczonym do rozbiórki. Nie mieliśmy pieniędzy i żeby nie zamarznąć, zrywałem parkiet w sąsiednich pomieszczeniach. Paliliśmy nim w piecu. W pewnym momencie stwierdziliśmy, że życie bez słońca nad głową jest nic niewarte. Szczerze mówiąc, całe życie marzyłem, żeby nauczyć się włoskiego, i jednocześnie wiedziałem, że to się nigdy nie uda. No bo jak? Jak wyjechać z komunistycznego kraju? Zimą, trzy lata temu, poczułem w sobie jakiś niepokój. Potężnie czegoś mi brakowało. Tęskniłem za słońcem. Długie polskie zimy, ciemności, mgła i ulewne zakopiańskie deszcze mi nie służą. Postanowiliśmy z żoną poszukać miejsca dla siebie tam, gdzie słońca nigdy nie brakuje. Zaczęliśmy od internetowych poszukiwań w Toskanii, a po czterech miesiącach oglądania skończyliśmy pod Neapolem. Gdyby nie to, że mam trzy córki, być może wybrałbym Neapol, ale rozsądek kazał jechać dalej na południe. Marzenie życia wreszcie się spełniło... Tak naprawdę spełniło się wiele marzeń. Nareszcie mogę się nacieszyć słońcem, świeżymi rybami, owocami morza, które uwielbiam, i sztuką, która jest moją drugą pasją i drugim zawodem. Zajmuję się nią od 17. roku życia. Moja siostra była narzeczoną Hasiora (Władysław, znany malarz i rzeźbiarz związany z Podhalem – przyp. red.), często ich odwiedzałem w Zakopanem i dzięki nim poznałem mnóstwo kolorowych ludzi, którzy wprowadzili mnie w świat artystów i kolekcjonerów. W latach 90., po zmianie systemu, spełniłem swoje kolejne marzenie i założyłem w Zakopanem galerię Pod Aniołem. Dzięki niej mam grafiki Stasia Wójtowicza, który wisi dziś w nowojorskim Muzeum Guggenheima, i to obok obrazów Picassa. Sztuka jest fascynująca, a włoskie malarstwo to kolebka wszystkiego. Mam prawdziwego fioła na punkcie XVIi XVII-wiecznego malarstwa, a w Neapolu są zupełnie nieprawdopodobne obrazy z tego okresu. Sztuce zawdzięczasz też nazwę swojego nowego zespołu. W pewnym sensie. Swego czasu często kupowałem na internetowych aukcjach obrazy, porcelanę czy lampy do galerii. Kilka razy przegrałem licytację, bo dosłownie w ostatniej chwili stawkę podbijał ktoś, kto się zawsze wyświetlał jako „goodboy”. Dlatego mój nowy zespół nazywa się The Goodboys. Masz już gotowy materiał na pierwszą płytę The Goodboys? Ukaże się w przyszłym roku, a zacząłem ją komponować jeszcze przed wypadkiem. Zbyt długo czekaliśmy z Yaniną Iwańskim na teksty Kory. Oprócz nas dwóch na płycie śpiewa jeszcze Włoch z krwi i kości – Ganni. Poznałem go przy kawie i lemoniadzie w jednym z wielu barów w mojej okolicy. Właściwie przez przypadek. Miejscowi już wiedzą, że jestem muzykiem, dlatego właścicielka baru poprosiła mnie, żebym posłuchał, jak śpiewa jej mąż. Dlaczego nie? Rita włączyła płytę i niespodziewanie usłyszałem piękny, klasycznie włoski, wręcz hipnotyzujący głos, i dech mi zaparło. Następnego dnia ze zdziwieniem zauważyłem, że zarówno ja, jak i moja rodzina słuchaliśmy tej płyty przez cały dzień, co nam się jeszcze nigdy nie zdarzyło. Na mojej nowej płycie Ganni śpiewa między innymi „Il sole che vorrei”, czyli o słońcu, którego pragnie. To będzie hit. A skąd wiesz, która piosenka będzie hitem? Hitami są piosenki stuprocentowe. Poznaję je, bo od pierwszej chwili iskrzą. Nie są wymęczone. Świecą. Taka jest właśnie „Lucciola” czy „Wyjątkowo zimny maj”. Z mojej nowej płyty hitem będzie też „Noszę twoje serce przy sobie”. To tłumaczenie wiersza jednego z moich ulubionych poetów, Edwarda Estlina Cummingsa. Na dodatek ten niezwykły poeta okazał się też malarzem. Do moich rąk trafił właśnie portret ukochanej kobiety namalowany przez Cummingsa. Była miłością jego życia. W wierszu dla niej nie ma ani jednego fałszywego słowa. Sam wiem, jak taka miłość powala człowieka na kolana. Wiesz, bo sam kochasz? Jestem bardzo szczęśliwy i chciałbym wydać płytę z piosenkami o miłości. Bo w końcu mogę taką płytę wydać. Dlaczego w Polsce ludzie coraz mniej chętnie tańczą na balach? Bo nie mają oparcia w orkiestrze. Nie są pewni, czy za chwilę ktoś im nie każe zrobić węża albo zatańczyć kaczuszek. Z pewnością tego im nie zagram. A zaśpiewasz po włosku? Ganni zaśpiewa. Lubię dialekt neapolitański. Chętnie się go uczę od sąsiadów. Kiedy zaczynam nim mówić, moje dzieci się mnie wstydzą. Wygląda na to, że z czarnej dziury można jednak wyjść? Mnie to doprowadziło do jasności. Rozmawiała: Jowita Flankowska. CZYTAJ TEŻ: W jej domu rodzinnym rozmawiało się po węgiersku. Edyta Geppert dorastała otoczona miłością mamy i dziadków
(EX)plozja energii w Galerii AOKZ. Wystawa zdjęć Kory autorstwa Jacka Poremby
Gdy już myśleliśmy, że znamy wszystkie wcielenia Kory i jej kreacje, pojawił się Jacek Poremba i jego przepastne archiwum zdjęć artystki. Niektóre z nich były jednorazowo publikowane na łamach prasy, jednak nigdy dotąd nie zostały zebrane w całość i zaprezentowane jako pewna opowieść. W efekcie pieczołowitej pracy kuratorskiej Grzegorza Jarosza i Macieja Domareckiego oraz doskonałej współpracy z wybitnym fotografem udało się stworzyć jedyną w swoim rodzaju wystawę. Wybrane zdjęcia Kory, pod znamiennym tytułem (EX)plozja, będzie można oglądać od 9 do 19 września w łódzkiej Galerii AOKZ. (EX)plozja energii w Galerii AOKZ – szczegóły wystawy Wybór Łodzi nie jest przypadkowy, gdyż to tutaj splatają się losy zarówno jednego z najlepszych polskich fotografów, zmarłej pięć lat temu artystki, jak i właścicieli Galerii AOKZ. Jacek Poremba jest łodzianinem z krwi i kości, tu spędził młodość i odkrył swoją artystyczną drogę, Kora nagrywała na łódzkich podwórkach teledyski, m.in. obraz Maanamu do utworu „Kreon”, który powstał w słynnych katakumbach Parku Abramowskiego. Obecnie jedna z alejek parkowych nosi jej imię. Z kolei Galeria AOKZ na ul. Włókienniczej 3 to nowe miejsce na kulturalno-artystycznej mapie Łodzi, które wyznacza trendy na rynku galeryjnym i daje przestrzeń do twórczego dialogu artystów z publicznością. Jest miejscem spotkań ludzi, których łączy pasja i miłość do sztuki. Harmonia dwóch osobowości Wystawa opowiada swoistą historię fascynacji i bezgranicznego zaufania, jakim Kora obdarzyła Jacka Porembę. Znana ze swojej bezkompromisowości, charyzmatyczna, siejąca postrach wśród producentów sesji zdjęciowych, w kontakcie z cichym i nieco wycofanym fotografem odnalazła równowagę i porozumienie bez słów. – Wtedy ze światem słabo komunikowałem się werbalnie, byłem bardzo nieśmiały. Ale niespodziewanie moja cisza natychmiast znalazła wspólny język z jej gadulstwem. Popatrzyła na mnie i tak po prostu polubiliśmy się – wspomina Jacek Poremba. Efektem tego spotkania są fascynujące zdjęcia, pokazujące Korę ekspresyjnie i zarazem intymnie. To nie tylko artystyczny zapis kolorowej osobowości artystki totalnej, ale także emanacja siły i kunsztu fotografa, jego wizji i konsekwentnej realizacji pomysłu. Styl Jacka Poremby jest wyrazisty i charakterystyczny. Jego wizytówką są portrety, które jak otwarta księga pokazują szczegółowo nakreśloną mapę życia bohatera. Sam artysta tak mówi o procesie twórczym - Kiedy staję przed kimś z aparatem fotograficznym, nawet kiedy tego kogoś nie znam, z reguły nie potrzebuję żadnych słów, wystarczy mi usłyszeć jego spojrzenie, by wiele się o tym kimś dowiedzieć. To spojrzenie jest często bardziej autentyczne niż słowa. Bo kiedy spotyka się dwoje ludzi, automatycznie rodzi się relacja, która jest wymianą i wzajemnym wpływem – wszystko odbija i jest odbijane, jak światło. Jacek Poremba uważa, że aparatem jest głowa, nie sprzęt fotograficzny, a zdjęcie i towarzysząca mu energia rodzi się w głowie przed naciśnięciem spustu migawki. Łódzki matecznik Mimo, że kariera Jacka Poremby nabrała tempa i rozkwitła w Warszawie, to jednak w Łodzi wszystko się zaczęło - pierwsze eksperymenty, poszukiwania, kontakty, nowe ścieżki. Wystawa w łódzkiej galerii AOKZ nabiera dodatkowego znaczenia, gdyż Jacek Poremba jako dojrzały, ukształtowany artysta, nie miał do tej pory indywidualnej wystawy w swoim rodzinnym mieście. I jak tu nie mówić o magii. Od momentu otwarcia naszej galerii konsekwentnie idziemy obraną drogą. Pokazujemy sztukę, która budzi w nas emocje, skłania do myślenia i dyskusji. Chcemy siać pozytywny ferment, zachęcać ludzi do uczestniczenia w kulturze, dlatego nasze wystawy i wybory kuratorskie są tak różnorodne - mówi Maciej Domarecki, współzałożyciel i współwłaściciel Galerii AOKZ. Ważnym elementem naszej misji jest też edukacja. Mamy potrzebę dzielenia się swoją pasją i wiedzą. Wedle założeń AOKZ to strefa otwarta na wszystkie formy artystycznego dialogu ze sztuką - uzupełnia Grzegorz Jarosz, współzałożyciel i współwłaściciel Galerii AOKZ. Twórcy projektu (EX)plozja nie postawili jeszcze kropki nad i, gdyż okazuje się, że udostępnione przez Jacka Porembę zdjęcia to zaledwie część archiwum. Nadal wiele sesji z Korą czeka na odkrycie, a oryginalna wystawa być może będzie miała swoją kontynuację. Wystawa (EX)plozja zostanie otwarta 9 września. Tego dnia miłośnicy fotografii artystycznej będą mogli skorzystać z wyjątkowego oprowadzania pod okiem autora zdjęć oraz właścicieli Galerii. Wystawa potrwa do 19 września. Więcej informacji na temat Galerii Sztuki AOKZ można znaleźć na: stronie www.aokz.pl profilu Facebook Galeria AOKZ | Łódź | Facebook Instagramie GALERIA AOKZ (@aokz_artokielznanie) | Instagram *** JACEK POREMBA Ur. w Łodzi w 1966 roku. Od 1990 roku w zawodzie, zaczynał jako fotograf mody, zyskując ogromny poklask i uznanie. Jego obecną specjalnością są portrety, którym w ostatnich latach poświęca najwięcej uwagi, z przyjemnością dokumentuje również swoje podróże. Współpracował z największymi tytułami prasowymi tj. VIVA!, Twój Styl, Uroda, Pani, Gala, Cosmopolitan. Jest autorem sesji okładkowych płyt takich artystów, jak Katarzyna Nosowska, Kayah/Bregovic, Lipnicka/Porter, Bartosiewicz, Kowalska, Jopek, Kora, Maria Peszek. Jedne z najbardziej ikonicznych zdjęć to te, które powstały w efekcie wyjątkowej przyjaźni z Korą – twórczego spotkania dwóch energii i wrażliwości. GRZEGORZ JAROSZ i MACIEJ DOMARECKI Założyciele Galerii AOKZ, wielbiciele sztuki, kolekcjonerzy, kuratorzy, a także prywatnie przyjaciele, których marzeniem jest dzielić się swoją pasją i wiedzą. Grzegorz Jarosz jest od ponad 25 lat zawodowo związany ze światem komunikacji, mediów i PR. Maciej Domarecki jest prawnikiem i wykładowcą.
Syn Kory walczy o dobre imię matki. Domaga się poprawek w sensacyjnej biografii
Mateusz Jackowski chce zmian w książce "Kora. Się żyje. Biografia"
Książka Katarzyny Kubisiowskiej pt. "Kora. Się żyje. Biografia" wydawnictwa Znak, która ukazała się pod koniec maja, wywołała na rynku sporo zamieszania. Wątki biograficzne odkrywają przed czytelnikami wiele kontrowersji z życia wokalistki, a w sieci mówi się już o rzekomej ekranizacji książki. Rodzina Olgi Jackowskiej mocno sprzeciwia się obecnemu wydaniu najnowszej biografii. Syn wokalistki, Mateusz Jackowski, wyznał w najnowszym wywiadzie dla Plejady, że w książce ukazały się nieprawdziwe informacje dotyczące życia jego mamy. Rodzina Kory zażądała od wydawnictwa poprawek. Syn Kory walczy o poprawki w sensacyjnej biografii matki Po przeczytaniu pierwszego wydania "Kora. Się żyje. Biografia" Mateusz Jackowski zgłosił do wydawnictwa uwagi dotyczące merytorycznych błędów i informacji mijających się z prawdą. W biografii pojawiły się nieprawdziwe treści dotyczące nie tylko artystki, ale także całej jej rodziny. "Drugie, poprawione wydanie książki miało pójść do druku dwa tygodnie temu, ale po moich uwagach do pierwszego wydania ciągle jeszcze czekam na korektę wydawnictwa Znak. Oddając Katarzynie Kubisiowskiej to, że wykonała dużą pracę i ogólnie jest to książka trzymająca się faktów, dziwi mnie naciąganie tu i ówdzie rzeczywistości, aby uzyskać "efekt dramaturgiczny". Tym bardziej, że dotyczy to głównych bohaterów tej książki i przed jej wydaniem było dużo czasu, żeby omówić ze mną kontrowersyjne fragmenty", powiedział syn Kory w wywiadzie dla Plejady. Czytaj też: Kamil Sipowicz zabrał głos w piątą rocznicę śmierci Kory. Nie może wybaczyć sobie jednego 51-latek podkreślił, że w pierwszym wydaniu biografii ukazało się kilka krzywdzących informacji na temat jego rodziców, bliskich i rodziny, w tym również osób, które nie mają szansy się już wybronić. "Problemem dla mnie jest również to, że wypowiedzi różnych osób są umieszczone w książce jako "fakty", a nie ich opinie, zwłaszcza jeśli dotyczą osób już nieżyjących, niemogących sprostować tych opinii lub im zaprzeczyć. Są też błędy merytoryczne, np. mój dziadek, który urodził się w Bartągu, opisany jest jako Mazur, a był Warmiakiem. I tak dalej...", mówił Plejadzie 51-latek. Rodzina Kory wciąż czeka na drugie, poprawione już wydanie książki. Zobacz również: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Mateusz Jackowski, czerwiec 2022 r. Kora i Mateusz Jackowski, sesja dla magazynu VIVA! 2004 rok
Tworzył sukces Maanamu, nie rzucał się w oczy. Sekret jego romansu z Korą wyszedł na jaw po latach
Krzysztof Kownacki przez lata pomagał zespołowi
O związkach Kory z Markiem Jackowskim i relacji z Kamilem Sipowiczem pamiętają wszyscy. O innych miłościach artystki - znacznie mniejsze grono osób. Na liście tych, z którymi romansowała, znaleźli się: Ryszard Terlecki, Zdzisław Kamiński, Bogdan „Bodek” Kowalewski, Ilan Luft z Izraela i inni. Okazuje się, że piosenkarkę łączyły silne uczucia z co najmniej jeszcze jednym mężczyzną. Ale to ujawniła dopiero najnowsza biografia liderki Maanamu. Kim był Krzysztof Kownacki? Wraz z Kora mieli krótki romans Lata osiemdziesiąte otworzyły dla zespołu Maanam nowy rozdział. Choć grupa istniała już kilka lat, dopiero wtedy zyskała ogromną popularność. Jej występami w całej Polsce, jej planami i umowami zarządzał wtedy Krzysztof Kownacki. Nazywany był kierownikiem grupy, choć dziś pewnie wielu określiłoby jego funkcję jako manager. Dzięki staraniom agenta Maanam zaśpiewał w 1980 roku na I Ogólnopolskim Przeglądzie Muzyki Młodej Generacji w Jarocinie, a następnie na 18. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu. Choć muzycy tego drugiego wcale początkowo nie chcieli. „Nie było im po drodze z komercją”, opisywała autorka książki „Kora. Się żyje”, wydanej pod koniec maja. Ostatecznie cały jeden sektor został zajęty przez punków, którzy znali muzykę kapeli z ich grywania w klubach, a członkowie Maanamu wyszli na scenę. Pragnęli przecież jednocześnie, by o ich istnieniu dowiedziała się cała Polska. Dopingowani przez Krzysztofa Kownackiego wykonali Boskie Buenos i w ten sposób byli na ustach wszystkich. Olga Jackowska wyjechała z festiwalu jako wielka gwiazda. SPRAWDŹ TEŻ: Onieśmielała mężczyzn urodą. Po latach Muniek Staszczyk wyznał, co czuł do Kory Rok później na rynku pojawia się pierwszy album Maanamu. I przy nim agent kapeli wykonał trochę pracy. „Zdjęcie na okładkę zrobił zaprzyjaźniony z Korą i Markiem fotograf krakowskiej bohemy Jacek Szmuc. Muzycy stoją przed Volkswagenem busem, samochodem, którym się wtedy po kraju poruszali. Menadżerem zespołu był wówczas przyjaciel z pierwszego ruchu hippisowskiego w Polsce - Krzysztof Kownacki, pseudonim „Profesor”, opowiadał potem Kamil Sipowicz. Dużym wydarzeniem dla grupy był też udział w filmie Wielka majówka. Kora, jej muzycy i agent nie tylko pracowali na planie, ale wokalistka wykonała też w produkcji pięć piosenek. Do dziś w sieci znajdują się zdjęcia z tego projektu, przy którym relacje Olgi Jackowskiej i Krzysztofa Kownackiego jeszcze mocniej się zacieśniły. Kadr z filmu "Wielka majówka"; Olga Jackowska, Marek Jackowski (obok Kory), muzycy Maanamu i Krzysztof Kownacki (z prawej) Kilka lat później Kora i Kamil Sipowicz po wielu rozstaniach, powrotach, zmianach pełnych emocji ustalą, że nie są parą. Wokalistka miała mieć romans z gitarzystą zespołu – Bogdanem Kowalewskim. „Związek z nim to tajemnica poliszynela. W „Czuję się świetnie” widać, jak między nimi iskrzy. Gdy Bodek jest blisko Kory, drży z pożądania. Kora w liście do siostry: „Od Bogdana dostałam piękny złoty kolczyk z prawdziwą perłą, bo perła jest moim kamieniem”, czytamy w biografii. Kamil Sipowicz był mocno zazdrosny o relację muzyka i Kory. Urządzał nawet sceny zazdrości, wchodził bez pytania do pokoju hotelowego, gdzie para oddawała się miłosnym uniesieniom. Nie mógł poradzić sobie z tlącą się do Kory miłością. Żadne podobne sceny nie spotkały jednak innego mężczyzny, z którym Olga Jackowska romansowała w tym samym czasie. Mowa o agencie Maanamu. „A z tej komedii omyłek, w imię zasady: gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta, profity czerpie Krzysztof Kownacki, na którego teraz nikt nie zwraca uwagi, a z którym Kora ma romans rozwijający się równolegle do tego z Bodkiem. O tym między innmi jest piosenka Miłość jest jak opium”, czytamy w publikacji Katarzyny Kubisiowskiej. Czytaj też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Kora, 2012, VIVA! Życie Krzysztofa Kownackiego po Maanamie. Spotkanie z Korą, śmierć Managerowie Maanamu zmieniali się. Przyszedł w końcu i czas, że współpraca między kapelą i Krzysztofem Kownackim wygasła. Prywatnie założył on rodzinę i wiódł spokojne życie pod Krakowem. W książce czytamy nawet, że wokalistka odwiedziła go w jego stronach. Wizyta ta miała jednak smutny koniec. „Pewnego razu przyjadą oni z psami samochodem do Krakowa. Kamil szuka miejsca do parkowania, krąży wokół placu Szczepańskiego, Kora niecierpliwi się, podnosi głos, przeklina. Kamil się obrazi, trzaska drzwiami, wsiada do pociągu, jedzie do Warszawy. A Kora z Ramoną i Pimpusiem jedzie do Sierczy pod Wieliczkę, chce ze swoim zwierzyńcem nocować u Joli i Krzysztofa Kownackich. Gospodarze są posiadaczami psów, w tym Leona, owczarka kaukaskiego, postrachu okolicy, którego Krzysztof wypuści z ogrodu, nie zważając na dwa bolończyki gabarytów niewyrośniętych bochenków chleba. Leon nie może się opanować: garniturem potężnych zębów kłapnie wiotkiego Pimpusia, przegryzając mu płuco. Weterynarz nic już nie może zdziałać. Pimpusiowi w Sierczy zostaje szybciutko zorganizowany pochówek. Kora w rozpaczy, płacze, trzęsie się. Dzwoni do Kamila. Ten deklaruje, że sprowadzi na Roztocze ciało ukochanego pieska. Wsiada w auto, przyjeżdża do Sierczy, wykopuje z ziemi Pimpusia, wraca do Bliżowa, psiego trupa zakopuje nieopodal domu, za dwiema tujami wyglądającymi z daleka jak bolońskie cyprysy”, czytamy w najnowszej biografii. Dwa lata po śmierci Olgi Jackowskiej los zabrał i Krzysztofa Kownackiego. We wrześniu 2020 na Facebooku napisano tak: „Dziś dotarła do nas smutna wiadomość - zmarł Krzysztof Kownacki. Przyjaciel Kory jeszcze z czasów początku ruchu hipisowskiego w Polsce; od 1980 do 1982 menadżer zespołu Maanam, pomysłodawca płyty Kora i Püdelsi „Bela Pupa”. Inteligentny, wrażliwy, kochał muzykę. R.I.P”…
Zastępowała jej matkę i trzymała za rękę, gdy odchodziła. Jedyna siostra Kory zmaga się z problemami zdrowotnymi
Kamil Sipowicz przekazał smutną informację
Pięć lat temu odeszła od nas jedna z najjaśniejszych gwiazd, najwybitniejszych artystek wszech czasów... Trudno uwierzyć, że Kory nie ma już wśród nas. Jej śmierć wstrząsnęła nie tylko fanami, ale również najbliższą rodziną — tragedię bardzo mocno przeżyła starsza siostra wokalistka. Panie były ze sobą bardzo zżyte. "Miałyśmy bardzo żywy kontakt ze sobą, zwłaszcza gdy byłyśmy już dorosłymi kobietami" — wspominała Anna Kubczak w jednym z wywiadów. Choć bardzo chciała spędzić tegoroczną rocznicę śmierci siostry z najbliższymi, jej stan zdrowia na to nie pozwolił... Relacje Kory ze starszą siostrą, Anną Kubczak Była najmłodszym dzieckiem swoich rodziców, na świecie pojawiła się jako piąta i ostatnia. Niestety los nie oszczędził tak licznej rodziny. Dwaj jej bracia zmarli młodo z powodu choroby alkoholowej, a w 2015 roku straciła kolejnego brata Tadeusza, który przegrał walkę z nowotworem. Olga Jackowska miała również starszą o siedem lat siostrę. Gdy jeszcze małe, trafiły do domu dziecka ze względu na poważne problemy finansowe rodziców. W placówce zostały jednak rozdzielone, ku obustronnej rozpaczy. CZYTAJ TAKŻE: Przez całe życie martwiła się o bezpieczeństwo córki. Gdy Ania Przybylska odchodziła, mama trzymała ją za rękę... Anna Kubczak powróciła wspomnieniami do tamtych dni w wywiadzie udzielonym Gazecie Wyborczej: "Tam istniał taki podział, do dziś nie mogę sobie tego wytłumaczyć, że maluchy miały inne zajęcia. Tęskniła za mną, czego nie byłam do końca świadoma. Też byłam dzieckiem. Pamiętam, jak spotkałyśmy się w holu. Maluchy szły w jedną stronę, my w drugą. Oleńka zatrzymała się, bo mnie zobaczyła, rączki wyciąga do mnie i… Zakonnica pociągnęła ją mocno, uderzyła w czubek głowy. Ona taka biedna popatrzyła na mnie smutnymi, wielkimi oczami. Nawet nie zapłakała. Skoczyłam wtedy jak tygrysica, dlaczego ta zakonnica bije moją siostrę. No, efekt był taki, że musiałam klęczeć w kącie z rękami do góry. Tamte doświadczenia odbiły się pewnie na tej ciągłej żądzy miłości Oleńki". Kora, Viva! styczeń 2015 Traumatyczne zdarzenia bardzo je do siebie zbliżyły. "Trochę jej matkowałam, a ona lgnęła do mnie, bo potrzebowała czułości. Miałyśmy bardzo żywy kontakt ze sobą, zwłaszcza gdy byłyśmy już dorosłymi kobietami. Latem przyjeżdżała do swojej hacjendy nad jeziorem nawet na kilka miesięcy. Wówczas rozmawiałyśmy całymi godzinami. Jak się wyprowadziła na Roztocze, to prawie codziennie rozmawiałyśmy. Do tej pory nie wykasowałam jej numeru w komórce" — opowiadała Anna Kubczak trzy lata po śmierci Kory w rozmowie dla Faktu. ZOBACZ TAKŻE: Jest z nią w pięknych wspomnieniach. Grażynę Torbicką łączyła z tatą wyjątkowa więź Ich więź była szczera i nierozerwalna. Jedyna siostra wokalistki dotrzymała jej towarzystwa w ostatnich chwilach. "Byłam przy niej, gdy odchodziła. Ona była już nieprzytomna, ale był taki moment, była noc, trzymałam ją za rękę i ona nagle podniosła głowę, popatrzyła na mnie i powiedziała bardzo wyraźnie: „Oni tu są, Tadziu”. Tadzio to był nasz brat, który rok wcześniej zmarł. Widziała tych naszych zmarłych z rodziny, a to było na dwa dni przed jej śmiercią", wspominała wówczas. Nigdy nie pogodziła się z bolesną stratą ukochanej siostry... Lecz w najtrudniejszych chwilach i tęsknocie pomagała jej muzyka, którą Kora pozostawiła po sobie. Anna Kubczak, 5.06.2023 Piąta rocznica śmierci Kory. Siostra artystki nie spędzi tego czasu z najbliższymi 28 lipca 2023 roku mija pięć lat, od kiedy Kory nie ma już z nami. To szczególny czas dla jej najbliższych, którzy gromadzą się przy jednym stole, aby powspominać zmarłą. "W zeszłym roku i poprzednich latach robiliśmy takie zaduszki na Roztoczu, a teraz spotkamy się w Warszawie. Rano odbieram wieniec i jadę na grób Kory na Powązki, a po południu robimy takie spotkanie przyjaciół Kory na takie wspominki. I uczcimy tę rocznicę" — mówił Kamil Sipowicz w Fakcie. To u jego boku Olga Jackowska spędziła ostatnie lata życia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jest jej wielką miłością. Dla niego poświęcała związki. Kim jest jedyny syn Poli Raksy? Artysta nie miał jednak najlepszych wieści, jeśli chodzi o siostrę ukochanej. Okazuje się, że Anna Kubczak podupadła w ostatnim czasie na zdrowiu i nie jest w stanie spotkać się z towarzystwem. Wyjazd do dużego miasta mógłby ją wiele kosztować... "Jest schorowana i ogranicza się z wyjazdami, to jest zbyt duży wysiłek dla niej. Będzie się z nami łączyła duchowo", zapewnił ostatni mąż wokalistki. Pani Annie życzymy zatem bardzo dużo zdrowia i sił! Anna Kubczak, Kamil Sipowicz, 8.06.2021 Kora, Viva! styczeń 2015
Zamieszanie wokół filmu biograficznego o Korze. Syn artystki komentuje sytuację
„To musiałaby być profesjonalna produkcja na najwyższym artystycznym poziomie”
Kilka dni temu fani usłyszeli o planach stworzenia filmu biograficznego o Korze. Produkcja ma zostać zrealizowana na podstawie książki „Się żyje. Kora. Biografia”. W pewnym momencie okazało się, że rodzina słynnej wokalistki nie wie nic na ten temat, a o wszystkim dowiedzieli się z mediów społecznościowych. Nie kryli zaskoczenia. W rozmowie Plejadą, syn Kory, Mateusz Jackowski opowiedział o kulisach tej sytuacji. Kora – zamieszanie wokół filmu biograficznego o artystce Odeszła pięć lat temu, 28 lipca 2018 roku. Utalentowana, charyzmatyczna, zjawiskowa… Kora miała na swoim koncie prawdziwe, ponadczasowe hity i stała się legendą muzyki rockowej. Nic dziwnego, że wokalistka Maanamu zapisała się na kartach historii polskiej muzyki. Dla fanów jest prawdziwą ikoną i chcą poznać życie Kory. Kolejne pokolenia wychowują się na jej twórczości. Niedawno na rynku wydawniczym pojawiła się książka „Się żyje. Kora. Biografia”. Kora, 2014 Okazuje się, że na jej podstawie ma powstać film dokumentalny o życiu artystki. Wydawnictwo Znak przekazało, że podpisało umowę z Grupą ATM na ekranizację książki. „Już teraz, we współpracy z autorką i w porozumieniu z bliskimi Kory, rozpoczynamy pracę nad gromadzeniem materiałów do filmu dokumentalnego. W planach mamy także fabułę, autorskie spojrzenie na tę niezwykłą artystkę”, podkreślał Andrzej Muszyński, prezes ATM Grupy [cytat z postu opublikowanego 23 czerwca]. Wiadomość była zaskoczeniem dla bliskich gwiazdy. Żona Szymona Sipowicza zamieściła w sieci znaczący komentarz, z którego wynika, że rodzina nic nie wiedziała o tych planach. „W porozumieniu z bliskimi Kory”? A proszę doprecyzować, o jakich bliskich państwo tu piszą, bo z tego, co wiem: spadkobiercy Kory o tym „pomyśle” dowiedzieli się z Facebooka”, podkreśliła Katarzyna Zielonka. Sprawdź też: Kora we wspomnieniach najbliższych. "Kora nigdy nie ustąpiła. To nie było w jej charakterze, żeby ustąpić" <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="786" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FWydawnictwoZnak%2Fposts%2Fpfbid02dT3jDj5oiftkTLf16KP5zAaucJ9qM5g1yLdpfTvbA1Nse4Jxt7hQrAJk14FymJc3l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej "Kory " skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022 Mateusz Jackowski o kulisach zamieszania wokół filmu o mamie Starszy syn Kory, Mateusz Jackowski w rozmowie z Plejadą podkreślił, że rodzina jest gotowa do podjęcia rozmów z Grupą ATM i niczego nie wykluczają, jeśli firma wyraża zainteresowanie wyprodukowaniem obrazu. Nie mają też nic przeciwko temu, by taki film powstał. Potrzeba jednak rozmowy. „Pamiętajmy jednak, że mówimy o ekranizacji życia osoby, którą kochaliśmy i kochamy, a która jednocześnie wywarła olbrzymi wpływ na polską kulturę i życie milionów ludzi. To musiałaby być profesjonalna produkcja na najwyższym artystycznym poziomie”, opowiadał Mateusz Jackowski w rozmowie z Natalią Wolniewicz. Dziennikarze Plejady starali się pozyskać komentarz Kamila Sipowicza. Artysta prosił, by się z nim nie kontaktować w tej sprawie. Mateusz Jackowski uważa, że powstało niepotrzebne zamieszanie i pewne rzeczy trzeba wyjaśnić. „Kamil twierdzi, że nic nie wie, a ja mam wiarygodną informację, że wie. […] Trzeba poważnie traktować siebie nawzajem i przyszłych partnerów w takim projekcie. Musi panować wzajemne zrozumienie i szacunek”, wyjaśnił. W wyjaśnianiu sprawy pomagają prawnicy. Jak zaznacza starszy syn Kory, jest optymistą. „Mam nadzieję, że ta historia będzie miała pozytywny finał. A póki co, moja rada jest taka, żeby "się szanować”, dodał Mateusz Jackowski. Z kolei autorka książki o Korze, Katarzyna Kubisiowska w rozmowie z Plejadą zaznaczyła, że nie bierze udziału w rozmowach rodziny z nabywcą praw do ekranizacji. „To już nie dotyczy mnie, to są rzeczy, które załatwia producent. Prawa do mojej książki ma Wydawnictwo Znak i ono sprzedało prawa do mojej książki Andrzejowi Muszyńskiemu, który jest prezesem Grupy ATM. Wszystkie działania prezesa są poza mną, on podejmuje decyzje i nie jestem osobą, która rozmawia, nie pośredniczy i niczego nie załatwia”, dodała. Czytaj też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski 16.05.2005, Warszawa
Kora we wspomnieniach najbliższych. "Kora nigdy nie ustąpiła. To nie było w jej charakterze, żeby ustąpić"
Tak o zmarłej artystce mówił jej ostatni mąż oraz synowie
Żyła, tak jak chciała. Rozkochała w sobie tłumy fanów, tworzyła hity wszech czasów. Kilka tygodni temu minęła 72. rocznica urodzin Kory. Z kolei w sobotni wieczór 24 czerwca zorganizowano wielki koncert upamiętniający wybitną artystkę. Swój hołd złożył także program Uwaga!, który przygotował poruszający reportaż o Oldze Jackowskiej. Wspomnieniami podzielili się jej najbliżsi — synowie oraz ostatni mąż, Kamil Sipowicz. Kora we wspomnieniach swoich synów, Mateusza i Szymona Wokalistki Maanamu nie ma już wśród nas od niemal pięciu lat. W historii zapisała się jako legenda muzyki rockowej, a także kobieta walcząca o prawa osób LGBT, chorych na raka i szeroko pojętą wolność. To samo starała się wpajać swoim synom. Mateusz to owoc jej małżeństwa z Markiem Jackowskim. "Nauczyła mnie szacunku, tolerancji, otwartości i walki o swoje, swoje prawa" — mówił przed kamerami TVN-u najstarszy syn wokalistki. I dodał: "A do tego, w jaki sposób żyła, trzeba mieć niesamowitą siłę. Dbała o siebie, praktycznie nie piła alkoholu. Oczywiście paliła papierosy i nie tylko. Czasami zastanawiałem się, czy ona jest człowiekiem, czy kimś więcej". Kora z synami: Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz, VIVA! 2004 rok Los okrutnie doświadczyło Korę. Trudne dzieciństwo, pobyt w domu dziecka, molestowanie seksualne, narkotyki — to wszystko miało wpływ na to, jakim człowiekiem się stała. W życiu prywatnym i na scenie. Doświadczenia przelewała na papier, pozostawiła po sobie gigantyczną spuściznę artystyczną. "Miała olbrzymią energię do twórczości. Nawet jak odpoczywała, to czytała książki, malowała Madonny, obrazy, pisała teksty. Nienawidziła bezczynności" — wspominał z kolei drugi syn artystki, Szymon Sipowicz. Jego ojciec to Kamil Sipowicz, ostatni mąż Kory. CZYTAJ TAKŻE: Nigdy nie ujawniła, kto jest jego ojcem. Tak Dorota Stalińska mówiła o relacji z synem Pawłem Wyciszała się w pewnym konkretnym miejscu. Tam nabierała sił do dalszego tworzenia. "Dużo czasu spędzała nad jeziorem na Warmii. Tam potrafiła wyłączyć się na dwa, trzy miesiące. Pływać w jeziorze, tak spędzać czas, żeby nic jej nie obciążało, to był głęboki relaks" — opowiadał Mateusz Jackowski. W dalszej części reportażu młodszy syn opowiedział o wadach mamy. Jakim człowiekiem była w jego oczach? "Była bardzo dużą pedantką, więc wymagała od ludzi czystości, dbania o siebie. Taki perfekcjonizm. Nienawidziła też sprzeciwu. Jak poprosiła, żeby ktoś nie ściągał butów w domu, to jak ściągnął, bez względu na to kto to był, to był już przekreślony", przyznał Szymon Sipowicz. Kora z synami: Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz, VIVA! 2004 rok Kamil Sipowicz o artystce. Ostatnie chwile Kory "Potrafiła powiedzieć człowiekowi, przed którym wszyscy padali na kolana, żeby spieprzał, powiedzieć, że jej nie interesuje albo powiedzieć mu jakąś prawdę o nim" — tak wspomina ją ostatni mąż, Kamil Sipowicz. To on był przy niej, gdy piosenkarka chorowała na raka. Nowotwór był impulsem do zawarcia związku małżeńskiego po ponad 40 latach wspólnego życia... A później wystawieniem ich miłości na ciężką próbę. "W normalnym okresie kłóciliśmy się o drobiazgi, szczegóły. Ale jak już chorowała, to były straszne napięcia. Jak jechała do szpitala, to atmosfera w samochodzie była taka, że musiała być awantura, bo inaczej zabilibyśmy się na drodze — mówił mąż Kory w reportażu. — Najczęściej ja ustępowałem, właściwie tylko ja, Kora nigdy nie ustąpiła. To nie było w jej charakterze, żeby ustąpić, przyznać się do czegoś". CZYTAJ TAKŻE: Katarzyna Skrzynecka przeszła prawdziwe piekło. Przez uczucie do zagranicznego muzyka trafiła do szpitala Artystka zmarła w jeden z ostatnich dni lipca 2018 roku. W relacji z Sipowiczem wiele słów pozostało niewypowiedzianych. "Jest bardzo dużo rzeczy, których sobie nie powiedzieliśmy. Wzięło się to z tego powodu, że walka o życie, wędrówki po szpitalach i lekarzach zmuszały mnie do pełnej mobilizacji. Gdybym pochylał się nad śmiercią, to nie miałbym siły, popadłbym w rozpacz i nic bym nie załatwił, a w Polsce leczenie to 90 proc. załatwiania. Kora nienawidziła słowa „załatwianie”, ale niestety było załatwianie", tłumaczył. I dodał, że nigdy nie zdążyli się pożegnać. Kamil Sipowicz, Kora, 2003 rok
Mateusz Jackowski o rodzinnej tajemnicy Kory. „Dla mnie nie miało to żadnego znaczenia"
Jak synowie wokalistki zareagowali na wiadomość, że nie mają tego samego ojca?
Miał 10 lat, kiedy dowiedział się, że on i jego brat Szymon nie mają tego samego ojca. Mateusz Jackowski — jedyny wspólny syn Kory i Marka Jackowskiego w jednym z wywiadów powrócił wspomnieniami do momentu, w którym jego mama wyjawiła długo skrywaną tajemnicę. Jak wpłynęło to na relacje całej rodziny? [Ostatnia aktualizacja: 21.01.2024 rok]. Mateusz Jackowski o rodzinnej tajemnicy Kory Piwnica pod Baranami i koncert zespołu Vox Gentis. To w takich okolicznościach Kora poznała Marka Jackowskiego. Reszta potoczyła się już bardzo szybko. Zakochani postanowili pobrać się w grudniu 1971 r., a już w 1972 r. na świat przyszedł ich syn, Mateusz. Cztery lata później urodził się także Szymon. Przez wiele lat zarówno Jackowski, jak i synowie wierzyli, że jest on biologicznym ojcem Mateusza i Szymona. Prawda wyszła na jaw dopiero po 10 latach. Szymon był owocem związku z Kamilem Sipowiczem, z którym Kora poznała się w 1975 roku w… windzie. Był to budynek przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka wprowadziła się razem z rodziną. Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! 2004 r. Synowie Kory o tym, że mają innego biologicznego ojca, a ojcem Szymona jest Kamil Sipowicz, dowiedzieli się od matki w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała wokalistka w RMF FM. Mateusz Jackowski wspomnieniami do tego momentu wrócił w wywiadzie z Izabelą Komendołowicz-Lemańską dla serwisu pap.pl. „Nie pamiętam, kiedy dokładnie dowiedziałem się, że Szymon jest synem Kamila. Miałem wtedy chyba dziesięć lat. I szczerze mówiąc, zawsze dziwiłem się, że prawda tak późno wyszła na jaw, bo kiedy patrzy się na Szymona, to od razu się rzuca w oczy, że jest podobny do Kamila", wyznał starszy syn Kory. Czytaj też: Leczył złamane serce, kiedy jeden konkurs odmienił jego życie. Zygmunt Chajzer odnalazł wtedy miłość Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Syn Kory o tym, jak dowiedział się, że jego brat nie jest synem jego ojca Związek rodziców Mateusza przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Nowa miłość matki, była też przyjacielem domu. Kamil Sipowicz przez długi czas pełnił rolę drugiego taty. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie”, wspominała w jednym z wywiadów artystka. Zobacz także: Mieli być razem do końca życia, pobrali się w tajemnicy. Jan Englert przyznał, dlatego rozstał się z pierwszą żoną Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! 2004 r. I tak jak starszy syn Kory, Mateusz, mógł przeczuwać, patrząc na swojego brata, który był od niego zupełnie różny, że w ich domu nie powiedziało się jeszcze wszystkiego, tak sam Szymon w towarzystwie swojego biologicznego ojca miał okazję odnajdywać z nim prawdziwą więź. „Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był", wspominała Kora. Jak na wyjawienie prawdy zareagowali synowie Olgi Jackowskiej i czy wpłynęło to na ich późniejsze relacje, a także ogólną atmosferę rodzinną? Po tym, jak Kora powiedziała synom całą prawdę, Mateusz, starszy od Szymona o cztery lata, zaczął uspokajać brata, który czuł się tą wiadomością wstrząśnięty. „No co ty, głupi jesteś? Ja, gdybym miał dwóch ojców, to bym się cieszył!. Matka jest tylko jedna, ale ojców można mieć wielu", usłyszał wtedy Szymon od Mateusza. Zapytany o to wydarzenie po latach, starszy syn Kory wyznał w wywiadzie dla PAP: „Dla mnie nie miało to żadnego znaczenia. Mój brat jest moim bratem, niezależnie od tego, kto jest jego ojcem. Znam go od zawsze, a moja mama jest jego mamą, to wystarczy". Zobacz też: Kamil Sipowicz pchnął Korę w ramiona innego. O jej romansie wielu nie wiedziało przez lata... Mateusz Jackowski, 08.06.2022 r.
Gdy się spotykali, tracili kontrolę. Romans Kory ze Zdzisławem Kamińskim trwał zaledwie miesiąc...
Oto nieznane dotychczas związki piosenkarki
Kora była wyzwoloną, silną i piękną kobietą. Doskonale o tym wiedziała. Potrafiła zahipnotyzować wielu mężczyzn. Autorka książki „Się żyje. Kora. Biografia" wyznała, że wokalistka miała kilku kochanków. Na jej drodze pojawili się między innymi: Bogdan "Bodek" Kowalewski, Ryszard Terlecki, Ilan Luft czy Zdzisław Kamiński. Poznajcie najmniej znanych kochanków Kory. Artykuł aktualizowany 1.01.2024 View Ediplayer on the source website Kora i Zdzisław Kamiński — historia romansu, który trwał zaledwie miesiąc W najnowszej książce Katarzyny Kubisiowskiej poznaliśmy wszystkie nieznane dotychczas związki i romanse Kory. Autorka w najnowszej biografii liderki zespołu Maanam szczegółowo opisała, z kim spotykała się ulubienica słuchaczy. Poza Markiem Jackowskim, Kamilem Sipowiczem, Ilanem Luftem, Bogdanem "Bodkiem" Kowalewskim wdawała się w krótsze romanse. Do grona mężczyzn, którzy skradli jej serce, zalicza się między innymi Zdzisław Kamiński — współtwórca programy Sonda. W pozycji, która niedawno trafiła do księgarni, możemy przeczytać, że: „Zdzisław Kamiński, współtwórca (z Andrzejem Kurkiem) Sondy, telewizyjnego programu fenomenalnie popularyzującego naukę, romansuje z Korą w Zakopanem. Związek trwa miesiąc. (Kora przeżywa tragiczną śmierć Kamińskiego – on i Kurek zginą w wypadku samochodowym pod koniec września 1989 roku)", wyjaśnia pisarka. I choć ich znajomość nie trwała długo, na zawsze pozostała w pamięci Kory... Nieznane związki Kory Co więcej, Katarzyna Kubisiowska wymieniła też inne relacje członkini Maanamu. Piosenkarka na swojej drodze spotkała tajemniczego Adama, który miał się w niej bardzo zakochać. Następnie poznała pewnego ratownika, z którym sypiała. Zaimponował jej nienaganną sylwetką. Gdy go widziała, nie potrafiła ukryć pożądania. „Jest też tajemniczy Andrzej, o którym Kora pisze do Ani: „Kocha mnie nadal, zwłaszcza po zobaczeniu i usłyszeniu mnie na koncercie we Wrocławiu miłość jego jeszcze wzrosła”. Z ratownikiem sypia, bo jest obłędnie zbudowany – tłumaczy młodszej koleżance, która nie może się nadziwić wyborom Kory. „Jak będziesz w moim wieku, docenisz młodszych facetów”. Gdy to mówi, ma trzydzieści cztery lata", czytamy. Była buntowniczką. Nie znosiła ograniczeń i rutyny. To ją męczyło. Dlatego przez całe życie poznawała siebie, odkrywała nowe pragnienia. I właśnie za to kochaliśmy Korę. „Z nikim nie chce się wiązać na stałe, związek z perspektywami nie wchodzi w rachubę. Za duże ryzyko, wyzwanie, wysiłek. Woli romanse, z których w każdej chwili może się wycofać", napisała autorka biografii. „Się żyje. Kora. Biografia", autorka: Katarzyna Kubisiowska
Kamil Sipowicz pchnął Korę w ramiona innego. O jej romansie wielu nie wiedziało przez lata...
„Powiedziała mi o tym przed śmiercią", czytamy w biografii wokalistki
Ich związek był pełen wzlotów i upadków. I choć słynna wokalistka i Kamil Sipowicz byli ze sobą do samego końca, nie obeszło się bez kryzysów. Z biografii autorstwa Katarzyny Kubisiowskiej dowiadujemy się, że piosenkarka miała romans z Ilanem Luftem. Gdy partner liderki zespołu Maanam odkrył prawdę, nie mógł się z tym pogodzić. Oto nieznane dotychczas oblicze Kory... View Ediplayer on the source website Kora i Kamil Jackowski — kryzys w związku? Kamil Sipowicz kochał Korę nad życie, ale ten związek nie należał do idealnych i najszczęśliwszych. Gdy się poznali, ona była już w związku z Markiem Jackowskim. Nowa znajomość jednak przerodziła się w głębokie uczucie. Niedługo potem wokalistka urodziła nowemu partnerowi syna — Szymona. Postanowili więc dać sobie szansę. Zaczęli też myśleć o wspólnej przyszłości. „W ciąży z Sipowiczem była trzykrotnie (dwa razy poddała się aborcji). Dopiero pod koniec lat 80., po śmierci jego matki Lidii, która nienawidziła Kory, Kamil zaproponował piosenkarce wspólne życie", czytaliśmy w Życiu na Gorąco. Gdy liderka zespołu Maanam już oficjalnie była związana Sipowiczem, zadeklarowali sobie, że w ich związku nie będzie żadnych zdrad. Niestety w pewnym momencie ulubienica słuchaczy złamała obietnicę. Wdała się w romans z bardzo bogatym Izraelczykiem. Ta relacja jednak nie miała przyszłości. Ojciec Ilana Lufta postawił mu warunek: Kora albo diamenty. On nie zastanawiał się długo, porzucił Korę. Jak wyglądały kulisy tego romansu? Gdy Kamil Sipowicz i Kora przestali ukrywać swój związek, zaczęli popadać w rutynę. Nie było między nimi już tak płomiennego uczucia i iskier w oczach, jak na samym początku znajomości. Codzienność i obowiązki powoli zaczęły ich męczyć. Wokalistka nie chciała dłużej wieść nudnego życia. Potrzebowała odskoczni i szaleństwa. Zaczęła więc szukać nowych przygód, ognia, który na nowo ją rozpali. W 1990 roku na jej drodze stanął Ilan Luft, który pracował wówczas w firmie swojego teścia. Przedsiębiorstwo zajmowało się obróbką diamentów. CZYTAJ TEŻ: Królowa disco, którą przytłoczyła sława. Shazza po latach wyznała, z czym musiała się zmierzyć... Kamil Sipowicz, Kora, 2003 rok Kora — romans z Ilanem Luftem Kim był Ilan Luft? Mieszkał w Izraelu, jednak przyjeżdżał do Polski w poszukiwaniu nowej szlifierni. Gdy zobaczył Korę, poczuł, że może połączyć ich coś więcej niż przyjaźń... Często się spotykali, co zaniepokoiło Kamila Sipowicza. Czuł, że jego ukochana może mieć romans. Widział, że coraz bardziej się od niego oddala. Gdy odkrył prawdę, poczuł ogromny ból. Przecież już wcześniej rozmawiał z piosenkarką, że zaczynają nowe życie, bez zdrad. Świadomość, że Ilan ma diamenty, jeszcze bardziej go dobijała. On nie miał fortuny, nie mógł sobie pozwolić na drogie prezenty dla ukochanej. „Kora miała mnie kompletnie w dupie. Robiła, co chciała. Spotykała się z Luftem gdzieś w Beneluksie i w Izraelu. Kiedy byłem na granicy szaleństwa, ona poleciała raz jeszcze do Tel Awiwu, by spotkać się z Ilanem. Tyle że on ją olał. Zdezerterował. Kora powiedziała mi o tym przed śmiercią. Tatuś żony, czyli jego teść, postawił warunek: Kora albo diamenty. Gdyby Ilan został z Korą, zakręciłby mu kurek i byłby nikim. Nie znam szczegółów relacji Kory i Ilana, ale facet nie był ciekawy, może to wszystko między nimi opierało się na dobrym seksie? A Korę po jej powrocie z Izraela odebrałem z lotniska, zasuwaliśmy naszym małym fiatem przez most Poniatowskiego i miałem plan, by pierdolnąć w barierkę. Fantazjowałem: spadniemy do Wisły i oboje zginiemy na miejscu. Tyle że nie starczyło mi odwagi. Odchorowałem to potwornie i do dzisiaj raz w tygodniu śni mi się zdrada Kory z Ilanem. Trauma, która nie chce mnie opuścić, wiecznie jątrząca się rana", czytamy w książce „Się żyje. Kora. Biografia". „Romansem z Ilanem, a także każdym innym Kora odgrywa się za to, że Kamil nie sprostał ojcostwu? Że kiedy ona była w ciąży, zachował się jak tchórz?", dodaje autorka. Więcej o sekretach życia Kory przeczytacie w książce Katarzyny Kubisiowskiej pod tytułem: „Się żyje. Kora. Biografia". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Romans z Januszem Komanem omal nie zakończył jej kariery oraz wieloletniej przyjaźni. Majka Jeżowska przeżyła prawdziwy koszmar Kamil Sipowicz, Kora, 2003 rok Książka Katarzyny Kubisiowskiej - „Się żyje. Kora. Biografia".
Tak wyglądała Kora w dniu ślubu z Markiem Jackowskim. Zdjęcia z uroczystości po raz pierwszy ujrzały światło dzienne
W miłości Kory i Marka Jackowskiego nie brakowało bólu oraz trudnych doświadczeń — te po trzynastu latach zakończyły ich pozornie udane małżeństwo. Choć przez tak długi czas wiedli wspólne życie, uroczystość ślubna artystów była do tej pory owiana pewną tajemnicą... Wiadomo, że pobrali się w grudniu 1971 roku. Dopiero ponad pięć dekad później to archiwalne zdjęcie z uroczystości ujrzało światło dzienne. Kora i Marek Jackowski — jak się poznali? Początek ich burzliwego uczucia przypada na koniec lat 60. Para poznała się w "Piwnicy pod Baranami", gdzie Olga uwielbiała spędzać czas, a Marek grał w zespole Vox Gentis. Szybko przypadli sobie do gustu. „Śliczną drobna dziewczyna, która siedziała na wzmacniaczu z długimi, rozpuszczonymi włosami" — tak wspominał ją muzyk. Naznaczona bolesnymi doświadczeniami z młodości, odnalazła ukojenie w jego ramionach. To on dał jej poczucie bezpieczeństwa, którego desperacko potrzebowała... „Marek to uczucie u mnie wychodził. On mnie bardzo pokochał, a ja się rozpadałam. Wydawał mi się opoką" — wspominała w programie Jaka ona jest. CZYTAJ TAKŻE: Pierwszy mąż Katarzyny Pakosińskiej był artystą. Nie byli jednak sobie pisani Tworzyli barwny związek, pełen sprzeczności i przeciwieństw, a zarazem kochający i oddany... Olga Jackowska w swojej książce "Kora, Kora" z czułością opisywała wybranka: „Poważny, spokojny, smutny, trochę demagog, lubi straszyć, wzbudza zaufanie, przesądny. Często zajmował się wróżeniem i znakami zodiaku. Genialny kompozytor. Permanentnie się spóźniał, ale wynikało to z jego filozofii życia. Nieśmiały, niepewny siebie". Ślub Kory i Marka Jackowskiego. Zdjęcia z uroczystości Para zalegalizowała swój związek kilka lat później. Byli pewni, że u swojego boku chcą spędzić resztę życia. Ślub cywilny wzięli w grudniu 1971 roku. „Niezwykłe wydarzenie i przeżycie dla mnie. Na ślubie była i Ewa Demarczyk, i Marek Grechuta, i Zygmunt Konieczny. Wydawało mi się, że cały Kraków tam był. Cała krakowska cyganeria artystyczna była z nami, życząc nam tego co najlepsze" — opowiadał z kolei były mąż artystki w rozmowie z serwisem wpolityce.pl. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Barbara Burska była pierwszą żoną Karola Strasburgera. Dlaczego ta relacja nie przetrwała? Uroczystość ta była niezaprzeczalnie jednym z większych wydarzeń towarzyskich w Krakowie. Jedno ze zdjęć z tego pięknego dnia właśnie ujrzało światło dzienne na łamach książki "Się żyje. Kora". Widzimy na nich Olgę i Marka, stojących przed urzędnikiem stanu cywilnego. Całą uwagę kradnie młodziutka artystka — ubrana jest skromnie, w białą sukienkę, a anielskiego wyglądu nadają jej rozpuszczone włosy. Źródło: Ludzie.fakt.pl
„Każda sekunda jest dla mnie ważna”. Tak Kora mówiła o swoim życiu z chorobą [WYWIAD]
„Czasami zastanawiam się, obserwując ludzi, czy oni rozumu nie mają, że nie potrafią ułożyć sobie życia? Nie widzą, co jest najważniejsze?”. Kora widziała. Miała energię Atossy. To imię perskiej królowej i nazwa leku, który chorzy na raka piją przy chemii. Rak jest jak cięcie brzytwą. Człowiek przestaje planować, zaczyna wyznaczać krótkie cele: kupić wymarzony fotel, wystawić twarz do słońca. W niezwykłej rozmowie Kora pierwszy raz opowiedziała nam o walce z chorobą, kobiecej przyjaźni, tęsknocie za Markiem Jackowskim, ślubie z Kamilem, miłości do synów. Dziś mijają cztery lata od śmierci artystki. Kora: co mówiła o swojej chorobie w 2015 roku? „Ja się już od dawna bardzo źle czułam, ale nie przyjmowałam tego do wiadomości. To było takie abstrakcyjne. Jak w końcu trafiłam do szpitala, zrobiłam badania, lekarze wydali werdykt, to nawet nie miałam czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Ja już po prostu nie wyszłam z tego szpitala. Byłam taka trochę jak automat”. - Setki pytań w głowie, kłębowisko myśli, emocji…Gdzie mi Pani wyznacza granice w tej rozmowie? Nigdy nie wyznaczam granic. Tylko nie zawsze odpowiadam. – A sobie wyznacza Pani granice? Oczywiście. Mam takie zasady, które są – wydaje mi się – zbyt sztywne. Ponoć właśnie przez nie trudno ze mną żyć. Bez zasad nie ma niczego. Teraz jeszcze modne są diety zasadowe. Wszyscy się odkwaszają, więc może bądźmy zasadowi, ale nie kwaśni (śmiech). – Da się przejść przez życie bez cierpienia? Nie, nie da się żyć bez cierpienia. Przecież wszystkie używki, z których człowiek korzysta, przede wszystkim łagodzą udrękę, koją ból. Bo bólu na świecie jest potwornie dużo. Każdego z nas spotykają w życiu miliony rzeczy, zdarzeń, radości, kłopoty, szczęście, nieszczęście, i to wszystko razem miesza się w wielkim tyglu, aż przychodzi taki moment, że człowiek – zdrowy czy chory – zadaje sobie pytanie: „Co z tym życiem zrobić?”. Bo my często sami sobie zadajemy ból. Czasami się zastanawiam, obserwując ludzi wokół siebie, jak to jest, czy oni rozumu nie mają, że nie potrafią ułożyć sobie tego życia? Nie widzą, co jest najważniejsze? – Pani widzi? Oczywiście. – To się po prostu wie, czy człowiek mozolnie do tej wiedzy dociera? Są ludzie bardzo dobrze wychowani, są ludzie źle wychowani i są ludzie wytresowani. Ja należę, niestety, do tej trzeciej grupy. Wytresowanych ludzi. Moja siostra Ania zawsze mówi, bardzo celnie zresztą: „My jesteśmy wytresowane” – od urodzenia, bo miałyśmy szalenie stresujące i tresujące dzieciństwo. Wie pani, że trzy tygodnie po operacji – miałam jeszcze szwy – bardzo źle się czułam, ale poszłam nagrać odcinek „Must Be the Music” i ja tego nie pamiętam. Po prostu ja tego nie pamiętam. Poszłam, bo nie mogłam znieść myśli, że zawiodę ludzi. Należę do tych osób, które jak źle się czują, zabierają się do bardzo ciężkiej pracy. Bo uważają, że to jest objaw jakiegoś lenistwa, próżniactwa, czegoś, moim zdaniem, bardzo grzesznego, niedobrego. Teraz też jestem mocno zajęta, bo jesteśmy w trakcie castingów do dziewiątej edycji „Must Be the Music”, ale znalazłam siłę, aby zrobić sesję zdjęciową i porozmawiać z panią. – Ksiądz Józef Tischner, kiedy nie mógł już mówić, napisał na kartce: „Cierpienie nie uszlachetnia. Cierpienie zawsze niszczy”. I miał rację. Mnie się wydaje, że życie ludzkie jest bardzo banalne w gruncie rzeczy. Ludzie tak naprawdę mało cierpią, bo uważają za cierpienie coś, co de facto tym cierpieniem nie jest. Może nam coś doskwierać, dokuczać, uwierać, czasem trafi się coś nieprzyjemnego i to wszystko. Natomiast zupełnie inaczej jest, kiedy dotrze się do punktu zero. Czytaj też: Dzieciństwo Kory było pełne traum... „Zakonnice były dla nas w patologiczny sposób okrutne” Kora w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Na przykład dotknie nas ciężka choroba? To jest punkt zero, który zmienia diametralnie perspektywę. Jest jak cięcie brzytwą. Dopóki nie masz tego werdyktu, planujesz. Myślisz sobie: mam czas, zdążę jeszcze zrobić to i tamto. W momencie, kiedy słyszysz: „rak”, jest inaczej. Tak jak było u mnie. Jestem już zdrowa, a moje ciało holistycznie pielęgnuje mój kochany doktor Krzysztof Gojdź, ale mam krótkie cele: pomalować ściany, zrobić łazienkę, wyremontować elewację, kupić tę szafę, tamte fotele, poprzesuwać meble, zaaranżować salon na nowo i oczywiście zagrać koncerty. Mam inny rodzaj energii. Energię Atossy. – To znaczy? Atossa to jest nazwa leku. Piją go kobiety i mężczyźni, czyli wszyscy, którzy wymiotują przy chemii. Atossa ten odruch wymiotny łagodzi. Ale Atossa to była też perska królowa, żona Dariusza Wielkiego, która miała guza w piersi. Lekarze i uzdrowiciele okazali się kompletnie bezradni, aż Demokedes, grecki niewolnik, przekonał królową do podjęcia próby wycięcia guza. Operacja została tak dobrze zrobiona, że królowa wyzdrowiała. Podobno ogarnięta szałem wdzięczności namówiła męża, żeby zaatakował Grecję, bo Demokedes pragnął wrócić do rodzinnego domu. Rzeczywiście w tej chorobie jest coś takiego, że jak usunie się guz, to człowiek natychmiast czuje się lepiej. Gdybym nie miała chemii, wszystko zostałoby oczyszczone, czułabym się fantastycznie i szybko doszłabym do zdrowia. Niestety, chemia jest tak brutalna, a często nie da się jej ominąć, że czyni różne szkody po drodze. Wie pani, Atossa w końcu umarła na tego raka. – Może właśnie dlatego, że medycy nie znali jeszcze czegoś takiego jak chemia. Tak sobie myślę, że moja choroba spowodowała jedną rzecz, a mianowicie ja się stałam bardziej asertywna. – Wydawało mi się, że akurat z asertywnością nigdy nie miała Pani problemu. Ludzie myślą, że ja jestem asertywna, a to nie jest prawda. Bywam być może ostra, zwłaszcza w momencie, kiedy muszę coś wyegzekwować, a widzę, że to idzie leniwie i topornie. Natomiast ja jestem nieasertywną osobą. Stworzyłam tyle przestrzeni sobie i mojemu otoczeniu, że możemy ze sobą żyć, być razem w jednym domu, w ogóle się nie widząc. Bo ja mam ogromną potrzebę samotności, wolności, życia bez oglądania. To jest, wydaje mi się, taka scheda, którą mają więźniowie, dzieci z domu dziecka, z poprawczaka, ludzie, którzy przeżyli lata w instytucjach… – …które kontrolują człowieka 24 godziny na dobę. Mentalna klaustrofobia. Wyniosłam ją z dzieciństwa. Moje największe piętno i skaza. To właśnie sprawia, że z nikim nie mogę spać ani przebywać długo w jednym pokoju. Jak śpię, to sama albo ze zwierzętami. I muszę mieć bardzo dużo przestrzeni, miejsce, gdzie mogę się schować tak, że każdy będzie wiedział, że narusza moją intymność, wchodząc tam. Mam teraz różne stany, wiele rzeczy po prostu bardzo mnie męczy w takiej zwykłej, codziennej egzystencji. Na przykład mój mąż lubi zupełnie inny rodzaj muzyki niż ja. Kiedyś katowałam się godzinami, słuchając jego płyt, bo bardzo dużo czasu zajmowało mi powiedzenie Kamilkowi, żeby „jednakowoż może był tak miły i zmienił tę muzykę” (śmiech). Teraz przez to, że żyję bardzo intensywnie psychicznie, szybciej mówię, że coś mi doskwiera, boli, przeszkadza. – Ma Pani umiejętność brania życia jak leci. Ufność w to, że życie jest w zasadzie takie, jak nam się wydaje. Nigdy się nie uchylam, ale też dlatego, że ja z tego życia utrzymuję siebie, moje dzieci. Wszystko, co w życiu mam, nie spadło mi z nieba, musiałam na to zapracować. Zawsze na swój byt zarabiałam sama. Nikt mnie nigdy nie utrzymywał i jestem cholernie wdzięczna losowi, że mnie to spotkało. Bo dzięki temu czuję się kobietą absolutnie, totalnie niezależną. Praca dała mi poczucie wolności i godności. I powiem pani, że jest to najcenniejszy luksus, jaki mam. – Myśl z jednej z moich ulubionych książek: „Smak życia. Bezmyślna rozkosz tego, że się po prostu żyje. Przypadkowo, błazeńsko, bez powodu, ale się żyje”… Z pomocą bożą i przyjaciół kończę dom w najpiękniejszym miejscu w Polsce. Od dziesiątków lat mówi się o nim: Prowansja Polski. Miejsce magiczne. Jest tam olbrzymia przestrzeń, las, woda, cisza, nieskazitelnie czyste powietrze i niesamowita energia. Czasami jedziemy z Kamilem, jestem zmęczona, kłócimy się całą drogę do Lublina, za Lublinem, ale jak mijamy Piaski, to choćbyśmy nie wiem jak byli na siebie z mężem źli i wściekli, odpuszczamy. Przede wszystkim ja odpuszczam. Przekraczamy niewidzialną granicę i to jest jak cięcie brzytwą. Jedziemy i ja po prostu odpływam. Widok za szybą jest tak urzekająco piękny, że potrafię z tego zauroczenia płakać. Jestem w tej chwili szalenie wrażliwa na światło. Właściwie stwierdzam, że to, co mnie uleczyło – oprócz chemii i wszystkich innych rzeczy – to jest światło. I tam mam cudne, zjawiskowe światło. Non stop świeci dla mnie, to czar. Zobacz również: Kora we wspomnieniach syna. Mateusz Jackowski zdradza, jaką była mamą Kora w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Powiedziała Pani: „mąż”. Wcześniej, przez lata, był „Kamil”. Dlaczego Pani wyszła za mąż? Dlatego, że w tym kraju konkubinat – a tak na marginesie, jakie to jest brzydkie, ohydne słowo – w zderzeniu z rzeczywistością przegrywa, nie ma racji bytu. Kiedy zachorowałam, sytuacja stała się graniczna. Więc żeby Kamil, z którym w końcu mieszkam i żyję prawie 40 lat – nasz syn ma już lat 38 – miał prawo do wiedzy medycznej na temat mojej choroby, zalegalizowaliśmy ten związek. Oczywiście fakt, że jestem tym, kim jestem, szalenie nam ułatwiał sprawę, lekarze wiedzieli przecież, kim jest Kamil, ale prawo jest bezlitosne. Prędzej czy później pojawiłyby się kłopoty. Proszę sobie wyobrazić, że nadal żyjemy w konkubinacie, ja umieram no i w tym momencie wszyscy jesteśmy ugotowani, cała rodzina. Wiadomo, ja najmniej, bo już bujam w innym wymiarze, ale oni zostają tu, na ziemi, z poważnymi problemami. Chciałam im tego oszczędzić. – Myśli Pani czasami o tym „innym wymiarze”? O innym wymiarze nie można myśleć. W innym wymiarze można być. I o to właśnie chodzi. Kiedy Marek odszedł, zrobił ogromną wyrwę w moim życiorysie. Ogromną wyrwę w moim ciele, w sercu. Zabrał ze sobą wielki kawał mojego życia. Nie ma go już i coś z tym trzeba zrobić, ale nie udaje mi się. Im dalej od jego śmierci, tym bardziej za nim tęsknię… (milczenie). – … Ale nic się nie da z tym zrobić. To trzeba przejść, przeboleć. Żałobę trzeba przeżyć, a ona za każdym razem różnie trwa. Żałoba po mojej matce trwała 40 lat, a odejście Marka jest takie świeże, bolesne. Wszystko wydarzyło się w jednym roku, nasz syn był tego ofiarą. Zaczął mu się świat walić, bo niezależnie od tego, ile człowiek ma lat, kiedy umiera ojciec, ból jest nie do zniesienia. Tym bardziej, że oni pod koniec mieli ze sobą bardzo dobrą relację. To spadło jak grom. Siedzieliśmy z Mateuszem w ogrodzie, był maj, piękne słońce, opalaliśmy się, rozmawiając, i nagle on odebrał telefon, widziałam, jak tężeje, potem mi powiedział. Marek tak szczęśliwie i nieszczęśliwie mieszkał (w Toskanii – red.), bo to było bardzo piękne miejsce, że kiedy dostał zawału, pogotowie jechało do niego za długo… (milczenie). Musiał bardzo cierpieć, przy zawale tak długo trwającym to jest ogromny ból… Tamtego dnia wieczorem grałam koncert w Warszawie, to było potworne przeżycie. A jeszcze okazało się, że pogrzeb jest za dwa dni i nie jestem w stanie na niego dojechać. A potem nasz syn usłyszał, że… – …jego mama jest bardzo chora. To się wydarzyło w tym samym roku, on strasznie to przeżył. Kamil również. Był jakby złamany na pół przez strach, był poza sobą. Wszystko działo się tak szybko, nie mogliśmy w to uwierzyć. Ja się już od dawna bardzo źle czułam, ale nie przyjmowałam tego do wiadomości. To było takie abstrakcyjne. Jak w końcu trafiłam do szpitala, zrobiłam badania, lekarze wydali werdykt, to nawet nie miałam czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Ja już po prostu nie wyszłam z tego szpitala. Byłam jak automat, wiedziałam, że dzieje się coś bardzo złego, w związku z tym oddałam się w ręce mądrzejszych ode mnie. Czasami zastanawiam się, czy można powiedzieć coś ludziom, którzy nagle znajdują się w takiej sytuacji, ale chyba niewiele, oprócz jednej rzeczy, żeby powierzyć się lekarzowi, robić to, co mądry lekarz każe. Bo jeżeli będziemy żyć, to dlatego, że mamy szczęście i dobrego lekarza. A nie dlatego, że biegniemy do szamana, uzdrowiciela, palimy świeczki albo idziemy na kolanach do Częstochowy. W takiej sytuacji Bogiem jest lekarz. I oby był Bogiem. Lekarz, który jest Bogiem, zawsze nam pomoże, to są wybrani ludzie. – W kościele nie szuka Pani pociechy? Jedynym zbawcą kościoła, i to przez duże Z, jest teraz dla mnie papież Franciszek. Porusza wszystkie tematy w sposób otwarty, ludzki, mądry i inteligentny. Jest uczciwy i skromny. Proszę go sobie wyobrazić na tle tych wszystkich biskupów, arcybiskupów, purpuratów wszelkiej maści. Jak oni wyglądają! Przecież to jest kupa sadła, starego, zmętniałego mózgu, tej tradycji, która nie ma w sobie ani dobra, ani nie niesie miłości. Jak może przekazywać miłość Urbi et Orbi facet, który ledwo chodzi, bo jest tak spasiony, więc wtacza się do swojego luksusowego auta, gdzie zza przyciemnionych szyb nie widzi swoich owieczek. Oni mają wszystkie siedem grzechów głównych wypisane na twarzy. Oj, pójdą pod topór. Topór Sądu Ostatecznego, oczywiście. – To w takich chwilach granicznych, jak je Pani nazywa, gdzie szuka Pani wsparcia? Wśród najbliższych. Przez jakiś czas byłam w bardzo złym stanie, w związku z czym dookoła mnie zawsze ktoś był: mąż, synowie i moje kobiety. Przyjaciółki przychodziły do mnie prawie codziennie Nika Bochniarz, Magda Środa. Kochana moja Małgonia – ona mnie nie odstępowała i Kasia – moja menedżerka. To cudowne, wrażliwe, mądre kobiety. Wie pani, jaka jest różnica pomiędzy kobietami a mężczyznami? Dzisiejsza kobieta ma rodzinę i jest samodzielna finansowo. Potrafi utrzymać siebie, dom, męża i dzieci. Wszystko pogodzi, ale kosztem ogromnego wysiłku i swojej ciężkiej pracy. Nie tyle wyrzeczeń, ile właśnie ciężkiej pracy. Uważam, że kobiety potrafią wszystko unieść, są niesamowite. Kobiety nigdy nie wywołałyby wojny. Zobacz również: „Chciałabym umrzeć z Kamilem w tej samej chwili”. Oto historia miłości Kory i jej męża… Kora w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Piękny hymn na cześć kobiet. Podoba mi się. Wyobraża Pani sobie świat bez facetów, jak w „Seksmisji”? Nie, ale jestem przekonana, że kultura patriarchalna zaszkodziła kobiecie, ale też, paradoksalnie, mężczyźnie. Od urodzenia są przyzwyczajani, że kobietę traktuje się gorzej, jak podgatunek. Nie mają dla nas szacunku. Gdyby w mężczyznach było więcej empatii, potrafiliby spojrzeć na swoją kobietę nie jak na woła roboczego, tylko jak na mądrą, niezależną partnerkę do życia. Cieszę się, że jest Kongres Kobiet, te wszystkie wspaniałe panie: Kazia Szczuka, Nika Bochniarz, Magda Środa, Nina Terentiew i wiele innych, które walczą intensywnie i odnoszą ogromne sukcesy, choć to zawsze jest krok do przodu, dwa do tylu. Po wiekach opresji męskiej, której byłyśmy ofiarami, do furii doprowadza mnie to samcze jęczenie, że współczesna kobieta ich uprzedmiotawia, nie zostawia im wolności i oni się z tym czują źle. Wolność każdy sobie sam zdobywa, prawda? Ale to trzeba zrobić! To nie jest gołębica, która przyleci, usiądzie na ramieniu i uczyni nas szczęśliwymi. Każdy ma swój rozum. Ktoś mógłby powiedzieć, że po takim dzieciństwie, jakie ja miałam, to mogłam zostać seryjną morderczynią. Albo zemścić się na wszystkich ludziach, którzy zrobili mi wielką krzywdę w życiu, zwłaszcza kiedy byłam dzieckiem. – Jak w „Dzikich historiach”, które wyprodukował Pedro Almodóvar. To kilka opowieści właśnie o zemście za krzywdę. Jeden z bohaterów zaprasza wszystkich swoich „oprawców” na pokład samolotu, ale zamiast na obiecaną wycieczkę, wysyła ich w „inny wymiar”. Muszę przyznać, że ten film działa oczyszczająco. Każdy człowiek, a szczególnie niesprawiedliwie skrzywdzony, ma odruch, żeby się zemścić, żeby oprawca zapłacił za jego krzywdę. Z czasem to uczucie albo rośnie, albo człowiek spycha tę krzywdę na dno świadomości. Ja wszystko totalnie zasypałam. Potrzebowałam wielu lat, żeby pewne rzeczy zrozumieć. Bo dziecko skrzywdzone nie rozumie, co się z nim dzieje. Ale ja też jestem nieprawdopodobnie samodzielna. Zawsze wychodzę z opresji. Teraz, w tej chorobie, również potrzebowałam czasu, żeby opuścić stan kokonu, zapaści i pewnego rodzaju automatyzmu, w którym tkwiłam, bo pozwalały mi przejść przez tę chorobę. Wyjście z tej bardzo niszczącej kuracji, dochodzenie do swoich zmysłów spowodowało, że zrobiłam remont nie tylko w moim ciele, ale też w moim malutkim domku nad jeziorem. Czytaj także: Kora nie radziła sobie ze śmiercią Marka Jackowskiego. „Brakuje mi go jako człowieka" Kora w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r. – Ucieka tam Pani przed jazgotem życia? Nie uciekam. Tam jest po prostu pięknie. Tuż przed operacją zdążyłam ten domek wyremontować, a potem, już w trakcie chemii, zamieszkałam tam i kończyłam ostatnie prace. Uwielbiam urządzać swoje domy, aranżować wnętrza, nieustannie coś przestawiam, układam, zmieniam: to tu, to tam, czy ten stolik pasuje do tamtego fotelika – to wszystko wymaga namysłu. Mój mąż nie jest w stanie tego znieść i dlatego między innymi trzymam go troszeczkę z daleka. Któregoś dnia byłam tam sama i popsuło się ogrzewanie gazowe. Zanim wszyscy mężczyźni uczestniczący w tym remoncie: inżynier, hydraulik, majster zdołali to naprawić, byłam palaczem. Co dwie godziny musiałam dokładać drewno do tego pieca, jak do lokomotywy, żeby utrzymać temperaturę 50 stopni, inaczej nie nagrzałby mi domu. Zużyłam tam potwornie dużo energii, ale paradoksalnie dodało mi to siły. – Zawsze Pani podkreślała, że synowie dają Pani siłę. Lubi mieć ich Pani przy sobie? Wie pani, moje dzieci były bardzo niekonwencjonalnie wychowywane. Z jednej strony jestem matką umiejącą się poświęcić, nawet życie oddać, z drugiej często też stawiałam ich w trudnych sytuacjach. Proszę pamiętać, że my z Markiem nie mieliśmy żadnego zaplecza, za nami była próżnia, mogliśmy wychylić się nie w tę stronę i wpaść w przepaść. A jednak stworzyliśmy świetny zespół i wspaniałą rodzinę. Niedawno uświadomiłam sobie, że moje dzieci zawsze były mi bardzo pomocne, kiedy ja byłam w złym stanie fizycznym, psychicznym, przemęczona, przepracowana, nieszczęśliwa. Myśmy się całe życie kochali i wszystko sobie mówili, była w tym i złość, i niesprawiedliwość, ale też mnóstwo miłości. Czasami ktoś mnie pyta, kogo zabrałabym na bezludną wyspę. No to ja bym chciała tam być z moimi synami, a jeśli moi synowie chcieliby zabrać swoją bliską osobę, to proszę bardzo. Ale te najważniejsze osoby dla mnie to Kamil i moje dzieci. Ja się fantastycznie czuję przy moich dzieciach. Człowiek cały czas aktorzy, to jest nieładne słowo, ale oddaje tę grę, którą nieustannie uprawiamy przez to, że ciągle nas ktoś ogląda i prowokuje do zachowań, które są nienaturalne. Natomiast przy moich dzieciach czuję się niesamowicie komfortowo. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko i uważam, że to jest nasze wspaniałe osiągnięcie. – Skończyłam czytać „Koniec jest moim początkiem” Tiziano Terzaniego i tam jest taki fragment: „98 myśli na 100 pomyślanych przez człowieka to myśli, które były już przez niego pomyślane. Życie to jest ta chwila tu i teraz”. Może zabrzmi to banalnie, ale jest nieprawdopodobnie prawdziwe, albowiem teraz, w tej chorobie, każda sekunda jest dla mnie ważna, cudna... Może nie tyle ważna, ile po prostu wartościowa. Nawet jak nic nie robię, to ta sekunda jest wartościowa. Rozmawiała BEATA NOWICKA Kora w sesji dla magazynu VIVA! 2015 r.
Kora we wspomnieniach syna. Mateusz Jackowski zdradza, jaką była mamą
Kora pozostawiła po sobie wspaniałe utwory, które zapisały się na stałe w historii polskiej muzyki. Ta wyjątkowa, wrażliwa artystka 8 czerwca obchodziłaby 71. urodziny. Do dziś trudno pogodzić się z jej śmiercią. Jaka była prywatnie ikona polskiego rocka? Niedawno na rynku pojawiła się biografia „Słońca bez końca” autorstwa Beaty Biały. Na łamach książki wypowiedzieli się przyjaciele i rodzina artystki. Jedno ze wspomnień należy do jej syna Mateusza Jackowskiego. Co zdradził? Jaką mamą była Kora? Dla fanów Kory jej postać jest intrygująca. Dla wielu była zagadką, pełną sprzeczności artystką. Każdy z jej bliskich opisywał ją w inny sposób. Los nie był dla niej łaskawy... „Wszystkim wydawało nam się, że Kora to kobieta twarda, a okazuje się, że ona była bardzo krucha w środku. Bardzo ciepła, bardzo czuła, opiekuńcza. To zresztą Hanka Bakuła bardzo trafnie określiła, że wszyscy myśleli, że była z żelaza, a była z tiulu. Rzeczywiście taka była. My znamy wizerunek Kory, która przetarła szlaki innym kobietom zwłaszcza. Była walcząca. Nawet ten występ jej w Opolu w 1980 roku. To przecież ona tę scenę rozerwała”, mówiła w rozmowie z Dzień Dobry TVN autorka biografii „Słońca bez końca”. Beata Biały podkreśliła, że Kora była niezwykle kochającą matką. Zawsze znajdowała czas dla synów i stawiała ich na pierwszy miejscu. Zdarzało się, że Mateusz i Szymon towarzyszyli jej podczas koncertów. „Bo wiadomo jak to jest z tymi rodzicami, którzy są zajęci, w drodze, znani. To jest trudna sytuacja, bo oni mają zwykle mniej czasu, rodzina jest na dalszym planie. Tutaj tak nie było. Jak rozmawiałam z Mateuszem, który jest ciepły, czuły, serdeczny, spokojny, to widać, że to jest chłopak otoczony miłością matki”, tłumaczyła autorka. Zobacz też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Kora w sesji VIVY!, 2015 rok Kora z synami: Mateusz Jackowski i Szymon Sipowicz, VIVA! 2004 Mateusz Jackowski o relacjach z mamą Mateusz przyszedł na świat w 1972 roku. Jest owocem związku artystki z Markiem Jackowskim. Małżeństwo pary rozpadło się w 1984 roku. Starszy syn wokalistki wspominał, że mama potrafiła przyjść na wywiadówkę wystylizowana tak, jakby miała za chwilę wejść na scenę. Wzbudzała sensację nie tylko strojem. „Chodziła rzadko i zawsze wzbudzało to sensację, bo mama na scenie wyglądała podobnie jak na co dzień. Jej styl miażdżył moją podstawówkę. Kiedyś przyszła ubrana totalnie po punkowsku, czarne okulary, a do tego futro ze srebrnych lisów, dobrze znane fanom Maanamu. Zrobiła totalne zamieszanie w szkole, bo po pierwsze, pomyliła klasy i przez dłuższy czas komentowała, oczywiście bezlitośnie, miałkość systemu edukacji. Dopiero potem trafiła do mojej, gdzie nie było lepiej”, zwierzał się Beacie Biały. Ze względu na to ogólne poruszenie, Mateusz Jackowski nie ukrywał, że wolał, gdy w szkole pojawiali się jego opiekunowie. Ale z sentymentem wspomina czasy, gdy razem z młodszym bratem towarzyszyli mamie podczas koncertów. Czuli niezwykłą energię i każdą podróż traktowali to jako wspaniałą przygodę. „Jeździliśmy z Szymonem w wakacje i to były prawdziwe podróże. Jechał cały zespół, wszystkich znaliśmy, czuliśmy się jak rodzina. Zawsze ktoś się nami opiekował. Ale mieliśmy też swobodę. Bawiliśmy się z bratem z tyłu sceny, pod sceną, lubiliśmy też siadać przed głośnikami na scenie. Basowe kolumny dawały takiego kopa, że uszkodziłem sobie w końcu trochę lewe ucho, mam ścięte górne pasmo. Z czasem pojawili się ochroniarze, którzy nas pilnowali”, opowiadał w książce „Słońca bez końca. Biografia Kory”. Mateusz Jackowski nie związał swojej przyszłości ze sceną. „Pomyślałem, że może odpowiednia dieta pomoże w chorobie. To był jeden z głównych powodów, dla których wybrałem dietetykę. Mama była zadowolona, że dostałem się na studia, choć na początku dziwiło ją, że idę w tym kierunku, a nie artystycznym”, dodawał. Na co dzień jest grafikiem komputerowym. Swoje umiejętności zawodowe wykorzystał kilkukrotnie do stworzenia projektów okładek albumów zespołu Maanam. Zobacz też: Kora nie radziła sobie ze śmiercią Marka Jackowskiego. Opowiedziała o tym w ostatnim wywiadzie... Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! Mateusz Jackowski, Dzień Dobry TVN, 2013 rok
Miała wyraziste poglądy i nie bała się mówić o nich głośno! Oto najlepsze cytaty Kory
Kochała muzykę i mówiła, że nie musi być uwielbiana przez wszystkich. Była trudna w pożyciu, jednak ogromnego talentu nikt nie mógł jej odmówić. Legendarna Kora, a właściwie Olga Jackowska, nigdy nie bała się publicznie wypowiadać. „Nie lubię okularów u innych ludzi. Uważam, że to świadczy o tym, że jak ktoś ma okulary to jest głupi. Ale o sobie tak nie myślę”, mówiła gwiazda, którą bardzo rzadko można było spotkać bez okularów. Najlepsze cytaty Kory Artystka zmarła 28 lipca 2018 roku, po długiej walce z chorobą nowotworową. Dziś, z okazji jej 70. urodzin, przypominamy najlepsze teksty Kory. Taką ją zapamiętaliśmy... ZOBACZ TEŻ: Kora kochała to miejsce całym sercem... Dom na Roztoczu był dla niej azylem
Kora zostanie upamiętniona kolejnym muralem w Warszawie. „Zasadzimy obok 320 krzewów róż”
Jak wygląda portret miejski wokalistki? Fani zachwyceni!
Ósmego czerwca Kora obchodziłaby kolejne urodziny. Z tej okazji władze Warszawy, ostatni partner gwiazdy oraz artysta Tomasz Majewski stworzyli przepiękny mural z podobizną artystki. Malunek zostanie odsłonięty za tydzień, ale już dziś można podziwiać efekt końcowy prac dzięki fotografii opublikowanej w sieci. Gdzie można zobaczyć drugi warszawski mural z Olgą Jackowską? View Ediplayer on the source website Mural z Korą na warszawskich Bielanach Burmistrz Bielan Grzegorz Pietruczuk przekazał wczoraj mieszkańcom Warszawy wyjątkową wiadomość. Okazuje się, że już za kilka dni w urodziny zmarłej 3 lata temu wokalistki, będzie miała miejsce poruszająca chwila – prezentacja muralu z portretem ulubienicy publiczności. „Symboliczne odsłonięcie 8 czerwca w 70. rocznicę urodzin artystki. Wtedy też, przy budynku gdzie wykonano mural, posadzimy 320 krzewów róż", napisał polityk na swoim Facebooku i dodał podziękowania za współpracę Tomaszowi Majewskiemu i Kamilowi Sipowiczowi. Mural można będzie oglądać przy ulicy Żeromskiego 44/50 (od strony ul. Kleczewskiego). Dlaczego wybrano akurat warszawskie Bielany? To właśnie tu, przy ulicy Płatniczej, wiele lat mieszkała Kora. Z kolei posadzenie róż to nawiązanie do utworu zespołu Maanam o tytule Róża. Wielbiciele talentu Olgi Jackowskiej wyrazili już swoje zdanie na temat miejskiego portretu. Większość jest zachwycona. „Projekt był naprawdę dobry. Ale efekt przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Czyste piękno”; „Obraz jak żywy. Przepiękny, tak jak ona była wspaniała”; „Super wyszło! Oby więcej takich murali zamiast "mazów" na murach”, to tylko niektóre komentarze, które znaleźliśmy w sieci. Inne murale z Korą - gdzie zobaczyć? Pierwszy mural z Korą, odsłonięty zimą 2019 roku, znajduje się także w Warszawie, a dokładnie przy ul. Nowy Świat 18/20 na tyłach Pałacu Branickich. Drzewo znajdujące się w pobliżu malunku wpływa na wygląd piosenkarki. Za projekt odpowiadał Bruno Althamer. „Robiłem fotograficzną dokumentację i na zdjęciu zobaczyłem niemal wyłącznie gałęzie rosnącego obok kasztanowca. I tak narodził się pomysł, by włączyć drzewo w całą kompozycję. Dzięki niemu mural będzie się zmieniał wraz z porami roku. Gdy spadnie śnieg, Kora będzie miała blond balejaż, gdy drzewo zakwitnie – kwiaty we włosach”, opowiadał o swoim pomyśle artysta. Zachęcamy do odwiedzenia obu miejsc, gdzie pamięć o Korze wciąż jest pielęgnowana. Zobacz też: Jak dziś wygląda pierwszy warszawski mural upamiętniający Korę ? Zobacz wyjątkowe zdjęcie!
Kamil Sipowicz wspomina Korę: „Dla mnie zawsze była najpiękniejsza...”
Kamil Sipowicz wyjawił, jak obchodził będzie rocznicę
Poznali się przez przypadek. Po pierwszym spotkaniu ich drogi rozeszły się na dziesięć lat. Coś jedna sprawiło, że znów się skrzyżowały. Od tamtej pory tworzyli zgrany duet. Niestety parę rozłączyła śmierć Kory. Gdyby żyła, 8 czerwca obchodziłaby urodziny. Kamil Sipowicz wspomina ją dziś we wzruszających słowach… Kamil Sipowicz wspomina Korę Kora i Kamil Sipowicz poznali się na początku lat siedemdziesiątych, gdy piosenkarka z ówczesnym ukochanym Markiem Jackowskim przeprowadzili się do Warszawy. Ich sąsiadem był Kamil Sipowicz. Z czasem zaczął odwiedzać sąsiadów: w końcu… przyśnił się Korze! „Miałam dwadzieścia trzy lata, on dwadzieścia jeden. To był sen jasny, piękny, erotyczny, ale nie taką bezpośrednią erotyką, takich snów nie mam. Zaczęłam wtedy patrzeć na tego sąsiada z siódmego piętra inaczej. Tak to się zaczęło”, napisała Jackowska w książce Kora, Kora. A planety szaleją i dodała, że chwilę potem w 1975 roku zdradziła Marka z Kamilem. I to właśnie z nim gwiazda miała syna Szymona, co przez 10 lat ukrywała przed wszystkimi... Drogi Kory i Kamila Sipowicza rozeszły się aż na 10 lat. Dopiero po dekadzie para znów zaczęła się spotykać. Tym razem w Krakowie, gdzie wtedy mieszkała Kora. Latami tworzyli taką piękną parę. Niestety w 2013 roku okazało się, że Kora zmaga się z chorobą nowotworową. Wokalistka długo walczyła z chorobą. Niestety 28 lipca 2018 roku Kamil Sipowicz poinformował o jej śmierci. „Wielka artystka, piosenkarka, poetka, malarka. Wyjątkowa kobieta, żona, matka, siostra, babcia, przyjaciółka. Ikona wolności. Zawsze bezkompromisowa w dążeniu do prawdy. Zaangażowana w ruch hipisowski, w działalność pierwszej Solidarności, w budowę demokracji i ruchy kobiece. Kora tworzyła pewną epokę, która wraz z jej odejściem kończy się”, tak wspominali wokalistkę bliscy. Kamil Sipowicz o Korze: „Dla mnie zawsze była najpiękniejsza” Gdyby żyła 8 czerwca obchodziłaby urodziny. Kamil Sipowicz w rozmowie z Faktem wspomina ukochaną żonę. Niedawno z inicjatywy Andrzeja Wajsa i Fundacji Profile w Warszawie została otwarta wystawa Women's Business. Możemy zobaczyć na niej nieznane zdjęcia artystki sprzed prawie 50 lat: „Cykl składający się z dwóch sesji. Pierwsza to Kora i jej koleżanka Joanna Braun. Dwie młode, ciężarne dziewczyny uchwycone w naturalnym otoczeniu. Druga sesja była zrobiona po narodzinach dzieci. Dziewczyny piorą w rzece Rabie dziecięce ubranka. Te zdjęcia były inspiracją do całej wystawy, której tematem przewodnim jest czułość między kobietami, ich siostrzany stosunek do siebie”, opowiadał Kamil Sipowicz. Zobacz także: „Chciałabym umrzeć z Kamilem w tej samej chwili”. Oto historia miłości Kory i jej męża… Opowiedział także, jak zamierza uczcić rocznicę urodzin zmarłej żony: „Co roku na jej urodzinach zawsze było dużo przyjaciół. Jak mieszkaliśmy w Warszawie, to hucznie je obchodziła. W ostatnich latach jej życia świętowane były na Roztoczu, w restauracji naszej przyjaciółki w miejscowości Jacnia. Po śmierci Kory przez dwa lata odbywały się tego dnia koncerty”, dodał Kamil Sipowicz. „W rocznicę jej urodzin, czyli 8 czerwca, odbędzie się odsłonięcie muralu z podobizną Kory na ścianie jednego z bloków w pobliżu ulicy Płatniczej. Poza tym zostanie zasadzonych 70 róż, a w naszym ogrodzie odbędzie się małe przyjęcie. Może minikoncert”, zdradził.
Kora mieszkała w fatalnych warunkach: „Żyła w piwnicy. Przedzielali tę piwnicę kocem"
Kamil Sipowicz ujawnia, jak wyglądało jej dzieciństwo. To straszny obraz...
Jako dziecko i młoda dziewczyna dwa razy próbowała popełnić samobójstwo. „Nie chcę umierać od momentu, kiedy prawie umarłam. Na całe życie można się ze śmierci wyleczyć”, powiedziała przed laty w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Zmagała się z depresją i chorobą nowotworową, na którą ostatecznie zmarła. Odeszła dwa lata temu - 28 lipca 2018 roku. Jej piosenki zostaną z nami na zawsze. Kora. Drugiej takiej nie będzie. Kamil Sipowicz odwiedził jakiś czas temu miejsce, w którym mieszkała Kora jako mała dziewczynka. To nie była przyjemna podróż... „Byłem niedawno w Krakowie. Pojechałem na ulicę Grottgera, gdzie w dzieciństwie mieszkała. Popłakałem się, bo dotarło do mnie, że to piękna, secesyjna kamienica z wielkimi apartamentami, a Kora żyła w piwnicy. (...) Przedzielali tę piwnicę kocem. Była piątym dzieckiem. Miała starego, schorowanego ojca. Matka była chora na gruźlicę. Nie udźwignęła ciężaru i wysłała ją do domu dziecka, jednego, drugiego”, powiedział w wywiadzie dla Wysokich Obcasów w ubiegłym roku. Przypominamy poruszającą historię życia Kory! Życie Kory Choć wyrok – rak jajników w najcięższym stadium – usłyszała pięć lat temu, jej śmierć była bolesnym zaskoczeniem. Nie tylko dla fanów Maanamu. W sobotni ranek 28 lipca bliscy poinformowali, że odeszła i wtedy ruszyła lawina wspomnień. Teledyski, cytaty z wywiadów, zdjęcia, a przede wszystkim piosenki uświadomiły ludziom, jak ważna była dla nich dziewczyna, która w 1980 roku wyśpiewała w Opolu swój pierwszy wielki hit – „Boskie Buenos” z taką pasją, że… pękły jej spodnie. A potem została ikoną następnych pokoleń. „Co ją różniło od innych ludzi? Wszystko”, uważa przyjaciółka Kory Hanna Bakuła. „Poza tym, że miała dwie ręce, dwie nogi, głowę i tak dalej, w niczym nie przypominała nikogo. Była absolutnym unikatem. Doskonała w swojej urodzie, osobowości. Kiedy do mnie przychodziła zawsze ją malowałam. Bo szkoda mi było czasu”. „Marek Jackowski, mój świętej pamięci pierwszy mąż, gdy spadaliśmy z prowadzenia na listach przebojów, miał do mnie pretensje, że nie jestem dziewczyną z sąsiedztwa. Bo wtedy bylibyśmy – według niego – bardziej popularni. »No nie jestem dziewczyną z sąsiedztwa«, mówiłam. Pani zza ściany ma całkiem inne problemy niż ja”, mówiła Kora rok temu w wywiadzie dla „Newsweeka”. Była inna. Powiedzieć, że miała trudne dzieciństwo, to nic nie powiedzieć. „Przeszłam w życiu przez takie sytuacje, w których ludzie się degenerują. A ja przebrnęłam przez to bagno otaczające mnie w zasadzie nietknięta. W sensie psychicznym i fizycznym”, napisała w autobiografii „Podwójna linia życia”. Przychodzę do was z półświata Urodziła się jako Olga Aleksandra Ostrowska 8 czerwca 1951 roku w Krakowie jako najmłodsze, piąte dziecko nauczycielki Emilii Siarkiewicz i Marcina Ostrowskiego. Oboje pochodzili z Kresów. Ojciec Olgi przed wojną był komendantem policji w Buczaczu. Cudem przeżył wejście wojsk radzieckich i przeprowadzoną przez NKWD eksterminację inteligencji. Jego pierwsza żona i dwie córki zostały wywiezione na Sybir. Żony już nie zobaczył. Po wojnie nie umiał poradzić sobie w nowej rzeczywistości. Rodzina Ostrowskich zamieszkała w pralni, w jednym pokoiku z kuchnią w suterenie krakowskiej kamienicy. „Jako mała dziewczynka żyłam w wielkiej nędzy”, wspominała Kora. Gdy Olga miała cztery lata, matka zapadła na gruźlicę. Dziewczynka wraz ze starszą o siedem lat siostrą Anią trafiła do prowadzonego przez zakonnice domu dziecka w Jordanowie, gdzie spędziły pięć koszmarnych lat. „Dzieci były bite różańcami, ciągnięte za uszy. Ja miałam zupełnie naderwane. Tak nas karano, żeby zmniejszyć poczucie własnej wartości”. Oldze nie wolno było spotykać się z Anią. Uciekała w świat wyobraźni. Czytała już jako pięciolatka. Za czytanie w nocy zakonnice ukarały ją zakazem korzystania z biblioteki. Karano ją za moczenie się w nocy, zabrudzenie białych rajstop. „Byłyśmy w ciągłym napięciu, zawsze niespokojne. (…) Człowiekowi wydaje się, że jest niewidziany, niedostrzegany, nikt go nie kocha, nikt nie chce. Ogromna potrzeba czułości zostaje na całe życie”. Po latach w piosence „Zabawa w chowanego” wyzna, że była molestowana przez księdza. Gdy wraca z domu dziecka, ojciec umiera nagle na zawał. Matka ledwo radzi sobie z utrzymaniem rodziny, ale dba o to, żeby córki były zadbane, dobrze wykształcone. Chodzą do teatru, opery. Z wychowaniem synów Emilia radziła sobie gorzej. „Byli potworami. Nienawidziłam ich”, powie o nich Kora. Skończyli jako alkoholicy. Bardzo brakowało jej własnego kąta. Uciekała z domu. Wiele miesięcy spędziła w szpitalu, gdzie leczyła gruźlicę oczu. Potem trafiła do internatu. „Tak naprawdę nigdy nie było tego domu. Jeśli już tam wchodziłam, to starałam się go upiększyć, co zostało mi do dzisiaj – z każdej dziury, z każdego gówna, z każdego sracza w pięć minut robię coś przyjemnego”. Zdolności plastyczne dziedziczy po mamie. Wiele lat później zacznie malować Madonny. W jej domu na Roztoczu obrazy wiszą nawet w pomieszczeniach dla alpak. Tysiące twarzy, setki miraży „Moja próba samobójcza to absolutna klasyka wśród młodych, którzy nie mają swojego miejsca w świecie i są bardzo wrażliwi”, powiedziała w jednym z wywiadów dla VIVY! Miała kilka lat, gdy wzięła wszystkie tabletki, jakie znalazła w domu, i „popiła” śniegiem z podwórka. Kilkanaście, gdy podcięła sobie żyły w łazience. Była już wtedy hippiską – jedną z pierwszych w Polsce. Pierwsze narkotyki zażywa na jakiejś łączce pod Zakopanem. „Byłam niewinną dziewczyną, aż pewnego razu w deszczu objawiło się mnie i chłopakowi o pseudonimie »Pies« (Ryszard Terlecki – obecnie wicemarszałek Sejmu z ramienia PiS), że się bardzo kochamy. Tak bardzo się wtedy zakochałam, że straciłam swoją osobowość”. Dużo jeździ po Polsce z Psem i najlepszą przyjaciółką Galią. Któregoś dnia wpadają na pomysł, żeby wymyślić sobie pseudonimy. Olga zostaje „Korą”. Biorą dużo fenmetrazyny – jugosłowiańskiego leku na odchudzanie podobnego do amfetaminy. Kora ma długie, ciemne włosy, jest bardzo szczupła, ale „ferma” wyraźnie jej nie służy – ma tysiące pomysłów na różne projekty. Żadnego nie realizuje. Rozstaje się z Psem. „Bardzo mnie dręczył. Nasz związek miał taki trochę sadomasochistyczny charakter. Stwierdziłam, że należy to zakończyć. Zdradziłam go na jego oczach”. Zanim to się stało, potrafili przez tydzień siedzieć w domu, słuchać muzyki, malować i pisać. Wszystko na haju. Była w depresji. Miała dość. „Złamałam żyletki na pół i wsadziłam w szpary taborecika. Po kolei prawym i lewym przegubem uderzałam w te żyletki. Pamiętam, że nic nie bolało i było to zero przeżycia. Zamiast, jak sobie wyobrażałam, zasnąć spokojnie, zaczęłam się dusić. (…) Zapragnęłam z powrotem żyć”. Uratowała ją sąsiadka. „Co jest moją słabością? Ja się do żadnych nie przyznaję. Gdy jednak ktoś mówi do mnie, że stałam się tym, kim jestem, bo miałam takie trudne dzieciństwo, po prostu zalewa mnie krew. Nigdy nie dopuściłam do tego, żeby ucierpiała moja godność. Nigdy się nie poddałam. Nigdy nie spadłam na dno”, powie w 2012 w VIVIE! W tym samym roku jej pies, Ramona, „dostaje” paczkę z 60 gramami marihuany. Sprawa trafia do prokuratury. W mieszkaniu Kory policjanci znajdują jeszcze trzy gramy trawy. Ale Kora od lat opowiadała się za jej legalizacją i przyznawała się, że kiedyś jej używała. Wierna swoim przekonaniom, kochająca wolność, demokrację, walcząca o prawa słabszych – taka była aż do końca. Zdrada, zdrada, zdrada Śliczną licealistkę wciąga artystyczne życie Krakowa. Krzysztofory, Piwnica pod Baranami. Osiemnaste urodziny urządza jej Wiesław Dymny, u którego akurat mieszka. Ma 19 lat, gdy w Piwnicy poznaje Marka Jackowskiego. Po koncercie jego grupy Vox Gentis siada na wzmacniaczu, macha nogami. On podchodzi, ona ucieka. I tak jeszcze kilka razy. W końcu on mówi, że ją kocha. „Poczułam się nagle bardzo zmęczona i miałam wrażenie, jakbym dobiła do jakiejś przystani. Marek był tą przystanią”, wspominała. Przestała brać amfetaminę. Biorą ślub w grudniu 1971 roku. Kora jest już w ciąży z Mateuszem. Jej drugi syn, Szymon, przyjdzie na świat w 1976. Przez wiele lat Marek nie będzie wiedział, że nie jest jego ojcem. Kamila Sipowicza widzi po raz pierwszy w windzie bloku przy Ogrodowej. „Był szczupłym chłopcem o pięknej wilczej twarzy. Iskrzył jak zwarcie w kontakcie”, wspomina. Marek wychowywał syna jak swojego. „(Kamil) mieszkał z matką będącą przeciwniczką naszego związku. Zaprzepaścił największe uczucie mojego życia. (…) zostałam sprowadzona do parteru, do bagna, bagna i jeszcze raz do bagna. Do nieuczciwości, zdrady, kłamstwa, rozpaczy”, pisała. Ich romans trwał z przerwami 15 lat, zanim zdecydowali się zamieszkać razem. Ślub wzięli, gdy Kora była już ciężko chora. Kamil był przy niej do śmierci. Na Roztoczu stworzyli dom, o którym zawsze marzyła. „Chyba po 1975 roku Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy Ogrodowej, na terenie dawnego getta… byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach parzącą cudowną herbatę… (…) Wtedy już Marek nie grał w Anawie, tylko razem z Tomaszem Hołujem, Milo Kurtisem i Jackiem Ostaszewskim stworzyli cudowny zespół Osjan. Chodziłam na ich koncerty i tam po raz pierwszy zobaczyłam Korę na scenie. Ją i Małgosię Ostaszewską, żonę Jacka (i mamę naszej słynnej Mai!). Obie niezwykłe, w jasnych szatach, na bosaka, były najpiękniejszą scenografią i czasem nuciły coś cichutko. Piękne!”, wspominała Magda Umer we wpisie na Facebooku. Stoję, czuję się świetnie Kora niedługo pozostała cicha. W 1976 roku dołącza do nowego zespołu Marka – Maanamu. Pisze większość tekstów piosenek. Ale na wielki sukces przyjdzie im poczekać cztery lata. Na scenie opolskiego amfiteatru w 1980 roku występuje już inna Kora. Ma krótkie włosy, punkowy image. Śpiewa głośno, ostro. „Boskie Buenos” i „Żądza pieniądza” porywają publiczność. Kora z dnia na dzień zostaje wielką gwiazdą. Do bloku, w którym mieszka, pielgrzymują tłumy fanów. Na ścianach i drzwiach piszą miłosne wyznania. Jedna z fanek przebija opony w maluchu idolki, żeby ta choć tak dowiedziała się o jej istnieniu. Kolejne płyty sprzedają się wspaniale, co nie przekłada się na sukces finansowy. W 1981 roku Maanam daje 500 koncertów, w tym trzy jednego dnia w Sali Kongresowej. Mimo to Kora wspomina, że nie miała na tyle pieniędzy, żeby kupić przyzwoite auto. „Przez większość mojego życia nie miałam pieniędzy i uważam, że byłam bardzo szczęśliwa. Prowadziłam bardzo ciekawe życie i to, że nie miałam pieniędzy, nie umniejszało w ogóle mojej wartości jako człowieka”, pisała. Wiele lat później, gdy zachoruje na raka, będzie zmuszona sprzedać mieszkanie i zbierać pieniądze na leczenie. Sprawa wywoła kontrowersje. Ale to dzięki determinacji Kory lek skuteczny w terapii raka jajników, Olaparib, znajdzie się na liście leków refundowanych. Lata 80. to pasmo sukcesów w Polsce i w Europie. W 1983 Maanam nagrywa swój największy przebój „Kocham Cię, kochanie moje”. W 1984 roku, po odmowie występów dla radzieckich dygnitarzy, zespół znika z radia i telewizji. W niczym mu to nie szkodzi. „1985 (…) Maanam jest przemęczony. Muzycy mają poważne problemy z nadużywaniem alkoholu”. Kora i Marek Jackowski są już po rozwodzie. Styczniowy koncert w 1986 roku jest ostatnim. Kora ogłasza rozwiązanie zespołu. Powrócą w latach 90. w wielkim stylu. Ale czy cena za sukces nie okaże się zbyt wielka? Śmierć jest dymem życia „Bardzo ciężko pracowałam, taką mam konstatację, że my za dużo pracujemy. Doprowadziłam się do wykończenia totalnego, za mało odpoczywałam, za mało korzystałam ze świata, za mało korzystałam z pieniędzy, które zarobiłam. Żyłam za mało luksusowo”, powiedziała w jednym z ostatnich swoich wywiadów dla programu „Uwaga” w TVN. Diagnoza spadła na nią jak grom z jasnego nieba. Rak. I to w czwartym, najgorszym stadium. Później wielokrotnie mówiła, że objawy miała dużo wcześniej, że lekarze nie odczytali ich właściwie. „Miałam okropne bóle, zginało mnie do ziemi, łykałam mnóstwo środków przeciwbólowych. Pewnie to już był rak, ale nikt pod tym kątem mnie nie zbadał. Nawet jak przeszłam operację, nikt nie szukał komórek rakowych. To było już po 1989 roku, ale nadal obywatel był gówno wart, a jak chory, to jeszcze mniej. No więc cały czas byłam leczona na żołądek”, opowiadała po dwóch latach walki z rakiem w rozmowie z Agnieszką Kublik w „Gazecie Wyborczej”. Przechodzi operację, serię chemioterapii, które ją wykańczają. Walczy. Żeby nie stracić włosów, nosi specjalny hełm, który przysparza jej jeszcze więcej cierpień. Kilka dni po operacji staje na planie programu „Must Be the Music”, w którym jest jurorką. Nie widać po niej, przez co przechodzi. Ale ból jest tak silny, że odbiera jej pamięć – Kora w wywiadzie mówi, że nie pamięta niczego, co działo się na nagraniu. Chowa się w Bliżowie, w swoim azylu na Roztoczu. Pisze teksty na nową płytę, którą planuje. Ale nie ma już siły, żeby ją nagrać. „Ostatni miesiąc był bardzo trudny. Na końcowej drodze towarzyszyła jej rodzina, przyjaciele i wiele oddanych osób. W tę długą walkę zaangażowanych było wiele najlepszych szpitali, lekarzy, pielęgniarek i opiekunów, za co im z całego serca dziękujemy. Kora dawała ludziom miłość i otoczona była miłością. Zawsze będziemy ją kochać”, piszą bliscy w oświadczeniu o jej śmierci. „W życiu najważniejsze jest życie”, powiedziała w ostatnim wywiadzie, jakiego udzieliła dwa miesiące przed śmiercią Pawłowi Piotrowiczowi z portalu Onet.pl. „Jak się je kocha, zaczyna się je doceniać”. „Zostaniesz na zawsze w naszych sercach. Wolna. Odpoczywaj Koreńko!”, napisała na Facebooku Maja Ostaszewska. „Jest bardzo, bardzo, bardzo cicho”. Korzystałam z książki Olgi Jackowskiej i Kamila Sipowicza „Podwójna linia życia”, wydawnictwo ISKRY, 1998.
„Małżeństwo nie jest sielanką!” - Justyna Steczkowska szczerze o własnym życiu
25 lat na scenie! Co oprócz miłości się liczy?
25 lat na scenie! Uwierzycie? Życie Justyny Steczkowskiej to sukcesy, płyty, nagrody. Ale też dramaty. Śmierć ojca, choroba męża, wylew matki. Jak sobie z tym radzi? Dlaczego nie boi się kryzysów? O duszy, skradzionych pieniądzach i kryzysach w rozmowie z Romanem Praszyńskim. Tekst ukazał się w dwutygodniku VIVA! 27 grudnia 2019 r. Jakie trzy swoje piosenki zabrałabyś na bezludną wyspę? Trzy piosenki? Trochę mało na 16 nagranych płyt (śmiech), ale mogę pokusić się o zabranie 3 albumów. Na pewno wzięłabym „Marię Magdalenę”, ta płyta powodują, że jestem poza czasem i materią i czuję się kompletnie wolna. To jest mój ostatni album, więc ważny w tym momencie życia, w którym jestem. Na pewno wzięłabym „Aminę”, bo kocham tę płytę. Opowiada o człowieku w kontekście wszechświata i pięknie gra na niej orkiestra. Zabrałabym „XV”, bo jest zarejestrowaniem moich największych przebojów w nowoczesnych aranżacjach. Jest tam "Dziewczyna szamana" i moja ukochana „Grawitacja”, która ma już tyle lat, a nadal robi wrażenie! Obchodzisz 25 lat kariery. Liczysz od pamiętnej „Szansy na sukces”? Wszyscy każą mi to liczyć od „Szansy na sukces”. Ale rocznica przypada pomiędzy „Szansą na sukces”, a moją pierwszą płytą, „Dziewczyna Szamana”. Ludzie zauważyli mnie, kiedy zaśpiewałam „Boskie Buenos” Kory. W tamtym czasie były tylko dwa programy tv, wiec co najmniej pół Polski siedziało i oglądało szanse w czasie niedzielnego obiadu.Tylko, że „Boskie Buenos”, choć prawdziwie boskie, nie jest moja kompozycją, a „Dziewczyna Szamana” i reszta twórczości już tak . Wystąpiłaś w „Szansie na sukces” dla mamy swego ówczesnego chłopaka? Nie tyle dla niej, co dzięki niej, bo przekonała mnie ze warto spróbować. Któregoś dnia siedząc i malując gliniane guziki, żeby jakoś zarobić na czynsz, usłyszałam o kolejnych eliminacjach. To był finansowo ciężki czas dla mnie. Schudłam dziesięć kilogramów, bo jadłam tylko wtedy, kiedy miałam pieniądze, a to była raczej rzadkość. Grałam w klubach za grosze bo kochałam śpiewać. Honorarium ledwo starczało na taxi w nocy, bo autobusy już nie kursowały o tej porze . Daleko od rodzinnego domu musiałam sobie poradzić sama. Bywało ciężko, ale z perspektywy czasu doceniam swoją odwagę i siłę i to, że pomimo wszytko nie pogrzebałam swoich marzeń. Pierwsze zarobione 100 mln? 100 mln, ha, ha, ha... starej waluty. Dzisiaj ile by to było? 10 tys. złotych. Poszłam do banku z tatą, tata przyszedł z walizką na szyfr (śmiech). Pani wyłożyła pieniądze na ladę, tata włożył do walizki i poszliśmy szczęśliwi i dumni do domu. I co z tą kasą? Tata zrobił dach w naszym domu w Stalowej Woli. Byłam pierwszą osobą w rodzinie, która zarobiła pieniądze wystarczające na jego naprawę. Jak zaczęliśmy dach, to potem już zaczął się remont całości. Przeznaczyłam wszystkie swoje pieniądze na jego odnowę chociaż tam nie mieszkałam. Po remoncie dom wyglądał pięknie, bo tata z braćmi i mamą pomagali na każdym etapie prac, a ja zajęłam się wystrojem wnętrz i zbudowaniem kominka dla mamy, który był jej marzeniem i zrobiłam kuchnie w morskim kolorze ( śmiech ). Miałaś zawrót głowy od sukcesu? Mogło to tak z zewnątrz wyglądać, nie jestem odpowiedzialna za to, co ludzie myślą i gadają. Ale prawda była taka, że skończyłam pierwszą płytę i myślałam już o drugiej. Nie przypominam sobie, żebym od 25 lat usiadła na laurach i nie pracowała. 16 wydanych płyt świadczy o tym, że jestem cały czas zaangażowana w muzykę, a nagranie płyty to nie jest pięć minut, to jest pół roku, czasem rok i to regularnej, codziennej pracy. Potem nagrania w studiu, której trwają wiele godzin, a ja jestem na każdy etapie tej pracy. Nie odpuszczam, bo to w większości moje kompozycje. Miałaś dwadzieścia parę lat i zostałaś numerem jeden w kraju. To musiało się jakoś odbić na Twojej psychice. Balety, alkohol... Balety!? Nie (śmiech). Ja w tamtym czasie nie piłam w ogóle, po tym jak moi przyjaciele upili mnie na osiemnastych urodzinach. Cieszyłam się tym dniem, piłam wszystko, co mi dawali. Następnego dnia rano obudziłam się w moim wynajętym pokoju, byłam sama. Miałam takiego kaca, że nie mogłam ruszyć nogą, ani ręką. Wydawało mi się, że straciłam czucie. Byłam naprawdę przerażona. To zniechęciło mnie zakrapianych imprez na cale życie. Teraz grubo po 40. szczytem mojego alkoholowego szczęścia jest lampka wina na dobre samopoczucie z przyjaciółmi (śmiech). Delikatnie, elegancko i z klasą. Kokainy też unikasz? Napatrzyłam się w młodości na prawdziwe tragedie ludzi w środowiskach muzycznych. Widziałam, jak narkotyki zabijają w nich kreatywność, inteligencję, ducha... Najlepsza lekcja życia i ostrzeżenie, żeby nigdy nie wpaść w ich szpony. Moim jedynym nałogiem jest mała czarna (śmiech). Kocham małe czarne espresso. Po prostu kocham! Show-biznes zmienił się przez te lata? Bardzo. Na szczęście artyści są mądrzejsi, mają więcej doświadczenia. Na początku w latach 90., gdy podpisywałam umowę z wytwórnią, byłam szczęśliwa, że mogę śpiewać, że wydam płytę. Nie miałam prawnika, a przede wszystkim świadomości. Ale potem urodził się Leo, chciałam mieć własne mieszkanie, jakieś bezpieczeństwo i stabilizację, a wytwórnia dalej płaciła mi 10 procent z tego, co dla niej zarabiałam. Był boom na moje piosenki, ale ja niewiele z tego miałam. W podobnej do moje sytuacji było wielu artystów. Wszyscy uczyli się nowego świata. Na nas uczyły się wytwórnie, show biznes, media. Nie mogę mieć do nikogo pretensji i nie mam. Zgodziłam się na takie warunki, ale to była kosztowna nauka. Kiedy skończył się mój kontrakt, nie chciałam już z nikim wiązać się na długo i zamykać w żadnych ramach. Przez te lata ktoś Cię oszukał na pieniądze? Oczywiście. Dużo straciłaś? Trochę, ale lepiej stracić pieniądze niż zdrowie. Trochę? Równowartość mercedesa, willi? Raczej kawalerki ( śmiech ) Ale w ogóle nie warto się nad tym skupiać. Do nikogo nie mam żalu, ani pretensji, idę dalej. Wyrzucałaś menedżerów? Tak naprawdę to nie. Oprócz jednego przypadku ze wszystkimi rozstałam się w zgodzie i mamy po dziś dzień bardzo dobre relacje. Pomagamy sobie wzajemnie. Uważam, że to wzruszające. Pamiętasz, co śpiewałaś w Eurowizji? Piosenkę „Sama”. Śpiewałaś: „Poczułam się tak marnie, jakby dobry Bóg nie lubił...” „…pcheł” - Piękny tekst Wojciecha Waglewskiego. Dzisiaj odczuwam go zupełnie inaczej... Miałaś okresy, kiedy czułaś, że Bóg cię opuścił? Że jesteś na dnie rozpaczy? Byłam na dnie rozpaczy, to prawda, ale czy myślałam o tym, że Bóg mnie opuścił? Nie... Zawsze wtedy myślę, gdzie popełniłam błąd, gdzie zgubiłam samą siebie... To nigdy nie jest wina Boga. Wiem, że ludzie uwielbiają zwalać swoje nieszczęścia na innych, ale to jest zawsze droga donikąd. Nasze nieszczęście jest spowodowane najczęściej konsekwencją naszych czynów. Naszym sposobem postrzegania świata , braku miłości i zrozumienia. Ale zwykle nie przez nas umiera bliska osoba? To prawda, ale jeśli wiesz, że śmierć jest tylko zamianą światów, to przyjmujesz to z pokora i zrozumieniem . To jest strata dla ciebie, tutaj, nie dla tego kogo dusza wraca tam, skąd przyszła po kolejnych doświadczeniach za Ziemi. Chcesz powiedzieć, że nie płakałaś, jak umarł Twój ojciec? Płakałam, bardzo... Ale z drugiej strony byłam szczęśliwa, że już jest wolny od bólu, że może wreszcie być szczęśliwy. Umierał z uśmiechem na twarzy. To był jeden oddech. Wiedziałam, że wyzwolił się z niewyobrażalnego cierpienia. Wiedział ze po drugiej stronie jest równie pięknie . Na płycie „Maria Magdalena” śpiewasz o duszy. Czujesz połączenie z tatą? Widocznie nie przypadkiem tak się stało, że mój tata porzucił kapłaństwo dla stworzenia rodziny. Dzięki jego wyborom pojawiłam się na tym świecie. Moje rodzeństwo i ja. Jestem mu za to wdzięczna. Był człowiekiem świadomym swojej duchowości. Nic na świecie nie dzieje się przypadkiem. Jak wygląda duchowość przy dziewiątce dzieci? Duchowość to codzienność. Dbanie o relacje z ludźmi, o czystość serca, o uczciwość względem siebie i innych. Ojciec był dobrym, cierpliwym, człowiekiem. Dbał nie tylko o nas. Pomógł wielu dzieciakom z patologicznych rodzin, uczył ich muzyki, dał im szansę, pomógł zobaczyć cel w życiu. To, że porzucił kapłaństwo miało wpływ na wasze wychowanie? Jako dziecko nie wiedziałam o tym. Dla mnie był po prostu ukochanym tatą. Dowiedziałam się dopiero jako nastoletnia dziewczynka. Od kogo? Od mojej siostry. Agaty? Tak. Trudne, że książka o rodzicach się ukazała? Trudne dla mojej mamy. Przez to jest trudne dla nas wszystkich. Wbrew jej woli napisane. Kapłaństwo taty to była rodzinna tajemnica? Tajemnica? Nie odczuwałam tego w ten sposób, jak byłam dzieckiem. Może czasami nie rozumiałam pewnych zachowań ludzi z rodzinnej wioski mamy względem nas. Jakich zachowań? Jako sześciolatka podróżowałam sama z Rzeszowa do babci, co było dużą odwagą z mojej strony i dużym zaufaniem ze strony mojej mamy. Pamiętam ciekawość pewnej kobiety w autobusie. „A czyjaś ty?”, zapytała. „Jak twoja mama ma na imię?”. Ja: „Danusia”. „A Danka biała czy czorna? Jakie ma włosy?”. Mówię, że czarne, a kobieta odsuwa się z niechęcią. Bo to dziecko „tej” kobiety Tabu. Dzisiaj to już nie jest tabu. Ale moja mama wyrosła w innych czasach i poniosła tego konsekwencje. Pomimo, że w tamtej historii jako kobieta zachowała się najlepiej jak mogła. Zakochała się, ale nikogo do niczego nie zmuszała. Wyjechała z miejsca, w którym się wychowała, miała dom i rodzinę, żeby zbudować wszytko od zera. Postanowiła wziąć odpowiedzialność za swoje życie. To była decyzja mojego taty, żeby ją odnaleźć i związać się z nią. Bardzo cudowna i odważna - kłaniam się ojcu i chapeau bas! Dzięki ich miłości jestem. Ale myślę, że moja mama przez całe życie miała poczucie winy. Pomimo wielu cudowności, które w jej życiu się wydarzyły i dzieci, które miała i taty, którego kochała. Myślę, że ciężko jej było się pozbyć tego brzemienia. Dlatego wracanie do tego było rozdrapywaniem starych ran, niepotrzebnie. Zdanie naszej rodziny było takie, żeby tego nie robić. Tym bardziej, że wielu ludzi z rodziny mamy i taty nie odwróciło się od nich i pomagali im jak tylko mogli, pomimo sprzeciwu społeczności. Ale Agata podjęła taką decyzję obarczając w dużej mierze nas jej konsekwencją. Media suszyły mi głowę, pomimo tego, że z publikacją książki nie miałam nic wspólnego i robiły wszytko, żeby skłócić nas ze sobą . Twoja mama mieszka z Tobą? Gdy tata zmarł, mama zamieszkała w naszym domu koło Warszawy . Odciążyłam ją od wszystkiego, co spada na głowę człowieka, który zostaje sam. Po 10 latach wróciła do Stalowej Woli, pomieszkać sama ze sobą i swoimi przyjaciółkami. Potem dostała wylewu i trzeba się było nią naprawdę opiekować. Przez kilka lat mieszkała tam, gdzie się wychowała i gdzie nadal mieszka jej rodzina w domu, który kupił mój ukochany brat Jacek. Miała pomoc domową, ale jeszcze była na tyle sprawna, że mogła się sama poruszać. Ale po drugim wylewie jest kompletnie niepełnosprawna. Nie chciałam, żeby trafiła do domu opieki, więc wzięłam to na siebie. Przerobiłam parter domu pod wymogi osoby niepełnosprawnej i mieszkamy razem. Nie wyobrażam sobie, żeby było inaczej. Ona mi dała życie, które jest największą wartością i jestem jej – i mojemu tacie - wdzięczna. Dlatego chcę, żeby mama czuła się zaopiekowana, kochana i potrzebna. Jest z nami w domu, w którym jest rodzina, dzieci, wnuki, gosposia, wszyscy ją kochają, wspierają każdego dnia. Pomagają we wszystkim. Staś codziennie czyta jej książki. Mama się pięknie uśmiecha. I chociaż od lat nie mówi, jej oczy mówią wszystko. Choroba bliskich to chwila próby dla zdrowych. Bycie opiekunem starszej niepełnosprawnej osoby jest bardzo trudne pod wieloma względami. Nie dałabym sobie rad,y gdyby nie prawdziwa bezwarunkowa miłość do mamy. Kocham ja, jestem i chce być przy niej na zawsze i do końca. Co się dzieje z Tobą, gdy pojawia się kryzys? Twój mąż był chory , a nowotwór budzi strach? Przyjmuję to z pokora i się uczę. Nie pomstuję, nie mam żalu do nikogo. I do niczego. Zbieram się w sobie i walczę. I tak było wtedy, kiedy zachorował. Daliśmy wszyscy rade. Zawiesiłam karierę na wieszaku i byłam przy nim . Bez płaczu? Płaczę... jak jestem ze sobą. Płacz oczyszcza serce i emocje. Trzeba płakać, żeby zrzucić z siebie ciężar. Można to wykrzyczeć, wytańczyć, wyśpiewać. Każdy ma swój sposób. Mnie zawsze pomagała muzyka. Trudne doświadczenie zbliża partnerów? Zbliża ludzi... To jest mocne doświadczenie i nauka, ile są dla siebie warci. Nie ma znaczenia czy to małżeństwo, przyjaźń, rodzeństwo. Wtedy jest jasna sytuacja, kim jesteśmy dla siebie. Czy jesteśmy dla siebie ważni, czy coś jeszcze razem możemy zbudować. Ponad dwa lata temu napisałaś na Facebooku, że jesteście z mężem w separacji. Jak przeżywałaś małżeński kryzys? Gdy coś, co jest fundamentem twojego świata, nagle zaczyna pękać, czujesz ból, oszołomienie, zagubienie... Ale trzeba brać pod uwagę, że małżeństwo, partnerstwo, w ogóle życie z drugim człowiekiem nie jest tylko wielką sielanką. Wszyscy to znamy. To jest droga dwojga ludzi, którzy całe życie wzajemnie się uczą i dowiadują czegoś o sobie. Dojrzewają i na każdym etapie życia towarzyszą im inne emocje. W końcu przychodzi czas, w którym zadają sobie pytanie - czy mają coś jeszcze do zaoferowania sobie i światu razem. My, jak wiele innych małżeństw, musieliśmy odpowiedzieć sobie na to po 20 latach związku. Każde wzięło swoje wiaderko i poszło do swojej piaskownicy? Nie, nikt nie poszedł do swojej piaskownicy, ale musieliśmy sami nad sobą się pochylić. Zamieszkaliście osobno? Nigdy nie mieszkaliśmy osobno. To jest stek medialnych bzdur, które musiałam wyprostować w sądzie, bo prostowanie plotek i tłumaczenie nic nie daje i jest upokarzające. Wszystkie te głupoty, jak to opuściłam swoje dzieci, wyszłam z domu z jedną walizka i wiele innych kłamstw na temat mój, mojego małżeństwa, ale też moich zawodowych spraw, zostały określone przez sąd jako zwykle kłamstwa. Do tej pory wszystkie sprawy wygrałam, a pieniądze trafiają sukcesywnie na fundację Anny Dymnej i domu „Ufność””. A ja czekam na przeprosiny. Prawdą jest tylko to, że rozstaliśmy się na chwile ze sobą, po to, żeby móc dalej pójść razem z większą świadomością siebie. Jak tysiące innych par. O tym jest ta historia i o niczym więcej. Cała reszta jest zmyślona i dopisana przez prasę dla mamony. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Czego Cię nauczył małżeński kryzys? Błagam, już dosyć tych opowieści . I tak już za dużo wiesz ( śmiech ). Rozmawiajmy o mojej muzyce. To moje 25-lecie!! Zaraz kończy się trasa mojej ukochanej Marii Magdaleny. Żałuję, bo te koncerty to coś więcej niż tylko muzyka. To prawdziwa podróż poza czasem i przestrzenią z moją publicznością, która ogląda koncert w 3D. Musisz zobaczyć. Robi wrażenie. Jesteś z Warszawy, wiec wpadnij do Teatru Polskiego 3 stycznia. Będziesz moim gościem specjalnym ( śmiech ) zabiorę Cię w prawdziwie magiczną podróż świata dźwięków. No dobrze wracamy do pracy. Jak płyta? Cudownie. Bosko nawet. Zależy, czego szukamy w muzyce. Ja szukam rozwoju i możliwości dotarcia do samej siebie przez dźwięki. Przez muzykę rozwijam się od dziecka. Służy mi do tego, żeby lepiej poznać samą siebie. Dotrzeć głębiej. Dlatego moje płyty są tak różne... Bo ja się zmieniam. Czego szukałaś w Indiach? Pojechałam tam nauczyć się „błogosławieństwa jedności”. Dużo mówi się o tym, że chcemy zmienić świat. Ale od samego gadania świat się nie zmieni... Do tego potrzeba naszego osobistego zaangażowania. Najlepiej zacząć od zmiany siebie. Odpuścić złość, gniew, poszukać w sobie empatii, zrozumienia na głębszym niż tylko materia poziomie. Temu też służył ten kurs. To moja mała cegiełka do zmiany świata na lepsze . I Doda już Cię nie wkurza? Nie wkurza mnie już od lat, ale wkurzała kiedyś ( śmiech) Co z tym zrobiłaś? Zapytałam siebie, skąd we mnie ten żal i gniew ? Musiałam odpowiedzieć sobie samej na trudne pytania. Cenna lekcja. Dopiero wychodzenie poza strefę komfortu daje szanse na rozwój. Na koncercie „Artyści przeciw nienawiści” uścisnęłyśmy sobie dłonie. Czy to nie piękne? Chcesz powiedzieć, że teraz się nie wkurzasz, nie boisz? Nie masz żalu? Do niej nie. Ale jak każdy wkurzam się czasami (śmiech). Ale jak tylko czuję, że narasta we mnie gniew czy żal, skupiam się nad tym i pytam sama siebie skąd się wziął? Najczęściej ma w sobie kilka warstw, które trzeba zrozumieć poczuć i po prostu odpuścić dla swojego własnego dobra, a co za tym idzie też dobra innych. Co Cię najłatwiej wkurza? Córeczka? No co ty! To jest nasze Cudeńko! Nasza miłość, szczęście wszytko co najpiękniejsze ! Dla niej i dzięki niej stworzyłam kolekcje ubrań dla dziewczynek ” Anima by Justyna Steczkowska”, która można zobaczyć na Moliera 2. To krótkie, unikatowe serie pięknych rzeczy, moich autorskich projektów. Koronki, ręczne zdobienia, perły, aksamitki itd . Wszytko to, co z Helenka kochamy (śmiech ). Synowie? Też Cię nie wkurzają ? Moje kochane synki ? Nie ! Dzieci w ogóle mnie nie wkurzają. Kocham je całym sercem . Nawet jak synowie przechodzili trudny okres dojrzewania? Cały czas przechodzą ( śmiech ) Ja obserwuję, rozmawiam, cierpliwie czekam. Bycie mamą jest piękną formą wyrażania miłości nawet wtedy, kiedy macierzyństwo bywa dużym wyzwanie i bywa trudno. No, dobrze. Mąż cię wkurza? Czasami, ale jak to każdą żonę mąż (śmiech), Normalne, że w codziennym życiu od czasu do czasu ktoś kogoś wkurza. Co Cię odpala? Kiedyś byłam bardziej niespokojna. Ale od wielu lat już tak nie jest. Najbardziej wkurzona jestem chyba w pracy. Ochrzaniasz muzyków? Wkurza mnie dezorganizacja. Wkurza mnie, jeżeli ktoś jest nieprzygotowany. Wkurza mnie brak szacunku do innych. I co robisz? Drzesz japę? Rozmawiam. Czasami darłam japę, ale to nie działało, więc rozmawiam. Występ jest jak wielka maszyna puszczona w ruch. Albo pracujesz z nami na wysokich obrotach i maszyna działa super, albo trzeba wysiadać z tego rozpędzonego pociągu. Każdy ma wolną wolę i powinien mieć i prawo decydować o tym, co dla niego dobre. Co szykujesz na 25-lecie? Od wrześniu ruszam w trasę koncertową. To będzie wielkie show, na którym pojawią się utwory ze wszystkich moich płyt. Będę cygańską królową, Marią Magdaleną, Dziewczyną Szamana, ascetyczną wokalistka śpiewającą wzruszające teksty z Alkimji i Justyną sprzed lat. Będę wszystkimi postaciami, które stworzyłam przez te ćwierćwiecze. Chcę, żeby ten koncert był zachwycający. Uważam, że 25 lat to dużo, jest co świętować i jest komu dziękować. Za trwanie przy mnie w ciężkich momentach, za pomoc i dobre słowo za wsparcie i te owacje na stojąco od publiczności! Piękne chwile!!! Poza tym przetrwać tyle na scenie, ciągle nagrywać płyty i ciągle grać biletowane koncerty, to jest ogrom pracy i powód do radości. Koncerty biletowane to jest bardzo trudny rynek i trzeba dużo z siebie dać, a czasem naprawdę dużo stracić finansowo na organizacji show, żeby pokazać siebie ludziom z najlepszej możliwej strony. Żeby zobaczyli, że jako artystka nie osiadłam na laurach. To są trudne chwile, bo czasem stoję przed wyborem - albo pojechać na wakacje, albo nagrać płytę dobrej jakości. Albo zainwestować w porywającą trasę koncertową, albo wyremontować kuchnię. No i zawsze wygrywa muzyka, a kuchnia czeka. Co Cię napędza do grania? U progu całej mojej kariery i tego, co zrobiłam, wszystkich wzlotów i upadków, jest wielka pasja. Siła, która zmienia wszystko. Barbara Streisand powiedziała: „Jak masz pasje, to nie masz wyboru”. To prawda, czuję, że pcha mnie coś większego ode mnie. Miałam tyle trudnych chwil w swojej karierze, tyle upadków, syfu, który lał się na mnie przez media brukowe , które zarabiały na tym pieniądze i nie chciały tego odpuścić. A ja musiałam to znosić. I znosiłam dzielnie. Naprawdę wiele razy miałam dosyć, zabierało mi to siłę do tworzenia muzyki, a pomimo wszystko podnosiłam się i szłam dalej. Bo Justyna Steczkowska równa się muzyka. Nie jestem tylko wokalistką, nie jestem gwiazdą ani medialnym tworem. Jestem muzyką. To moja pasja. Gdy przyjdzie czas, że nie będę już w stanie biegać po scenie w szpilkach, z przyjemnością będę siedzieć w domu i pisać muzykę. Pisałam muzykę do filmów, reklam, programów telewizyjnych. Teraz piszę wielkie oratorium. Naprawdę mam co robić. Wielkie oratorium? Tak, zaczęłam. Ale to, że je napiszę, nie znaczy, że świat je usłyszy. Będziemy walczyć o to żeby się udało. Sprzedasz jeden z samochodów i dasz radę. Mam tylko jeden samochód, ale na wystawienie oratorium to za mało. Oratorium to wielka muzyczna forma. Wielka orkiestra symfoniczna, chór, soliści. Jakieś dwieście osób na scenie. Ale zanim to nastąpi, ruszamy już w lutym w kolejna trasę Koncertu Muzyki Filmowej. Tym razem prowadzić go będą Kasia Figura i Tomasz Raczek. Jak zawsze pięknie zabrzmi wielka orkiestra i chór, a zaśpiewają i zagrają między innymi Małgorzata Walewska, Krzysztof Cugowski, Włodek Pawlik . Co uważasz za swój największy sukces? Pomimo wszystko, chociaż zabrzmi to banalnie, najważniejsze, że mam szczęśliwą rodzinę. Udało nam się utrzymać razem, kochamy się wszyscy i szanujemy. Dzieci są naszym największym skarbem. Mają opiekę, miłość, mają wsparcie. Mają dom, do którego mogą wracać, gdzie zawsze są akceptowane takie, jakie są. Nasz osobisty rozwój, kariera jest niezwykle ważna, bo buduje nasze poczucie własnej wartości. Ale nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nie jestem częścią większej całości. W życiu można robić miliony rzeczy, ale najważniejsze, to nauczyć się bezwarunkowej miłości. Ja nie odkryłam innego sposobu zrozumienia jej jak poprzez miłość do dzieci i rodziców, którymi zaczęłam opiekować się u schyłku ich życia. Kiedy naprawdę czujemy bezwarunkową miłość dusza się raduje... a życie rozświetla Boska iskierka.