Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę. Ta historia łamie serce...
Tragiczny wypadek zmienił życie Ewy Błaszczyk na zawsze. 11 maja 2000 roku jej córka, Ola Janczarska, zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę, z której nie wybudziła się do dziś. Przejmujące słowa, które wypowiedziała tuż przed dramatem, do dziś łamią serce aktorki i tych, którzy poznali tę wzruszającą historię.
Ola Janczarska, córka Ewy Błaszczyk, zapadła w śpiączkę po tragicznym wypadku, kiedy zadławiła się tabletką. Od tamtego dramatycznego momentu, czyli od dwudziestu pięciu lat, aktorka nie ustaje w staraniach o przywrócenie córki do świadomości, choć – jak sama wielokrotnie przyznawała w wywiadach – nie obyło się bez chwil zwątpienia. Kilka lat temu w programie „Demakijaż” prowadzonym przez Krzysztofa Ibisza, Ewa Błaszczyk podzieliła się bolesnymi wspomnieniami tamtego dnia, ujawniając także ostatnie słowa, jakie usłyszała od córki. To wyznanie głęboko porusza... [Ostatnia aktualizacja: 28.04.2025] View Ediplayer on the source website Śpiączka córki Ewy Błaszczyk: jak doszło do tej tragedii? 11 maja 2000 roku, dokładnie sto dni po tym, gdy Ewa Błaszczyk straciła ukochanego męża Jacka Janczarskiego, jedna z jej córek zakrztusiła się tabletką. Ten z pozoru niegroźny incydent spowodował u niej obrzęk mózgu, a w konsekwencji śpiączkę. Od tamtej pory aktorka podejmuje wszelkie próby, by Ola Janczarska się wybudziła. W 2002 roku, wraz ze swoim przyjacielem Wojciechem Drozdowiczem, założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych oraz ich rodzin. Z kolei 10 lat później z jej inicjatywy wybudowano Klinikę Neurorehabilitacyjną „Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka dla dzieci po ciężkich urazach mózgu. Artystka poszukuje również na całym świecie innowacyjnych metod leczenia i specjalistów, którzy za nie odpowiadają. Zobacz też: Dorota Wellman długie starania o dziecko przypłaciła zdrowiem. Nie żałuje. „Sens pojawił się, gdy urodziłam” Czy Ola Janczarska wybudzi się ze śpiączki? W jakim jest stanie? Siedem lat temu jej córka przeszła zabieg wszczepienia stymulatora mózgu, który przeprowadzili pod nadzorem japońskich ekspertów polscy lekarze. Za jego sprawą u córki Ewy Błaszczyk poprawiło się ukrwienie mózgu i - jak określiła aktorka - „jej wzrok jest bardziej przytomny i pewne czynności wykonuje regularnie, na wyraźną prośbę”. Zmieniono także sposób jej rehabilitacji. Dla aktorki nawet nieznaczna zmiana jest ogromnym postępem. Ewa Błaszczyk ze wzruszeniem podkreślała we wrześniu 2017 roku, że dzięki temu odnalazła w sobie nowe pokłady nadziei. „Trzeba czekać i być cierpliwym. Kropla drąży skałę”, mówiła. Mówiło się również, że Ola ma przejść zabieg wszczepienia komórek macierzystych, które pobudzą jej układ nerwowy i odbudują połączenia między neuronami. Do pełnego wybudzenia droga jednak daleka. W jednym z wywiadów dla Urody Życia, aktorka podkreślała: „Ola mieszka w domu, ładnie pracuje z cyberokiem, słucha, jest pod ciągłą opieką. Niedawno miała podawaną prolię przeciwko osteoporozie, potem było badanie EEG, za chwilę będzie konsultacja neurologiczna, za dwa tygodnie będzie botulina. I tak się to toczy w swoim rytmie. A czy przyjdzie jakieś światło z kosmosu? Pracujemy nad tym, tyle mogę powiedzieć". Ewa Błaszczyk nie zamierza się poddawać. „Każdy tak ma na początku, widzimy to u wszystkich rodziców w Budziku. Ale potem powoli zaczyna się inne myślenie, które bardzo człowieka boli, ale jest potrzebne, żeby dalej mógł żyć. Nauczyłam się radzić sobie z rzeczywistością. Wiem, że wszystko może się zdarzyć w każdej chwili, że wszystko jest kruche [...] Ciągle walczę, jestem zaangażowana, ale dziś już mam w sobie akceptację, że wszystko może się stać. I że niekoniecznie ma się na cokolwiek wpływ. Dopiero kiedy się już przyjmie to do wiadomości, trzeba zacząć działać i robić wszystko, co tylko jest możliwe", dodawała aktorka. Mimo nadziei, jaką wciąż żywi co do przyszłości swojej córki, Ewa Błaszczyk zdaje sobie sprawę, że na ten moment, ani ona, ani lekarze nie są w stanie zrobić już nic więcej. „Właściwie już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości. Ona się oczywiście poprawia, bo cały czas pracujemy ciężko z całym teamem i wykorzystujemy stymulator w przedłużonym rdzeniu tylnego sznura. To, co robiliśmy z Japończykami. Ola była najtrudniejszym pacjentem w tej grupie, najbardziej oddalonym od zdarzenia, co zawsze gorzej rokuje. Ale bardzo wielu osobom się znacznie poprawiło, więc to ma sens”, opowiadała w rozmowie z Super Expressem Ewa Błaszczyk w październiku 2021 roku. „Będziemy szukać w nauce nowych rozwiązań i nowych pomysłów. W tej chwili genetyka i komórka macierzysta neuralna to jest coś takiego, nad czym zaczęliśmy pracę i będziemy szukać grantów po całym świecie. To jest takie światełko w tunelu”, mówiła dalej w Super Expressie. „Na tym poziomie tego co jest dostępne w tej chwili, można liczyć na cud. Ale mam z nią kontakt emocjonalny i niewątpliwie ona jest”, dodała. W niedawnym wywiadzie artystka wspomniała, że Ola „trwa. Powinna się jakoś degenerować i psuć przy tak długim leżeniu, a się lekko poprawia, więc te wektory zupełnie się nie zgadzają. Myślę, że jest jeszcze jakiś inny plan". Przyznała również, że „utrzymujemy Olę w jak najlepszym stanie, żeby mogła ewentualnie skorzystać, jeśli się pojawi coś nowego. Nigdy nie pytałam, dlaczego mi się przytrafiło to nieszczęście. Znam takie przypadki... Dwóch chłopców po wypadku samochodowym i matka, która została z tym sama. Walczyła trzy lata, potem wszystkich zlikwidowała, łącznie ze sobą. Jaka to jest droga? Okropna”, dodawała w rozmowie z Wprost. „Ola leży i czeka. My ją utrzymujemy w jak najlepszym stanie, żeby mogła ewentualnie skorzystać, jeśli się pojawi coś nowego, bo medycyna, którą możemy dziś wykorzystać, jest niewystarczająca (…) Śledzimy świat medyczny tak uważnie, jak tylko się da. Mamy radę naukową „Budzika”: są to Polacy, i mamy radę naukową fundacji: to już jest cały świat. Pandemia trochę te konferencje naukowe przerwała, ale teraz wrócimy do nich”, kontynuowała. Sprawdź też: Robert El Gendy pokazał synów. Chłopcy są bardzo podobni do przystojnego taty Marianna Janczarska o stanie zdrowia siostry „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”, mówiła Marianna w VIVIE!. W rozmowie z Aliną Mrowińską wyznała, że stan jej siostry jest stabilny. „Na świecie stale pojawiają się nowe metody leczenia ludzi w śpiączce. Ale na pewno podchodzę już do tego ostrożniej… Chyba pamiętasz, jak kilka lat po wypadku Oli przyjechał do nas lekarz z Wielkiej Brytanii, który podawał tam ludziom w śpiączce zolpidem. Wtedy wydawało mi się, że przyjechał niemal Pan Bóg, poda tabletkę i Ola wstanie. Miałam 11 lat, strasznie się nakręciłam. Pamiętam, że chciałam się do tego lekarza przytulać, a on cały czas mnie odpychał. Dziwiłam się, czemu mnie tak odpycha, trzyma na dystans. A on nie chciał mi dawać nadziei. Coś tam się po tym leku z Olą działo, ale nie to, na co ja czekałam. Bardzo to przeżyłam. To był chyba taki moment zwrotny w przejściu od małego dzieciaka do dorastającej dziewczyny, do której powoli dochodzi to wszystko, zmienia się punkt widzenia", mówiła nam w lutym 2021 roku. Ewa Błaszczyk w programie Demakijaż Krzysztofa Ibisza o ostatnich słowach Oli W marcu 2018 roku Ewa Błaszczyk była gościem Krzysztofa Ibisza w programie Demakijaż, w którym opowiedziała między innymi, jak brzmiały ostatnie słowa wypowiedziane przez jej córkę. „Jak lekarze sprawdzali, jak jest z tym obrzękiem mózgu, to Ola wtedy krzyczała 'Mama!', ale później już nigdy nic nie powiedziała...”, wspominała aktorka ze smutkiem. W naszej galerii przypominamy wyjątkową sesję Ewy Błaszczyk z córkami dla VIVY! z sierpnia 2016 roku.
Ewa Błaszczyk po raz pierwszy wpuściła kamery do pokoju córki. Ola od 25 lat jest w śpiączce
Aleksandra Janczarska 25 lat temu zapadła w śpiączkę. Ewa Błaszczyk niestrudzenie walczy o zdrowie i życie córki. Teraz pojawiła się w programie Pytanie na Śniadanie, gdzie opowiedziała o tym, jak wygląda ich życie. Materiał poruszył tysiące widzów.
Aleksandra Janczarska, córka Ewy Błaszczyk, zapadła w śpiączkę 25 lat temu. Tragiczny wypadek wydarzył się, gdy dziewczynka zakrztusiła się tabletką. Od tamtej pory życie aktorki i jej bliskich diametralnie się zmieniło. Ewa Błaszczyk od lat walczy o zdrowie córki, a także niesie pomoc rodzinom tych, którzy znajdują się w podobnej sytuacji. W programie "Pytanie na śniadanie" uchylono rąbka codzienności Ewy Błaszczyk i jej córki, ukazując ich wzruszającą, pełną troski rzeczywistość. Fundacja Akogo? i osobista misja Ewy Błaszczyk Doświadczyła wielu trudnych wydarzeń. Najpierw pożegnała ukochanego męża, Jacka Janczarskiego. W 2000 roku jej córka, Aleksandra zakrztusiła się tabletką. To doprowadziło do niedotlenienia mózgu. Od 25 lat przebywa w śpiączce. Ewa Błaszczyk nastawiła się na działanie, które pomogło jej uporać się z trudami rzeczywistości. Osobiste doświadczenia doprowadziły do powstania fundacji Akogo?, której celem jest pomoc osobom w śpiączce i ich rodzinom. Przez lata aktorka angażowała się w liczne projekty, mające na celu poprawę warunków leczenia pacjentów w stanie śpiączki oraz budowę specjalistycznych ośrodków - Budzik. W sobotę w porannym wydaniu Programu na śniadanie wyemitowano materiał, w którym Ewa Błaszczyk zdradziła, jak wygląda jej codzienne życie i pokazała miejsca, które są dla niej ważne. Uchyliła rąbka swojej prywatności, pokazując nie tylko Klinikę "Budzik", ale przede wszystkim intymny fragment świata, który dotąd pozostawał z dala od kamer. Aktorka po raz pierwszy otworzyła drzwi swojego domu — miejsca, które jest także siedzibą fundacji "Akogo?". Czytaj też: Ewa Błaszczyk spełniła marzenie. Agata Duda wsparła ją w najważniejszym dniu Ewa Błaszczyk wpuściła kamery do świata córki. Ola Janczarska od 25 przebywa w śpiączce W poruszającym materiale pokazała córkę Olę. Po pewnym czasie spędzonym w klinice Budzik wróciła do rodzinnego domu, gdzie codziennie poddawana jest intensywnej rehabilitacji. „To trwa 25 lat, więc taki komunikat muszę zawrzeć. (...) Ola nie przebywa w Budziku, tylko od lat, ponad 20, przebywa w domu. W szpitalu przebywa jak każdy z nas, jeśli coś jej się dzieje, że wymaga szpitala. I jest wtedy na takim oddziale, w takim szpitalu, który jest dedykowany temu, co jej dolega. Staramy się oczywiście, żeby była tam jak najrzadziej, bo bariera immunologiczna u takich osób też jest mocno obniżona i my mamy katar, a ci ludzie mają zapalenie płuc, więc to nie jest tak samo. I trzeba po prostu tak robić, żeby być jak najbardziej poza szpitalem”, opowiadała jakiś czas temu w podcaście „Pacjenci”. Ewa Błaszczyk zaprosiła kamery Pytania na śniadanie do pokoju jej córki. „Ola, masz gości. Tu jest Ola, ale właśnie się skończyła rehabilitacja. A nie, jeszcze trwa (...) Olinku trzymaj się i pracuj, zasuwaj”, mówiła czule zwracając się do córki. Czytaj też: Nieprzerwana nić bliskości. Tak Ewa Błaszczyk komunikuje się z córką mimo śpiączki Ewa Błaszczyk wspomniała o dramatycznych momentach, które skłoniły ją do działania i stworzenia fundacji "Akogo?" oraz kliniki "Budzik". Jak wyznała, była to odpowiedź na rozpacz i bezradność w obliczu braku systemowego wsparcia dla rodzin w podobnej sytuacji. Aktorka opowiedziała także o codziennym funkcjonowaniu fundacji i o tym, jak godzi zawodowe wyzwania z opieką nad ukochaną córką. "Wszystko jest kwestią organizacji, poza tym, życie się miesza. Tematy artystyczne to pewien wentyl bezpieczeństwa", wyznała w Pytaniu na śniadanie. Wiele osób podziwia Ewę Błaszczyk nie tylko za artystyczny dorobek, ale przede wszystkim za wielkie serce i niewyobrażalną siłę. Aktorka jest dla nich inspiracją i motywacją, a także przykładem na to, że nawet w najtrudniejszych chwilach nie wolno tracić nadziei.
Były dziećmi, gdy straciły ojca. Potem spadła na nie kolejna, bolesna tragedia...
„Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia znikają ci dwie osoby”, mówi Marianna Janczarska
Niewiele pamięta ze wczesnego dzieciństwa. Dzięki nagraniom taty, zdjęciom i opowieściom mamy przywołuje wspomnienia. Marianna i Aleksandra Janczarskie były otoczone miłością rodziców, budowały swoją siostrzaną relację. W jednej chwili, życie ich rodziny zmieniło się diametralnie. Miały sześć lat, gdy straciły tatę. Po kilku miesiącach rodzina otrzymała kolejny cios. Ola zadławiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej”, opowiadała Marianna Janczarska. Dziś 30-latka razem z mamą, Ewą Błaszczyk robi wszystko, by jej siostra wybudziła się ze śpiączki. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”, mówiła. Dzieciństwo Marianny i Aleksandry Janczarskich Aleksandra Janczarska i Marianna Janczarska urodziły się 2 stycznia 1994 roku. Życie Ewy Błaszczyk i jej męża, dramaturga i scenarzysty, Jacka Janczarskiego całkowicie się zmieniło. Córeczki stały się ich całym światem i największym skarbem. Wspólnie podróżowali, przekazywali bliźniaczkom najważniejsze wartości. Jacek Janczarski zbudował z nimi cudowną więź i czerpał ogromną radość z ojcostwa. Dziewczynki były wychowywane w poczuciu, że są kochane. „Mama kiedyś mi mówiła, że lubił zostawać z nami sam, zajmować się Olą i mną, kiedy mama wieczorem wychodziła do teatru. Rodzice nigdy nie traktowali nas jak małe dzieci. Nie było takiego ciumkania, tylko tłumaczyli nam wszystko jak dorosłym. Pamiętam, jak na wakacjach w Grecji zauważyłam przed restauracją ryby w akwarium, zapytałam: „Kiedy na nie czeka śmierć?”. Mama odpowiedziała mi chłodnym tonem, że jak je ktoś zamówi i zje. Niestereotypowa odpowiedź małemu dziecku”, opowiadała Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY! z 2021 roku. Gdy bliźniaczki miały sześć lat rodzina przeżyła wielką tragedię. Mąż Ewy Błaszczyk zmarł nagle 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty. Kilka miesięcy później jedna z córek aktorki zadławiła się tabletką. Od tamtej pory Aleksandra Janczarska znajduje się w śpiączce. Ewa Błaszczyk nigdy nie straciła nadziei, że stan jej córki w końcu się poprawi i uda się ją wybudzić. Aktorka założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych. W 2012 roku wybudowano Klinikę Neurorehabilitacyjną Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka. A po kilku latach przy Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim powstała klinika Budzik dla dorosłych. Czytaj też: Druga córka Ewy Błaszczyk chciała zmienić nazwisko. Marianna Janczarska ujawniła powód Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski z córkami Olą i Manią, lata 90. Marianna Janczarska nie ma zbyt wielu wspomnień z siostrą z okresu dzieciństwa. Miały kilka lat, w tamtym czasie wciąż się docierały, budowały swoją relację. „Wielu sytuacji nie pamiętam, ale na pewno towarzyszyły nam bójki – zwykłe i klasyczne jak to między rodzeństwem”, opowiadała przed kamerą viva.pl. Większość sytuacji przywołuje dzięki filmom, które kręcił tata czy opowieściom mamy. Dzięki nim maluje się obraz jej wczesnego dzieciństwa. „Patrzę na zdjęcia, kiedy jesteśmy w Morskim Oku, słucham opowieści mamy, jak przespałyśmy z Olą na bryczce całą wycieczkę, i nie wiem, czy może coś z tego jednak mam w głowie, czy to tylko zdjęcia i zasłyszane później historie. Śpiewałyśmy nad zupą, u naszej rodziny na wsi, piosenki mamy, które czasem tata dla niej pisał, zmieniałyśmy trochę słowa, nie rozumiałyśmy, o co chodzi. I znowu — pamiętam to, bo o tym słyszałam i widziałam na filmach”, tłumaczyła córka Ewy Błaszczyk. Ewa Błaszczyk z córkami, Marianna Janczarska, Aleksandra Janczarska, Warszawa, lata 90. Marianna Janczarska musiała szybko dorosnąć. Dla małej dziewczynki był to bardzo trudny czas. W jednej chwili jej życie wywróciło się o 180 stopni. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć”, zwierzała się Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY!. Ewa Błaszczyk starała się być blisko córki. Wiedziała, że bezpieczeństwo jej dziecka zostało zachwiane. Zawsze były dla siebie największym wsparciem i opoką. Marianna wbrew tym wszystkim doświadczeniom była dzieckiem pozytywnie nastawionym do świata i święcie wierzyła w to, że Ola wkrótce się wybudzi. Po latach, miała okres w życiu, gdy towarzyszyło jej uczucie niesprawiedliwości. Pojawiła się niezgoda na to, co przeżyli, złość, rozżalenie, że te tragedie przydarzyły się jej rodzinie. Przyznawała w wywiadach, że ciężko odchorowała trudne doświadczenia. „Kilka lat chodziłam na terapię, na pewno mi pomogła, ale niektóre rzeczy muszą się zadziać same. Godzisz się wraz z wiekiem, z upływem czasu, z nowymi doświadczeniami. To długi proces. Czuję już względny spokój (przynajmniej teraz). Już sobie nie zadaję pytania dlaczego. To byłoby głupie, dziecinne i niepotrzebne”, zwierzała się na łamach VIVY!. Sprawdź też: Gdy była dzieckiem, jej rodzice się rozstali. Dziś Julia Wieniawa podkreśla, że ma dwóch ojców Marianna Janczarska, Ewa Błaszczyk, VIVA! 2013 Ewa Błaszczyk z córkami, VIVA! sierpień 2016 Marianna Janczarska o siostrze i klinice Budzik Od lat wspiera mamę w prowadzeniu fundacji. Marianna Janczarska jest typem zadaniowca, a jej życie jest pełne wyzwań. Córka Ewy Błaszczyk kończyła Warszawską Szkołę Filmową, spełnia się na scenie oraz przed kamerą. Jest absolwentką dziennikarstwa, projektuje ubrania, napisała bajkę dla dzieci. Niedawno ukazała się jej książka poświęcona tacie „Jacek Janczarski. I tak dalej, i tak dalej”. Marianna pełni również rolę wiceprezeski Kliniki Neurorehabilitacyjnej "Budzik" przy Centrum Zdrowia Dziecka i zasiada w zarządzie fundacji Akogo?. Dobrze zna historie rodzin, dzieci, które przebywają w Budziku. Każdą wizytę w placówce przeżywa bardzo mocno. Wierzy, że gdyby takie miejsce istniało w chwili, gdy zdarzył się wypadek Oli, dziś ich życie wyglądałoby zupełnie inaczej. „Kiedy teraz obserwuję dzieci, które już za chwilę będą wybudzone, widzę, że Ola była w podobnym stanie. Był moment, kiedy była naprawdę bardzo blisko… Ale potem przyszło zapalenie płuc i inne infekcje i komplikacje”, opowiadała w 2021 roku Alinie Mrowińskiej. Siostra jest dla niej bardzo ważna. Wspólnie z mamą robią wszystko, by zapewnić jej najlepszą opiekę i walczą o to, by wybudziła się ze śpiączki, w której przebywa już od prawie 24 lat. Starają się, by organizm Oli był w najlepszej formie, by mogła przyjąć kolejne metody leczenia. Pojawiają się nowe technologie, eksperymentalne programy… Placówki, które stworzyła Ewa Błaszczyk wciąż się rozwijają i bogacą o sprzęt do eksperymentalnych działań, stymulacji mózgu. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem”, wspominała Marianna Janczarska w VIVIE! kilka lat temu. Marianna Janczarska, Viva! 4/2021
Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia córki: „Teraz jest jakaś szansa”
Aktorka nie traci nadziei i walczy o wybudzenie Oli
Wydarzenie sprzed dwudziestu trzech lat zmieniło życie rodziny na zawsze. Ola Janczarska, córka Ewy Błaszczyk przebywa w śpiączce, po tym, jak zakrztusiła się tabletką. Aktorka robi wszystko, by zawalczyć o jej wybudzenie i zdrowie. Stworzyła fundację „Akogo?”, a klinikę „Budzik”, które niosą pomoc pacjentom w podobnej sytuacji. W najnowszym wywiadzie Ewa Błaszczyk opowiedziała o stanie zdrowia córki, a także działaniach placówek. Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia córki Ewa Błaszczyk boleśnie przeżyła stratę ukochanego męża Jacka Janczarskiego. Wkrótce potem los po raz kolejny zadał cios. Dwadzieścia trzy lata temu jej córeczka zakrztusiła się tabletką. Lekarze stwierdzili obrzęk mózgu. Od tamtej pory Ola Janczarska przebywa w śpiączce. Ewa Błaszczyk nie poddaje się, jest zaangażowana i niestrudzenie walczy o powrót swojej córki do zdrowia. Aktorka stworzyła dwa wyjątkowe miejsca – fundację „Akogo?” oraz Klinikę „Budzik”. Placówki wciąż się rozwijają i pomagają kolejnym pacjentom. „W tej chwili kupujemy sprzęt do eksperymentalnych działań, nieinwazyjnych, do stymulacji mózgu i to wszystko są bardzo drogie urządzenia. W Dziecięcym Budziku wybudzonych zostało już 100 osób. […] To jest fantastyczne, że tak się dzieje. To, co jest do przodu to są programy eksperymentalne i nauka świata”, opowiada Ewa Błaszczyk w rozmowie z Jastrząb Post. Czytaj też: Mateusz Damięcki zabrał głos po śmierci ojca. Aktor zaapelował do fanów w istotnej sprawie Ewa Błaszczyk z córkami, VIVA! 2016 Ewa Błaszczyk wierzy, że dzięki rozwojowi medycyny uda się dokonać przełomu Ola Janczarska jest pod najlepszą opieką specjalistów – miała wszczepiony stymulator, podane komórki macierzyste, przechodzi rehabilitację. Wszystko po to, by organizm córki był w najlepszej formie, aby w każdej chwili można było wdrażać kolejne metody leczenia. „Wiadomo, że organizm, który nie funkcjonuje się degraduje, więc trzeba to wszystko robić biernie, wykonywać maksimum pracy, aby ona była w jak najlepszej formie, aby – gdy pojawi się coś, co może jej pomóc – żeby była w stanie to przyjąć i zareagować na to”, wyjaśniła. Czytaj też: Synowie Lecha Wałęsy posprzeczali się na wizji. Poszło o ojca i wspomnienia z wczesnej młodości Ewa Błaszczyk pilnie śledzi naukowców z całego świata. Zdaje sobie sprawę z tego, że medycyna wciąż idzie do przodu, a to niesie nadzieję i szansę dla osób w śpiączce. Otwierają się kolejne możliwości. Wierzy, że dzięki nowym technologiom, programom eksperymentalnym uda się dokonać przełomu. „Teraz jest jakaś szansa, że jeśli cokolwiek się objawi na świecie w tych nowych technologiach, w komunikacji, w neurodegeneracji mózgu, że będzie można jakoś na to zaradzić, to teraz jest jakaś szansa, ale wcześniej nie. Gdybym nie liczyła na to, że medycyna się rozwija… Myślę, że to jest walka z czasem, że to nastąpi, niewątpliwie – w to wierzę. Kiedy to się stanie – nie wiem. [...] Cały ten świat badań naukowo badawczych, komunikacji z mózgiem czy naszej wiedzy o mózgu jest fascynujący, wspaniały. Tylko ciągle mało o tym wiemy”, zwierzała się w rozmowie z Jastrząb Post. Ewa Błaszczyk, Aukcja charytatywna Jasiek dla śpiocha, 2023 rok Ewa Błaszczyk, Warszawa, 22.09.2023
Walczy o wybudzenie córki, mierzy się z samotnością: „Straciłam już właściwie wszystkich", mówi Ewa Błaszczyk
Czy widzi szanse na uratowanie zdrowia Oli?
Ola Janczarska już od 23 lat pozostaje w śpiączce. Przez wypadek przy połykaniu tabletki w wieku sześciu lat, jej życie odmieniło się w jednej chwili. Ewa Błaszczyk wciąż nie traci nadziei, że jej córka się wybudzi. Nadzieja miesza się jednak z innymi emocjami… Ewa Błaszczyk o postępach w medycynie i córce Oli W Pytaniu na śniadanie goszczono dziś Ewę Błaszczyk. Aktorka, a prywatnie mama 29-letniej Oli, opowiedziała prowadzącym o tym, jakie działania podejmuje jej fundacja. Może dzięki temu osoby pozostające w śpiączce, wkrótce wrócą do normalnego życia? Jest coraz więcej metod… „Mamy radę naukową, w której śledzimy ludzi, naukowców z całego świata. Będziemy chcieli to wdrażać w Polsce. To są nieinwazyjne metody bodźcowania mózgu. Jeśli to działa, to wszystko się poprawia, w tym mózg. Wykorzystuje się też światło, pole magnetyczne, komórki macierzyste z własnej skóry”, słuchaliśmy. CZYTAJ TEŻ: Krystyna Janda i Maria Seweryn: „Jesteśmy różnymi ludźmi, różnymi kobietami, wyrazistymi, o silnych osobowościach” Nie tylko Ola ma szansę na wybudzenie. „Jeśli tego typu rzeczy idą do przodu, to to jest nadzieja nie tylko dla śpiączki, ale dla wszystkich chorób neurodegeneracyjnych mózgu, a wiadomo, że jest tego coraz więcej i w coraz młodszym wieku nas to dopada. Styl życia...”, podsumowała aktorka. Ewa Błaszczyk o poczuciu niesprawiedliwości, bólu i byciu samotną Historia Oli wiele nauczyła jej mamę. Ale czy pogodziła się ona już z tym, co przygotował dla niej los? Czy nie czuje już bólu? „To będzie do końca życia to samo. Czasem rozmawiam z filmowcami, którzy chcieliby o tym zrobić film, ale cały czas wydaje mi się, że to jeszcze nie jest ten moment. Dopiero teraz mam poczucie, że coś może uda się dla niej zrobić. Do tej pory wszystko, co robiliśmy, było potrzebne, ale ona nie mogła już z tego skorzystać. Teraz gdy otwierają się drzwi... Będzie jak będzie, ale trzeba coś robić, a nie nic nie robić, bo się żyć nie da”, przyznała w TVP. Dodała też, jak dba o higienę głowy. „Staram się nie dojść do ściany. Jak już do niej dochodzę, to trzeba powiedzieć "stop". Jestem na baterie słoneczne, więc po prostu jak udam się tam, gdzie ciepło i gdzie świeci słońce, to od razu jest lepiej i mam jakiś zapas. (...) Gdybym była tylko w tym świecie medycznym, bardzo trudnym, to nie dałabym rady. Mój zawód jest wentylem. Może to dlatego we mnie trafiło”, zastanawiała się głośno pani Ewa. CZYTAJ TAKŻE: Marianna Janczarska w krótkim odstępie czasu straciła ojca i kontakt z siostrą. Wspomnienia ostatnich wspólnych chwil chowa głęboko w sercu To, co niestety nie pociesza to fakt, że wielu jej bliskich już odeszło. „Straciłam już właściwie wszystkich — rodziców, brata, męża, siostrę męża, ich rodziców. Właściwie zostałam sama, więc wiem, jak cenna jest każda sekunda tutaj spędzona”, mówiła. Dodała też, że najlepiej odpoczywa się jej we Włoszech. „Niejako w prezencie od rodziców dostałam taką możliwość, że mogłam sobie kupić coś nad ciepłym piaskiem i morzem na Sycylii. Gdzieś z tyłu głowy jest coś takiego, że może kiedyś, zanim odejdę, zawiozę tam Olę”, usłyszeliśmy. Wierzymy, że najszczęśliwszy dzień w życiu Ewy Błaszczyk jeszcze przed nią.
Ewa Błaszczyk o najnowszych ustaleniach w leczeniu córki. "Jest światełko w tunelu"
Aktorka nie traci nadziei na powrót Oli do zdrowia
W ostatniej rozmowie Ewa Błaszczyk podzieliła się najnowszymi ustaleniami lekarzy w sprawie stanu zdrowia córki Oli. Wieści napawają nadzieją. Ola Janczarska od ponad dwóch dekad przebywa w śpiączce Ponad dwie dekady temu Ewa Błaszczyk zmierzyła się z ogromną tragedią. Czteroletnia wówczas córka aktorki, Aleksandra, zakrztusiła się tabletką. Po rozpaczliwej walce o tlen dziewczynka straciła przytomność. „Jak lekarze sprawdzali, jak jest z tym obrzękiem mózgu, to Ola wtedy krzyczała »Mama!«, ale później już nigdy nic nie powiedziała” — wspominała jej mama w programie „Demakijaż”. U córki aktorki stwierdzono stan wegetatywny i spastyczny niedowład czterokończynowy. Od tamtego wydarzenia kobieta robiła wszystko, co w jej mocy, by pomóc wrócić Oli do zdrowia. Zdeterminowana otworzyła Klinikę Neurorehabilitacyjną "Budzik" przy Centrum Zdrowia Dziecka, dzięki której udało się pomóc już wielu osobom. Od lat szerzy także świadomość w mediach na temat problemów osób z chorobami neurologicznymi. I choć ciężki przypadek Oli do tej pory przerastał jej możliwości, Ewa Błaszczyk się nie poddaje, a przy wierze o powrót do zdrowia córki wciąż trzymają aktorkę najmniejsze sukcesy w leczeniu... W nowym wywiadzie opowiedziała o ostatnich ustaleniach lekarzy, które wykazują, że niektóre obszary mózgu Oli stają się bardziej aktywne. Czytaj też: Marianna Janczarska poznała tatę dopiero po śmierci. Jej dzieciństwo upłynęło pod znakiem bolesnej pustki Ewa Błaszczyk z córkami, VIVA! sierpień 2016 Jak wygląda stan zdrowia córki Ewy Błaszczyk? Córka aktorki przez cały czas przebywa w Klinice Budzik dla dorosłych przy Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, gdzie przy dostępie do nowoczesnego sprzętu medycznego, najlepszy zespół lekarzy czuwa nad nią przez całą dobę. "Ola jest tutaj, ma wszystkie niezbędne sprzęty do rehabilitacji. To jest walka z czasem, bo staramy się ją utrzymać w jak najlepszej formie, stymulujemy wszystkie bodźce. To jest też ciężka praca sztabu ludzi od rana do nocy", wyznała Ewa Błaszczyk w najnowszym wywiadzie dla "Newseria Lifestyle". Wszystkie te wysiłki dają rezultaty. Ostatnie badania napawają nadzieją. "Tutaj jest jednak bardzo duża odległość czasowa od urazu, mimo to w czynnościowym rezonansie magnetycznym widać, że na przykład odzywają się płaty czołowe, a więc coś się poprawia, nie psuje. Jest więc światełko w tunelu", podkreśliła Ewa Błaszczyk. Mama Oli liczy, że nowe metody leczenia dadzą jeszcze większą szansę na powrót jej córki do zdrowia. "Gdyby się okazało, że coś możemy odbudować w tych neuronach, to by była wielka sprawa. Dzieje się w tej nauce, więc może coś się pojawi", dodała aktorka. Zobacz także: Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę. Ta historia łamie serce... Warszawa, lata 90. Aktorka Ewa Błaszczyk, jej córki Ola i Mania oraz mąż Jacek Janczarski
Marianna Janczarska poznała tatę dopiero po śmierci. Jej dzieciństwo upłynęło pod znakiem bolesnej pustki
„W sumie nie wiem, jak to jest mieć ojca...”
Życie nie szczędziło ciosów Ewie Błaszczyk oraz jej najbliższym... W 2000 roku aktorka straciła męża, Jacka Janczarskiego. Małżonkowie doczekali się dwóch córek, które dodawały jej sił w najtrudniejszych chwilach. Parę lat później rodzinę spotkała kolejna tragedia — jedna z bliźniaczek zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. Młodość Marianny, czyli starszej z sióstr, upłynęła pod znakiem pustki i straty bliskich jej sercu osób... Ewa Błaszczyk i Marianna Janczarska doświadczyły straty dwukrotnie Mówiło się, że byli dla siebie stworzeni. Miłość przyszła nagle, lecz Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski byli pewni, że chcą spędzić razem resztę życia. Doczekali się dwóch córeczek, które były ich największą dumą oraz szczęściem. Mariannie i Oli nie było jednak dane cieszyć się długo beztroskim dzieciństwem w pełnej rodzinie. Ich ojciec zmarł niespodziewanie 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty, gdy miały zaledwie sześć lat. Tuż przed skomplikowaną operacją poprosił o ucałowanie pociech... Nie odzyskał przytomności. CZYTAJ TAKŻE: Jan A.P. Kaczmarek: „Marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności” Po śmierci męża Ewa Błaszczyk została samotną matką z dwójką dzieci. Niestety zaledwie trzy miesiące później na rodzinę spadło kolejne nieszczęście, które na zawsze zmieniło ich życie. Ola Janczarska zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę, z której do dziś się nie wybudziła. Córka Ewy Błaszczyk ma wszczepiony stymulator mózgu, lecz nadal nie ma z nią kontaktu. Jej mama i siostra nie tracą jednak nadziei, że Ola pewnego dnia wygra rozpaczliwą walkę o zdrowie... Marianna Janczarska, Viva! 4/2021 Marianna Janczarska poznała ojca po jego śmierci Obecnie 29-letnia córka Ewy Błaszczyk i Jacka Janczarskiego nie miała nigdy okazji, aby dobrze poznać swojego zmarłego ojca. Udało się to dopiero niedawno, podczas tworzenia jego biografii. Pomysł spisania książki o życiu artysty zrodził się podczas pracy magisterskiej. Marianna Janczarska opisała w niej życie zawodowe taty. W poruszającej rozmowie z Onetem opowiedziała z kolei o tym, jak wyglądało jej dzieciństwo. Pewne doświadczenia były dla młodej kobiety zupełnie obce. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dokładnie pięć lat temu jej życie zmieniło się w ciągu sekundy. Cudem uniknęła śmierci. Tak dziś wygląda Alżbeta Lenska Warszawa, lata 90. Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski z córkami, Olą i Marianną "Ja w sumie nie wiem, jak to jest mieć ojca, jak wygląda taka relacja, ani w jaki sposób okazywałby choćby zazdrość o mojego chłopaka. Co to daje, jak człowieka uzupełnia. Nie mam pojęcia. Więc może to jest dobry czas, żeby sobie pomóc, w sensie poznać go i wiedzieć. Przynajmniej wiedzieć, kim był, bo myślę, że to też mogło mnie trochę pozbierać do kupy" — mówiła córka Ewy Błaszczyk. Decyzja o spisaniu biografii otworzyła przed nią drzwi do wielu rodzinnych tajemnic, o których dotychczas nie miała pojęcia. "Nie wiedziałam, jak brzmiały jego ostatnie słowa... Wcześniej jakoś specjalnie nie dopytywałam, ale przy okazji książki usiadłyśmy z mamą i wszystko mi opowiedziała" — dodała.
Ewa Błaszczyk szczerze o stanie zdrowia córki: „Już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości”
Na ten moment aktorka nie może już bardziej pomóc swojej córce...
Ponad 20 lat temu Ewa Błaszczyk zmierzyła się z ogromną tragedią i jednym z największych koszmarów każdej matki. Czteroletnia wówczas córka aktorki, Aleksandra, zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę... Od tamtego wydarzenia kobieta robiła wszystko, co w jej mocy, by pomóc wrócić Oli do zdrowia, poruszała niebo i ziemię. Zdeterminowana mama otworzyła klinikę „Budzik”, dzięki której udało się pomóc już wielu osobom. Na ten moment Ewa Błaszczyk nie może jednak już bardziej pomóc swojej córce... Przypominamy archiwalne wypowiedzi. Aleksandra Janczarska – wypadek Już od ponad dwudziestu lat jedna z córek bliźniaczek Ewy Błaszczyk jest w śpiączce. Aleksandra Janczarska miała wówczas cztery latka, kiedy zakrztusiła się tabletką, w wyniku czego straciła przytomność i zapadła w śpiączkę. Nie obudziła się do dziś. Aktorka założyła klinikę „Budzik”, dzięki której dokonało się już wiele cudów. Choć czasem zdarzały jej się chwile zwątpienia, Ewa Błaszczyk nie przestaje wierzyć, że podobny cud spotka także jej rodzinę i Ola któregoś dnia się obudzi... Czytaj też: Małżeństwo królewskich skandalistów. Oto nieznana historia księcia Andrzeja i księżnej Sarah Ewa Błaszczyk z córką Olą Janczarską w sesji dla magazynu VIVA!, sierpień 2016 rok Czy córka Ewy Błaszczyk ma szansę na przebudzenie? Obecny stan zdrowia Mimo nadziei, jaką wciąż ma na wybudzenie córki, aktorka zdaje sobie sprawę, że na ten moment, ani ona, ani lekarze nie są w stanie zrobić już nic więcej, by pomóc Oli. „Właściwie już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości. Ona się oczywiście poprawia, bo cały czas pracujemy ciężko z całym teamem i wykorzystujemy stymulator w przedłużonym rdzeniu tylnego sznura. To, co robiliśmy z Japończykami. Ola była najtrudniejszym pacjentem w tej grupie, najbardziej oddalonym od zdarzenia, co zawsze gorzej rokuje. Ale bardzo wielu osobom się znacznie poprawiło, więc to ma sens”, opowiedziała w rozmowie z Super Expressem Ewa Błaszczyk w październiku 2021 roku. Mimo że teraz nie można zrobić dla Oli już nic więcej, Ewa Błaszczyk stara się z nadzieją patrzeć w przyszłość oraz na coraz nowsze możliwości, jakie daje medycyna wraz z rozwojem nauki. „Będziemy szukać w nauce nowych rozwiązań i nowych pomysłów. W tej chwili genetyka i komórka macierzysta neuralna to jest coś takiego, nad czym zaczęliśmy pracę i będziemy szukać grantów po całym świecie. To jest takie światełko w tunelu”, mówiła dalej w Super Expressie. Aktorka jednak ani przez chwilę nie przestała szukać rozwiązań i nie zamierza się poddać w walce o ukochaną córkę. „Na tym poziomie tego co jest dostępne w tej chwili, można liczyć na cud. Ale mam z nią kontakt emocjonalny i niewątpliwie ona jest”, dodała w ubiegłym roku na zakończenie swojej wypowiedzi w Super Expressie. Trzymamy kciuki, że kolejny cud w końcu nastąpi i Ola się obudzi. Zobacz także: Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski: „To była miłość od pierwszego wejrzenia. Z taką nie ma dyskusji” Tekst uzupełniony i opublikowany ponownie: 15.10.2023. Ewa Błaszczyk z córkami Olą i Marianną w sesji dla magazynu VIVA!, sierpień 2016 rok
Ewa Błaszczyk: „Gdybym skupiała się na tym, co było, albo na tym dlaczego, nic bym nie zyskała” [WYWIAD]
Przypominamy rozmowę z aktorką — o stracie, nowym życiu i ratunkowym aktorstwie
„Jak żyć, to się zabierzmy do życia, pomyślałam. I otworzyłam wszystkie drzwi. Nie uważam, że należy umrzeć, bo ktoś odchodzi. Jeśli ta osoba, która odeszła, cię kochała, to nie chciałaby, żebyś trwała w rozpaczy. Poza tym ludzie, którzy wyszli z komy, opowiadają, że tam, gdzie byli, było tak fajnie, że nie chcieli wracać, więc też takiej osobie musisz dać powód, żeby chciała wrócić. Musisz coś zaproponować” – mówi Ewa Błaszczyk – aktorka, prezes Fundacji Akogo?. Rozmowa z Ewą Błaszczyk ukazała się w „Urodzie Życia” 9/2016. Anna Maruszeczko: W maju w Klinice Neurochirurgii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Olsztynie odbyły się cztery nowatorskie operacje zwiększające szanse na wybudzenie pacjentów. Implanty elektryczne, wszczepione do kręgosłupa na poziomie C2, C4, mają bodźcować mózg. Fundacja Akogo? dostała te operacje w darze od Japończyków. Twoja Ola od dwóch miesięcy ma ten implant. Widać poprawę? Ewa Błaszczyk: To są drobniusieńkie rzeczy. Mniejsza spastyka w lewej ręce, lepsze trzymanie głowy, podążanie głową za dźwiękiem. Na efekty trzeba czekać. To jest proces. Mikrozmiany? Profesor Isao Morita, który wszczepiał stymulator Oli, powiedział, że pacjenci operowani w Japonii po tych zabiegach byli w stanie samodzielnie jeść, pić, nawiązywali kontakt z otoczeniem... Oczywiście nie wszyscy. Ewo, widziałam, że ty, na zewnątrz siła spokoju, popłakałaś się przy tym Japończyku. Ze szczęścia? Gdy masz do czynienia z naukowcem, który pracuje z pasją, to czujesz, że jesteś bliżej celu. Dlatego nie wytrzymałam, jak Morita zaczął mi mówić, ile razy w Japonii patrzył na zdjęcia, na dokumentację Oli, jak kombinował, co można zrobić. Kocham w ludziach taką otwartość, więc pękłam. Bo nie ma takich ludzi za wielu? Nie ma. Morita twierdzi, że te zabiegi nie są powszechne na świecie tylko dlatego, że niewielu lekarzy zajmuje się śpiączką. Ale i u nas spotkałam lekarzy, którzy zawsze szli do przodu, nie zasłaniają się procedurami, chcą – profesor Maksymowicz z Olsztyna, profesor Harat z Bydgoszczy, profesor Ząbek. W ogóle lubię kreatywnych ludzi, z empatią, z wyobraźnią, świrniętych, z jakimś fikokiem. Jak to się stało, że ci japońscy lekarze przylecieli do Olsztyna? Najpierw byli w Warszawie. Budzik dla dzieci już się kręci, a my jako fundacja robimy wszystko, żeby powstał Budzik dla dorosłych. Śledzimy, co w naszej dziedzinie – w diagnostyce i leczeniu komy – dzieje się na świecie, co dzięki rozwojowi medycyny jest już osiągalne. Z tym stymulatorem „żyję” już jakiś piąty rok. Doprowadziliśmy do tego, że w listopadzie 2015 odbyła się u nas międzynarodowa konferencja m.in. na temat tego, jak odróżnić stan minimalnej świadomości od stanu wegetatywnego. Dlaczego to takie ważne? Ponieważ tylko przy stanie minimalnej świadomości może mieć miejsce stymulacja. Chodziło o to, żebyśmy potrafiliokreślić, kto ma minimalną świadomość. Jak można stwierdzić, czy u pacjenta są symptomy minimalnej świadomości? Jest do tego odpowiednia aparatura. Kiedyś można było przeprowadzić takie badania tylko w Toruniu, gdzie Nina Mirończuk z Fundacji Światło prowadzi tak zwaną długą stację śpiączki. W tej klinice przebywają ludzie, którzy nie budzą się latami. Byłam u niej z Olą. I z Manią. Mieli tam CyberOko i kask EEG. To jest taki zestaw wyposażony w czujniki wyłapujące aktywność mózgu. Na ekranie pojawia się zadanie do wykonania, na przykład przesunięcie myślą klocka. Powtarzając ćwiczenie, można określić, czy jednak istnieje jakaś świadomość. Najpierw zrobiła to Mania i przekonała się, ile umysłowego wysiłku to kosztuje. Później zobaczyliśmy, że Ola „przesuwa” czerwoną figurę na ekranie, że reaguje na polecenia, powtarza czynności. Dla Mani to był wstrząs. Najpierw, gdy zobaczyła tak wielu ludzi w komie w jednym miejscu, i potem, gdy dostała dowód, że w siostrze jest jakaś świadomość. To było 12 lat od urazu Oli! Teraz CyberOko jest już w Budziku. Mamy już Eye Tracker, który dokupił nam Owsiak. Profesor Maksymowicz pracuje na tym sprzęcie ze swoim zespołem neurochirurgów w Olsztynie. Pacjentom puszcza się filmy, fotografie, coś, co szokuje, co interesuje. Widzisz na ekranie, gdy ten mózg „się zapala”. Wtedy po prostu jest dowód na to, że ktoś tam jest. I jest się do czego odwołać. Czyli fundacja robi taką researcherską robotę, żeby odpierać krytykę niedowiarków, żeby nikt wam nie zarzucał, że robicie rzeczy bezsensowne? Teraz nikt już nas raczej nie posądza o szarlatanerię, zależy nam jednak, by stworzyć front przychylnych lekarzy, dostosować prawo. Potrzebne są rozwiązania systemowe, bo bardzo łatwo dać nadzieję, ale jeśli ktoś umrze, to kto weźmie za to odpowiedzialność? A ten Japończyk cudowny, jak on ci się objawił? Isao Morita jest uczniem profesora Kanno, ojca metody wszczepiania elektrod do rdzenia. Lekarze japońscy zrobili 300 tego typu operacji. Opowiadali o tym na konferencji. Wykład każdego z panów można zobaczyć na naszej stronie. I te 60 czy 70 procent wybudzonych to oszałamiająca statystyka. Pod okiem profesora Mority wykonano cztery operacje, w planie macie 15… To wszystko dzięki twojej fundacji. Niesamowite. Oni przy okazji tej konferencji zobaczyli fundację, zobaczyli Olę, pojechali do Budzika. Pani Pobłocka zagrała im coś Chopina... (śmiech) I jak to zobaczyli, tak przejęli się całą sytuacją, że potem przyjechał Morita ze swoimi technikami. Reagowali bardzo emocjonalnie. Oznajmili, że nie wypada im brać za to pieniędzy. Co na nich tak działa? Przejmują się pacjentami. Na przykład spóźniliśmy się mocno do profesor Pobłockiej, ponieważ oni z wielką uważnością pochylali się nad każdą matką i każdym pacjentem w Budziku. To było po prostu clou programu. Fantastyczne! Wchodzą w to holistycznie, głęboko? To kompletnie inna kultura. Kanno zaczął swój wykład od tego, że nie ma medycyny bez filozofii i religii. Morita, jak mówił o Japonii, podał przykład operacji, gdzie wprawdzie nie było medycznego wskazania do wykonywania wszczepu, ale był „głęboki powód społeczny”. Europejsko-amerykańska kultura w ogóle nie jest w stanie wyprodukować takiego zdania. W ślad za Moritą poszła firma Boston Scientific, która dała za darmo pierwsze cztery stymulatory. Jak to się uruchomiło medialnie, to tam, gdzie nocowali Japończycy, właścicielka hotelu odmówiła wzięcia pieniędzy. (śmiech) A my teraz składamy podziękowania w MSZ dla Fujita Health University. I to już będzie nawiązana współpraca między uniwersytetami. Zobacz także: Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia córki: „Już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości” Otwieracie okna, budujecie mosty! Oni nawet zaczęli mówić, że chcieliby zrobić taki Budzik w Japonii. A przez lata napotykałaś na mur. Kpiny. Procedury. Niedowład: „A może jutro…”, a ja potrzebowałam na przedwczoraj. Teraz jest dużo łatwiej, dlatego że mamy do czynienia z pasjonatami. Gdy przyznano nam nagrodę WHO za nasz program wybudzania z komy, to mieliśmy już jakąś legitymację międzynarodową. Wiedziałam, że przyjdzie taki moment. Po konferencji przyszły maile od profesora Berningera, który pracuje nad modelowaniem i przeprogramowywaniem mózgu dorosłego człowieka, i od Laureysa z Liege (najnowsze metody diagnostyczne osób z zaburzeniami świadomości), że chcą współpracować. Niebywałe! Każdy z nich robi co innego, ale to się łączy. Mnie to strasznie kręci. Berninger zrekonstruował korę mózgową myszy w 24 godziny. Jak wygląda Polska na tle świata, jeżeli chodzi o wybudzanie? Teraz wygląda dobrze. Za chwilę będą jeszcze dwa wybudzenia. W połowie lipca minęły trzy lata od otwarcia Budzika i przez ten czas wybudziło się 29 osób. To jest 29 odzyskanych żyć! Oczywiście są ci, którzy się nie wybudzili w tym czasie, ale jeśli mają minimalną świadomość, to jest jeszcze szansa – stymulatory. Jak zrobimy tych 15 operacji i pokażemy, jakie są wyniki, to będziemy musieli się starać, żeby dopiąć to do systemu wybudzania ze śpiączki jako procedurę, czyli znowu legislacja. Step by step. W Olsztynie jest też Laboratorium Medycyny Regeneracyjnej. Profesor Maksymowicz założył Fundację na rzecz Regeneracji Komórek Nerwowych, której jestem prezesem. I znowu: żeby praca nabrała rozmachu, następna konferencja, jaką chcemy robić, będzie poświęcona komórce macierzystej. Chcemy usystematyzować wiedzę na ten temat, bo jest spory chaos. Czyli właściwie fundacja skupia wszystkich, którzy mogą być tym zainteresowani i mają do tego przekonanie, pasję? Jesteśmy takim „super glue”. Ale pamiętam, że pierwszy raz powiedziałam to słowo przy Bożenie Walter, kiedy wyszła z inicjatywą, żeby połączyć wszystkie duże fundacje, zrobić taką falę informacyjną… „Ponad podziałami”. Pamiętam. Dawno! Stanęły za tobą TVP, TVN, Polsat. Gdy zrozumiałam, co ona do mnie mówi, wyszło ze mnie: „To ja polecę zaraz do tej publicznej i będę klejem”. Wszystkie telewizje, operatorzy sieci komórkowych razem. To był ewenement. Umiałaś wychwycić sygnały, pójść za tym. I jednak spotykałaś ludzi, którzy pchali cię do przodu. Mamy taką ochronę. Gdy jest jakieś tąpnięcie, wkrada się zwątpienie, to nagle się to odwraca, a my sami nie wiemy jak. Pamiętam, jak przyjechał Ralf Clauss z Londynu, który robił eksperymenty z zolpidemem (środek nasenny, który w przypadku ludzi w komie działa na odwrót – zwiększa świadomość), i też zwołaliśmy konferencję, media w ogóle na to nie odpowiedziały. Ale nagle dowiadujemy się, że po 19 latach obudził się motocyklista w Belgii i wszystkie kamery przyjechały do nas. (śmiech) My w fundacji już wiemy, że nad tym projektem jest jakaś niebieska reżyseria. Cudnie. Ale podejrzewam, że musiało potrwać, zanim ty, która wcześniej robiłaś w życiu zupełnie inne rzeczy, znalazłaś w sobie wiarę, przekonanie do tego, żeby energię życiową, swoją i innych ludzi, nakierować na wybudzanie? Poniekąd nie miałam wyjścia. Bo zobacz, jak to wyglądało: jest chore dziecko, a nie ma placówki, w której mogłoby dostać właściwą pomoc, jest zdrowe dziecko, które chce mieć normalne życie. I nie masz męża – właśnie straciłaś połowę życia. I to się dzieje prawie jednocześnie. Skupiając się na tym, co było, czy na tym „dlaczego”, nic bym nie zyskała, bo z tego nic nie wynika. Więc musiałam myśleć do przodu. Przyjechał Gerstenbrand, który dobrze zna te historie i te rodziny. Przyjechał, bo… Bo konsultował Olę. Profesor Franz Gerstenbrand z kliniki w Insbrucku. Przyjaciółka, która mieszka w Wiedniu, jakimś cudem przekonała go, żeby przyjechał do Polski. On jest we wszystkich światowych publikacjach na temat komy. Narysował mi na szybko na serwetce w knajpie, o co poszło u Oli, i mówi: „Tu już jest poza szansą medyczną. Wybudzenie przechodzi w kategorię cudu. Proszę się skupić na zdrowym dziecku”. Nie owijał w bawełnę... Siekiera między oczy. Musiałam to przyjąć do wiadomości. Ale powiedział jeszcze coś: „Trafiło w panią”. Był zdziwiony, że nie ma w Polsce szpitala ani żadnego programu leczenia dzieci, które są długo w komie. „Jest pani osobą publiczną. Nie ma tego w systemie, więc proszę to zrobić”. Podejrzewam, że nigdy wcześniej nie miałaś do czynienia z tą dziedziną. Musiałaś mieć za to co innego...? Zawsze miałam organizację, bo tatuś mnie nauczył, że jak nie mam poniżej cztery, to jestem wolnym człowiekiem i on się nie wtrąca, więc musiałam się tak zorganizować… ...żeby mieć czwóreczkę i wolność? Tak. Do tej pory bardzo cenię sobie wolność. Poza tym zawsze albo robię bardzo, albo odpoczywam i muszę wiedzieć po czym i przed czym. Masz też chyba w sobie zawziętość, bo gdzieś wyczytałam, że nauczyłaś się roli po francusku, nie znając francuskiego, i nikt się nie zorientował! A to nie była rólka, tylko Joanna d’Arc. Potem uciekałam po krzakach przed dziennikarzami, żeby ze mną nie przeprowadzali wywiadów po francusku. (śmiech) Mam przyjaciółkę, Ewę Stanek, która świetnie zna francuski, więc dosłownie układała mi mięśnie gardła. Trenowałyśmy to cztery miesiące. Niewykonalne okazało się wykonalne? Taka przygoda młodości. Pewnie teraz bym czegoś takiego nie zrobiła. Nie, nadal robisz rzeczy niewykonalne. Poszłaś za tym, co powiedział ci profesor, podjęłaś to wyzwanie... To się zbiegło z koncertem na rzecz Oli. Była pełna Sala Kongresowa, znajomi, nieznajomi, ludzie przyjechali ze Szczecina, z Rzeszowa… Mnie to po prostu wzruszyło po ludzku… I wytoczyło się ze mnie takie zdanie na scenie: „Jakoś to zwrócimy. Jeszcze nie wiem jak, ale zwrócimy to z Olą”. Zeszłam ze sceny i mówię: „Co ja powiedziałam?”. Ale to samo poszło. Skleiłam to z Gerstenbrandem. Potem jeszcze widziałam matkę z takim dzieckiem jak moje w Centrum Zdrowia Dziecka i uświadomiłam sobie, że jeśli ktoś ma siedmioro dzieci, mieszka na wsi pod Białymstokiem, to po prostu trzeba być milionerem, żeby dało się żyć, bo przecież chcesz temu dziecku zapewnić jak najlepsze warunki. Uznałam, że to jest ten moment. Wyraźnie zobaczyłam, że jest dziura w systemie opieki zdrowotnej, bo dziecko się nie budzi, ale i nie umiera, lekarze wyczerpali możliwości, zaczyna przeszkadzać w szpitalu, ale nie ma gdzie z nim pójść. A ja wiem, że jest jeszcze bardzo dużo do zrobienia dla takiego człowieka. Z księdzem Wojciechem Drozdowiczem założyłaś Fundację Akogo?, po czym z lekarzami specjalistami i Ministerstwem Zdrowia stworzyliście autorski program wybudzania dzieci ze śpiączki. Jednak Ola była już poza tą szansą. Budzik jest krótką stacją wybudzeniową, ponieważ trwa tylko 15 miesięcy, więc to od początku nie było dla niej. Ale próbowałyśmy innych rzeczy. Wszystkiego. Teraz zakwalifikowała się na stymulator, który jest dla niej większą szansą. Ja uczepiłam się czegoś takiego, że jeśli już wydarzyła się taka tragedia, to jedynym sensem cierpienia Oli jest to, żeby to przerobić na pozytyw. Tak sobie powiedziałam, że to ona robi nami. Trwa i walczy. I czeka. A jak budzą się inne dzieci, to co wtedy czujesz? Wszystko to mnie cieszy, ale też się tego spodziewałam, bo to jest naprawdę medyczna szansa, która jest na początku, i jak wszystko się dobrze zrobi, to się potwierdza. Gdyby nie ty, nie byłoby w Polsce takiego miejsca. Takie innowacyjne ośrodki powstają z determinacji ludzi, których dotknęło to, co nas. Z dzikiej miłości do dziecka. Budowę specjalistycznej kliniki w Wiedniu zainicjował ojciec dziewczynki, która miała wypadek na skuterze i zapadła w śpiączkę. Robi się to bez względu na to, jak irracjonalny wydaje się pomysł. Ale dla ciebie to jest racjonalne. Tak. Co nie znaczy, że wszystkim się udaje, bo każdy ma inny rodzaj uszkodzenia i każdy program leczenia musi być indywidualny. Ciągle jeszcze za mało wiemy o mózgu. Profesor Walecki, z którym rozmawiałam, mówił, że widział bardzo zniszczony mózg, a pacjent pisał piękne wiersze, i widział mózg prawie nieuszkodzony, a człowieka nie było. Mamy swój zapis losu. Czy stan Oli to jakaś stała, czy żyjecie na bombie? To jest kruche. Ola miała wiele trudnych momentów. Przeszła sepsę, ciężką operację kręgosłupa... Tylko przez tę kruchość też zaczęłam inaczej reagować w życiu na różne sytuacje. Na przykład stałam się dużo bardziej spontaniczna i otwarta. Bo? Bo może to jest ta chwila najważniejsza w życiu. Jak sobie radziłaś z krytyką, z szyderstwami? Ja to wszystko wiedziałam i czułam, ale nie skupiałam się na tym. Tak jak nie wchodzę w internet i nie czytam komentarzy. Szukam oczu, które mają empatię, zrozumienie i chcą. Bo ja nie będę się przy niczym upierać, jeśli okaże się, że wychodzi średnio, czy że jakaś hochsztaplerka... Powiem szczerze, że sama czasami wątpiłam: „Ona nie da rady, klinika przy Centrum Zdrowia Dziecka?! Za wielkie przedsięwzięcie!”. Dlatego, gdy ci się udało, to dla mnie było mistrzostwo świata. To zrozumiałe, jak nie siedzi się w środku. Tylko tak jak ci mówię, w mojej drodze niespecjalnie był wybór. Bo jak to sobie odbierzesz, to co zostaje? Równia pochyła. 16 lat harówki. Trzeba było chyba wypracować sobie system reaktywacji? Dbam o siebie. Żeby mnie na dłużej starczyło. Lubię pojechać gdzieś daleko z Manią. Żeby było słońce. Nagrzać się. Łatwo się wypalić. Żeby się chciało chcieć – tego trzeba pilnować. Ale też jak mnie coś podnieca, kręci, to jest łatwiej. Może we mnie trafiło, bo mam ten zawód jak wentyl. Robię sobie nową płytę czy nowy recital. Jeżdżę z tym do ludzi i mam wymianę energetyczną. Wyrzucam emocje. Czytaj też: Marianna Janczarska to kobieta wielu talentów! Czym zajmuje się córka Ewy Błaszczyk? Ewa Błaszczyk z córką Marianną Aktorstwo ratunkowe? Coś ci przeczytam. „Rok magicznego myślenia” – grałam to trzy lata. Zrobiło mi to lepiej niż stu psychiatrów, bo głośno wypowiadasz słowa, które są bardzo trudne. Autorka opisuje żałobę po stracie męża i walkę o życie córki. Ewa, ta co mnie uczyła francuskiego, dała mi kamień z Lourdes. A tu jest taki finał tej sztuki, geologiczny: „Żal po stracie okazuje się miejscem, którego żadne z nas nie zna, dopóki nie dotrzemy do niego. Wiemy, że ktoś z naszych bliskich może umrzeć, spodziewamy się, że będzie to szok. Nie spodziewamy się, że ten szok będzie unicestwiający, destabilizujący ciało i umysł. Nie spodziewamy się, że naprawdę zwariujemy. (...) Nie możemy też przewidzieć, i w tym leży sedno różnicy między żalem, jaki sobie wyobrażamy, a żalem takim, jaki jest, niekończącej się nieobecności, która następuje potem, pustki, nieubłaganego pochodu chwil, podczas których będziemy się zmagać z doświadczeniem beznadziejności i bezsensu. Po upływie pewnego czasu, kiedy nie udało mi się znaleźć sensu w większości poleconych miejsc, odkryłam, że mogę znaleźć go w geologii. To z kolei pozwoliło mi odnaleźć znaczenie w kościelnej modlitwie, szczególnie w słowach: »(…) jak było na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków«, które pojmowałam jako dosłowny opis stałych zmian Ziemi, niekończącej się erozji brzegów i gór, niepowstrzymanego ruchu geologicznych struktur, który może wypiętrzać góry i wyspy, i niezawodnie może je zabrać...”. Z tego idzie taki spokój i taki porządek organizacyjny wszystkiego. My jesteśmy jedynie pyłkiem… Świadomość tego dużo daje. Więc takie rzeczy do mnie przychodzą, jak sobie to powiem czy jak zaśpiewam „Konie” Wysockiego: „Czy to ja się drę i klnę…”. Ale to nie jest tak, że raz na zawsze dostaje się ten spokój, tylko cały czas trzeba wypracowywać w sobie harmonię? To cały czas idzie. Po 10 latach wróciłam na Santorini, gdzie byliśmy po raz ostatni we czwórkę, całą rodziną. A tam – ruina. I jak to sobie zinterpretowałaś? Że tamtego nie ma, jest nowy rozdział. I zamknęłam tamtą książkę i otworzyłam nową. Śniło mi się to, zanim tam pojechałam. Jest w ludziach taka potrzeba. Kilka lat temu Paweł Rudziński, znany kardiochirurg, topił się w Chorwacji. Wrócił nieprzytomny i sparaliżowany. Medycyna nie dawała mu szans. Przeżył i dochodzi do zdrowia. Dostałam od niego kartkę z Chorwacji. Pojechał w to miejsce, gdzie nurkował. Potrzebował tej konfrontacji, żeby pójść dalej. Masz taką właściwość, że nie wściekasz się na los, próbujesz ugłaskać to, co tragiczne, przyklepać, przykryć dobrymi emocjami, że walczysz o to światło w sobie. To też jest niesamowita mądrość, żeby tak się wypełniać czymś dobrym od środka. Kiedyś strasznie przeżyłam opowieść starego Żyda z Izraela, który stracił wszystko. Na jego oczach zabijali żonę i dzieci. A jednak się podniósł. Potrafił być szczęśliwym, wesołym człowiekiem. Miał nową rodzinę i tak o tym opowiedział, że po prostu żyjesz dalej. Masz innych ludzi wokół, ale ten proces życia trwa, to jest możliwe. Mówisz też, że charakteryzuje cię myślenie beziluzyjne. A jak jest z nadzieją? Czy masz nadzieję, że Ola się wybudzi? Mam. Bo to jest taka dialektyka. Z jednej strony pogodzenie się… Ja nie jestem pogodzona z takim stanem, bo uważam, że to jest bez sensu. Ola powinna biegać, gadać i mieć chłopca jak Mania. Tylko co innego nadzieja, a co innego myślenie życzeniowe, stwarzanie fikcji. Nauczyłam się to odróżniać. W pracy także. Czasem aktorzy tak wchodzą w rolę, że mają kłopot, ja nie. Robiąc „Rok magicznego myślenia”, miałam pełną świadomość, że widownia na mnie patrzy jeden do jednego, bo to samo się stało w moim życiu… A jednak bardzo walczyłam o to, że nie, że jestem aktorem na scenie. Ale jednak dużo ci to dało osobiście? Oczywiście. Ale tym, którzy przychodzili, niektórzy siedem, osiem razy, też. Oni też potrzebowali przejścia przez ten tekst. Zastanawiałam się, czy dam radę. Ale musiałam to zrobić. To było budujące, oczyszczające. Mówisz, że musi być ruch w twoim życiu, musi być rozwój, nowe wyzwania. Mania taka sama. Już widzę. Czy to nie jest rodzaj ucieczki? Ucieczka jest wtedy, gdy zabijasz się pracą, żeby coś przygłuszyć. Nie jestem za tym, żeby się zabić pracą, choć bywa ciężko. Lubię też lżejsze barwy i ich szukam. Na przykład zagrałam w „Mistyfikacji”. To taki film, gdzie grałam Cześkę Oknińską, muzę Witkacego, co się razem zabijali – nagle taki kolorowy ptak i trzeba iść do fryzjera, zrobić sobie czerwone paznokcie. Zupełnie co innego niż na co dzień. Cudowna schizofrenia. Po takim filmie ta kometa się za mną jeszcze wlecze. To mi na jakiś czas starcza. Zobacz także: Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski: „To była miłość od pierwszego wejrzenia. Z taką nie ma dyskusji” Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski z córkami, Manią i Olą, 1997 Niektórzy ludzie po takiej traumie dopełniają żywota w przekonaniu, że nie mają prawa do lżejszych tonów i dobrego życia. Nie wiem, nikt im nie powie, że nie muszą? Ty od początku dawałaś sobie to prawo, czy musiałaś sobie stworzyć teorię na to? Dosyć szybko, jak tylko wyszłam z pierwszego szoku. Spojrzałam na Manię, która miała wtedy siedem, osiem lat, i mówię: „Znowu nie ma tu wyboru”. „Muszę żyć”? „Jak żyć, to się zabierzmy do życia”. I otworzyłam wszystkie drzwi. Nie uważam, że należy umrzeć, bo ktoś odchodzi. Jeśli ta osoba, która odeszła, cię kochała, to nie chciałaby, żebyś trwała w rozpaczy. Myślę, że jeśli jest jakieś połączenie, to obciążasz też tamtą osobę. Umarł mąż, a z drugiej strony prawie odeszła Ola. Jak stymulować Olę do życia, jeśli samemu się jest półtrupem? Właśnie. Ludzie, którzy wyszli z komy, opowiadają, że tam, gdzie byli, było tak fajnie, że nie chcieli wracać, więc też takiej osobie musisz dać powód, żeby chciała wrócić. Musisz pokazać, że tu jest fajniej? Musisz coś zaproponować. Pracując, grając, jesteś mniej z Olą... Ja mogę z nią być mniej, ale jakość tego jest ważna. Zawszę do niej dzwonię. Dzwonisz? Oczywiście. Mówię jej „dzień dobry”... I ona wtedy zaczyna szybciej oddychać i wzrasta jej ciśnienie. Tak samo, gdy słyszy moje kroki. Ważni są rehabilitanci. Na przykład Ola od lat ma cudne zajęcia pozawerbalne z Jolą, która jest tak pozytywna i tak cieszy się każdym jej „kroczkiem”, tak ją chwali, jak coś wychodzi... Jeżeli ktoś przychodzi tylko zarobić pieniądze, to nic z tego nie będzie. Ola ma też koleżankę Asię, która jest wolontariuszem i filozofem. Gadają, jest muzyka, opowieści, takie bieżące życie, że dzisiaj jest Dzień Matki, a potem Dziadka, że to jesień przyszła, to zima. Jak zmieniało się twoje myślenie o tym, co przytrafiło się Oli? Najpierw był szok, wstrząs. Potem spodziewasz się, że to zaraz wróci do stanu sprzed urazu. Potem myślisz, że do gorszego stanu, ale że będzie. Otrzeźwiająca była konsultacja Gerstenbranda, kiedy powiedział, że to już przechodzi w kategorię cudu. Wtedy uświadomiłam sobie, że już nie mogę liczyć na pomoc, bo świat toczy się dalej, ludzie zajmują się swoimi sprawami, a lekarze zajmują się tym, gdzie jest szansa. To musi być porażające. To było trudne. Minęły dwa lata i uświadomiłam sobie, że oto teraz jestem sama. Pozostało mi tak wszystko zorganizować, żeby Ola była w jak najlepszej formie, i jednocześnie zaczęłam bardzo działać, żeby powstał Budzik. Dużo na mnie wisiało, a musiałam pójść do roboty. Zbawienne? Tak. Na przykład to śpiewanie, to też jest takie coś, co jest zawsze najbliżej ciała. Repertuar na przetrwanie: „I poczucie szczęścia… Nawet gdy wichura”. Mamy świadomość wichury, ale toczy się walka. Ja już jestem w kompletnie innym punkcie i mój nowy recital nazywa się „Pozwól mi spróbować jeszcze raz”. Jest taki teledysk, który zrobił Wojtek Drozdowicz na Syberii po śmierci Riedla, i pozwolił mi to wykorzystać do tła. Tajga, ścinają piłą zdrowe, piękne drzewa, które walą się z hukiem. Wmontowałam tam twarz Oli, ona jest niewyraźna, właściwie widać tylko oczy. Mocne to jest. Cały czas szukasz sensu, próbujesz zrozumieć, próbujesz coś zbudować z tego, co się stało? Tak. A czego chciałabyś spróbować jeszcze raz? Wszystkiego. Czy jesteście z Olą bliżej niż dalej? Ona musi się wygoić, musi to odreagować i dopiero potem będziemy oceniać. Ukrwienie mózgu powinno być lepsze. Tego się spodziewamy. To jest proces, który trwa do pół roku i trzeba to wnikliwie monitorować i ćwiczyć. Gdy pojawia się cokolwiek nowego, to w neurorehabilitacji natychmiast trzeba to wzmacniać. Jeśli na przykład Ola na polecenie ściska cię za rękę, musisz ją wtedy też mocno ściskać i bawić się z nią tak, że raz ty, raz ona. Każdy nowy impuls, jaki się pojawi, trzeba wychwycić i z tym pracować. Ci sceptyczni mówią: „Ale co, wybudzi się i będzie świadomym, ciężko niepełnosprawnym człowiekiem”. Ale tego przecież nie wiesz. Trzeba robić wszystko, żeby mózg nie przestawał pracować, żeby nie spał, trzeba go przygotowywać na ewentualność większego skoku rozwojowego, bo nigdy nie wiadomo, co naukowcy mogą jeszcze wynaleźć. Komórka macierzysta. To właśnie z tego wszyscy się robimy, więc jest jakaś droga, żeby powstał system nerwowy, paznokieć, włos, skóra itd. Oczywiście można nic nie robić i potem narzekać, że w sercu rośnie kość albo że coś rakowacieje. Ale w nauce tak jest, że próbujesz, próbujesz. Relidze też nie wszystko się udawało z przeszczepem serca, a jednak teraz te serca przeszczepiamy. *** Rozmowa z Ewą Błaszczyk ukazała się w „Urodzie Życia” 9/2016
Ewa Błaszczyk przekazała smutne wiadomości z kliniki "Budzik". Aktorka prosi o wsparcie
W przyszłym roku minie okrągłe 20 lat od założenia fundacji Ewy Błaszczyk Akogo?. W związku z jubileuszem aktorka bardzo liczyła na to, że tę datę uświetni otwarcie nowej siedziby klinki Budzik w Warszawie. Niestety na drodze do realizacji tego postanowienia pojawiły się duże przeszkody. Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia jej córki Oli Po osobistym dramacie, jaki spotkał Ewę Błaszczyk i jej córkę (Ola w wieku 4 lat zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę), aktorka wraz z ks. Wojciechem Drozdowiczem założyła fundację Akogo?, która od niemal dwudziestu lat niesie pomoc pacjentom w śpiączce. Aktorka od lat robi wszystko, aby stan Oli uległ poprawie, jednak jak wyjawiła w ostatnim wywiadzie, swojej córce nie może już bardziej pomóc... "Właściwie już wykorzystaliśmy wszystkie możliwości. Ona się oczywiście poprawia, bo cały czas pracujemy ciężko z całym teamem i wykorzystujemy stymulator w przedłużonym rdzeniu tylnego sznura. To, co robiliśmy z Japończykami. Ola była najtrudniejszym pacjentem w tej grupie, najbardziej oddalonym od zdarzenia, co zawsze gorzej rokuje. Ale bardzo wielu osobom się znacznie poprawiło, więc to ma sens. Będziemy szukać w nauce nowych rozwiązań i nowych pomysłów", wyznała aktorka w wywiadzie dla "Super Express". Przez ostatnie lata dzięki fundacji wybudzono już kilkadziesiąt małych podopiecznych, a od 2017 roku na taką pomoc mogą liczyć także dorośli, którzy zapadli w śpiączkę. W Olsztynie, przy Uniwersyteckim Szpitalu Klinicznym, powstał pierwszy oddział "wybudzeniowy" dla dorosłych. Czytaj także: Marianna Janczarska to kobieta wielu talentów! Czym zajmuje się córka Ewy Błaszczyk? Ewa Błaszczyk z córką Marianną Ewa Błaszczyk przekazała smutne wiadomości z kliniki "Budzik" O taki sam oddział planowano rozbudować klinikę "Budzik" przy Szpitalu Bródnowskim w Warszawie. Mimo że wiele udało się przy tym projekcie dokonać, Ewa Błaszczyk podzieliła się smutną wiadomością. "Klinika Budzik, którą budujemy przy Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, wciąż nie daje nam spać. Nie będę czarować i opowiadać. Powiem twardo: brakuje nam 16 mln złotych, żeby ją skończyć", wyjawiła w rozmowie z "Super Expressem". Według relacji aktorki, prace zewnętrzne są właściwie skończone, problemem jest natomiast wyposażenie szpitala... "Z zewnątrz to wygląda tak, jakby jutro tam mogli wejść pacjenci. W magazynach czeka wyposażenie, ale trzeba podłączyć wszystkie węzły ciepłownicze, gazy medyczne itd." - wymieniała przeszkody Ewa Błaszczyk. W serwisie YouTube można obejrzeć apel aktorki i szczegółowe informacje dotyczące nowego oddziału kliniki "Budzik". Aby wesprzeć fundację, można wysłać charytatywnego SMS lub przekazać datki na konto "Budzika". Czytaj też: Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę View oEmbed on the source website
Ewa Błaszczyk zdecydowała się zaszczepić córkę przebywającą w śpiączce przeciwko COVID-19
Córka Ewy Błaszczyk, Ola Janczarska, zapadła w śpiączkę po tym, jak zakrztusiła się tabletką. Od tamtej pory minęło dwadzieścia jeden lat. W ciągu tych lat aktorka nieustannie walczy o wybudzenie córki. Próba niesienia pomocy Oli zaowocowała wielkim projektem, który pomaga obecnie wielu innym pacjentom zmagającym się ze śpiączką po urazach neurologicznych. Wraz z ks. Wojciechem Drozdowiczem Ewa Błaszczyk założyła fundację "Akogo?" oraz klinikę "Budzik". Ewa Błaszczyk zaszczepiła córkę przeciw COVID-19 Próby wybudzania Oli Janczarskiej ze śpiączki stały się jeszcze trudniejsze w dobie pandemii koronawirusa. W wywiadzie dla Jastrząb Post Ewa Błaszczyk podzieliła się swoimi obawami wobec obecnie panującej pandemii. Aktorka nie ukrywa, że jeśli wirus przedostanie się do kliniki, będzie miało to dla pacjentów i ich rodzin ogromne konsekwencje. "To jest niebezpieczne. Nie możemy doprowadzać do sytuacji, która rodzi coś takiego, że to pójdzie dalej. Jak był lockdown, to w ogóle nie było odwiedzin. Przywoziło się jedzenie, robiło się dla nich zakupy. To by była tragedia, gdyby ten wirus dostał się do kliniki", powiedziała Ewa Błaszczyk. W związku z rosnącymi obawami aktorka postanowiła zaszczepić swoją córkę przeciw COVID-19. Skąd taka decyzja? Czytaj też: Tak brzmiały ostatnie słowa córki Ewy Błaszczyk, zanim zapadła w śpiączkę "Każdy dyrektor jakiegoś oddziału czy ordynator wprowadza pewne zasady. Niedawno rozmawiałam z profesorem, który się zajmuje szpiczakiem, to powiedział, że on zaszczepi siebie, swoją rodzinę i wszystkich swoich pacjentów" - tłumaczyła mama Oli Janczarskiej. Ewa Błaszczyk wyznała, że to nie była prosta decyzja. Zanim zdecydowała, że zaszczepi córkę przeciwko koronawirusowi, skonsultowała to z medycznymi autorytetami. "Moja córka też jest zaszczepiona. Mimo że była bardzo duża burza mózgów wśród neurologów, bo to nie jest takie oczywiste", wyjaśniła. "Te osoby są bezbronne dlatego, że przebywając w śpiączce, bardzo dużo się dzieje w organizmie, który leży, a jesteśmy stworzeni do pionu i do ruchu. Więc powstają różnego typu zaburzenia. Ale przede wszystkim odporność takiej osoby jest taka, jak przy HIV. To są lampy, to jest wypalanie tego wszystkiego. To jest wietrzenie, to jest maska, reżim, kombinezon, rękawiczki. To się po prostu tak odbywa" - wyznała Ewa Błaszczyk.
Tak Marianna Janczarska zapamiętała swoje dzieciństwo: „Towarzyszyły nam z siostrą bójki”
Ola Janczarska od 20 lat pozostaje w śpiączce...
Gra w filmach i teatrze, projektowanie ubrań, praca w Fundacji Akogo i jeszcze do niedawna studia. Marianna Janczarska prowadzi bardzo dynamiczne i pełne wyzwań życie. Z jednej strony może to być powód do dumy, z drugiej na pewno córka Ewy Błaszczyk bywa zwyczajnie zmęczona. Jak sobie z tym radzi? I co pamięta ze swojego dzieciństwa? Mariana Janczarska o codzienności i mamie Jak aktorka radzi sobie z liczbą obowiązków, które na siebie nałożyła? „Staram się nie mówić – O Boże, co za koszmar!-. To chyba normalne, że każdy miewa dużo na głowie. Natomiast jeśli chodzi o uporządkowanie emocji to przyjmuje format zadaniowca. Konsekwentnie odhaczam na liście, co mam do zrobienia, nawet jak nie mam siły i ochoty tego robić. Czasem odpuszczam – pozwolenie sobie na to też jest ważne”, wyznała VIVIE.pl Marianna Janczarska. Córka Ewy Błaszczyk dodała też, że jej mama także nigdy nie narzeka głośno. Panie znają się na wylot i doskonale wiedzą, czego potrzebuje druga z nich. Choć nie mają wspólnych rytuałów takich jak wspólne ćwiczenia, spędzają razem dużo czasu i są dla siebie oparciem. Siostra Oli Janczarskiej o dzieciństwie Dwadzieścia siedem lat temu na świat przyszły Ola i Marianna Janczarskie. Bliźniaczki wiodły beztroskie dzieciństwo aż do 11 maja 2000, kiedy to Aleksandra zakrztusiła się tabletką. Jeden moment sprawił, że do dziś znajduje się ona w śpiączce. Marianna Janczarska zdecydowała się zostać wiceprezeską Fundacji Akogo właśnie dla siostry. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem”, opowiedziała w najnowszej VIVIE! 27-latka. Zapytana przez VIVĘ.pl o wspomnienia z dzieciństwa, odpowiedziała: „Teraz jestem trochę sceptyczna w tym temacie, bo nie wiem co mówić. Że mi zabrała misia? Tak faktycznie było, bo miałyśmy po 6 lat. Wielu sytuacji nie pamiętam, ale na pewno towarzyszyły nam bójki – zwykłe i klasyczne jak to między rodzeństwem”, zdradziła nam przed kamerą. Więcej z naszym wideo.
Marianna Janczarska: „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”
Córka Ewy Błaszczyk poruszająco o stanie siostry. Ola od 20 lat pozostaje w śpiączce
Śmierć taty, satyryka Jacka Janczarskiego i śpiączka siostry bliźniaczki wpłynęły na jej życie. Marianna Janczarska nie chce być postrzegana przez pryzmat rodzinnej tragedii. Córka aktorki Ewy Błaszczyk jest wiceprezeską Fundacji „Akogo?”. Rozwija talenty - pisze, występuje na scenie i filmie, a także stworzyła własną markę ubraniową. W rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY!, Marianna Janczarska opowiedziała o działaniu fundacji i klinice Budzik. W poruszających słowach mówi o stanie Oli. Jej siostra bliźniaczka od 20 lat znajduje się w śpiączce. Marianna Janczarska o siostrze, Oli Alina Mrowińska: Kiedy jechałam do Ciebie, dowiedziałam się z radia o śmierci Polaka, który w stanie wegetatywnym przebywał od ponad dwóch miesięcy w szpitalu w Wielkiej Brytanii. Brytyjski sąd wydał zgodę na odłączenie go od aparatury podtrzymującej życie. Polski rząd starał się o przewiezienie mężczyzny do „Budzika” dla dorosłych w Olsztynie. Wybuchła medialna i polityczna burza… Marianna Janczarska: Zawsze w takich sytuacjach zadaję sobie pytanie, czy człowiek, będąc w takim stanie i mając świadomość, chciałby, żeby ktoś o niego walczył. I to jest wielka niewiadoma. Gdybym teraz miała ci odpowiedzieć, czy ja chciałabym, żeby moi bliscy o mnie walczyli, nie potrafiłabym. Rodzina tego mężczyzny z Wielkiej Brytanii była podzielona. Ale po odłączeniu od respiratora ten człowiek nadal żył. Oddychał samodzielnie. I wykonanie drugiego kroku, czyli zaprzestanie podawania mu pożywienia było nieludzkie. Nie bardzo rozumiem, jak można komuś fundować śmierć przez zagłodzenie. To nie jest godna śmierć. Nasz „Budzik” oferował pomoc. Kiedy będzie gotowy „Budzik” dla dorosłych w Warszawie? Mam nadzieję, że pod koniec przyszłego roku. Potrzeba jest ogromna. Czasem w kolejce czeka kilkuset pacjentów. To głównie ofiary wypadków komunikacyjnych. W olsztyńskim „Budziku” była moja pani profesor ze szkoły filmowej, która uległa wypadkowi podczas próby spektaklu. Była w śpiączce. Teraz mówi i je lody. Jej bliscy mówią, że jest coraz bardziej obecna. Obejrzałam na stronie internetowej Fundacji „Akogo?” wzruszające nagranie kilkuletniej Zuzi, która niedawno wybudziła się ze śpiączki. Dziewczynka mówi, że życie jest piękne. Chodzisz do „Budzika”, rozmawiasz z rodzicami dzieci w śpiączce? Znam historie rodzin, które są naprawdę tragiczne. Jedno dziecko w „Budziku”, dwoje zdrowych w domu na drugim końcu Polski. Nie potrafię się nie rozryczeć. Dużo mnie kosztuje każda wizyta w „Budziku”. Zawsze, kiedy tam jestem, przeżywam emocjonalne kombo. Jestem przekonana, że gdyby takie miejsce było, kiedy zdarzył się wypadek Oli, dziś byłoby zupełnie inaczej… Kiedy teraz obserwuję dzieci, które już za chwilę będą wybudzone, widzę, że Ola była w podobnym stanie. Był moment, kiedy była naprawdę bardzo blisko… Ale potem przyszło zapalenie płuc i inne infekcje i komplikacje. Domyślam się jedynie, przez co przechodzą rodzice dzieci w śpiączce. Wyobrażam sobie, jak nieprawdopodobnie muszą być szczęśliwi, kiedy widzą, że ich dziecko wraca do świata i mogą z nim pojechać do domu. Pamiętam dziewczynkę, która w pierwszych dniach po wybudzeniu powiedziała, że marzy o laptopie. Daliśmy to na naszą stronę internetową. I jacyś ludzie z Wielkiej Brytanii przesłali laptopa do „Budzika”. Był chłopiec, który po wybudzeniu powiedział: „Mamo, kocham cię, ale Pana Boga kocham jeszcze bardziej, bo dał mi drugą szansę”. Niezwykłe… Powiedziałaś mi kiedyś, że czujesz ogromną odpowiedzialność. Dlatego zostałaś wiceprezesem „Akogo?”? Tak. Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem. Wiele razy mówiłaś, że nie chcesz być postrzegana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii. W jakim momencie życia jesteś teraz? To taki czas dla mnie, żebym lepiej poznała siebie. Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest. Mogę powiedzieć, jaka jestem, na co mam kompletną alergię, ale… Na co masz kompletną alergię? Najogólniej mówiąc, na głupich ludzi. Nieszczerych, nielojalnych. A co cenisz w ludziach? Szczerość, otwartość, ciekawość drugiego człowieka. Takim człowiekiem jest Jowita Budnik, z którą grałam w spektaklu „Wania, Sonia, Masza i Spike” w Teatrze Polonia. Cudowna osoba – szczera, zawsze chętna do pomocy, nikogo nie udaje. (...) Jak jest teraz z Olą? Stabilnie. Na świecie stale pojawiają się nowe metody leczenia ludzi w śpiączce. Ale na pewno podchodzę już do tego ostrożniej… Chyba pamiętasz, jak kilka lat po wypadku Oli przyjechał do nas lekarz z Wielkiej Brytanii, który podawał tam ludziom w śpiączce zolpidem. Wtedy wydawało mi się, że przyjechał niemal Pan Bóg, poda tabletkę i Ola wstanie. Miałam 11 lat, strasznie się nakręciłam. Pamiętam, że chciałam się do tego lekarza przytulać, a on cały czas mnie odpychał. Dziwiłam się, czemu mnie tak odpycha, trzyma na dystans. A on nie chciał mi dawać nadziei. Coś tam się po tym leku z Olą działo, ale nie to, na co ja czekałam. Bardzo to przeżyłam. To był chyba taki moment zwrotny w przejściu od małego dzieciaka do dorastającej dziewczyny, do której powoli dochodzi to wszystko, zmienia się punkt widzenia. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
„To jest moje życie i nie mam jak z tego uciec”. Poruszające wyznanie córki Ewy Błaszczyk
Jak wygląda życie Marianny Janczarskiej?
Marianna Janczarska, córka Ewy Błaszczyk długo nie mogła pogodzić się z traumatycznymi wydarzeniami z dzieciństwa. Miała zaledwie sześć lat kiedy zmarł jej tata, Jacek Janczarski. Potem 11 maja 2000 roku jej siostra bliźniaczka zakrztusiła się, popijając wodą tabletkę i zapadła w śpiączkę. Marianna musiała szybko dojrzeć. Jak dziś wygląda jej codzienność? Poruszające wyznanie Marianny Janczarskiej. Jak dziś wygląda życie drugiej córki Ewy Błaszczyk? Marianna Janczarska codziennie wraz z mamą, Ewą Błaszczyk toczą nieustanną walkę o wybudzenie Oli ze śpiączki. Wierzą, że do nich wróci. Trudne wydarzenia z przeszłości zmieniły jej życie, ale nie zamknęły na świat. Marianna nie ma już pretensji do losu i pomimo traum odnalazła sens. „Ciężko i emocjonalnie odchorowałam to wszystko. Miałam duży żal do losu i nie mogłam zrozumieć, dlaczego te tragedie przydarzyły się nam. Spróbowałam ułożyć swoje życie na nowo, na terapii. (…) Dzięki założonej przez mamę fundacji Akogo? poznałam wiele osób cierpiących, chorych”, mówiła rok temu w rozmowie z Pani. Marianna Janczarska, VIVA! styczeń 2013 Marianna Janczarska działa w fundacji Akogo?, gdzie od roku pełni funkcję wiceprezesa. Angażuje się w działalność kliniki Budzik, a także próbuje swoich sił jako aktorka. Córka Ewy Błaszczyk wychowywała się w teatrze. Mama zabierała ją tam, by nie zostawała sama w domu. Nic dziwnego, że ukończyła Warszawską Szkołę Filmową i występuje na deskach Teatru Polonia, gdzie wraz z Ewą Błaszczyk zagrała w spektaklu Wania, Sonia, Masza i Spike. „Granie z mamą w jednym spektaklu jest ciekawym doświadczeniem, ale niełatwym. Przecież to aktorska wyga. (…) nie dawała mi zawodowych rad. I dobrze, bo trudniej przyjąć uwagi od najbliższej osoby”, tłumaczyła Marianna Janczarska rok temu w wywiadzie dla magazynu Pani. Córka Ewy Błaszczyk kończy studia magisterskie z dziennikarstwa. Marianna Janczarska nie ukrywa, że odczuwa na sobie ogromną odpowiedzialność. Chciałaby podołać wszystkim zadaniom. „Ciężko jest zaangażować się na każdym polu w 100 procentach. Czasami to po prostu jest koszmar, bo ja siedzę w domu i mam do napisania pracę magisterską, za chwilę dzwoni do mnie ktoś z fundacji, mam milion maili, na które muszę odpisać", mówiła w rozmowie z Dobrym Tygodniem córka aktorki. Całe życie Marianny podporządkowane jest działalności fundacji i pomocy innym. „Wiem, że kiedyś mojej mamy zabraknie i nie ma innej osoby, która by się tym bezinteresownie zajęła. Prawda jest taka, że to jest moje życie i nie mam jak z tego uciec. Nie żebym chciała uciekać. Po prostu chodzi o to, że moja siostra jest w takim stanie jakim jest i wiem, że przyjdzie pewnie moment, w którym albo to się polepszy, albo nie ”, cytuje słowa Marianny Janczarskiej Dobry Tydzień. Marianna Janczarska i jej mama, Ewa Błaszczyk rzadko rozmawiają o przeszłości. Aktorka wpoiła córce przekonanie, że należy doceniać życie i zadbać o nie najlepiej, jak tylko potrafi. „Ono więcej się nie powtórzy! Nie wolno dać się pokonać smutkom”, mówiła poruszająco w wywiadzie dla magazynu Pani. Ewa Błaszczyk i Marianna Janczarska, VIVA! styczeń 2013
Ewa Błaszczyk o córce: „Jest w dobrej formie. To bardzo rzadkie, żeby po tylu latach ktoś jeszcze żył”
Jakie są nadzieje na wyjście Oli ze śpiączki?
Na skutek nieszczęśliwego zdarzenia córka Ewy Błaszczyk, Ola Janczarska, 20 lat temu zapadła w śpiączkę. 11 maja 2000 roku życie Ewy Błaszczyk zmieniło się bezpowrotnie. Wtedy to jedna z jej córek zakrztusiła się, popijając wodą tabletkę i zapadła w śpiączkę. Mimo że przez niemal dwie dekady nie udało się jej całkowicie wybudzić, aktorka wciąż wierzy, że w leczeniu 25-letniej dziś dziewczyny nastąpi przełom. W najnowszym wywiadzie ujawniła nowe informacje na temat stanu zdrowia Oli Janczarskiej. Stan zdrowia córki Ewy Błaszczyk 20 lat temu na skutek nieszczęśliwego zdarzenia córka Ewy Błaszczyk, Ola Janczarska, zapadła w śpiączkę. Jaki jest dziś stan jej zdrowia? „Naszym zadaniem jest w tej chwili utrzymywać ją w jak najlepszej formie, i to robimy, ona jest w dobrej formie”, zdradza w wywiadzie dla X-news.pl. Jak przyznaje Ewa Błaszczyk, pytania o stan zdrowia jej córki tak naprawdę dotyczą jej wyścigu z czasem. Najważniejsze jest teraz ciągłe podtrzymywanie jej w jak najlepszej formie i liczenie na postęp naukowy. „To bardzo rzadkie, żeby po tylu latach ktoś jeszcze żył albo miał tak dobre wyniki. To wszystko się dzieje, ona po tych wszystkich zabiegach, które robiliśmy, nie degraduje się, tylko np. się jej poprawia EEG. Miała po raz pierwszy fale alfa w mózgu, czyli te normalne, a wcześniej przez 18 lat ich nie miała”, zdradza. Nic dziwnego, że dla Ewy Błaszczyk światełkiem w tunelu jest ciągle postępująca nauka. Aktorka ma jednak świadomość, że nie wszystko leży w jej gestii. „Właściwie są teraz dwa suwaki. Jeden to wytrzymałość organizmu i jego dobra forma, a potem odkrycia naukowe świata”, mówi po czym dodaje: „to wszystko robimy, ale to już nie jest w naszych rękach...”
Córka Ewy Błaszczyk przejdzie poważny zabieg! Czy Ola wybudzi się ze śpiączki?
Ewa Błaszczyk od niemal dwudziestu lat toczy heroiczną walkę o wybudzenie córki ze śpiączki. Dwa lata temu Ola Janczarska przeszła zabieg wszczepienia stymulatora układu nerwowego, dzięki czemu w jej zachowaniu zaczęto obserwować pewne znaczące zmiany (między innymi ściśnięcie palca na wyraźne polecenie). Wraz z lekarzami aktorka podjęła decyzję, że teraz jej córka może przejść zabieg wszczepienia komórek macierzystych, które mają w jeszcze większym stopniu przyczynić się do zajścia korzystnych zmian w mózgu pacjentki. View Ediplayer on the source website Ewa Błaszczyk o stanie zdrowia Oli Janczarskiej W maju 2016 roku cała Polska wstrzymała oddech, gdy polscy lekarze pod okiem japońskich specjalistów przeprowadzili zabieg wszczepienia stymulatora układu nerwowego Oli Janczarskiej. Dzięki temu kontakt z córką Ewy Błaszczyk uległ widocznej poprawie. „Ma przytomniejsze spojrzenie, wydaje mi się, że uważniej słucha. To nie jest coś bardzo spektakularnego, nie rozstąpiła się ziemia. Ola jest w procesie, w całej serii drobnych kroczków, które może zauważyć tylko ktoś, kto ją widzi każdego dnia. Jej stan się poprawia zamiast degradować”, zwierzyła się wyraźnie wzruszona aktorka w rozmowie z Życiem na gorąco. Dodała również, że stara się bardzo skrupulatnie śledzić wszelkie zmiany, które zachodzą w zachowaniu jej córki. „Mam taki specjalny zeszyt, w którym zapisuję to, co się ewidentnie powtarza. Niedawno siedmiokrotnie powtórzyło się coś takiego, że przekręcała za wzrokiem głowę na moją zdecydowaną prośbę i bardzo dużo ją to kosztowało”, wyznała poruszona Ewa Błaszczyk. Ola Janczarska przejdzie zabieg wszczepienia komórek macierzystych Już dwa lata temu mówiło się o kolejnym zabiegu, który ma usprawnić pracę mózgu przebywającej od 18 lat w śpiączce Oli Janczarskiej. 24-latce, która w wieku sześciu lat zakrztusiła się tabletką, zostaną wszczepione komórki macierzyste. Będzie to miało miejsce za trzy miesiące, zaś specjaliści, z którymi współpracuje Ewa Błaszczyk dbają o jak najlepszą kondycję jej córki do czasu, aż zostanie przeprowadzony. „Mamy spróbować terapii nerwowymi komórkami macierzystymi. Widziałam 75-letnich ludzi po udarach. Lekarze twierdzili, że nie ma już mowy o regeneracji, a podanie im komórek macierzystych czyniło cuda. Komórki macierzyste potrafią nawiązać kontakt z niezniszczonymi obszarami mózgu i uczą je wszystkiego od początku”, zdradziła pełna nadziei artystka. Internauci o Ewie Błaszczyk i jej córce Być może dzięki temu zabiegowi Ola Janczarska odzyska pełną sprawność, za co trzymają kciuki miliony polskich internautów! W komentarzach dotyczących córki Ewy Błaszczyk nie brakuje tych niezwykle serdecznych i ciepłych, w których osoby postronne wyrażają swój podziw i uznanie dla jej działań. „Mam nadzieję, że z ust córki usłyszy Pani jeszcze słowo „mama”, napisała jedna z nich. „Cudowna matka”, „Podziwiam panią za wolę walki”, podkreślają wyraźnie wzruszeni internauci.
Jest przełom w leczeniu Oli Janczarskiej, córki Ewy Błaszczyk! Kiedy wybudzi się ze śpiączki?
Ewa Błaszczyk ma powód do radości! W olsztyńskiej klinice „Budzik’’ wybudził się pierwszy pacjent