Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny
Irena Eichlerówna uważana jest za jedną z najwybitniejszych aktorek w historii polskiego teatru. Porównywano ją do Heleny Modrzejewskiej i słynnej Włoszki Eleonory Duse. A jako typ kobiety do Marleny Dietrich. Bertolt Brecht, autor „Opery za 3 grosze”, mówił, że jest najwspanialszą aktorką na europejskich scenach. Nie sposób tu analizować jej gry i tajemnic warsztatu. Ale była tak magnetyczna, że nie można było oderwać od niej wzroku. A inni aktorzy, nawet wybitni, jak Andrzej Łapicki czy Tadeusz Łomnicki wydawali się dla niej tłem. Miała cudowny, mocny głos, mówiła z charakterystycznym zaśpiewem, trochę manierycznie. Jednym się to podobało, innym mniej, bo Eichlerka budziła też duże emocje. W teatrze uchodziła za potwora, do wszystkiego się wtrącała, była apodyktyczna, nie z każdym chciała grać. Często grała z zamkniętymi oczami, żartowano, że nie może patrzeć na słabszych kolegów. Z okazji 33. rocznicy odejścia polskiej aktorki, przypominamy jej historię. Kim była Irena Eichlerówna: droga do sławy Po wojnie wróciła z Brazylii do Polski. Słynny Arnold Szyfman ściągnął ją do Teatru Polskiego, miała tam grać, ale… Nina Andrycz, królowa tej sceny powiedziała "nie". W Warszawie Eichlerówna nie zagrała przez 3 lata, na scenie Polskiego nie było jej kilkanaście lat. Nina Andrycz nie dopuściła konkurentki, wykorzystując uprzywilejowaną pozycję żony premiera. Była o nią prawdziwie zazdrosna. Nie znosiła jej. Nawet po jej śmierci w 1990 roku. Wzruszyła ramionami: „Umarła? Każdy umiera”. I dodawała „Miała talent. Ja mam talent i urodę”. Nie była jednak tak hipnotyczna, jak rywalka. Jak potoczyło się życie Ireny Eichlerówny i jak wyglądał jej romans z młodszym o wiele lat aktorem Władysławem Sheybalem? Zobacz też: W PRL-u dorobił się wielkiej sławy, odbił żonę swojemu synowi. Jak potoczyło się życie Andrzeja Brychta? Irena - Lena Eichlerówna urodziła się w 1908 roku w Warszawie. Była jednym z sześciorga dzieci Witolda Eichlera, mechanika w zakładach Gerlach. Wychowano ją w dużej dyscyplinie, ojca zawsze całowała w rękę, nawet gdy go wcześniej widziała. Ale wyrosła na niepokorną indywidualistkę, była z tego znana. W 1926 roku jako uczennica liceum im. Marii Konopnickiej zagrał w szkolnym spektaklu Balladynę, głównie dlatego, że miała długie włosy i mocny głos. Spodobała się, tak bardzo, że mówiono o tej roli w Warszawie. Do Szkoły Teatralnej zaciągnęła ją koleżanka. Lena bowiem, jak nazywano Eichlerównę, miała pstro w głowie, była średnią uczennicą. Nie bardzo wiedziała, jaki wybrać kierunek po maturze. „Co Pani sądzi o Norwidzie?”, zapytał ją na egzaminie mistrz Aleksander Zelwerowicz. „To bardzo ładne”, odpowiedziała wykrętnie, bo nic nie sądziła. Jak pisała Joanna Szczepkowska w tekście „Nie mogę patrzeć na kolegów”: „Aleksander Zelwerowicz - genialny aktor i pedagog - w tych trzech słowach słyszy możliwości wielkiego głosu, a w skośnych oczach dostrzega szczególną magię. – Idź od razu do nas na zajęcia”. Historia Ireny Eichlerówny: w teatrze była nieznośna Wielką karierę zrobiła już przed wojną. Potrafiła wspaniale grać wielkie heroiny, jak Szimena w „Cydzie”; królowe – była m.in. Marią Stuart, ale też plebejuszki. Grała praczkę, kochankę Napoleona w komedii „Madame Saint-Gene”. Jej wielkim sukcesem w latach 30. stało się przedstawienie „Fräulein Doktor”, grała w nim Annę Marii Lesser, kobietę-szpiega. Sześć razy zmieniała wcielenia, za każdym razem była inną kobietą, a jednocześnie tą samą Anną. Ta kreacja zrobiła kolosalne wrażenie. Eichlerównę podziwiał Tadeusz Boy-Żeleński, Julian Tuwim i Antonii Słonimski, skłonny zwykle do złośliwości i arogancji. Kobiety z wielkich miast - Krakowa, Warszawy, Wilna chciały być jak ona. Nowoczesne, niezależne, mieć własny indywidualny styl. W filmie „Róża” pytana przez partnera, czego chce od życia, mówiła emocjonalnie: „Wszystkiego! Wszystkich świetności, wszystkich zbytków, wszystkiego, czego może chcieć młoda dziewczyna, jak ja”. W gruncie rzeczy była nieznośna. Była legendarnym, teatralnym potworem. Dramaturg Ludwik Hieronim Morstin wspominał, jak reżyser Jerzy Troszczyński rwał włosy z głowy: „Ona może być modystką, może być pielęgniarką, może być nawet profesorem uniwersytetu. Ale ona nie może pracować w teatrze!”. Bo Eichlerówna niby słuchała reżyserów, kiwała głową, ale grała, jak chciała. I potem okazywało się, że miała rację. Był sukces, owacje, tłumy. W jednej ze sztuk nie podobała jej się scenografia - rozrzucone na scenie liście. Przed premierą wzięła szczotkę, zmiotła je i wyrzuciła. W innej sztuce wyniosła kolumnę, ważny rekwizyt w scenografii. Kiedy grała Hankę w „Moralności Pani Dulskiej”, zmieniała słowa sztuki. Władysław Sheybal zwrócił jej uwagę, że to sztuka Gabrieli Zapolskiej, która sama dobierała słowa. „A kto to właściwie jest, ta Zapolska?”, odpowiedziała i wyszła za kulisy. Zobacz też: W PRL-u realizował wielką karierę aktorską, gdy wyjechał do USA, zaczął wszystko od zera. Jak dziś wygląda życie Macieja Góraja? Irena Eichlerówna: podbiła Rio de Janeiro Nie była klasyczną pięknością, ale miała legendarne zielone, kocie oczy, które podkreślała grubą kreską i którymi hipnotyzowała. Była duża, „postawna”, chudła i tyła, lubiła jeść. Sałatki pomidorowo-ogórkowe, które robiła jej siostra Marylka, były zalane śmietaną. Potrafiła wejść do restauracji zamówić 20 potraw i skosztować każdej po łyżeczce. W czasie wojny znalazła się w Rumunii, potem we Francji, swoją tułaczkę skończyła w Brazylii. Z polskim aktorami założyła grupę teatralną, nauczyła się portugalskiego i podbiła Rio de Janeiro. Do Polski wróciła w 1948 roku, ściągnął ja Arnold Szyfman. „Nareszcie, nareszcie, nareszcie. Znalazłem Panią w Brazylii”, pisał w do niej w jednym z listów, prosząc, by jak najszybciej wracała. Ona pisała: „Chodzę nabita sprawami teatralnymi jak torpeda - spadnę równiutko pośród was”. Jej powrót był wydarzeniem, odnotowała to „Polska Kronika Filmowa”. Gwiazdę witali notable, dziennikarze relacjonowali, jak była ubrana i co mówiła. Ale potem okazało się, że w Warszawie nie ma dla niej miejsca. Grała w Poznaniu, w Łodzi. Dopiero w 1955 roku, gdy zaczęła się Odwilż i Teatr Narodowy przejął Erwin Axer, Eichlerówna zagrała Marię Stuart. Po wojnie zagrała wiele wspaniałych ról: m.in. Matkę Courage w dramacie Bertolta Brechta, Szambelanową w Panu Jowialskim, Gabrielę Zapolską w legendarnym spektaklu „Ta Gabriela”. Irena Eichlerówna: życie prywatne, mąż Chociaż mówiono, że Lena żyje na scenie, nie była samotna. W 1934 roku wyszła za mąż za bogatego przedsiębiorcę Bohdana Stypińskiego, zapewnił jej dobrobyt i niezależność finansową. Mogła przebierać w rolach. Wojna rzuciła go do Londynu, gdzie zamieszkał, ożenił się tam po raz drugi. Irena Eichlerówna przeżyła natomiast romans z aktorem i reżyserem Władysławem Sheybalem. Poznali się w 1949 roku, potem pracowali razem nad „Moralnością Pani Dulskiej” w Krakowie. On grał Zbyszka, ona Hankę, choć dobiegała wtedy czterdziestki. Sheybal był od Ireny Eichlerówny młodszy o 15 lat, bardzo przystojny, mówiono, że był homoseksualistą. Ale jego związek z Eichlerówną wydaje się prawdziwy i mocny. Sheybal wspomina ich pierwszy, namiętny i długi pocałunek. Irena Eichlerówna powiedziała po nim: Podoba mi się to. To ona wybrała go do roli Zbyszka i poprowadziła, mimo oporów reżyserki Ireny Babel. Wspominał, że nauczyła go wszystkiego – jak być na scenie, jak na nią wchodzić i jak schodzić, by widzowie tęsknili za jego powrotem. Zamieszkali w jej mieszkaniu na Odolańskiej na warszawskim Mokotowie. Eichlerówna zbudowała tam sobie coś w rodzaju sceny, próbowała różne sztuki, grane i niegrane. Mieszkała ze swoją siostrą Marylą, która demonstracyjnie wyprowadziła się, gdy pojawił się Władek Sheybal. On sam pisał o Irenie Eichlerównie we wspomnieniu. „Lena była początkiem i końcem wszystkiego, była filozofką życia, bogiem… Wszystkim! (…) Była jak muzyka – jak symfonia i to nie jedna. Byłem pełen tych niewiarygodnych fraz, jej spojrzeń. I tego niezwykle zielonego koloru oczu, które w zależności od nastroju zmieniały się, przenikały mnie”. Aktor wspominał, że żył przy niej w innym świecie, innym wymiarze. Chociaż Irena Eichlerówna była dosyć duża fizycznie, na scenie wydawała mu się lekka jak piórko, gdy pociągnął ją za rękę. A trafiał w jej ramiona wiele razy, nie tylko w teatrze. Było wiele intryg i plotek, że jest z nią dla kariery. Ale on przekonuje w swoim wspomnieniu, że to nieprawda. Czytaj też: Halina Rowicka i Krzysztof Kalczyński byli małżeństwem przez 46 lat. Oto ich historia miłości Irena Eichlerówna: ostatnie lata spędziła w samotności Władysław Sheybal wyjechał w 1957 roku do Londynu, zrobił tam karierę. Reżyserował w oksfordzkim teatrze, grał w "Shogunie" u boku Richarda Chamberlaina. Z Ireną Eichlerówną pozostali w czułym kontakcie, chociaż na odległość. Jej przyjaciółka, aktorka Małgorzata Lorentowicz wspominała, że Lenuszka żyła samotnie i lubiła samotność. Skupiała się na pracy, mówiła, że aktor, który nie gra — umiera. Sprawiała wrażenie wyobcowanej, jeśli wychodziła na dwór, to jedynie w ciemnych okularach. Jej przyjaciel, reżyser Erwin Axer mówił: „Na próby z reguły przybywała teatralnym samochodem. Nie widziałem jej nigdy, jeżeli pominąć czasy przedwojenne, idącej po chodniku. O tym, żeby przebiegła kilka kroków w pogoni za autobusem, tramwajem czy z jakiejkolwiek innej przyczyny, nie śmiałem pomyśleć (...)”. Nie znaczy to, że była oderwana pod rzeczywistości. W 1976 roku podpisała protest przeciwko zmianom w Konstytucji PRL i ograniczaniu wolności słowa i praw obywatelskich. W 1981 roku swoją nagrodę za 50 lat pracy scenicznej przekazała na budowę Pomnika Stoczniowca w Gdyni. Chorowała, przestała grać. Zmarła w 1990 roku Korzystałam m.in. z tekstu Joanny Szczepkowskiej „Nie mogę patrzeć na kolegów”, Gazeta Wyborcza, 2008 rok. I wspomnienia Władysława Sheybala „Vladek o Lenie”, Hypatia.pl
Mariusz Dmochowski uchodził za kobieciarza. Ale nie mógł żyć bez żony, Aleksandry
Był Wokulskim w legendarnej ekranizacji „Lalki”
Mariusz Dmochowski to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Miał wspaniałą posturę, głos, ogromną skalę aktorskich możliwości. Zagrał dziesiątki ról, m.in. w „Panu Wołodyjowskim”, „Hrabinie Cosel”, „Zazdrości i medycynie”, „Piłkarskim pokerze”. Był Wokulskim w legendarnej ekranizacji „Lalki” w reżyserii Jerzego Hasa, partnerował tam Beacie Tyszkiewicz. Jego żona Aleksandra nie zrobiła takiej kariery, dzisiaj pamiętana jest chyba bardziej jako działaczka opozycji w PRL-u niż aktorka. W latach 80. na działce u państwa Dmochowskich w Popowie działała nielegalna drukarnia, wydawane były bez cenzury, w tzw. drugim obiegu, książki i pisma, m.in. „Tygodnik Mazowsze”. Dmochowski kiedyś partyjny – był nawet posłem na Sejm – w czasie Solidarności rzucił legitymację. W dużym stopniu pod wpływem żony poparł ówczesną opozycję całą duszą. Miał z tego powodu wiele przykrości, był szykanowany. Jak układało się małżeństwo Mariusza i Aleksandry Dmochowskich? [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ: 08.08.2024] Mariusz Dmochowski: droga do aktorstwa, inne plany zawodowe Mariusz Dmochowski i Aleksandra Krawczyk poznali się jako młodzi ludzie w warszawskiej Szkole Teatralnej. Do tego spotkania by nie doszło, gdyby pan Mariusz zrealizował swoje plany. Wybitny aktor zamierzał studiować w konserwatorium, był po szkole muzycznej, grał na fortepianie, miał piękny baryton. Ale z dnia na dzień zmienił zdanie, oglądał spektakle operowe i raziła go ich umowność. Artyści śpiewali: „Idźmy już, idźmy już, idźmy”, ale stali jak zaklęci. Wspominał w audycji w Polskim Radio, że go to śmieszyło i wydawało się niepoważne. Poza tym chorował na gardło, nie wiedział, jak dalece czasu wystarczy mu głosu. Mariusz Dmochowski urodził się w 1930 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Do warszawskiej szkoły teatralnej dostał się bez trudu, skończył ją w 1955 roku i od razu zaczął grać znaczące role. Mimo charakterystycznych warunków fizycznych trudno go było zaszufladkować, nadawał się do ról silnych, władczych mężczyzn, samego Jana Sobieskiego, hetmana i króla, grał trzy razy (w „Panu Wołodyjowskim”, „Czarnych chmurach” i „Ojcu królowej”). Ale potrafił też wspaniale zagrać uczuciowe zawiłości („Zazdrość i medycyna”), był wybitny w filmach kostiumowych i współczesnych („Piłkarski poker”, „Zmiennicy”). Po latach wspominał, jak na studiach pewnego razu zapomniał przygotować wiersz Mickiewicza i jego wykładowca Czesław Wołłejko upomniał go: „Oj Dmochowski, Dmochowski, nie będziesz dobrym aktorem, skoro zaniedbujesz teksty wielkiego poety”. „Oj będę, panie profesorze, będę!” - odpowiedział Mariusz. W latach 80. zagrali razem w słynnej sztuce „Kolacja na cztery ręce” o spotkaniu dwóch wielkich kompozytorów – Wołłejko grał Haendla, a Dmochowski Bacha. Zobacz też: Lucjan Rydel poślubił wiejską, niewykształconą dziewczynę. Ich ślub stał się tematem „Wesela” Wyspiańskiego Mariusz Dmochowski i Aleksandra Dmochowska: historia miłości Aleksandra Dmochowska była starsza o rok od męża. Urodziła się w miejscowości Mnich na Śląsku Cieszyńskim. Musiała być bardzo zdolna, bo dostała się na zawsze obleganą anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Pracowała w centrali handlu zagranicznego i dopiero po jakimś czasie zdała sobie sprawę, że pragnie być aktorką. W szkole teatralnej mijali się na korytarzu, Mariusz Dmochowski od razu zwrócił uwagę na śliczną blondynkę. Myślał jednak, że ta znajomość jest bez szans. Miał już żonę. Ale Aleksandra do tego stopnia zawróciła mu w głowie, że postanowił się rozwieść i wejść w nowy związek. Na początku nie dawano tej parze większych szans. Bardzo się od siebie różnili. On trochę mrukliwy, introwertyczny, ona otwarta, towarzyska. Ale to Mariusz Dmochowski robił karierę, a jego żona - aktorka Teatru Polskiego, zajmowała się głównie domem i wychowaniem córki Elżbiety – po latach aktorki i popularnej spikerki w TVP. Nie zawsze wszystko układało się idyllicznie. Mariusz Dmochowski miał słabości, które mogą zniszczyć każde małżeństwo. Był kobieciarzem i sporo pił. Klienci warszawskich barów widywali go, jak siedział nad kieliszkiem. Plotkowano o jego romansie z Niną Andrycz i innych aktorkach. Krążyła anegdota, jak podczas jednego ze spektakli tak zapatrzył się w biust Kaliny Jędrusik, że potknął się na scenie i runął jak długi. Przy potężnej sylwetce Dmochowskiego musiało zrobić to niemałe wrażenie! Podobno jedna z wybranek bardzo chciała go przekonać, by odszedł od żony. Ale on nigdy nie brał tego pod uwagę. Jakoś te dwie sfery rozdzielał. Czytaj także: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Dla żony musiało to być niełatwe, ale lojalnie przy nim trwała. Kibicowała jego talentowi i karierze. Ich dom żył w swoim rytmie, mieli mieszkanie w centrum Warszawy, potem kupili dom, na wakacje jeździli zwykle za granicę, bo Mariusz Dmochowski w Polsce był rozpoznawany, natychmiast przyciągał uwagę, zresztą trudno go było nie zauważyć. „Nigdy się ze sobą nie nudziliśmy. Akceptowałam Mariusza takim, jaki był. Mieliśmy wspólne pasje i poglądy na życie” – mówiła w jednym z wywiadów Aleksandra Dmochowska. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgLwFP4V-889883d.jpg" width="1600" height="1624" alt="Warszawa, 01.1972. Elzbieta Dmochowska, aktorka.,Image: 427771810, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Elzbieta Dmochowska, aktorka" /> Mariusz Dmochowski: śmierć żony doprowadziła go do ostateczności Mariusz Dmochowski uchodził za ciepłego człowieka i wybitnego aktora. Niektórych dziwiło trochę jego partyjne zaangażowanie, bo nie tylko należał do PZPR, ale był posłem z ramienia tej partii, odznaczano go medalami na 30-lecie PRL i za zasługi dla obronności kraju. W latach 80 rzucił partyjną legitymację, zaangażował się na dobre w działalność opozycyjną, jak wielu aktorów występował w kościołach. W końcu lat 80. okazało się, że Aleksandra Dmochowska zachorowała na raka. „Nigdy nie widziałam u niego takich oczu, kiedy patrzył na nią. Strach i lęk o nią zapaliły w oczach dużego, nieznośnego mężczyzny taki bezmiar czułości i miłości, że zrobiło się od niej w pokoju gorąco", pisała Zofia Kucówna w książce „Zdarzenia potoczne”. Zobacz też: Piosenki komponował dla niej Jarosław Kukulski, a teksty pisała Osiecka. Dlaczego Jadwiga Strzelecka zniknęła ze sceny? Niestety aktorka przegrała walkę z chorobą, wszyscy znajomi Mariusza Dmochowskiego wspominali, jak bardzo przeżył odejście żony. Nie mógł bez niej żyć. Próbował grać, jego ostatnim scenicznym występem była rola w sztuce „Rozbity dzban” Heinricha von Kleista. Ale nie mógł się odnaleźć, nawet w teatrze. Dużo pił, miał słabe serce. Zmarł trzy miesiące po śmierci żony, w sierpniu 1992 roku.
Trzykrotnie dokonała aborcji. Nina Andrycz żyła tak, jak chciała
„Aktorka rodzi przede wszystkim role, nie dzieci”
Była ikoną PRL. Królową polskich scen. Bezkompromisowa, silna, na pierwszym miejscu zawsze stawiała karierę. Żyła tak, jak chciała. Nina Andrycz trzy razy dokonała aborcji, bo, jak mawiała, „prawdziwa aktorka rodzi przede wszystkim role, nie dzieci”. Była żoną Józefa Cyrankiewicza, najdłużej urzędującego premiera PRL. Przez swoją miłość do teatru niemal doprowadziła do kryzysu dyplomatycznego, gdy... zamiast kolacji z Józefem Stalinem wybrała spektakl. Zmarła w styczniu 2014 roku w wieku 101 lat... Taka była Nina Andrycz. [Artykuł aktualizowany 11.11.24 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 14.11.2024 r.] Nina Andrycz: życie prywatne. Małżeństwo z Józefem Cyrankiewiczem Karierę rozpoczęła jeszcze przed wojną, wbrew woli matki. Była doceniana i cieszyła się wielką sympatią. Przyjaciele nazywali ją Andreczką. Na pierwszym miejscu zawsze stawiała pracę. Z teatrem była związana przez 70 lat: od 1934 do 2004, z wyjątkiem II wojny światowej. Wtedy porzuciła scenę dla... kelnerstwa. Grywała władczynie, dzięki nietuzinkowej, wyjątkowej aparycji. Wśród tych najważniejszych ról wymienić należy lady Makbet, Kleopatrę, Balladynę, Marię Stuart, Szimenę czy Elżbietę I. Nina Andrycz na Teatr Polski w Warszawie mówiła „mój dom”, zaś jej mąż przez długi czas zdejmował kapelusz, gdy przejeżdżał obok budynku przy Kazimierza Karasia. „Oto mój największy rywal”, mawiał. Jak rozpoczął się ich związek? W latach 40. przysyłał jej często kwiaty. Herbaciane róże. Na bileciku widniały jedynie inicjały „J.C.”. O tym, kim jest, dowiedziała się od swojego przyjaciela, dziennikarza Zbigniewa Micnera. Jego zresztą zabrała ze sobą na pierwszą randkę z adoratorem. „Pan domu powiedział: „A, Zbysio kochany w roli duenii, czyli przyzwoitki”. „Raczej podczaszego”, mruknął Zbyszek, bo nalewał trunki. W końcu pan domu zdobył się na odwagę i spytał: „Czy kiedykolwiek zechce pani odwiedzić mnie już sama, bez kochanego Zbysia?”. Przedtem przez cały wieczór przyjrzałam się uważnie, jak on mieszka, jak mówi, jak reaguje. Był nieprzeciętnie ładny, podobny do Yula Brynnera”, wspominała w rozmowie z Lilianą Śnieg-Czaplewską dla „VIVY!”. W tej samej rozmowie stwierdziła, że gdy pierwszy raz zobaczyła przyszłego męża, oniemiała. Miał hollywoodzką urodę i „piękna czaszkę”. W jego domu wszędzie walały się książki. Według słów Niny Andrycz, w ten sposób Józef Cyrankiewicz chciał nadrobić lata stracone w obozie Auschwitz. Tam też był poddawany straszliwym eksperymentom medycznym. Na szczęście ślady na jego ciele szybko zniknęły... „I trzeba trafu, że natrafił na taką zołzę jak ja. Oczekiwał przecież żony oddanej, która po zajściu w ciążę urodzi chociaż jedno dziecko, on bardzo tego pragnął, ale ja już wtedy kochałam swoją pracę bardziej niż małżeństwo – prosta sprawa”, stwierdziła z właściwą sobie szczerością. Zobacz też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgKlZM1C-38cc324.jpg" width="2430" height="1600" alt="Warszawa 1955-57. Premier Jozef Cyrankiewicz z zona Nina Andrycz w ich mieszkaniu.,Image: 428346924, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Wladyslaw Slawny / Forum" title="Premier Jozef Cyrankiewicz z zona" /> Premier Józef Cyrankiewicz i Nina Andrycz w ich mieszkaniu, Warszawa 1955-57 I to właśnie kwestia posiadania dzieci położyła się cieniem na ich małżeństwie. Szczególnie że Nina Andrycz dwukrotnie poddała się aborcji. Bała się bólu porodowego i nie odczuwała instynktu macierzyńskiego. „Jak za drugim razem szłam na zabieg, moja mama się popłakała. Tłumaczyła mi: „Nie rób tego drugi raz. Z pierwszym zabiegiem się pogodził, ale drugiego ci nie daruje. Bo pokazujesz, że ci na nim nie zależy. Pojechałam na zabieg. Być może wielu z nas pracuje na to, żeby skończyć w samotności. I nie ma co się nad tym rozczulać, trzeba zrozumieć, że może być to cena za prawdziwą samodzielność”, przekonywała w rozmowie z „VIVA!”. Jedną ciąże usunęła również w młodości. Ojcem dziecka był jej rówieśnik, Dymitr Dymka. Oboje uznali, że nie są gotowi na rodzicielstwo. „Wyłożyłam pieniądze. Musiałam jeszcze podpisać oświadczenie, iż „w śmierci mojej nikogo nie winię”, wspominała na łamach książki z wątkami autobiograficznymi „My, rozdwojeni”. Swojej decyzji nigdy nie żałowała. Jej mąż jednak nie mógł wybaczyć żonie, że nie chciała założyć z nim rodziny... Mimo że darzył ją wielkim uczuciem i od początku namawiał do zawarcia małżeństwa. Ona proponowała zresztą, żeby zostali przyjaciółmi. Nie chciał o tym słyszeć. Nazywał ją pieszczotliwie „Pupsicą”. Dlaczego? „Mama na mnie w dzieciństwie mówiła Pupsik, jemu się to strasznie podobało, ale przerobił na Pupsicę. Brzmi bardziej seksualnie”, wyjaśniała. Rozwiedli się w 1968 roku. Gdy się kłócili i mąż wytykał żonie, że praca jest dla niej ważniejsza niż dom, nie polemizowała. Wiedziała, że ma rację... Nigdy później nie zawarła już małżeństwa. Nie miała dzieci, czego nie żałowała. Był to jej wybór, co zawsze podkreślała. Czytaj także: Mariusz Dmochowski uchodził za kobieciarza. Ale nie mógł żyć bez żony, Aleksandry <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgALogxG-8940f77.jpg" width="1950" height="1475" alt="Warszawa, 1957. Nina Andrycz i Jozef Cyrankiewicz.,Image: 431128203, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Lucjan Fogiel Lucjan Fogiel / Forum" title="przyjecie, prl" /> Nina Andrycz, Józef Cyrankiewicz, Warszawa, 1957 Największa miłość Niny Andrycz. Jej ukochany, Aleksander Węgierko, był żonaty Kochała tylko raz, mimo że wzbudzała ogromne zainteresowanie wśród mężczyzn. Traf chciał, że ukochany był już żonaty! To aktor Aleksander Węgierko, pierwszy dyrektor i założyciel Teatru Dramatycznego w Białymstoku. 15. stycznia 1915 roku poślubił Zofię Węgierkową z domu Billauer. Ninę Andrycz poznał w teatrze w Wilnie, w którym oboje występowali. „On był nie do osiągnięcia, świetnie ożeniony z ideałem kobiety. Mężczyzna o złotych włosach. Ideał mężczyzny. Żyję z jego portretami”, wspominała. I dodawała, że łączyła ich wyjątkowa więź, którą wspominała przez lata. „Bo prawdziwa miłość jest piękniejsza od nawet udanego małżeństwa. Porozumienie pełne, całkowite. Ja o czymś pomyślałam, a on zgadywał, co myślę. Rzadkość, to wiem. Jest co wspominać…”, mówiła rozmarzona. Węgierko był od niej starszy. Przypominał jej zmarłego ojca. Kiedy jego żona dowiedziała się, że ma romans z młodszą, poprosiła Ninę Andrycz, by nie rozbijała ich małżeństwa. Aktorka posłuchała. Aleksander Węgierko zginął w niewyjaśnionych okolicznościach w trakcie II wojny światowej. Według jednych miało to miejsce 24 czerwca 1941 roku w trakcie bombardowania Mińska, związanego z inwazją III Rzeszy na ZSRR. Według innych miał zostać złapany przez gestapo i wysłany do obozu koncentracyjnego – był Żydem. Zginąć miał w nim rok później. Jeszcze inni twierdzili, że zakończył życie w ruinach białostockiego teatru, który tak kochał... Nina Andrycz do końca miała na swoim biurku dwa zdjęcia Aleksandra Węgierki. Długo nie ujawniała nawet, kim był mężczyzna, którego kochała. Podobno relacja nigdy nie została skonsumowana... Mówiła o niej zresztą stosunkowo mało... „Nie zabrałam go żonie, bo ani razu nawet nie poprosiłam: „Rozwiedź się”. I tyle o tym”, ucinała. Zobacz też: Żona taka, jak Ty - o miłości aktorki Niny Andrycz i premiera Józefa Cyrankiewicza Aleksander Węgierko, ukochany Niny Andrycz. Warszawa, 1931-1932. Teatr Polski, przedstawienie „Pigmalion”, reprodukcja Chruszczow i Stalin podarowali jej futra. De Gaulle'a ceniła najbardziej. Nina Andrycz a wielka polityka Mimo że Ninę Andrycz czcią otaczali przywódcy z całego świata, zaś dzięki małżeństwu z najdłużej urzędującym premierem PRL Józefem Cyrankiewiczem miała okazję poznać ich wielu, nic sobie z tego nie robiła. A w gronie tym byli m.in. Mao Tse Tung, Nikita Chruszczow, Charles De Gaulle (jego ceniła najbardziej ze wszystkich spotkanych osobistości) czy też sam Józef Stalin. Ten ostatni był zresztą Polką zauroczony, jednak nie robiło to na niej zbyt wielkiego wrażenia. Do tego stopnia, że zamiast kolacji z dyktatorem wybrała... granie w spektaklu, co omal nie zakończyło się kryzysem dyplomatycznym z ZSRR. „Potrafiłam się nawet urwać z uroczystej kolacji u Stalina. Cała delegacja od obiadu do wieczora drżała, Berman zemdlał, pewnie myśleli, że zaraz pojadą na Sybir, a wódz wszechświatowego proletariatu tylko powiedział: „Widać, że ta kobieta bardzo kocha swoją pracę”. „O tak!”, wykrzyknął mój mąż. „Uwielbia”. Po czym gospodarz zaproponował przystąpić do picia wódki. Od wodza już wcześniej dostałam prezent: ciężkie, solidne, długie futro z norek, takie na 100 lat”, wspominała w „VIVIE!”. Wspominanego futra nigdy nie nosiła. Nie chciała dbać o nie jej ukochana gosposia Sabina, której mąż zginął w sowieckim łagrze. Ostatecznie... zjadły je mole. „Musiało im tak szalenie smakować, jak mnie tort bezowy”, żartowała Nina Andrycz. Dlaczego urwała się ze wspominanej kolacji? Powód był bardzo prosty. W komunikacie radiowym usłyszała, że spektakl „Cyd”, w którym grała, nie odbędzie się... z jej winy. Jak podejrzewała, ktoś informację tę przekazał w ten sposób do mediów, mimo że wcześniej ustaliła wszystko z dyrektorem teatru. „On wiedział, że jadę tylko na dwa dni oficjalnej wizyty. Nie było więc problemem przełożenie spektaklu. Widocznie ktoś mi zrobił „przysługę”, podając do radia informację, że spektakl nie odbywa się z mojej winy. Miałam paszport dyplomatyczny, więc nic nikomu nie powiedziawszy, wsiadłam do samolotu, no i spektakl się odbył”, wspominała. Od Chruszczowa również dostała futro. Z kolei Mao Tse Tung podarował jej słynną białą etolę. Ale najbardziej zachwycił ją prezydent Francji Charles De Gaulle. „Znakomity polityk i piękny pan. Jeśli chodzi o kobiety, miał fantastyczną intuicję. Na kolacji przy winie powiedział mi o Jacqueline Kennedy: „Zobaczy pani, ona skończy na jachcie u jakiegoś milionera”. Milioner Onasis, jak wiemy, dość szybko się odkochał”, zdradzała. Czytaj także: Nina Andrycz pozbyła się sobowtórki z teatru. Przerwana kariera Danuty Urbanowicz Nina Andrycz jako Maria Stuart, reprodukcja, prawdopodobnie około 1958 roku Nina Andrycz była feministką. Negatywnie oceniała nową generację Polek Od zawsze walczyła o niezależność. Deklarowała się jako feministka. Stąd nie rozumiała, dlaczego współczesne kobiety wybierają funkcjonowanie w związku i zależność od mężczyzn zamiast pracy i walki o swoją pozycję. „Kobiety są dziś uprzedmiotowione. Oceniam je tak samo, jak zachowanie naszych polityków, którzy toczą niepotrzebne bitwy, zamiast znaleźć kompromis dla dobra kraju. Manuela Gretkowska opowiadała, jak młode dziewczyny pytane, co chcą w życiu robić, deklarowały zgodnym chórem, że pracować nie chcą. Wolą prowadzić dom. Mąż niech pracuje. Jakże to? Mają po 20 lat i już chcą siedzieć w domu, a przeważnie w kuchni? Co im to da?”, pytała retorycznie w rozmowie z „VIVĄ!”. Twierdziła, że mężczyźni są z natury poligamiczni. Według niej prawdziwa namiętność i niechęć wobec zdrady trwały w małżeństwie najwyżej dwa lata. „Sprawdziłam to na wielu przyjaciółkach. To miłość może trwać całe życie. L’amour passion, kiedy on kocha i bardzo pożąda, niestety, musi przeminąć”, konstatowała. Zobacz też: Józef Cyrankiewicz i Danuta Szaflarska — to dla niej miał zostawić Irenę Dziedzic Nina Andrycz, 08.06.2009 rok Nina Andrycz, w spektaklu "Lustro", Teatr Polski, 19.10.2000 Według Niny Andrycz z biegiem lat ten stan rzeczy jeszcze się pogorszył. Nie rozumiała również, dlaczego tą samą ścieżką podążają kobiety. „Dziś mężczyźni zdradzają chyba nawet więcej niż kiedykolwiek, bo nie mają poczucia wartości. Ale kobiety też zdradzają, bo ich naśladują. Tak, jak nauczyły się pić, i to bardzo. Kiedy kobieta się tak urzynała, jak teraz potrafi? I kiedy jej przyszło do głowy zadzwonić do agencji towarzyskiej, by wynająć chłopaka na godziny? A teraz i to się zdarza. Wiem, bo mam znajomą na stanowisku. Wiem, że ona to robi”, opowiadała. „Przychodzi student bardzo przystojny, wykonuje w godzinę, no może półtorej, wszystko, czego ona sobie życzy. Tamten od mojej znajomej brał aż 100 dolarów, bo się bardzo fatygował. „Toż to istna kalikatura”, jak mówiła moja przedwojenna gosposia. Wiadomo, że chłopak nic do niej nie czuje, pieniądze weźmie, dzięki którym może kontynuować studia, i idzie. „Istna kalikatura”. Prawdziwa kobieta nie poczułaby się zadowolniona, raczej sprostytuowana”, grzmiała. Dla niej taki stan rzeczy był nie do zaakceptowania. Podobnie jak podejście do feminizmu. „Przykro mi, bo czuję się feministką. Bo kobiety niby tyle zdobyły, a rzeczywistość tak skrzeczy. U nas feminizm nadal traktuje się jak naiwną bajeczkę, uważa, że feministkom rosną brody, wąsy, a „normalna” ma rodzić dzieci i posiłki przyrządzać. Zgroza”, stwierdzała. Do młodych dziewczyn miała jeden apel: o niezależność. „Ucz się, stań na nogi, żeby nikt nie był ci potrzebny. Ani tatuś, ani małżonek. A potem realizuj swoje życiowe możliwości i potrzeby. Ucz się! Najlepsze, co można powiedzieć”, stwierdziła. Czytaj także: Jadwiga Andrzejewska kochała jednego mężczyznę. Rozstała się z nim, by wrócić do ojczyzny Nina Andrycz, spotkanie autorskie w Sopocie, 12.01.2012 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgEv1Llb-50a3a45.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO: ANDRZEJ WRZESINSKI/ EAST NEWS SOPOT 2013.01.12 SPOTKANIE Z NINA ANDRYCZ W SOPOCKIEJ WILLI ERNASTA CLAASZENA ( OBECNIE MUZEUM MIASTA SOPOTU) GDZIE W LATACH PIECDZIESIATYCH I SZESCDZIESIATYCH XX WIEKU AKTORKA WYPOCZYWALA Z MEZEM PREMIEREM JOZEFEM CYRANKIEWICZEM. AKTORKA I PISARKA PROMOWALA NAJNOWSZA KSIAZKE PT. PATRZE I WSPOMINAM N/Z: NINA ANDRYCZ" title="Nina Andrycz w Sopocie - promocja ksi??ki" /> Nina Andrycz, Sopot, spotkanie z aktorką, 12.01.2013 rok. Rok przed śmiercią Śmierć Niny Andrycz. Majątek przekazała na WOŚP W styczniu 2014 roku trafiła do szpitala im. prof. Orłowskiego w Warszawie na Powiślu. Zdiagnozowano u niej niewydolność krążeniowo-oddechową. Zmarła po trzech tygodniach hospitalizacji, 31. stycznia 2014 roku. Miała 101 lat. Długowieczność miała w młodości przepowiedzieć jej wróżka. Sama zresztą mówiła, że miała w sobie jej gen. Pogrzeb Niny Andrycz odbył się 10 lutego 2014 roku. Uczestniczyły w nim uznane dla świata polskiej kultury postacie: Olgierd Łukaszewicz, Andrzej Seweryn, Ignacy Gogolewski czy Janusz Józefowicz z żoną Nataszą Urbańską. Ciało aktorki złożono na warszawskich Powązkach. Na jej grobie wyryto na życzenie zmarłej napis „Królowa sceny Teatru Polskiego”. Została pochowana w uwielbianej przez siebie uszytej z czarnej wełny i zdobionej koronką sukience oraz brązowym bolerku z norek (zdjęcie poniżej). Strój zawsze był dla niej tak samo ważny, jak dobre maniery i klasa. Tuż przed śmiercią zapisała swoje oszczędności – około 100 tysięcy złotych – na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Za kwotę tę zakupiono wysokiej klasy densytometr, urządzenie do mierzenia gęstości kości, który znalazł się w szpitalu, w którym zmarła Nina Andrycz. Umieszczono również na oddziale specjalną tabliczkę, na której zaznaczono, że urządzenie zakupiono dzięki legendarnej aktorce. Pogrzeb Niny Andrycz, 10 lutego 2014 roku, Powązki, Warszawa
Józef Cyrankiewicz i Danuta Szaflarska — to dla niej miał zostawić Irenę Dziedzic
Wysyłał jej do teatru kwiaty, był nią oczarowany
Józef Cyrankiewicz był nie tylko politykiem i najdłużej urzędującym premierem Polski. Był także królem życia. Lubił wystawne imprezy, które organizował w ośrodkach rządowych. Był pewny siebie, arogancki, żył jak sybaryta, zastawiał stoły niedostępnymi dla zwykłych ludzi luksusowymi produktami, takimi jak kawior, łosoś, francuskie koniaki. Miał też słabość do kobiet, swoją żonę, aktorkę - królową polskiej sceny, Ninę Andrycz zdradzał na potęgę. Na tle szarości ówczesnej władzy sprawiał jednak wrażenie światowca, umiał się poruszać wśród warszawskiej elity. Czy plotki o jego romansie z wybitną aktorką Danutą Szaflarską była prawdziwe? Danuta Szaflarska niewiele mówiła o swoim życiu uczuciowym Danuta Szaflarska nigdy nie odniosła się do tych plotek. Nie znosiła zresztą słowa romans, niechętnie mówiła o swoim życiu uczuciowym. Powodzenia nigdy jej nie brakowało. Kochało się w niej wielu kolegów, m.in. uwielbiany w środowisku aktorskim Kazimierz Rudzki. Chciał jej przychylić nieba, ale ona go nie chciała. Nie podobał jej się. Danuta Szaflarską była gwiazdą. Ogromna popularność przyniosły jej dwa powojenne filmy: „Zakazane piosenki” w 1946 roku i komedia „Skarb” z 1948 roku. Była wspaniałą aktorką teatralną. Nikogo więc specjalnie nie dziwiło, że jej czarowi mógł też ulec premier Józef Cyrankiewicz. Życie osobiste premiera było zresztą tematem rozmów przy obiedzie, może właśnie dlatego, że wiązał się ze znanymi kobietami. Plotkowano, że Irena Dziedzic nigdy nie zrobiłaby, tak szybkiej i spektakularnej kariery w telewizji, gdyby nie romans z Józefem Cyrankiewiczem. A potem, o zauroczeniu premiera Danutą Szaflarską, której nazwisko miał mieć w swoim słynnym kajeciku z listą kochanek! Zobacz też: Danuta Szaflarska i Janusz Kilański: tworzyli patchworkową rodzinę, zostawił ją dla innej Nina Andrycz i Danuta Szaflarska nie przepadały za sobą Wiadomo było też, że Danuty Szaflarskiej nie znosiła Nina Andrycz. Były niemal w tym samym wieku, Nina Andrycz urodziła się w 1912 roku, Danuta Szaflarska była od niej od 3 lata młodsza. W obecności Niny Andrycz nie można było nawet wymienić nazwiska Szaflarskiej. „Towarzyszka królowa”, jak mówiono o Andrycz, nigdy nie skomentowała krążących plotek o romansie jej męża z koleżanką po fachu. Wspomniała jedynie, że mąż „miał słabość do pewnej aktorki" i nawet „słał jej kwiaty do teatru". Nie lubiły się zresztą wzajemnie. Szaflarska nazwała kiedyś Ninę Andrycz „osobą prostą, w której nie ma ani krzty z królowych, w które tak chętnie się wciela". Zobacz też: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Danuta Szaflarska nie miała posągowej urody Niny Andrycz, czy Ireny Dziedzic. Była drobna, bardzo kobieca, pełna wdzięku. Ale było coś, co je łączyło, a co na pewno nie ucieszyłoby Józefa Cyrankiewicza, gdyby związali się na dłużej. Marzył on bowiem o rodzinie, dzieciach, a ona spełniała się bardziej w pracy, niż w życiu rodzinnym. Danuta Szaflarska zakochiwała się dość często, ale jak sama mówiła, jej fascynacje trwały rok, najwyżej dwa. Nie miała potrzeby formalizowania związków, to jej mężowie zabiegali, by wzięła z nimi ślub. Tak było w przypadku jej pierwszego męża wybitnego pianisty i pedagoga Jana Ekierta. Ksiądz chciał, żeby dali na zapowiedzi i czekali kilka tygodni. „Ja wcale ślubu mieć nie muszę”, żachnęła się wtedy Szaflarska. Uległ i powiedział, że da im „ślub dla konających”. Mąż widział w niej gospodynię domową, ale ona chciała grać. „On chciał mnie wyłącznie dla siebie, a ja w gruncie rzeczy byłam w domu gościem. Sztuka to egoistyczna kochanka, nie lubi się dzielić z innymi”, mówiła w rozmowie z Łukaszem Maciejewskim w książce „Aktorki. Spotkania". Pięć lat po rozwodzie z Janem Ekiertem wyszła za mąż w 1952 roku za spikera radiowego Janusza Kilańskiego. Uchodził za przystojniaka, doczekali się córki Agnieszki. Ale i to małżeństwo nie przetrwało. Rozwiedli się w 1959 roku. Jej domem był w gruncie rzeczy teatr. Podobnie jak dla Niny Andrycz. Aktorstwo było dla nich obu na pierwszym miejscu. Nina Andrycz też nie naciskała na ślub z Cyrankiewiczem, wystarczało jej, że będzie jego kochanką. To on chciał wziąć ślub, mówił: "Przyjaciółek to ja miałem dosyć w młodości. A teraz chcę żonę, taką jak Ty!". Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Co łączyło kobiety Cyrankiewicza? Danuta Szaflarska i Nina Andrycz przez całe życie unikały się jak ognia. W pracy spotkały się dopiero w 2008 roku, gdy obie były już starszymi paniami - Danuta Szaflarska miała 93 lata, a Nina Andrycz 96. Zagrały wtedy w przejmującym filmie „Jeszcze nie wieczór” Jacka Bławuta zrealizowanym w Domu Aktora Weterana w Skolimowie. I były wspaniałe. Obie aktorki przeżyły Józefa Cyrankiewicza, który zmarł w 1989 roku. Danuta Szaflarska po rozwodzie z Januszem Kilańskim nigdy nie wyszła za mąż. Nina Andrycz po rozwodzie z Józefem Cyrankiewiczem w 1968 roku też była sama. Przynajmniej formalnie. Obie kochały najbardziej mężczyzn, za których nigdy nie wyszły za mąż. Nina Andrycz wybitnego aktora Aleksandra Węgierkę. Danuta Szaflarska wybitnego nefrologa, prof. Tadeusza Orłowskiego
Nina Andrycz pozbyła się sobowtórki z teatru. Przerwana kariera Danuty Urbanowicz
Uderzające podobieństwo do Niny Andrycz stało się jej przekleństwem.
Danuta Urbanowicz była piękną młodą aktorką, której przepowiadano wielką sceniczną przyszłość. Uderzające podobieństwo do Niny Andrycz stało się jednak jej przekleństwem – podobno to właśnie królowa sceny Teatru Polskiego zniszczyła karierę młodszej koleżanki. Ostatnia aktualizacja tekstu: 31.01.2024; VUŻ 11.11.2024 Danuta Urbanowicz: kim była? Danuta Romana Urbanowicz przyszła na świat 14 czerwca 1926 r. w Wilnie jako córka urzędnika Wilhelma Urbanowicza i Marii z Krupowiczów. W 1939 r. skończyła szkołę powszechną w Wilnie i w mieście tym spędziła również okres II wojny światowej. Uczyła się wówczas w Gimnazjum Realnym i jednocześnie kształciła w tajnym Studiu Teatralnym i grupie operetkowej. Już wtedy wiedziała, że chce zostać popularną i cenioną aktorką. Podobną drogę zawodową obrał zresztą jej starszy brat Ryszard Urbanowicz, który występował m.in. na scenach w Warszawie, Poznaniu, Opolu i Kielcach. Od sierpnia 1944 r. Danuta występowała w zespole Polskiego Teatru Dramatycznego, a tuż po zakończeniu wojny w teatrach w Gdyni i Olsztynie. W 1947 r. rozpoczęła studia na Wydziale Aktorskim w Państwowej Wyższej Szkole Aktorskiej w Warszawie, które ukończyła z wyróżnieniem w 1949 r. Szkoliła swoje zdolności pod okiem wybitnego reżysera i pedagoga Aleksandra Zelwerowicza, który był pod ogromnym wrażeniem jej talentu. W latach 1947–1953 występowała na deskach stołecznego Teatru Nowego, po czym przez cztery lata grała kolejno w teatrach w Białymstoku i Rzeszowie. 5 kwietnia 1951 r. w Warszawie wyszła za mąż za znacznie od niej starszego Włodzimierza Stępniewskiego, filozofa z wykształcenia, lecz ich małżeństwo okazało się wyjątkowo nieudane. W filmie Maska i korona reżyserka Mieczysława Wazacz opowiadała o ich relacji: „[Danuta] myślała, że będzie miała opiekuna, tymczasem Włodzimierz zawiódł ją bardzo. Nie pracował, całymi dniami stawiał pasjanse. Mówił, że tyle chamstwa dookoła, że nie można wychodzić na ulice. Na swój sposób Danutę kochał, bo kiedy go wyrzuciła, zszedł się z jakąś kobietą, ale ciągle przychodził do Danuty i mówił, że tamtej nie lubi”. Rozwiedli się w 1962 r., a aktorka nie zdecydowała się na kolejne małżeństwo – cała jej uwaga była już wówczas skupiona na pogłębiających się zawodowych problemach. Czytaj również: Nauczyła go empatii i wrażliwości. Tak wyglądała relacja Xawerego Żuławskiego z mamą, Małgorzatą Braunek Danuta Urbanowicz: zbyt podobna do Andrycz W latach 1957–1958 Urbanowicz występowała w Teatrze Klasycznym, po czym na początku 1959 r. dołączyła do zespołu Teatru Polskiego, w którym największą gwiazdą była Nina Andrycz, prywatnie żona premiera Polski Ludowej Józefa Cyrankiewicza. Andrycz od samego początku nie pałała do swojej młodszej o czternaście lat koleżanki po fachu sympatią. Danuta była nie tylko bardzo do niej podobna, ale też – zdaniem części artystów – bardziej urodziwa. „Przepowiadano jej piękną przyszłość, bo ona była nie tylko posągowo piękna, ale też była naprawdę utalentowana” – opowiadał o niej w filmie dokumentalnym Dramat w obrazach z 1997 r. Witold Sadowy. W styczniu 1960 r. zagrała u boku Niny Andrycz w sztuce Don Carlos – największa gwiazda Teatru Polskiego wystąpiła w roli królowej Elżbiety Valois, a Urbanowicz wcieliła się w jedną z dam dworu, hrabinę Fuentes. We wrześniu 1960 r. Danuta Urbanowicz została zwolniona z Teatru Polskiego, podobno wkrótce po tym, jak ktoś przy włączonym głośniku powiedział: „Nie ma Andrycz? Nie szkodzi, zastąpi ją Danka, młodsza i ładniejsza!”. Podobno sama Nina Andrycz najpierw zasugerowała młodszej koleżance, aby przeniosła się do jakiegoś prowincjonalnego teatru, a gdy ta odrzuciła propozycję, doprowadziła do wyrzucenia jej z zespołu. Oficjalnie zwolnienie Urbanowicz miało się jednak dokonać „w związku z ogólną linią zmniejszania ilości kobiet w teatrach warszawskich”. Młoda aktorka odwołała się od tej decyzji, uważając pracę w tym teatrze za spełnienie swoich marzeń i artystycznych ambicji. Zobacz też: Dekadę temu przeszedł na emeryturę. Dziś Leszek Teleszyński nie kryje rozgoryczenia Danuta Urbanowicz, lata 50. Choć odwołanie zostało rozpatrzone pozytywnie – przywrócono Danutę do zespołu i przedłużono umowę o rok – nie powierzano jej żadnych ról w kolejnych sztukach Teatru Polskiego. Po wygaśnięciu umowy przeniosła się więc do Teatru Narodowego, do którego należała w latach 1961–1964, lecz grywała tam wyłącznie epizody. W 1965 r. Ministerstwo Kultury i Sztuki zasugerowało jej, aby zatrudniła się w Teatrze Ziemi Opolskiej w Opolu, gdzie występował jej starszy brat. Aktorka spędziła tam jednak tylko rok, ponieważ za wszelką cenę chciała wrócić na sceny warszawskie. Jej starania były bezskuteczne – za każdym razem dostawała odpowiedź, że w stołecznych teatrach nie ma miejsca dla nowych artystów. W końcu postanowiła wykorzystać w swojej sprawie protekcję premiera Józefa Cyrankiewicza, z którym – jak utrzymywała – odbywała „półprywatne spotkania” w jego mieszkaniu przy alei Róż. Napisała do niego list, rozpoczynający się poufale: „Drogi Józku!”. Dalej pisała: „Ponieważ miałam szczęście, że życzliwie zajmowałeś się moją osobą i powziąłeś decyzję o moim losie – ustabilizowania się, ustawienia w Teatrze Narodowym – muszę obecnie w tej chwili tą drogą przekazać ci, że dzieje się zupełnie coś wręcz przeciwnego. Ciebie uważam za swego najlepszego przyjaciela, to, co nas łączyło, było na pewno zachwytem kobiety mężczyzną, ale również na pewno było podziwem dla ludzkiej szlachetności i sprawiedliwości. Pokochałam twoje człowieczeństwo. Proszę Ciebie, wyrwij mnie z ramion tego koszmaru, pozwól widzieć się ze sobą i wybacz, że zmuszona jestem tą drogą szukać wyjścia z sytuacji (bez wyjścia)”. List kończyła słowami: „Całuję najserdeczniej, łącząc wyrazy szacunku, Danuta”. Kiedy prywatna korespondencja z premierem nie przyniosła rezultatu, w styczniu 1971 r. aktorka napisała do Cyrankiewicza list otwarty, który przesłała między innymi do ambasad i redakcji zachodnich pism. Dwa miesiące później została tymczasowo aresztowana i oskarżona o „poniżenie w opinii publicznej i narażenie na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji państwowej” Józefa Cyrankiewicza, którego jakoby „pomówiła o nadużywanie władzy, kłamliwe przyrzeczenia i oszustwa”. Umieszczono ją następnie w Państwowym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w Pruszkowie, gdzie spędziła rok. „Był to dla nas szok, ponieważ nie wydawała się nigdy, przynajmniej dla nas, osobą chorą psychicznie” – wspominała jej bratowa Teresa Lubkiewicz-Urbanowicz w dokumencie Dramat w obrazach. Zobacz też: Wielki tancerz Michaił Barysznikow uciekał z ZSRR w dramatycznych okolicznościach. Biegłem po życie, mówił Nina Andrycz, 1948 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnflT7p-ccddd69.jpg" width="1600" height="2442" alt="Warszawa, 1948-01. Inscenizacja dramatu pt. Cyd Stanis³awa Wyspiañskiego (wg Pierre'a Corneille'a) na scenie Teatru Polskiego, w re¿yserii Edmunda Wierciñskiego, z muzyk¹ Witolda Lutos³awskiego, ze scenografi¹ Teresy Roszkowskiej. Nz. Nina Andrycz jako Szimena. bb/mgs PAP Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Warsaw, Nov. 1948. The performance of Stanislaw Wyspianski's drama entitled Cyd (CiD) (according to Pierre Corneille's version) at the Polski Theatre was directed by Edmund Wiercinski. Music written by Witold Lutoslawski and stage design by Teresa Roszkowska. Pictured: Nina Andrycz in the role of Shimena. bb/mgs PAP" title="Nina Andrycz jako Szimena" /> Danuta Urbanowicz: ucieczka w kosmos W czasie pobytu w szpitalu Danuta Urbanowicz zaczęła malować obrazy, które odzwierciedlały jej lęki i dokumentowały postępującą chorobę psychiczną. Izolowała się od ludzi, a kiedy spotykała na ulicy dawnych kolegów z teatru, często reagowała na ich widok agresją. „Jak ją zobaczyłem, podszedłem do niej i mówię: »Danusia!«. Wtedy zobaczyłem, że coś jest z nią niedobrego. Rzuciła się na mnie i chciała mi wydrapać oczy” – wspominał po latach Witold Sadowy. W ostatnich latach życia w ogóle przestała wychodzić z domu i całkowicie pogrążyła się w chorobie. Twierdziła, że jest potomkinią dynastii Jagiellonów i utrzymuje stały kontakt z kosmosem, powierzającym jej jakoby kolejne filmowe role. Teresa Lubkiewicz-Urbanowicz wspominała: „Była bardzo nieszczęśliwa, ale i… szczęśliwa, bo nagle znalazła sobie wyjście z tej swojej niezałatwionej sprawy. Znalazła wyjście w kosmos i to jej nagle otworzyło szeroki świat. Kiedy przychodziłam do niej i mówiłam: »Danka, co ci jeszcze ugotować? Nie masz kartofli?«, to ona odpowiadała: »To nieważne. Zaangażowali mnie do filmu kosmicznego Strategiat. Ja tam gram główną rolę. Ty rozumiesz, co to jest?«”. Zajmowała się też wypisywaniem wyroków śmierci na osoby, które zaszkodziły jej w rozwoju artystycznej kariery, między innymi na członków Ministerstwa Kultury i Sztuki. „Siedziała przy stole, miała pióro zatkane na wkład długopisowy, pisała datę i wyrok. Kiedy powiedziałam jej, że umarł dyrektor szpitala psychiatrycznego Kaczanowski, to Danka odpowiedziała: »Ja wiem, wydałam na niego wyrok, bo on mi zniszczył oczy. Ładowali mi leki zupełnie niepotrzebnie«” – opisywała ten proceder jej bratowa. Czytaj też: Krzysztof Komeda kochał swoją żonę Zosię, ale w USA romansował z młodą artystką z Izraela Od lewej: Danuta Urbanowicz i Mieczysława Ćwiklińska, lata 50. Danuta Urbanowicz zmarła na zawał serca 15 marca 1989 r. w Warszawie w wieku 63 lat. W 1996 r. powstał film telewizyjny Mieczysławy Wazacz Maska i korona, w którym przedstawiono przejmujące losy aktorki i przypomniano jej konflikt z Niną Andrycz. Wielka gwiazda warszawskiej sceny odpowiedziała wówczas na łamach „Expressu Wieczornego”: „To schizofreniczny bełkot, a zarazem z dużej chmury mały deszcz. Wszystko jest nieprawdą. […] Nigdy w życiu nie zamieniłam z nią ani słowa na żaden temat. Ani na scenie, co sugeruje film, ani tym bardziej poza sceną. Mam na to świadków. Tę nieszczęśliwą kobietę zwolnił z pracy ówczesny dyrektor teatru Stanisław Witold Balicki. Poza tym, jakie mamy świadectwo na to, że bohaterka filmu była w łóżku mojego męża? Jest tylko jej oświadczenie. Osoby chorej psychicznie”. Chociaż początkowo Andrycz chciała wraz z Teatrem Polskim wytoczyć proces Telewizji Polskiej za pokazanie kłamliwego jakoby dokumentu, ostatecznie odstąpiła od tego pomysłu. Na łamach prasy tak tłumaczyła zmianę decyzji: „Żal mi tej chorej, nieszczęśliwej osoby. Dlatego też nie wytoczymy procesu ani telewizji, ani pani Mieczysławie Wazacz. Co nie znaczy, że chciałabym, aby telewizja powtarzała go kiedykolwiek i gdziekolwiek, bo mogłabym się wtedy naprawdę zdenerwować”. Czytaj też: Jeremi Przybora kochał się na zabój w Barbarze Wrzesińskiej. To dla niej napisał słynną piosenkę „Już kąpiesz się nie dla mnie”
Żona taka, jak Ty - o miłości aktorki Niny Andrycz i premiera Józefa Cyrankiewicza
Jak żyła pierwsza para PRL-u? Ona nie chciała mieć dzieci. On zdradzał ją na potęgę
Dziś pewnie powiedzielibyśmy, że byli power couple czasów wczesnego PRLu. Nina Andrycz - wybitna artystka, aktorka, kobieta z silnym charakterem, absolutnie wyjątkowa, jeśli chodzi o czasy, w których żyła. Chciała i była królową polskiej sceny, jak Helena Modrzejewska. Mówiła, że aktorki nie rodzą dzieci tylko role. Nina Andrycz nie chciała być mamą, nie czuła instynktu macierzyńskiego, dwa razy dokonała aborcji. Za pierwszym razem mąż jej wybaczył, za drugim siedział i płakał, bo – jak wspominała – „wiedział, że ona mu już dziecka nie da”. Józef Cyrankiewicz, pięciokrotny premier Polski, działacz socjalistyczny, sam zdradzał żonę na potęgę, miał romanse m.in. z Ireną Dziedzic i Danutą Szaflarską. Był playboyem i sybarytą. Trudno powiedzieć, że byli szczęśliwym małżeństwem. Pewnie się kochali, ale mieli inne oczekiwania. Byli razem przez 20 lat. Jak to się stało, że aktorka wyszła za partyjnego premiera, jak żyli, dlaczego ostatecznie się rozstali? [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 31.01.2025 r.] Nina Andrycz i Józef Cyrankiewicz: był godny żeby mnie uwielbiać Nina Andrycz i Józef Cyrankiewicz poznali się po wojnie. Ona była wtedy aktorką Teatru Polskiego w Warszawie. Grała w nim przez 70 lat i stworzyła wiele kreacji, m.in. Marii Stuart. Józef Cyrankiewicz zobaczył ją na scenie, a po spektaklu przysłał jej bukiet herbacianych róż, z podpisem JC. Był politykiem, miał duże kontakty, kazał więc sobie przygotować jej dossier. Józef Cyrankiewicz w młodości mógł się podobać, miał dużo czaru, wdzięku, pochodził z dobrej rodziny, w przeciwieństwie do wielu PRL-owskich aparatczyków umiał poruszać się w świecie elity. Ninie Andrycz, czyli Andreczce, jak mówili o niej przyjaciele, spodobał się bardzo jako mężczyzna. Wspominała, że był podobny do amerykańskiego aktora, też łysego, Yula Brynnera. Zaczęli się regularnie spotykać, w końcu stało się jasne, że są w sobie zakochani. Ale Nina Andrycz nie chciała wychodzić za mąż, wiedziała, że będzie się to łączyło z oczekiwaniem macierzyństwa, rodziny. Nie chciała tego, nie pragnęła. Ale kiedy powiedziała Cyrankiewiczowi, że zostanie jego przyjaciółką, żachnął się: „Przyjaciółek to ja miałem dosyć w młodości, a teraz chcę żonę. Taką jak ty”. Przyjęła jego oświadczyny. W jednej z rozmów wspominała: „Uznałam, że był godny, żeby mnie uwielbiać”. Zobacz też: Widzowie pokochali Zofię Czerwińską za kreacje aktorskie. Sama mówiła, że jest aktorką trzech zdań W Alei Róż z Asikiem i Szarusiem W lipcu 1947 roku wzięli ślub. Był sensacją, bo nigdy wcześniej nie było w Polsce takiego mariażu aktorki i polityka. Zamieszkali w luksusowej części Warszawy, przy słynnej Alei Róż 8, w ponad 170-metrowym apartamencie. Lokatorami mieszkania byli też: pies Asik i kot Szaruś. Sąsiadami Konstanty Ildefons Gałczyński, Władysław Broniewski, Antonii Słonimski. Józef Cyrankiewicz nie był miłością życia Andreczki. Jako młoda aktorka, jeszcze przed wojną, zakochała się bez pamięci w Aleksandrze Węgierko, aktorze i swoim wykładowcy w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. Węgierko był piękny, fascynujący, czuły. I bardzo „romansowy”. O jego związku z 19-letnią Niną plotkowało całe środowisko teatralne. Podobno oszalał na jej punkcie, a ona była zakochana po uszy, olśniona ich pokrewieństwem dusz i uczuciem. Zdawała sobie przy tym sprawę, że weszła do trójkąta – Węgierko miał żonę Zofię, z którą nie zamierzał się rozwodzić. Poznały się, któregoś razu Zofia poprosiła ją, by nie niszczyła jej małżeństwa, i ta prośba została uszanowana. Aleksander Węgierko zginął w czasie wojny w niewyjaśnionych okolicznościach. Nina Andrycz do końca życia miała przy sobie jego zdjęcia, jedno na biurku, drugie na stoliku. Różne drogi Józefa i Niny Gdy się spotkali, mieli już za sobą wiele przeżyć. Józef Cyrankiewicz urodził się w 1911 roku. Pochodził z zamożnej inteligenckiej rodziny. Jego dziadek był scenografem teatralnym; ojciec prowadził biuro zajmujące się projektowaniem dróg. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagielońskim. Wbrew prawicowym poglądom ojca-endeka i jego woli stał się socjalistą, należał do PPS-u. Jako młody chłopak był przeciwnikiem jakichkolwiek kontaktów z komunistami. Brał udział w kampanii wrześniowej. Dostał się do niewoli, podczas pobytu w obozie przejściowym poznał Jana Nowaka-Jeziorańskiego. Słynny kurier z Warszawy wspominał, że w tamtych czasach Cyrankiewicz w ogóle nie przypominał „późniejszego spasionego jak wieprz współwłaściciela Polski Ludowej”. Zobacz też: Bohaterka filmu "Awantura o Basię" oczarowała całą ekipę filmową i widzów przed ekranami. Jak potoczyły się jej losy? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6wejnV-150b59a.jpg" width="2465" height="1600" alt="Warszawa 1955-57. Premier Jozef Cyrankiewicz z zona Nina Andrycz w ich mieszkaniu.,Image: 428346898, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Wladyslaw Slawny / Forum" title="Premier Jozef Cyrankiewicz z zona" /> W czasie wojny Józef Cyrankiewicz działał w konspiracji, brał udział w próbie odbicia z więzienia słynnego emisariusza Jana Karskiego, trafił do obozu Auschwitz, robiono na nim eksperymenty medyczne. W styczniu 1945 roku przeszedł w marszu śmierci z Auschwitz do obozu koncentracyjnego Mauthausen. Tam jako kancelista doczekał wyzwolenia przez wojska amerykańskie. Po wojnie należał do tej grupy socjalistów, którzy wpisywali się w nowy ustrój i godzili na utworzenie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W każdym razie premierem został w 1947 roku, już przy akceptacji Kremla. Cynik, morowy chłop Był najdłużej urzędujący polskim premierem, w sumie był na tym stanowisku 25 lat. Lubił wystawne imprezy, które organizował w ośrodkach rządowych. Gdy słyszał, że ma się zjawić Władysław Gomułka, szybko reagował. „Ze stołów zniknęły kawior, łosoś i francuski koniak, a pojawiły się kaszanka, ser i kawa zbożowa. Pierwszy sekretarz nie znosił bowiem żadnego luksusu” (cytuję za Stanisław Koper „Kobiety Józefa Cyrankiewicza” dla wp.pl). Nie miejsce tu, by go oceniać jako polityka. Można jedynie przypomnieć, że to on podczas poznańskiego czerwca ’56 wygłosił słynne zdanie, że „kto podniesie rękę na władzę ludową, temu władza rękę odrąbie”. Ale jak pisał Stefan Kisielewski w swoim „Abecadle Kisiela”, po jakimś czasie pojechał do Poznania, do zakładów Cegielskiego i mówił: „ja tu pewnie zostawiłem złe wspomnienie, powiedziałem o tym obcinaniu ręki. No ale wiecie, jakie to były czasy, wiecie, gdzie żyjemy. I tu pokazał ręką na wschód i wtedy ogromne oklaski: „Morowy chłop”, „swój człowiek”. Kisielewski mając premiera Cyrankiewicza za totalnego cynika pisał, że „starał się jakoś wpłynąć tak, żeby go Polacy lubili, nie powiem - kochali, ale żeby go nie powiesili, jak dojdzie co do czego”. Czego wróżka nie powiedziała Ninie Nina Andrycz urodziła się w 1911 roku w Brześciu Litewskim. Jej mama ukończyła instytut dla szlachetnie urodzonych panien. Ojciec był prawnikiem. Kiedy po rewolucji stracili cały majątek, przydała się znajomość języków jej mamy, która pracowała jako tłumaczka. Młodziutkiej Ninie wróżka przepowiedziała długie życie - co się sprawdziło. Żyła 102 lata. Ale nie powiedziała nic o scenie. A Nina zawsze chciała być aktorką, jeszcze jako uczennica zauważyła, że ma nad ludźmi przewagę – kiedy recytuje wiersze, wszyscy jej słuchają. Tymczasem Nina, wbrew woli matki, skończyła szkołę aktorską, zadebiutowała jeszcze przed wojną w słynnym Teatrze na Pohulance w Wilnie. Potem grała w Warszawie, w Teatrze Polskim, gdzie stała się ulubienicą widzów. W czasie wojny pracowała jako kelnerka w słynnej kawiarni „U aktorek” i tam występowała razem m.in. z Mieczysławem Foggiem. Po wojnie wróciła do Teatru Polskiego. Zobacz też: Poznali się na planie Wojny domowej, połączyła ich szczera przyjaźń. Tak wyglądała relacja Krzysztofa Janczara z Elżbietą Góralczyk Czy odwiedzi mnie Pani sama? Kiedy się poznali, Józef Cyrankiewicz był już po rozwodzie z pierwszą żoną, Joanną Munk, siostrą słynnego reżysera Andrzeja Munka. Miał z nią zresztą ślub kościelny, pobrali się w czasie wojny w Krakowie. Jak pisał Stanisław Koper „jest to jedyny znany moment dorosłego życia Cyrankiewicza, który łączy go z Kościołem”. Kiedy zaczął się spotykać z Niną Andrycz, towarzyszył im początkowo przyjaciel aktorki, dziennikarza Zbigniew Mitzner. W końcu premier spytał: „czy kiedykolwiek zechce pani odwiedzić mnie już sama, bez kochanego Zbysia?”. Ona przyglądała się, jak on mieszka, zauważyła np. z uznaniem, że ma dużo książek, słuchała, jak mówi, przyglądała się, jak reaguje. Na początku w ich małżeństwie wszystko wydawało się dobrze układać. Józef Cyrankiewicz miał taką atencję dla żony, że gdy przejeżdżał koło Teatru Polskiego, uchylał kapelusza. Często przyjeżdżał po nią do teatru, czekał za kulisami, prosząc, by nie zwracano na niego uwagi. Nazywał ją pieszczotliwie Pupsicą. Mama mówiła do niej w dzieciństwie Pupsik. Bardzo mu się to spodobało i stosował bardziej „seksualną przeróbkę". Czytaj także: Została pierwszą Nel z "W pustyni i w puszczy". Dla filmu wiele poświęciła, lecz nie chciała być aktorką <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgpPW7Lo-fd07bf3.jpg" width="2470" height="1600" alt="Warszawa 1955-57. Premier Jozef Cyrankiewicz z zona Nina Andrycz w ich mieszkaniu.,Image: 428346955, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Wladyslaw Slawny / Forum" title="Premier Jozef Cyrankiewicz z zona" /> Pierwsza para PRL-u Nina Andrycz zachowała jako aktorka swojej nazwisko. Ale podczas oficjalnych wizyt i podróży występowała jako Andrycz-Cyrankiewicz. Odbyli wspólnie wiele podróży do Chin, Tajlandii, Indii. Przed tą ostatnią dla Niny Andrycz zamówione zostały kreacje w Paryżu, co nie wszystkim się podobało. Aktorkę polubił towarzysz Stalin, chociaż pogardziła wydaną przez niego dla polskiej delegacji kolacją i wróciła do Warszawy, by zagrać w teatrze. Premierowi mogła narobić tym wielu kłopotów, podobno jeden z członków rządowej delegacji zemdlał, gdy dowiedział się o tym afroncie. Ze Stalinem nie było żartów. Ale wódz powiedział tylko: „ta kobieta musi bardzo kochać swoją pracę”, Cyrankiewicz skwapliwie potwierdził, że bardzo. Nina Adnrycz u boku Józefa Cyrankiewicza zażyła luksusów ówczesnego wielkiego świata. Stalin podarował jej futro z norek, które zresztą od razu trafiło do szafy, na stracenie, dla moli. Od Nikity Chruszczowa również otrzymała brązowe futro, a od Mao Tse-Tunga białą etolę, którą bardzo lubiła. Charles de Gaulle zabawiał ją opowieściami o Jacqueline Kennedy. Co może premierowa Podobno Nina Andrycz korzystała ze swojej pozycji. W teatrze dzięki temu, że była żoną premiera, załatwiała sobie główne role. Lubiła grać królowe, wielkie damy, arystokratki. Próbowała niszczyć karierę swojej koleżanki i rywalki, wielkiej aktorki Ireny Eichlerówny. Janusz Głowacki wspominał, że gdy skrytykował rolę Niny Andrycz, o mało nie wyleciał z radia. „Kiedyś napisałem coś złośliwego o Ninie Andrycz w sztuce O'Neilla . No, co będę mówił, wyobrażacie sobie, jak pani Nina zagrała prostą amerykańską farmerkę. Pani Nina była wtedy żoną premiera Cyrankiewicza, no i przyszli do radia jacyś dwaj tajniacy z UOP czy coś tam (prawdopodobnie funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego - przyp. red.). Ale szefową redakcji była Janina Titkow, matka reżysera Andrzeja Titkowa i żona byłego sekretarza KW. I mnie jakoś wybroniła. „Warszawka" sztukę O'Neilla w związku z rolą pani Niny przemianowała na (cytuję za Stanisław Koper, wp.pl) Zobacz także: Córka Daniela Olbrychskiego i Zuzanny Łapickiej unika show biznesu. Wybrała życie za oceanem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5lUmwF-7ca5209.jpg" width="2234" height="1600" alt="1950. Kadr z filmu "Warszawska premiera" w rezyserii Jana Rybkowskiego, n/z od lewej: Stanislaw Zelenski, Nina Andrycz.,Image: 428960132, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Warszawska premiera"" /> Kiedy praca jest rywalem Józef Cyrankiewicz bardzo chciał mieć rodzinę i dzieci. „I trzeba trafu, że natrafił na taką zołzę jak ja. Oczekiwał przecież żony oddanej, która po zajściu w ciążę urodzi chociaż jedno dziecko, on bardzo tego pragnął, ale ja już wtedy kochałam swoją pracę bardziej niż małżeństwo – prosta sprawa”, mówiła. I to właśnie kwestia posiadania dzieci miała najważniejsze znaczenie dla ich małżeństwie. „Jak za drugim razem szłam na zabieg, moja mama się popłakała. Tłumaczyła mi: „Nie rób tego drugi raz. Z pierwszym zabiegiem się pogodził, ale drugiego ci nie daruje. Bo pokazujesz, że ci na nim nie zależy. Pojechałam na zabieg. Być może wielu z nas pracuje na to, żeby skończyć w samotności. I nie ma co się nad tym rozczulać, trzeba zrozumieć, że może być to cena za prawdziwą samodzielność”, opowiadała w rozmowie z „VIVĄ!”. Swojej decyzji nigdy nie żałowała. Jej mąż jednak nie mógł wybaczyć żonie, że nie chciała założyć z nim rodziny. Rozwiedli się w 1968 roku. Wcześniej ona przypadkiem odkryła jego notes, zobaczyła, że oprócz niej są inne kobiety. Nigdy już nie wyszła za mąż, on ożenił się po raz trzeci z Krystyną Tempską, doktorem nauk medycznych, reumatolożką. Bardzo kochał ją i jej córki, które traktował jak swoje dzieci. Mówiono, że miał zawsze godne żony i dobre kochanki, które nigdy go nie wydały. Zmarł w 1989 roku, tuż przed upadkiem PRL-u. Nina Andrycz zmarła w 2014 roku w wieku 102 lat. Pragnęła, by pochować ją obok Gustawa Holoubka, a na trumnie żeby był napis „Królowa sceny Teatru Polskiego". Miała katolicki pogrzeb, a trumnę z orzecha, pod kolor włosów. Tak, jak pragnęła... Aktualizacja: 11.11.2023
Robert Janowski, Edyta Górniak i... Te gwiazdy grały w Na dobre i na złe!
Mija 19 lat od emisji pierwszego odcinka serialu
Dokładnie 7 listopada 1999 roku na antenie Telewizji Polskiej miała miejsce premiera serialu Na dobre i na złe. Główne roli grali w nim wówczas Artur Żmijewski (Jakub Burski), Małgorzata Foremniak (Zofia Stankiewicz) oraz Krzysztof Pieczyński (Brunon Walicki). Byli oni przyjaciółmi ze studiów, którzy spotkali się po latach w szpitalu w Leśnej Górze, w którym zostali zatrudnieni. Dziś obsada serialu jest zupełnie inna, jednak widzowie telenoweli wciąż z sentymentem wspominają jej początki. 19 lat od emisji Na dobre i na złe: ciekawostki, aktorzy, fabuła Co ciekawe, początkowo Na dobre i na złe miało być serialem o zamkniętej fabule. Za wydarzenie końcowe przyjęto ślub Kuby i Zosi. Z czasem jednak plany produkcji uległy zmianie. Wszystko dlatego, że według statystyk to drugi najchętniej oglądany serial w polskiej telewizji (po M jak miłość) i trzeci pod względem długości emisji (po Klanie i Świecie według Kiepskich). Spośród innych rodzimych produkcji wyróżnia go częsta rotacja bohaterów. W każdym sezonie pojawia się w nim ktoś nowy. Obecnie obsada serialu zmieniła się niemal całkowicie. A kto występował w pierwszych sezonach produkcji? Robert Janowski grał narzeczonego Zosi, który okazał się... gejem. Z kolei Edyta Górniak wcieliła się w postać gwiazdy estrady, która miała poważne problemy zdrowotne. Jej managerkę zagrała natomiast nieżyjąca już Gabriela Kownacka. Kto jeszcze w ciągu tych lat pojawił się w Na dobre i na złe? Dowiesz się tego, oglądając powyższy materiał wideo