Poderwał ją dzięki Mickiewiczowi, ale jego oświadczyny przyjęła dopiero po 14 latach. Ich małżeństwo pobłogosławił sam Jan Paweł II
Jest aktorką, która łączy pokolenia. Razem z Radosławem Pazurą tworzą jedno z najbardziej harmonijnych małżeństw polskiego show-biznesu. Są razem od ponad 30 lat, jednak dopiero po 14 latach przyjęła oświadczyny. 15 marca Dorota Chotecka obchodzi okrągłe 60. urodziny.
Dorota Chotecka jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji i kina. Chociaż jej karierę ukształtowały role w „Ranczu” oraz „Miodowych latach”, to nieprzerwanie od lat bierze udział w wielu aktorskich projektach. Ostatnio można było ją zobaczyć między innymi w teledysku najnowszego utworu „Czy wie?” Dawida Kwiatkowskiego. Od dwóch lat nieprzerwanie pracuje też nad produkcją „Mistyczka”, w której wciela się w główną rolę. I mimo że jej życie zawodowe jest niezwykle barwne, to prywatne z pewnością jest równie wyjątkowe. W końcu w ich związku udział mieli Adam Mickiewicz i św. Jan Paweł II. Zobacz też: Radosław Pazura i Dorota Chotecka długo o tym nie mówili. Prawda o ich 19-letniej córce | Viva.pl „Fajny chłopak” Poznali się jeszcze na studiach, w murach łódzkiej filmówki. Co zaskakujące, to, że między parą zaiskrzyło, było zasługą nikogo innego jak Adama Mickiewicza, a ściślej mówiąc – jego dzieła „Pan Tadeusz”. To właśnie jego fragment Radosław recytował na egzaminie wstępnym do szkoły, a dla Doroty był on pretekstem do zagadania. „Poprosiłam go, żeby powiedział fragment. No i zrobił to tak pięknie i z uczuciem, że zapatrzyłam się i pomyślałam sobie: »Fajny chłopak«” – opowiadała aktorka przed laty w rozmowie z VIVĄ!. Strach przed małżeństwem Mimo silnego uczucia, które się między nimi zrodziło, Chotecka dość długo zwlekała z przyjęciem oświadczyn. Chociaż Pazura kilkukrotnie się oświadczał, aktorka wciąż przeciągała sprawę. We wspomnianym wywiadzie dla VIVY! przyznała, że kryły się za tym obawy powstałe jeszcze w dzieciństwie. To właśnie wtedy zrodziło się w niej przekonanie, że kobieta powinna być samowystarczalna i niezależna. „Była we mnie duża rezerwa do małżeństwa i do założenia rodziny, posiadania dzieci. Jakbym się czegoś bała. Okazało się jednak, że gdy wyszłam za mąż, te obawy zniknęły” – przyznała. Wypadek, który wszystko zmienił Wszystko zmienił rok 2003. To właśnie wtedy ich miłość została wystawiona na najcięższą próbę. Radosław był uczestnikiem tragicznego w skutkach wypadku samochodowego, z którego cudem udało mu się wyjść cało. Początkowo jednak stan jego zdrowia był bardzo ciężki – pojawiło się nawet ryzyko, że nigdy nie będzie mógł w pełni sprawnie poruszać nogami. To wydarzenie na zawsze zmieniło podejście aktora do życia, natomiast Dorota zrozumiała, że życie jest zbyt kruche, by nie spędzić go z człowiekiem, którego się kocha. Po 14 latach bycia parą aktorka w końcu przyjęła oświadczyny. Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu Niedługo potem para powiedziała sobie „tak”. Co do ślubu mieli jedynie dwa wymogi: należycie przeżyć ten wyjątkowy sakrament i być jak najdalej od mediów. Mówi się, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu – w przypadku Choteckiej oraz Pazury nie było inaczej. To właśnie tam się pobrali, a w ramach prezentu ślubnego otrzymali audiencję u samego Jana Pawła II. Śmiało więc można powiedzieć, że oba kryteria udało się im spełnić – w bardzo duchowym stylu. Pobłogosławieni przez papieża rozpoczęli wspólną drogę, podczas której wiara odegrała kluczową rolę. Po czterech latach na świecie pojawiła się ich córka Klara. Zobacz również: Dom Doroty Choteckiej i Radosława Pazury: Ogród jak z bajki i stylowe wnętrza | Viva.pl Harmonia w chaosie polskiego show-biznesu Ich małżeństwo jest jednym z najbardziej harmonijnych w polskim show-biznesie, ale – jak każda para – mają swoje małe tajemnice. Kulisy ich związku zdradza między innymi program „Dzień Dobry TVN”, który ujawnia mało powszechną informację, że jeszcze od czasów studiów Radosław mówi na żonę „Chotesia”. A kiedy Dorota nie ma czasu na zakupy, zdarza się, że mąż ją w tym wyręczy i sam wybierze się w jej imieniu na zakupy w poszukiwaniu stylizacji. Ich historia miłości jest niezwykle inspirująca i stanowi dowód, że związki z okresu studenckiego nie są z góry skazane na porażkę. W tym roku para ma szczególny powód do radości, ponieważ Dorota 15 marca obchodzi okrągłe 60. urodziny. Źródła: dziendobry.tvn.pl, deon.pl, plejada.pl,
Maleńczuk nie przebierał w słowach. Wymownie skomentował romans Kory z Terleckim
Niewiele osób pamięta, że zanim stali się symbolami zupełnie różnych światów, połączyło ich gorące uczucie. Ona, przyszła legenda polskiego rocka. On, student historii i lider krakowskich hipisów. W burzliwym roku 1968 ich relacja była pełna buntu, wolności i emocji. Po latach do tej historii wrócił Maciej Maleńczuk, który nie szczędził mocnych słów.
Mało kto dziś pamięta, że zanim Kora została ikoną polskiego rocka, a Ryszard Terlecki jednym z najbardziej rozpoznawalnych polityków PiS, ich drogi połączyła młodzieńcza miłość. W burzliwych czasach końca lat 60., w samym środku hipisowskiej rewolty, byli parą. Do tej niezwykłej historii po latach wrócono w rozmowie Katarzyny Nosowskiej z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk nie gryzł się w język. Hipisowska miłość Kory i Terleckiego Był rok 1968, czyli czas studenckich protestów, kontrkultury i młodzieńczego buntu. Właśnie wtedy spotkali się Kora, przyszła wokalistka legendarnego zespołu Maanam, oraz Ryszard Terlecki, student historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. On miał 19 lat i w krakowskim środowisku hipisów był postacią znaną. Funkcjonował pod pseudonimem „Pies” i należał do liderów lokalnej sceny. Ona była o dwa lata młodsza. Licealistka wychowana w domu dziecka, która dopiero zaczynała swoją drogę. Między młodymi szybko pojawiło się uczucie. Kora po latach przyznawała, że była w nim zakochana bez pamięci. Wspominała, że liczyło się dla niej przede wszystkim to, aby być blisko niego. Ich relacja miała typowo hipisowski charakter. Pełen wolności, emocji i intensywnych doświadczeń. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym sek*ie", wspominała artystka. Obecny polityk również nie szczędził jej pięknych słów. „Spodobała mi się od razu – szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki", opowiadał w biografii artystki „Słońca bez końca". Zakochani prowadzili styl życia charakterystyczny dla ówczesnych „dzieci kwiatów”. Latem 1968 roku podróżowali autostopem po Polsce, często bez pieniędzy i konkretnego planu. Wspomnienia z tamtych czasów pokazują, jak surowa potrafiła być codzienność. Zdarzało się, że młodzi hipisi palili niedopałki znalezione na przystankach tramwajowych, a jedzenie zdobywali z resztek pozostawionych w barach. Mimo trudności ten okres zapisał się w historii jako ważny etap w życiu obojga. Zarówno przyszłej gwiazdy rocka, jak i późniejszego polityka. CZYTAJ TEŻ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Maciej Maleńczuk o Korze i Terleckim: „To były postacie mityczne” Do historii ich związku wrócono niedawno w podcaście „Bliskoznaczni”, w którym Katarzyna Nosowska rozmawiała z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk przyznał, że w młodości słyszał wiele opowieści o Korze i Terleckim. Według niego oboje byli w środowisku postaciami niemal legendarnymi. „Kojarzyłem. Ona była absolutną gwiazdą i też mityczną postacią, tak samo, jak Terlecki", przyznał. Maleńczuk wspominał, że choć sam nigdy nie spotkał Terleckiego, to krążyło o nim mnóstwo historii. Opowiadano o jego wybrykach, buntowniczym charakterze i hipisowskim stylu życia. Jak mówił, był typowym „hipem”, o którym wszyscy mówili. „To były postacie mityczne. Ja tego "Psa" nigdy nie widziałem. Wszyscy ciągle tylko o nim mówili. Słyszałem, że tu czapkę milicjantowi zrzucił, a tu znowu coś wywinął. Robił różne numery. Pisali też jakieś wiersze i czytali. To był normalny hip. Niejeden z tych pacyfistów, długowłosych hipów, co ich wtedy poznałem, później poszedł z wiekiem w stronę PiS-u. Zdewocieli czy ki ch*j, coś takiego...", dodał. Muzyk stwierdził, że część osób z tego środowiska po latach zaczęła sympatyzować z PiS. W jego ocenie była to dość zaskakująca ewolucja. Katarzyna Nosowska zwróciła jednak uwagę na ważną różnicę między dawnymi partnerami. „A Kora nigdy nie poszła", dopowiedziała. „Kora nie zdewociała. Chociaż Matki Boskie malowała, ale to była ateistka z krwi i kości. Ona była z domu dziecka, a nie z "dobrego" domu, jak Terlecki. Przecież on był z literackiego domu. Jego ojciec był jakimś literaturzyną, że tak powiem. W Krakowie jest tego pełno. Drugorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono", skwitował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach
Tak wyglądała ich relacja poza planem "Kiepskich". Renata Pałys wspomina Marzenę Kipiel-Sztukę
Przez lata widzowie byli przekonani, że serialowe sąsiadki ze "Świata według Kiepskich" prywatnie także były nierozłączne. Po śmierci Marzeny Kipiel-Sztuki Renata Pałys wróciła jednak wspomnieniami do ich relacji i opowiedziała, jak naprawdę wyglądała ich znajomość poza planem. Aktorka nie ukrywa, że była ona bardziej złożona, niż mogło się wydawać fanom kultowego serialu.
Renata Pałys i Marzena Kipiel-Sztuka przez ponad dwie dekady pracowały razem przy serialu "Świat według Kiepskich". Choć na ekranie tworzyły wyrazisty duet jako Helena Paździoch i Halina Kiepska, ich prywatna relacja – jak przyznała Pałys w jednym z wywiadów – była znacznie bardziej skomplikowana. Aktorka podkreśla, że łączyła je znajomość i sympatia, ale nie zawsze wyglądało to tak, jak wyobrażali sobie widzowie. Tak wyglądała relacja Renaty Pałys i Marzeny Kipiel-Sztuki poza planem "Kiepskich" Choć widzowie „Świata według Kiepskich” przez lata obserwowali na ekranie ostre starcia Haliny Kiepskiej i Heleny Paździoch, wiele osób było przekonanych, że prywatnie aktorki łączyła bliska przyjaźń. Renata Pałys w podcaście „Mój świat” przyznała jednak, że rzeczywistość wyglądała nieco inaczej. Aktorka wyjaśniła przede wszystkim, że ich znajomość zaczęła się jeszcze przed rozpoczęciem pracy przy kultowym serialu. "Myśmy z Marzeną nie poznały się na planie "Świata według Kiepskich", tylko wtedy, kiedy miałam gościnne występy w teatrze w Legnicy. Tam się poznałyśmy. Potem, kiedy spotkałyśmy się przy pierwszych odcinkach "Świata według Kiepskich" to się już znałyśmy. Tak samo, jak znałam się z Ryśkiem Kotysem. To były dwie osoby, które znałam sprzed realizacji "Kiepskich". Jak dodała, choć po latach znów spotkały się przy produkcji serialu, nie oznaczało to, że wcześniej utrzymywały stały kontakt: "Z Marzeną ani z Ryśkiem nie utrzymywaliśmy w międzyczasie jakichś kontaktów. Nie było takiej potrzeby, po prostu każdy ma jakieś swoje towarzystwo. Ucieszyłyśmy się, że się widzimy po latach, tym bardziej, że Marzena mało kogo znała wtedy we Wrocławiu". ZOBACZ TEŻ: Sukces w "Idolu" dał mu sławę, plotki o romansach zniszczyły mu życie. Dziś Szymon Wydra trzyma się z dala od show-biznesu Renata Pałys była przyjaciółką Marzeny-Kipiel Sztuki? Renata Pałys odniosła się również do przekonania, które przez lata funkcjonowało w mediach i wśród widzów — że ona i Marzena Kipiel-Sztuka były bliskimi przyjaciółkami. Jak podkreśliła, taki obraz w dużej mierze powstał z czasem i nigdy nie czuła potrzeby go prostować. "Nie wiem, skąd się wzięło to, że my jesteśmy przyjaciółkami. Nigdy nie zaprzeczałam temu i Marzena też nie, ponieważ to nie było potrzebne. To nie było clue programu. Ja jestem człowiekiem empatycznym i można na mnie liczyć. Aczkolwiek nie na wszystkich ja mogę liczyć, ale też się z tym pogodziłam. Jakoś tak było, że Marzena często mówiła, że się przyjaźnimy i to tak zostało", przyznała. Aktorka przyznała też, że wokół Kipiel-Sztuki przez lata narosła pewna narracja dotycząca jej życiowych doświadczeń: "Marzena stworzyła wokół siebie aurę osoby pokrzywdzonej przez życie. Ludzie współczuli jej losu. Przypuszczam, że to z tego wynikało. Tym bardziej, że Marzena sama puszczała do prasy takie informacje, które wzmagały to współczucie do jej losu". Po latach aktorki spotkały się w hospicjum Pałys wróciła także do momentu, kiedy Marzena Kipiel-Sztuka trafiła do hospicjum. To właśnie wtedy ponownie się spotkały. Jak przyznała, w tamtej sytuacji nie miała wątpliwości, że powinna przyjechać: "A to jest tak, że ja po śmierci teraz powiem: ‘no nie, ja się nie przyjaźniłam’. Tym bardziej, że jak Marzena już była w hospicjum zwróciła się do mnie, żebym tam przyjechała, no przecież jestem człowiekiem...". SPRAWDŹ TEŻ: Długo nie wierzył w chorobę, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
Sukces w "Idolu" dał mu sławę, plotki o romansach zniszczyły mu życie. Dziś Szymon Wydra trzyma się z dala od show-biznesu
Jest jedną z niewielu gwiazd, którym program "Idol" otworzył drzwi do kariery. Już od pierwszego odcinka było wiadomo, że ten chłopak z mocnym głosem i bujną czupryną zawojuje polską scenę muzyczną. I rzeczywiście, Szymon Wydra wraz ze swoim zespołem Carpe Diem przez lata cieszył się ogromną popularnością. Potem jednak nagle zniknął. Jak wygląda życie wokalisty, który 11 marca obchodzi 50. urodziny.
Na polskiej scenie jest od ponad trzech dekad. Show-biznes poznał od podszewki, korzystał z uroków popularności, ale poznał też ciemne strony sławy. I choć nigdy nie zerwał z muzyką, to od kilku lat trzyma się na uboczu polskiej sceny muzycznej. Życie w blasku fleszy nigdy mu nie odpowiadało, ale gdy założył rodzinę, coraz bardziej dystansował się od show-biznesu. Dziś jest szczęśliwym tatą Simony i Ryszarda, wiernym kibicem swojej ukochanej drużyny piłkarskiej i "zwyczajnym gościem", który nie przypomina dawnego idola nastolatek. Także fizycznie, bo Wydra, którego znakiem rozpoznawczym były długie włosy, od paru lat nie ma już żadnej fryzury. Zobacz też: Tak wygląda życie Szymona Wydry 22 lata po Idolu. Mimo upływu czasu wciąż oddaje się muzyce! | Viva.pl Młodzieńczy bunt i szybka wyprowadzka z domu Muzykę, zwłaszcza tę mocniejszą, rockową, pokochał już jako nastolatek. I już wtedy postanowił, że będzie śpiewał. Gdy miał 16 lat, założył zespół Carpe Diem, z którym gra do dziś. Jego ojciec jednak nie pochwalał tego, uważając muzykę za stratę czasu. Chciał dla syna pewnego fachu, dlatego naciskał, by Szymon poszedł do technikum i zdobył zawód mechanika. Potrzeba grania była jednak silniejsza niż chęć nauki, co stało się częstym powodem konfliktów w domu. Dlatego też w wieku 19 lat rozpoczął swoją samodzielną drogę. Zabrał ze sobą jedynie dwie gitary, trochę pieniędzy i wyprowadził się od rodziców. Zamieszkał sam, w wynajętym pokoju bez ogrzewania. Sława i jej cena Udział w „Szansie na sukces” oraz „Idolu” był dla muzyka i jego zespołu momentem przełomowym. Rodzice też byli niezwykle dumni, że ich syn zaszedł aż tak daleko. To właśnie wtedy Szymon wszedł w świat show-biznesu. Sława oraz rozpoznawalność to jedno, ale towarzyszące im plotki o romansach to drugie. Tak się złożyło, że muzyk doświadczył smaku obu tych rzeczy. „Przypisywano mi już romanse z Mandaryną, Magdą Femme, Marysią Sadowską, a nawet z Otylią Jędrzejczak, z którą się przyjaźnię” – przyznał przed laty w wywiadzie dla „Gali”. Dodał też, że te plotki destrukcyjnie wpłynęły na jego życie prywatne. Trudna nauka bycia tatą Jego życie kompletnie zmieniło się, gdy został ojcem. To doświadczenie go zmieniło, także dlatego, że się go bał. „Nie czułem się jeszcze gotowy. Nie będę ukrywał, bałem się. Zwłaszcza takiej wizji: Szymon w kapciach przed telewizorem w otoczeniu szczebioczącej gromadki. […] Jednak kiedy Simonka się urodziła, przestałem mieć wątpliwości. Całkowicie podbiła moje serce. Potrafi mnie rozbroić jednym uśmiechem” – wyznał artysta we wspomnianym wcześniej wywiadzie. Mimo początkowego braku gotowości obecnie dla artysty dzieci są największym szczęściem. Bycie tatą sprawia mu ogrom radości, czym często chwali się w mediach społecznościowych, pokazując wspólne aktywności z młodszym synem Rysiem. „Uwielbiam żyć” Szymon Wydra w ciągu lat zmienił się nie do poznania. Długie czarne włosy z czasem zamienił na krótko ściętego irokeza, by dziś z dumą prezentować całkowicie ogoloną głowę. Zaczął bardziej cenić życie rodzinne niż to rockowe. Jednak wciąż w jego życiu ważne miejsce odgrywa pierwsza miłość – muzyka. W zeszłym roku obchodził 35-lecie swojej działalności artystycznej, a Carpe Diem z kolei skończyło 33 lata. Nie oznacza to jednak zwolnienia tempa – nic z tych rzeczy. Wciąż tworzy nowe muzyczne projekty z pasją do tego, co robi, oraz energią dostarczaną przez jego fanów. Poza tym wciąż chętnie przyjmuje zaproszenia do telewizji, od której tak naprawdę wszystko się zaczęło. „Jestem cały czas zajarany życiem. Uwielbiam żyć i chwytać każdy dzień” – przyznał z uśmiechem muzyk w programie „Pytanie na śniadanie”. Zobacz również: Projekt Hail Mary film bez green screena. Kulisy kosmicznej produkcji | Viva.pl Życiowa energia oraz miłość do muzyki nie odstąpiły go nawet na krok. Właściwie to właśnie one od samego początku ukształtowały charakter chłopaka z Radomia, który w wieku 16 lat postanowił pójść pod prąd i znaleźć własną ścieżkę. Dziś Szymon Wydra jest spełnionym artystą, a także dumnym tatą, który w tym roku, 11 marca obchodzi okrągłe 50. urodziny. Źródła: kobieta.pl, pytanienasniadanie.tvp.pl
Rozstała się z drugim mężem, ale nigdy nie wzięli rozwodu. Ewa Ziętek ujawniła powód. Ależ zaskoczenie
Choć ich drogi rozeszły się już dawno temu, formalnie wciąż łączy ich jedno. Ewa Ziętek od lat żyje sama, ale nie zdecydowała się na rozwód. Dlaczego gwiazda „Złotopolskich” wybrała taką drogę? Jej szczere wyznanie o przysiędze, wierze i samotności zaskakuje nawet najbliższych.
Ewa Ziętek od ponad pięćdziesięciu lat zachwyca widzów talentem i charyzmą. Choć na ekranie często wcielała się w kobiety silne i niezależne, jej prywatne życie nie zawsze układało się jak w filmowym scenariuszu. Wczoraj aktorka obchodziła 73. urodziny. Ulubienica widzów otwarcie przyznaje, że wybrała samotność. Co więcej, mimo rozstania z drugim mężem nigdy nie zdecydowała się na rozwód. Dlaczego? Miłość, która zaprowadziła ją aż do Berlina Pierwszego męża Ewa Ziętek poznała jeszcze w czasach studenckich, gdy kształciła się w szkole teatralnej. Ich uczucie rozwijało się szybko. Młoda artystka była gotowa wiele poświęcić dla miłości. Gdy jej partner otrzymał propozycję pracy w Niemczech, zdecydowała się zawiesić rozwijającą się karierę i wyjechać razem z nim. Początkowo miał to być tylko krótki etap w ich życiu. Rzeczywistość napisała jednak inny scenariusz. Pobyt za granicą przeciągnął się aż do ośmiu lat. To właśnie w Berlinie w 1978 roku przyszła na świat ich córka Agata. Z czasem jednak w małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe różnice. Choć uczucie było silne, wizje przyszłości okazały się zupełnie inne. Dla Ewy Ziętek scena była czymś więcej niż tylko zawodem, była jej życiem. „Z jednej strony to był świetny materiał na męża, były zaręczyny. A z drugiej strony aktorski plan na życie. Jednak kiedy on powiedział, że z teatrem koniec, to wiedziałam, co robić", wspominała po latach w rozmowie z Polskim Radiem. Decyzja nie była łatwa, ale aktorka nie potrafiła porzucić swojej pasji. Ostatecznie ich drogi się rozeszły. CZYTAJ TEŻ: Nie chciała być samotna, ale w pewnym momencie była na skraju. Przez tego mężczyznę runęła na dno. Tylko cud ją uratował Drugi ślub Ewy Ziętek Drugi rozdział w życiu uczuciowym Ewy Ziętek rozpoczął się wiele lat później i zupełnie niespodziewanie. Podczas jednej z wizyt w Berlinie, gdzie mieszkała jej córka, poznała Rainera Jacoba. Nie była to jednak historia miłości od pierwszego wejrzenia. Jak sama wspominała, potrzebowała czasu, by zaufać nowemu mężczyźnie. Rainer nie poddawał się jednak łatwo i zrobił wiele, aby zdobyć jej serce. „Rainer zadał sobie wiele trudu, aby przekonać mnie, że warto z nim być na dobre i na złe", mówiła w rozmowie z VIVĄ!. Z czasem ich relacja zaczęła dojrzewać. Dla ukochanej Jacob zdecydował się nawet na wielką zmianę w życiu. Przeprowadził się do Polski i rozpoczął naukę języka. Ich związek rozwijał się spokojnie, bez pośpiechu, aż w końcu padło pytanie o ślub. Oświadczyny miały wyjątkowy charakter. W obecności córki aktorki partner wręczył jej pierścionek z brylantem. Para pobrała się w 2000 roku w kościele św. Anny w Warszawie. Na uroczystości pojawiło się wiele znanych postaci świata kultury, m.in. Andrzej Wajda, Krystyna Zachwatowicz, Adam Hanuszkiewicz, Paweł Wawrzecki oraz Grażyna Szapołowska. Mimo wielkich nadziei i starań, również to małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Mimo rozstania z mężem, Ewa Ziętek nie wzięła rozwodu Choć Ewa Ziętek rozstała się z drugim mężem, do dziś formalnie pozostaje jego żoną. Aktorka nigdy nie zdecydowała się na rozwód i jak przyznaje, była to świadoma decyzja. „Jestem mężatką. Teoretycznie. Rozstałam się z mężem, ale nie rozwiodłam się. Doskwiera mi samotność, jak każdemu, kto jest bez pary, jednak wolę być sama, bo dzięki temu mogę korzystać w kościele z sakramentów. Jako osoba niebędąca w nowym związku nie postępuję wbrew zaleceniom Kościoła. W mojej decyzji nie ma niczego dziwnego. Nie chcę z nikim być, ponieważ mam ślub kościelny i przed Bogiem przysięgałam wierność Rainerowi. Nie zamierzam go zdradzać", wyznała w rozmowie z „Faktem”. Jak przyznaje aktorka, jej decyzja często budzi zdziwienie wśród znajomych i przyjaciół. Wielu z nich uważa, że mogłaby jeszcze ułożyć sobie życie na nowo. „Moje koleżanki bardzo się dziwiły, że nie chcę z nikim być, bo mam ślub kościelny. Może i bym chciała, ale przecież przysięgałam przed Bogiem", mówiła w rozmowie ze „Zwierciadłem”. Choć samotność bywa bolesna, gwiazda podchodzi do niej z pokorą, bo przecież nawet trudne emocje mogą mieć w życiu swoją wartość. Dziś Ewa Ziętek skupia się na pracy i życiu w zgodzie ze swoimi przekonaniami. I choć jej historia miłosna nie zakończyła się klasycznym happy endem, aktorka pokazuje, że czasem największą siłą jest wierność własnym zasadom. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest kandydatem na premiera partii PiS, wzbudza niemałe emocje. Mało kto wie, kim jest jego żona. Aż trudno uwierzyć
Jest kandydatem na premiera partii PiS, wzbudza niemałe emocje. Mało kto wie, kim jest jego żona. Aż trudno uwierzyć
Miłość czasem zaczyna się od jednego spojrzenia. Tak było w przypadku Przemysława Czarnka i jego żony Katarzyny. Ich historia nie narodziła się w politycznych kuluarach ani na uniwersyteckich korytarzach, lecz setki kilometrów od Polski, podczas wakacyjnej pracy we Włoszech. To właśnie tam wydarzył się moment, który zmienił całe jego życie.
Przemysław Czarnek od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków Prawa i Sprawiedliwości. Były minister edukacji i nauki, znany z wyrazistych poglądów i medialnych wystąpień, ponownie znalazł się w centrum uwagi po tym, jak partia oficjalnie wskazała go jako kandydata na premiera. Choć w polityce nie unika ostrych sporów, w życiu prywatnym stawia na stabilność i rodzinę. Niewiele jednak osób wie, jak zaczęła się jego historia miłosna z żoną Katarzyną. Przemysław Czarnek o żonie. Tak zaczął się ich związek Historia ich znajomości brzmi niemal jak scenariusz romantycznego filmu. Przemysław Czarnek i Katarzyna poznali się jeszcze w czasach studenckich podczas sezonowej pracy we Włoszech. Oboje wyjechali tam, aby dorobić w wakacje, nie spodziewając się, że właśnie tam spotkają swoją drugą połówkę. Polityk pracował w jednym z hoteli, natomiast jego przyszła żona była zatrudniona w restauracji w innym obiekcie. To właśnie wtedy wydarzył się moment, który, jak wspominał po latach, zapamiętał na zawsze. „Pracowałem w jednym hotelu, żona w restauracji w drugim hotelu. No i tam się nasze oczy spotkały”, mówił w rozmowie z „Super Expressem”. Choć dziś Przemysław Czarnek znany jest z pewności siebie, wtedy był raczej nieśmiały. Mimo to znajomość rozwijała się szybko, a po powrocie do Polski relacja nabrała poważnego charakteru. Para stanęła na ślubnym kobiercu w 2000 roku. Od tamtej pory tworzą rodzinę, która dla polityka jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia. W publicznych wypowiedziach wielokrotnie podkreślał znaczenie wartości rodzinnych i religijnych. Małżeństwo doczekało się dwójki dzieci: córki Julii oraz syna Mateusza. W lipcu 2023 roku w rodzinie Czarnków odbyła się ważna uroczystość. Jedyna córka polityka wyszła za mąż. Ślub odbył się w lubelskiej parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika, a ceremonię poprowadził kardynał Gerhard Müller, zaprzyjaźniony z rodziną. Na tym jednak nie koniec, rodzina powiększyła się jeszcze bardziej w listopadzie 2024 roku. Wtedy Przemysław Czarnek po raz pierwszy został dziadkiem. Wydarzenie to było dla niego jednym z najważniejszych momentów ostatnich lat. CZYTAJ TEŻ: Elżbieta Zapendowska oceniła wybór Alicji Szemplińskiej na Eurowizję. Wymownie podsumowała decyzję widzów Kim jest Katarzyna Czarnek? Kariera naukowa żony polityka Choć jej mąż należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków w kraju, Katarzyna Czarnek konsekwentnie trzyma się z dala od sporów i medialnego rozgłosu. Zamiast tego postawiła na rozwój kariery naukowej. Uzyskała tytuł doktora biologii i od lat związana jest z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Na uczelni wykładała dietetykę, a także pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Nauk o Zdrowiu. W maju 2023 roku objęła stanowisko dyrektorki nowo utworzonego Instytutu Nauk Medycznych na Wydziale Medycznym KUL. To ważny krok w jej karierze naukowej, który potwierdził jej pozycję w środowisku akademickim. Mimo że jej mąż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej polityki, Katarzyna Czarnek bardzo rzadko pojawia się publicznie. Nie udziela wywiadów i unika medialnego rozgłosu. Jedną z nielicznych okazji, kiedy można było zobaczyć ją publicznie, było Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Nagranie z tego wydarzenia do dziś można znaleźć w internecie. Choć Przemysław Czarnek często znajduje się w centrum politycznych debat i sporów, jego życie prywatne wygląda zupełnie inaczej. To przede wszystkim wieloletnie małżeństwo, rodzina i spokojna codzienność z dala od reflektorów. Źródło: Plejada.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Nie chciała być samotna, ale w pewnym momencie była na skraju. Przez tego mężczyznę runęła na dno. Tylko cud ją uratował
Za uśmiechem i ciętym dowcipem kryła się historia, o której przez lata wiedziało zaledwie kilka osób. Hanka Bielicka, uwielbiana przez publiczność gwiazda estrady, raz w życiu zakochała się naprawdę. Marzyła, że zostanie jego żoną. On jednak wybrał inną kobietę. Dopiero po latach ujawniono dramatyczne kulisy tej sekretnej miłości.
Hanka Bielicka była jedną z najbardziej charyzmatycznych postaci polskiej sceny. Publiczność kochała ją za humor, charakterystyczny głos i niezwykłą energię. Jednak jej życie prywatne wcale nie przypominało komedii. Choć otaczał ją tłum wielbicieli, tylko jeden mężczyzna potrafił naprawdę poruszyć jej serce. I właśnie ta miłość przyniosła jej największe rozczarowanie. Hanka Bielicka i Jerzy Baranowski. Miłość, która zaczęła się w Polskim Radiu Gdy w 1958 roku Hanka Bielicka poznała Jerzego Baranowskiego, była już dojrzałą kobietą. Miała za sobą rozwód z Jerzym Duszyńskim. „Jako żona się nie spełniałam, małżeństwo zakończyłam jako półdziewica. Moja i Jurka miłość to była miłość w starym stylu. Romantyczna i platoniczna", wyznała w autobiografii. Wydawało się, że sprawy sercowe nie są już dla niej najważniejsze. Los miał jednak inne plany. Baranowski pracował w Polskim Radiu jako satyryk i współtworzył powrót popularnego przed wojną programu „Podwieczorek przy mikrofonie”. Bielicka została zaproszona do obsady i miała wcielić się w postać Dziuni Pietrusińskiej. Właśnie wtedy ich drogi się przecięły. Aktorka zakochała się niemal natychmiast. To uczucie okazało się zupełnie inne niż wszystko, czego doświadczyła wcześniej. Znajomi artystki twierdzili, że Jerzy Baranowski był jedynym mężczyzną, który potrafił obudzić w niej prawdziwą namiętność. O ich związku wiedziało jednak niewiele osób. Jednym z nielicznych wtajemniczonych był Zbigniew Korpolewski, reżyser widowisk estradowych, aktor i prezenter. Po latach w swojej książce „Umarłam ze śmiechu" wspominał, że to właśnie przy Baranowskim aktorka po raz pierwszy odkryła zupełnie nowe emocje i doświadczenia. „Z nim po raz pierwszy doznała pełnej satysfakcji. Odkrył przed nią zupełnie jej wcześniej nieznane tajniki miłości. To nagłe olśnienie uzależniło ją całkowicie od tego partnera", czytamy. Relacja była jednak skomplikowana od samego początku. Satyryk był żonaty i bardzo zależało mu na tym, aby ich romans pozostał tajemnicą. Bielicka zgadzała się na to, choć z czasem coraz trudniej było jej zaakceptować rolę "tej drugiej". CZYTAJ TEŻ: Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film Szokująca prawda o drugim romansie Jerzego Baranowskiego Ich związek toczył się z dala od ciekawskich spojrzeń. Spotykali się w hotelach lub w kawalerce przyjaciela Baranowskiego, który zostawiał im klucze, gdy wyjeżdżał z Warszawy. Dla aktorki taka sytuacja była jednak coraz bardziej bolesna. Była osobą dumną i trudno było jej pogodzić się z rolą kobiety stojącej w cieniu czyjegoś małżeństwa. Z czasem zaczęła naciskać ukochanego, aby zakończył swoje małżeństwo. Wydawało się, że jest to jedyna droga do wspólnej przyszłości. „Ta zabawa w chowanego nie wychodziła mi na zdrowie. Byłam zbyt dumna, by pogodzić się z rolą tej trzeciej", ujawniła w swojej książce. Jerzy Baranowski rzeczywiście zdecydował się na rozwód. Bielicka mogła mieć nadzieję, że wreszcie będą razem. Szybko jednak okazało się, że rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Satyryk miał bowiem romans nie tylko z nią. W jego życiu pojawiła się znacznie młodsza kobieta. Gdy zaszła z nim w ciążę, sytuacja zmieniła się całkowicie. To właśnie ją Baranowski wybrał na swoją żonę. Wiadomość o ślubie ukochanego była dla Hanki Bielickiej ogromnym wstrząsem. Aktorka przeżyła to tak mocno, że w pewnym momencie zdecydowała się targnąć na własne życie. Na szczęście dramat zakończył się interwencją lekarzy i płukaniem żołądka. O całym zdarzeniu Bielicka powiedziała tylko jednej osobie, Zbigniewowi Korpolewskiemu. To właśnie on po latach ujawnił tę historię, tłumacząc, że pozwala ona lepiej zrozumieć psychikę artystki i powody, dla których tak całkowicie oddała się pracy. „Cały ten epizod znam z relacji pani Hani i długo zastanawiałem się, czy powinienem go opisywać, ale w końcu doszedłem do wniosku, że dla pełnego poznania jej psychiki i zrozumienia, dlaczego artystka tak bez reszty poświęciła się swojej pracy, także tę sprawę trzeba przypomnieć", wyjaśniał. Po tym doświadczeniu Hanka Bielicka postanowiła raz na zawsze zamknąć ten rozdział życia. Usunęła Baranowskiego nie tylko ze swojej codzienności, lecz także ze wspomnień. Nigdy nie wymieniła jego nazwiska w autobiografii ani w wywiadach. Jakby chciała wymazać go ze swojej historii. Aktorka już nigdy nie otworzyła serca przed żadnym mężczyzną. Pod koniec życia przyznała jednak z goryczą, że być może był to błąd. Samotność zaczęła jej coraz bardziej doskwierać. W jednym z ostatnich wywiadów powiedziała szczerze: „To moja wina, że jestem sama, a raczej osamotniona”. Hanka Bielicka odeszła dokładnie 20 lat temu, czyli 9 marca 2006 roku w warszawskim szpitalu przy ulicy Banacha. Przyczyną były powikłania po operacji tętniaka aorty. Choć na scenie przez lata bawiła miliony Polaków, jej życie prywatne skrywało historię wielkiej, niespełnionej miłości. Miłości, która przyszła niespodziewanie… i zostawiła po sobie ślad na całe życie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
Karolina Gruszka o córce w wieku dojrzewania. Jedna rzecz zaskoczyła ją najbardziej
Karolina Gruszka rzadko odsłania kulisy swojego życia rodzinnego. Tym razem zrobiła wyjątek i opowiedziała o tym, co dzieje się w jej domu, gdy córka wchodzi w jeden z najbardziej burzliwych momentów życia. Muzyka Eminema, mroczny świat Billie Eilish i rozmowy o emocjach stały się dla aktorki początkiem ważnych refleksji o macierzyństwie, granicach i… pracy nad samą sobą.
Karolina Gruszka rzadko mówi o życiu prywatnym, ale gdy już to robi, potrafi zaskoczyć szczerością. W rozmowie dla magazynu „Pani” opowiedziała o córce, macierzyństwie i o tym, czego… sama wciąż się uczy. Jej słowa pokazują, że nawet jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek mierzy się z bardzo uniwersalnymi dylematami. Karolina Gruszka o córce w wieku dojrzewania. „To daje pole do ważnych rozmów” Córka Karoliny Gruszki wchodzi właśnie w wiek dojrzewania, czyli czas intensywnych emocji i zmian. Aktorka podchodzi do tego etapu z ogromną ciekawością i otwartością. Jak przyznaje, razem z mężem starają się być blisko świata swojej córki. Czytają książki, które przynosi ze szkoły, a nawet poznają muzykę, której słucha. „Jestem tego ciekawa. Interesuje mnie to, czym ona żyje. Razem z Iwanem czytamy książki, które przynosi ze szkoły. Znamy też całą dyskografię Billie Eilish niemal na pamięć i sporo piosenek Eminema. Bo kiedy moja córka kogoś słucha, to robi to z pełnym zaangażowaniem, od rana do wieczora. (śmiech)", mówi. Artystka zauważa, że jej córka wchodzi w swoje pasje bardzo intensywnie. Gdy zaczyna słuchać jakiegoś artysty, robi to niemal bez przerwy. Aktorkę szczególnie fascynuje, że delikatna i wrażliwa dziewczyna tak bardzo polubiła właśnie twórczość Eminema. „Ciekawi mnie, czemu ona, delikatna i wrażliwa dziewczyna, upodobała sobie właśnie twórczość Eminema. Albo co przemawia do niej w muzyce Billie Eilish, która jest piękna, ale ma też w sobie dużo mroku. To daje pole do rozmów i podejmowania ważnych tematów", zwierza się ulubienica publiczności. CZYTAJ TEŻ: Beata Ścibakówna o byciu żoną Englerta. Małecki: „Poziom przerąbania o rozmiarach galaktycznych” „Nie można zostawiać nastolatków samych z ich emocjami” Karolina Gruszka uważa, że jednym z najważniejszych zadań rodzica jest towarzyszenie dziecku w tym trudnym okresie. Aktorka podkreśla, że warto tłumaczyć młodym ludziom, iż czas dojrzewania jest trudny dla każdego. Hormony mają ogromny wpływ na emocje, dlatego wątpliwości, wahania nastroju czy niepewność są czymś naturalnym. „Myślę, że nastolatkom warto tłumaczyć, że okres dojrzewania dla każdego jest trudny. I że tak niestety musi być, bo hormony szaleją, a one mają ogromny wpływ na nasze emocje. Chyba dobrze jest powtarzać im, że to normalne, że mają mnóstwo wątpliwości i są tacy chwiejni, ale to w końcu minie, to etap przejściowy. Ważne jest, żeby nie zostawić ich z tym samych. I żeby nie czuli się oceniani. Bo oczywiście nie ze wszystkimi zachowaniami musimy się zgadzać, ale powinniśmy starać się zrozumieć, co za nimi stoi. A jednym nieprzemyślanym słowem z łatwością możemy zniszczyć i tak kruchą już samoocenę nastolatka", wyznała. CZYTAJ TEŻ: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Macierzyństwo zmieniło ją bardziej, niż się spodziewała W tej samej rozmowie aktorka poruszyła też temat relacji z samą sobą. Przyznała, że przez lata miała tendencję do stawiania potrzeb innych ponad własnymi. Jak mówi, wiele kobiet z jej pokolenia zostało wychowanych w przekonaniu, że powinny być przede wszystkim silne i opiekuńcze. „Dziś już zdaję sobie sprawę, że jeśli ja sama nie będę troszczyła się o siebie, to nie nauczę tego mojej córki. I staram się patrzeć na siebie z czułością. Choć to bywa trudne, bo mam tendencję, żeby zapominać o sobie i stawiać potrzeby innych ponad własnymi", ujawnia. Macierzyństwo sprawiło jednak, że zaczęła patrzeć na siebie z większą czułością. Uświadomiła sobie, że jeśli sama nie będzie o siebie dbać, nie nauczy tego swojej córki. „Jestem z pokolenia kobiet, które tak zostało wychowane, my gen siłaczki i opiekunki wyssałyśmy z mlekiem matki. Na szczęście dużo zmienia we mnie właśnie macierzyństwo", kontynuuje. Narodziny dziecka były dla niej także momentem przełomowym. Pojawiła się w niej silna motywacja, by uporządkować w sobie sprawy, które wcześniej pozostawały nierozwiązane. Karolina Gruszka zauważa, że dzieci niezwykle szybko dostrzegają rozbieżności między słowami a czynami dorosłych. „Po przyjściu na świat Mai obudziła się we mnie motywacja, żeby naprawić w sobie to, co do tej pory było nienaprawione. Bo można wiele rozmawiać i tłumaczyć, ale dzieci są mądre i doskonale widzą, do których rad sami się stosujemy, a do których nie. Od razu wyczują sciemę", mówi. Artystka zwraca również uwagę na różnice między pokoleniami. Jej zdaniem młodzi ludzie są dziś znacznie bardziej asertywni. „Mojemu pokoleniu wydawało się, że nic nam się nie należy i musimy harować na swoją pozycję, a oni od początku znają swoją wartość. Nie zostają ,po godzi-nach", nie robią rzeczy, które wprawiają ich w dyskomfort. Ja czuję, że moja droga leży gdzieś pośrodku. Uczę się stawiać granice, ale czasem potrzebuję się zatra-cić, zmierzyć z niewygodą, zaryzykować. Bo kiedy poruszam się tylko i wyłącznie w bezpiecznej poprawności, to efekt rzadko bywa tworczy", podkreśla. Dla aktorki jedyną naprawdę nienaruszalną zasadą jest to, by nie robić krzywdy drugiej osobie. Wszystko inne, jak podkreśla, jest już bardzo indywidualną kwestią. Każdy ma inną wrażliwość, inne doświadczenia i inną gotowość do podejmowania ryzyka. „Tu nie ma złotych zasad poza jedną, nienaruszalną - żeby nie robić drugiej osobie krzywdy. A reszta to już indywidualna kwestia, bo mamy inną wrażliwość, inne postrzeganie świata i inną gotowość na robienie różnych rzeczy. Ja kocham w zawodzie aktorki właśnie to, że pozwala mi wychodzić z mojej strefy komfortu. Sprawdzać się w różnych trudnych sytu-acjach, żartować na każdy temat. Teraz mam przed sobą szalony rok, dużo trudnych wyzwań zawodowych. Z jednej strony bardzo się boję, a z drugiej przepełnia mnie ekscytacja", podsumowała. Źródło: Magazyn Pani. CZYTAJ TEŻ: Zniknął na ponad pół roku, ujawnił kulisy choroby. Jest spełnionym mężem i ojcem, choć z synem dzieli go zwłaszcza jedno
Zostawiła dla niego męża. Barbara Wrzesińska była pewna, że znalazła miłość życia, ale on odszedł do młodszej aktorki
Barbara Wrzesińska wierzyła, że po dwóch nieudanych małżeństwach wreszcie znalazła prawdziwą miłość. Dla Jacka Janczarskiego zostawiła stabilne życie i zdecydowała się na wszystko od nowa. Ich relacja zaczęła się niewinnie – od spotkań w środowisku artystycznym i przyjaźni. Z czasem zamieniła się w wielkie uczucie, które miało trwać na zawsze. Los napisał jednak dla nich zupełnie inny scenariusz.
Historia tej miłości rozgrywała się w świecie artystów – teatrów, kabaretów i radiowych studiów. Barbara Wrzesińska była już wtedy cenioną aktorką, którą widzowie znali z ról teatralnych i telewizyjnych. Jacek Janczarski dopiero budował swoją pozycję jako satyryk i scenarzysta, ale jego talent i błyskotliwość szybko przyciągały ludzi. Ich drogi przecięły się w momencie, gdy żadne z nich nie spodziewało się, że znajdzie się na progu historii, która na lata zmieni ich życie. Miłość, dla której Barbara Wrzesińska zostawiła męża Barbara Wrzesińska poznała Jacka Janczarskiego w środowisku artystycznym Warszawy. Początkowo byli tylko znajomymi – spotykali się na przyjęciach, w teatrach, w gronie wspólnych przyjaciół. Jednak z czasem między nimi pojawiła się wyraźna chemia. Ich relacja zaczęła się w sposób niemal filmowy. Jak po latach wspominała aktorka: "Nasza historia zaczęła się od klipsa. Ja go zgubiłam, on znalazł" – opowiadała po latach Barbara Wrzesińska w rozmowie przywoływanej przez Magazyn Retro. W tamtym czasie była jeszcze żoną Macieja Maciąga. Ich małżeństwo trwało już kilka lat i mieli syna. Jednak uczucie do Janczarskiego okazało się silniejsze. Aktorka zdecydowała się na trudny krok – rozwód i rozpoczęcie nowego życia. W środowisku artystycznym było to wydarzenie szeroko komentowane. Zwłaszcza że Janczarski wcześniej związany był z satyryczką Marią Czubaszek. Sama Wrzesińska wspominała później z uśmiechem, że Czubaszek "odstąpiła jej go", gdy zobaczyła, jak bardzo są sobą zafascynowani. ZOBACZ TEŻ: To przez Barbarę Wrzesińską powstał wielki przebój Przybory. Ich romans miał sekret, o którym mało kto wie Barbara Wrzesińska i Jacek Janczarski. Nowe życie i małżeństwo, które miało być na zawsze Barbara Wrzesińska wierzyła, że wreszcie znalazła partnera, z którym stworzy prawdziwy dom. W 1974 roku para wzięła ślub. Rok później na świat przyszedł ich syn Borys. Janczarski – urodzony 27 lutego 1945 roku w Kurowie – był jednym z najzdolniejszych autorów swojego pokolenia. Pisał słuchowiska, scenariusze i teksty satyryczne, a ogromną popularność przyniosła mu radiowa audycja "Kocham pana, panie Sułku". Dla Wrzesińskiej był nie tylko mężem, ale też partnerem intelektualnym. Oboje uwielbiali rozmowy o sztuce, literaturze i teatrze. Aktorka wspominała później, że Janczarski potrafił być niezwykle czarujący. Potrafił ją zachwycić i rozśmieszyć. Był bardzo inteligentny, dowcipny, miał ogromny urok. Z myślą o wspólnej przyszłości zaczęli budować życie poza Warszawą. Na Mazurach powstał ich letni dom, w którym planowali spędzać weekendy i wakacje. To właśnie tam mieli odpoczywać od warszawskiego zgiełku. Przez pewien czas wydawało się, że wreszcie znaleźli równowagę. Pierwszy kryzys w związku Wrzesińskiej i Janczarskiego Z czasem jednak w ich związku zaczęły pojawiać się napięcia. Kariera Barbary Wrzesińskiej rozwijała się dynamicznie. Aktorka była rozpoznawalna i lubiana, szczególnie dzięki roli Panny Basieńki w "Kabareciku" Olgi Lipińskiej. Janczarski – choć sam był cenionym twórcą – coraz gorzej znosił sytuacje, w których to jego żona znajdowała się w centrum uwagi. Wrzesińska po latach mówiła o tym z dużą szczerością: "To, co mu się we mnie na początku podobało, później zaczęło działać na moją niekorzyść". Był człowiekiem niezwykle wrażliwym, ale – jak wspominała – brakowało mu wiary w siebie. Kiedy jego kariera przechodziła trudniejsze momenty, potrafił reagować frustracją i wycofaniem. To właśnie wtedy między nimi zaczął pojawiać się coraz większy dystans. Jacek Janczarski zostawił żonę dla Ewy Błaszczyk Na początku lat 80. ich małżeństwo przeżywało już poważny kryzys. Przełom nastąpił podczas pracy nad filmem "Wigilia ’81". Na planie spotkały się dwie aktorki – Barbara Wrzesińska i młodsza o kilkanaście lat Ewa Błaszczyk. Janczarski odwiedzał żonę podczas zdjęć. Wtedy właśnie poznał Błaszczyk. Między nim a młodą aktorką pojawiło się silne porozumienie. Oboje byli wtedy w innych związkach, dlatego początkowo starali się ignorować rodzące się uczucie. Jednak z czasem okazało się, że nie potrafią o sobie zapomnieć. Rok później Janczarski podjął decyzję o rozwodzie z Wrzesińską. Aktorka dowiedziała się, że jej mąż zakochał się w koleżance z planu – młodszej od niej o 17 lat. Dla Wrzesińskiej był to ogromny cios. Rozpad małżeństwa był dla Barbary Wrzesińskiej jednym z najtrudniejszych momentów w życiu. Tym bardziej że to właśnie dla Janczarskiego kiedyś zostawiła poprzedniego męża. Po latach mówiła o tym z gorzkim dystansem: "Mężowie mi się nie udali" – przyznała Magazynowi Retro. Choć początkowo miała żal do Ewy Błaszczyk, z czasem spojrzała na tę historię z większym spokojem. Zrozumiała, że odpowiedzialność za rozpad małżeństwa spoczywa przede wszystkim na jej mężu. Po rozwodzie Janczarski ożenił się z Błaszczyk. Para doczekała się bliźniaczek – Aleksandry i Marianny. SPRAWDŹ TEŻ: Historia Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy zaczęła się niepozornie. Potem stworzyli legendę Breakout
Jest jedną z najważniejszych kobiet w życiu Andrzeja Krzywego. To dla niej gwiazdor De Mono podjął ważną decyzję
Choć Andrzej Krzywy od lat kojarzy się z muzyką i estradą, w życiu prywatnym najważniejsza jest dla niego rodzina. Relacja z córką Aleksandrą ma swoje wyjątkowe tło, a jedna decyzja sprzed lat mówi o ich więzi więcej niż niejeden wywiad.
Andrzej Krzywy przez lata był obecny w domach słuchaczy dzięki przebojom nagrywanym z zespołem De Mono. Jednak poza sceną pełni rolę, którą sam stawia bardzo wysoko: jest tatą Aleksandry, znanej bliskim jako Ola. Choć ona konsekwentnie trzyma się z dala od blasku fleszy, z pojedynczych wypowiedzi i faktów można ułożyć obraz relacji opartej na uważności, odpowiedzialności i dużym zaufaniu. Kim jest Aleksandra Krzywy? Aleksandra Krzywy przyszła na świat w 1996 roku. Jest córką Andrzeja Krzywego i Beaty Szpigiel. Związek jej rodziców nie przetrwał i po 15 latach wspólnego życia para się rozstała. Ola nie buduje kariery w show-biznesie i nie funkcjonuje jako osoba publiczna, dlatego informacji na jej temat jest niewiele, a ona sama rzadko pojawia się w mediach. ZOBACZ TEŻ: Zjawiskowa córka Kingi Rusin i Tomasza Lisa bryluje na gali nominowanych do Orłów. Iga odnosi kolejne sukcesy Andrzej Krzywy zdecydował się na przeprowadzkę pod Warszawę Po rozpadzie pierwszego małżeństwa w życiu Andrzeja Krzywego pojawiła się Anna, która została jego drugą żoną. W tej relacji muzyk nie tylko odnalazł stabilizację, lecz także stworzył dom, w którym ważne miejsce zajęły dzieci. Krzywy adoptował Sarę, córkę swojej żony, a rodzinne układanki z czasem ułożyły się w sposób, który dla wielu osób może być zaskakująco harmonijny. Jedna z najbardziej wymownych decyzji w tej historii dotyczy miejsca życia. Krzywy przeprowadził się pod Warszawę, a w tle była troska o córkę i jej zdrowie. W tym przypadku przeprowadzka stała się symbolem gotowości do dostosowania całej codzienności do potrzeb dziecka. Jak mówił Konradowi Wojciechowskiemu, sytuacja w dzieciństwie nie należała do łatwych: "Ola była wcześniakiem, cały czas chorowała". Jakim ojcem jest Andrzej Krzywy? Krzywy podkreślał, że zależało mu na wychowaniu Oli z dala od mechanizmów show-biznesu. W rozmowach miał zwracać uwagę na prostą zasadę: to, że tata jest znany, pojawia się w telewizji, a jego piosenki są w radiu, nie oznacza łatwego życia. Według tej perspektywy wszystko i tak trzeba budować konsekwencją oraz pracą. Choć Aleksandra nie opowiada publicznie o sobie, z dostępnych informacji wynika, że zaakceptowała wybory ojca i dobrze odnalazła się w relacji z jego drugą żoną. Ważny jest też wątek Sary: Ola i jej przyrodnia siostra miały się ze sobą zaprzyjaźnić, a wspólna codzienność stworzyła więź, która opiera się na realnej bliskości i zaufaniu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Gwiazdor „Drogówki” pochwalił się ważnym osiągnięciem swojego syna. Mało kto wie, czym zajmuje się Jan Jakubik
Tak wyglądały powroty Ryszarda Kapuścińskiego do domu. Córka zapamiętała jeden niezwykły rytuał
Ryszard Kapuściński przez większość życia był w drodze – jako korespondent Polskiej Agencji Prasowej relacjonował wydarzenia z Afryki, Azji i Ameryki Łacińskiej. Jak wyglądała relacja z córką, gdy ojciec miesiącami przebywał poza domem? Zofia Kapuścińska, znana dziś jako Rene Maisner, po latach opowiada o dzieciństwie, w którym rozłąka była codziennością, ale powroty ojca zamieniały się w fascynujące opowieści o świecie.
Ryszard Kapuściński (ur. 4 marca 1932 w Pińsku, zm. 23 stycznia 2007 w Warszawie) był jednym z najwybitniejszych polskich reporterów i wieloletnim korespondentem zagranicznym Polskiej Agencji Prasowej. Jego książki – m.in. "Cesarz", "Szachinszach" czy "Heban" – uczyniły go jednym z najbardziej rozpoznawalnych reporterów na świecie. Jednak za legendą literatury faktu kryło się także życie rodzinne, w którym ogromną rolę odgrywały długie podróże, nieobecności i powroty pełne historii z najdalszych zakątków globu. Ryszard Kapuściński miesiącami bywał poza domem Kariera Ryszarda Kapuścińskiego była nierozerwalnie związana z podróżami. Jako korespondent zagraniczny Polskiej Agencji Prasowej przez wiele lat relacjonował wydarzenia z krajów Afryki, Azji czy Ameryki Łacińskiej – często w momentach przełomowych dla historii tych regionów. Był świadkiem rewolucji, przewrotów politycznych i procesów dekolonizacji. Ta praca oznaczała jednak długie miesiące poza domem. W czasach PRL zagraniczne wyjazdy dziennikarza były czymś wyjątkowym, ale dla jego rodziny oznaczały przede wszystkim życie bez ojca. Jak wspominała jego córka w rozmowie przywoływanej przez Polską Agencję Prasową, wyjazdy były czymś naturalnym. Rene Maisner podkreślała po latach, że jako dziecko nie odczuwała szczególnego żalu z powodu nieobecności ojca. Jak mówiła w wypowiedzi dla PAP, jego wyjazdy były po prostu częścią codzienności. "Ludzie czasami się zastanawiają, jak to było u nas w domu, zwłaszcza dla mnie w dzieciństwie, kiedy mój ojciec był dużo poza domem, bo przecież był korespondentem zagranicznym i dużo wyjeżdżał" – wspominała. Jednocześnie zaznaczała, że nie wiązało się to z poczuciem straty. W domu zawsze była mama, bliscy, babcie i ciocie, a życie toczyło się zwyczajnym rytmem szkoły i codziennych obowiązków. Jednak Rene nie zawsze zdawała sobie sprawę z wyjątkowości pracy ojca. Dopiero z czasem zaczęła rozumieć, że jego zawód nie jest zwyczajny. Moment uświadomienia sobie znaczenia jego pracy następował stopniowo – między innymi wtedy, gdy zaczęła oglądać z mamą telewizyjne wywiady z Kapuścińskim. Jednocześnie w szkolnym świecie informacja o zawodzie ojca robiła wrażenie na rówieśnikach. ZOBACZ TEŻ: Historia Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy zaczęła się niepozornie. Potem stworzyli legendę Breakout Gdy Kapuściński wracał z podróży, zapraszano rodzinę i znajomych Jeśli wyjazdy były codziennością, to powroty Kapuścińskiego stawały się prawdziwym wydarzeniem. Córka reportera wspomina, że razem z mamą jeździła na lotnisko, by odebrać go po kolejnych podróżach. Powrót ojca oznaczał także spotkania towarzyskie. Wieczorem w domu pojawiali się znajomi, a kolacja zamieniała się w długą opowieść o świecie. Jak relacjonowała w rozmowie dla PAP, były to momenty pełne emocji i ciekawości. Kapuściński opowiadał o krajach, z których właśnie wrócił, pokazywał mapy i tłumaczył, co wydarzyło się w różnych częściach świata. Rene Maisner z ogromną przyjemnością słuchała tych opowieści. To właśnie przy rodzinnych kolacjach po raz pierwszy poznawała historię i geografię świata – nie z podręczników, lecz z relacji kogoś, kto widział wszystko na własne oczy. Rene Maisner o relacji z ojcem Powroty Ryszarda Kapuścińskiego z reporterskich wypraw miały w domu swój szczególny rytm. "Po powrocie do domu poświęcał dwa dni, by dowiedzieć się, jak wygląda moje życie” – opowiadała w wywiadzie dla RP po latach. Dopiero później reporter wracał do swojego intensywnego trybu pracy: spotkań, rozmów i pisania."Ojciec poważnie traktował swoją rolę – człowieka, który porzuca wspólnotę i rusza w podróż, by poznać i przybliżyć pobratymcom inne kultury” – mówiła. Jednocześnie miał świadomość ceny, jaką trzeba za to zapłacić. "Godził się płacić za to cenę – bo rozstając się na jakiś czas z krajem, rozstawał się też z rodziną". Dzieciństwo córki reportera było więc w pewnym sensie życiem między jego wyjazdami i powrotami. "Z lat dziecięcych pamiętam, że spotkania z nim były zwykle nieoczekiwane. Kiedy się pojawiał, cieszyłam się, że znów będzie z nami” – wspominała. Jednocześnie podkreśla, że nie potrafiła okazywać żalu z powodu rozłąki. "Po prostu zbyt długo przebywał na innej półkuli" – tłumaczyła. Kapuściński zdawał sobie z tego sprawę i próbował w różny sposób nadrabiać stracony czas. "Gdy miałam kilka lat, przywoził mi lalki. Dziesięć lat później obdarowywał upominkami i ubraniami szytymi przez ludowych artystów z Meksyku czy Peru" – opowiadała. Egzotyczne prezenty, przywożone z reporterskich podróży, były w Polsce tamtych lat czymś niezwykłym. Jak przyznaje, wpisywały się w estetykę epoki dzieci kwiatów – a kolorowe, etniczne ubrania do dziś pozostały częścią jej stylu. Najważniejsza lekcja od Ryszarda Kapuścińskiego Choć Kapuściński zapisał się w historii jako wybitny reporter, jego córka podkreśla przede wszystkim jedną cechę jego charakteru – empatię. W rozmowie dla PAP mówiła, że dla jej ojca niezwykle ważne było otwarcie na drugiego człowieka i próba zrozumienia jego historii. "Empatia była dla niego bardzo ważna. Chciał dać głos tym, którzy go nie mają – ludziom ubogim, biednym, odrzuconym", przypomniała. To właśnie ta postawa pozwalała mu docierać do ludzi w różnych częściach świata i opowiadać ich historie w swoich reportażach. Jak podkreślała, potrafił nawiązywać kontakt z ludźmi niezależnie od kultury czy miejsca, w którym się znajdował. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Nie był przekonany do tekstu Osieckiej i unikał śpiewania po polsku. Jeden wieczór w Opolu zmienił wszystko Źródło: PAP.pl, RP.pl, dzieje.pl
Dramatyczne okoliczności były początkiem ich przyjaźni. Tylko w VIVIE! Dorota Wellman i Marta Klepka tak szczerze o kulisach wieloletniej relacji
Dorota Wellman i Marta Klepka. Popularna dziennikarka i bizneswoman z sukcesami. Jedna z Warszawy, druga z Poznania. Zgodnie mówią, że połączyła je nić szaleństwa. Wskoczyłyby za sobą… na*ie do basenu. Oto intrygująca historia ich przyjaźni i wspólnego projektu. Wysłuchała Katarzyna Piątkowska. Przypominamy archiwalny wywiad, który ukazał sie na łamach magazynu VIVA! w 2020 roku.
Dorota Wellman jest jedną z najpopularniejszych dziennikarek. Marta Klepka to bizneswoman, twórczyni projektu #byćkobietąontour. Zarządzany przez nią Hotel Blow Up Hall 5050 w Poznaniu co roku zdobywał nagrody za najlepszy tego typu obiekt na świecie. Umawiamy się na wywiad online. Wszystkie wolimy bliskie spotkania twarzą w twarz, ale przyjaciółki spędzają kolejny wspólny urlop w ukochanej przez Dorotę Grecji. Na dzień dobry roześmiane pokazują mi melony i arbuzy, które kupiły u przydrożnego sprzedawcy, żartują, że szkoda, że mnie tam nie ma, bo właśnie przechodzi obok nich na*i mężczyzna. Zresztą w tym wywiadzie o na*ości będzie więcej. Siedząc na tarasie wakacyjnego domu, opowiadają, że prawdziwa przyjaźń to niekoniecznie ta zawarta w szkolnej ławie i że nie trzeba mieć tyle samo lat, żeby podobnie patrzeć na świat. I że przyjaźń na dobre i na złe może zacząć się od… chorej nogi. Przyjaźń mimo wielu lat różnicy. Jak Dorota Wellman i Marta Klepka przełamały pokoleniową barierę? Ile jesteście w stanie ze sobą wytrzymać non stop? Dorota: Minimum dwa tygodnie. Marta: Ale bez siebie maksimum kilka dni. Dorota: Jesteśmy teraz całą paczką przyjaciół na wakacjach i mnóstwo rzeczy robimy razem. Ale przy okazji dajemy sobie wolność. Jak ktoś chce spokoju, to zamyka się i czyta książkę. Ktoś chce właśnie robić pastę jajeczną, to robi. Ktoś chce pływać, to pływa. Nie jesteśmy do siebie przyssani na amen. A jak byście miały siebie dosyć? Dorota: Takiej opcji nie ma. A jeśli już… najwyżej porozmawiamy poważnie ze sobą. Na przykład powiem: „Uspokój swoją nadpobudliwość, Klepka”, bo Martę często ogarnia taki entuzjazm, że trzeba go ostudzić. A czasem sobie pomilczymy. I też jest dobrze. Marta: Ale to się rzadko zdarza. Dorota: Marta mieszka w Poznaniu, ja w Warszawie, ale to nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy miały codzienny kontakt. Odwiedzamy się, dzwonimy do siebie. Marta: Czasem nawet kilka razy dziennie. Dorota: Ciągle mamy sobie mnóstwo rzeczy do powiedzenia. Ktoś idzie! O rany! Go*y facet! Marta: I jaki przystojny! Dorota: Kasia, szkoda, że nie możesz go zobaczyć! Myślisz teraz pewnie, że jesteśmy szurnięte. I masz rację. Jesteśmy. Marta: Połączyła nas nić szaleństwa… Dorota: …bo jak się spotka szurnięty z szurniętym, to się doskonale zrozumieją. I jak mówię Marcie, że teraz będziemy się kąpać na*o w basenie… Marta: …to idziemy się kąpać na*o w basenie. Dorota: Marta mówi: „O matko! O matko!” i idzie. Albo rozb*erze się razem ze mną na sesji zdjęciowej, choć potem, co prawda, odpowiednie rejony przykryłyśmy wielkimi kapeluszami. Cenię w niej to, że ma odwagę, żeby przekraczać swoje granice. Po co rozebrałyście się do na*a? Dorota: Zależało nam, żeby to zdjęcie, które znalazło się w VIVIE!, było bardzo kobiece, żeby pokazać, że kobiety mają niesamowitą moc i siłę do działania. Marta: Ale na przykład do założenia krótkich dżinsowych spodenek musiałaś mnie przekonywać. Dorota: Ona nie nosiła krótkich spodenek, a mnie to fascynowało. Przecież jak się wyjeżdża na wakacje, to trzeba mieć centralnie w du*ie, ile się ma lat, jak się wygląda i co ludzie pomyślą. Namówiłam ją i jest to mój sukces. I podoba mi się to, że tak jak ja lubi doświadczać nowych rzeczy. Jak na przykład nagranie audiobooka? Dorota: Zbiór moich felietonów został uzupełniony felietonami Marty. W odpowiedzi na moje. W ten sposób stworzyłyśmy całość, pokazałyśmy świat kobiet w różnym wieku, które na wiele spraw mają podobne poglądy, a na wiele zupełnie różne. Marta: Chodziło o to, żebyśmy te felietony przeczytały. Dorota: Ale wpadłam na pomysł, że nie będziemy ich czytać, tylko będziemy mówić. Chodziło mi o to, żeby uzyskać efekt rozmowy dwóch przyjaciółek na ważne tematy. Tobie było pewnie łatwiej, bo przecież masz doświadczenie telewizyjne, radiowe. Dorota: Dla mnie to też było nowe. Owszem, czytam teksty do moich programów, a to jest łatwizna. Byle nie seplenić. A tego obie się trochę obawiałyśmy… Marta: Trochę? Mnie prawie wynieśli z tego studia (śmiech). Dorota: W ciągu trzech godzin, zamknięte w małym, dusznym studiu nagrałyśmy długą, fantastyczną rozmowę. Marta: Bez żadnej przerwy! Dorota: Martuś, wiedziałam, że jeśli zwolnimy, zrobimy sobie przerwę, pójdziemy na kawę oraz sikać, nie utrzymamy tempa. Na szczęście tak Martę przećwiczyłam, że udało nam się to zrobić raz a dobrze. Widocznie jesteśmy bardzo zgrane i rozumiemy się bez słów. I wiemy, że drugi raz będzie gorszy, a trzeci jeszcze gorszy. Ten pierwszy w swoich emocjach jest zdecydowanie najlepszy. Nic nie musiałyśmy ustalać przed nagraniem. Tak jak mam z Marcinem Prokopem. Nie muszę z nim dyskutować, jak rozpoczynamy program i jakie kwestie poruszymy. My to już doskonale wiemy. To jest rodzaj telepatycznego przenikania, że wiemy, że tak zrobimy, i robimy to dobrze. My się z Martą też tego nauczyłyśmy. A to świadczy o bliskości, bo gdybyśmy się dobrze nie znały i nie rozumiały, toby na pewno nie wyszło. W badaniach CBOS wyszło, że przyjaźń jest ważną rzeczą tylko dla co dziesiątego Polaka. Dorota: Zupełnie tego nie rozumiem. Ja cały czas jestem głodna ludzi. A jak mi to minie, to będzie znaczyło, że umarłam. Mimo tego, że kilka razy zawiodłaś się na przyjaźniach? Dorota: Mimo tego. To, że ktoś mnie zawiódł czy rozczarował, nie zmieni tego, że nadal będę wierzyć, że przyjaźń jest możliwa, jest uczciwa, że poza rodzinnymi głębokimi relacjami jest jedną z najważniejszych relacji, jaką człowiek ma w życiu. Nie przestanę ufać drugiemu człowiekowi. I nie przestanę kochać innych ludzi, niezależnie od złych doświadczeń, które miałam. Mam też przecież dobre. Nie można o świecie myśleć źle i każdemu na dzień dobry przypisywać złe intencje. To by się dla nas wszystkich źle skończyło. Marta: Trzeba ufać. I mieć marzenia, bo bez nich nic by nam się nie udało zrealizować. Ja na przykład wymarzyłam sobie Dorotę. Zamieściłam ją w centralnej części mojej mapy marzeń. Dorota: Był tam jeszcze Tom Cruise (śmiech). Dziwne z tymi mapami. To jest jakaś historia nie z tej ziemi. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi Dramatyczny moment w Poznaniu. Chora noga i podejrzenie sepsy początkiem wielkiej relacji Dlaczego Dorota Wellman znalazła się na Twojej mapie marzeń?! Dorota: Też bym chciała to wiedzieć. Normalne to nie jest. Marta: Od zawsze fascynowały mnie kobiety i wszystko, co z nimi związane. Dlatego oglądałam wszystkie odcinki programu „Miasto kobiet”, które współprowadziła Dorota. I uwielbiałam słuchać, jak z szacunkiem traktuje ludzi, widzieć, że jest empatyczna i serdeczna. I pokochałam jej poczucie humoru. Wydawało mi się, że jest bardzo prawdziwa. I nie pomyliłam się. Ale nie marzyłam, że zostaniemy przyjaciółkami. Chciałam z nią po prostu porozmawiać. Często zastanawiałam się, o czym bym z nią rozmawiała, gdybym miała możliwość. Dorota: I podczas pierwszej rozmowy powiedziała mi… gdzie pojechać do lekarza. Miałam zdjęcia w Poznaniu i one były dosyć skomplikowane. Cały dzień siedziałam w wodzie. Miałam specjalne kalosze dla wędkarzy, wodery. Nie wiedziałam, że w jednym z nich siedział jakiś robal i u…bawszy mnie w nogę. Jak mnie ugryzł, tak wieczorem dostałam bardzo wysokiej temperatury i sytuacja zaczęła się robić bardzo poważna. Do tego stopnia, że lekarze stwierdzili, że mam podejrzenie sepsy. Marta skierowała mnie do właściwego szpitala, w którym natychmiast mnie przyjęto. Weszła tam ze mną, zrobiła rozpierduchę i natychmiast znalazł się ktoś, kto zajął się moją nogą. Pamiętam, że była cała w cekinach, bo jak to się wszystko zaczęło dziać, była z mężem w teatrze. I w tych cekinach szalała po poznańskim szpitalu. Marta: Dostałam SMS-a od konsjerża, że coś się dzieje z Dorotą. Dorota: Jej biedny mąż nie obejrzał spektaklu do końca. Ta noga rzeczywiście nas zbliżyła. Ale tak naprawdę połączyła nas rozmowa. Nam się po prostu świetnie rozmawiało na bardzo różne tematy. Mimo bardzo dużej różnicy wieku. Dorota: Rzeczywiście, dzieli nas bardzo wiele lat. Dwadzieścia. Całe pokolenie. Ale to nie stanowi dla nas żadnej przeszkody. My po prostu rozmawiamy o wszystkim. Od tej mojej nogi zaczęłyśmy się spotykać w hotelu na kawie, żeby sobie pogadać. A potem nie mogłyśmy już bez siebie być. Marta: Razem prowadzimy projekt #byćkobietąontour, który wymyśliłam, więc często o nim dyskutujemy. Ale niezależnie od tego, na jaki temat rozmawiamy, każda rozmowa zaczyna się od pytania Doroty, jak się czuję. Zawsze. Ludziom się wydaje, że prawdziwe przyjaźnie to te zawarte we wczesnej młodości. Budowane latami. Wy się spotkałyście jako dojrzałe kobiety. Dorota: Zdecydowanie zaprzeczam teorii, że prawdziwe przyjaźnie to takie, które mają historyczne korzenie. Kiedy się starzejemy, tak jak ja teraz, to już nie można zawrzeć nowej przyjaźni, nowej znajomości? Myślę, że to jest okropny błąd. Fajnego człowieka można spotkać na każdym etapie życia. W moim przypadku często są to ludzie młodsi, tak jak Marta. Oni mi dają młodość, energię, tak samo im się chce jak mnie. Są dla mnie bardzo istotnymi partnerami. I różnica wieku tu nie ma żadnego znaczenia. I etap życia, na jakim jesteśmy, również. Ważne jest to, czy jesteśmy tego drugiego człowieka ciekawi. Czy chce nam się w to zainwestować emocje, wysiłek i troskę. Marta: Najważniejsza jest ogromna chęć poznania drugiej osoby i słuchania jej. Dorota jest osobą, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. I zrobiłam to przy pierwszym wspólnym winie. Czułam, że mogę to zrobić. Potem oczywiście targały mną wyrzuty sumienia, że obarczyłam ją moimi przemyśleniami. Ale spotkałam się z absolutnym zrozumieniem. Nie znam drugiego takiego człowieka. Może jeszcze moja siostra taka jest. A Dorota jest jak moja siostra, moja przyjaciółka. Nie chcę powiedzieć, że jak mama… Dorota: …ale coś w tym jest. Przyjaźń to jest obecność. Czy w słowie, czy w telefonie, czy w trosce, czy w czymkolwiek innym. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Są małżeństwem od 38 lat i wciąż patrzą w tym samym kierunku. Sekret związku Doroty Wellman i jej męża Krzysztofa Przyjaźń bez granic: wspólne wakacje, codzienne telefony i kolacje na Skypie Kiedy pomyślałyście o sobie po raz pierwszy „przyjaciółka”? Dorota: Od razu nam się wydawało, że jest to wyjątkowa relacja i że trzeba o nią dbać. Marta: Wiem kiedy! Musiałam przyjechać do Warszawy i jak zawsze chciałam zatrzymać się w hotelu. Dorota do mnie zadzwoniła i powiedziała: „Będziesz spała u mnie w domu. Bez sensu te hotele”. Ja? Do Doroty Wellman do domu? – myślałam. Ona wiedziała, że zaczynam kombinować, jak się z tego wykręcić. Zadzwoniła za dwa dni i powiedziała: „Tylko nie kombinuj. Łóżko już jest przygotowane. Ręczniki leżą. Śpisz u mnie”. Dorota: Teraz Marta bywa u nas w domu regularnie. Ma swój pokój na górze. Mój syn, który się wyprowadził kilka lat temu i ma już swoje samodzielne życie, zostawił na strychu duży pokój. I to jest teraz pokój Marty i jej męża. Nie będą mieszkali w hotelach, kiedy mają w Warszawie kogoś bliskiego. Marta: Gdy przyjechałam pierwszy raz do Doroty, czułam się tak, jakbym przyjechała do swojego domu. Dorota z Krzysiem usiedli naprzeciw siebie, u szczytu stołu posadzili mnie. Nie było włączonego telewizora, radia, nie odbierali telefonów, podali mi kolację i byli skupieni tylko na mnie i na tym, co mówię. Poczułam się najważniejsza. Aż nie mogłam spać na tym poddaszu i długo do siebie dochodziłam. Dorota: Jak każdy, kto wraca do domu. Do bardzo zaprzyjaźnionego domu. Może to było przekroczeniem takiej granicy, wejście poza granicę prywatności? Wasza przyjaźń zrodziła się od pierwszego wejrzenia? Dorota: Coś w tym jest. Marta: Moja najpierw była platoniczna. Przecież miałam Dorotę na tej mapie marzeń. Dorota, marzyłaś, żeby mieć taką przyjaciółkę jak Marta? Dorota: Nie planowałam, szczerze mówiąc. Takich rzeczy nie da się zaplanować. Mam wielu przyjaciół. Jednak więcej mężczyzn niż kobiet. Dlatego że kobiety są bardziej zawistne? Dorota: Po prostu lepiej się z nimi dogaduję. Rzeczywiście, szczególnie w naszym show-biznesowym środowisku często króluje zawiść, a nawet nienawiść. Ale jest mi to obce uczucie. Czasami, gdy ktoś zrobi dobry wywiad w telewizji, myślę: O kurczę, ale się udało. Zazdroszczę, że trafił się świetny rozmówca. Ale nigdy bym nie pomyślała: Ożeż ty zdziro! Że tobie się właśnie udało. Tak cię nienawidzę! Nie wszystkie kobiety muszę kochać jakoś wyjątkowo, ale wszystkie doceniam. I równolatki, i młodsze, i starsze, i piękniejsze, mające więcej możliwości niż ja. Po prostu lubię kobiety. Uważam, że są wspaniałe. Tak wiele osób próbowało wymazać je i ich osiągnięcia z polskiej historii. Trzeba im oddać cześć i hołd. Pamiętam takie spotkanie podczas #byćkobietąontour po strajku nauczycieli. Nauczycielki naszych dzieci zaczęły mówić, że są nic niewarte, bo nikt ich nie posłuchał. Wszyscy twierdzili, że tylko walczą o pieniądze, że są bez znaczenia w tym środowisku i społeczeństwie. A wszyscy obecni na sali wstali i zaczęli bić brawo. Marta: Były też siostry zakonne, które mówiły, że jest im przykro, że nikt nie traktuje ich jak kobiety. Dorota: Opowieści kobiet, takie jak Kasi Nosowskiej czy Jolanty Kwaśniewskiej, która opowiadała o innej sferze bycia pierwszą damą, doprowadzają nas do łez. Dzięki tym spotkaniom przeżywamy piękne chwile. I dzięki sobie nawzajem? Dorota: Uwielbiamy sobie robić prezenty. To nie jest łatwe, bo nie chodzi o byle jaki prezent. I nie chodzi też o prezent drogi. Tylko chodzi o słuchanie drugiej osoby, która marzy o czymś małym. To jest najprzyjemniejsza rzecz – bycie Świętym Mikołajem w przyjaźni. Po prostu. Marta: Zgubiłam kosmetyczkę ze wszystkimi kosmetykami. Dorota przez dwa miesiące mi ją uzupełniała. Po jednym kosmetyku. Dorota: Nie chodziło o to, żeby kupić wszystko naraz. Marta: Dorota lubi biesiadować, kocha dobrą kuchnię, gotowanie. Urządziłam jej więc przyjęcie niespodziankę, na którym wszyscy byliśmy ubrani na biało. Jak we Francji podczas letnich pikników. Dorota: Ale tak naprawdę to rozmowa i obecność to jest to, co jest najważniejsze w przyjaźni. Nam nie przeszkodziła nawet pandemia. Owszem, nie mogliśmy się spotkać osobiście. Ale urządzaliśmy sobie kolacje na Skypie. Łączyliśmy się i jak zwykle byliśmy razem przy stole. Pomagaliśmy sobie w tych trudnych czasach. Tak budujemy nasze piękne wspomnienia i tworzymy nasz album wspomnień. Rozmawiała KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ TEŻ: Adam Stachowiak ujawnia prawdę o rozwodzie z żoną. Publicznie przyznał się do zdrady. Na odpowiedź nie musiał długo czekać
Nigdy nie chciała być żoną, a jej najlepszą przyjaciółką jest córka. Ich wyjątkowa relacja ma początek w osobistym dramacie
Nie ma szczęścia do głównych ról, ale z tych drugoplanowych robi perełki. Tak jak w serialu "Niania Frania", w którym wcieliła się w postać Teresy Maj. To właśnie dzięki tej roli cała Polska odkryła Elżbietę Jarosik i doceniła jej talent komediowy. Do rozśmieszania widzów, na ekranie i w teatrze, ma wyjątkowy dar. Wyjątkowy tym bardziej, że dzieliła się nim nawet wtedy, gdy sama z trudem powstrzymywała łzy. Jak wtedy, gdy stanęła na scenie tuż po tym, gdy straciła dziecko
Do dziś słyszy od ludzi na ulicy, że była fenomenalna w serialu "Niania Frania". Widzowie wciąż pamiętają postać Teresy Maj, mamy tytułowej bohaterki. Głośną, wścibską, przemądrzałą i... niezwykle zabawną. Niektóre wątki z tego serialu przypominają to, co dzieje się w w prywatnym życiu Elżbiety Jarosik. Aktorka, która dziś kończy 78 lat, ma wyjątkową relację z córką Anną i obie lubują się w odgrywaniu zabawnych scenek "z życia wziętych", które publikują na swoich profilach w mediach społecznościowych. Zobacz też: Elżbieta Jarosik i jej córka Anna – wyjątkowa relacja matki i córki | Viva.pl Nigdy nie wyszła i nie wyjdzie za mąż O byciu matką Elżbieta Jarosik marzyła, ale żoną być nie chciała. Chociaż cieszyła się dużym powodzeniem u płci przeciwnej, nigdy nie zdecydowała się na małżeństwo. Nawet gdy zaszła w ciążę, z ojcem Anny nie związała się na stałe, mimo że - jak przyznała w jednym z wywiadów - był on jej pierwszą miłością. Miała 35 lat, kiedy na świecie pojawiła się córka. Łączenie macierzyństwa z pracą aktorki wydawało się być nie do pogodzenia. Istotną rolę odegrała wtedy jej mama, która pomagała w opiece nad wnuczką i zdjęła z aktorki część obowiązków. „To niesamowite, ale czasem czułam, jakby Ania była moją młodszą siostrą, a nie córką” – zdradziła Jarosik w wywiadzie z Plejadą. Tam też wyjawiła, że nigdy nie zamierzała wziąć ślubu i zdania na pewno nie zmieni. Bardziej przyjaciółki niż matka i córka Żyły w domu pełnym kobiet; mężczyźni pojawiali się w nim sporadycznie. Pomimo samotnego macierzyństwa, Elżbieta Jarosik doskonale zastępowała dwójkę rodziców. Jej córka do dziś składa jej życzenia zarówno na Dzień Matki, jak i Dzień Ojca. Ich codzienność można zobaczyć na profilach obu pań. Wspólnie nagrywają zabawne filmy, dobrze się przy tym bawiąc. Przez jakiś czas prowadziły również podcast „Jarosik zgłoś się” we współpracy z fundacją Projekt Kobiety. Rzadko się spierają, a najpoważniejsza różnica zdań między nimi dotyczyła wyboru drogi zawodowej. Gdy Anna oznajmiła, że chce zostać aktorką, Elżbieta Jarosik usiłowała ją zniechęcić do tego pomysłu. Ostatecznie jednak zaakceptowała jej wybór. Dziś czasem pracują razem, a wspólne granie sprawia im ogromną przyjemność. Po ogromnej stracie ukojenie odnalazła w teatrze Więź, jaka łączy Elżbietę Jarosik z córką, ma swoje źródło w dramatycznym doświadczeniu sprzed lat. Aktorka opowiedziała o tym w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem w jego programie „Demakijaż”. Jak wyznała, kiedyś straciła dziecko tuż przed porodem. „To było w sylwestra, zaniechali badań co godzinę, bo to było przed porodówką, i dziecko zmarło. Ja zasnęłam… dziecko zmarło. To… to… straszne. Naprawdę nie wiem, jak ja to przeżyłam” – z poruszeniem mówiła Jarosik. Po ogromnej stracie ukojenie odnalazła w teatrze, który stał się dla niej terapią. A gdy na świecie pojawiła się Ania, Elżbieta oddała jej całą swoją miłość i dbała o to, by dziecku niczego nie zabrakło. Była szczęśliwa, że po bolesnej stracie mogła spełnić marzenie o byciu mamą i strzegła małej Ani jak oka w głowie. Dziś nie musi już jej pilnować, może za to cieszyć się budowaną przez lata bliską więzią. Zobacz również: Anna Jarosik w "M jak miłość" – córka Elżbiety Jarosik zaskoczyła widzów | Viva.pl Źródła: Plejada.pl, kobieta.wp.pl,
Czułe gesty Pedro Pascala wywołały lawinę pytań. Kim jest tajemniczy mężczyzna u jego boku?
Pedro Pascal od lat uchodzi za jednego z najbardziej charyzmatycznych i jednocześnie najbardziej dyskretnych aktorów swojego pokolenia. Gwiazda „The Last of Us” i „The Mandalorian” rzadko mówi o życiu prywatnym, a na czerwonym dywanie konsekwentnie skupia uwagę na pracy. Nic więc dziwnego, że gdy w sieci pojawiły się zdjęcia przedstawiające go w czułych gestach z innym mężczyzną, internet zareagował natychmiast. Kim jest osoba, która towarzyszyła mu podczas spacerów po Nowym Jorku?
Najnowsze fotografie wykonane przez paparazzi pokazują Pedra Pascala podczas swobodnego spaceru po jednej z nowojorskich dzielnic. Aktor wydaje się zrelaksowany i uśmiechnięty. U jego boku widać mężczyznę, z którym rozmawia, obejmuje się i trzyma pod rękę. W świecie show-biznesu nawet najdrobniejszy gest potrafi uruchomić lawinę komentarzy. Tym razem było podobnie. Zdjęcia błyskawicznie obiegły media społecznościowe, a fani zaczęli zadawać pytania o charakter tej relacji. Czy to nowa miłość? Bliski przyjaciel? A może współpracownik? Kim jest Rafael Olarra? Mężczyzną uchwyconym na zdjęciach jest Rafael Olarra. To argentyński dyrektor kreatywny i art director, związany z branżą artystyczną i modową. W środowisku kreatywnym znany jest z pracy przy projektach wizualnych oraz współpracy z luksusowymi markami i przestrzeniami hotelowymi. Choć dla szerokiej publiczności jego nazwisko może brzmieć tajemniczo, w świecie designu i sztuki funkcjonuje od lat. Media przypominają również, że w przeszłości był łączony z aktorem Lukiem Evansem, jednak sam Olarra nie komentuje publicznie swojego życia prywatnego. ZOBACZ TEŻ: Wzruszył Hollywood do łez. Teraz zachwyci Polskę. W tle wielki sukces naszej rodaczki Pedro Pascal i jego życie prywatne Pedro Pascal konsekwentnie oddziela życie zawodowe od prywatnego. Urodzony 2 kwietnia 1975 roku w Santiago de Chile aktor wielokrotnie podkreślał, jak ważna jest dla niego rodzina i bliskie relacje. Po emigracji do Stanów Zjednoczonych dorastał w Teksasie i Kalifornii, kształcił się w Orange County School of the Arts oraz Tisch School of the Arts w Nowym Jorku. Jego droga do międzynarodowej sławy nie była prosta — przez lata pojawiał się w epizodycznych rolach w serialach takich jak "Buffy: Postrach wampirów” czy "Prawo i porządek", zanim przełom przyniosła rola Oberyna Martella w "Grze o tron". Dziś jest jednym z najbardziej rozchwytywanych aktorów Hollywood, ale wciąż pozostaje osobą niezwykle powściągliwą, jeśli chodzi o życie uczuciowe. Nigdy publicznie nie potwierdził żadnego związku. Nie buduje medialnego wizerunku na romansach, nie udziela wywiadów o relacjach. Być może właśnie dlatego każde zdjęcie z kimkolwiek wywołuje tak silne emocje. TYLKO NA VIVA.PL: "Jestem zbyt emocjonalna i wszystko mocno przeżywam". Za swoją nadwrażliwość Dominika Gwit-Dunaszewska zapłaciła wysoką cenę
Byli sobie bliżsi, niż wielu myślało. Nieznany rozdział relacji Olbrychskiego i Osieckiej
W świecie polskiej kultury niewiele było relacji tak wyjątkowych i opartych na prawdziwym porozumieniu. Łączył ich wzajemny podziw, intelektualna bliskość i poczucie humoru, które pozwalało im przetrwać najtrudniejsze momenty. To historia o przyjaźni, która mimo upływu lat wciąż pozostaje jedną z najbardziej poruszających w artystycznym środowisku.
Ich relacja była jak film – z pięknymi kadrami, podróżami, odrobiną szaleństwa i cichym uczuciem, które gdzieś tam skrzyło się w tle. Daniel Olbrychski i Agnieszka Osiecka – on, jeden z największych aktorów swojego pokolenia, ona – niekwestionowana królowa słowa, dama polskiej poezji i piosenki. Połączyło ich coś więcej niż znajomość. Ich przyjaźń miała głębię, która – choć nigdy nie przerodziła się w romans – była równie intensywna jak największe namiętności. Jak Daniel Olbrychski poznał Agnieszkę Osiecką? Wszystko zaczęło się w teatrze Poznali się w połowie lat 60., w czasach, gdy Osiecka święciła triumfy w Teatrze Ateneum dzięki sztuce Niech no tylko zakwitną jabłonie. "Byłem na tym spektaklu kilkanaście, a może nawet kilkadziesiąt razy" – wspominał Olbrychski. Choć wtedy zakochany w swojej przyszłej żonie, Monice Dzienisiewicz, to właśnie na bankiecie po jednym z przedstawień po raz pierwszy spotkał Agnieszkę. Miała w sobie coś, co przyciągało – lekkość bycia, intelekt, nieoczywisty urok. Nie było romansu. Romantyczna noc Osieckiej i Olbrychskiego w Paryżu Wielu mogłoby pomyśleć, że między nimi coś się wydarzyło. Szczególnie po wspomnieniu Daniela o ich wspólnej nocy w Paryżu. "Wylądowaliśmy u mnie. A ja miałem jedno małżeńskie łóżko, właściwie materac – i jedną kołdrę!" – opowiada aktor. Byli razem pod jedną kołdrą, lekko wstawieni, wolni, a jednak… nie przekroczyli granicy. "To chyba zdarzyło mi się raz w życiu – spać z kobietą o takim temperamencie, tak piękną, tak powabną, pod wspólną kołdrą bez żadnego zbliżenia. Pamiętam, że rano, gdy się obudziłem, Agnieszka krzątała się już w kuchni, przygotowując śniadanie. To było niezwykłe", wspominał aktor. Zobacz również: Wszyscy myśleli, że Maryla Rodowicz i Daniel Olbrychski wezmą ślub, ale aktor nie mógł rozwieść się z żoną. Co było przeszkodą? Gdy Maryla była miłością Olbrychskiego, Osiecka była jego opoką Osiecka była obecna w wielu ważnych momentach życia Olbrychskiego. Gdy związał się z Marylą Rodowicz, poetka dołączyła do ich świata – podróżowała z nimi, wspierała, tłumaczyła Marylę angielskim impresariom, pokazywała Londyn i wnosiła niepowtarzalny klimat do ich codzienności. Była jak most łączący ludzi, a jednocześnie dyskretna obserwatorka. "Agnieszka zawsze stała po mojej stronie" – mówił Daniel. Kiedy Polska dyskutowała, czy powinien grać Kmicica, ona nie miała wątpliwości. Trwała przy nim, nawet wtedy, gdy po nocnej eskapadzie do baru Zodiak groziła mu napaść. W jego wspomnieniach Osiecka jawi się jako osoba czuła, lojalna, niezastąpiona. Zobacz też: Marylę Rodowicz i Agnieszkę Osiecką łączyła wyjątkowa przyjaźń. Jak się poznały? Osiecka wspierała Olbrychskiego po rozstaniu z Rodowicz Wspólne wakacje, konie, pływanie w Bugu, spontaniczne decyzje, kolacje z artystyczną elitą… To wszystko budowało niezwykłą nić między nimi. "Byliśmy jak rodzina" – mówił Olbrychski. Nawet gdy Maryla odeszła, to właśnie Agnieszka była tą, do której przyszedł z bólem. "Spokojnie i cierpliwie mnie wysłuchiwała, nic nie mówiąc. Z własnego doświadczenia wiedziała przecież świetnie, że takie sprawy każdy musi przeboleć sam… Towarzyszyła mi, milcząc…", wspominał Olbrychski. Miłość życia Daniela Olbrychskiego. To Osiecka ich sobie przedstawiła Agnieszka Osiecka miała także udział w jednym z najważniejszych życiowych wyborów Olbrychskiego – to właśnie ona poznała go z Krystyną Demską, jego późniejszą żoną. Ich wspólna przyjaciółka nie owijała w bawełnę. "Krysiu, przyjrzyj się Danielowi, bo jeszcze nie spotkał kobiety, która by na niego zasługiwała" – miała powiedzieć z typową dla siebie szczerością. To spotkanie okazało się przełomowe – choć żadne z nich wtedy nie przypuszczało, że ta relacja przetrwa próbę czasu i stanie się fundamentem trwałego związku. Daniel i Krystyna pobrali się w 2003 roku i od tamtej pory są nierozłączni, nie tylko prywatnie, ale i zawodowo. Zobacz też: Poznali się przypadkiem, połączyła ich wspólna praca. Oto historia Daniela Olbrychskiego i Krystyny Demskiej Wszystkie cytaty pochodzą z książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Los odebrał jej ukochaną córkę i męża. Do dziś nie pogodziła się z tą stratą, ale pociechę dają jej wnuki i muzyka
Nazywana jest pierwszą damą polskiego jazzu. Jej utwory zna niemal każdy. Polaków porusza nie tylko swoimi piosenkami, ale też historią życia, w którym doświadczyła bolesnych strat. Dziewięć lat temu odeszła jej córka Pamela, w ubiegłym roku nagle zmarł jej ukochany mąż. Obie te tragedie zmieniły jej życie, ale jej nie złamały. Ewa Bem, która dziś obchodzi 75. urodziny, mimo wszystko powtarza, że miała udane życie.
Jest jedną z najpopularniejszych wokalistek jazzowych w Polsce. Jej utwory, między innymi „Moje serce to jest muzyk”, „Wyszłam za mąż, zaraz wracam” oraz „Jak człowiek uparty”, śpiewane są przez pokolenia. I chociaż na scenie zadebiutowała prawie 60 lat temu, wciąż jest aktywna zawodowo i angażuje się w nowe muzyczne projekty. Połączyła swoje siły między innymi z artystą młodego pokolenia – Vito Bambino, w wyniku czego powstał utwór „Futurismo”. Pierwsza dama polskiego jazzu ma wiele wcieleń, jednak żadne z nich nigdy nie przysłoniło tego, co dla niej najważniejsze – rodziny. A mało kto przeszedł tyle co właśnie Ewa Bem. Zobacz też: Ewa Bem wywiad po śmierci męża – poruszające wyznanie artystki | Viva.pl „Uśmiech na dwóch nogach” Pierwszą olbrzymią tragedią w jej życiu była strata córki. Tym bardziej że ukochane dziecko było prawdziwym aniołem, a Ewa często nazywała ją „uśmiechem na dwóch nogach”. Dlatego diagnoza glejaka u młodej kobiety była prawdziwym ciosem dla wszystkich. Cała rodzina usłyszała, że zostały jej dwa lata. Pamela musiała przejść ciężką operację, a później długie leczenie chemioterapią. Choroba coraz bardziej zabierała jej siły, a mimo to wciąż miała apetyt na życie. W rozmowie ze "Światem Gwiazd" Ewa Bem opowiedziała o swoim ogromnym podziwie dla zięcia, który, gdy jej córka jeździła już na wózku, wciąż zabierał ją na wyjazdy zagraniczne oraz nad morze. We wspomnianym wywiadzie artystka wyjawiła również, że nie może pogodzić się z tym, iż wnuki nie poznały, jaka była ich mama, i nie będą jej pamiętały. Pamela odeszła dokładnie dwa lata i 14 dni po postawieniu diagnozy. Niespodziewana diagnoza Strata córki była czymś niewyobrażalnie ciężkim dla całej rodziny. Ewa Bem z tego powodu zawiesiła swoją karierę muzyczną. Wciąż trudno jej się z tym pogodzić, jednak w pewnym momencie sama musiała zmierzyć się z chorobą nowotworową. Wiadomość o niej była niespodziewana, zwłaszcza że zawsze regularnie i skrupulatnie wykonywała badania profilaktyczne. Przed jednym z występów trafiła do szpitala z silnym bólem płuca. To właśnie wtedy okazało się, że artystka ma raka jajnika IV stopnia. Na dzień dzisiejszy choroba jest w remisji, jednak wciąż wymaga stałej kontroli i przyjmowania chemioterapii. Przez cały przebieg leczenia był przy niej jej ukochany mąż, który towarzyszył jej przy każdym badaniu. Nie pozwalał mówić o swojej chorobie – był pewien, że niebawem wyzdrowieje Ryszard Sibilski był prawdziwą miłością jej życia. Pojawił się niedługo po jej rozstaniu z poprzednim mężem – basistą Tadeuszem Gogoszem. Gdy się poznali, Pamela miała zaledwie dwa i pół roku, a ponieważ ich uczucie było niczym rażenie piorunem, bardzo szybko zamieszkali razem. To właśnie wtedy przylgnął do niego pseudonim "Dżindżin" od samby, mający być ułatwieniem dla córek, które nie do końca wiedziały, jak zwracać się do nowego partnera mamy. Szybko okazało się, że słowo to tak pasuje do Ryszarda, że już przy nim zostało. Byli wyjątkową parą i zawsze razem. Woził żonę na koncerty i na każde badanie, nie odstępował jej nawet na krok. Po ciężkiej chorobie Ewy obiecali sobie, że nic już nie może ich rozdzielić. Dlatego też wieść o diagnozie Ryszarda była prawdziwą tragedią. Był prawdziwym okazem zdrowia, a także nie było żadnych niepokojących sygnałów, by coś było nie w porządku. Nie pozwalał nikomu mówić o swojej chorobie, pewien, że niebawem wyzdrowieje i wróci do pełni sił. Odejście "Dżindżina" zaledwie sześć tygodni po diagnozie było prawdziwym szokiem dla całej rodziny, ale też dla wszystkich, którzy go znali. W rozmowie ze Światem Gwiazd Ewa Bem przyznała, że wciąż nie może sobie poradzić z żadną ze strat w swoim życiu. Gdy patrzy na portret męża wiszący w jej domu, na nowo wzbudza to w niej wszystkie emocje, wywołując nurtujące pytanie: czemu ją opuścił. Byli razem przez 42 lata i trudno było sobie wyobrazić równie zakochaną parę. Zobacz również: Ponadczasowy hit Sojki w wykonaniu Ewy Bem na VIVA! People Power | Viva.pl Artystka jednak, mimo tragedii oraz głębokiego żalu, podniosła się. Przyznała, że początkowo z pewnością pomógł jej w tym szok i adrenalina, dopiero po kilku miesiącach zaczęła podtrzymywać ją muzyka. Często wciąż udaje, ponieważ ból po stracie jest nie do opisania, dlatego też jest wdzięczna za nieocenioną pomoc swojej drugiej córce, Gabrysi, o którą dziś w szczególności się martwi, by ta była szczęśliwa. Ewa Bem we wspomnianej rozmowie dla Świata Gwiazd powiedziała pięknie, że ona swoje życie „zjadła”. Przeżyła wszystko, co się dało – i karierę, i wzloty, i prawdziwą miłość, i smutki, i cierpienie. Można powiedzieć, że żyła pełną piersią, chociaż do dziś zupełnie nie jest w stanie zrozumieć powodu całego cierpienia. W tym roku, 23 lutego, pierwsza dama polskiego jazzu skończyła 75 lat.
Poznali się w najtrudniejszym momencie, ona była jego największą opoką. Jacek Rozenek i jego żona pierwszy raz tak szczerze o kulisach związku
Cztery lata temu ich drogi przecięły się w najmniej oczywistym momencie. On mierzył się z konsekwencjami udaru i życiowym kryzysem, ona postanowiła mu pomóc. Dziś Jacek i Maria Rozenkowie mówią wprost o sile uczucia, powrocie do pracy i o tym, dlaczego szesnastoletnia różnica wieku nie ma dla nich żadnego znaczenia.
Są historie, które brzmią jak gotowy scenariusz filmowy. Opowieści o upadku, ciszy, która zapada po burzy, i o kimś, kto w tej ciszy wyciąga dłoń. W życiu Jacka Rozenka ten moment przyszedł w najmniej spodziewanym czasie. A wraz z nim nowa miłość, Maria. Spotkanie, które zmieniło wszystko. Początek relacji Jacka i Marii Rozenków Cztery lata temu spotkali się podczas świątecznego wydarzenia dobroczynnego. On, uznany aktor, ale w życiowym kryzysie. Jak wspominała Maria Samuel, Jacek „wpadał życiowo, zdrowotnie i finansowo w studnię bez dna”. To nie była metafora rzucana na wyrost. To był realny stan człowieka, który po udarze musiał na nowo nauczyć się funkcjonować. Ona nie przeszła obok niego obojętnie. Zamiast dystansu, zaangażowanie. Zamiast lęku, działanie. Maria Samuel szybko wzięła sprawy w swoje ręce i zaczęła pomagać na wielu płaszczyznach. To wsparcie nie było chwilowe ani powierzchowne. Z czasem przerodziło się w głęboką relację, a potem w miłość, która w ubiegłym roku została przypieczętowana ślubem. „Nie miałem żadnej potrzeby wiązania się na dłużej z kimkolwiek na świecie. Aż spotkałem Marysię”, wyznał Jacek Rozenek w studiu „halo tu polsat”. Dziś patrzą na siebie z czułością, ale i z wdzięcznością. Ich relacja dojrzewała w cieniu choroby i niepewności. Może właśnie dlatego jest tak mocna. „Jacek jest dobrą duszą, wspaniałym człowiekiem, mądrym życiowo, z silnym kręgosłupem moralnym”, mówiła Maria. „To jest to, co ja myślę o Marysi”, odpowiadał bez wahania aktor. Ich słowa nie brzmią jak wyuczone deklaracje. To raczej spokojne, pewne siebie komunikaty ludzi, którzy przeszli przez ogień i wiedzą, ile kosztuje odbudowa. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Bosacka o kulisach drugiego małżeństwa. Już w dniu ślubu musieli z mężem podjąć trudną decyzję Jacek Rozenek wrócił do pracy Stabilizacja w życiu prywatnym zbiegła się z gotowością do powrotu do pracy. Na początku marca widzowie zobaczą Jacka Rozenka w dwudziestym, jubileuszowym sezonie serialu „Gliniarze”. Decyzja o wejściu na plan zapadła szybko. Przypomnijmy, że aktor wciela się w postać niejednoznaczną, wielowymiarową, którą sam określa jako „szarą”, pozbawioną prostego podziału na dobro i zło. To rola wymagająca, ale, jak sam przyznaje, daje mu ogromną radość. Nie oznacza to jednak, że przeszłość całkowicie zniknęła. „Mam ogromną radość z grania tej roli. Są drobne problemy, na przykład afazja, z którą cały czas się mierzę. [...] Ale to jest drobny fragment choroby, który jeszcze mi towarzyszy”, mówił szczerze. W tych słowach nie ma żalu ani buntu. Jest akceptacja. Świadomość, że pewne ograniczenia pozostają, ale nie muszą definiować całego życia. Dla Jacka Rozenka praca stała się nie tylko zawodowym wyzwaniem, lecz także symbolem powrotu do równowagi. Jacek Rozenek i jego żona o różnicy wieku W rozmowie nie zabrakło również tematu, który od dawna budzi zainteresowanie mediów, czyli szesnastoletniej różnicy wieku między małżonkami. Dla nich to jednak kwestia drugorzędna. Maria Samuel-Rozenek podkreśla, że to „tylko liczba” i traktuje wiek jako „ziemską statystykę”. Jacek Rozenek dodaje krótko: „w ogóle nie istnieje to w naszych rozmowach”. „To nie jest ogromna różnica wieku”, skwitował. W ich przypadku znacznie ważniejsze jest wspólne doświadczenie i misja, którą dziś realizują. Bazując na własnych przeżyciach, powołali do życia fundację wspierającą osoby w kryzysach. Wiedzą, czym jest bezradność i jak wiele znaczy pomoc drugiego człowieka. Maria mówi o swoim mężu z podziwem: „Jacek jest dla mnie kimś, kto wzleciał jak feniks z popiołów”. Patrząc na nich, trudno oprzeć się wrażeniu, że ta metafora nie jest przesadą. Ich historia to opowieść o tym, że nawet w najciemniejszym momencie można odnaleźć światło, czasem w sobie, a czasem w oczach drugiego człowieka. I że miłość, choć nie usuwa wszystkich trudności, potrafi nadać im sens. Źródło: Halotupolsat.pl. CZYTAJ TEŻ: Mimo rozwodu, wciąż tworzy rodzinę z byłą żoną. Tak mówi o ich relacji
Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem
Peter Fonda przyszedł na świat 23 lutego 1940 roku w Nowym Jorku jako syn jednego z najwybitniejszych aktorów Złotej Ery Hollywood – Henry’ego Fondy. Choć nazwisko otwierało drzwi do kariery, nie gwarantowało bliskości w domu. Relacja ojca i syna przez lata była pełna dystansu, niedopowiedzeń i bólu. Dopiero wspólna praca na planie filmu przyniosła przełom. Dziś, w dniu jego urodzin, wracamy do tej poruszającej historii.
Peter Fonda wychowywał się w cieniu legendy. Henry Fonda był aktorem o niepodważalnym autorytecie, laureatem Oscara za rolę w filmie „Nad złotym stawem” (1981), a wcześniej gwiazdą takich produkcji jak "Grona gniewu" czy "Dwunastu gniewnych ludzi". Jednak za ekranową charyzmą krył się mężczyzna, który – jak wspominał jego syn – miał trudność w okazywaniu uczuć. Aktorskie dziedzictwo Fondów Rodzina Fondów to jedna z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii kina. Henry Fonda (ur. 16 maja 1905 r., zm. 12 sierpnia 1982 r.) był symbolem moralnego kręgosłupa amerykańskiego filmu. Jego dzieci – Jane Fonda (ur. 21 grudnia 1937 r.) i Peter Fonda – dorastały w świecie reflektorów, ale również w cieniu rodzinnej tragedii. Matka Petera, Frances Sophia Seymour, odebrała sobie życie w 1950 roku, gdy chłopiec miał zaledwie 10 lat. Rodzinny dramat głęboko naznaczył relacje między ojcem a dziećmi. Henry Fonda nie rozmawiał z nimi otwarcie o śmierci matki – Peter przez lata nie znał prawdy o okolicznościach jej odejścia. To doświadczenie stało się jednym z fundamentów późniejszego emocjonalnego dystansu. Mimo napięć Peter Fonda podjął aktorską drogę. Studiował w Omaha Community Playhouse, a jego debiut filmowy przypadł na lata 60. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola w "Easy Rider" (1969), filmie, który stał się manifestem kontrkultury i przyniósł mu nominację do Oscara za scenariusz. ZOBACZ TEŻ: Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil Trudne relacje wewnątrz rodziny Fondów Peter Fonda wielokrotnie mówił w wywiadach, że jego ojciec był człowiekiem zdystansowanym i chłodnym emocjonalnie. Wychowywał dzieci w sposób surowy, skupiony na dyscyplinie i pracy. Po śmierci żony Henry Fonda szybko wrócił do życia zawodowego, a obowiązki rodzicielskie w dużej mierze przejęli opiekunowie. Brak rozmów o tragedii rodzinnej i nieobecność emocjonalna ojca sprawiły, że Peter przez lata czuł się odrzucony. Aktor wspominał, że nigdy nie usłyszał od ojca słów miłości w dzieciństwie. Ten brak stał się źródłem wewnętrznego buntu, który znajdował ujście zarówno w wyborach artystycznych, jak i w stylu życia. Relacje w rodzinie Fondów były skomplikowane także na innych poziomach. Jane Fonda również opowiadała o chłodzie ojca i trudnej walce o jego uwagę. Rodzeństwo łączyło doświadczenie dorastania w cieniu wielkiej kariery Henry’ego, ale każde z nich przepracowywało tę relację na swój sposób. "Tuż przed śmiercią ojca powiedziałam mu, że go kocham i wybaczam mu wszystko. Mam nadzieję, że i on wybaczył mi, że nie byłam lepszą córką. Nic nie mówił, ale płakał", mówiła później Jane Fonda w programie "Who's Talking to Chris Wallace". Henry Fonda i Peter Fonda pojednali się na planie filmowym Przełom w relacji Petera i Henry’ego przyszedł pod koniec życia seniora rodu. W 1979 roku obaj spotkali się na planie westernu "Wanda Nevada", w którym zagrali razem. Dla Petera była to pierwsza zawodowa współpraca z ojcem – symboliczna próba odbudowania więzi. Wspólna praca stworzyła przestrzeń do rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Peter Fonda przyznał po latach, że dopiero wtedy usłyszał od ojca słowa, na które czekał całe życie. Henry Fonda miał powiedzieć do syna: "Chcę, żebyś wiedział, że kocham cię, synu". Te proste słowa stały się dla Petera momentem przełomowym. Choć nie wymazały lat dystansu, pozwoliły na zamknięcie bolesnego rozdziału. Henry Fonda zmarł trzy lata później, w 1982 roku. Dla Petera był to czas refleksji i próby uporządkowania własnych doświadczeń. Peter Fonda, który sam był ojcem – m.in. aktorki Bridget Fondy (ur. 27 stycznia 1964 r.) – wielokrotnie podkreślał, że doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na sposób, w jaki budował relacje z własnymi dziećmi. Chciał być bardziej obecny i otwarty emocjonalnie. "Dla mojego ojca aktorstwo było ucieczką od życia, formą terapii. Bridget taka nie jest", mówił w rozmowie z "New York Times". Aktor zmarł 16 sierpnia 2019 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Wspominany jest jako artysta niezależny, twórca "Easy Rider", ale także jako człowiek, który przez całe życie próbował zrozumieć swojego ojca. Historia Petera Fondy i Henry’ego Fondy pokazuje, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą znaleźć ukojenie – czasem dopiero pod koniec wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Źródło: Plejada.pl, film.wp.pl
Za kulisami "Znachora" narodziła się wyjątkowa więź. O relacji Anny Dymnej i Tomasza Stockingera mówi się do dziś
Relacja Anny Dymnej i Tomasza Stockingera na planie „Znachora” do dziś budzi emocje widzów, którzy w ich ekranową miłość wierzyli bez cienia wątpliwości. Choć łączyła ich przede wszystkim praca i aktorska pasja, atmosfera tamtych zdjęć sprawiła, że między młodymi gwiazdami pojawiła się wyjątkowa nić porozumienia – pełna ciepła, młodzieńczego zachwytu i subtelnej chemii, którą kamera uchwyciła z niezwykłą intensywnością.
"Znachor" Jerzego Hoffmana to dzisiaj kultowe dzieło polskiej kinematografii, do dzisiaj chętnie oglądane i emitowane każdego roku przy okazji świąt i spotkań rodzinnych. Film oparty jest na powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i opowiada o losach wybitnego chirurga, profesora Rafała Wilczura — w tę rolę doskonale wcielił się Jerzy Bińczycki, który opuszczony przez żonę i córkę, szuka ukojenia w alkoholu. W wyniku bójki rani się w głowę i traci pamięć. Anna Dymna i Tomasz Stockinger: historia relacji na planie "Znachora" Tuż obok Jerzego Bińczyckiego, w "Znachorze" zachwyciła także Anna Dymna, która wcieliła się w rolę córki profesora Wilczura, Marysię. Aktorka również wypowiedziała się na temat współczesnej produkcji filmu, podkreślając, że to jak najbardziej pozytywna wiadomość. "Taka przygoda, jak moja w Znachorze — i z tą ekipą, i z tym filmem — daje człowiekowi radość życia nawet w najgorszych momentach", wyznała aktorka (cytat za kultura.onet.pl). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsM5jMC-a0b60f0.jpg" width="1600" height="1621" alt="Lodz 10.1981 / Bielsk Podlaski 09.1981. Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor", n/z od lewej: aktor Jerzy Binczycki, rezyser Jerzy Hoffman.,Image: 428375320, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor"" /> Potwierdzeniem jej słów był komentarz, który kilka lat temu wygłosił Artur Barciś, wcielający się wówczas w jedną z postaci drugoplanowych, Wasylka. "Myśmy się wszyscy od razu zaprzyjaźnili, nikt nie traktował mnie jak debiutanta. Marzyłem o tym, żeby zagrać w takim filmie. Scenariusz był świetny. Miałem poczucie, że złapałem Pana Boga za nogi", mówił aktor, dla którego była to pierwsza rola kinowa. W idealnej wizji reżysera, Jerzego Hoffmana, cały film miał opierać się na trzech zawodowcach, Jerzym Bińczyckim, Annie Dymnej i Danielu Olbrychskim. Za tym trzecim skłaniała się bardzo mocno żona reżysera, Walentyna i nie ukrywała swojego rozczarowania, kiedy okazało się, że aktor nie weźmie udziału w produkcji. Drugim wyborem był Piotr Garlicki, ale ostatecznie rolę przyjął młody Tomasz Stockinger, który zagrał hrabiego Leszka Czyńskiego, ogromnie zakochanego w filmowej Marysi. "Żona Hoffmana dawała mi to do zrozumienia, że ktoś inny miał być zatrudniony na moje miejsce. Była niezadowolona. Ale jak widać rola w Znachorze była mi pisana", wspominał przed laty aktor w wywiadzie dla "Show". Zagranie młodego hrabiego walczącego o serce Marii Wilczur było dla młodego aktora wielką szansą. Tomasz Stockinger zaledwie trzy lata wcześniej ukończył warszawską szkołę teatralną. 29-letnia wówczas Anna Dymna była już bardzo znaną aktorką, a młodszy od niej o cztery lata Stockinger dopiero zaczynał rozwijać swoją karierę. Widzowie mieli okazję widzieć go w popularnych serialach jak "Dom" czy "07 zgłoś się", ale nie został z nich szczególnie zapamiętany. "Znachor" dał aktorowi możliwość, aby rozwinąć skrzydła i dać się zapamiętać większej widowni, co też w pełni wykorzystał. ZOBACZ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Dymna i Stockinger mieli się ku sobie? Tomasz Stockinger razem ze swoją filmową partnerką stworzyli piękną parę. Aktor nie ukrywał, że bardzo szybko narodziła się pomiędzy nimi aktorska synchronizacja, dopasowanie, a także chemia. Mimo że oboje byli już wówczas w stałych związkach, zapałali do siebie ciepłym uczuciem. "Stworzyliśmy piękną parę. Podczas zdjęć naprawdę się sobie podobaliśmy", wspominał w jednym z wywiadów Tomasz Stockinger. "Była między nami chemia. Ania była w kolejnym związku, ja byłem żonaty. Ale czasem korzystaliśmy z okazji, by się poprzytulać. Dobrze nam to szło, podobnie jak całowanie. Pocałunki były jak najbardziej prawdziwe, bo dobry aktor nie może udawać! Było mi cudownie. Granie z Anią było czystą przyjemnością. Ona swoją grą wywoływała we mnie tak naturalne reakcje, że już nic nie musiałem dodatkowo grać". Niedawno jeszcze więcej powiedział o uczuciach, jakie miał do Anny Dymnej... "Lubiliśmy bardzo sceny całowania, często prosiliśmy, żeby jeszcze jedną próbę zrobić. Naprawdę się sobie podobaliśmy", mówił w radiu Tomasz Stockinger, ale dodawał, że wiedział, że ta relacje nie przeniesie się na prawdziwe życie. On był żonaty, ona dopiero co się zaręczyła… Tak czy tak film zmienił życie aktora. „Jak tylko "Znachor" pojawił się w kinach, to bił wszelkie rekordy. Poczułem uderzenie wielkiej popularności. Trudno mi było przejść niezauważonym ulicą. Koncentrowałem na sobie wzrok pięknych pań, dziewczyn. Na szczęście sodówka mi nie odbiła. To wszystko były zjawiska, które wynikały z tego, że po prostu Hoffman zrobił świetny film", opowiadał dla Radia RMF24. Aktor opisał również kulisy pięknej, acz łamiącej serca widzów sceny, w której jego bohater zawozi róże na grób ukochanej. Kwiaty okazały się najdroższymi różami w historii polskiej kinematografii. "Mistrz Hoffman wiedział, że w tej scenie kwiaty są ważniejsze od aktorów. Produkcja stawała na rzęsach, aby zdobyć je w okolicy, było kilka podejść. Te niespełniające marzeń różyczki doprowadzały reżysera do szału. Produkcja wysłała więc taksówkę z Bielska na warszawski bazar przy Polnej. Rachunek był astronomiczny. Na takie kwiaty mogli sobie pozwolić w owych czasach jedynie cudzoziemcy", opowiadał aktor. Gra aktorska Tomasza Stockingera była na tyle przekonująca, że do hrabiego Czyńskiego pisało wiele dziewcząt, co w pewnym momencie doprowadziło do niebezpiecznej sytuacji. Jedna z fanek na skutek nieodwzajemnionego uczucia miała grozić aktorowi. "Kobieta miała zamiar zaczaić się i oblać mnie kwasem solnym - wspomina w wywiadzie. Ja tej pani na oczy nie widziałem! Musiałem jednak uważać przez parę wieczorów, wychodząc z teatru, czy gdzieś tam nie stoi zaczajona z czymś w ręku", opowiadał przed laty aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rok podchodów i randka jak z filmu. Filip Gurłacz długo nie wierzył, że ma u niej szansę Źródła: kultura.onet.pl, film.wp.pl, swiatgwiazd.pl, RMF24
Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
W życiu Magdy Cieleckiej nie było miejsca na przelotną miłość. Każdego ze swoich partnerów kochała, po każdym nosi w sercu trwały ślad
Szczera, bezpośrednia i odważna. Nie boi się mówić o tym, co myśli ani co czuje. Nie boi się też kończyć relacji, gdy uczucie się kończy. Złamała niejedno serce, mężczyźni, z którymi się rozstawała, podobno nie mogli powstrzymać łez, a jeden z jej byłych partnerów powiedział, że „trzeba mieć jaja, by się rozstać z Cielecką”. Dziś jest szczęśliwie zakochana w Bartoszu Gelnerze i - jak zawsze - nie przejmuje się tymi, którzy mówią, że ta miłość nie może się udać.
Choć zagrała wiele wyjątkowych ról, o żadnej z nich nie mówiono tyle, co o jej wieku. A raczej o różnicy wieku między nią, a jej aktualnym partnerem. Magdalena Cielecka, która 20 lutego obchodzi 54. urodziny, jest bowiem starsza o swojego partnera o 16 lat. Dla wielu to dziwne, wręcz szokujące. Ale to nic nowego, bo dla Polaków niemal każdy jej związek był szokujący, tyle że z innych powodów. Sama Cielecka ostatnio udzieliła kilku szczerych wywiadów, w których opowiedziała zarówno o relacji z Bartoszem Gelnerem, jak i o dawnych związkach. Powiedziała o swoich rozczarowaniach oraz frustracjach, a także o tym, czym kieruje się w swoim życiu. Zobacz też: Magdalena Cielecka bez filtrów bezdzietności i o presji, której doświadczają kobiety | Viva.pl „Mam świadomość, ile jestem starsza od mojego partnera” Nie inaczej jest w przypadku związku z 16 lat młodszym Bartoszem Gelnerem. Od początku ich relacja była owiana tajemnicą i poniekąd można powiedzieć, że jej początek zarezerwowany jest wyłącznie dla desek Teatru Nowego, w którym się poznali. Jak przyznała Cielecka w podcaście WojewódzkiKędzierski, nie wystawiają się na „patelnię”, do tego stopnia, że co jakiś czas pojawiają się plotki oraz spekulacje o ich rozstaniu. Jest to z pewnością, pod pewnym względem, związane z dużą różnicą wieku między aktorami. Czytaj także: Dzieli ich 16 lat, łączy wielka miłość. Magdalena Cielecka dosadnie o różnicy wieku między nią a ukochanym. Nie brała jeńców „Mężczyźni od wieków mieli młodsze partnerki i uznawano to za coś normalnego, wręcz zrozumiałego. Na szczęście się to zmienia. Ja mam świadomość, ile jestem starsza od mojego partnera. Najważniejsze jest to, że jeżeli dwójka ludzi chce być razem, to jest to tylko ich sprawa i na ich zasadach” – mówi gwiazda we wspomnianej rozmowie. Jednocześnie przyznała, że pomimo zwiększonej liczby filmów z wątkiem romansu, w którym kobieta jest starsza od mężczyzny, wciąż w Polsce jest to temat tabu. Świat dopiero do tego dojrzewa. W jej życiu nie było miejsca na wakacyjną miłość Miłość od zawsze była dla Magdy Cieleckiej nadrzędną wartością, a obok niej sytuowała się wolność, o czym wspomniała w wywiadzie z Magdą Mołek „W Moim Stylu”. „Od miłości wszystko się zaczyna” – wyznaje z uśmiechem aktorka. Natomiast w rozmowie z Kubą Wojewódzkim i Piotrem Kędzierskim zdradziła, że w jej życiu nie było miejsca na „wakacyjną miłość”. Wszystkie relacje były dla niej bardzo ważne i, choć nie przetrwały, zostawiły w niej trwały ślad. Koniec każdej z nich wiązał się z bólem, dla niej i dla jej partnerów. Jeden z nich wyznał nawet, że „trzeba mieć jaja, by się rozstać z Cielecką”, na co aktorka zareagowała rozbawieniem. Uchodzi za chłodną, zdystansowaną. Taką, która rozkochuje w sobie mężczyzn, a potem ich porzuca. Ale Cielecka nie jest drapieżną femme fatale. Jej najważniejsze związki - z Grzegorzem Jarzyną, Andrzejem Chyrą czy Dawidem Wajntraubem - były wynikiem pragnienia znalezienia prawdziwej miłości. Na pytanie o obecnego partnera i to, czy słucha jej rad w kontekście zawodowym, przyznała ze śmiechem: „On jest totalnie suwerenny, a poza tym jest też krnąbrny i wiem, że jakbym ja mu coś zasugerowała, to zrobiłby odwrotnie”. Cielecka zdradziła również, że Bartosz Gelner ma obecnie konkretny plan na siebie. Jego celem są wielkie role o interesujących, a zarazem trudnych zadaniach. Zawsze szczera, bez tematów tabu Aktorka nie boi się głośno mówić o swoich poglądach zarówno politycznych, jak i życiowych. Twardo przyznała we wspomnianym wywiadzie w podcaście WojewódzkiKędzierski, że jest mocno rozczarowana polityką – zarówno z jednej, jak i z drugiej strony rządu – dlatego rzadziej ogląda treści z tym związane. Zobacz również: Kiedyś tworzyli jedną z najgorętszych par, do dziś razem współpracują: "Byliśmy z Andrzejem smakowitym kąskiem i idealnym tematem" Śmiało mówi też o kobiecości oraz o postrzeganiu roli społecznej kobiety. Odważnie powiedziała, że macierzyństwo dla niektórych jest obowiązkiem, jednak według aktorki to przede wszystkim świadomy wybór, a także możliwość, która często jest pomijana. Zdaniem gwiazdy bardzo często nie bierze się pod uwagę innych powodów bezdzietności w przypadku kobiety, takich jak egoizm, lenistwo czy kariera. Rzadko kiedy w takich sytuacjach myśli się, że dana osoba po prostu nie może mieć dzieci. „Wam, mężczyznom, wybacza się więcej” – dodała Magda Cielecka. Zobacz również: Madalena Cielecka bez ogródek o różnicy wieku w związku i relacji z Bartoszem Gelnerem | Viva.pl Magdalena Cielecka to nie tylko utalentowana aktorka, ale i postać, która nie boi się mówić o ważnych społecznie sprawach. Chroni swoją prywatność przed mediami, ale nie gryzie się w język, gdy jest taka potrzeba. Już niebawem będzie można zobaczyć ją w długo wyczekiwanej, ekranizacji „Lalki". Swoją rolą na pewno nas zaskoczy. I nie raz jeszcze zaskoczy nas też odważnymi decyzjami w życiu prywatnym. Źródła: Podcast WojewódzkiKędzierski, Podcast "W MOIM STYLU" Magda Mołek, kobita.wp.pl
„Zarzekałam się, że żaden artysta”. Tego Ostrowska nigdy wcześniej nie mówiła. Poruszające wyznanie o miłości życia
Małgorzata Ostrowska po ponad czterdziestu latach związku pożegnała męża, Jacka Gulczyńskiego, który zmarł 5 grudnia 2025 r. W najnowszym wywiadzie artystka opowiada o swoich emocjach, ostatnich rozmowach z ukochanym i trudach codzienności po tej bolesnej stracie.
Małgorzata Ostrowska i Jacek Gulczyński przez ponad czterdzieści lat tworzyli związek oparty na przyjaźni, wzajemnym szacunku i głębokim porozumieniu. Ich relacja nie zaczęła się od wielkiego romansu, lecz od lat znajomości i wspólnych doświadczeń, które z czasem przerodziły się w trwałe uczucie. W grudniu 2025 roku artystka musiała jednak zmierzyć się z najboleśniejszą stratą – śmiercią męża. Dziś otwarcie opowiada o ostatnich chwilach u jego boku, przeżywaniu żałoby i codzienności, która po jego odejściu już nigdy nie będzie taka sama. Ponad czterdzieści lat miłości Małgorzaty Ostrowskiej i Jacka Gulczyńskiego przerwane dramatyczną stratą Małgorzata Ostrowska i Jacek Gulczyński byli razem ponad czterdzieści lat. Ich historia zaczęła się w latach 80., gdy Gulczyński fotografował zespół Lombard. Artystka podkreśla, że początkowo była to relacja towarzyska, a nie miłość od pierwszego wejrzenia. Ostrowska przyznała, że prowadziła intensywne życie, a jej przyszły mąż rozumiał jej codzienność. Z biegiem lat ich więź się zacieśniała, tworząc niezwykły związek, który zakończył się dramatycznie w grudniu 2025 roku. Historia związku – przyjaźń i wzajemny szacunek zamiast nagłego romansu W rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem dla „Świata Gwiazd” Małgorzata Ostrowska ujawniła, jak wyglądały początki jej relacji z Jackiem Gulczyńskim. Artystka wyznała, że poznali się dzięki jej ówczesnemu narzeczonemu, a przez długie lata utrzymywali kontakty na płaszczyźnie koleżeńskiej i przyjacielskiej. Dopiero z czasem zrodziło się głębokie uczucie. „My się poznaliśmy na zupełnie innej płaszczyźnie. Jacek robił zdjęcia jeszcze dla Lombardu. Myślę, że około 40 albo 45 lat się znaliśmy. Długo funkcjonowaliśmy na płaszczyźnie najpierw koleżeńskiej, potem przyjacielskiej. Mieliśmy swoich partnerów. Mało tego, zapoznał mnie z Jackiem mój ówczesny narzeczony” – wspomina Ostrowska. Artystka przyznaje, że to, co najbardziej ją do Gulczyńskiego przyciągało, to poczucie humoru, artystyczna dusza i życiowe doświadczenie. Jednak wcześniej nie sądziła, że zwiąże się z artystą. "Jacek – oprócz faktu, że był bardzo przystojnym młodym facetem – był dowcipny i był też artystą. Ja swojego czasu, jeszcze przed Jackiem, zarzekałam się, że żaden artysta, absolutnie, bo to są w ogóle porąbani ludzie. Wiele rzeczy mi imponowało: te sprawy artystyczne, poczucie humoru, a na przykład fakt, że jak urodziłam nasze dziecko, to on miał większą praktykę, ponieważ miał starszego syna. W pewien sposób zajmował się więc maleństwem i to mi też imponowało", opowiadała dla Świata Gwiazd wokalistka. Sprawdź też: Hit lat 80. powstał na potrzeby kultowego filmu. Wszyscy się zachwycali, mało kto wie, kim jest tajemnicza Meluzyna, o której śpiewa Ostrowska Ostatnie miesiące życia Jacka Gulczyńskiego i świadomość zbliżającej się tragedii W grudniu 2025 roku media obiegła informacja o śmierci Jacka Gulczyńskiego. Małgorzata Ostrowska, przeżywając żałobę, ujawniła, że miała świadomość zbliżającego się końca wcześniej niż jej mąż. – Ja miałam niestety świadomość większą niż Jacek. Wiedziałam, że jest nie tak. Wiedziałam to, tylko nie wiedziałam, że tak szybko się to potoczy – powiedziała w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem ze "Świata Gwiazd". Te słowa pokazują, jak trudny był dla niej czas niepewności i oczekiwania na nieuchronne. Ostatnia rozmowa Małgorzaty Ostrowskiej z mężem – bolesne pożegnanie i niemożność zatrzymania czasu Dziennikarz zapytał Małgorzatę Ostrowską, czy udało jej się pożegnać z mężem. Artystka przyznała, że ostatnie rozmowy odbywały się „na raty”, ponieważ ze względu na chorobę Jacka Gulczyńskiego kontakt z nim bywał utrudniony. – Udało się w taki sposób, że uważam, że się udało – podsumowała Ostrowska, nie kryjąc wzruszenia. Małgorzata Ostrowska samotnie mierzy się z pustką i prozą codzienności po śmierci męża Po stracie ukochanego Małgorzata Ostrowska została sama z obowiązkami i odpowiedzialnością za dom oraz zwierzęta. – Tutaj też mam wielkie szczęście i życzliwych ludzi wokół siebie, bo ja mam dwa psy i kota, dom, ktoś tam musi to ogarniać, każdy ma swoje życie. To trochę trwało, zanim to się poukładało. (…) Nie mogę sobie pozwolić na bezsilność, bo mam dwa psy i kota. Nie ma takiej możliwości – powiedziała stanowczo w wywiadzie. Codzienność po śmierci męża stała się dla artystki prawdziwym wyzwaniem, ale mimo bólu i pustki nie poddaje się, ponieważ czuje odpowiedzialność za dom i zwierzęta. Przeżywanie żałoby według Małgorzaty Ostrowskiej – nie ma jednej drogi przez stratę Artystka w poruszający sposób mówi o tym, jak wygląda żałoba po ukochanej osobie. Podkreśla, że nie istnieje uniwersalny sposób na poradzenie sobie ze stratą. – Myślę, że to w ogóle nie można mówić w kategoriach: jak to przeżyć. Nie da się tego przeżyć tak… Jest pustka i tą żałobę się przeżywa takimi etapami, te etapy przechodzą w bardzo różnych momentach. Albo przychodzą szybko, albo przychodzą za pół roku. Też na to nie ma metody – wyznała szczerze Ostrowska. Jej słowa są odzwierciedleniem autentycznych emocji, z jakimi musi mierzyć się każdego dnia. Czytaj też: Małgorzata Ostrowska pożegnała męża. Jacek Gulczyński spoczął w wyjątkowym miejscu Źródła: swiatgwiazd.pl, fakt.pl
Jej dramat śledziła cała Polska, nikt nie był w stanie jej pomóc. Dlaczego Agnieszkę Kotulankę pokonały "demony", z którymi zmagała się od młodości?
Miała talent, sławę, powodzenie. Agnieszka Kotulanka miała też przyjaciół, którzy próbowali jej pomóc, gdy w ostatnich latach niszczyła ją straszna choroba. Byli jednak bezradni, mogli tylko bezsilnie patrzeć, jak powoli staje się cieniem dawnej siebie. Dziś mija ósma rocznica śmierci aktorki. I znów powraca pytanie: dlaczego nie udało się uratować Agnieszki Kotulanki?
Jako Krystyna Lubicz z "Klanu" zdobyła sympatię milionów widzów, którzy zapamiętali jej promienny uśmiech, niespożytą energię oraz zaraźliwą pogodę ducha. Grała tam kobietę, która śmiało stawiała czoła wyzwaniom i potrafiła rozwiązać każdy problem. W prawdziwym życiu tak nie było. Polacy, którzy przez lata podziwiali ją w filmach i serialach, ze smutkiem obserwowali jej osobisty dramat. Aktorka, która miała wszystko - talent, popularność, powodzenie, kochające dzieci - przegrała walkę z nałogiem i depresją. Zmarła 20 lutego 2018 roku w wieku zaledwie 61 lat. Dlaczego nikt nie był w stanie jej pomóc? Agnieszka Kotulanka: przeszła do legendy, także jako śpiewająca aktorka Urodziła się jako Agnieszka Kotuła. Pochodziła z podwarszawskiego Legionowa, ojciec był wojskowym, mama prowadziła dom. O aktorstwie marzyła już w liceum. Była absolwentką warszawskiej PWST, związana z teatrem, ceniona za warsztat i wrażliwość. Po szkole grała w bardzo cenionym warszawskim Teatrze Współczesnym, między innymi w głośnym spektaklu „Mahagonny”, u boku Krystyny Tkacz, Stanisławy Celińskiej, Adama Ferencego. Potem związała się z teatrem „Syrena”. Widzowie pamiętają ją nie tylko z „Klanu”, ale też z seriali takich jak „W labiryncie” czy „Na dobre i na złe”. Jednak to rola w najdłużej emitowanej polskiej telenoweli dała jej ogromną rozpoznawalność. Zobacz także: Grali dobrane małżeństwo, za kulisami ich relacje były trudne. Aktor wyjawił prawdę Była nie tylko zdolną aktorką, słynęła też z talentu wokalnego. Występowała w spektaklach muzycznych Wojciecha Młynarskiego i na Festiwalach Piosenki Aktorskiej. Do legendy przeszło wykonanie przez nią piosenki „Przez minutę”, której melodię stanowił walc Des-Dur op. 64 Chopina, zwany minutowym. A słowa napisał do niego Wojciech Młynarski. Warto zobaczyć na Youtubie to wykonanie. Unikała zwierzeń, nie chciała niczyjego wsparcia Z relacji osób z planu i znajomych Agnieszki Kotulanki wynikało, że z czasem stawała się coraz bardziej wycofana. Nie chciała rozmawiać o problemach. Unikała zwierzeń. Kiedy pojawiały się pierwsze sygnały, że zmaga się z uzależnieniem od alkoholu, wiele osób próbowało ją wspierać. Proponowano terapię, leczenie, rozmowę. Ona – jak mówili bliscy – zamykała się w sobie. Powoli odcinała się od ludzi, co nie było winą aktorki, bo wynikało z jej stanu zdrowia i z jej konstrukcji psychicznej. Alkohol stawał się cichym towarzyszem codzienności. Najpierw niewinnie, potem coraz bardziej destrukcyjnie. W przypadku Agnieszki Kotulanki dramat rozgrywał się na oczach środowiska, ale jakby za szybą. O tym jak ciężko było o kontakt z aktorką i rozmowę o jej problemach mówił jej serialowy mąż, Tomasz Stockinger. Czytaj również: Tak ekipa Klanu zapamiętała Agnieszkę Kotulankę: „Była trudna we współpracy, nie dała sobie pomóc" Agnieszka Kotulanka chciała mężczyzny, który opanuje jej demony Była żoną i matką dwójki dzieci. W rozmowie dla „Vivy” mówiła, że marzyła o mężu, który pomoże opanować jej wewnętrzne demony. Miała różne "lęki, traumy, histerie". Z mężem Jackiem Sas-Uhrynowskim byli 12 lat, wyjechali razem w poszukiwaniu nowych możliwości do Kanady. Agnieszka Kotulanka wróciła po dwóch latach, jej małżeństwo przeżywało kryzys, praktycznie nie istniało. Aktorka zdecydowała się na rozwód, który na pewno był dla niej bardzo trudnym przeżyciem. Podjęła rolę samotnej matki dwójki dzieci – syna Michała i córki Katarzyny, które bardzo ją kochały. Odbudowywała aktorską karierę. Czytaj również: Był jedynym mężem Agnieszki Kotulanki. Tak po rozwodzie potoczyło się życie Jacka Sas-Uhrynowskiego Jako kobieta zawsze bardzo się podobała. Krążyły legendy o zakochanym w niej kiedyś Krzysztofie Stelmaszyku. Podobno kochał się w niej już na studiach, a po latach pojechał za nią aż do Kanady. Głośno było także o jej romansie z Pawłem Wawrzeckim. Bardzo się kochali, ale aktor nie chciał zostawić rodziny, przede wszystkim córki chorej na porażenie mózgowe. Gdy został wdowcem i zaproponował Agnieszce Kotulance wspólny dom, ona odmówiła. Podobno bardzo tego żałowała. Na pewno nie czuła się spełniona w miłości, chociaż nigdy nie brakowało jej powodzenia i adoratorów. Samotność i mrok w blasku fleszy Ostatecznie Agnieszka Kotulanka w 2013 roku przestała pojawiać się w „Klanie” . Ekipie bardzo zależało, żeby wróciła. Były pisane różne scenariusze, które później poprawiano ze względu na jej kłopoty osobiste. Ale ostatni raz pojawiła się w „Klanie” w 2014 roku. Była osobą dumną. Nie lubiła mówić o słabościach. Wizerunek silnej, eleganckiej kobiety był jej tarczą. Chociaż w mediach pojawiały się też zdjęcia, na których aktorkę, zaniedbaną, z opuchniętą twarzą, trudno było rozpoznać. Podobno wychodziła na prostą, kiedy 20 lutego 2018 roku dostała udaru krwotocznego, czyli wylewu. Skarżyła się tego dnia na bóle głowy, ale przypisywała je zmianom pogody. Nikt się nie spodziewał, że tak szybko odejdzie. To był szok, nie tylko dla rodziny. Czytaj też: Czy Agnieszka Kotulanka wpadła w alkoholizm przez Pawła Wawrzeckiego? Z zewnątrz jej życie to był sukces, rozpoznawalność, pieniądze, rodzina. W środku: lęk, samotność, może poczucie niespełnienia. Sława nie chroni przed depresją. Popularność nie leczy traum. A pieniądze nie dają odporności na ból. Była aktorką wrażliwą, delikatną, może zbyt kruchą na brutalność życia. Dziś, sześć lat po jej śmierci, łatwo oceniać. Trudniej zrozumieć, jak bardzo musiała cierpieć, Historia Agnieszki Kotulanki to nie tylko opowieść o przedwczesnym odejściu znanej aktorki. To dramat kobiety, która w blasku reflektorów wyglądała na spełnioną, a w ciszy własnego domu toczyła nierówną walkę z wewnętrznymi demonami. Uzależnienie nie jest kaprysem ani moralną słabością. To choroba, która wymaga leczenia, empatii i czasu. Czasem – mimo starań – bywa silniejsza niż wsparcie najbliższych. To smutne, że na jej życiu takim cieniem położył się nałóg. Bo przecież najlepiej byłoby wspominać Agnieszkę Kotulankę z jej najlepszych chwil, z dobrych ról i pięknie zaśpiewanych piosenek.