Doda zrobiła coś niewyobrażalnego po rozstaniu. Nagranie z "eks z Ciechanowa" podbija Internet
Doda po raz kolejny udowodniła, że relacje po rozstaniu nie muszą oznaczać konfliktu. Podczas świątecznego pobytu w rodzinnym Ciechanowie artystka spotkała się... ze swoimi byłymi partnerami!
Choć życie uczuciowe Dody od lat budzi zainteresowanie, tym razem nie chodziło o spektakularne zwroty akcji. Spotkanie z byłym narzeczonym i dawną partnerką odbyło się w kameralnej, niemal codziennej atmosferze. Artystka pokazała jego fragmenty w mediach społecznościowych, podkreślając, że przeszłość nie musi być ciężarem, a może stać się częścią dojrzałej relacji. Doda spotkała się z byłą partnerką i byłym narzeczonym W świecie, w którym rozstania często kończą się publicznymi sporami, taka sytuacja może budzić zdziwienie. Doda, znana z wyrazistego charakteru i bezkompromisowych wypowiedzi, tym razem pokazała zupełnie inne oblicze. Spotkanie z byłym narzeczonym oraz dawną partnerką odbyło się w atmosferze swobody i wzajemnego szacunku, bez śladu napięcia, które mogłoby sugerować trudną przeszłość. Coraz częściej mówi się o tym, że dojrzałość emocjonalna polega nie tylko na budowaniu nowych relacji, ale również na umiejętności domykania tych, które należą już do przeszłości. Artystka wielokrotnie podkreślała w wywiadach, że jej wcześniejsze związki nie należały do łatwych, lub kończyły się w trudnych okolicznościach. Tym bardziej znaczące jest spotkanie, o którym mówi dziś cały Internet. ZOBACZ TEŻ: Anna Samusionek mówi wprost o wierze i świętach. To dlatego obchodzi Wielkanoc inaczej niż większość Polaków Doda u boku byłych partnerów: "Najlepsi eks są z Ciechanowa" Artystka relacjonowała te momenty w mediach społecznościowych z wyraźnym uśmiechem i lekkością, która udzielała się także odbiorcom. "Najlepsi eks są z Ciechanowa. Od 25 lat zero wywiadu czy podcastu" – rzuciła z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru, pokazując, że potrafi spojrzeć na swoje dawne relacje z dystansem, ale i czułością i wdzięcznością. W podobnym tonie wypowiedziała się o jednym ze swoich byłych partnerów, podkreślając jego zawodowe osiągnięcia i osobiste atuty: "Kochani, chciałam powiedzieć, że Damian jest bardzo zdolnym architektem, także oprócz tego, że jest przystojny, od waszych wiadomości dźwięczy mu cały czas telefon, to pamiętajcie, że jest bardzo utalentowany."
Gdy był na dnie, Mel Gibson uratował jego karierę. Potem gwiazdor "Iron Mana" odwdzięczył mu się na oczach całego świata
Robert Downey Jr., który obchodzi dziś urodziny, jest jednym z najpopularniejszych i najbardziej uwielbianych aktorów Hollywood. Mało kto wie, że powrót na szczyt zawdzięcza... Melowi Gibsonowi. Jednak ich relacja najmocniej wybrzmiała, gdy w 2011 r. Downey publicznie wezwał Hollywood do dania reżyserowi drugiej szansy po skandalu sprzed lat. Ich relacja porusza do dziś.
Poznali się na planie "Air America" w 1990 roku i od tamtej pory ich znajomość nie była jedynie koleżeństwem z planu. Mel Gibson i Robert Downey Jr. pna własnej skórze doświadczyli, jak w Hollywood kariera potrafi wystrzelić, a potem w jednej chwili zacząć się sypać. W to, co przeszli, trudno uwierzyć nawet najwierniejszym fanom. Mel Gibson wyciągnął dłoń do Roberta Downey Jr., gdy ten stoczył się na dno Przyjaźń, która narodziła się jeszcze w latach 90., szybko została wystawiona na testy, jakich nie da się zaplanować ani przewidzieć. Downey Jr. w drugiej połowie dekady coraz mocniej mierzył się z problemami prawnymi i wizerunkowymi. W 1996 r. został aresztowany za posiadanie narkotyków i broni, a kolejne lata przyniosły kary więzienia za łamanie warunków nałożonych przez sąd oraz unikanie testów narkotykowych. W 1999 r. usłyszał wyrok trzech lat, a choć wyszedł po 15 miesiącach, wkrótce znów trafił do aresztu. Downey Jr. miał problem z ubezpieczeniem udziału w dużych produkcjach, co w praktyce zamykało mu drzwi do ról, które mogłyby odwrócić bieg wydarzeń. Właśnie wtedy do historii ich relacji dopisał się fakt, który w Hollywood brzmi niemal jak nieprawdopodobny gest z dawnej epoki. Gdy Downey Jr. nie mógł zostać ubezpieczony i przez to stawał się "niewystarczająco bezpiecznym" wyborem dla producentów, Gibson opłacił z własnej kieszeni polisę lub poręczenie ubezpieczeniowe.Dzięki temu Downey Jr. mógł zagrać główną rolę w "The Singing Detective", pierwszą tak dużą od lat. Potem przyszła "Gothika" z 2003 roku – kolejny zawodowy krok, który miał znaczenie na drodze do odbudowy pozycji. W tej historii nic nie działa jednak jednostronnie: im bardziej Downey Jr. wracał do gry, tym mocniej u Gibsona zaczynało się chwiać to, co wydawało się nie do ruszenia. Upadek Mela Gibsona i głośne przemówienie gwiazdora "Iron Mana" W 2006 r. Gibson został aresztowany za jazdę pod wpływem alkoholu. Podczas zatrzymania padły antysemickie uwagi i obelgi, co natychmiast uderzyło w jego pozycję w branży i na lata skleiło jego nazwisko z wizerunkowym kryzysem. Później przepraszał społeczność żydowską, tłumacząc swoje zachowanie stanem i alkoholem, a temat "jednej złej nocy" wracał w wypowiedziach aktora przy kolejnych zawodowych próbach powrotu. Pięć lat po skandalu, w 2011 r., Downey Jr. wykorzystał swoją chwilę na scenie podczas American Cinematheque Awards, by publicznie stanąć w obronie przyjaciela i wezwać Hollywood do wybaczenia mu oraz dania "czystej karty". Podkreślał też, że branża filmowa nie jest miejscem wyłącznie dla "bezgrzesznych". "Przyłączcie się do mnie i przebaczcie mojemu przyjacielowi. Dajcie mu czystą kartę tak, jak daliście ją kiedyś mnie, pozwólcie mu bez wstydu kontynuować wkład w naszą sztukę. No chyba że sami jesteście bez grzechu. Ale jeśli tak, to wybraliście złą branżę" – apelował gwiazdor "Iron Mana". (cyt. za Filmweb) Dla Gibsona był to moment przełomowy: po latach mówił o tym geście jako o odważnym, hojnym i życzliwym. "Kiedyś znalazłem się w nieciekawej sytuacji, która prawie doprowadziła do końca mojej kariery. Byłem pijany, pojawił się radiowóz, a ja nagadałem jakichś głupot. I nagle trafiłem na czarną listę. Jestem wzorem, jeśli chodzi o cancelowanie. Kilka lat później Robert miał odebrać jakąś nagrodę i zaprosił mnie na ceremonię. U nas zawsze było jak na huśtawce – kiedy on był na fali wznoszącej, u mnie działo się kiepsko, kiedy u mnie było dobrze, on przechodził kryzys. Więc w tamtym czasie praktycznie nie istniałem w Hollywood, a on wstawił się za mną. To był bardzo odważny i życzliwy gest. Kocham go za to" – wspominał ze wzruszeniem. (cyt. za Filmweb)
Córka Michaela Jacksona kończy dziś 28 lat. Dopiero po czasie wyznała, jakim ojcem był król popu
Urodziny Paris Jackson to moment powrotu do trudnych, ale ważnych wspomnień. Jej opowieść o ojcu porusza i skłania do refleksji.
Paris Jackson często podkreślała, że nie miała łatwego dzieciństwa. Wychowywała się bez matki, a od narodzin zawsze towarzyszyli jej paparazzi. Zainteresowanie mediów nasiliło się, gdy 11-letnia wówczas dziewczynka pożegnała ojca – Michaela Jacksona. Wtedy portale z całego świata pisały nie tylko o słynnym muzyku, ale również o jego dzieciach. Po latach córka króla popu opowiedziała o emocjach, jakie jej wówczas towarzyszyły oraz o relacji ze słynnym tatą. View Ediplayer on the source website Michael Jackson i Paris Jackson: relacja, dzieciństwo Kilka lat temu córka Michaela Jacksona udzieliła wywiadu słynnej modelce Naomi Campbell. W rozmowie opowiedziała o dzieciństwie. Zdradziła też szczegóły dorastania w domu króla Popu. Okazało się wówczas, że ojciec lubił zabierać swoje dzieci na wycieczki. Paris Jackson nie ukrywała, że w tamtym czasie zobaczyła niemal cały świat. „Widzieliśmy wszystko. Widzieliśmy kraje Trzeciego Świata. Widzieliśmy każdą część globu”, mówiła w jednym z odcinków „Filter with Naomi”, który ukazał się na kanale modelki na platformie YouTube. „Wychowywał mnie miłośnik wolnej miłości, hipisowski facet, co więcej nauczył nas, że piękno pochodzi z wnętrza – i do dziś w to wierzę", dodała przy innej okazji. Co więcej, artysta dbał o to, żeby pieniądze oraz sława nie zniszczyły jego dzieci. Chciał, aby skończyły dobre szkoły. Wychowywał je najlepiej, jak tylko potrafił. „Mój tata był naprawdę dobry w upewnianiu się, że jesteśmy kulturalni i pilnował naszego wykształcenia, a nie tylko pokazywał blichtr i blask sławy”, słyszeliśmy w rozmowie z Naomi. Żadne z jego dzieci nie otrzymywało niczego za darmo, Michael Jackson chciał, aby cała trójka znała wartość pieniądza. „Dorastaliśmy w poczuciu, że musimy zarabiać na rzeczy. Jeśli chcieliśmy pięć zabawek od FAO Schwarz lub Toys R Us, musieliśmy przeczytać pięć książek", dodawała. „Nie wciskał nam kitu. Chcesz dać dzieciom najlepsze możliwe dzieciństwo, ale musisz też przygotować je na świat pełen gówna", kontynuowała. Paris Jackson z braćmi, 07.07.2009 rok Blanket, Prince i Paris nie chodzili do szkoły. Byli wychowywani przez nianie i nauczycielki. Nie mogli też korzystać z kina, prywatnego ZOO, kolejek górskich, czy jeść słodyczy. Musieli na to zasłużyć. „Pytał, czy chcemy iść do szkoły, ale powiedzieliśmy mu, że nie potrzebujemy przyjaciół, bo mamy jego i Disney Channel", mówiła. Michael Jackson konsekwentnie chronił prywatność swoich dzieci. Rzadko opuszczały jego posiadłość, a jak to robiły były przykryte chustami, kocami, czasem zakładały maseczki. Te działania jedynie nakręcały media, które chciały zrobić zdjęcia ich twarzy. „Teraz rozumiem, dlaczego nasz ojciec chciał, by nasze twarze były zasłonięte. Kiedy wychodziliśmy bez niego, nie zakładaliśmy masek i byliśmy nierozpoznawalni", opowiadała Paris w rozmowie z Oprah Winfrey. 25-latka w innym wywiadzie przyznała, że zainteresowanie prasy w tak młodym wieku mocno na nią wpłynęło. Wyznała, że do dzisiaj cierpi na zespół stresu pourazowego. „Doświadczam czasem halucynacji dźwiękowych. Słyszę dźwięk, który przypomina szelest torebek na śmieci. To od paparazzi, standardowe PTSD", mówiła w rozmowie z Willem Smithem. Michael Jackson, 1996 rok Paris Jackson i relacja z ojcem. Śmierć Michaela Jacksona Artysta powtarzał Paris, żeby nie zapominała jego słów. W wywiadzie dla „The Rolling Stone" wspominała, że ojciec przychodził do niej i zwierzał się z wszystkich problemów. Dodała też, że on był jej Piotrusiem Panem, a ona jego Dzwoneczkiem, co często podkreślał. „Wyobraź sobie, że twój rodzic wypłakuje ci się, bo cały świat nienawidzi go za coś, czego nie zrobił. A dla mnie on był jedyną osobą, która naprawdę się liczyła. Widziałam, jak cierpi i sama cierpiałam, więc zaczęłam nienawidzić cały świata za to, co mu robił", słyszeliśmy. Ojciec był dla niej autorytetem. Potrafił się z nią bawić, a w razie potrzeby był konsekwentny i wymagający. „Bardzo długo nie wiedziała, że jej ojciec jest znany, ani nawet jak ma na imię. Śpiewał i tańczył, ale myślała, że wszyscy tak robią, bo nie znała innych dzieci ani innych rodziców", pisały media. Gdy Michael Jackson w 2009 roku odszedł, ze łzami w oczach powiedziała: „Tatuś był najlepszym ojcem, jakiego sobie mogłam wymarzyć", przyznała, stojąc nad grobem taty. A jak wspomina dzień, w którym dowiedziała się o jego śmierci? „Nie wiem, to się po prostu stało. Byłam młoda i nieświadoma tego, co się wydarzyła. Naprawdę nie rozumiałam, co się dzieje", dodała. Natomiast w 2017 roku w wywiadzie dla „Rolling Stone" przyznała, że niedługo po pogrzebie Michaela Jacksona jej życie stało się koszmarem, miała depresję. Podkreśliła też, że król popu do dzisiaj odwiedza ją w snach... Gdy straciła tatę, szukała pocieszenia u mamy, jednak prawnie pozostawała pod opieką babci — Katherine Jackson. Gdy podrosła, udało jej się odnowić kontakt z rodzicielką. I choć doszło do pierwszej konfrontacji, nie od razu złapały wspólny język. Okazuje się, że stosunki z mamą z dnia na dzień są coraz lepsze. Dały sobie drugą szansę. „Poznaję ją i uświadamiam sobie, jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Wystarczy wspomnieć, jaką muzykę lubi — jest to country i folk, więc wysyłam jej te utwory, nad którymi aktualnie pracuję. Stała się moją przyjaciółką. Jest bardzo spokojna, co w niej kocham", zapewniła. Córka piosenkarza przyznała też, że dzięki wychowaniu ojca stała się samodzielna. „To zarabianie, a nie tylko bycie uprawnionym do pewnych rzeczy lub myślenie: 'Och, mam to'. To jest jak zarabianie, ciężka praca na coś – to jest coś zupełnie innego. To osiągnięcie”, opowiadała. Zrozumiała, że na sukces trzeba zapracować. Co więcej, nie chce wykorzystywać nazwiska taty. Kontrakty, przesłuchania czy castingi zdobywa samodzielnie. „Chodzę na przesłuchania, ciężko pracuję, studiuję scenariusze, robię swoje”, zapewniła. Dzisiaj Paris Jackson kończy 28 lat. Michael Jackson, 2005 rok Paris Jackson, 20.03.2017 rok Paris Jackson, 01.05.2017 rok Paris Jackson, 06.03.2022 rok
Zostawił ją z tym wzruszającym wspomnieniem. Natalia Kukulska o słowach taty, które pamięta do dziś. Wiele razy pomogły jej w dorosłym życiu
Natalia Kukulska w rozmowie z Rafałem Kowalskim w formacie Kula VIVY! wróciła do wspomnień o swoim ojcu. Artystka opowiedziała nie tylko o jego wsparciu w karierze, ale też o słowach, które do dziś brzmią w jej głowie. Jedno zdanie – proste, a jednocześnie niezwykle znaczące – towarzyszy jej w najtrudniejszych momentach dorosłego życia.
Pytanie z KULI VIVY! dotyczyło relacji artystki z ojcem i jego wpływu na jej twórczość. Natalia Kukulska odpowiedziała szczerze, pokazując, jak ważną rolę odgrywał w jej życiu – zarówno jako twórca, jak i rodzic. Wspomnienia, którymi podzieliła się z Rafałem Kowalskim, są pełne ciepła, ale też autentyczności i dystansu do samej siebie. Ojciec Natalii Kukulskiej wspierał ją w karierze muzycznej Relacja Natalii Kukulskiej z ojcem była złożona – oparta na bliskości, ale też naturalnym napięciu między wsparciem a potrzebą niezależności. W rozmowie dla Viva.pl artystka podkreśliła, jak ważną rolę odegrał w jej karierze. "Tata wspierał mnie w takim też sensie, że napisał kilka piosenek. Na moją pierwszą solową płytę napisał piosenkę "Dłoń". Ale jego największym hitem dorosłym z mojego dorosłego repertuaru jest oczywiście piosenka "Im więcej ciebie tym mniej", którą napisał pod pseudonimem" – wyznaje. Mimo ogromnego wsparcia Natalia Kukulska nie ukrywa, że chciała iść własną drogą. Jak wyznała przed naszymi kamerami: "Tak troszeczkę chciałam z jego skrzydła i kurateli się wyczmychnąć i robić swoje ze swoimi rówieśnikami. A on miał taką ambicję, żeby udowodnić, że jest starszy, ale nadal w tym wieku czuje to i robi fajne rzeczy." ZOBACZ: Nie była grzeczną dziewczynką. Natalia Kukulska w VIVIE! zdradza sekrety burzliwej młodości: "Wolność uderzyła mi do głowy" Natalia Kukulska wspomina jedną radę od ojca. Te słowa prowadzą ją przez życie Choć wspomnienia o ojcu są związane z muzyką i wspólną pracą, to właśnie jedno zdanie – proste i bezpośrednie – okazało się dla Natalii Kukulskiej najtrwalszym drogowskazem. W rozmowie z Rafałem Kowalskim artystka zdradziła, że wraca do niego w momentach napięcia i emocjonalnych turbulencji. Natalia Kukulska powiedziała wprost: "Jego słowa, które do mnie wracają najczęściej, to są te, które sobie w pewnych momentach mojego życia mówię i to jest takie: ‘nie histeryzuj’." Natalia Kukulska, dzieląc się tym wspomnieniem pokazała, że najważniejsze lekcje często przychodzą w najprostszej formie – i zostają z nami na całe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia" Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Jej odejście było niespodziewane; w ostatnich 30 latach życia pielęgnowała niezwykłą relację. Elżbieta Penderecka oczami Andrzeja Gizy
Elżbieta Penderecka była dla Andrzeja Gizy kimś znacznie więcej niż współpracownicą. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl prezes Stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena odsłania kulisy ich niezwykłej relacji. "Znaliśmy się 30 lat i to nie była relacja pracodawca-pracownik" – wyznaje.
W szczerej rozmowie przed kamerami Viva.pl Andrzej Giza wraca pamięcią do wspólnych lat z Elżbietą Penderecką. Opowiada nie tylko o jej profesjonalizmie i klasie, ale też o codzienności, która budowała między nimi głęboką więź. Wspomnienia te pokazują kobietę pełną charyzmy, wymagającą, ale jednocześnie niezwykle ciepłą i uważną. Elżbieta Penderecka we wspomnieniach Andrzeja Gizy. Tak wyglądała ich relacja Andrzej Giza nie ma wątpliwości, że więź, jaka połączyła go z Elżbietą Penderecką, wymykała się prostym definicjom. "Znaliśmy się 30 lat i to nie była relacja pracodawca-pracownik" – podkreśla w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Jednym z najbardziej intrygujących elementów tej historii jest decyzja Gizy, by nigdy nie przejść z Penderecką na "ty". Wbrew pozorom to był świadomy wybór. "Nie chciałem. Ponieważ pani Elżbieta była wspaniałą osobą, wybitnym menadżerem, ale przejście z nią na ‘ty’ spowodowałoby, że miałbym mniejsze możliwości sprzeciwu w jakichś tam obszarach" – tłumaczy. Dom pełen ludzi, wspólne pasje i codzienność, której dziś brakuje W rozmowie dla Viva.pl Andrzej Giza odsłania także bardziej prywatne oblicze Elżbiety Pendereckiej. To obraz kobiety, która potrafiła łączyć świat wielkiej kultury z ciepłem domowego ogniska i autentyczną troską o innych. "Straciłem bliską osobę, która wielokrotnie dawała mi rady niezwiązane z pracą, a ze zdrowiem, z ubiorem, gdzie jechać na wakacje, kogo odwiedzić, do jakiej sali koncertowej pojechać" – wspomina. Z czułością opisuje też atmosferę domu Pendereckiej – zarówno w Lusławicach, jak i w Krakowie: "Pani Penderecka zresztą świetnie gotował. [...] Jej dom był zawsze otwarty, pełen ludzi. Tego wszystkiego zabraknie". ZOBACZ TEŻ: Choć przyjaźnili się 30 lat, nigdy nie przeszli na ty. Tak Elżbietę Penderecką zapamiętał Andrzej Giza. Dyrektor Festiwalu Beethovenowskiego uhonoruje ją w wyjątkowy sposób Taka prywatnie była Elżbieta Penderecka. Jej nagłe odejście pozostawiło nieodżałowaną pustkę Elżbieta Penderecka zapisała się w pamięci Gizy jako osoba niezwykle wymagająca. "Bardzo lubiłem, jak pani Elżbieta, kiedy patrzyła na coś, mówiła: Andrzeju, to jest kompletnie nie na poziomie" – wspomina. Jednocześnie nie brakowało w niej poczucia humoru i dystansu. Giza przywołuje sytuację z urzędu: "Urzędniczka się pyta, czy państwo jesteście razem. Ja mówię, że od niedawna. Pani Elżbieta, że Andrzej, to są nie na miejscu dowcipy i tak dalej, ale oczywiście widzę, że oko się śmieje". Jej odejście, jak przyznaje Giza, było niespodziewane. A pustka, którą po sobie zostawiła, nie dotyczy tylko świata kultury, ale przede wszystkim ludzi, którzy mieli szczęście być blisko niej. SPRAWDŹ TEŻ: Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
To była wielka miłość Aleksandry Zawieruszanki. Jego odejście przeszło niemal bez echa
Aleksandra Zawieruszanka przez lata unikała blasku fleszy, wybierając życie z dala od show-biznesu. U jej boku był mężczyzna, który okazał się najważniejszą postacią w jej życiu. Ich historia to opowieść o miłości, lojalności i ciszy, która przyszła na końcu.
Choć widzowie pamiętają ją z kultowych ról w "Stawce większej niż życie" czy "Rzeczpospolitej babskiej", sama aktorka wielokrotnie podkreślała, że to nie kariera była jej największym spełnieniem. Najważniejsze miejsce zajmował dom, rodzina i mąż – Zdzisław Paprocki, z którym stworzyła trwały, wieloletni związek. Aleksandra Zawieruszanka nie żyje. Kim była aktorka, która wybrała prywatność zamiast sławy? Aleksandra Zawieruszanka zmarła 29 marca 2026 roku w wieku 88 lat. Była jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek czasów PRL-u, znaną z ról w filmach i serialach, które na stałe zapisały się w historii polskiej kultury. Widzowie kojarzą ją przede wszystkim z charakterystycznych, wyrazistych kreacji, które wnosiły do produkcji autentyczność i emocjonalną głębię. Urodziła się 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku. Występowała zarówno na scenach teatralnych, jak i przed kamerą, budując pozycję jednej z ciekawszych aktorek swojego pokolenia. Mimo zawodowych sukcesów, zdecydowała się na krok, który w środowisku był rzadkością – świadomie wycofała się z życia publicznego. "Jako aktorka miałam swoje pięć minut i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki" – wspominała po latach w rozmowie z serwisem e-teatr.pl. To właśnie wtedy na pierwszy plan wysunęło się jej życie prywatne – znacznie ważniejsze niż kolejne role. "Najważniejsze jest dla mnie osobiste prywatne życie: dom, mąż, syn... Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką", powiedziała tygodnikowi "Panorama". ZOBACZ TEŻ: U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina Zdzisław Paprocki: kim był mąż Aleksandry Zawieruszanki? Zdzisław Paprocki był postacią zupełnie spoza świata show-biznesu. Prawnik, varsavianista, człowiek głęboko związany z historią Warszawy i literaturą. To nie czerwone dywany, lecz książki i intelektualne rozmowy były jego naturalnym środowiskiem. Ich relacja od początku opierała się na wspólnych wartościach. Połączyła ich miłość do słowa pisanego, historii i spokojnego życia z dala od medialnego zgiełku. Wspólnie stworzyli dom, którego sercem była imponująca biblioteka – licząca ponad 10 tysięcy książek. "Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa" – wspominała aktorka w rozmowie z e-teatr.pl. Paprocki był młodszy od aktorki o dziewięć lat, jednak różnica wieku nigdy nie stanowiła dla nich problemu. Ich związek był partnerski, oparty na wzajemnym szacunku i codziennej bliskości. Unikali rozgłosu, nie pojawiali się na salonach, nie budowali swojego wizerunku w mediach. SPRAWDŹ TEŻ: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Życie Aleksandry Zawieruszanki po śmierci męża Zdzisław Paprocki zmarł 8 listopada 2021 roku w wieku 75 lat. Na stronie nekrologi.wyborcza.pl można było przeczytać poruszające pożegnanie rodziny. "28 listopada 2021 roku zmarł w wieku 75 lat Zdzisław Paprocki prawnik, varsavianista-kolekcjoner. Msza święta żałobna odprawiona zostanie w piątek 10 grudnia 2021 roku o godzinie 10:15 w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, po czym nastąpi odprowadzenie urny z Prochami do grobu na cmentarz miejscowy. Pogrążona w bólu żona Ala, synowa Ania i wnuki Krzysztof, Maria, Małgorzata, Antoni." Został pochowany na warszawskich Powązkach Wojskowych – miejscu, gdzie spoczywają wybitni przedstawiciele polskiej historii i kultury. Śmierć męża była dla Aleksandry Zawieruszanki momentem granicznym. Po latach wspólnego życia nagle została sama. To doświadczenie głęboko ją zmieniło. Wkrótce po odejściu Paprockiego zamieszkała w Domu Artystów Weteranów w Skolimowie. Tam spędziła ostatnie lata swojego życia – w miejscu, które dla wielu artystów staje się spokojną przystanią na końcu drogi.
U szczytu sławy porzuciła aktorstwo i nigdy tego nie żałowała. Aleksandra Zawieruszanka wolała być żoną i mamą niż gwiazdą kina
Wielką stratę poniosła polska kultura. Odeszła Aleksandra Zawieruszanka, jedna z najpopularniejszych aktorek okresu PRL. Sławę przyniosły jej role w filmach „Rzeczpospolita babska” oraz serialach „Stawka większa niż życie” i „Wakacje z duchami”. Choć zdobyła ogromną popularność, nagle przestała przyjmować propozycje i odeszła z zawodu. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne” - mówiła w jednym z wywiadów. Decyzji o porzuceniu aktorstwa nigdy nie żałowała.
Niezwykle urodziwa, inteligentna, miała ogromny talent... W latach 60. i 70. Aleksandra Zawieruszanka zachwycała publiczność. Do dziś kolejne pokolenia widzów pamiętają jej niesamowite kreacje w filmach „Mąż swojej żony”, „Rzeczpospolita babska” czy serialu „Stawka większa niż życie”. Choć role w tych produkcjach wywindowały ją na szczyty sławy, ona w pewnym momencie postanowiła zrezygnować z aktorstwa, którego nie lubiła. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się”, wyjaśniała. W życiu prywatnym miała zdecydowanie więcej szczęścia... Jak wyglądało jej życie? View Ediplayer on the source website Aleksandra Zawieruszanka: dzieciństwo i początki kariery Aleksandra Zawieruszanka przyszła na świat 3 kwietnia 1937 roku w Bielsku Białej. Dzieciństwo aktorki było pełne niepokoju i obaw. Miała zaledwie trzy lata, kiedy jej ojciec trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau. Z kolei mama była łączniczką AK. Dopiero po kilku latach cała rodzina odetchnęła z ulgą i mogła cieszyć się wspólnymi chwilami. Tata aktorki przeżył i po zakończeniu wojny wrócił do domu. Zobacz też: „To był mój taki przyszywany mąż". Anna Seniuk i Andrzej Kopiczyński przyjaźnili się przez wiele lat... Aleksandra Zawieruszanka od najmłodszych lat całym sercem kochała scenę. Teatr ją fascynował i chętnie brała udział w szkolnych przedstawieniach, występowała na konkursach recytatorskich. Już wtedy osiągała pierwsze sukcesy. W młodej dziewczynie rodziło się pragnienie, by dalej rozwijać swój talent i w końcu stanąć na scenie teatru. Jednak po maturze postanowiła, że będzie zdawać na polonistykę na Uniwersytet Jagielloński. Dlaczego? Otóż Aleksandra Zawieruszanka uważała, że na drodze do spełnienia marzenia może stanąć jej uroda, którą uważała za przeciętną. Brakowało jej pewności siebie i odwagi. Aleksandra Zawieruszanka na planie filmu Rzeczpospolita babska To przekonanie zmieniła znajomość z gwiazdą kina, Marią Bogdą i jej mężem Adamem Brodziszem. Aktorka udowodniła młodej dziewczynie, że musi o siebie walczyć, dała jej siłę i pomogła odnaleźć się w nowym środowisku. Aleksandra Zawieruszanka pełna nadziei ruszyła na egzamin do szkoły teatralnej. Wtedy okazało się, że jej wcześniejsze obawy były zupełnie niepotrzebne. Została przyjęta za pierwszym razem. „Kochałam i kocham teatr, nigdy mi jednak nie przesłonił całego świata", wspominała Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów. Studia na Wydziale Aktorskim PWST w Warszawie ukończyła w 1959 roku. Jerzy Waldorff w tym samym roku pisał w recenzjach dyplomowych: „Zapamiętajcie te nazwiska: Kępińska, Koczeska, Rylska, Stankówna i Zawieruszanka”. Wszyscy wiedzieli, że drzemie w niej ogromny potencjał i talent. Nic dziwnego, że Aleksandra Zawieruszanka od razu pojawiła na deskach teatru, z którym związała się na stałe. Przez ponad trzydzieści lat współpracowała z Teatrem Narodowym w Warszawie, a następnie przez dwa lata pojawiała się w Teatrze na Woli. Zobacz też: Jerzy Radziwiłowicz to jeden z najbardziej skrytych polskich aktorów. Kim jest jego żona Ewa Markowska-Radziwiłowicz? Nie da się ukryć, że do dziś jednym z najbardziej pamiętnych filmów z udziałem Aleksandry Zawieruszanki jest komedia Stanisława Barei - „Mąż swojej żony” na podstawie sztuki Mąż Fołtasiówny Jerzego Jurandota. Tam aktorka wcieliła się w rolę Jadwigi Fołtasiówny, sprinterki, które popularność przyćmiewały sukcesy męża – kompozytora. Na planie partnerował jej Bronisław Pawlik. „Reżyser zobaczył mnie chyba podczas jakiegoś spektaklu w teatrze. I zaproszono mnie na zdjęcia próbne. Od razu usłyszałam, że to ja zagram główną rolę sportsmenki Jadwigi Fołtasiówny- Karcz”, wspominała Aleksandra Zawieruszanka. To był jej ogromny sukces. Chociaż nie miała wielkiego doświadczenia, świetnie odnajdywała się na planie i przed kamerą. Po prostu przyciągała uwagę, a widzowie i krytycy cenili ją za talent, naturalność. O czym wtedy marzyła Aleksandra Zawieruszanka? „Marzę, by mieć własne mieszkanie i ognisko domowe. Może jeszcze własny samochód” mówiła w rozmowie z Głosem Koszalińskim. Aleksandra Zawieruszanka, Bronisław Pawlik i Mieczysław Czechowicz na planie filmu Mąż swojej żony w reżyserii Stanisława Barei, 1960 rok Potem przyszły kolejne angaże. Aleksandra Zawieruszanka pojawiła się w „Walkowerze”, „Zabijace”, „Upiorze”, w serialu „Stawka większa niż życie”. W komedii Hironima Przybyła „Rzeczpospolita babska” wcieliła się w postać porucznik Krystyny Gromowicz. „Ludzie wciąż mnie kojarzą z tym filmem. Ale tak naprawdę, jedyny obraz, jaki cenię z tamtego okresu, to 'Walkower' Skolimowskiego. Nie jest to film popularny, ale ma jakąś wartość artystyczną. I tu widać, jak rozmija się popularność z tym, co się ceni”, mówiła w jednym z wywiadów dla Angory. Aleksandra Zawieruszanka: "Odeszłam z własnej woli" Aleksandra Zawieruszanka zachwycała jeszcze w takich produkcjach, jak: „Na przełaj”, „Wakacje z duchami”, „Podróż za jeden uśmiech”. W pewnym momencie była uznawana za jedną z najpopularniejszych polskich aktorek. „Jako aktorka miałam swoje 'pięć minut' i chyba nie potrafiłam ich wykorzystać dla zrobienia prawdziwej kariery. To kwestia charakteru: obca jest mi filozofia, wedle której cel uświęca środki”, wspominała. Na własne życzenie, coraz rzadziej zaczęła pojawiać się na ekranie. Starała się nie robić niczego wbrew swojej woli, przekonaniom. Wyjaśniała, że mimo nowych propozycji, nie chciała angażować się we wszystko, co jej oferowano i skupiała się na pracy w teatrze. „I być może był to mój błąd. Zawsze prosiłam o scenariusz. Nie sprzedawałam się w epizodach. Dokonywałam selekcji”, cytuje słowa Aleksandry Zawieruszanki Interia Film. Unikała czerwonych dywanów, blasku fleszy, rzadko uchylała rąbka tajemnicy na tematy osobiste. W latach 90. po raz ostatni stanęła na deskach teatru. „Odeszłam z własnej woli. Byłam rozgoryczona teatrem, tym, co się tam działo. Dlatego przeszłam na emeryturę”, mówiła. Sympatia fanów i kontakt z publicznością zawsze napełniały ją radością. Po pewnym czasie to właśnie tego najbardziej jej brakowało. Sprawdź też: Została bez dachu nad głową. Dla mieszkania wyszła za mąż. Tajemnice pierwszego małżeństwa Marii Czubaszek „Miałam spokój, komfort, że nie muszę się z nikim boksować, o nic walczyć. Potem jednak przychodzi taki moment, chwile kryzysu, brakuje człowiekowi kontaktu z widzem. I ciągle spotyka się z pytaniami, dlaczego już pani nie ma w teatrze, dlaczego pani już nie gra. Tłumaczenie, dlatego że nie chcę, nie jest miłe. Czasem, dla świętego spokoju, trzeba się chować za ciemnymi okularami, by nie wyjaśniać każdemu, dlaczego nie ma mnie w telewizji czy kinie”, mówiła w wywiadzie dla e-teatr.pl. „Do mnie nikt się nie dobija. A jeśli nawet jest jakiś telefon, to ja, jak zwykle, pytam o scenariusz. A to nie jest mile widziane. Na moje miejsce jest kolejka chętnych”, dodawała. W 2005 roku pojawiła się w serialu „Na dobre i na złe”, gdzie spotkała się ponownie ze Stanisławem Mikulskim. Życie prywatne Aleksandry Zawieruszanki Aleksandra Zawieruszanka w jednym z wywiadów przyznawała, że nigdy nie pragnęła popularności. Ta po prostu ją męczyła, naprawdę trudno byłoby jej to wszystko udźwignąć na swoich barkach. „Nigdy psychicznie nie czułam się dobrze w tym zawodzie. Spalałam się. Źle sobie radziłam z popularnością. To była taka miłość nie do końca spełniona”, zaznaczała w jednym z wywiadów. Od zawsze najważniejsza była dla niej rodzina – mąż, syn i dom. Życiu prywatnemu aktorka poświęciła się w pełni. „Chyba jednak jestem bardziej kobietą niż aktorką”, wspominała w tygodniku „Panorama”. Aleksandra Zawieruszanka stworzyła szczęśliwy związek z prawnikiem Zdzisławem Paprockim. Zakochanych łączy miłość do książek, a przez lata udało im się zebrać ich pokaźną kolekcję. „Czasem, wspólnie z mężem sięgamy po tomik poezji Gałczyńskiego albo Szymborskiej. Beletrystyki nie czytam. Lubię dzienniki, wspomnienia. Jestem miłośniczką książek i ciągle ich w naszym domu przybywa”, dodała w wywiadzie dla e-teatr.pl. Nigdy nie chciała, by popularność odebrała jej to, co uważała w życiu za najważniejsze, spokój i rodzinę. Dziś czuje się szczęśliwa, spełniona. „Jak się wypada z zawodu, kontakty uciekają. No, chyba że ma się chęć je podtrzymywać, to wtedy bywa się wszędzie. Ja wcale za tym nie tęsknię i wcale tego nie żałuję”, mówiła. Aleksandra Zawieruszanka prowadzi spokojne życie i poświęca swoją uwagę wnukom. „Dużo bardziej udało mi się życie prywatne”, zwierzała się. Źródło: Film WP, e-teatr.pl, Życie na Gorąco Retro, Interia Film, Kultura Onet, Plejada.pl
Rodzinne tajemnice Pawła Deląga. Drugi syn długo pozostawał poza światem mediów
Paweł Deląg przez lata konsekwentnie oddzielał życie prywatne od zawodowego. Dziś jednak coraz więcej wskazuje na to, że historia jego młodszego syna kryje znacznie więcej, niż mogło się wydawać.
Paweł Deląg to jeden z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Artysta był także łączony z wieloma kobietami: widywano go u boku m.in. Marii Seweryn, Katarzyny Skrzyneckiej czy Dominiki Kulczyk. Dziś związany jest z Patrycją Komorowską, z którą spodziewa się dziecka. Z kolei z dwóch wcześniejszych związków doczekał się także dwóch synów: Pawła Juniora oraz Mikołaja. O pierwszym wiemy dość dużo, drugi zaś cały czas żył w cieniu sławnego ojca... Paweł Deląg dba o prywatność swoich synów Paweł Deląg o sprawach prywatnych nigdy nie opowiadał zbyt chętnie. To samo dotyczyło się życia jego synów: Pawła i Mikołaja. Aktor wspominał o nich dość rzadko. W 2021 r. udzielił Plejadzie wywiadu, w którym zdecydował się uchylić rąbka tajemnicy i opowiedział, czym się wówczas zajmowali. „I Paweł, i Mikołaj, bo mam dwóch synów, podążają ścieżką producencką. Paweł pracuje już nad kolejnym projektem i ładnie się rozwija. Mikołaj dopiero stawia pierwsze kroki w tym zawodzie, ale bardzo mnie to cieszy, bo to znaczy, że w pewien sposób zaraziłem ich miłością do tego filmowego świata” mówił wówczas. Ze starszym synem aktor pokazał się dopiero gdy ten był już pełnoletni. Po raz pierwszy zobaczyć mogliśmy ich razem w 2009 r. na premierze filmu "Popiełuszko. Wolność jest w nas". O swoim synu, który narodził się ze związku z aktorką Katarzyną Gajdarską mówił: "To wspaniały młody chłopak. Jestem z niego bardzo dumny. Widujemy się tak często, jak tylko praca mi pozwala. Bardzo lubię te nasze szczere, męskie rozmowy". O jego młodszym bracie nie wiedzieliśmy jednak zbyt wiele. ZOBACZ TEŻ: Zabrała głos po ogłoszeniu ciąży, zwróciła uwagę na jedną rzecz. Takich słów nikt się nie spodziewał <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgXdkxyX-8c84638.jpg" width="1600" height="2356" alt="n.z. Pawel Delag z synem. "Popieluszko" w Teatrze Wielkim. Warszawa 16-02-09.,Image: 429585800, License: Rights-managed, Restrictions: Premiera filmu, Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marcin Dlawichowski / Forum" title="Premiera filmu" /> Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, 16.02.2009 r. Premiera "Popiełuszko" w Teatrze Wielkim Co wiemy o młodszym synu Pawła Deląga, Mikołaju? Mikołaj przyszedł na świat w 2001 r., gdy jego ojciec właśnie zakończył swój związek z inną kobietą, Bogną Sworowską. Aktor, który przez lata dorobił się łatki prawdziwego Playboya, przez lata widywany był u boku bardzo wielu kobiet. Właśnie dlatego nie było do końca wiadomo, kto jest matką jego drugiego syna. Pytany o szczegóły nie chciał jednak odpowiadać."Przepraszam, ale nie rozmawiam na tematy prywatne. Są rzeczy, które chcę zachować dla siebie", mówił wymijająco. Z synem Mikołajem Paweł Deląg pokazał się po raz pierwszy także, gdy ten był już pełnoletni. Wówczas z dwójką synów mogliśmy zobaczyć go w "Dzień dobry TVN", gdzie opowiadali o wspólnie przygotowywanym projekcie, który opowiadał o ukraińskich uchodźcach próbujących uciec od rosyjskiej agresji. Wówczas Mikołaj miał szansę po raz pierwszy zająć stanowisko asystenta reżysera. Paweł Deląg świetnie dogaduje się z synem. Nawet jeśli nie mogą widzieć się często, utrzymują ze sobą kontakt przez internet. Jak podaje portal ShowNews, zupełnie tak samo robi mama chłopaka, którą również zobaczyć można komentującą pod publikacjami Mikołaja. "Jestem z Ciebie dumna, synu", miała napisać pod jednym z postów prawniczka o imieniu Julita. SPRAWDŹ TEŻ: Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko? Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Mikołaj Deląg, DDTVN, Warszawa, 23.10.2022 Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Mikołaj Deląg, DDTVN, Warszawa, 23.10.2022 Paweł Deląg, Paweł Deląg Junior, Viva! 3/2020
Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko?
Patrycja Komorowska, partnerka Pawła Deląga, znalazła się w centrum uwagi po ogłoszeniu ciąży. Choć przez długi czas pozostawała poza światem show-biznesu, dziś budzi ogromne zainteresowanie. Kim jest kobieta, która skradła serce jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów?
Związek Pawła Deląga i Patrycji Komorowskiej przez długi czas pozostawał w cieniu medialnego szumu. Aktor, znany z dbałości o prywatność, dopiero niedawno zaczął dzielić się swoim szczęściem publicznie. Dziś, gdy para spodziewa się dziecka, zainteresowanie ich relacją rośnie – tym bardziej że jego partnerka nie jest osobą związaną z show-biznesem, lecz spełnioną zawodowo specjalistką. Kim jest partnerka Pawła Deląga? Patrycja Komorowska to psycholożka i psychoterapeutka, która swoją karierę zawodową związała z pracą z ludźmi i ich emocjami. Prowadzi własną działalność terapeutyczną, budując pozycję ekspercką poza światem mediów i celebrytów. W przeciwieństwie do wielu partnerów znanych osób nie zabiega o rozgłos. Jej obecność w mediach społecznościowych jest ograniczona, a życie prywatne konsekwentnie chronione. Wiadomo jednak, że jest osobą wykształconą, rozwijającą się zawodowo właścicielką jednej z poradni działajcych w zakresie zdrowia psychicznego. Relacja Patrycji Komorowskiej i Pawła Deląga rozwija się od kilku lat i opiera się na wzajemnym szacunku oraz stabilności. Para początkowo unikała wspólnych wystąpień, jednak z czasem zaczęła pojawiać się razem publicznie, choć nadal robi to z dużą powściągliwością. ZOBACZ TEŻ: Pierwsza dama polskiej piosenki nie zwalnia tempa. Irena Santor nagle zabrała głos na temat zdrowia. Te słowa dają do myślenia Czy Paweł Deląg i Patrycja Komorowska są małżeństwem? Różnica wieku, wynosząca około 20 lat, nie stanowi dla nich przeszkody. Wręcz przeciwnie – ich związek postrzegany jest jako dojrzały i świadomy. Deląg, który ma już doświadczenie życiowe i rodzinne, zdaje się odnajdywać w tej relacji spokój i równowagę. Do medialnych spekulacji dotyczących jego życia prywatnego odnosi się z klasą. W rozmowie z ShowNews.pl zdecydował się jasno wyjaśnić status swojego związku. "Żony nie ma. Zapewniam, że komunikat brzmiący 'żona' jest hasłem brzmiącym w internecie. Wszyscy wiedzą o tym, z kim jestem, mam bardzo ładny związek partnerski, bardzo dobry, trwa już sobie od jakiegoś czasu i to jest na pewno dobry czas, i tyle" – powiedzia wówczas. Ciąża partnerki Pawła Deląga i nowy etap w życiu pary Informacja o ciąży Patrycji Komorowskiej szybko obiegła media i wzbudziła duże zainteresowanie. Para wchodzi tym samym w nowy, wyjątkowo ważny etap życia, który – jak wszystko wskazuje – przeżywa w sposób spokojny i daleki od medialnej przesady. Dla Pawła Deląga to kolejne doświadczenie ojcostwa. Aktor ma już synów z poprzednich relacji, a temat rodziny od lat zajmuje ważne miejsce w jego życiu. Tym razem jednak okoliczności są inne – bardziej wyciszone, mniej spektakularne, a jednocześnie pełne dojrzałości. Dla Patrycji Komorowskiej będzie to natomiast nowe doświadczenie, które opisuje z wrażliwością i ekscytacją. "To dla mnie zupełnie nowa droga i wiem, że będę odkrywać ten etap życia trochę po omacku — z wzlotami, upadkami i wszystkim, co się z tym wiąże" – pisała na Instagramie. SPRAWDŹ TEŻ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę
To jedno z najgłośniejszych młodych nazwisk. Bratanica kultowego polskiego wokalisty błyszczy w głośnym serialu HBO Max
Bogumiła Bajor, 24-letnia bratanica Michała Bajora, coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie aktorstwa. Ma już na koncie debiut teatralny, role filmowe i serialowe oraz etat w Narodowym Teatrze Starym w Krakowie. Jej kariera nabiera tempa, a nazwisko Bajor ponownie rozbrzmiewa w świecie sztuki.
Bogumiła Bajor coraz mocniej zaznacza swoją obecność na ekranie, a jej rola w serialu HBO Max „Piekło kobiet” przyciąga szczególną uwagę widzów. Młoda, 24-letnia aktorka wciela się w postać kobiety walczącej o swoje prawa, prezentując emocjonalną i zaangażowaną kreację. To właśnie ten występ potwierdza, że bratanica Michała Bajora nie jest jedynie nazwiskiem, lecz aktorką, która konsekwentnie buduje swoją pozycję w świecie filmu i seriali. Kim jest Bogumiła Bajor i z jakiej rodziny pochodzi Bogumiła Bajor to 24-letnia aktorka, która wywodzi się z rodziny silnie związanej ze światem sztuki. Jest córką Piotra Bajora i Ewy Domańskiej oraz bratanicą Michała Bajora – jednej z ikon polskiej sceny muzycznej i teatralnej lat 80. Jej ojciec, Piotr Bajor, to ceniony aktor filmowy i teatralny, laureat Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Rodzina Bajorów od lat funkcjonuje w środowisku artystycznym, gdzie sztuka stanowi codzienność. To właśnie w takim otoczeniu dorastała Bogumiła Bajor, chłonąc wrażliwość i obycie sceniczne od najmłodszych lat. Mimo silnego zaplecza rodzinnego młoda aktorka zdecydowała się budować własną drogę zawodową, podejmując studia w Akademii Teatralnej w Warszawie. Zobacz także: Nazywał ją „swoją kumpelką”, dała mu wspaniałe dzieciństwo. Ze śmiercią ukochanej mamy Michał Bajor oswajał się miesiącami Bogumiła Bajor – debiut teatralny i pierwsze role Pierwsze kroki na scenie Bogumiła Bajor postawiła w spektaklu „Alicji nie będzie”. To właśnie ten debiut pokazał, że jej obecność w teatrze nie jest przypadkowa. Kolejnym ważnym etapem był występ w spektaklu „Genialna przyjaciółka” w reżyserii Eweliny Marciniak, opartym na powieści Eleny Ferrante. Debiut w tej produkcji miał miejsce w maju zeszłego roku, a już we wrześniu aktorka dołączyła do zespołu. Te doświadczenia potwierdzają, że Bogumiła Bajor konsekwentnie rozwija swoje umiejętności i zdobywa kolejne sceniczne wyzwania. Film i seriale: gdzie można zobaczyć Bogumiłę Bajor Bogumiła Bajor szybko wkroczyła również do świata filmu i telewizji. Zadebiutowała w filmie „Kobieta z…” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Produkcja ta porusza aktualne kwestie społeczne i tożsamościowe oraz zebrała dobre recenzje w Polsce i za granicą. Aktorka pojawiła się także w serialach „Niepewność” oraz „Zatoka szpiegów”, gdzie zagrała wyraziste role drugoplanowe. Obecnie można ją oglądać w serialu HBO Max „Piekło kobiet”, w którym wciela się w postać kobiety walczącej o swoje prawa. Rola ta stanowi kolejny ważny krok w jej rozwijającej się karierze. Narodowy Teatr Stary w Krakowie – ważny krok w karierze Jednym z przełomowych momentów w życiu zawodowym Bogumiły Bajor było otrzymanie etatu w Narodowym Teatrze Starym w Krakowie. W związku z tym wydarzeniem aktorka przeprowadziła się do Krakowa, gdzie obecnie mieszka i rozwija swoją karierę sceniczną. Jak sama podkreśla, decyzja o przeprowadzce była dla niej spełnieniem marzenia, a praca w teatrze pozwala jej doskonalić warsztat aktorski. Narodowy Teatr Stary w Krakowie stał się dla niej miejscem nauki zawodu i zdobywania doświadczenia w profesjonalnym środowisku. Czytaj również: Bratanica Michała Bajora zagrała w filmie walczącym o Złotego Lwa w Wenecji i olśniła na czerwonym dywanie Michał Bajor o bratanicy – duma i oczekiwania Kariera Bogumiły Bajor jest powodem do dumy dla jej wuja, Michała Bajora. Artysta podkreślił w wywiadzie, że cieszy się z wyboru drogi zawodowej przez bratanicę i widzi w niej kontynuację rodzinnej tradycji. Jednocześnie zwrócił uwagę na wyzwania związane z noszeniem znanego nazwiska. Bogumiła Bajor musi mierzyć się z porównaniami, jednak jej determinacja, talent i etyka pracy sprawiają, że już na początku kariery budzi duże zainteresowanie. Aktorka nie opiera swojej drogi wyłącznie na rodzinnych koneksjach. Skupia się na pracy i rozwoju, unikając kontrowersji i koncentrując się na rzemiośle aktorskim.
Między Pavlović a Kasprzyk jest konflikt? Jurorka „Tańca z gwiazdami” mówi wprost, co dzieje się za kulisami
Czy między jurorkami „Tańca z gwiazdami” iskrzy? Widzowie od tygodni zastanawiają się, czy za kulisami hitowego show naprawdę dochodzi do spięć między Iwoną Pavlović a Ewą Kasprzyk. W końcu głos w sprawie zabrała sama „czarna mamba” i rozwiała wszelkie wątpliwości. Choć nie brakuje między nimi uszczypliwości, prawda okazuje się dużo bardziej zaskakująca.
Nowa, 18. edycja „Tańca z gwiazdami” rozkręciła się na dobre, a emocje sięgają zenitu nie tylko na parkiecie. W programie o Kryształową Kulę walczą m.in. Magdalena Boczarska, Paulina Gałązka czy Sebastian Fabijański, a jurorzy nie szczędzą uczestnikom ostrych ocen. Jednak tym razem to nie tylko występy wzbudzają zainteresowanie widzów. Iwona Pavlović o relacji z Ewą Kasprzyk Od kiedy w 2024 r. do jury dołączyła Ewa Kasprzyk, u boku Iwony Pavlović, Rafała Maseraka i Tomasza Wygody, atmosfera przy stole jurorskim wyraźnie się zaostrzyła. Widzowie szybko wychwycili kąśliwe komentarze i drobne przytyki między Pavlović a Kasprzyk. W sieci natychmiast zawrzało. Pojawiły się spekulacje o konflikcie dwóch silnych osobowości. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujący transfer w mediach. Uwielbiany głos Polaków znika z Radia Zet Iwona Pavlović ujawniła prawdę o relacji z Kasprzyk Czy rzeczywiście coś jest na rzeczy? Iwona Pavlović postanowiła odnieść się do plotek i zrobiła to bez owijania w bawełnę. W rozmowie z portalem JastrząbPost.pl przyznała wprost, że między nią a Ewą Kasprzyk dochodzi do drobnych spięć, ale… w zupełnie innym tonie, niż mogłoby się wydawać. „My z Ewą się lubimy, droczymy się czasami. Ewa jest charakterna po prostu. Wszystko między nami w porządku", wyznała jurorka. Jak się okazuje, ich relacja opiera się bardziej na ciętym poczuciu humoru niż prawdziwym konflikcie. Pavlović nie ukrywa, że wymiana uszczypliwości zdarza się nie tylko na wizji, ale również za kulisami. „Rzeczywiście czasami, nawet gdzieś tam w garderobie nieraz coś tam się podroczymy, ale to jest taka, może nie gra, bo my tego nie ustalamy, ale czasami też Ewa potrafi mi coś tam dociąć, ale moim zdaniem to jest zabawne", skwitowała. Te słowa rzucają zupełnie nowe światło na relację obu gwiazd. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wciąż może liczyć na byłego partnera. „Zależy mi na Krzysztofie” – Janja Lesar mówi wprost o uczuciach po rozstaniu
Spotkali się, gdy najbardziej tego potrzebowała. Pomógł jej poskładać życie po trudnym rozwodzie
Magdalena Wołłejko i Krzysztof Wakuliński poznali się w momencie, gdy aktorka mierzyła się z trudnym doświadczeniem życiowym. Ich relacja była ważnym etapem w jej życiu, choć nie przetrwała próby czasu. Jak wyglądała ich historia?
Znajomość Magdaleny Wołłejko i Krzysztofa Wakulińskiego rozpoczęła się w szczególnym momencie – tuż po rozpadzie jej małżeństwa. Aktor pojawił się w jej życiu jako wsparcie i partner, z którym zbudowała relację opartą na bliskości i zrozumieniu. Trudny czas po rozwodzie Magdaleny Wołłejko. Wsparcie pojawiło się niespodziewanie Rozwód Magdaleny Wołłejko był dla niej doświadczeniem trudnym i obciążającym emocjonalnie. Zakończenie wieloletniej relacji wiązało się z koniecznością poukładania życia na nowo – zarówno prywatnie, jak i zawodowo. Aktorka znalazła się w momencie, w którym szczególnie ważne stało się wsparcie bliskich oraz odbudowa poczucia bezpieczeństwa. To właśnie w tym okresie pojawił się Krzysztof Wakuliński, który chwilę wcześniej zakończył związek z Bożeną Dykiel. Ich znajomość rozwijała się spokojnie, w atmosferze wzajemnego zrozumienia. Dla Wołłejko była to relacja, która dawała jej poczucie stabilności i pozwalała stopniowo odzyskiwać równowagę po trudnych przeżyciach. ZOBACZ TEŻ: Ta miłość zaczęła się na planie kultowego serialu i trwa do dziś. Agnieszka Dygant i Patrick Yoka piszą własny scenariusz od 20 lat Krzysztof Wakuliński jako wsparcie i partner Magdaleny Wołłejko Krzysztof Wakuliński odegrał istotną rolę w życiu Magdaleny Wołłejko w czasie, gdy potrzebowała bliskości i oparcia. Ich relacja opierała się nie tylko na uczuciu, ale również na wspólnym środowisku zawodowym i podobnej wrażliwości, wynikającej z doświadczeń aktorskich. Z czasem ich związek nabrał poważniejszego charakteru. Byli razem jako para, dzieląc codzienność i budując wspólne życie. To był etap, w którym oboje próbowali stworzyć trwałą relację, opartą na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Mimo obiecującego początku i zaangażowania, relacja Magdaleny Wołłejko i Krzysztofa Wakulińskiego nie okazała się trwała. Z biegiem czasu uczucie zaczęło słabnąć, a ich drogi stopniowo się rozeszły. Ich rozstanie przebiegło w sposób spokojny i pozbawiony medialnych napięć. Oboje zachowali prywatność i klasę, nie komentując szeroko powodów zakończenia związku. To sprawiło, że ich historia pozostała bardziej osobistym doświadczeniem niż medialnym wydarzeniem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Ślub wzięli w Czechach. Od 26 lat są razem na dobre i na złe. Historia miłości Magdaleny Stużyńskiej i Łukasza Brauera to gotowy scenariusz na film
Był największą gwiazdą kabaretu, niedawno ostatecznie pożegnał się ze sceną. Tak dziś wygląda życie Zenona Laskowika. Menadżer ujawnił prawdę
Dzisiaj Zenon Laskowik kończy 81 lat. Jakiś czas temu ulubieniec publiczności zniknął z życia publicznego. Co dziś dzieje się z legendą kabaretu, która przez dekady rozśmieszała miliony Polaków? Głos w tej sprawie zabrał jego menedżer i nie pozostawił złudzeń.
Jeszcze niedawno był ikoną sceny, symbolem inteligentnego humoru i niepodrabialnej ironii. Dziś Zenon Laskowik wybiera ciszę. 26 marca artysta świętuje swoje 81. urodziny, ale zamiast jubileuszowych występów czy medialnych wywiadów, decyduje się na całkowite wycofanie. Jak się okazuje, to świadoma i ostateczna decyzja. Zenon Laskowik zakończył karierę. Jak dziś wygląda jego życie? W październiku 2025 roku Zenon Laskowik oficjalnie ogłosił zakończenie działalności scenicznej. Finałem jego imponującej kariery był wyjątkowy benefis, który odbył się 27 października 2025 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu. To wydarzenie miało wymiar symboliczny. Był nie tylko podsumowaniem ponad 50 lat pracy artystycznej, ale też emocjonalnym pożegnaniem z publicznością. Na scenie pojawiły się największe nazwiska związane z kabaretem i estradą. Wśród nich znaleźli się m.in. Hanna Banaszak, Jacek Fedorowicz, Zbigniew Zamachowski oraz artyści z kabaretu Ani Mru-Mru. To było wydarzenie pełne wzruszeń, wspomnień i podziękowań. Zarówno ze strony artysty, jak i jego wieloletnich fanów. CZYTAJ TEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Menedżer ujawnia, co dziś robi Zenon Laskowik Po zakończeniu kariery wielu zastanawiało się, co dalej z Zenonem Laskowikiem. Czy jeszcze pojawi się publicznie? Czy planuje powrót, choćby symboliczny? Odpowiedź jest jednoznaczna. „Jest osobą prywatną, zakończył już swoją działalność artystyczną i publiczną. Był do państwa dyspozycji przez 50 lat. Teraz trzeba dać mu odpocząć", przekazał w rozmowie z „Faktem” menedżer artysty, Zbigniew Ramlein. Te słowa jasno pokazują, że Laskowik nie zamierza wracać na scenę ani do życia publicznego. Po latach intensywnej pracy wybiera spokój i prywatność. Co ciekawe, nie jest to pierwszy moment w życiu artysty, kiedy zdecydował się na radykalne wycofanie. W latach 90. Zenon Laskowik zrezygnował z kariery scenicznej i podjął pracę jako listonosz w Poczcie Polskiej. Po latach sam przyznał, że potrzebował aż 15 lat, by zrozumieć, gdzie naprawdę jest jego miejsce. Ostatecznie wrócił na scenę w 2003 roku i ponownie zdobył serca publiczności. Jeszcze w 2024 roku można było zobaczyć Laskowika podczas Kabaretonu w Opolu. Był to jeden z jego ostatnich dużych występów. Niedługo później artysta przekazał fanom swoją decyzję o zakończeniu kariery za pośrednictwem mediów społecznościowych. Nie zabrakło wówczas wzruszających słów wdzięczności. Podziękował publiczności za wieloletnie wsparcie i obecność. Zarówno na widowni, jak i przed telewizorami. Podkreślił, że dziś pozostają już wspomnienia oraz nagrania, do których można wracać. Źródło: Fakt.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była u szczytu sławy, tuż przed premierą „Dirty Dancing” wydarzyła się tragedia. Jennifer Grey już nigdy nie była taka sama
Iza Miko zaskakuje rodzinną historią. Ostatnio zachwyciła u boku znanego ojca, ale jej mamę Polacy też rozpoznają bez trudu
Iza Miko zachwyca widzów w „Tańcu z gwiazdami”, ale to jej relacja z mamą budzi największe emocje. Grażyna Dyląg nie tylko również jest aktorką, ale też od lat otwarcie mówi o kulisach kariery córki, jej trudnych doświadczeniach i niesprawiedliwym traktowaniu w Polsce. Ich więź to historia pełna wsparcia, bólu i bezwarunkowej miłości.
Iza Miko ponownie znalazła się w centrum uwagi dzięki udziałowi w „Tańcu z gwiazdami”, ale tym razem to nie tylko jej występy przyciągają zainteresowanie. Coraz więcej mówi się o kobiecie, która od lat stoi u jej boku – mamie, Grażynie Dyląg. Aktorka nie tylko wychowała gwiazdę, ale także towarzyszyła jej w najtrudniejszych momentach życia. Ich relacja, pełna emocji, szczerości i codziennej bliskości, dziś wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek. Kim jest mama Izy Miko? Grażyna Dyląg także jest aktorką Grażyna Dyląg to aktorka znana z ról w „07 zgłoś się”, „W labiryncie” oraz „Pograniczu w ogniu”. To właśnie ona współtworzyła artystyczny dom, w którym dorastała Izabella Mikołajczak. W rozmowie z Małgorzatą Ohme dla Plejady z 2017 roku jasno pokazała, że jej życie nie było jedynie historią kariery, ale przede wszystkim walką o rodzinę: „Matka artystka musi wykarmić dzieci. I jest jej naprawdę wszystko jedno, co będzie robić”. Podkreślała, że podejmowała różne decyzje zawodowe, by zapewnić córce przyszłość. To właśnie ona stała za fundamentem, na którym Iza Miko budowała swoją drogę. Relacja na odległość, która działa każdego dnia Choć Iza Miko od lat żyje między Polską a Stanami Zjednoczonymi od 15 roku życia, ich relacja nie osłabła. Wręcz przeciwnie – stała się jeszcze silniejsza. W programie „Dzień Dobry TVN” w 2024 roku Grażyna Dyląg przyznała: „Teraz jest łatwiej. Możemy rozmawiać prawie codziennie”. Z kolei Iza Miko doprecyzowała: „Kiedyś mama do mnie codziennie dzwoniła o 8:00, czekałam przy telefonie, teraz rozmawiamy rano, tuż przed snem, wiele razy w ciągu dnia”. To relacja, która nie opiera się na okazjonalnym kontakcie – to codzienność, stała obecność i ciągłe bycie dla siebie. „Nauczyłam się kochać na dystans” – wyjątkowa więź matki i córki Iza Miko w „Dzień Dobry TVN” mówi wprost: „Nauczyłam się kochać na dystans, nauczyłam się, co zrobić, żeby osoba czuła się przeze mnie kochana”. Grażyna Dyląg odpowiada równie mocno: „Wspieram ją cały czas we wszystkim, co robi. Nie zawsze się na tym znam, ale ona wie, że ja ją kocham najbardziej na świecie”. Ta relacja nie opiera się na kontrolowaniu czy ocenianiu, ale na bezwarunkowym wsparciu. Jak sama podkreśla: „Radzić nie można, ale trzeba razem przeżywać. Płaczemy razem, śmiejemy się razem”. Grażyna Dyląg broni córki. „Ona się nie chwali” W wywiadzie u Małgorzaty Ohme pojawia się mocny wątek dotyczący tego, jak Iza Miko jest postrzegana w Polsce. Grażyna Dyląg nie ukrywa, że jej zdaniem córka nie zawsze była traktowana sprawiedliwie. Powiedziała wprost: „Ona się nie chwali” – podkreślając, że Iza nie eksponuje swojej kariery mimo dużej aktywności zawodowej. W tym samym materiale Iza Miko zwróciła uwagę na różnice między Polską a Stanami Zjednoczonymi: „W Stanach jakby jest coś takiego, że jak ma się pomysł, ciężko się pracuje i totalną determinację, to wtedy Ameryka mówi: pokaż, co potrafisz”. „Nie jest sprawiedliwie potraktowana” – mocne słowa o polskich mediach Grażyna Dyląg nie kryła emocji, mówiąc o odbiorze córki w kraju: „Uważam, że nie jest sprawiedliwie potraktowana ze względu na to, że bardzo dużo pracuje”. Zwracała uwagę, że działalność Izy Miko wykracza poza aktorstwo: „Ona nie tylko gra w filmach. Ona pisze scenariusze, maluje obrazy. Te obrazy sprzedaje naprawdę dobrze. Robi zdrową żywność”. To jednoznaczna obrona i próba pokazania pełnego obrazu jej aktywności. Bliskość także w najtrudniejszych momentach Ich relacja została wystawiona na próbę w trudnych chwilach. Grażyna Dyląg opowiadała o chorobie partnera i własnej depr*sji. Padły bardzo osobiste słowa: „Gdybym nie miała Izy, to dzisiaj by mnie tu nie było”. Z kolei Iza Miko mówiła do mamy: „Mamusiu, dziękuję Ci za to, że jesteś moim słoneczkiem, moją niesamowitą podporą”. To relacja oparta na wzajemnym wsparciu – niezależnie od okoliczności. Codzienność, której nie widać na ekranie W rozmowie z Małgorzatą Ohme pojawiają się też bardzo intymne obrazy ich relacji. Grażyna Dyląg opowiadała, że towarzyszyła córce nawet na planach filmowych, dbając o jej komfort. Wspominała sytuacje, gdy Iza odpoczywała, opierając głowę na jej rękach, a ona czuwała obok. To pokazuje skalę tej więzi – obecnej nie tylko w słowach, ale i w codziennych gestach. Ojciec Izy Miko także jest aktorem i ma bogaty dorobek Ojcem Izy Miko jest Aleksander Mikołajczak – aktor teatralny i filmowy, znany widzom z wielu produkcji telewizyjnych i kinowych. Publiczność kojarzy go m.in. z serialu „Ranczo”, gdzie wcielał się w naczelnika z Okręgowej Izby Obrachunkowej. Na przestrzeni lat pojawiał się także w takich produkcjach jak „Barwy szczęścia”, „Korona królów”, „Korona królów. Jagiellonowie”, „M jak miłość” czy „Ojciec Mateusz”. W jego dorobku znajdują się również role filmowe oraz liczne występy teatralne. Jest absolwentem krakowskiej PWST, a jego kariera od początku związana była z teatrem – występował m.in. w Legnicy, Opolu, Łodzi, Warszawie i Suwałkach. Wraz z Marzanną Graff współtworzył MamTeatr. Widzowie mogli zobaczyć go również u boku córki w „Tańcu z gwiazdami”, gdzie pojawił się w odcinku rodzinnym. Zobacz także: Zagrał w kultowych produkcjach, jego córka podbija Hollywood. Mało kto wie, że gwiazdor "Rancza" to ojciec Izy Miko. Tak mówili o swojej relacji Relacja, która przetrwała wszystko Historia Izy Miko i jej mamy to opowieść o relacji, która przetrwała odległość, trudne doświadczenia i różne etapy życia. Codzienne rozmowy, wzajemne wsparcie i silne emocje sprawiają, że ich więź jest wyjątkowa. To właśnie ta relacja – budowana każdego dnia – pozostaje jednym z najważniejszych elementów życia aktorki. Źródła: Dzień Dobry TVN, Wywiad Grażyny Dyląg u Małgorzaty Ohme dla Plejady, 27 grudnia 2017, o2.pl, rmf.fm
Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają
Goldie Hawn i Kurt Russell od dekad udowadniają, że prawdziwa miłość nie potrzebuje ślubu ani schematów. Choć poznali się już w 1968 roku, ich uczucie rozkwitło dopiero lata później i przetrwało mimo przeciwności. Dziś tworzą jedną z najbardziej niezwykłych i trwałych relacji w Hollywood.
Nie ma drugiej takiej pary w Hollywood. Goldie Hawn i Kurt Russell zaprzeczają wszelkim schematom. Choć są hollywoodzkimi gwiazdami, tworzą niemal idealną, spokojną rodzinę. Są sobie wierni od lat. Nie sformalizowali związku. „Nie, nigdy się nie pobraliśmy, ale jedną rzeczą, która wciąż rośnie, jest nasza miłość” , pisała Goldie Hawn. I dodała: „Jesteś dziki, błyskotliwy, kochany, dziecinny, idealnie wkurzający, ojciec najwyższy i głęboko zabawny! Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie w żadnym wieku, Kurt Russell. Jesteś zdobyczą. I jesteś cały mój”, wyznała gwiazda. Dzieli ich niewielka różnica wieku. Goldie jest starsza od ukochanego o 6 lat – ona urodziła się w 1945 roku, on w 1951. Jakie były losy ich miłości? Goldie Hawn i Kurt Russell poznali się w szalonych latach 60. Oboje są wielkimi gwiazdami. Goldie Hawn znamy choćby z filmowego hitu „Zmowa pierwszych żon”. Kurt Russell grał zwykle twardzieli, fani pamiętają go w filmu „Ucieczka z Los Angeles”, czy przeboju „Tombstone”. Z Goldie Hawn poznali się w 1968 roku na planie filmu Disneya „Jedyna oryginalna orkiestra rodzinna”. Ona miała 21 lat, a on 16. Goldie była śliczną eteryczną blondynką, nie zainteresowała się wtedy bliżej Kurtem i trudno się dziwić. Był dzieciakiem. Poza tym oboje przysięgali sobie, by nie wchodzić w związek z innymi aktorami. Ponownie spotkali się po kilkunastu latach, w 1983 roku, znowu na planie filmowym. Goldie Hawn wspominała: „Wiele lat później spotkaliśmy się znowu, polubiłam go i przypomniałam sobie, że bardzo lubiłam go już wcześniej, gdy się poznaliśmy”. Z kolei Russell nie był wtedy w najlepszej formie. Źle znosił rozwód z ówczesną żoną i często imprezował. „Miałem strasznego kaca, Goldie prawie nie znałem, pamiętałem tylko, że kiedyś razem pracowaliśmy. (...) , opowiadał aktor w rozmowie z Conanem O'Brienem. Mimo to dawna znajoma od razu mu się spodobała i zaproponował jej randkę. „Gdy ją zobaczyłem na castingu do filmu »Szybka zmiana«, wypaliłem: »masz świetną figurę«", opowiadał w talk-show. Umówili się na randkę. Jak się okazało, to była randka z… policją. Goldie kupiła dom dla siebie i dzieci, ale nie miała jeszcze do niego kluczy. Postanowili się włamać. Zaniepokojeni sąsiedzi wezwali stróżów prawa, którzy nakryli parę w sypialni. „Od razu się dogadaliśmy i zgodziliśmy się: "Bawmy się razem, dopóki nam się nie znudzi". Tak minęły 43 lata”, mówił Kurt Russell dla "The Wall Street Journal". Czytaj też: Dzisiaj 77. urodziny obchodzi aktorka Goldie Hawn! Jak zmieniła się na przestrzeni lat? Goldie Hawn o Kurcie Russellu: Widziałam jak wspaniale traktuje moje dzieci Goldie Hawn miała dwoje dzieci ze związku z muzykiem Billem Hudsonem - znaną dzisiaj aktorkę Kate Hudson i jej brata, również aktora, Olivera Hudsona. Ujęło ją, że Kurt pokochał jej dzieci, był dla nich jak najlepszy ojciec. Kate Hudson go uwielbia, napisała na Instagramie z okazji Dnia Ojca, że jest szczęściarą, że ma takiego tatę. Wychowywał ją, jak biologiczny ojciec, którego w jej życiu zabrakło. „To naprawdę mnie poruszyło, kiedy patrzyłam na moje dzieci, kiedy przychodziły na plan i jak on się z nimi obchodził” opowiadała Goldie Hawn. „Był niesamowity w ich towarzystwie. Taki naturalny i opiekuńczy”, mówiła gwiazda. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/2W9XKHA-5644fab.jpg" width="5384" height="3640" alt="2W9XKHA Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" title="Los Angeles, California, USA 13th October 1996 (Exclusive) Actor Kurt Russell, Actress Goldie Hawn, daughter Actress Kate Hudson and son Actor Oliver Hudson on October 13, 1996 in Los Angeles, California, USA. Photo by Barry King/Alamy Stock Photo" /> Po trzech latach związku para doczekała się własnego dziecka - syna Wyatta Russela. Do klanu należy także syn Kurta Russela z pierwszego małżeństwa Boston Russel. Wszyscy tworzą szczęśliwą patchworkową rodzinę. Dzisiaj w Hollywood już legendarną. Wszyscy są aktorami, choć wybiła się tylko Kate Hudson. Para doczekała się także siedmiorga wnuków. W Hollywood mówi się, że Goldie Hawn i Kurt Russel potrafią zmienić oficjalną premierę filmową w rodzinne wydarzenie – przychodzą z córką, synami, wnukami. „Oboje jesteśmy niezależni finansowo i zamożni. Wspaniale wychowaliśmy nasze dzieci; to wspaniali ludzie. Świetnie sobie z tym poradziliśmy i nie musieliśmy brać do tego ślubu. Lubię budzić się każdego dnia i widzieć go przy sobie, wiedząc, że mam wybór. Naprawdę nie ma powodu, żeby wychodzić za mąż”, opowiadała aktorka w rozmowie z Women's Day w 2007 roku. Zobacz też: Miłość silniejsza niż tajemnice i strach. ​Historia Richarda Chamberlaina i jego ukochanego Kurt Russel o miłości do Goldie Hawn Goldie Hawn i Kurt Russell otrzymali w 2017 roku własne gwiazdy w Hollywood, w Alei Sław. "Ceremonia okazała się pełna emocji. To była uczta miłosna”, powiedziała Goldie Hawn, magazynowi „People”. Ukochany wyznał jej: „Zawsze będę cię kochać” . Nie miałam pojęcia, że ​​będzie tak pięknie, zwierzała się aktorka. Kurt Russell powiedział też, że to Goldie Hawn zawdzięcza swoje cudowne życie. „Po prostu Goldie, cenię cię. Wszystkie gwiazdy na niebie lub na bulwarze nie mogą się z tym równać... Nie ma nikogo innego, obok kogo wolałbym żyć niż Ty”. Czytaj również: Od niedowierzania do trwałej miłości. Jak Anna Czartoryska-Niemczycka i Michał Niemczycki pokonali przeciwności? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/GettyImages-2202405064-db6db76.jpg" width="2000" height="3000" alt="THE OSCARS® "The Oscars" will be held on Sunday, March 2, 2025, at the Dolby® Theatre at Ovation Hollywood and will air live on ABC, Hulu and broadcast outlets in more than 200 territories worldwide. (Disney/Eric McCandless)KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN (Photo by Eric McCandless/Disney via Getty Images)" title="KURT RUSSELL, GOLDIE HAWN" /> Goldie Hawn i Kurt Russell: przepis na miłość Goldie Hawn mówi, że z Kurtem Russellem są jak dwa filary podtrzymujące dach ogromnego domu. Ten dom to ich związek i rodzina. Gwiazda podkreśla także, jak ważny jest dobry seks i bycie dla siebie miłym. „Seks to coś, co łączy i sprawia, że ludzie czują się silniej związani. „Ale nie chodzi tylko o sam akt, ale o ciepło i intymność, które on tworzy”. Oboje lubią rodzinne życie, często wspólnie gotują, Kurt jest miłośnikiem wina. Mają poczucie humoru, które ratowało ich w czasie konfliktów. Zgodnie twierdzą, że małżeństwo nie jest potrzebne do szczęścia, a najważniejsze jest pielęgnowanie miłości i chęć bycia razem. „Nie chodzi o małżeństwo. Chodzi o ludzi i związek oraz chęć bycia razem. (…) Trzeba po prostu tego chcieć. Nie uważam, żeby był na to inny sposób”, mówiła Goldie Hawn. Zobacz również: Goldie Hawn i Kurt Russell: są razem od czterech dekad. Obrączki nie są im potrzebne do szczęścia W wywiadzie dla People dodawała: „Ważne jest tylko to, że kocham Kurta i on o tym wie. Nie chcę za niego wychodzić, bo małżeński kontrakt wszystko psuje. Wiem coś o tym, miałam dwóch mężów. Jesteśmy z Kurtem na dobre i na złe, przysięgliśmy to sobie w obecności naszych dzieci. A taka przysięga znaczy więcej niż akt ślubu”. 43 wspólne lata Para uczciła 43 wspólne lata. Goldie Hawn wyznała opublikowała pełne czułości wyznanie błyskawicznie poruszyło internautów. „Wszystkiego najlepszego, moja miłości na zawsze. 43 wspólne urodziny. Czy może być większe szczęście?!”, wyznała. W komentarzach zaroiło się od gratulacji, serc i zachwytów nad jedną z najbardziej niezwykłych par Hollywood. Fani nie kryli wzruszenia, podkreślając, że historia Goldie i Kurta to prawdziwy dowód na to, że wielka miłość naprawdę istnieje — i potrafi przetrwać wszystko.
On romansował z Demi Moore i grał w teledysku Britney Spears, ona latami czekała na swoją szansę. Tak wyglądała droga do kariery gwiazd serialu „Virgin River”
Alexandra Breckenridge i Martin Henderson zyskali ogromną popularność dzięki serialowi „Virgin River”. Oprócz tego, że grają w tej samej produkcji łączy je jeszcze jedno - nie wierzyli, że odniosą sukces. Jak to się stało, że mimo trudnych momentów i chwil zwątpienia oboje są dziś są idolami milionów widzów na całym świecie?
Serial „Virgin River”, który można oglądać na Netflix, przyciąga widzów od blisko siedmiu lat. Ta ciepła, emocjonalna historia o miłości, stracie i zaczynaniu życia od nowa zyskała wierne i liczne grono fanów. Nowy, siódmy sezon udowadnia, że ta opowieść wciąż potrafi poruszać i zaskakiwać. Produkcja inspirowana powieściami Robyn Carr po raz pierwszy pojawiła się na ekranach w 2019 roku. Jej główną bohaterką jest Melinda „Mel” Monroe – pielęgniarka, która po tragicznej stracie męża postanawia opuścić Los Angeles i rozpocząć nowe życie w niewielkim, malowniczym miasteczku w północnej Kalifornia. To właśnie tam Mel nie tylko odnajduje spokój, ale także miłość. Jej relacja z Jackiem Sheridanem staje się sercem całej opowieści – pełnym czułości, ale i trudnych doświadczeń związanych z przeszłością oraz walką o wspólną przyszłość. Aktorzy grający główne role stali się ulubieńcami widzów. Alexandra Breckenridge znana jest nie tylko z „Virgin River” Aktorzy grający główne role – Alexandra Breckenridge i Martin Henderson – na początku nie wierzyli, że serial zdobędzie taką popularność. Wszystko jednak zmieniło się wraz z rozpoczęciem zdjęć. „Mimo kilku trudności na początku czuliśmy, że mamy dobrą historię, że dzieje się tu coś wyjątkowego. Wiedzieliśmy, że relacja między Jackiem i Mel może zadziałać i że jest sercem całej opowieści” – mówił Martin Henderson. Rola Mel stała się dla Alexandry Breckenridge przepustką do międzynarodowej kariery. Wcześniej grała głównie w produkcjach klasy B. Wystąpiła m.in. w serialu „American Horror Story”, gdzie zagrała uwodzicielskiego ducha, a także w produkcji „Tacy jesteśmy”, gdzie wcieliła się w postać Sophie. Pojawiła się również w „The Walking Dead” jako Jessie Anderson. W 2025 roku zagrała w komedii romantycznej „Miłość w prezencie”, dziś dostępnej na Netflixie. W tej produkcji wciela się w samotną matkę, która po utracie pracy dorabia, przebierając się za Świętego Mikołaja. Nie poznalibyście jej w tym przebraniu! Były to jednak głównie role drugoplanowe lub wręcz epizody. Dopiero serial "Virgin River" zdał jej to, o co tak długo walczyła - uznanie, rozpoznawalność i szansę na pokazanie pełni talentu. Czytaj także: Powstaje kolejny sezon serialu nagrodzonego Emmy i Złotym Globem. Do obsady dołączy Madonna! Aktorka urodziła się w 1982 roku w Bridgeport w stanie Connecticut. Jej matka miała 19 lat, gdy ją urodziła, studiowała i dorabiała, sprzątając domy. Ojciec, pracujący w kasynie, nie mieszkał z rodziną. Alexandra dorastała w Mill Valley w Kalifornii, gdzie przeprowadziła się jako dziesięciolatka z mamą. Od dziecka próbowała swoich sił w aktorstwie, ale pracowała też jako kierowca i dostawca dla sieci restauracji Big Wangs w Hollywood. Alexandra Breckenridge w 2015 roku wyszła za mąż za gitarzystę Casey Hooper. Jest mamą dwójki dzieci –10 letniego syna Jacka i o rok młodszej córki Billie. W rozmowie z magazynem „People” przyznała, że macierzyństwo było dla niej przełomowym doświadczeniem. Na swoim instagramie ( blisko półtora miliona odwiedzających!) pokazuje jak robi dla dzieci zdrowe soki, przyrządza obiadki. Chroni jednak prywatność dzieciaków i całej rodziny. Razem z mężem wyprowadzili się z Los Angeles i zamieszkali na rancho w Georgii. „Chcieliśmy, by nasze dzieci dorastały blisko natury, mogły się swobodnie bawić i jeździć na rowerze” – opowiada aktorka. Jest dzisiaj szczęśliwą i spełnioną kobietą. Martin Henderson – charyzmatyczny Jack, chłopak Demi Moore Partnerem Mel na ekranie jest Martin Henderson, który wciela się w Jacka Sheridana – byłego żołnierza i właściciela lokalnego baru. Aktor pochodzi z Auckland w Nowa Zelandia. Kocha to miasto do dzisiaj. Karierę rozpoczął jako nastolatek. Popularność przyniosły mu role w produkcjach takich jak „Shortland Street”, „The Ring” czy „Grey’s Anatomy”. Grał Pana Darcy'ego w bollywoodzkiej wersji "Dumy i uprzedzenia" . W „Virgin River” wnosi do swojej postaci mieszankę siły i wrażliwości, dzięki czemu relacja Jacka i Mel należy do najbardziej wiarygodnych wśród współczesnych seriali romantycznych. Martin Henderson nigdy się nie ożenił i – jak sam przyznaje – dziś tego żałuje. Spotykał się m.in. z modelką Aishą Mendez oraz był w związku z Demi Moore po jej rozstaniu z Ashtonem Kutcherem. W jednej z rozmów opowiadał, że u boku starszej od niego o dwanaście lat Demi Moore dojrzał, nabrał dystansu do kariery. Przekonał się , że są rzeczy cenniejsze i ważniejsze niż kolejne role - relacje, uczucia, poznawanie świata. Kiedy poznał Demi, był już znany z horroru "The Ring" i teledysku "Toxic" Britney Spears. Podobno Demi chciała ułożyć sobie z nim życie, fani komentowali, że wreszcie pojawił się fajny facet u jej boku. Ale związek szybko się rozpadł. Obecnie jego partnerką ma być projektantka wnętrz Penny Hay. Aktor bardzo chroni prywatne życie, chociaż uchodzi za playboya, o jego romansach wiadomo niewiele.
Śmierć Chucka Norrisa poruszyła świat. Jego życiową siłą była ukochana mama. To ona ukształtowała legendę
Chuck Norris nie żyje – legendarny gwiazdor kina akcji odszedł w wieku 86 lat, pozostawiając po sobie nie tylko imponującą karierę, ale też poruszającą historię rodzinnych więzi. Kilka lat wcześniej pożegnał ukochaną mamę, która była dla niego największym wsparciem i moralnym kompasem przez całe życie.
Śmierć Chucka Norrisa poruszyła fanów na całym świecie, jednak dla niego samego najtrudniejszym momentem była strata matki, Wilmy Norris. To właśnie ona przez dekady była jego fundamentem – uczyła go wiary, wytrwałości i współczucia. Gdy odchodziła w wieku 103 lat, aktor żegnał nie tylko rodzica, ale też osobę, która w największym stopniu ukształtowała jego charakter i życiową drogę. Chuck Norris nie żyje. Odejście legendy, które poruszyło świat Informacja o śmierci Chucka Norrisa, który odszedł w wieku 86 lat, wstrząsnęła milionami fanów na całym świecie. Jeszcze dzień wcześniej pojawiały się doniesienia o jego problemach zdrowotnych i hospitalizacji, co wzbudziło ogromny niepokój. Gdy rodzina potwierdziła najgorsze, stało się jasne, że świat stracił nie tylko ikonę kina akcji, ale także człowieka, który dla wielu był symbolem siły, konsekwencji i niezłomności. W oficjalnym oświadczeniu bliscy podkreślili, że odszedł spokojnie, otoczony rodziną. Opisali go jako oddanego męża, kochającego ojca i dziadka, a także człowieka głębokiej wiary. Choć dla świata był legendą "Strażnika Teksasu", dla najbliższych był przede wszystkim sercem rodziny – kimś, kto inspirował nie tylko na ekranie, ale i w codziennym życiu. Rodzina aktora zdecydowała się zachować szczegóły jego śmierci w prywatności, prosząc jednocześnie o szacunek w tym trudnym czasie. Podkreślono jednak, że Norris do końca pozostawał otoczony miłością najbliższych. To właśnie rodzina była dla niego najważniejsza – wartość, którą wyniósł z domu i którą pielęgnował przez całe życie. W ich słowach wybrzmiewa ogromna wdzięczność za życie, które przeżył, oraz za chwile, które mogli z nim dzielić. Wspomniano również o jego relacji z fanami, których traktował niemal jak przyjaciół. To pokazuje, że jego wpływ wykraczał daleko poza świat filmu. Matka, która była jego siłą. Kim była Wilma Norris? Wilma Norris, matka Chucka Norrisa, była postacią niezwykłą. Urodzona w 1921 roku, przeżyła ponad sto lat, stając się symbolem siły, wiary i wytrwałości. To ona wychowywała swoich synów w duchu wartości, które później stały się fundamentem sukcesu Chucka. Jej życie nie było łatwe – mierzyła się z wieloma tragediami i chorobami, a mimo to nigdy nie straciła nadziei. Była dla swojego syna nie tylko wsparciem, ale też inspiracją. To właśnie od niej nauczył się, że nawet w najtrudniejszych momentach należy zachować wiarę i iść naprzód. "Mama przez całe życie była przykładem wytrwałości i wiary. Przeżyła też śmierć swoich dwóch mężów, pasierba, dwojga wnucząt i mojego młodszego brata Wielanda, który zginął podczas wojny w Wietnamie. Wielokrotnie chorowała na raka i przeszła około 30 różnego rodzaju operacji, a mimo to wciąż tu jest, by o tym opowiadać" – mówił o niej czule Chuck Norris. Wilma Norris zmarła w wieku 103 lat, pozostawiając po sobie historię pełną determinacji. Wielokrotnie walczyła z chorobą nowotworową i przeszła dziesiątki operacji. Przeżyła śmierć bliskich, w tym syna, który zginął podczas wojny w Wietnamie, a także innych członków rodziny. Mimo tych doświadczeń była osobą pełną ciepła i miłości. Chuck Norris wielokrotnie podkreślał, że jej śmiech wypełniał dom radością, a jej obecność dawała poczucie bezpieczeństwa. Dla niego była nie tylko matką, ale też moralnym drogowskazem. Relacja, która zbudowała legendę Chucka Norrisa Relacja Chucka Norrisa z matką była wyjątkowo silna i głęboka. Aktor wielokrotnie mówił, że to właśnie ona nauczyła go wszystkiego, co najważniejsze – od wiary, przez współczucie, aż po determinację w dążeniu do celu. Bez jej wsparcia, jak sam przyznawał, jego życie mogłoby potoczyć się zupełnie inaczej. To ona sprawiła, że uwierzył w siebie i swoje możliwości. W chwilach zwątpienia była dla niego oparciem, a w momentach sukcesu – cichą bohaterką stojącą w tle. Ich więź była przykładem relacji, która nie tylko przetrwała lata, ale też ukształtowała człowieka znanego dziś na całym świecie. "Sprawiła, że uwierzyliśmy, że możemy coś osiągnąć w życiu. Choć pojawią się trudności, a jesteś wystarczająco zdeterminowany, możesz pokonać każdą przeszkodę w życiu, jeśli wierzysz w siebie" – opowiadał aktor w jednym z wywiadów. Słowa Chucka Norrisa o matce dziś nabierają szczególnego znaczenia. Po jej śmierci mówił o niej z ogromną wdzięcznością i wzruszeniem, podkreślając, że to ona nauczyła go życzliwości i współczucia. Wspominał jej modlitwy, wsparcie i codzienną obecność, która była dla niego bezcennym darem. To opowieść o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią – o więzi matki i syna, która trwa mimo upływu czasu. W pamięci bliskich i fanów Chuck Norris pozostanie nie tylko legendą kina, ale też synem, który nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi i komu zawdzięcza najwięcej.
Niewiele osób o tym wiedziało. Olbrychski opowiedział, co planował z Wajdą tuż przed jego odejściem
Daniel Olbrychski po latach wraca do jednej z najważniejszych relacji swojego życia. Wspomina Andrzeja Wajdę nie tylko jako wybitnego reżysera, ale przede wszystkim mentora i przyjaciela. Ich wspólna historia to nie tylko wielkie filmy, lecz także projekt, który miał powstać tuż przed śmiercią twórcy. Niewiele osób wiedziało, jak blisko byli jego realizacji.
Daniel Olbrychski i Andrzej Wajda stworzyli jeden z najbardziej znaczących duetów w historii polskiego kina. Ich współpraca trwała dekady i zaowocowała filmami, które do dziś stanowią punkt odniesienia dla kolejnych pokoleń twórców. Jednak za tymi sukcesami kryła się relacja znacznie głębsza – oparta na zaufaniu, wspólnym języku artystycznym i wzajemnym zrozumieniu. Daniel Olbrychski i Andrzej Wajda: relacja, która wykraczała poza plan filmowy Relacja Daniela Olbrychskiego i Andrzeja Wajdy była czymś więcej niż tylko zawodowym partnerstwem. Aktor wielokrotnie podkreślał, że reżyser odegrał kluczową rolę w jego życiu – zarówno artystycznym, jak i osobistym. Wajda dostrzegł w nim potencjał bardzo wcześnie i konsekwentnie go rozwijał, prowadząc przez kolejne etapy kariery. "Wajda taśmę filmową miał we krwi, był moim mentorem i przyjacielem" – wspominał aktor w rozmowie z Januszem Wróblewskim. Nie była to jedynie współpraca na planie – to była więź, która z czasem przerodziła się w przyjaźń. Wajda był dla aktora autorytetem, ale jednocześnie partnerem do rozmów o sztuce, życiu i świecie. Olbrychski wielokrotnie podkreślał, że Wajda miał wyjątkową intuicję i zdolność pracy z aktorem. Potrafił wydobyć z niego emocje, które później stawały się fundamentem jego najbardziej pamiętnych ról. ZOBACZ TEŻ: Była z nim przez ponad 60 lat, gdy dowiedziała się, że go straci, namówiła go na ślub. Halina Kowalska i Włodzimierz Nowak byli jednym z najpiękniejszych aktorskich małżeństwa Wspólne filmy Wajdy i Olbrychskiego, które przeszły do historii kina Dorobek wspólnych filmów Olbrychskiego i Wajdy to jeden z filarów polskiej kinematografii. Produkcje takie jak "Popioły", "Wesele" czy "Ziemia obiecana" stały się nie tylko sukcesami artystycznymi, ale również ważnym komentarzem społecznym i historycznym. W filmach Wajdy Olbrychski stworzył jedne z najważniejszych kreacji swojego życia. Jego bohaterowie byli złożeni, pełni sprzeczności i emocji, co czyniło ich niezwykle wiarygodnymi. "Miałem niebywałe szczęście, że Wajda zwrócił na mnie uwagę w tak młodym wieku" – wspominał aktor Januszowi Wróblewskiemu. "Byłem na pierwszym roku studiów, miałem dziewiętnaście lat. Polecił mnie Jan Kreczmar, rektor Akademii Teatralnej, a Wajda zaproponował mi "Popioły". Miałem grać Rafała Olbromskiego. Od razu główną rolę. Docenił moją intensywność uczestnictwa nie tylko w graniu, ale w tworzeniu filmu. To, że w tak młodym wieku zarzucałem go pomysłami, które on mógł wykorzystać. Potem było "Wszystko na sprzedaż"." Ich współpraca trwała, a Wajda zaproponował Olbrychskiemu pozostanie jego asystentem przy produkcji filmu "Polowanie na muchy". "Powiedział mi już wtedy: Daniel w końcu na pewno wyreżyserujesz jakiś film. Bo masz to we krwi. Masz taśmę filmową we krwi. Ale to on ją miał w stopniu nieporównywalnym z nikim innym" – mówił. Wajda i Olbrychski mieli wspólny plan, którego nie zdążyli zrealizować Tuż przed śmiercią Andrzeja Wajdy pojawiła się realna szansa na kolejny wspólny projekt. Jak wspomina Olbrychski, rozmowy były konkretne, a wizja – wyraźnie zarysowana. To nie był jedynie luźny pomysł, lecz plan, który miał dużą szansę na realizację. "Po raz ostatni spotkaliśmy się na dorocznym przyjęciu, które organizowała Krystyna Morgenstern - żona Janusza 'Kuby' Morgensterna. Andrzej był kilka miesięcy po 90. urodzinach. Zapytał mnie, czy liczyłem, ile filmów razem nakręciliśmy. Odpowiedziałem mu, że niedawno to podsumowywałem i wyszło mi, że trzynaście - w dziesięciu zagrałem główne role, a w trzech - wyraziste epizody. 'No to przyszła pora na czternasty' - przyznał. I poprosił moją żonę, by poszukała dobrego tematu – przyznał niedawno Olbrychski. Aktor wracał do ich ostatnich spotkań ze wzruszeniem. Podkreślał, że mimo upływu lat Wajda wciąż był pełen twórczej energii i gotowy na nowe wyzwania. Niestety, los zdecydował inaczej. "Podpowiedziałem mu wtedy, że dobrze by było, gdybym mógł zagrać z jego i z moją ukochaną aktorką Krystyną Jandą. Przez tyle lat nikt poza samą Krystyną - w filmie 'Pestka', nie wpadł na to, by postawić nas razem przed kamerą. Jakiś czas później Andrzej zadzwonił do mnie i powiedział, że za rzadko się widujemy. Umówiliśmy się więc na następny wtorek na placki kartoflane. Jednak jego żona wróciła przeziębiona z Krakowa i Andrzej poprosił, żebyśmy przełożyli nasze spotkanie. Ustaliliśmy, że zobaczymy się, gdy wróci z Gdyni, gdzie jechał na festiwal. Niestety, wrócił do Warszawy chory, trafił do szpitala, a w październiku zmarł. Byłem drugą osobą, która dowiedziała się o jego śmierci. Andrzej odszedł w obecności swojej córki, a mojej chrześniaczki - Karoliny, która natychmiast zadzwoniła do swojej mamy, a w następnej kolejności do mnie" – wspominał. Niezrealizowany projekt stał się symbolem tego, jak wiele jeszcze mogło się wydarzyć. Dla Olbrychskiego to nie tylko zawodowa strata, ale również osobista – utrata człowieka, który przez lata był jego przewodnikiem i partnerem w sztuce. SPRAWDŹ TEŻ: Nie każdy wie, jak wyglądały relacje Krzysztofa Kowalewskiego z dziećmi. Jedna z nich była szczególnie trudna
Rzadki widok. Uwielbiany hollywoodzki aktor w końcu pokazał całą rodzinę. Jego syn to gwiazdor estrady
Syn jednej z najbardziej rozpoznawalnych par Hollywood nagle przyciągnął całą uwagę, a jego nowy wizerunek wywołał lawinę komentarzy. To jednak nie jedyna niespodzianka, jaką skrywała ta rodzinna premiera…
Kevin Bacon znów jest na ustach wszystkich. Tym razem nie tylko za sprawą ogromnych sukcesów, ale także… rodziny. Podczas premiery filmu „Family Movie” oczy całego świata skierowane były na jego syna, Travisa Bacona, który przeszedł spektakularną metamorfozę. Nowy wygląd Travisa Bacona wywołał poruszenie Przypomnijmy, że Travis Bacon, to 36-letni kompozytor i artysta związany ze sceną black metalową. Teraz muzyk zaskoczył zupełnie nowym wizerunkiem. Znany dotąd z długich, czarnych włosów, pojawił się na czerwonym dywanie w krótkiej fryzurze. Włosy zaczesane do tyłu z wygolonymi bokami nadały mu bardziej drapieżny, nowoczesny look. Zmiana była na tyle wyraźna, że natychmiast stała się jednym z najczęściej komentowanych tematów wydarzenia. Premiera odbyła się podczas festiwalu SXSW i miała wyjątkowy, rodzinny charakter. Na miejscu pojawili się wszyscy najbliżsi Travisa. Jego rodzice, Kevin Bacon i Kyra Sedgwick, a także siostra Sosie. To właśnie ta czwórka po raz pierwszy spotkała się razem przy jednym projekcie, co nadało wydarzeniu jeszcze bardziej osobisty wymiar. CZYTAJ TEŻ: Do dziś jest inspiracją, ale mało kto wie, że żyła jak królowa. Po wielu latach prawnuczka Tamary Łempickiej ujawniła jej tajemnice Rodzina Bacona razem na premierze „Family Movie” po raz pierwszy Kyra Sedgwick, znana m.in. z serialu „Tego lata stałam się piękna”, oraz Kevin Bacon tworzą jedno z najtrwalszych małżeństw w Hollywood. Są razem od 1988 r. i doczekali się dwójki dzieci: Travisa oraz 33-letniej Sosie. Ich wspólne wyjście na premierę wywołało falę entuzjazmu wśród fanów, którzy nie szczędzili im komplementów w mediach społecznościowych. Szczególną uwagę przyciągnęło także nagranie opublikowane przez Kevina Bacona na Instagramie. Aktor pokazał kulisy premiery, a jednym z najbardziej uroczych momentów było wspólne wykonanie utworu Drake’a „Nice For What”. Internauci byli zachwyceni naturalnością i energią, jaka bije od rodziny aktora. W komentarzach nie brakowało opinii, że to „najfajniejsza rodzina w całym świecie filmowym”. Co ciekawe, jak przyznała Kyra Sedgwick w rozmowie z Entertainment Tonight, wspólna praca przy „Family Movie” wcale nie była od początku planowana. Aktorka zdradziła, że czuła stres, proponując udział w projekcie swoim dzieciom. Obawiała się ich reakcji, jednak, ku jej zaskoczeniu, zarówno Sosie, jak i Travis przyjęli propozycję z ogromnym entuzjazmem. Efekt? Rodzinny projekt, który nie tylko połączył ich zawodowo, ale też pokazał światu ich wyjątkową więź. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
Nie tylko Kabula. Martyna Wojciechowska adoptowała jeszcze jedną dziewczynkę. Ich historia porusza
Martyna Wojciechowska od lat angażuje się w pomoc dzieciom na całym świecie, ale jej relacja z Kabulą poruszyła tysiące serc. Okazuje się jednak, że to nie jedyna dziewczynka, której dała dom i przyszłość. Historia Tatu, która pojawiła się w ich życiu, jest równie niezwykła i pełna emocji.
Za publicznym wizerunkiem podróżniczki i dziennikarki kryje się opowieść o ogromnej empatii i odpowiedzialności. Martyna Wojciechowska nie tylko mówi o pomaganiu – ona realnie zmienia życie dzieci, które spotyka na swojej drodze. Relacja z Kabulą była początkiem czegoś znacznie większego. Martyna Wojciechowska i Kabula: historia, która zmieniła wszystko Historia Martyny Wojciechowskiej i Kabuli zaczęła się podczas pracy nad programem "Kobieta na krańcu świata". To wtedy dziennikarka poznała dziewczynkę z Tanzanii, chorującą na albinizm – schorzenie, które w niektórych rejonach Afryki oznacza realne zagrożenie życia. Osoby z albinizmem bywają tam prześladowane, a nawet padają ofiarą brutalnych ataków. Martyna Wojciechowska nie potrafiła przejść obojętnie obok tej historii. Zdecydowała się wesprzeć Kabulę finansowo i emocjonalnie, a ich relacja z czasem przerodziła się w coś znacznie głębszego. Choć formalnie była to adopcja na odległość, więź między nimi nabrała bardzo osobistego charakteru. Kabula zyskała nie tylko bezpieczeństwo i dostęp do edukacji, ale również poczucie, że nie jest sama. Dla Wojciechowskiej była to jedna z najbardziej przełomowych relacji w życiu – doświadczenie, które zmieniło jej sposób patrzenia na świat i odpowiedzialność, jaka wiąże się z realną pomocą. ZOBACZ TEŻ: Martyna Wojciechowska pokazała córkę. Jedno zdjęcie wywołało lawinę zachwytów Martyna Wojciechowska adoptowała drugą córkę Momentem przełomowym okazały się słowa samej Kabuli, które Martyna Wojciechowska przytoczyła w swoich mediach społecznościowych: "Chciałabym żeby jeszcze jedna dziewczynka dostała taką szansę jak ja" – powiedziała Kabula. To zdanie nie było jedynie wyrazem wdzięczności. Było świadectwem ogromnej dojrzałości i empatii młodej dziewczyny, która – mimo własnych trudnych doświadczeń – potrafiła myśleć o innych. Martyna Wojciechowska nie zignorowała tej prośby. Jak sama przyznała: "I tak oto w naszym życiu pojawiała się Tatu, która stała się dla Kabuli adoptowaną siostrą, najlepszą przyjaciółką i moją kolejną podopieczną i córką". Te słowa otworzyły nowy rozdział – nie tylko w jej życiu, ale przede wszystkim w życiu kolejnego dziecka, które otrzymało szansę na bezpieczną przyszłość. Kim jest Tatu? Druga adopcyjna córka Martyny Wojciechowskiej Tatu pojawiła się w życiu Martyny Wojciechowskiej ok. 7 lat temu. Choć jej historia nie była początkowo szeroko znana, szybko stała się ważną częścią opowieści o rodzinie tworzonej przez wybór, a nie więzy krwi. Dziewczynka, podobnie jak Kabula, pochodzi z Tanzanii i również potrzebowała wsparcia oraz ochrony. Dzięki zaangażowaniu Wojciechowskiej mogła rozpocząć nowe życie – z dostępem do edukacji, opieki i stabilności, której wcześniej jej brakowało. "Tatu jest młodsza ode mnie o dwa lata. Często ludzie na ulicy mówią, że wyglądamy jak bliźniaczki. Wszystko robimy razem. Możemy mieć nawet jedno mydło do mycia i będziemy się nim dzielić. To mój przyjaciel. Sprawia, że chcę skończyć szkołę w przyszłym roku i iść na studia" – opowiadała o niej Kabula w "Dzień Dobry TVN". SPRAWDŹ TEŻ: Dorota Szelągowska wygrała z nałogiem, ale jej wyznanie porusza do dziś
Dziś Zofia Czerwińska obchodziłaby urodziny. Jej historie miłosne kończyły się za szybko. "Zawsze wybierałam najgorszego"
Zofia Czerwińska zapisała się w pamięci widzów jako wyrazista aktorka i kobieta o ogromnym temperamencie. Choć na ekranie często bawiła do łez, jej życie prywatne nie było już tak pogodne. Sama przyznawała, że w miłości nie miała szczęścia i wielokrotnie wybierała niewłaściwych partnerów. Jej związki kończyły się rozczarowaniami, a historia dwóch małżeństw tylko to potwierdza.
Dziś, gdy Zofia Czerwińska obchodziłaby kolejne urodziny, wracają wspomnienia nie tylko o jej aktorskim dorobku, lecz także o życiu osobistym, które dalekie było od scenicznej lekkości. Aktorka nie ukrywała, że jej wybory sercowe często prowadziły ją w ślepe zaułki. W wywiadach mówiła wprost: "zawsze wybierałam najgorszego", co z czasem stało się gorzkim podsumowaniem jej doświadczeń. Zofia Czerwińska i jej życie uczuciowe – między nadzieją a rozczarowaniem Zofia Czerwińska dwukrotnie wychodziła za mąż, jednak żaden z tych związków nie okazał się trwały. Jej pierwsze małżeństwo z niejakim Leszkiem było doświadczeniem szczególnie trudnym – aktorka poznała go, mając 22 lata. Mężczyzna miał żonę i dziecko, które zostawił, aby być z ukochaną. "Zostawił dla mnie żonę z dziewięciomiesięcznym dzieckiem. Po roku postąpił ze mną w podobny sposób jak z nią. To był cios, którego nie zapomnę. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, jak czuła się tamta kobieta. Nikomu nie życzę tego doświadczyć" – wspominała w rozmowie z "Dobrym Tygodniem" parę miesięcy przed śmiercią. W tym związku sama została zraniona emocjonalnie, co na długo wpłynęło na jej podejście do relacji. To właśnie wtedy miała nabrać dystansu do romantycznych wyobrażeń o miłości. "Przyznaję się do kilku konkubinatów. Były ciekawsze i... prostsze od małżeństwa", mówiła. Drugie małżeństwo również nie przyniosło stabilizacji. Jej partner wyjechał za granicę, co w praktyce oznaczało koniec wspólnego życia. "Żałuję rozpadu tego małżeństwa. Mój mąż był wspaniałym człowiekiem, świetnym partnerem na życie" – podkreśliła w wywiadzie. Choć nie była osobą, która publicznie epatowała szczegółami prywatności, nie unikała szczerych podsumowań – jasno mówiła, że jej związki rozpadały się, bo brakowało w nich fundamentów. Te doświadczenia nie sprawiły jednak, że zamknęła się całkowicie na ludzi. Raczej nauczyły ją ostrożności i większej świadomości własnych wyborów. ZOBACZ: Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni Kariera, która dawała siłę mimo prywatnych rozczarowań Choć życie uczuciowe nie układało się po jej myśli, Zofia Czerwińska odnosiła sukcesy zawodowe. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie, a swoją karierę związała zarówno z teatrem, jak i filmem oraz telewizją. Publiczność zapamiętała ją z ról wyrazistych, często charakterystycznych postaci, w których potrafiła łączyć ironię z autentycznością. Występowała m.in. w popularnych produkcjach telewizyjnych i filmowych, zdobywając sympatię widzów. Jej obecność na ekranie była zawsze zauważalna – nawet w rolach drugoplanowych potrafiła przyciągnąć uwagę i nadać postaci indywidualny rys. Praca była dla niej nie tylko źródłem utrzymania, ale też przestrzenią, w której mogła realizować się w pełni – niezależnie od tego, co działo się w życiu prywatnym. Wielu współpracowników podkreślało jej profesjonalizm i wyrazisty charakter. Była osobą konkretną, momentami bezkompromisową, ale jednocześnie lojalną i oddaną pracy. Dzięki temu zyskała szacunek środowiska i trwałe miejsce w historii polskiego aktorstwa. Zofia Czerwińska żałowała, że nie została mamą W późniejszych latach życia Zofia Czerwińska nie ukrywała, że funkcjonuje samodzielnie i nie odczuwa potrzeby wchodzenia w kolejne związki. Jej podejście do miłości wyraźnie się zmieniło – zamiast poszukiwania partnera na siłę wybierała spokój i niezależność. Jednak było coś, czego aktorka żałowała do samego końca. "Chciałabym mieć dzieci, ale choroba mi to uniemożliwiła. To moja wielka tragedia, bo czuję, że nie spełniłam się w roli matki" – wyznała (cyt. za Plejada). "Taki przybrałam sposób bycia. Ale w środku bardzo cierpię z tego powodu, że nie mam dzieci. Czuję, że spełniłabym się w roli matki. Chciałam, ale nie mogłam", mówiła z kolei w innym wywiadzie. (cyt. za Plejada). SPRAWDŹ TEŻ: Krystyna Tkacz uwierzyła w miłość. Kilka tygodni po ślubie wszystko runęło. Za kulisami krył się dramat
Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział
Sean Penn od dawna udowadnia, że jego relacja z Ukrainą nie jest gestem na pokaz. Aktor wspiera kraj od pierwszych dni pełnoskalowej wojny, dokumentował rosyjską agresję, zostawił Wołodymyrowi Zełenskiemu swojego Oscara, a teraz ponownie postawił na obecność w Kijowie zamiast hollywoodzkiego blasku.
To opowieść o kimś, kto od lutego 2022 roku wraca do kraju ogarniętego wojną, przypomina światu o jego dramacie i z uporem pokazuje, że solidarność bywa cicha, ale bardzo wymowna. Gdy w listopadzie 2022 roku wręczył Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, zrobił z niej symbol wiary w zwycięstwo Ukrainy. W marcu 2026 dopisał do tej historii kolejny rozdział. Sean Penn i Ukraina. Od pierwszych dni wojny był obok Sean Penn pojawił się w Ukrainie już na początku pełnoskalowej inwazji Rosji w lutym 2022 roku. Przyjechał jako twórca i świadek — pracował wtedy nad dokumentem pokazującym rzeczywistość kraju w stanie wojny. Z czasem jego obecność przestała być jednorazowym wydarzeniem. Wracał do Kijowa, spotykał się z przedstawicielami władz i konsekwentnie zabierał głos w sprawie Ukrainy na arenie międzynarodowej. To właśnie ta ciągłość nadaje jego działaniom ciężar. W świecie, w którym wsparcie często bywa chwilowe i podporządkowane medialnemu cyklowi, Sean Penn wybrał inną drogę — długotrwałe zaangażowanie. Prezydent Wołodymyr Zełenski podkreślał, że aktor był obecny "od pierwszego dnia pełnoskalowej wojny" i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych głosów wspierających Ukrainę. W przypadku Seana Penna trudno mówić o klasycznym aktywizmie celebryckim. Jego działania nie ograniczają się do symbolicznych wpisów czy wystąpień na czerwonym dywanie. Zamiast tego wybiera obecność — fizyczną, wymagającą, często niewygodną. To podejście zbudowało jego wiarygodność — zarówno w oczach Ukraińców, jak i międzynarodowej opinii publicznej. W efekcie jego nazwisko przestało funkcjonować wyłącznie w kontekście kina, a zaczęło być kojarzone z realnym wsparciem. ZOBACZ TEŻ: Wołodymyr Zełenski zabiega o pokój dla swojego kraju. A jak żyje żona prezydenta i dwójka ich dzieci? Pragną tylko jednego Oscar dla Zełenskiego. Gest Seana Penna, który zapamiętano na długo Jednym z najbardziej symbolicznych momentów tej relacji była wizyta Seana Penna w Kijowie w listopadzie 2022 roku. To wtedy aktor wręczył Wołodymyrowi Zełenskiemu swoją statuetkę Oscara, prosząc, by została w Ukrainie do czasu zwycięstwa. Ten gest natychmiast obiegł światowe media. Nie dlatego, że był spektakularny, lecz dlatego, że był osobisty. Oscar — jedno z najważniejszych wyróżnień w świecie filmu — przestał być nagrodą za rolę, a stał się symbolem wiary, solidarności i zaufania. Oddanie statuetki można odczytać jako gest przekroczenia granicy między światem sztuki a rzeczywistością polityczną i społeczną. Sean Penn oddał coś, co dla wielu aktorów jest ukoronowaniem kariery, w zamian za coś, czego nie da się zmierzyć — poczucie, że stoi po właściwej stronie historii Zamiast Oscarów w Los Angeles wybrał Kijów. Sean Penn znów postawił na Ukrainę W marcu 2026 roku historia zatoczyła symboliczne koło. Sean Penn ponownie znalazł się w centrum uwagi — tym razem jako laureat Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego za rolę w filmie "Jedna bitwa po drugiej". Jednak zamiast pojawić się na gali w Los Angeles, wybrał podróż do Kijowa. Decyzja była tak wymowna, jak jego wcześniejsze gesty. W czasie gdy Hollywood świętowało, Penn spotkał się z Wołodymyrem Zełenskim. Prezydent Ukrainy podziękował mu za wsparcie i nazwał go "prawdziwym przyjacielem Ukrainy", podkreślając, że jego obecność znaczy dla Ukrainy bardzo dużo. Sean Penn po raz kolejny pokazał, że dla niego wybór nie jest trudny. Nie chodzi o odrzucenie świata filmu, lecz o hierarchię wartości. O decyzję, która mówi więcej niż jakiekolwiek przemówienie ze sceny. SPRAWDŹ TEŻ: Pracowała z DiCaprio i Seanem Pennem, ale jej nazwisko rzadko trafia na plakaty. Teraz zdobyła historycznego Oscara
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Poderwał ją dzięki Mickiewiczowi, ale jego oświadczyny przyjęła dopiero po 14 latach. Ich małżeństwo pobłogosławił sam Jan Paweł II
Jest aktorką, która łączy pokolenia. Razem z Radosławem Pazurą tworzą jedno z najbardziej harmonijnych małżeństw polskiego show-biznesu. Są razem od ponad 30 lat, jednak dopiero po 14 latach przyjęła oświadczyny. 15 marca Dorota Chotecka obchodzi okrągłe 60. urodziny.
Dorota Chotecka jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji i kina. Chociaż jej karierę ukształtowały role w „Ranczu” oraz „Miodowych latach”, to nieprzerwanie od lat bierze udział w wielu aktorskich projektach. Ostatnio można było ją zobaczyć między innymi w teledysku najnowszego utworu „Czy wie?” Dawida Kwiatkowskiego. Od dwóch lat nieprzerwanie pracuje też nad produkcją „Mistyczka”, w której wciela się w główną rolę. I mimo że jej życie zawodowe jest niezwykle barwne, to prywatne z pewnością jest równie wyjątkowe. W końcu w ich związku udział mieli Adam Mickiewicz i św. Jan Paweł II. Zobacz też: Radosław Pazura i Dorota Chotecka długo o tym nie mówili. Prawda o ich 19-letniej córce | Viva.pl „Fajny chłopak” Poznali się jeszcze na studiach, w murach łódzkiej filmówki. Co zaskakujące, to, że między parą zaiskrzyło, było zasługą nikogo innego jak Adama Mickiewicza, a ściślej mówiąc – jego dzieła „Pan Tadeusz”. To właśnie jego fragment Radosław recytował na egzaminie wstępnym do szkoły, a dla Doroty był on pretekstem do zagadania. „Poprosiłam go, żeby powiedział fragment. No i zrobił to tak pięknie i z uczuciem, że zapatrzyłam się i pomyślałam sobie: »Fajny chłopak«” – opowiadała aktorka przed laty w rozmowie z VIVĄ!. Strach przed małżeństwem Mimo silnego uczucia, które się między nimi zrodziło, Chotecka dość długo zwlekała z przyjęciem oświadczyn. Chociaż Pazura kilkukrotnie się oświadczał, aktorka wciąż przeciągała sprawę. We wspomnianym wywiadzie dla VIVY! przyznała, że kryły się za tym obawy powstałe jeszcze w dzieciństwie. To właśnie wtedy zrodziło się w niej przekonanie, że kobieta powinna być samowystarczalna i niezależna. „Była we mnie duża rezerwa do małżeństwa i do założenia rodziny, posiadania dzieci. Jakbym się czegoś bała. Okazało się jednak, że gdy wyszłam za mąż, te obawy zniknęły” – przyznała. Wypadek, który wszystko zmienił Wszystko zmienił rok 2003. To właśnie wtedy ich miłość została wystawiona na najcięższą próbę. Radosław był uczestnikiem tragicznego w skutkach wypadku samochodowego, z którego cudem udało mu się wyjść cało. Początkowo jednak stan jego zdrowia był bardzo ciężki – pojawiło się nawet ryzyko, że nigdy nie będzie mógł w pełni sprawnie poruszać nogami. To wydarzenie na zawsze zmieniło podejście aktora do życia, natomiast Dorota zrozumiała, że życie jest zbyt kruche, by nie spędzić go z człowiekiem, którego się kocha. Po 14 latach bycia parą aktorka w końcu przyjęła oświadczyny. Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu Niedługo potem para powiedziała sobie „tak”. Co do ślubu mieli jedynie dwa wymogi: należycie przeżyć ten wyjątkowy sakrament i być jak najdalej od mediów. Mówi się, że wszystkie drogi prowadzą do Rzymu – w przypadku Choteckiej oraz Pazury nie było inaczej. To właśnie tam się pobrali, a w ramach prezentu ślubnego otrzymali audiencję u samego Jana Pawła II. Śmiało więc można powiedzieć, że oba kryteria udało się im spełnić – w bardzo duchowym stylu. Pobłogosławieni przez papieża rozpoczęli wspólną drogę, podczas której wiara odegrała kluczową rolę. Po czterech latach na świecie pojawiła się ich córka Klara. Zobacz również: Dom Doroty Choteckiej i Radosława Pazury: Ogród jak z bajki i stylowe wnętrza | Viva.pl Harmonia w chaosie polskiego show-biznesu Ich małżeństwo jest jednym z najbardziej harmonijnych w polskim show-biznesie, ale – jak każda para – mają swoje małe tajemnice. Kulisy ich związku zdradza między innymi program „Dzień Dobry TVN”, który ujawnia mało powszechną informację, że jeszcze od czasów studiów Radosław mówi na żonę „Chotesia”. A kiedy Dorota nie ma czasu na zakupy, zdarza się, że mąż ją w tym wyręczy i sam wybierze się w jej imieniu na zakupy w poszukiwaniu stylizacji. Ich historia miłości jest niezwykle inspirująca i stanowi dowód, że związki z okresu studenckiego nie są z góry skazane na porażkę. W tym roku para ma szczególny powód do radości, ponieważ Dorota 15 marca obchodzi okrągłe 60. urodziny. Źródła: dziendobry.tvn.pl, deon.pl, plejada.pl,
Maleńczuk nie przebierał w słowach. Wymownie skomentował romans Kory z Terleckim
Niewiele osób pamięta, że zanim stali się symbolami zupełnie różnych światów, połączyło ich gorące uczucie. Ona, przyszła legenda polskiego rocka. On, student historii i lider krakowskich hipisów. W burzliwym roku 1968 ich relacja była pełna buntu, wolności i emocji. Po latach do tej historii wrócił Maciej Maleńczuk, który nie szczędził mocnych słów.
Mało kto dziś pamięta, że zanim Kora została ikoną polskiego rocka, a Ryszard Terlecki jednym z najbardziej rozpoznawalnych polityków PiS, ich drogi połączyła młodzieńcza miłość. W burzliwych czasach końca lat 60., w samym środku hipisowskiej rewolty, byli parą. Do tej niezwykłej historii po latach wrócono w rozmowie Katarzyny Nosowskiej z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk nie gryzł się w język. Hipisowska miłość Kory i Terleckiego Był rok 1968, czyli czas studenckich protestów, kontrkultury i młodzieńczego buntu. Właśnie wtedy spotkali się Kora, przyszła wokalistka legendarnego zespołu Maanam, oraz Ryszard Terlecki, student historii na Uniwersytecie Jagiellońskim. On miał 19 lat i w krakowskim środowisku hipisów był postacią znaną. Funkcjonował pod pseudonimem „Pies” i należał do liderów lokalnej sceny. Ona była o dwa lata młodsza. Licealistka wychowana w domu dziecka, która dopiero zaczynała swoją drogę. Między młodymi szybko pojawiło się uczucie. Kora po latach przyznawała, że była w nim zakochana bez pamięci. Wspominała, że liczyło się dla niej przede wszystkim to, aby być blisko niego. Ich relacja miała typowo hipisowski charakter. Pełen wolności, emocji i intensywnych doświadczeń. „Byłam zapatrzona w niego i obchodziło mnie jedynie to, żeby być z nim. W dużej mierze nasz hipisowski związek opierał się na ostrym sek*ie", wspominała artystka. Obecny polityk również nie szczędził jej pięknych słów. „Spodobała mi się od razu – szczupła, śliczna dziewczyna, ciemne długie włosy splecione w dziwne warkoczyki", opowiadał w biografii artystki „Słońca bez końca". Zakochani prowadzili styl życia charakterystyczny dla ówczesnych „dzieci kwiatów”. Latem 1968 roku podróżowali autostopem po Polsce, często bez pieniędzy i konkretnego planu. Wspomnienia z tamtych czasów pokazują, jak surowa potrafiła być codzienność. Zdarzało się, że młodzi hipisi palili niedopałki znalezione na przystankach tramwajowych, a jedzenie zdobywali z resztek pozostawionych w barach. Mimo trudności ten okres zapisał się w historii jako ważny etap w życiu obojga. Zarówno przyszłej gwiazdy rocka, jak i późniejszego polityka. CZYTAJ TEŻ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Maciej Maleńczuk o Korze i Terleckim: „To były postacie mityczne” Do historii ich związku wrócono niedawno w podcaście „Bliskoznaczni”, w którym Katarzyna Nosowska rozmawiała z Maciejem Maleńczukiem. Muzyk przyznał, że w młodości słyszał wiele opowieści o Korze i Terleckim. Według niego oboje byli w środowisku postaciami niemal legendarnymi. „Kojarzyłem. Ona była absolutną gwiazdą i też mityczną postacią, tak samo, jak Terlecki", przyznał. Maleńczuk wspominał, że choć sam nigdy nie spotkał Terleckiego, to krążyło o nim mnóstwo historii. Opowiadano o jego wybrykach, buntowniczym charakterze i hipisowskim stylu życia. Jak mówił, był typowym „hipem”, o którym wszyscy mówili. „To były postacie mityczne. Ja tego "Psa" nigdy nie widziałem. Wszyscy ciągle tylko o nim mówili. Słyszałem, że tu czapkę milicjantowi zrzucił, a tu znowu coś wywinął. Robił różne numery. Pisali też jakieś wiersze i czytali. To był normalny hip. Niejeden z tych pacyfistów, długowłosych hipów, co ich wtedy poznałem, później poszedł z wiekiem w stronę PiS-u. Zdewocieli czy ki ch*j, coś takiego...", dodał. Muzyk stwierdził, że część osób z tego środowiska po latach zaczęła sympatyzować z PiS. W jego ocenie była to dość zaskakująca ewolucja. Katarzyna Nosowska zwróciła jednak uwagę na ważną różnicę między dawnymi partnerami. „A Kora nigdy nie poszła", dopowiedziała. „Kora nie zdewociała. Chociaż Matki Boskie malowała, ale to była ateistka z krwi i kości. Ona była z domu dziecka, a nie z "dobrego" domu, jak Terlecki. Przecież on był z literackiego domu. Jego ojciec był jakimś literaturzyną, że tak powiem. W Krakowie jest tego pełno. Drugorzędnych autorów scenariuszy, których nigdy nie nakręcono", skwitował. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Łączyło ich silne i głębokie uczucie. Później Kora zdradziła Ryszarda Terleckiego na jego oczach