Tylko jego George Michael szczerze pokochał, żałoba po odejściu miłości życia trwała latami. Ich historia miłości porusza do głębi
To miało być tylko jedno spojrzenie. Tłum, światła, muzyka... A jednak coś między nimi się wydarzyło. Nikt z publiczności nie wiedział, że tego wieczoru George Michael spotkał mężczyznę, który miał stać się jego największą miłością – i największym cierpieniem.
George Michael zakochał się od pierwszego wejrzenia podczas koncertu w Rio. Anselmo Feleppa zawrócił mu w głowie, ale ich historia zakończyła się tragicznie. Po śmierci partnera muzyk nigdy się nie pozbierał, a żałoba ciągnęła się latami, To właśnie po stracie ukochanego stworzył najważniejszy album w karierze. Kim był Anselmo Feleppa – mężczyzna, który zawładnął sercem George’a Michaela? 25 stycznia 1991 rok, festiwal Rock in Rio w Brazylii. George Michael ma już status światowej gwiazdy. Wśród 160 tysięcy osób na widowni, piosenkarz dostrzega 31-letniego Anselmo Feleppę. To spojrzenie miało zmienić wszystko. Podczas wykonywania „Careless Whisper” ulubieniec publiczności zauważył, jak mężczyzna wpatruje się w niego z intensywnością, która całkowicie go rozproszyła. Wokalista wyznał później, że to był ten moment, gdy poczuł specyficzne „kliknięcie”, przeczucie, że ten człowiek zostanie częścią jego życia. Nie mylił się. „Był taki słodki. Tak mnie rozpraszał, że trzymałem się z dala od tego kąta, w którym stał, bo inaczej myślałem, że naprawdę się rozproszę i zapomnę słów", wspominał w filmie „Freedom Uncut". Mimo że sądził, iż Anselmo może być w związku z kobietą, los postanowił dać im jeszcze jedną szansę. Kilka dni później Feleppa pojawił się na tej samej wyspie, gdzie George Michael spędzał czas z przyjaciółmi. To spotkanie przerodziło się w coś wyjątkowego. Tak zaczęła się ich romantyczna historia. Dzięki relacji z Brazylijczykiem wokalista odważył się na najważniejsze wyznanie. Ujawnił wówczas prawdę o swojej orientacji bliskim przyjaciołom i współpracownikom. Miłość z Anselmo dała mu siłę, by postawić się własnej wytwórni muzycznej i przejąć kontrolę nad swoją twórczością. Wokalista nie krył, że był wtedy najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. „Byłem szczęśliwszy niż kiedykolwiek w całym moim życiu. Sława, pieniądze, wszystkie te rzeczy. Wszystko inne zbladło”, mówił w wywiadzie dla magazynu „Attitude". Feleppa był tym jedynym, u boku którego czuł się naprawdę kochany. CZYTAJ TEŻ: Po głośnym rozstaniu z Katy Perry usunął się w cień. Teraz znów jest zakochany View oEmbed on the source website Tragiczna historia miłości George’a Michaela i Anselmo Feleppa Kilka miesięcy po rozpoczęciu związku, u Anselmo pojawiły się pierwsze objawy choroby. W 1991 roku w okresie świąt Bożego Narodzenia George Michael przeżywał piekło – bał się, że ukochany może być zakażony wirusem HIV. Co więcej, rodzina artysty jeszcze wtedy nie wiedziała, że jest gejem. Nie dzielił się więc swoimi troskami, był osamotniony. Piosenkarz wspominał, że tamte miesiące były "najtrudniejszym i najmroczniejszym czasem". „Siedziałem przy wigilijnym stole, nie wiedząc, czy mój partner, o którym ludzie wokół stołu w ogóle nie wiedzieli... nie wiedząc, czy mężczyzna, w którym byłem zakochany, był śmiertelnie chory", mówił. Po Nowym Roku Feleppa przyjechał do Wielkiej Brytanii z diagnozą – AIDS. Strach, który zdominował George’a Michaela, pogłębił się, gdy zaledwie miesiąc wcześniej zmarł Freddie Mercury. Przypomnijmy, że muzyk wystąpił na Wembley ku jego pamięci, modląc się jednocześnie o życie Anselmo. „Chciałem po prostu umrzeć w środku. Byłem tak przytłoczony śpiewaniem piosenek człowieka, którego czciłem jako dziecko, a który odszedł w taki sam sposób, jakiego teraz miał doświadczyć mój partner", mówił w „Red Line". „To była najgłośniejsza modlitwa w moim życiu... Fakt, że to stało się to w ten sposób... Mój Boże, mówimy teraz o przeznaczeniu", dodał. Stan partnera z każdym dniem się pogarszał. W pewnym momencie zdecydował, że chce wrócić do Brazylii, by tam, wśród bliskich, spędzić ostatnie chwile. George Michael obwiniał się do końca życia, ponieważ czuł, że ukochany odpuścił leczenie w Europie i USA – ze strachu przed ujawnieniem ich relacji przez tabloidy. Feleppa zmarł 26 marca 1993 roku w Rio de Janeiro w wyniku wylewu krwi do mózgu wywołanego AIDS. Miał 36 lat. „Doświadczyłem dosłownie pięciu lub sześciu miesięcy czystej radości, zanim dowiedziałem się, że jest chory. Potem był już tylko strach — czysty strach. Żałuję tylko, że nie miałem trochę więcej czasu, zanim zostało mi to odebrane", wyznał w 1999 roku w „The Advocate". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mieli stworzyć muzyczne arcydzieło, ale Freddie Mercury uciekł od Michaela Jacksona. Wszystko przekreśliło jedno wydarzenie George Michael nigdy nie podniósł się po śmierci partnera Po śmierci ukochanego George Michael wpadł w żałobę, którą sam określał jako "totalny koszmar". Przez dwa lata nie był w stanie tworzyć muzyki. Dopiero album „Older” z 1996 roku przyniósł pewnego rodzaju katharsis. To na nim zawarł całą swoją rozpacz, ból i próbę uzdrowienia duszy. Płytę zadedykował Feleppie. Otwierający ją utwór „Jesus to a Child” był intymnym hołdem dla ukochanego. Gdy Michael wykonał go po raz pierwszy na MTV Europe Music Awards w 1994 roku, nikt jeszcze nie znał jego kontekstu. Dopiero później stało się jasne, że to była muzyczna modlitwa. Michael zmienił się fizycznie i psychicznie. Zerwał z wizerunkiem amanta, postawił na refleksję, jazzowe inspiracje i dojrzałość. „Older” okazał się jego najważniejszym dziełem. Ale zarazem był to dowód na to, że jego szczęście skończyło się z odejściem Anselmo. „Myślę, że [wzmacnia to] całe doświadczenie związane z utratą Anselmo, okres żałoby, który trwał około dwóch lat, podczas których nie napisałem ani jednej nuty. A potem absolutna świadomość, że następny album, który napiszę, będzie dotyczył żałoby i powrotu do zdrowia. Moim zdaniem "Older" to mój największy moment. I jak już wcześniej mówiłem, nie chcę już nigdy więcej być w ten sposób zainspirowany", wspominał w „Red Line". Po śmierci partnera George Michael nie był już tym samym człowiekiem. Choć próbował ułożyć sobie życie – m.in. w wieloletnim związku z Kenny'm Gossem – nie odzyskał pełni szczęścia. Artysta popadł w depresję, a po śmierci matki w 1997 roku całkowicie się załamał. Uzależnił się od alkoholu i narkotyków. Według ekspertów cierpiał na żałobę patologiczną – niezwykle długotrwały i intensywny stan emocjonalnego bólu. Elton John, jego przyjaciel, przyznał po latach, że George Michael nie chciał zmienić swojego życia, by wyjść z tego stanu. „On po prostu nie chciał tu być”, powiedział z żalem. George Michael zmarł w Boże Narodzenie 2016 roku. U jego boku był wtedy Fadi Fawaz, ostatni partner artysty. Ale wszyscy, którzy znali go bliżej, wiedzieli, że w jego sercu na zawsze pozostał tylko jeden – Anselmo Feleppa. CZYTAJ TEŻ: Justyna Steczkowska spotkała Michaela Jacksona. Po latach wyznała, jaki był naprawdę View oEmbed on the source website
Mieli stworzyć muzyczne arcydzieło, ale Freddie Mercury uciekł od Michaela Jacksona. Wszystko przekreśliło jedno wydarzenie
Choć fani od lat zastanawiają się, jak mogłoby brzmieć pełne muzyczne partnerstwo dwóch ikon. Według wspomnień osób obecnych przy nagraniach jednym z powodów, który przesądził o zakończeniu współpracy, było pojawienie się w studiu... domowej lamy Michaela Jacksona.
To mogła być jedna z najbardziej spektakularnych współprac w historii muzyki. Freddie Mercury i Michael Jackson spotkali się w studiu, nagrali wspólnie trzy utwory i planowali więcej. Choć obaj artyści darzyli się ogromnym szacunkiem, ich muzyczna przygoda zakończyła się szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać. Powód? Według osób z ich otoczenia decydującą rolę odegrała... lama. Freddie Mercury i Michael Jackson nagrali trzy utwory, które nigdy nie trafiły na wspólny album Po tym, jak zespół Queen zrobił sobie przerwę w 1983 roku, Freddie Mercury postanowił skupić się na solowej karierze. Wokalista, który marzył o bardziej tanecznym brzmieniu swojego pierwszego albumu, nawiązał współpracę z Michaelem Jacksonem. Artyści byli swoimi fanami, dlatego decyzja o wspólnym nagrywaniu wydawała się naturalnym krokiem. Muzycy spotykali się w studiu Jacksona w Encino w Kalifornii, gdzie pracowali nad trzema utworami: „Victory”, „State of Shock” oraz „There Must Be More to Life Than This”. Mimo ogromnych oczekiwań żaden z tych duetów nie trafił na solowy album Mercury'ego „Mr. Bad Guy”, który ukazał się w 1985 roku. Ostatecznie na płycie znalazła się solowa wersja utworu „There Must Be More to Life Than This”. Z kolei „State of Shock” zostało nagrane przez Michaela Jacksona z Mickiem Jaggerem i znalazło się na albumie The Jacksons „Victory” z 1984 roku. Dlaczego współpraca dwóch legend zakończyła się fiaskiem? O kulisach po latach opowiedział Jo Burt, basista, który pracował przy albumie „Mr. Bad Guy”. „Myślę, że czarę goryczy przelał moment, w którym Michael przyprowadził do studia swoją lamę”. Muzyk dodał również: „Wydaje mi się, że Freddie poczuł się tym nieco urażony”. CZYTAJ TEŻ: Po głośnym rozstaniu z Katy Perry usunął się w cień. Teraz znów jest zakochany Dlaczego współpraca Freddiego Mercury'ego i Michaela Jacksona zakończyła się przez lamę? Według relacji opublikowanej przez „New York Post”, sytuacja miała być na tyle absurdalna, że Freddie Mercury poprosił o pomoc menedżera zespołu Queen, Jima „Miami” Beacha. W dokumencie „Freddie Mercury: The Great Pretender” z 2012 roku Beach wspominał rozmowę z wokalistą: „Mercury zadzwonił do mnie i powiedział: „Miami, najdroższy, możesz tu przyjechać? Musisz mnie stąd wyciągnąć – nagrywam z lamą”. Dla Mercury'ego praca nad albumem „Mr. Bad Guy” była wyjątkowym momentem. Artysta szukał wówczas większej niezależności twórczej i możliwości realizowania własnych muzycznych pomysłów. Choć „Mr. Bad Guy” był jego jedynym solowym albumem studyjnym, nie był to pierwszy raz, kiedy nagrywał poza zespołem. Już w 1973 roku wydał solowy materiał pod pseudonimem Larry Lurex, a później nagrał również muzykę do ścieżki dźwiękowej filmu „Metropolis” z 1984 roku. W 1988 roku Mercury powrócił jeszcze do projektów poza zespołem, wydając wspólny album z hiszpańską śpiewaczką operową Montserrat Caballé zatytułowany „Barcelona”. Historia niedokończonej współpracy z Michaelem Jacksonem nie zakończyła się jednak całkowicie. Utwór „There Must Be More to Life Than This”, który początkowo powstawał jako duet obu artystów, ostatecznie został opublikowany w 2014 roku na kompilacyjnym albumie „Queen Forever”. Źródło: Magazyn People. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To, co zrobił swojej żonie, mrozi krew w żyłach. Uczestnik "Love Is Blind" trafił do więzienia na 15 lat
TYLKO U NAS: Żona Piotra Machalicy opowiada o ich ostatnich wspólnych chwilach. „Za ten ostatni telefon, za to ostatnie "kocham cię" będę wdzięczna do końca życia”
Byli parą przez 15 lat, ale na ślub zdecydowali się dopiero w 2020 roku. Ceremonia odbyła się 19 września. Uroczystość była skromna - ze względu na restrykcje w czasie pandemii zaproszono jedynie najbliższych przyjaciół. „Było bajkowo i jestem bardzo szczęśliwy. Takie przypieczętowanie miłości było dla nas ważne” – powiedział zaraz po ślubie Piotr Machalica. Niestety, trzy miesiące później, 14 grudnia 2020 roku, aktor zmarł na covid. Jego żona Aleksandra Machalica postanowiła pięknie i godnie uczcić pamięć męża - zorganizowała Festiwal im. Piotra Machalicy. Dziś startuje piąta edycja tego wydarzenia.
Skąd wziął się pomysł na Festiwal im. Piotra Machalicy? W tym roku odbędzie się już piąta edycja. Aleksandra Machalica: To było dosyć spontaniczne. Po śmierci męża pomyślałam, że fajnie by było, żeby w Częstochowie stanęła pamiątkowa ławeczka, na której będzie siedział Piotr. Ktoś mógłby się do niego dosiąść i powspominać, a młodzi ludzie dzięki temu dowiedzieliby się kim był. Może sięgnęliby po spektakl Teatru Telewizji, po jakąś płytę z piosenkami czy po jeden z filmów. Kiedy już było pewne, że ławeczka powstanie, wraz z przyjaciółmi doszliśmy do wniosku, że wspólnie możemy zrobić jeszcze więcej dla Piotra i zorganizować np. koncert. Przyjaciele Piotra – artyści, tak? Tak, m.in. wspaniała Magda Umer, która była z nami od pierwszej edycji festiwalu. Przyjeżdżała pierwsza, a wyjeżdżała ostatnia. Zawsze miała czas dla nas, dla wolontariuszy i oczywiście dla wszystkich widzów. Pełna spokoju i otwartości na drugiego człowieka. Lubiła tu być. Wspierała nas całym sercem nie tylko podczas festiwalu, ale i przez cały rok. Mam ogromne wsparcie od przyjaciół męża, którzy przyjeżdżają do nas na każdą edycję festiwalu, tworzą go razem ze nami i co roku jakimś cudem nam się to udaje! Tym razem poza spektaklami i koncertami, staramy się też skupić się na zdrowiu: organizujemy panele dyskusyjne o kondycji psychicznej czy depresji. A jeśli chodzi o część artystyczną, to pojawi się Artur Żmijewski, Dorota Landowska i Joanna Szczepkowska z „Separatką”, Joanna Liszowska, Magda Kumorek i Kasia Żak ze swoimi koncertami, Anna Dymna z Aleksandrem Machalicą (bratem Piotra) z poezją Leśmiana, Marcin Januszkiewicz z piosenkami Osieckiej, a to nie wszystko… Wielkie gratulacje dla pani i całej ekipy, że wszystkie te wydarzenia są za darmo. Naszym celem od początku było to, by wszystkie wydarzenia festiwalu były darmowe. Od trzech lat mamy wsparcie Ministerstwa Kultury, co bardzo nam pomaga, bo możemy zwiększać pulę miejsc, a zainteresowanie jest ogromne. Widzowie ustawiają się w kolejkach od świtu, a wejściówki znikają w kilka minut. Intensywną pracę u podstaw wykonuje kilka osób i nie będę ukrywać, że jest ona wyczerpująca. Co roku przysięgam sobie, że to ostatni raz, a potem nagle pojawiają się setki osób, które mówią, że czekają na ten festiwal cały rok i że to dla nich wielkie święto. Potem widzę te kolejki po bilety od siódmej rano pod teatrem i wiem, że to wszystko ma sens, że ludzie tego potrzebują.Mojego męża zawsze bardzo wzruszała coroczna akcja w teatrze Bilet za złotówkę, mówił wtedy, że to nie tak, że ludzie nie potrzebują kultury, tylko są inne potrzebniejsze rzeczy w domowych budżetach. Dla tych, którym nie udało się zdobyć wejściówek organizujemy w niedzielne południe na ławeczce Piotra czytanie „Listów na wyczerpanym papierze” Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory. Czytać będą: Katarzyna Żak, Dorota Landowska, Mariusz Bonaszewski i Artur Żmijewski. To wydarzenie otwarte dla wszystkich, na które nie trzeba żadnych wejściówek. A’propos listów. Wiem, że pani napisała piękny list po śmierci męża, który został przeczytany na pogrzebie: „Specjalne podziękowania kieruję do zespołu lekarzy, którzy 11 grudnia o godzinie 11:54 przed samą intubacją i podłączeniem męża do respiratora pozwolili i pomogli mu wykonać telefon do mnie, za tę ostatnią rozmowę, za to pożegnanie, za to ostatnie "kocham cię" będę wam wdzięczna do końca życia”. Tak było. Ale to był czas, którego prawie nie pamiętam. Jakby wszystko wówczas działo się poza mną. Nic nie wskazywało na to, że sytuacja jest tak poważna. Byliśmy pewni, że to po prostu zwykłe przeziębienie, infekcja. Testy na covid były negatywne. Pojechaliśmy do szpitala, nie dlatego, że stan męża wymagał już hospitalizacji, tylko po prostu niepokoiliśmy się tym, że czuje się coraz gorzej. A po paru dniach, odebrałam od Piotra ten ostatni telefon… Spotkaliśmy się oboje z ogromną życzliwością ze strony lekarzy i personelu szpitali, w których mąż był. Myślę, że to był bardzo trudny czas dla wielu rodzin. Pandemia odzierała z godności. Wszystkich. Pani Olu, napisała też pani takie piękne zdanie na stronie Festiwalu: „Nie mam wątpliwości, że Piotruś jest dzisiaj z nami i czuje waszą obecność, tych wszystkich festiwalowych gości i widzów”. Absolutnie po to jest ten festiwal, żeby Piotruś był z nami. Teraz jest też po to, żeby wciąż była Magda Umer. Żeby nie zapominać o nich, wspominać i co roku przypominać ich twórczość. Żeby tak jak oni opiekować się kulturą. W tym roku Festiwal jest poświęcony również pamięci Magdy Umer. Tak, Magda Umer była królową matką tego festiwalu. Przesyłam cudne zdjęcie, które zrobili Magdzie nasi wolontariusze rok temu. To dowód! Pani Olu, co pan Piotr Machalica powiedziałby na taki wspaniały festiwal, który pani robi? Chcę myśleć, że byłby bardzo dumny z nas wszystkich i z pracy, którą w to wkładamy. Razem ze mną pracują m.in. agentka Piotra - Karolina Rutecka, Artur Żmijewski z żoną Pauliną, Krystyna Janda, Czarek Żak, Janek Wołek, Janusz Strobel. Oni naprawdę są z nami przez cały rok. Robimy festiwal, który kosztuje ogromne pieniądze, a wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny - to niezły wyczyn w tych czasach. Piotr byłby zadowolony i wzruszony, widząc to wszystko. No i na pewno byłby bardzo dumny z pani, że pani to spina. Tak, zawsze był ze mnie dumny, więc myślę, że teraz byłby tym bardziej. Festiwal im. Piotra Machalicy 2026 potrwa rozpoczyna się w czwartek 25 czerwca i potrwa do niedzieli 28 czerwca. Szczegółowy program można znaleźć na stronie fundacjapiotramachalicy.pl/#festiwal-content
Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska znają się od 3. roku życia. Mało kto zna ten sekret ich niezwykłej więzi
Dwie artystki. Jedna zachwyca swoim talentem na deskach teatrów, druga elektryzuje na scenach muzycznych. Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza są dowodem na to, że w show-biznesie istnieją prawdziwe przyjaźnie. O Agacie Kuleszy jest dodatkowo głośno, ponieważ możliwe, że już niedługo zasiądzie w nowym składzie jury Tańca z Gwiazdami. Poznajcie sekret ich relacji.
Jedna jest aktorką, druga zaś piosenkarką. Ich relacja jednak zaczęła się, gdy nie były jeszcze popularne. Obie pochodzą ze Szczecina, a ich ojcowie byli marynarzami. Co więcej, razem się wychowywały. Na swojej drodze stanęły, gdy miały zaledwie 3 lata. Dwa lata później bawiły się już lalkami. Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska — historia przyjaźni „Nasi ojcowie pływali na jednym statku. Nasza przyjaźń trwa od 45 lat. I to jest nieprzerwany kontakt. Mieszkałyśmy na jednym osiedlu. Chodziłyśmy do jednej klasy w podstawówce, później ona poszła do liceum, ja do technikum, ale prywatnie nasza przyjaźń wciąż trwała. Następnie Agata przeniosła się do Warszawy do szkoły teatralnej. Ja w ślad za nią i zostałam piosenkarką. Teraz ma miejsce niezwykła sytuacja, ponieważ znów jesteśmy sąsiadkami jak za dawnych lat w Szczecinie", wyznała Katarzyna Nosowska w rozmowie z Mateuszem Hładkim. A jak początki tej znajomości wspomina jej przyjaciółka? „Dyski naszych pamięci nie zarejestrowały pierwszego spotkania, znamy je z relacji rodziców. Miałyśmy po trzy lata, jak się poznałyśmy na statku. Ojcowie byli marynarzami”, dodała aktorka w rozmowie ze Zwierciadłem. „Naprawdę Agata jest moją przyjaciółką…to jest bardzo długotrwała relacja, my się znamy strasznie długo…miałyśmy 3-latka, jak się poznałyśmy… to jest to, to jest przyjaźń, bo nie chodzi o to, by bez przerwy siedzieć razem… a teraz się okazuje, że w takich trudnych moich momentach ona była przy mnie i kiedy ona doświadczała trudnych momentów, to ona też znajduje mnie, to naprawdę niezwykłe”, dodała Nosowska w rozmowie z Magdą Mołek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najstarsza córka modowej legendy poszła w jej ślady, pojawiły się wspólnie w Wenecji. Jak dziś wygląda życie Leni Klum? Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza — relacja Agata i Kasia chodziły też do tej samej szkoły podstawowej i liceum. Niedługo potem wyjechały, aby spełniać marzenia. Obie wzięły udział w rekrutacji do szkoły teatralnej. Niestety, przyszła wokalistka została odrzucona. „Myślę, że dobrze się stało. Kasia jest zbyt samoistną, samostanowiącą osobowością, żeby mogła podporządkować się zespołowym regułom obowiązującym w tym zawodzie", wyznała Agata Kulesza. To jednak nie podłamało Kasi. Zaczęła rozwijać się jako wokalistka. „Odniosła sukces wyłącznie dzięki talentowi, żadnych marketingowych sztuczek. Ma charyzmę, jednocześnie jest jedną z najskromniejszych dziewczyn, jakie znam. Kiedyś zadzwoniła do mnie, mówiąc: „Agata, wiesz, ja jestem nieutalentowana.” Zapytałam: „Ile płyt sprzedałaś?”. „Trzy miliony”. „I tyle osób dało się nabrać? ”, dodała aktorka. Teraz obie mają wielu fanów, są też autorytetami i wzorami do naśladowania. Katarzyna Nosowska i Agata Kulesza miały też okazję zaprezentować swój talent na jednej scenie. W 2014 roku aktorka gościnnie pojawiła się na koncercie przyjaciółki, gdzie zagrała na ukulele. Zaśpiewała również w chórkach. „Kaśka nie funkcjonuje cały czas w moim życiu, ale jest w mojej głowie. Zdzwaniamy się co jakiś czas i nie jest ważne, że przez dwa miesiące nie miałyśmy kontaktu. Zawsze mamy o czym rozmawiać. Wzruszam się, kiedy słyszę w radiu jej piosenki. To jest artystka, prawdziwa gwiazda. Kaśka nie musi nigdzie bywać. Właśnie, gwiazdy nie muszą bywać", wyznała ulubienica widzów w rozmowie z Galą w 2009 roku. Ramię w ramię w słusznym celu O wyjątkowej relacji Katarzyny Nosowskiej i Agaty Kuleszy świadczą także wspólne inicjatywy. Przy okazji akcji „Łatoganga” aktorka wzięła udział w internetowym streamie, podczas którego ogoliła głowę wokalistki. Transmisja przyciągnęła uwagę fanów obu artystek, a sam gest stał się symbolem ich wzajemnego zaufania, dystansu do siebie i poczucia humoru. To wydarzenie pokazało, że ich przyjaźń wykracza daleko poza oficjalne spotkania i medialne deklaracje. Artystki do dzisiaj mają ze sobą bardzo dobry kontakt. I choć Agata Kulesza od czasu do czasu mówi o przyjaźni z piosenkarką, to Katarzyna Nosowska niewiele zdradza. Jedno jest jednak pewne, ich relacja jest nierozerwalna. Piosenkarka w jednej z rozmów przyznała: „Sposób, w jaki splatają się nasze losy, niezmiennie mnie zadziwia. Wyłączając relacje, w których miesza się krew, ze wszystkich „świeckich” znam cię najdłużej…”. Mamy nadzieję, że już zawsze tak pozostanie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jedno zdanie babci odmieniło życie ulubieńca widzów. Do dziś kieruje się tą jedną prostą zasadą
Nie chciał śpiewać jak sławna mama, gra na niezwykłym instrumencie. Jedyny syn Natalii Kukulskiej kończy dziś 26 lat. Ale przystojniak!
Jan Dąbrówka od lat udowadnia, że talent muzyczny w rodzinie Kukulskich przeszedł na kolejne pokolenie. Jedyny syn wokalistki rozwija własną karierę, współpracuje z uznanymi artystami i coraz śmielej zaznacza swoją obecność na polskiej scenie muzycznej. Kim jest 26-latek i jakie relacje łączą go ze słynną mamą?
Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka doczekali się trojga dzieci, które odziedziczyły po rodzicach artystyczne zainteresowania. Najstarszy z rodzeństwa Jan właśnie świętuje 26. urodziny i imieniny zarazem. Z tej okazji wokalistka opublikowała w mediach społecznościowych wzruszające nagranie, na którym wspólnie wykonują utwór „Zakochani”, pokazując nie tylko muzyczne talenty, ale także wyjątkową więź, jaka ich łączy. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w branży muzycznej, współpracując zarówno z mamą, jak i z przedstawicielami młodego pokolenia polskich artystów. Kim jest i co robi dziś Jan Dąbrówka? Jan Dąbrówka urodził się 24 czerwca 2000 roku i jest najstarszym dzieckiem oraz jedynym synem Natalii Kukulskiej i Michała Dąbrówki. Ma dwie młodsze siostry – Annę, urodzoną w 2005 roku, oraz Laurę, która przyszła na świat w 2017 roku. Muzyczne predyspozycje odziedziczył po obojgu rodzicach. Podobnie jak ojciec, który jest cenionym perkusistą, Jan związał swoją przyszłość z muzyką. Jego głównym instrumentem jest perkusja, ale doskonale radzi sobie także z grą na innych instrumentach, w tym na marimbie. Ukończył szkołę muzyczną w klasie fortepianu, rozwijał również umiejętności wokalne podczas zajęć z emisji głosu. Obecnie kształci się na Akademii Muzycznej w Katowicach. Młody artysta ma już za sobą wiele cennych doświadczeń scenicznych. Współpracował z Natalią Kukulską m.in. podczas koncertu w Filharmonii Mieczysława Karłowicza w Szczecinie oraz przy projekcie „Czułe struny”. Występował również u boku przedstawicieli młodego pokolenia polskiej sceny muzycznej, takich jak Zalia, Franek Warzywa czy Młody Budda. Publiczność mogła zobaczyć go także w programie „Dzień Dobry TVN”. Na swoim profilu w mediach społecznościowych Jan regularnie dzieli się zdjęciami z koncertów, prób i muzycznych projektów, pokazując kulisy swojej pracy. Czytaj także: Sam pracuje na własny rachunek, ojciec nie przyszedł na jego ślub. Syn Roberta Janowskiego nie mówi o ich relacjach Natalia Kukulska i Jan Dąbrówka – wyjątkowa więź oparta na muzyce Natalia Kukulska wielokrotnie opowiadała o szczególnej relacji, jaka łączy ją z synem. W podcaście „STUDIO 96.0” przyznała, że wspólna pasja do muzyki sprawia, iż doskonale się rozumieją. – Jak ktoś ma wrażliwość na muzykę, na jej odbiór, to jest jakiś rodzaj języka emocjonalnego i wydaje mi się, że przez to jest nam się łatwiej porozumiewać – mówiła artystka. Wokalistka podkreślała również, że łączy ich podobne podejście do muzyki: – Mamy podobną wrażliwość. Muzyka to jest jakiś język abstrakcyjny. My wszyscy go w sobie mamy i czujemy. Jest to jedna z płaszczyzn naszego porozumienia. Kukulska nie kryje dumy z osiągnięć syna. Wspominała, że wielokrotnie mieli okazję występować razem. – Grywa ze mną, w projekcie „Czułe struny” grał na instrumentach symfonicznych perkusyjnych czy w MTV grał na marimbie – opowiadała. Sprawdź również: Jacek Fedorowicz jest dziadkiem Mateusza Gesslera. Chociaż mieszkali tysiące kilometrów od siebie, ich relacja jest niezastąpiona <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLP7dY-6f2f6ff.jpg" width="2409" height="1600" alt="NZ. Natalia Kukulska z corka Anna mezem Michal Dabrowka i syn Janek Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel, 2.12.2006,Image: 424044314, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw Nawrocki / Forum" title="Rozpoczecie dzialalnosci kanalu telewizyjnego Disney Channel" /> Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, Warszawa, 02.12.2006 rok Natalia Kukulska z mężem i synem, Jan Dąbrówka Natalia Kukulska, Michał Dąbrówka, Jan Dąbrówka, Anna Dąbrówka, wrzesień 2022 Jan Dąbrówka skończył 26 lat. Wzruszający wpis Natalii Kukulskiej 24 czerwca 2026 roku Jan Dąbrówka świętował swoje 26. urodziny oraz imieniny. Z tej okazji Natalia Kukulska opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowe nagranie, które zachwyciło fanów. Na filmie matka i syn wykonują a cappella przebój „Zakochani”. Wokalistka śpiewa, natomiast Jan tworzy muzyczny podkład za pomocą beatboxingu. Wybór utworu nie był przypadkowy – podczas realizacji teledysku do tej piosenki Kukulska była w ciąży z synem. „I pomyśleć, że w teledysku do piosenki »Zakochani« nosiłam tego człowieczka pod sercem, a kilka dni temu zagraliśmy ten utwór razem na scenie. Choć, jak widać, próba generalna odbyła się w kuchni. Ale sobie urodziłam gościa… Ups, nie tylko sobie” – napisała artystka. W dalszej części wpisu złożyła synowi serdeczne życzenia: „Niech Ci się wszystko co najlepsze przytrafia. Każdy, kto Cię zna, wie, jakim jesteś wspaniałym okazem człowieka. Kocham Cię i jestem z Ciebie bardzo dumna”. Nie zabrakło także charakterystycznego dla wokalistki poczucia humoru: „Powiedzmy, że te życzenia są z okazji imienin, które obchodzisz również dzisiaj, bo do urodzin coraz trudniej mi się przyznać… stary pryku”. Pod nagraniem pojawiło się mnóstwo komentarzy od fanów i znajomych z branży. Anita Lipnicka napisała krótko: „Co za duet”, natomiast Aleksandra Kwaśniewska żartowała: „Samych wspaniałości dla Jasia. Doceniam również, że próby w kuchni odbywają się w stroju scenicznym”. Rodzina zawsze na pierwszym miejscu Choć muzyka jest obecna w życiu Natalii Kukulskiej od najmłodszych lat, artystka wielokrotnie podkreślała, że najważniejsza pozostaje dla niej rodzina. To właśnie umiejętne oddzielenie życia zawodowego od prywatnego pozwoliło jej zbudować z dziećmi wyjątkowo bliskie relacje. – Z tego chyba jestem najbardziej dumna w życiu, że mamy bliski kontakt. Rozmawiamy o wszystkim. Nie kłócimy się – mówiła. Jak przyznaje, w rodzinie nie brakuje temperamentów i emocji, jednak fundamentem pozostają wzajemny szacunek i troska o siebie nawzajem. – Każdy z nas chce dla drugiej osoby dobrze i jest rodzaj jakiegoś szacunku. I to jest wspaniałe – podsumowała. Dziś Jan Dąbrówka konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie muzyki. Choć nazwisko otworzyło mu drzwi do branży, jego talent, pracowitość i muzyczna wszechstronność sprawiają, że coraz śmielej rozwija karierę na własnych zasadach. Jednocześnie pozostaje bardzo blisko rodziny, z którą łączy go nie tylko więź krwi, ale także wspólna pasja do muzyki.
Helena Vondráčková była szaleńczo zakochana w Sewerynie Krajewskim, a swatała ich Rodowicz. O tej historii mało kto wie
„Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”
Już w 1977 roku Seweryn Krajewski wpadł w oko popularnej Helenie Vondráčkovej. To zauroczenie pojawiło się, gdy ulubieniec słuchaczy zaśpiewał na festiwalu w Sopocie piosenkę pod tytułem „Nie spoczniemy”. O tej skrytej miłości przez długi czas nikt nie wiedział. Dopiero po latach Maryla Rodowicz wyjawiła zaskakujące kulisy tej relacji. „Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”, wyjaśniała. Jak wyglądała ich relacja? Dlaczego nigdy nie stworzyli związku? Helena Vondráčková była zakochana w Sewerynie Krajewskim Helena Vondráčková jest jedną z najpopularniejszych czeskich wokalistek. Piosenkarka często odwiedza nasz kraj. Nigdy też nie ukrywała, że bardzo lubi tutaj wracać. Co więcej, jej utwór pod tytułem „Malovaný džbánku” zna miliony ludzi w całej Polsce. Nie każdy wie, że podczas jednego z występów w Sopocie Helena zauroczyła się w Sewerynie Krajewskim. Dowiedzieliśmy się o tym dopiero po wielu latach, gdy Maryla Rodowicz zdradziła kulisy tej znajomości. W rozmowie z Faktem przyznała, że „poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”. Nic w tym dziwnego, ponieważ Seweryn Krajewski w tamtych latach skradł wiele serc. Wszędzie, gdzie tylko się pojawiał, towarzyszył mu szereg kobiet. Co więcej, artysta był bardzo popularny, a Czerwone Gitary, których był liderem, często podbijały listy przebojów. Jego talent, wygląd i osiągnięcia sprawiły, że stał się bardzo atrakcyjny. CZYTAJ TEŻ: Straciła kontakt z córką, odzyskała nadzieję. Anna Samusionek mówi dziś o cudzie Helena Vondrackova, 1968 rok Seweryn Krajewski, 1977 rok Seweryn Krajewski, 2010 rok Helena Vondrackova Swatała ich Maryla Rodowicz Helena Vondráčkova już przed występem w 1977 roku wiedziała, kim jest lider kultowego już zespołu. Od początku była oczarowana jego głosem i oczami. Upewniła się w tym przekonaniu, gdy pierwszy raz go spotkała na żywo. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Piosenkarka za wszelką cenę chciała go poznać i nawiązać z nim bliższą więź. W tym wszystkim miała jej pomóc Maryla Rodowicz. Noc przed finałowym koncertem w Sopocie, Helena i Maryla spędziły wieczór na sopockiej plaży. „Piłyśmy wino, oglądałyśmy wschód słońca i obgadywałyśmy facetów. Helenie strasznie się wtedy podobał Seweryn Krajewski”, opowiadała Maryla Rodowicz w rozmowie z „Na Żywo”. Okazuje się, że Helena Vondráčkova również przyznała się do tego uczucia. „Tak, kochałam się w Sewerynie. Marzyłam o nim. Chciałam, żeby Marylka wszystko mi o nim opowiedziała”, czytaliśmy w Fakcie. Maryla Rodowicz stanęła na wysokości zadania. Poznała ich ze sobą na jednym z bankietów, który odbył się w Grand Hotelu po ostatnim dniu festiwalu. Artystka zza granicy postanowiła odkryć wszystkie karty. Opowiedziała mu o swoich uczuciach, jednak on nie był zainteresowany. Przedstawił jej wówczas swoją żonę Elżbietę oraz opowiedział o swoim dwuletnim synku Sebastianie. Do dzisiaj 77-letnia polska wokalistka żartuje z tamtych wydarzeń. „Seweryn, który jest bardzo nieśmiałym facetem, nie wykorzystał szansy, że taka laska się w nim zakochała”, słyszeliśmy w jednym z odcinków „Uwaga. Kulisy sławy”. Helena natomiast nadal wspomina, że lider popularnego zespołu był jej wielką niespełnioną miłością. „To było mocne zauroczenie. Platoniczna miłość", opowiadała Faktowi. Mimo że nigdy nie stworzyli związku, to utrzymują dobre relacje. Helena Vondráčkova spytała go, czy może śpiewać jego piosenki na swoich koncertach. On bez wahania się zgodził. „Wtedy w Sopocie były emocje, miłość i tańce do rana. Na żadnym innym festiwalu nie poznałam tylu cudownych ludzi, z którymi do dziś utrzymuję kontakt. Nigdy nie zapomnę, jak do bladego świtu siedziałyśmy z Marylką na plaży... Nigdy nie zapomnę fiołkowych oczu Seweryna...”, wyznała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Porzucona żona i nowa ukochana połączyły siły, by uratować mu życie. O tym trójkącie mówiła cała Warszawa Festiwal w Sopocie, 1978, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova Sopot Festiwal 2006, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova
Wystarczyło jedno zdanie od żony. Ojciec Kamili Baar po 55 roku życia odkrył pasję, która odmieniła wszystko
Konrad Baar udowadnia, że na realizację marzeń nigdy nie jest za późno. Ojciec Kamili Baar po 55. roku życia odkrył nurkowanie, które szybko stało się jego największą pasją. Dziś zachwyca fotografiami podwodnego świata, a jego historia inspiruje nie tylko rodzinę, ale także widzów, którzy poznali ją w programie „Dzień Dobry TVN”.
Nie każdy decyduje się na wielką życiową zmianę po pięćdziesiątce. Konrad Baar udowadnia jednak, że na realizację marzeń nigdy nie jest za późno. W studiu „Dzień Dobry TVN” pojawił się razem z córką, Kamilą Baar, i opowiedział historię pasji, która całkowicie odmieniła jego codzienność. Słowa aktorki o ojcu poruszyły widzów i stały się pięknym przypomnieniem o sile rodzinnych więzi. Konrad Baar odkrył nurkowanie po 55. roku życia. Wszystko zaczęło się od jednego komplementu Choć to Kamila Baar od lat jest rozpoznawalną postacią polskiego świata filmu i teatru, tym razem reflektory skierowały się na jej tatę. Konrad Baar, fotograf podwodny i miłośnik nurkowania, zdradził, że jego niezwykła przygoda rozpoczęła się w dość nieoczekiwanych okolicznościach. "Pasję zacząłem w 2013 roku, kiedy żona mnie skomplementowała, że bardzo ładnie w piance do nurkowania wyglądam. Miałem 55 lat i w ciągu pierwszego roku zrobiłem wszystkie kursy z nurkowań rekreacyjnych", opowiadał z uśmiechem. To, co początkowo było ciekawym hobby, szybko przerodziło się w prawdziwą życiową misję. Konrad Baar nie tylko rozwijał swoje umiejętności nurkowe, ale zaczął także dokumentować fascynujący świat ukryty pod powierzchnią wody. Jednym z ważnych momentów jego fotograficznej drogi była wyprawa na malownicze Gozo, gdzie powstały wyjątkowe zdjęcia podwodnych krajobrazów. "Zrobiłem 204 nurkowania jako amator, przystępując do kursów technicznych i stąd się zaczęła potem już moja przygoda fotograficzna", wspominał. Dla Kamili Baar pasja ojca od zawsze była czymś naturalnym. Aktorka nie ukrywa, że dorastała w domu pełnym zainteresowań, nowych pomysłów i nieustannej ciekawości świata. "On jak tylko ma jakąś zajawkę i się czymś zainteresuje, to po prostu jest w stanie o tym godzinami opowiadać i całkowicie się temu oddaje. Kiedy byłam małą dziewczynką to na czasie były jego pasje audiofilskie, słuchanie muzyki, czy filmy wideo, czy jakieś nasze wyjazdy narciarskie, czy różne inne tego typu historie. Zawsze miałam przed sobą pasjonata", mówiła z rozbawieniem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nagle stał się gwiazdą „Naszego Nowego Domu”, obce kobiety nie dawały mu spokoju. Po 35 wspólnych latach żona ujawniła kulisy małżeństwa Kamila Baar nie kryje dumy. Wzruszające słowa o ojcu i jego niezwykłej pasji Jak wspominała, wcześniej były pasje związane z muzyką, sprzętem audio, filmami czy wspólnymi wyjazdami narciarskimi. Niezależnie od tematu, jej ojciec zawsze angażował się bez reszty i potrafił zarażać entuzjazmem najbliższych. Szczególnie poruszające okazały się jednak słowa, które Kamila skierowała do wszystkich ojców. "Ja przede wszystkim powiem, że jestem przeszczęśliwa, że możemy tutaj dzisiaj być. I wszystkim tatom chciałabym życzyć tego, żeby wiedzieli jak ważni są dla swoich dzieci. I nigdy nie tracili swoich pasji, tylko je rozwijali", podkreśliła. Aktorka przyznała również, że od najmłodszych lat obserwowała fascynację ojca wodą. To właśnie on próbował nauczyć ją pływać i zabierał rodzinę w miejsca związane z wodnymi aktywnościami. Kiedy więc zainteresował się nurkowaniem, nie było to dla niej wielkim zaskoczeniem. Prawdziwe wrażenie zrobiło jednak to, co wydarzyło się później. Konrad Baar zaczął wracać z wypraw z niezwykłymi zdjęciami i opowieściami o podwodnym świecie. Dzięki jego fotografiom można zobaczyć miejsca, do których większość ludzi nigdy nie dotrze. "Dla mnie to było niesamowite, bo tata zawsze się interesował wodą. Uczył mnie pływać, ale nieskutecznie. W końcu się sama nauczyłam. Natomiast pływaliśmy w różnych miejscach. No i pomyślałam sobie, że to jest ciekawa sprawa, że za tym tata poszedł. I w momencie, kiedy zaczął nurkować, to było jeszcze takie powiedzmy w miarę naturalne, ale jak zaczął nurkować z aparatem i przywozić właśnie te wszystkie znaleziska, pokazywać, co pod wodą się dzieje, jak to życie tam wygląda, czego my nie widzimy, będąc tutaj albo co tracimy, to trochę taki Disney dla mnie. Po prostu taki podwodny świat", wyznała Kamila. Historia Konrada Baara pokazuje, że pasję można odkryć w każdym wieku, a rodzinne wsparcie i ciekawość świata potrafią prowadzić do niezwykłych doświadczeń. Dla wielu widzów była to nie tylko opowieść o nurkowaniu, ale także inspirująca lekcja o odwadze, konsekwencji i sile relacji między ojcem a córką. CZYTAJ TEŻ: Zostali ojcami, gdy inni byli już dziadkami. Historie Strasburgera, Kondrata i Kalisza dają do myślenia
„Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska
Maciej Stuhr wielokrotnie podkreślał, że ojcostwo jest jedną z najważniejszych ról w jego życiu. Choć w pewnym sensie powtórzył historię Jerzego Stuhra, budując karierę zawodową równolegle z wychowywaniem dzieci, zaznacza, że starał się być obecny w ich codzienności. W szczerej rozmowie opowiedział nie tylko o relacji z córką Matyldą i synem Tadeuszem, ale także o wyjątkowej więzi z ojcem, który do końca pozostawał dla niego autorytetem i życiowym bohaterem.
Maciej Stuhr spełnia się na scenie i przed kamerą, ale od lat podkreśla, że na pierwszym miejscu stawia rodzinę. Jest ojcem Matyldy i Tadeusza oraz ojczymem Stanisława. Czy w wychowaniu dzieci powtórzył historię swojego taty? Jerzy Stuhr przyznawał kiedyś, że ze względu na charakter zawodu większość czasu spędzał poza domem i nie był ojcem uczestniczącym. „Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi” – wspominał Maciej Stuhr w rozmowie z Beatą Nowicką. Z okazji Dnia Ojca przypominamy te słowa oraz wyjątkową relację, jaka łączyła aktora z Jerzym Stuhrem. Choć wybitny artysta, który zmarł 9 lipca 2024 roku, często bywał poza domem, jego syn nigdy nie miał do niego żalu o nieobecność. Dziś sam Maciej Stuhr przyznaje, że choć podczas budowania kariery zawodowej również nie zawsze mógł być w domu, starał się być dla swoich dzieci bardziej „uczestniczącym” rodzicem niż jego ojciec. Jak podkreśla, to właśnie rodzina i bliskie relacje są dla niego najważniejsze. Maciej Stuhr o relacji z ojcem. A jakim ojcem sam jest dla dzieci? Wobec kogo czuje się Pan bardziej bezbronny: Tadzia czy Matyldy? Wobec obojga, ale w zupełnie różnych aspektach. Odkąd mój syn powiedział, że jestem srogi, staram się być przede wszystkim miłym tatusiem, chociaż jakiś element srogości jest wpisany w figurę ojca, którą mam w głowie, i ona wiąże się z autorytetem. Nie chciałbym, żeby ten autorytet był przemocowy, ale ojciec – według mnie – między innymi po to jest, żeby dziecko czasami postawić do pionu. A z drugiej strony dzieci mogą sobie z nami pozwolić na o wiele więcej niż ktokolwiek inny. Wiedzą, że mogą nam wejść na głowę i w tym sensie jestem momentami bezbronny. Jak te oczka popatrzą i zatrzepoczą rzęski: „Tatusiu, pójdziemy na te drugie lody też?”. Mimo że tam jest przecież cukier! „A sorbet?”. Dobra, chodźmy na sorbet. Pana ojciec kiedyś dowcipnie mi powiedział, że na 40 lat małżeństwa 20 spędził poza domem. Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi. A ponieważ też był srogi, kiedy znikał, w domu było trochę luźniej. Siostra potrzebowała go bardziej, jego czasu, fizycznej obecności niż ja. Jest w niej jakiś rodzaj tęsknoty za tatą z dzieciństwa. [...] Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Próba spektaklu " Bal manekinów" Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Herbalife Triathlon Gdynia Przy Matyldzie, dziś 23-letniej, budował Pan swoją karierę i w ojcostwie trochę powtórzył casus ojca. To nie jest zarzut. Nie było mnie, ale jak już byłem, to dużo bardziej niż mój ojciec. Byłem – jak to się dziś mówi – rodzicem uczestniczącym, czego mój ojciec nigdy nie uprawiał. To było pokoleniowe. Wtedy nikt takiego ojcostwa nie praktykował i nie możemy dzisiaj tego oceniać. Mój tato nie był uczestniczący, a ja wyszedłem na ludzi. Nie wiem, czy moje dzieci wyjdą na ludzi. Może będą czuły się lepiej, nie mając problemu z tym, że tatuś nigdy im nie powiedział, że je kocha, bo tatuś, owszem, mówi, ale to nie znaczy, że będą miały usiane różami całe życie. I jak dorosną, winą obarczą rodziców. Bo kogóż? [...] Prawda, choć absurdalnie zabrzmiała. Jedno z najważniejszych odkryć psychologii: dzieci, owszem, słuchają naszych mądrości, ale przede wszystkim patrzą na nasze życie. Powiedziała mi to terapeutka, gdy chciałem zasięgnąć u niej rady, jak postępować z dorastającą córką: „Panie Macieju, dzieci wychowuje się do 12. roku życia”. Ależ co pani opowiada?! „Do 12. roku życia dzieci obserwują i wdrukowują na twardy dysk nie to, co pan do nich mówił, tylko kim pan przy dzieciach był”. Potem albo za tym podążają, albo temu zaprzeczają, ale zawsze się do tego będą odnosić. Dziś Matylda ma 23 lata. To, że jest dorosła, wbrew pozorom niewiele zmienia. Myślę nawet, że teraz wkraczamy w bardzo ciekawy okres, kiedy zaczniemy się poznawać już nie jako tato z córką, ale jak ludzie. Czytaj też: Maciej Stuhr czule o mamie: „Jeśli cokolwiek wiem o uczuciach, to dzięki niej. Nauczyła mnie wrażliwości” W Tadziu widzi Pan siebie? Jest teatromanem. Skądś to znam… Jak tylko się dowie, że idę do teatru, to on też idzie. Czy to Warlikowski, czy „Wujaszek Wania”. Fascynuje go świat teatru: zmiana świateł, dekoracji, fakt, że aktorzy po jednej stronie kulisy są tym, a po drugiej – tamtym. Ta magia przyciąga go jak magnes. Kiedy Krzysztof Kieślowski poprosił ojca, żeby w „Dekalogu X” zagrał Pan jego syna, na początku się wzbraniał. Pan pozwoli Tadziowi wejść na plan? Pewnie. Rodzice nie są od tego, żeby zabraniać dzieciom takich rzeczy. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby dziecku nie stała się jakaś krzywda, ale zobaczymy. Oboje dzieci są bardzo nieśmiałe, przynajmniej przy mnie. Jestem prawie pewien, że to musi być moja wina. Nieśmiałość w tym zawodzie może stanowić problem… [...] Jest Pan ojcem i ojczymem. Nauczył się Pan czegoś od Stasia? Nauczyłem. Jest niebywałym bratem dla Tadzika. Nieraz o tym rozmawialiśmy, że różnica między mną a moją siostrą była niefortunna, pięć i pół roku. Między Stachem a Tadkiem jest dokładnie taka sama i nie stanowi dla nich problemu. Staś nigdy nie dawał bratu odczuć, że jest gówniarzem, który powinien dać mu święty spokój. Przeciwnie. To czasami Tadek od niego ucieka, a Staś ma dla niego wiele czułości. Są naprawdę fantastycznym rodzeństwem. Aż mnie to zawstydziło w stosunku do mojej siostry. Zobaczyłem, że nie otoczyłem jej taką czułością, jaką mogłem. Przeczyta i będzie jej miło. Ma Pan poczucie, że w relacji ojciec–syn powoli wchodzi Pan w nową rolę? Mam w ogóle nową odsłonę w tej relacji. Tato, jak pani wie, jest bardzo schorowanym starszym panem. Pięć–sześć lat temu odwiedziliśmy rodziców na wsi. Ojciec próbował naprawić leżak. Ja czytałem gazetę, coś pisałem, a on siedział i siedział nad tym leżakiem. Po godzinie powiedział: „Maciek, chodźże mi tutaj pomóc. Weź to pociągnij i zobacz, czy da się to w ogóle wyjąć”. Podszedłem i jednym ruchem wyjąłem. „O Jezu, dzięki, no nie mogłem sobie z tym poradzić”. Dla mnie to był szok. Moment przejścia. Mój heros, najsilniejszy na świecie ojciec, po prostu nie ma już siły. Ta chwila wryła mi się w pamięć. Nie chcę już więcej mówić o ojcu. Na amerykańskich filmach zawsze jest scena, w której policjant, aresztując gościa, mówi: „Wszystko, co od teraz powiesz, może być użyte przeciwko tobie”. Kiedy mówię o ojcu, nie ma „może”. Wszystko, co powiem, zostanie użyte przeciwko mnie. Przecież jeden incydent – godny potępienia – nie przekreśla całego życia i twórczości człowieka! Pani Beato, ja mówię, co będzie. Nie co ja i pani powiemy w tej rozmowie, tylko jak to zostanie zinterpretowane. Będzie: „Młody Stuhr broni ojca pijaka”. W takim żyjemy świece. Tak już jest. Proszę, nie rozmawiajmy o tym. Zobacz też: Zostali ojcami, gdy inni byli już dziadkami. Historie Strasburgera, Kondrata i Kalisza dają do myślenia
Zaszczepił jej miłość do gór, potem wydarzyła się tragedia. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca
Zoja Skubis rzadko opowiada o najtrudniejszym doświadczeniu swojego życia. W podcaście „WojewódzkiKędzierski” wróciła jednak do śmierci ojca, Wojciecha Skubisa, który zginął podczas wyprawy w Kaukazie w marcu 2020 roku. Jej słowa o żałobie, pamięci i dorastaniu po stracie wybrzmiewają wyjątkowo mocno.
Dziś Zoja Skubis kojarzona jest przede wszystkim z górskimi osiągnięciami i podróżami, ale za jej historią stoi także osobista tragedia. To właśnie ojciec zaszczepił w niej miłość do gór, a jego śmierć na wiele lat stała się punktem odniesienia dla wszystkiego, co wydarzyło się później. W najnowszej rozmowie młoda podróżniczka opowiedziała nie tylko o okolicznościach tamtych wydarzeń, lecz także o tym, jak zmienia się człowiek, który musi nauczyć się żyć z nieobecnością bliskiej osoby. Kim jest Zoja Skubis? Góry były obecne w jej życiu na długo przed tragedią Zoja Skubis należy dziś do najbardziej rozpoznawalnych młodych podróżniczek i himalaistek w Polsce. Popularność zdobyła nie tylko dzięki obecności w mediach społecznościowych, ale przede wszystkim za sprawą imponujących osiągnięć w górach wysokich. W 2025 roku została najmłodszą Polką, która zdobyła Mount Everest. Wcześniej zapisała się również w historii jako najmłodsza Polka na ośmiotysięczniku Manaslu. Jej historia nie zaczęła się jednak od spektakularnych sukcesów. Miłość do gór była obecna w jej życiu od dzieciństwa. To właśnie ojciec, Wojciech Skubis, pokazał jej świat wspinaczki, trekkingów i górskich wyzwań. Był doświadczonym alpinistą, dla którego góry stanowiły ważną część życia. W marcu 2020 roku życie rodziny Skubisów zmieniło się bezpowrotnie. Wojciech Skubis zginął podczas wyprawy w Kaukazie. Dla nastoletniej wówczas Zoi była to strata, z którą musiała nauczyć się żyć w wyjątkowo trudnym momencie dorastania. Choć od tamtych wydarzeń minęło już kilka lat, temat ojca wciąż pozostaje ważnym elementem jej historii. Nie dlatego, że definiuje wszystkie jej sukcesy, ale dlatego, że był osobą, która miała ogromny wpływ na jej pasje, sposób myślenia i podejście do świata. To właśnie dlatego każda rozmowa o górach naturalnie prowadzi także do wspomnień o człowieku, który wprowadził ją na tę drogę. „Żałoba to jest ciężar”. Zoja Skubis szczerze o stracie ojca i pytaniach, które wracają po latach W podcaście „WojewódzkiKędzierski” Zoja Skubis wróciła do wydarzeń sprzed lat. Opowiedziała o doświadczeniu, które zna wiele osób po stracie bliskich — o próbach zrozumienia tego, co się wydarzyło, i o pytaniach, które potrafią wracać nawet po wielu latach. Po sześciu latach od śmierci ojca mówi o tym z perspektywy osoby, która przeszła długą drogę, ale nie twierdzi, że udało jej się całkowicie zamknąć ten rozdział. Jedne z najbardziej poruszających słów padły wtedy, gdy Zoja opowiadała o żałobie: „Mój tato zginął sześć lat temu, więc ja dalej jestem młoda, ale przez sześć lat dużo sobie wytłumaczysz w głowie i wiele zrozumiesz. [...] Ja uważam, że żałoba to jest ciężar. Śmierć kogoś bliskiego to jest taki ciężar, który niesiesz już całe życie. Tylko to nie jest tak, że on się staje lżejszy, tylko ty po prostu stajesz się silniejszy. [...] Dalej się zastanawiam nad tym, jak to by było. Czy można było tego jakoś uniknąć. Już coraz rzadziej, ale jednak”. W tej samej rozmowie odniosła się także do okoliczności tragicznego wypadku: „[Tata] zaczął sam schodzić. Rozdzielili się z partnerem”. Po latach nadal wraca również do refleksji o tym, jak trudno wyobrazić sobie tragedię, dopóki nie wydarzy się ona komuś bliskiemu. „Wiesz, z wypadkami jest tak, że dopóki on się nie wydarzy, to czujesz, że coś cię nie dotyczy. Nawet jakaś hipotetyczna sytuacja. Możesz mieć z tyłu głowy, wychodząc do sklepu po mleko, że ludzie przechodzą przez pasy i giną. Ale trochę nie myślisz, że to przydarzy się tobie, bo to przydarza się innym. Więc trochę też wyrzucasz to z siebie” — mówiła. „To jest moje życie, moja historia”. Dlaczego Zoja Skubis nie chce, by jej sukcesy traktowano jako hołd dla ojca? Po śmierci Wojciecha Skubisa wielu obserwatorów zaczęło patrzeć na kolejne sukcesy jego córki przez pryzmat rodzinnej tragedii. Zdobywane szczyty, kolejne wyprawy i rekordy często interpretowano jako próbę realizowania marzeń ojca albo symboliczne kontynuowanie jego dzieła. Sama Zoja nie zgadza się jednak z takim sposobem myślenia. Jak przyznała w podcaście, sama przez pewien czas zastanawiała się nad tym, czy rzeczywiście istnieje taki związek między jej działalnością a historią ojca. Ostatecznie doszła jednak do własnych wniosków: „Ja sama się na początku nad tym zastanawiałam i później doszłam do wniosku, że nie. To jest po prostu moje życie, moja historia, ja to lubię. A ludzie cały czas próbowali mi wmówić, że to jest jakaś niespełniona ambicja taty i jakiś hołd. To mnie zaczęło troszeczkę później wkurzać”. W jej opowieści nie ma próby odcięcia się od przeszłości. Jest za to coś znacznie bardziej dojrzałego — zgoda na to, że pamięć o bliskiej osobie może towarzyszyć człowiekowi każdego dnia, nie odbierając mu prawa do budowania własnej historii. Źródło: Plejada.pl, TVN.pl
Henry Tadeusz pokazał się z Colinem Farrellem. Ich relacja od lat budzi zainteresowanie
Choć na co dzień strzeże prywatności, tym razem zrobił wyjątek. Z okazji Dnia Ojca Henry Tadeusz podzielił się z obserwatorami wyjątkowym zdjęciem z tatą.
Choć związek Alicji Bachledy-Curuś i Colina Farrella nie przetrwał próby czasu, na zawsze łączyć ich będzie jedno – ukochany syn. Henry Tadeusz Farrell jest oczkiem w głowie dumnych rodziców. Z okazji Dnia Ojca 16-latek przypomniał o wyjątkowej więzi z tatą, publikując w mediach społecznościowych wspólne zdjęcie z Colinem Farrellem. Tym samym po raz kolejny zwrócił uwagę internautów, którzy od dawna z zainteresowaniem śledzą jego dorastanie. W wywiadzie z początku tego roku aktor otworzył się nie tylko na temat ojcostwa. Wspomniał także o dorastającym synu. Dla wielu jego wyznanie może być zaskoczeniem. Henry Tadeusz, syn Alicji Bachledy-Curuś i Colina Farrella idzie w ich ślady? Alicja Bachleda-Curuś i Colin Farrell są przykładem na to, że mimo rozstania można zbudować relację opartą na przyjaźni i zrozumieniu. Byłym partnerom od zawsze przyświecał jeden cel – chcieli zapewnić swojemu dziecku szczęśliwe, bezpieczne dzieciństwo, a także wychować go na świadomego, dobrego człowieka, który wkroczy w dorosłe życie z bagażem najważniejszych wartości. Aktorzy dmuchają w jego skrzydła, wspierają w rozwoju zainteresowań. Niewykluczone, że w przyszłości 16-letni dziś Henry Tadeusz będzie kontynuował rodzinne tradycje i zwiąże swoją przyszłość z aktorstwem. „Colin bardziej niż ja chce go ustrzec przed aktorstwem. Ja miałam bardzo dobre wspomnienia, może dlatego, że zaczynałam jako dziecko. Miałam dość bezpieczną tę drogę. Myślę, że w pewnym wieku można już dostrzec, że Hollywood jest np. niebezpieczne, a ja byłam przed tym uchroniona. Myślę, że Colin przed tym chce go ostrzec i ochronić. Ale będzie robił, co będzie chciał” – wspominała aktorka w rozmowie z Radiem Zet w 2022 roku. Rodzice starali się chronić jego prywatność, nie publikowali w sieci wspólnych zdjęć z synem. Jednak w 2023 roku nastąpił przełom. Henry Tadeusz pojawił się u boku ojca na czerwonym dywanie podczas rozdania Oscarów. To był jego wielki debiut. Nic dziwnego, że nastolatek skradł tacie całe show i podbił serca internautów. W 2024 roku znów towarzyszył tacie na salonach, a była ku temu ważna okazja – premiera serialu „Pingwin” z udziałem Colina Farrella. ZOBACZ TEŻ: Dramat Mette-Marit poruszył całą Norwegię. Królowa Sonja niespodziewanie zabrała głos Dziś Henry Tadeusz coraz śmielej zaznacza swoją obecność również w mediach społecznościowych. Z okazji Dnia Ojca opublikował na Instagramie wspólne zdjęcie z Colinem Farrellem, czym wywołał spore zainteresowanie fanów. To kolejny dowód na to, że mimo napiętego grafiku hollywoodzkiego gwiazdora, ojca i syna łączy wyjątkowo bliska więź. Nie da się ukryć, że Henry Tadeusz czuje się w blasku reflektorów bardzo pewnie i chętnie pozuje do zdjęć. „Staje się w tym profesjonalistą” – pisała dumna Alicja Bachleda-Curuś. Colin Farrell o ojcostwie. Tak mówi o synu, Henrym Tadeuszu Ojcostwo jest dla Colina Farrella najważniejszą rolą. Aktor wychowuje dwóch synów. Oprócz młodszej pociechy aktor doczekał się dziecka z innego związku. Owocem jego relacji z modelką Kim Bordenave jest syn James (ur. 2003). Mimo wielu zobowiązań zawodowych artysta na pierwszym miejscu stawia swoje relacje z dziećmi i chce być dla nich najlepszym, wspierającym tatą. Stara się być obecny w ich życiu i towarzyszyć Henry’emu Tadeuszowi i Jamesowi w najważniejszych momentach. „Są dobrymi chłopakami. Robię to od 22 lat, nie zawsze mi wychodzi” – mówił przy okazji jednego z ostatnich wywiadów podczas 82. ceremonii wręczenia Złotych Globów. Zdradził, że wyznaje jedną zasadę wychowawczą, choć nie ukrywa, że nie ma jednej recepty na bycie dobrym tatą. „Staram się nie wchodzić im w drogę” – podkreślał. Colina Farrella łączy z synami fantastyczna, kumpelska relacja. Sama Alicja Bachleda-Curuś przyznawała w wywiadzie dla Radia Zet, że jej były partner jest dla syna idolem. „Mają świetny kontakt. Wszyscy trzymamy sztamę, dlatego on czuje bezpieczeństwo i docenia nas” – podkreślała. W kontekście tegorocznego Dnia Ojca słowa aktorki wybrzmiewają szczególnie mocno. Wspólne zdjęcie opublikowane przez Henry’ego Tadeusza pokazało, że relacja z ojcem pozostaje dla niego niezwykle ważna, a Colin Farrell mimo światowej kariery znajduje czas na budowanie bliskości z synem. Podczas prestiżowej gali w 2025 roku artysta został wyróżniony za rolę w serialu „Pingwin”. Na ekranie można podziwiać jego spektakularną metamorfozę, która opierała się przede wszystkim na imponującej charakteryzacji. Rozmawiając z mediami, przyznał, że bardzo wzruszyła go reakcja Henry’ego Tadeusza, który był jedną z pierwszych osób mających okazję podziwiać efekt końcowy pracy twórców serialu. „Mój syn Henry przyjechał do studia Warner Brothers. Moja siostra odebrała go ze szkoły i przyjechali. Był jedną z pierwszych osób, które nie były częścią projektu, a to zobaczyły... Był zachwycony!” – opowiadał. SPRAWDŹ TEŻ: Maryla Rodowicz przeprasza po wpadce na wizji i bije się w pierś. „Pożeniłam Maję z Igą” Źródło: Pomponik, RMF FM, Interia
Tata odwiózł ją na dworzec, nie chciał z nią rozmawiać. Nie wiedziała, że widzi go ostatni raz. Tak Halina Mlynkova wspomina ojca
Jakiś czas temu Halina Mlynkova po latach wróciła do jednego z najtrudniejszych momentów swojego życia. W rozmowie z Żurnalistą opowiedziała o ostatnim spotkaniu z ojcem, Władysławem Młynkiem, który niedługo później zmarł po wylewie. Artystka przyznała, że była ostatnią osobą, z którą miał kontakt, a wspomnienia z tamtego dnia do dziś wywołują w niej silne emocje.
Halina Mlynkowa w życiu zawodowym wciąż się rozwija i spełnia marzenia. A prywatnie? Musiała zmierzyć się z wieloma przeciwnościami losu. Okazuje się, że artystka miała nie tylko skomplikowane życie uczuciowe, ale też rodzinne. Jakiś czas temu piosenkarka postanowiła opowiedzieć trochę więcej o relacji z ojcem. To właśnie ona była ostatnią osobą, którą widział przed śmiercią. Halina Mlynkova wspomina ostatnie chwile z ojcem. Widziała go niedługo przed śmiercią W podcaście Żurnalisty Halina Mlynkova wspomniała jedno z najbardziej dramatycznych momentów w swoim życiu. Ulubienica słuchaczy była ostatnią osobą, z którą jej ojciec miał kontakt przed śmiercią. Przypomnijmy, że Władysław Młynek odszedł nagle w wieku 67 lat, a przyczyną śmiercią był wylew. „To był najtrudniejszy czas w moim życiu. To było coś, do czego nie chciałabym już wrócić. Ja też przeżywałam śmierć mojego taty, dla mnie to była taka sama trauma. Tym bardziej że ja byłam z nim ostatnia", mówiła. Halina Mlynkova, 2023 r. „Ten proces wylewu zaczął się, kiedy on mnie już odwiózł na dworzec. Ja widziałam, że on jest dziwny, ale myślałam, że on się na mnie obraził, że mu gazety nie chcę kupić. A on już się źle czuł. Wrócił do domu i zmarł. On mnie odwoził rano na dworzec i do 10 minut go nie było czy tam do 20. Analizowałam oczywiście do ostatniej chwili, łącznie z tym to, że nie dałam mu ostatniego buziaka. Jak to zawsze robiłam", wspominała wokalistka. „Myślałam wtedy, że wrócę w środę, a to był poniedziałek. Myślę, dobra, zaraz w środę się widzimy. Analizujesz takie rzeczy, myślisz sobie, jakbym wiesz, wróciła, jakbym nie pojechała rano, może byśmy go uratowali, nie wiem", kontynuowała. CZYTAJ TAKŻE: Walczy z ciężką chorobą, w ciąży również daje jej się we znaki. Mimo możliwości, nie zdecydowała się na skomplikowany zabieg Halina Mlynkova o śmierci ojca Po śmierci taty artystka się załamała. Musiała jednak być silna, gdyż była w trakcie jednej z najważniejszych tras koncertowych w jej karierze. Co więcej, w tamtym czasie musiała wspierać swoją ukochaną mamę, dla której śmierć męża była niewyobrażalnym ciosem. „Mama, która go bardzo kochała, ale obciążyła mnie wszystkimi żalami, które miała do niego, ze względu na to, że on jej po prostu odszedł. Naprawdę ona go bardzo kochała", zwierzyła się Halina Mlynkova w tym samym podcaście. „To było też specyficzne małżeństwo ze względu na to, że moja mama była właśnie tak mocno skupiona na tym, żeby nam dać ten parasol ochronny, a z drugiej strony ten jej szalony artysta", dodała. „Ona z nim nie miała łatwo. Natomiast nagle spada to na mnie. Siedzi godzinami i mi o tym opowiada, a ja byłam w trakcie trasy koncertowej, gdzie zagraliśmy w rok ponad 1000 koncertów. Graliśmy po trzy koncerty, w ogóle ja już nie wiedziałam, jak się nazywam i w międzyczasie jeździłam jeszcze wspierać moją mamę", podsumowała piosenkarka. Halina Mlynkova, 2014 rok Kim był Władysław Młynek, czyli ojciec Haliny Mlynkovej? Pracował jako nauczyciel w szkołach na Zaolziu w Trzyńcu, Gnojniku, Milikowie i Bukowcu. Co więcej, od 1978 roku Władysław Młynek był dyrektorem artystycznym męskiego chóru Gorol w Jabłonkowie, a także dyrektorem artystycznym festiwalu Gorolskie Święto. Nie każdy wie, że był założycielem wielu chórów w całym regonie. Zaś w latach 1990-1993 sprawował funkcję prezesa Zarządu Głównego Polskiego Związku Kulturalno-Oświatowego. Był także członkiem organizacji literackich, a od 1992 roku był kierownikiem wydawnictwa magazynu Zwrot. „To już 20 lat! Dziś mija 20-ta rocznica, kiedy ostatni raz złapał mnie za rękę i uśmiechnął się ze zrozumieniem i pełen troski „co” ze mnie wyrośnie. Mój Tato. Dyrektor, nauczyciel, poeta, pisarz, wspaniały artysta, niezwykły człowiek", wspominała Halina Mlynkova w jednym z wpisów na Instagramie. Władysław Młynek odszedł w wieku 67 lat. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: TYLKO U NAS: Kabaret Hrabi i Marzena Rogalska w poruszającym wspomnieniu o Joannie Kołaczkowskiej. "Ludzie jeszcze bardzo długo będą ją kochać"
Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Wzruszający wpis Kabaretu Hrabi chwyta za serce. "Uczymy się na nowo..."
22 czerwca Joanna Kołaczkowska obchodziłaby 60. urodziny. Choć ukochanej artystki nie ma już wśród nas, pamięć o niej pozostaje żywa – szczególnie wśród przyjaciół z Kabaretu Hrabi. Z okazji tej wyjątkowej daty opublikowali poruszający wpis, w którym wrócili do wspólnych tras, żartów i codziennych rytuałów. To opowieść nie tylko o stracie, ale przede wszystkim o obecności, która wciąż jest odczuwalna.
Trudno uwierzyć, że minął już niemal rok od chwili, gdy Polska żegnała Joannę Kołaczkowską – jedną z najbardziej charyzmatycznych i lubianych postaci rodzimej sceny kabaretowej. Artystka zmarła 17 lipca 2025 roku w wieku 59 lat, pozostawiając po sobie ogromny dorobek artystyczny oraz tysiące widzów, którzy przez lata śmiali się i wzruszali dzięki jej talentowi. Dziś, w dniu jej 60. urodzin, wspomnienia wracają ze szczególną siłą. Joanna Kołaczkowska skończyłaby dziś 60 lat. Polska wciąż pamięta o ukochanej artystce Dla wielu osób Joanna Kołaczkowska była kimś znacznie więcej niż gwiazdą kabaretu. Potrafiła jednym spojrzeniem rozbawić publiczność, by chwilę później wzruszyć ją do łez. Współtworzyła legendarne formacje Potem i Hrabi, pisała teksty, występowała w teatrze i radiu, a jej charakterystyczna energia stała się znakiem rozpoznawczym całych pokoleń widzów. 17 lipca 2025 roku nadeszła wiadomość, której nikt nie chciał usłyszeć. Joanna Kołaczkowska zmarła w wieku 59 lat po walce z ciężką chorobą. Informacja o jej odejściu wywołała ogromne poruszenie nie tylko w środowisku artystycznym. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące wspomnień, podziękowań i słów wdzięczności od ludzi, którzy przez lata towarzyszyli jej twórczości. Szczególnie trudny był to czas dla Kabaretu Hrabi. To właśnie tam Joanna Kołaczkowska przez lata tworzyła z ludźmi, którzy stali się jej drugą rodziną. Choć zespół wrócił już na scenę, jego członkowie wielokrotnie podkreślali, że jej obecność nadal jest odczuwalna podczas występów, prób i codziennych spotkań. Dla nich Joanna nie jest wyłącznie wspomnieniem. Nadal pozostaje sercem Hrabi. Dzisiejsza rocznica urodzin ma więc wyjątkowy wymiar. To dzień, który zapewne wyglądałby zupełnie inaczej, gdyby los napisał inny scenariusz. „Bardzo nam Ciebie brakuje”. Kabaret Hrabi opublikował poruszające słowa w dniu jej urodzin Z okazji 60. rocznicy urodzin Joanny Kołaczkowskiej członkowie Kabaretu Hrabi zamieścili w mediach społecznościowych wpis, który bardziej przypomina list do przyjaciółki niż oficjalne wspomnienie. Nie skupili się na sukcesach, nagrodach czy wielkiej karierze. Zamiast tego wrócili do drobnych chwil, które tworzą prawdziwą bliskość. „Dziś skończyłabyś 60 lat. Być może Twoje urodziny świętowalibyśmy gdzieś w trasie, między jednym występem a drugim, w hotelowym pokoju. Jak co roku długo zastanawialibyśmy się, co Ci kupić. To nigdy nie było łatwe. Ostatnio była to lekarska torba z pełnym wyposażeniem — prezent idealny dla naszej doktor Queen. Trafiony w punkt, bo przecież od lat na medycynie znałaś się z nas najlepiej” — zaczęli swój wpis. „Wieczorem usiedlibyśmy w hotelowym pokoju i wznieśli toast za zdrowie Pani Asi. Udawalibyśmy podstarzałych, trochę tandetnych lowelasów, a Ty zanosiłabyś się swoim charakterystycznym śmiechem. I właśnie o ten śmiech chodziłoby najbardziej. O ten moment, kiedy wszyscy czuliśmy, że świat jest na swoim miejscu.” We wpisie pojawiają się także wspomnienia codziennych rytuałów: „Zamiast kieliszka wina poprosiłabyś o herbatę. Albo po prostu wrzątek. Oczywiście, że byśmy załatwili. Nie posiedziałabyś jednak długo. Zawsze było coś do zrobienia. Jakiś podcast do zmontowania, jakaś Jagoda Hyc czekająca na ostatnie szlify.” Członkowie Hrabi nie ukrywają też, że wciąż uczą się żyć bez niej. Jednocześnie w ich słowach nie ma wyłącznie smutku. Jest również wdzięczność za wszystko, co po sobie zostawiła. „Uczymy się na nowo wypełniać garderobę śmiechem. Jeszcze ostrożnie, jeszcze trochę nieśmiało. Coraz częściej jednak łapiemy się na tym, że w tym śmiechu jest też coś od Ciebie. Jakbyś zostawiła go nam na przechowanie” — czytamy. Być może właśnie ten fragment najlepiej oddaje to, jak dziś pamiętana jest Joanna Kołaczkowska. Nie jako symbol straty, lecz jako osoba, która pozostawiła po sobie coś bardzo rzadkiego – radość, która nie znika wraz z odejściem. Wpis kończy się symbolicznym toastem za wszystkie piękne chwile, które dzięki niej wydarzyły się przez lata: „I dlatego dziś, zamiast smutku, chcemy wznieść toast za wszystkie chwile, które dzięki Tobie stały się piękniejsze. Za Ciebie, Aśka. I za ten śmiech, który wciąż z nami jest.” I trudno o piękniejsze życzenia dla kogoś, kto odszedł zbyt wcześnie, ale pozostał na zawsze w pamięci tych, którzy mieli szczęście go spotkać. SPRAWDŹ TEŻ: Ruszyła śladami swoich przodków i nie kryła wzruszenia. Mało kto wie, że gwiazda „Przyjaciół” ma rodzinę w Polsce. Tutaj mieszkają jej bliscy
Meryl Streep chciała być taka jak ona. Mało kto wie, że chodziło o polską aktorkę
Dziś trudno wyobrazić sobie „Wybór Zofii” bez Meryl Streep. Niewiele osób wie jednak, że zdobywczyni Oscara musiała stoczyć prawdziwą walkę o tę rolę, a na jej sukces ogromny wpływ miała jedna z najwybitniejszych polskich aktorek.
Rola w „Wyborze Zofii” przyniosła Meryl Streep Oscara. By ją zagrać, wykazała się ogromną determinacją i właściwie błagała reżysera, by mogła wcielić się w postać Polki, która przypadkowo trafiła do Auschwitz. Wybitna hollywoodzka aktorka w dużej mierze zawdzięcza swój sukces Elżbiecie Czyżewskiej... To właśnie ona udzielała jej lekcji i głęboko zafascynowała Meryl Streep, która wprost mówiła, że chciałaby być taka, jak ona. Meryl Streep błagała o tę rolę reżysera Choć za rolę w filmie „Wybór Zofii” Meryl Streep została nagrodzona Oscarem, to okazuje się, że... wcale mogła w nim nie zagrać. Do jej roli brano pod uwagę Ursulę Andress, o której myślał William Styron pisząc powieść oraz Liv Ullmann, którą chciał obsadzić reżyser, Alan Pakula. Wśród kandydatek znalazła się także Barbra Streisand. Meryl była jednak ogromnie zdeterminowana, by otrzymać angaż w produkcji. Błagała twórców na kolanach, zamęczała listami i prośbami. W końcu jej upór się opłacił. „Naprawdę chciałam tę rolę”, wyznała Meryl Streep w 1981 roku w rozmowie z Time. Aktorka wspominała, że zdobyła piracką wersję scenariusza "nikczemnymi środkami", a nawet zaczęła się uczyć języka polskiego jeszcze przed otrzymaniem roli. Ale na tym nie koniec, jej determinacja sięgała dużo dalej. „Poszłam do Pakuli [reżysera, przyp. red.], rzuciłam się na kolana i zaczęłam błagać: Proszę, Boże, pozwól mi to zagrać”, wspominała gwiazda Hollywood. Kiedy Meryl Streep została zaproszona na zdjęcia próbne, twórcy nie mieli już wątpliwości, że to najlepsza kandydatka do roli Zofii Zawistowskiej. Do roli w „Wyborze Zofii” Meryl Streep ponad dwa miesiące, pięć dni w tygodniu uczyła się języka polskiego. „Myślałam, że to będzie bułka z masłem, jak nauka włoskiego czy francuskiego. Byłam w błędzie”, wyznała po latach. Najtrudniejsza okazała się dla aktorki gramatyka. Kiedy więc po rozpoczęciu zdjęć reżyser uznał, że aktorka powinna również mówić po niemiecku, odtwórczyni roli Zofii stwierdziła tylko z rezygnacją w głosie: „znajdź mi nauczyciela”. Czytaj też: Wielkie uczucie w cieniu bolesnej tragedii. Historia miłości Seweryna i Elżbiety Krajewskich Meryl Streep, 1976 rok Meryl Streep: Elżbieta Czyżewska jej imponowała Meryl Streep i Elżbieta Czyżewska poznały się w Stanach Zjednoczonych, kiedy Andrzej Wajda wystawiał „Biesy” Fiodora Dostojewskiego na deskach Yale Repertory Theatre. W sztuce, w której grała polska aktorka od kilku lat przebywająca w USA, angaż dostała również przyszła hollywoodzka gwiazda. Młodziutka aktorka nie kryła zachwytu piękną Polką. Była zafascynowana zarówno jej osobowością, jak i sposobem bycia oraz pracy. Meryl Streep poprosiła Elżbietę Czyżewską o prywatne lekcje, a ta się zgodziła. Krytycy są zgodni, że to właśnie dzięki jej naukom mówienia z polskim akcentem Meryl udało się tak wspaniale stworzyć kreację Zofii Zawistowskiej. „Od razu zwróciłam na nią uwagę. Była tak bardzo inna niż my, mocno już wówczas feminizujące Amerykanki. Niezwykle piękna, kobieca, emanowała wręcz seksualnością. Kiedy się przeciągała – jak kot – mężczyźni kamienieli. I była przy tym niebywale inteligentna – oczytana, zawsze na bieżąco z polityką, miała mordercze poczucie humoru. Kochałam ją. Uwielbiałam z nią rozmawiać i przyglądać się jej ukradkiem, kiedy rozmawiała z innymi. Chciałam być taka jak ona. To na jej podstawie wyrobiłam sobie zdanie o Europejkach jako istotach doskonałych”, wspominała po latach Meryl Streep. „Meryl Streep, która była tak zafascynowana Elżbietą, że wręcz chodziła za nią. Miało się wrażenie, że jej”, wspominał sam reżyser, Andrzej Wajda. Determinacja Meryl Streep w dążeniu do roli Zofii i wsparcie Elżbiety Czyżewskiej zdecydowanie się opłaciło. Przyszła hollywoodzka gwiazda otrzymała za tę kreację swojego pierwszego Oscara dla aktorki pierwszoplanowej. Do dziś produkcję uważa się za jedno z najważniejszych dzieł w historii kina. Zobacz także: Anna Prucnal: aktorka wyklęta. PRL-owskie władze odebrały jej paszport i zakazały powrotu do kraju Elżbieta Czyżewska, 1978 rok Meryl Streep, około 1980 roku
Wnuczka Krystyny Jandy zachwyca podobieństwem do słynnej babci. Łączy je jednak nie tylko wygląd
Lena Jaworska należy do młodego pokolenia filmowców, które coraz śmielej zaznacza swoją obecność w branży. Choć media najczęściej przedstawiają ją jako wnuczkę Krystyny Jandy i Andrzeja Seweryna oraz córkę Marii Seweryn, dziś coraz więcej uwagi przyciągają jej własne osiągnięcia. Wiele osób zwraca uwagę na jej uderzające podobieństwo do słynnej babci, jednak rodzinne związki nie kończą się na wyglądzie. Lena, podobnie jak Krystyna Janda, związała swoje życie ze sztuką i konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie filmu.
W rodzinie Jandy i Seweryna kultura zawsze odgrywała szczególną rolę. Kolejne pokolenia wybierały twórcze ścieżki zawodowe, a Lena Jaworska nie jest wyjątkiem. Zamiast jednak stanąć przed kamerą, postanowiła tworzyć historie jako reżyserka. Dziś jej nazwisko coraz częściej pojawia się przy filmowych projektach i festiwalach, a ona sama udowadnia, że talent oraz artystyczna wrażliwość mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Lena Jaworska dorastała w rodzinie związanej z kulturą Lena jest córką aktorki i reżyserki Marii Seweryn oraz Roberta Jaworskiego. Ze strony matki należy do jednej z najbardziej znanych rodzin artystycznych w Polsce. Jej dziadkami są Krystyna Janda i Andrzej Seweryn, których dorobek od lat zajmuje ważne miejsce w historii polskiego teatru i kina. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że kontakt ze sztuką był dla niej czymś naturalnym. Jednocześnie rodzina dbała o to, by dzieci mogły rozwijać się z dala od medialnego rozgłosu. Dzięki temu Lena mogła spokojnie odkrywać własne zainteresowania i wyznaczać własną drogę zawodową. Podobieństwo do Krystyny Jandy nie kończy się na wyglądzie Choć wielu internautów zwraca uwagę przede wszystkim na fizyczne podobieństwo wnuczki do Krystyny Jandy, obie łączy znacznie więcej. W ich życiu ważne miejsce zajmuje sztuka, kultura i opowiadanie historii. Relacje między Krystyną Jandą a wnuczkami są bardzo bliskie. Lena i jej młodsza siostra Jadwiga spędzają z babcią dużo czasu, odwiedzają ją w teatrze i podróżują razem. W rodzinie sztuka nie jest obowiązkiem ani tradycją, którą trzeba kontynuować. Stanowi naturalne środowisko, w którym kolejne pokolenia rozwijają własne pasje. Krystyna Janda wielokrotnie podkreślała także, jak dumna jest ze swojej córki Marii Seweryn, która z powodzeniem łączy życie rodzinne z działalnością artystyczną. W takiej atmosferze Lena dorastała od najmłodszych lat. Zobacz też: Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające Lena Jaworska wybrała reżyserię W przeciwieństwie do matki i babci Lena nie zdecydowała się na aktorstwo. Znacznie bardziej zainteresowała ją praca po drugiej stronie kamery. Ukończyła Warszawską Szkołę Filmową, a następnie rozpoczęła studia reżyserskie w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Edukacja pozwoliła jej rozwijać własny język filmowy i zdobywać doświadczenie przy kolejnych projektach. Już podczas studiów zaczęła realizować autorskie produkcje, które zwróciły uwagę środowiska filmowego. Film „Mania!” otworzył jej drzwi do festiwali Jednym z najważniejszych dotychczasowych projektów Leny Jaworskiej jest krótkometrażowy film „Mania!”. Etiuda została pokazana podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także na Festiwalu Filmowym w Trieście. Dla młodej reżyserki był to ważny krok w karierze. Obecność na prestiżowych festiwalach pozwoliła jej zaprezentować własną twórczość szerszej publiczności i potwierdziła, że jej nazwisko warto zapamiętać. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi Jak rozwija się kariera wnuczki Krystyny Jandy? Lena Jaworska zdobywa doświadczenie nie tylko przy własnych projektach. Pracuje również jako asystentka reżysera przy profesjonalnych produkcjach filmowych i serialowych. Wśród tytułów, przy których współpracowała, wymienia się między innymi „Niebezpiecznych dżentelmenów”, „Minutę ciszy” oraz „Ministrantów”. Praca na planach pozwala jej poznawać branżę od środka i rozwijać umiejętności niezbędne w zawodzie reżysera. To doświadczenie, które może zaprocentować przy realizacji kolejnych autorskich filmów. Lena Jaworska buduje własne nazwisko Choć nazwiska Janda i Seweryn od razu przyciągają uwagę, Lena Jaworska konsekwentnie podąża własną ścieżką. Nie zabiega o popularność i rzadko pojawia się na pierwszych stronach portali plotkarskich. Zamiast tego skupia się na nauce, pracy i rozwijaniu kariery filmowej. Dziś jest przede wszystkim młodą reżyserką, która krok po kroku buduje swoją pozycję w branży. A podobieństwo do Krystyny Jandy pozostaje jedynie jednym z wielu elementów historii, którą pisze już na własnych zasadach. Źródła: viva.pl, festiwalgdynia.pl, pomponik.pl
Przez lata ukrywali tę relację. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki pierwszy raz tylko w VIVIE! opowiedzieli o swojej więzi. Przypominamy ich wspólny wywiad
Przez lata konsekwentnie unikali wspólnych wywiadów i zawodowych projektów. Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy usiedli razem do rozmowy w 2012 roku. Otwarcie mówili wówczas o rodzinnej więzi, potrzebie niezależności oraz relacji, która przez lata pozostawała z dala od medialnego zainteresowania. Nie zabrakło także zapowiedzi wspólnych planów zawodowych.
Takiej rozmowy jeszcze nie było! Anna Seniuk i jej syn Grzegorz Małecki po raz pierwszy udzielają wspólnie wywiadu. I oficjalnie przyznają: „Tak, jesteśmy rodziną!”. Ale zaraz zastrzegają: „To nie znaczy, że to początek rodzinnego serialu na łamach prasy”. Tylko w VIVIE! o tym, dlaczego unikali siebie jak ognia, a teraz mają wspólne plany, o złym wychowaniu i dobrych genach. Przypominamy archiwalny wywiad Grzegorza Małeckiego i Anny Seniuk, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2012 roku: Anna Seniuk i Grzegorz Małecki po raz pierwszy razem. „Tak, jesteśmy rodziną!” Zacznijmy od początku. To Państwa pierwszy wspólny wywiad. Anna Seniuk: Zgadza się. Przez lata była między nami niepisana umowa, że każdy idzie swoją drogą. Grzegorz Małecki: Propozycje wspólnych wywiadów mamy mniej więcej raz w miesiącu. Postanowiliśmy w końcu uciąć te spekulacje. Tak, jesteśmy rodziną! A.S.: No i dzięki VIVIE! spędzę z synem całe przedpołudnie w miłej kawiarni. G.M.: Co nie oznacza, że ten wywiad jest początkiem rodzinnego serialu na łamach prasy. A.S.: A tak na serio, każde z nas zawodowo na siebie już zapracowało i możemy po prostu o tym porozmawiać. – To może ja sobie pójdę, a Wy rozmawiajcie? A.S.: Ależ proszę zostać, wcale nam pani nie przeszkadza. Jeśli o mnie chodzi, proszę tylko nie wymieniać ról, jakie zagrałam. Ani nie pytać o przepisy na potrawy. – A Pan o czym nie chce rozmawiać? G.M.: Zależy, o co chciałaby pani zapytać. – Czy ma Pan kompleks matki? G.M.: Pani Krysiu, jestem 37-letnim mężczyzną, po rozwodzie, z dwójką dzieci i kilkoma poważnymi rolami na koncie. Po prostu nigdy nie chciałem być postrzegany jako syn Anny Seniuk i porównywany do niej jako aktor. Uważam, że dzieci znanych rodziców mają zdecydowanie trudniej niż inne. Tak naprawdę od rana do wieczora patrzy się na nas przez lupę. Zresztą kto lubi przez całe życie być porównywany ze swoimi rodzicami? A.S.: Kiedy miałeś pięć lat, podeszła do nas na ulicy jakaś pani. Pochyliła się nad tobą i powiedziała: „O, jaki śliczny mały Seniuk”. Dostałeś szału. Zacząłeś tupać i krzyczeć: „Ja nie chcę być Seniuk! Ja jestem Małecki!”. G.M.: Teraz już nie tupię, ale szlag mnie trafił, kiedy kilkanaście lat temu znany filmowiec zaproponował zupełnie na poważnie, żebym zmienił nazwisko na twoje. Zasugerował, że lepiej to będzie wyglądało na afiszu, przyciągnie więcej widzów, a mnie przysporzy popularności. Uznałem to za dość duży nietakt i, najdelikatniej mówiąc, chciałem go zgładzić. – Dzieci znanych rodziców często korzystają z ich pomocy, zwłaszcza na początku kariery. A.S.: Wbrew powszechnej opinii w tym zawodzie nie można nic nikomu załatwić – ani etatu w teatrze, ani roli. Scena okrutnie to weryfikuje. Załatwić może to tylko talent. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Anna Seniuk i Grzegorz Małecki przez lata unikali wspólnych projektów? – Nie występowaliście nigdy razem? G.M.: Staraliśmy się unikać siebie jak ognia. A.S.: Zawodowo, oczywiście. G.M.: Dotychczas, poza dwoma wyjątkami, to się udawało. – A co to było? A.S.: Trzynaście lat temu zagraliśmy w Teatrze Telewizji w bajce dla dzieci. G.M.: Grałem księcia. A.S.: A ja wiedźmę. G.M.: Na końcu wrzucałem mamę do ogniska i wszystko dobrze się kończyło. A.S.: Wiele lat temu wziąłeś też udział w koncercie „Nieboska symfonia” reżyserowanym przeze mnie. G.M.: Strasznie nie chciałem w nim wystąpić. Tym bardziej że muzykę pisał do niego ojciec (Maciej Małecki – przyp. red.). Na szczęście przedsięwzięcie było tak elitarne, że poza garstką melomanów nikt go nie widział. Płacono też marnie…(śmiech). A.S.: Długo się opierałeś, ale kto w końcu mógł lepiej wykonać partię „szatana”, jak nie ty. G.M.: Myślę, że kiedyś faktycznie miałem kompleks i stąd zawsze była we mnie ogromna potrzeba niezależności. A.S.: O tak, tak. Potrzebę niezależności miałeś od zawsze. Pamiętam te twoje czerwone i zielone dredy, kolczyki, a szczególnie to, kiedy poszedłeś na maturę w T-shircie… G.M.: Bo byłem źle wychowany. A.S.: Jak większość chłopców w tym wieku. Sama byłam chowana dość krótko. Grześka staraliśmy się też tak wychowywać, ale się nie dał! To indywiduum. G.M.: A może indywidualność? A.S.: Teraz indywidualność. Pamiętam, jak po kolejnym przefarbowaniu włosów i nowym kolczyku stanąłeś w drzwiach, a ojciec z uśmiechem powiedział: „Synu, fantastycznie wyglądasz!”. I cały bunt na nic. Odebraliśmy ci broń. G.M.: Cóż za przebiegłość! Kiedyś na wakacjach na wsi chłop przeżegnał się na widok mój i kolegi z irokezem. Teraz kolorowe włosy nie robią na nikim wrażenia. A.S.: Czy ty nie zauważyłeś, że jesteś już dorosłym mężczyzną? G.M.: To prawda. Nie zauważyłem! Niedawno dostałem scenariusz filmu. Zadzwoniłem do reżyserki, żeby zapytać o kilka wskazówek na temat granej przeze mnie postaci. Po pierwszym pytaniu zamilkła, a potem, nieco speszona, odpowiedziała: „Grzegorz, my się nie zrozumieliśmy. Ty nie masz grać Xawerego, tylko jego ojca”. Ciarki przeszły mi po plecach. – Czas biegnie nieubłaganie. Dla aktora to pewnie bolesne? G.M.: Bolesne jest być złym aktorem, a nie starym. – Dla Pani upływający czas jest problemem? A.S.: Ja na szczęście, mając dwadzieścia parę lat, widziałam, jak dojrzałe aktorki udawały podlotki i wtedy postanowiłam… G.M.: …nigdy się nie zestarzeć? A.S.: Nie. Starzeć się z godnością. Zresztą już 20 lat temu grałam 80-latkę (śmiech). – Jakie są jeszcze niebezpieczeństwa tego zawodu? G.M.: Matka twierdzi, że to nie jest zawód dla mężczyzn. – A jaki zawód jest męski? Hydraulik? G.M.: Nie lubię dzielić świata na kobiecy i męski, ale faktycznie aktorzy mają w sobie duży pierwiastek narcyzmu, egoizmu, egocentryzmu. Bywają rozhisteryzowani. I to codzienne łaszenie się do publiczności… Jest w tym chyba jednak coś niemęskiego. Czasem na scenie zastanawiam się, co ja tu robię właściwie. Patrzy na nas 200 osób, a my zajmujemy się zabawianiem ich, żeby mieli lepszy humor. A.S.: Albo gorszy. G.M.: Albo gorszy (śmiech). – Pani też miewa takie wątpliwości? A.S.: Z kobietami jest inaczej. Kobieta aż do śmierci chce się podobać i być podziwiana. – Kiedy zdecydował się Pan na aktorstwo? G.M.: Chyba zawsze chciałem być aktorem. Tylko wstydziłem się do tego przyznać. Po maturze byłem równolegle na kilku kierunkach studiów. Wiedza o teatrze, nauki polityczne, dziennikarstwo… Żadnego nie skończyłem. Ale widać to było mi potrzebne. A.S.: Tylko że matki jakoś źle znoszą takie potrzeby… G.M.: Rodzice w ogóle źle znoszą swoje dorastające dzieci. Któregoś dnia po prostu postanowiłem, na przekór wszystkim, zdawać do szkoły teatralnej. Ale ty byłaś temu przeciwna. A.S.: Jak mogłam być przeciwna, skoro nie wiedziałam, że zdajesz do tej szkoły?! – Dalej uważa Pani, że syn powinien uprawiać inny zawód? A.S.: Grzegorz poszedł jak burza. Zaraz po dyplomie dostał cztery główne nagrody i Grand Prix na festiwalu w Łodzi. Ma na koncie pięć nominacji do Feliksa, a jednego już zdobył. Ja miałam tylko dwie i żadnego Feliksa nie otrzymałam. Myślę, że już mnie przeskoczył. – Czyli teraz to Pani ma kompleks syna? A.S.: Nie. Jestem po prostu z niego dumna. – Macie jakieś wspólne plany? A.S.: Jesteśmy w trakcie realizacji sztuki, w której ja zagram matkę, a Grzegorz syna. G.M.: Tak dla odmiany (śmiech). A.S.: Ale żeby nie zapeszyć, nic więcej nie powiemy. – Teraz się Pani syna nie wyprze ani on Pani. Boicie się wzajemnej oceny? G.M.: Myślę, że to już mi przeszło. Ale kiedyś miałem ogromny stres i nie chciałem, żeby mama oglądała mnie na scenie. A.S.: A ja mam go nadal. Mam straszną tremę, jak Grzegorz przychodzi na moje przedstawienia. Boję się, że nie sprostam, że przyniosę mu wstyd. On zresztą zachowuje się jak rasowy pedagog. Najpierw należy pochwalić, a potem lekko zganić (śmiech). G.M.: Uważam, że mama powinna przestać grać w lekkim repertuarze. Ma niesamowite możliwości i powinna zostać obsadzona w dużej dramatycznej roli. A.S.: Wiem. Ciągle na to czekam. – Wierzy Pani w siebie? A.S.: Mam z tym kłopot, bo moja mama wpoiła we mnie takie przekonanie, że jestem niedoskonała. Nigdy mnie nie pochwaliła. Nawet jak odnosiłam sukcesy w Krakowie, zdobywałam nagrody i miałam piękne recenzje. A kiedy wybrano mnie na Miss Juwenaliów, zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej o tym, usłyszałam w słuchawce: „Chyba żartujesz? Ciebie?”. – Anna Seniuk też jest taka ostra? G.M.: Nie. Ale jest oszczędna, jeśli chodzi o komplementy, dlatego kiedy już pochwali, to ma to dużą wagę. – Pochwaliła Pana ostatnio? G.M.: Tak, po mojej ostatniej premierze. – A Pan jest osobą pewną siebie? G.M.: Podobno tak jestem postrzegany. A.S.: Potrafi być zdecydowany i szybko podejmować decyzje. Zarówno te życiowe, jak i zawodowe. Bywa, że nie przysparza mu to popularności, ale wie, czego chce. Ja na przykład, stojąc przed półką z herbatami świata, nie jestem w stanie się zdecydować i odchodzę z niczym. – Była Pani pierwszą w Polsce skandalistką. Wiele lat temu pokazała Pani w filmie biust. G.M.: Teraz jest szokiem, kiedy aktorka nie pokaże biustu. – A co Was łączy poza zawodem? A.S.: Żadne z nas nie ma telewizora. G.M.: Swój podarowałem dozorcy, ponieważ uzależniłem się od TVN24. Uznałem jednak, że od oglądania polskich polityków rozumu naprawdę nie przybywa. Zauważyłem nawet u siebie tendencję odwrotną. Powiedziałem do dozorcy: „Pan bierze”. Zabrał jeszcze ciepły. Komputera też się pozbyłem. A.S.: I to była słuszna decyzja. W ogóle uważam, że ludzie za dużo mówią. Kiedy za dużo się mówi, to przestaje się myśleć. Myśl to jest chwila zastanowienia, chwila ciszy. G.M.: To może skończmy ten wywiad (śmiech). A.S.: Wszyscy mówią, ale nie słuchają. Piszą, ale nie czytają. G.M.: To prawda, wszyscy mają bardzo dużo do powiedzenia. Gwiazdy znają się obecnie na wszystkim, a co najciekawsze, są głęboko przekonane, że wszyscy tylko czekamy, aby się wypowiedziały. Więc cały czas dzielą się z nami swoją wiedzą. Blogi, poradniki, wskazówki, jak żyć… Misja jakaś czy co? A.S.: Albo piszą książki, biografie, wywiady rzeki. Ludzie spieszą się z każdą nową informacją. Boją się, żeby ze wszystkim zdążyć, a jak tylko milkną na chwilę, wpadają w popłoch. Przed laty zapytałam Tadeusza Konwickiego: „Co pan teraz pisze?”. Odpowiedział: „Nic nie piszę, bo teraz wszyscy piszą”. – To smutne. A.S.: Wystarczy być celebrytą, żeby być ekspertem od wszystkiego. G.M.: A ja uważam, że najbardziej twórczym stanem jest niewiedza. Wystrzegam się ludzi, którzy znają się na wszystkim. Wydają mi się niebezpieczni. A.S.: Dlatego gdy pracuję ze studentami, nie udaję, że wszystko wiem. Są sytuacje, kiedy muszę zwyczajnie przyznać, że czegoś nie wiem. Mówię: „Spróbujmy się nad tym zastanowić wspólnie”. To wielka lekcja, której udzielił mi przyjaciel, profesor Aleksander Bardini. A było to tak. Jechałam na mój pierwszy wykład w szkole teatralnej i bardzo się denerwowałam. Kiedy podjechałam pod szkołę, bałam się wysiąść z samochodu. Zadzwoniłam do profesora Bardiniego z pytaniem: „Jak sobie poradzić z młodzieżą?”. Profesor odrzekł krótko: „Nie kłamać”. – Co Panią drażni? A.S.: Budynek Metropolitan na placu Piłsudskiego. G.M.: A ja go lubię. A.S.: Ale nie w tym miejscu. Jak można budować biurowiec na pięknym placu o takich tradycjach?! Tam powinna być przestrzeń. Przestrzeń to oddech, a oddech jest niezbędny w życiu, muzyce i architekturze. G.M.: Wy, krakusy, boicie się nowoczesności. Zepsuła was ta wyrafinowana renesansowa architektura. A.S.: Nie, po prostu uważam, że warszawska architektura jest od Sasa do Lasa i najładniejsze są w niej miejsca, gdzie jeszcze nic nie stoi (śmiech). G.M.: Mam teorię, że Warszawę odbudowali przede wszystkim krakowianie, ze złości i kompleksów za to, że odebrano wam stołeczność (śmiech). Jestem warszawiakiem i uwielbiam to miasto, i to, jak się zmienia w ostatnich latach. To jest fascynujące. – Słyszałam, że oboje bardzo selekcjonujecie scenariusze. A.S.: Ja selekcjonuję tak bardzo, że od 20 lat prawie w ogóle nie gram w filmach (śmiech). Ostatnio jednak odkrył mnie dla ekranu młody reżyser Maciej Michalski. Premiera w styczniu. G.M.: A ja jestem dziś zdecydowanie mniej krytyczny niż kiedyś. – Liczy się Pan ze zdaniem matki? G.M.: Niezwykle sobie cenię zdanie matki jako aktorki. Nigdy tego nie ukrywałem. – A zdanie matki jako matki? Wtrąca się w wychowanie wnuków? G.M.: Oczywiście, że się wtrąca. Która matka się nie wtrąca? Ale robi to na tyle dyskretnie, że mi to nie przeszkadza. – Jak odpoczywacie? W samotności czy rodzinnie? A.S.: Dziesięć lat temu kupiłam starą drewnianą chatę, niedaleko Bieszczad. Do najbliższego sąsiada mam dwa kilometry. Tam czuję się najlepiej i tam naprawdę odpoczywam. Brakuje mi ciszy. Cierpię w galeriach handlowych, sklepach i restauracjach. Zgubiliśmy na zawsze dyskretne odgłosy szeptów w kawiarni, cichy stuk filiżanek i dźwięk fortepianu w tle. Jedyny hałas, który mnie cieszy, to krzyki i piski moich wnuków. – Jak spędzacie wspólny czas? A.S.: Wbrew pozorom jestem bardzo wysportowaną babcią. Uprawiałam żeglarstwo, narciarstwo, jazdę konną i grałam w koszykówkę… G.M.: W koszykówkę?! A.S.: Tak! Krótko, ale intensywnie, w juniorach Wisły Kraków. Prowadził nas Ludwik Miętta, późniejszy trener kadry, z którą zdobył wicemistrzostwo Europy! A tak naprawdę na te treningi namówiły mnie koleżanki, które twierdziły, że koszykarze są bardzo przystojni. – Jacy mężczyźni się Pani podobają? A.S.: Z poczuciem humoru. – A jakie Pan lubi kobiety? G.M.: Bezczelne. – A jaka jest matka? G.M.: Inna, niż wszystkim się wydaje. Ludzie wciąż widzą w niej ciepłą, otwartą i lekko stukniętą Madzię z „Czterdziestolatka”, stojącą ciągle w kuchni i robiącą przetwory na zimę. Tak naprawdę jest bardzo wrażliwą, ale i skrytą osobą. I bardzo niezależną. Nie podąża za trendami, nie ulega pokusom mediów, nie zależy jej zupełnie na bywaniu, kompletnie nie wie, kto gra w serialach, kim jest Nergal i w dalszym ciągu pyta mnie, jak się wycisza dźwięki w komórce. Lubi zniknąć na dwa tygodnie w swojej samotni w Bieszczadach i ma w nosie cywilizację. To jest piękne. Tylko ciągle czymś się martwi. To taki etatowy zamartwiacz. A.S.: Mam to po moim ojcu. A najbardziej martwię się, kiedy wszystko gra. Kiedy moi bliscy są zdrowi, mają pracę, pieniądze i jest piękna pogoda. I wtedy ogarnia mnie panika, że coś się stanie. Że jest za dobrze i że ten stan na pewno długo nie potrwa. – Mówicie sobie słowo „kocham”? A.S.: Tak, ale nie damy się na to namówić w trakcie wywiadu. G.M.: Nawet VIVIE! A.S.: To było tak. Kiedy twoje dzieci kąpały się w łazience, usłyszałam krzyk Franka: „Babciu, babciu!”. Wołam z kuchni: „Co się stało?”. „Babciu, kocham ciebie!!!”. To było tak, jakbyś ty mi to powiedział. – Co jest fundamentem Waszej więzi? G.M.: Jesteśmy rodziną. – To banał. G.M.: Pani Krysiu, przyzna pani, że pytanie też było nieco banalne. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ:
Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające
Wczorajsze zdjęcie Mai Ostaszewskiej z córką zelektryzowało sieć w Polsce. Aktorka do tej pory nie pokazywała w mediach swoich dzieci. Zrobiła wyjątek dla magazynu „Vogue” i wspólnie z 17-letnią córką Janiną Englert zapozowały do zdjęcia i opowiedziały o bliskości w relacjach rodzinnych.
Maja Ostaszewska tak pięknie napisała o swojej córce: „Z moją ukochaną córką Janiną Englert – najwspanialszą, wrażliwą, mądrą, niezależną, piękną nieustającą inspiracją”. Córka Mai Ostaszewskiej jest uderzająco podobna do słynnej babci Maja Ostaszewska od 20 lat jest związana z operatorem filmowym Michałem Englertem, z którym wychowują dwoje dzieci: syna Franciszka (ur. 2007) oraz córkę Janinę (ur. 2009). Para chroni swoje życie prywatne i rzadko pokazuje się razem publicznie, chociaż często pracują razem na planie filmowym. Michał wychowywał się w podobnej relacji dwojga artystów, gdyż jego mamą jest aktorka Marta Lipińska, a ojcem reżyser teatralny Maciej Englert. Patrząc na pierwsze zdjęcie Janiny, nie mogliśmy się oprzeć wrażeniu, jak wielkie jest podobieństwo do słynnej babci Marty Lipińskiej, z czasów kiedy zaczynała karierę. Czy wnuczka pójdzie w ślady mamy i babci i również zostanie aktorką? Zobaczymy. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi
TYLKO U NAS: Paweł Pawlikowski dostał na premierze „Ojczyzny” wyjątkowo nietypowy prezent! Dobry znajomy wręczył mu TO na czerwonym dywanie!
Kiedy na wczorajszej premierze „Ojczyzny” na czerwonym dywanie pojawiła się ta para, gwar i śmiechy zamilkły. I nie jest to przesadzona relacja naocznego świadka. Wszyscy patrzyli tylko na nich, czyli na głównego bohatera wieczoru, reżysera Pawła Pawlikowskiego i jego zjawiskową żonę, modelkę Małgorzatę Belę. Razem prezentowali się jak milion dolarów. Długo i profesjonalnie pozowali do zdjęć. Nietypowy prezent dla Pawła Pawlikowskiego. Na czerwonym dywanie otrzymał jajo węża Nagle z boku wychylił się ktoś z ekipy i wręczył Pawlikowskiemu drobny prezent. Reżyser wyglądał na szczęśliwego i przekazał drobiazg żonie. Okazało się, że było to jajo węża. Na szczęście! Może wydawać się to dziwne, ale stoi za tym cudowna historia. Nietypowy prezent wręczył Pawlikowskiemu Bogdan Dziworski - operator, fotograf i reżyser filmów dokumentalnych. ZOBACZ TEŻ: Takiej premiery dawno nie było! „Ojczyzna” Pawła Pawlikowskiego przyciągnęła najważniejsze nazwiska świata kultury Bliski przyjaciel wielokrotnie zaskakiwał Pawła Pawlikowskiego Panowie pracowali wspólnie przy filmach dokumentalnych Pawła Pawlikowskiego – razem zrealizowali takie obrazy jak "Z Moskwy do Pietuszek z Wieniediktem Jerofiejewem" (1990) i "Tripping with Zirinovski" (1995), jedne z najlepszych filmów w dokumentalnym dorobku reżysera. Bogdan Dziworski był wówczas operatorem na planie. Skąd teraz wziął się u niego pomysł na jajo węża w prezencie? - Zawsze staram się zaskoczyć Pawła jakimś oryginalnym prezentem przy okazji premier jego filmów. Znamy się od ponad 35 lat, pracowaliśmy razem przy filmach dokumentalnych. Jajo węża to oczywiście rekwizyt filmowy, ale bardzo dla mnie ważny. Jest symbolem szczęścia, obfitości i pomyślności. Kiedy w 2013 roku dałem Pawłowi drobiazg z okazji premiery „Idy”, zabrał go ze sobą na rozdanie Oscarów w Los Angeles … i odebrał wtedy statuetkę. Mam nadzieję, że teraz jajo węża też przyniesie szczęście i Pawłowi i jego filmowi „Ojczyzna” – powiedział nam na premierze Bogdan Dziworski. SPRAWDŹ TEŻ: Ponad 30 gwiazd i 3000 statystów. Polska szykuje się na premierę „Lalki”
Grał u Stevena Spielberga i Agnieszki Holland. Kim jest Hanns Zischler, który teraz wciela się w główną rolę w filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”?
Hanns Zischler - niemiecki aktor, reżyser, fotograf, tłumacz i eseista urodził się 18 czerwca 1947 roku w Norymberdze. Jego ojciec był właścicielem kamieniołomu, a matka zmarła, gdy był nastolatkiem. Mimo trudnego dzieciństwa, Hanns odebrał bardzo wszechstronne wykształcenie. Studiował na aż czterech kierunkach: filozofii, etnologii, muzykologii i germanistyce w Monachium i Berlinie. Co ciekawe, Zischler w ogóle nie planował kariery aktorskiej. Po studiach pracował jako tłumacz, redaktor i dramaturg w berlińskim teatrze Schaubühne, gdzie był asystentem reżysera. Przełom nastąpił, gdy został zauważony przez słynnego reżysera Wima Wendersa, który odkrył talent Hannsa na początku lat 70. i obsadził go w swoich filmach. Największą rozpoznawalność przyniosła mu główna rola w jego filmie drogi „Królowie szos” z 1976 roku. Od tego czasu zagrał ponad 300 ról! Międzynarodową gwiazdą stał się dzięki roli Hansa w nagradzanym na całym świecie filmie Stevena Spielberga „Monachium”. Ma też na swoim koncie współpracę z polską reżyserką Agnieszką Holland w filmie „Europa, Europa”. Hanns Zischler w „Ojczyźnie” Pawlikowskiego. Już dziś uroczysta premiera w Warszawie Co sprawiło, że zdecydował się zagrać rolę słynnego niemieckiego pisarza Tomasza Manna w nowym filmie Pawła Pawlikowskiego „Ojczyzna”? „Przede wszystkim przyciągnęła mnie do tego projektu jakość scenariusza, a także możliwość współpracy z Pawłem. Jak sam stwierdził: „Scenariusz zachwycił mnie z prostego powodu – nie jest to próba uchwycenia tego, jaki był Thomas Mann ani opowiadania o wszystkich szczegółach z jego życia. Oglądając „Idę” i „Zimną Wojnę”, wiedziałem, że Paweł kształtuje filmowe światy i ma inny sposób kreowania rzeczywistości. To był bardzo interesujący sposób spojrzenia na człowieka, którego można określić jako dziwnego, kontrolującego, a czasem nawet zimnego”. ZOBACZ: Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes Poza aktorstwem, Hanns Zischler zajmuje się też tłumaczeniem dzieł francuskich filozofów, fotografią i pisaniem. Jest autorem książki „Kafka idzie do kina” poświęconej związkom Franza Kafki z kinem. Został nagrodzony niemieckim Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. Hanns Zischler na co dzień mieszka w Berlinie, a dzisiaj 15 czerwca będzie gościem honorowym uroczystej premiery „Ojczyzny” w Warszawie. Kim prywatnie jest Hanns Zischler? Co wydarzyło się w życiu aktora? Artysta od lat stroni od show-biznesu i czerwonych dywanów, a w nielicznych wywiadach wypowiada się wyłącznie na temat swoich ról filmowych i książek. Ale jego życie prywatne jest przepełnione smutkiem i tragediami. Najpierw stracił jedynego syna, a rok później żonę. Julian Paul Middendorf zmarł w 2013 roku na raka, w wieku zaledwie 34 lat. Pracował okazjonalnie jako aktor, ale przede wszystkim spełniał się jako nauczyciel jogi. Miał kochającą rodzinę, żonę i dwójkę dzieci. Do końca wierzył w cud… Ale się nie udało. Rok po tej bolesnej stracie, Hanns pożegnał swoją ukochaną żonę Reginę Poly, z którą był związany od 1978 roku. Regina była niemiecką artystką i architektką krajobrazu. Zmarła w 2014 roku. SPRAWDŹ TEŻ: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
„Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY!
Henryk Gołębiewski kończy dziś 70 lat. Z tej okazji wracamy do wyjątkowego wywiadu z magazynu VIVA! (10/2024), w którym wraz z Filipem Łobodzińskim wspominał kulisy kultowych filmów dzieciństwa, opowiadał o przyjaźni trwającej ponad pół wieku i mówił z niezwykłą szczerością o najtrudniejszych doświadczeniach swojego życia.
Dla kilku pokoleń widzów na zawsze pozostanie Poldkiem z „Podróży za jeden uśmiech”. Jednak historia Henryka Gołębiewskiego to znacznie więcej niż wspomnienie dziecięcej sławy. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską aktor i jego ekranowy partner Filip Łobodziński wracają do początków swojej niezwykłej znajomości, opowiadają o sukcesach, stratach, chorobach i życiowych lekcjach. To poruszająca opowieść o przyjaźni, która przetrwała próbę czasu, i o tym, jak mimo przeciwności zachować radość życia oraz wdzięczność za każdy kolejny dzień. Filip Łobodziński i Henryk Gołębiewski, VIVA! 10/2024 Duet… filmowy. Z nostalgią i rozbawieniem wspominają swój udział w takich hitach dla dzieci, jak „Podróż za jeden uśmiech” czy „Abel, twój brat”, na którego planie poznali się 50 lat temu. Jednak nie o wszystkim, co wydarzyło się w ich życiu, chcą pamiętać. Mierzyli się z traumami, nałogami, zakrętami losu. Henryk Gołębiewski i Filip Łobodziński w szczerej i emocjonalnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Poznaliście się przy filmie „Abel, twój brat”. Ile to lat temu? Filip: Ponad 50. Henryk: To reżyser Janusz Nasfeter nas „odkrył”. Filip: Wszyscy debiutowaliśmy u Nasfetera. Henryk: Edek Dymek, Romek Mosior, Bogdan Izdebski. Wygarnął mnie z podwórka na Mokotowie. Wtedy były takie czasy, że albo po szkołach chodzili i szukali aktorów, albo brali ich z łapanki, czyli na podwórku. Filip: Ale ja zostałem wciśnięty mu na siłę przez Zofię Dybowską-Aleksandrowicz – drugą reżyserkę w „Ablu”, która znała mnie ze Studia Opracowań Filmów, gdzie podkładałem głos. Gdy już był „Abel” kręcony, dowiedziałem się, że to moja daleka ciotka. Henryk: Czekałem, czy to powiesz. Filip: Nie chciała się przyznać, żeby broń Boże nie wyszło, że do filmu dostałem się przez znajomości. Nie była to bliska rodzina, ale chyba z moją mamą miały wspólnego dziadka. I tak musiałem przejść przez zdjęcia próbne. Henryk: A ja w sumie tę rolę w „Ablu” wypłakałem. Dostaliśmy tekst, którego mieliśmy nauczyć się w domu, a potem drugi, żeby nauczyć się tu, na miejscu, przez 15 minut. I później była próba płaczu. Na zawołanie zapłakałem, ale w filmie jakoś potem nie mogłem. Filip: Dzieci nie są zawodowcami. Czasem się uda, czasem nie. Henryk: Kiedy przeszedłem przez eliminacje, wszyscy się cieszyli, że chociaż jeden z nas się dostał do filmu. Nie było zazdrości. – Ale Filip doświadczał strasznej zazdrości potem. Filip: To było już w szkole i sekowała mnie nauczycielka, bo jej córka się do jakiegoś filmu nie dostała. Poza tym uczyła nas geografii, a ja wyłapywałem jej pomyłki. Byłem maniakiem geografii w dzieciństwie. – Byłeś intelektualistą od dziecka. Filip: Nie. Po prostu dużo zapamiętywałem, a to nie dowód na mądrość, tylko na dobrą pamięć. Henryk: Geografia jednak to był twój konik, pamiętam. Filip: Ale nie miałem próby płaczu. Natomiast siedziałem przy stole, jadłem zupę, a filmowa mama chodziła w tę i z powrotem, wyrzucając mi kłamstwo: „Jak mogłeś pobić tego chłopca? Przysięgnij na pamięć ojca nieżyjącego, że tego nie zrobiłeś”. Udawałem, że jem tę zupę, i odpowiadałem. I to podobno zrobiło wrażenie, bo przestałem zwracać uwagę na tłum ludzi na planie. Czułem się na scenie tak, jakbym był tylko ja i mama. Nie wiem nawet, czy zrobiłem to z rozmysłem. Po prostu tak wyszło. To tak jak z twoim płaczem. Henryk: Człowiek w teatrze nie widzi publiczności. Robi, co swoje. A że wszystkim się podoba, to dobrze. Ja sam siebie nie lubię oglądać. Filip: Ja siebie też nie, ale ciebie lubię. Byłeś bardzo autentyczny, naturalny, a u siebie widziałem moją sztuczność. Henryk: Guzik prawda. To ja byłem sztuczny i mogłem to zagrać dużo lepiej. A ty grałeś bardzo dobrze. – Obaj byliście dobrzy. Zwłaszcza w Waszym sztandarowym filmie „Podróż za jeden uśmiech”. Filip: Wszyscy wspominają „Podróż”, a „Abla” nie, bo mało kto go oglądał. Henryk: Ostatnio na ulicy spotkałem ojca z dzieciakiem, mógł mieć ze 12 lat. Zapytali, czy mogą sobie zrobić ze mną zdjęcie. Zgodziłem się. „A co oglądałeś ostatnio?”, spytałem chłopaka. „No »Podróż za jeden uśmiech«”. „A chciałeś to obejrzeć?”. „Nie”. „A później?”. „Później widziałem wszystkie odcinki”. Filip: To niesamowite. Czarno-biały film, bez efektów specjalnych, a tak się ludziom ciągle podoba. – Zaprzyjaźniliście się przy tym filmie? Henryk: Musieliśmy, bo byliśmy zdani tylko na siebie. Mam zresztą bardzo fajne wspomnienia i sentyment do tego filmu. Bardziej niż do „Tolka Banana”, gdzie też razem zagraliśmy. Filip: A ja największy sentyment mam do „Abla”, mimo że to trudny film, a Nasfeter potrafił taką wiąchę puścić, że aż w pięty szło. Henryk: Ja wolę „Podróż”, może też dlatego, że zwiedziło się przy okazji całą Polskę. No i była tam fajna atmosfera. Filip: Różnie bywało. Chyba drugi reżyser w połowie wyleciał. Henryk: Ale nas to nie interesowało. To były rozgrywki między nimi. Nas nie mogli wyrzucić. Filip: Ja jednak to wyczuwałem, między innymi dlatego nie miałem takiej ochoty, by później jeszcze grać. Był jeszcze „Tolek Banan”, a potem już koniec. A, i miałem jeszcze epizod u Barei w „Poszukiwanym, poszukiwanej”. Henryk: A potem zagrałeś w jakimś krótkim metrażu, o ile pamiętam. Filip: Ale to dopiero, gdy miałem już 19 czy 20 lat. Miałem zagrać epizod, ale ostatecznie dano mi rolę drugoplanową, bo inny kolega się nie sprawdził. To był film, w którym debiutowała Kasia Figura, jeszcze uczennica liceum. Wiele lat później zapisałem się do agencji Jerzego Gudejki, już jako dojrzały człowiek, i dostałem trzy propozycje w serialach – za każdym razem miałem zagrać dziennikarza telewizyjnego. Uznałem więc, że to nie ma sensu. Henryk: Nie chciałeś być zaszufladkowany. Filip: Pomyślałem: Jestem w czym innym dobry. Nie muszę się pokazywać na ekranie. A ty, Heniu, poszedłeś tą aktorską drogą. Henryk: W sumie też przez przypadek. Potem miałem 20-letnią przerwę. CZYTJ TAKŻE: Los odebrał mu ukochaną, ale dał jeszcze jedną szansę. Historia Henryka Gołębiewskiego chwyta za serce – Czym się wtedy zajmowałeś? Henryk: Pracowałem na kontrakcie w NRD. Roboty było bardzo dużo. W energetyce pracowałem jako pomocnik montera. Filip: Henio potrafi cały dom zbudować. Łatwiej byłoby wyliczyć, czego nie umie. W grupie remontowo-budowlanej wszystko robił. – Dobrze, wróćmy do „Podróży za jeden uśmiech”. Jak Ty, Heniu, pamiętasz Filipa z tego okresu? Denerwował Cię? Bo przecież był przemądrzały i irytujący. W filmie oczywiście. Henryk: Coś tam mogło być na rzeczy, ale przecież gdy dwóch chłopaków cały czas jest ze sobą, to nie ma tak, żeby się trochę nie pokłócili, zwłaszcza w tak młodym wieku. Filip miał 11 lat, a ja o dwa i pół roku więcej. Ale na drugi dzień wszystko między nami było już w porządku. Filip: Z teorii prawdopodobieństwa wynika, że musieliśmy się poprztykać. Ale ja nie pamiętam żadnych kłótni. To pewnie dzieje się tak jak w małżeństwie. Pokłócą się i za chwilę się godzą. Henryk: Graliśmy, co nam kazano, a później się trochę rozrabiało. Zwłaszcza starsi napuszczali nas jeden na drugiego. Idź do niego, powiedz mu… Fajnie było. Filip: A ja pamiętam tylko te podróże i jakąś nieświeżą maślankę na planie. I pamiętam, że grałem w koszuli non-iron (bardzo modnej wtedy) i czułem się jak w plastikowym garniturze. Upał, reflektory i ja, cały oblany potem. Henryk: Oj, dawały te reflektory. Filip: Zwłaszcza jak siedzieliśmy w zamkniętej szoferce z Kęstowiczem. To było straszne. Henryk: Ale tego już nie pamiętam. Nie pamiętam też, czy ci dogryzałem, czy ty dogryzałeś mnie. Filip: To jak kumple w klasie. Żaden nie uważa tych dogryzań za poważne. – W każdym razie musiał Cię Filip irytować. Henryk: I vice versa. On był niby taki święty. Ja święty nie byłem. Filip: Tylko przy „Tolku Bananie” mogłem mieć żal, ale raczej do scenariusza, bo miałem tam najmniej tekstu do powiedzenia, a strasznie chciałem w „Tolku” pogadać, mieć swoje kwestie. Nie było chyba jednak pomysłu na tę rolę. Natomiast Henio nigdy mnie nie denerwował. Myśmy się przecież już znali z „Abla”. Potem powstał serial „Wakacje z duchami”, a mnie w nim nie było. Pomyślałem: O rany, super, że on jest. To takie naturalne, że nasi idą do przodu. Henryk: Dlatego twierdzę, że nie było żadnej zawiści wtedy, takiej, jaka jest teraz w tych korporacjach. Filip: Myśmy się nie ścigali. A teraz jest coraz trudniej. Henryk: Ludzie tylko wymyślają, jak kogoś wygryźć. Filip: Bo promuje się postawę, że musisz być lepszy od tamtego. Temu służą też te wszystkie głupawe programy telewizyjne, gdzie po kolei się eliminuje ludzi. Henryk: I nikt za tobą nie obstanie, nikt cię nie poprze. Gudejce zależy tylko na tym, żeby ktoś od niego grał. To jest fabryka. Ale nie narzekam, bo on bierze ode mnie tylko 10 procent, ale wszystko załatwia. – Czy po filmie o Tolku Bananie spotykaliście się jeszcze towarzysko? Poszliście może razem na wódkę? Filip: Nie. Raz się umówiliśmy, gdy robiłem z Heniem wywiad do „Przekroju” po filmie „Edi”, ale siedzieliśmy wtedy przy herbacie. Było bardzo higienicznie. A „Edi” rzucił mnie na kolana. Wszyscy mówili, że twoja rola jest świetna i że zagrałeś za całą obsadę aktorską. Henryk: I ani grama nie wypiłem. Miałem wtedy przerwę. Często miewałem przerwy i powroty. Ale teraz nie piję już ponad pięć lat. – Ty, Filipie, miałeś długą przerwę. Filip: Z graniem czy z alkoholem? Ja doskonale się bez alkoholu obywam. Lubię, ale nie muszę. Henryk: Bo alkohol jest tylko dla mądrych, którzy nie popadną w uzależnienie. A ja byłem głupi. Koniec kropka. – Teraz jesteś mądry? Henryk: O wiele mądrzejszy. I rozmawiam, jak trzeba. Przedtem bałem się w ogóle słowa wydusić. Filip: Pamiętam, że gdy Jędryka kręcił film „Tolek Banan i inni”, taki dokument o nas, byłeś bardzo zablokowany. Zresztą Jędryka zaaranżował tam rozmowę między nami. Napisał cały dialog, a to nie było dobre. Brzmiało sztucznie. Dokumentu nie da się napisać. W pewnym momencie sam zacząłem zadawać Heniowi pytania. Henryk: Wtedy coś z tego wyszło. Filip: To nie tak, że spotykaliśmy się tylko przy takiej okazji. Przecież pojechaliśmy razem nawet na pokaz „Ediego” do Rzeszowa. Henryk: I w Cieszynie byliśmy. Filip: Na festiwalu Era Nowe Horyzonty, gdzie Kazimierz Kutz prowadził spotkanie z Jędryką i było czworo aktorów, którzy jako dzieci u Jędryki wystąpili. Ja byłem tam z moją starszą córką Julką. Henryk: A ja z Marzeną, moją żoną. Filip: Trochę się bałem tego spotkania, bo nie wiedziałem, co przez te lata się zdarzyło i czy w ogóle będziemy mieć jakieś porozumienie, bo nasze drogi się totalnie rozeszły. Henryk: Ale ta bliskość przetrwała. Poldek i Duduś byli razem i razem zostali. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Miał przed sobą wielką karierę, jednak zrezygnował. Filip Łobodziński opowiedział o stracie córki i walce z chorobą – I naprawdę nie byliście o siebie zazdrośni, który jest lepszy aktorsko? Filip: Absolutnie nie. Mnie cieszyły i cieszą sukcesy Heńka. – Macie wspólną cechę. Jesteście dobrymi ludźmi. Filip: To ty powiedziałaś. Henryk: Dużo wiem o tobie. Docierały do mnie różne informacje, mimo że nie mieliśmy kontaktu. Wiem, że przeżyłeś tragedię. Filip: Straciłem córkę. Ale nie chcę już o tym opowiadać, cały czas mnie to wiele kosztuje. Henryk: Mnie też los nie oszczędził. Chorowałem na raka. Na szczęście mam to już za sobą. A o tobie wiem, że napisałeś teraz książkę o swoim życiu. – I przeczytasz ją? Henryk: Kiedy tylko będzie dostępna w księgarniach. Filip: O tobie też powstała książka. Czytałem ją. Zresztą obaj straciliśmy bardzo bliskie nam osoby i przeszliśmy przez różne choroby. Henryk: Rakowe. Mój pojawił się tutaj, koło oka. Połowy brwi nie mam. Ale nie brałem chemii, tylko naświetlania. Powiedziałem sobie: Heniek, jak inni z tego wychodzą, to i ty wyjdziesz. Filip: Mój nowotwór zoperowali, wycięli, wysprzątali i na tym koniec. Teraz co miesiąc się badam. I liczę na to, że może nie wróci. Pozytywne myślenie to połowa zwycięstwa. I jeszcze wsparcie bliskich jest bardzo istotne. Ale największą pracę musimy wykonać sami. – Ale obaj żyjecie. Filip: I mamy taki zamiar. Chociaż dwa tygodnie temu na YouTubie puszczono filmik, gdzie napisano, że Filip Łobodziński odszedł w wieku 65 lat. Henryk: A u mnie podano nawet datę pogrzebu i miejsce grobu na cmentarzu wojskowym. Żona odbierała kondolencje, kiedy ludzie dzwonili. Mówiła: „Nic nie wiem, żeby umarł. Heniek jest na planie, bo grałem wtedy w »Lombardzie«”. Filip: To dobra wróżba, bo podobno jak się człowieka uśmierci za życia, to przed nim jeszcze dużo czasu. – Na ile trudne przejścia zmieniły Wasze życie? Filip: Odchodzenie mojej córki dziewięć lat temu zmieniło mnie bardzo i już się z tego nie wydobędę. Z tego mroku się nie wychodzi, tylko po prostu widzi się w nim światło. Natomiast co do mojej własnej choroby, to uważam, że każdy dzień mam podarowany. I super, że mogę go jakoś fajnie wykorzystać. Henryk: A mnie nie obchodzi wczorajszy dzień i przedwczorajszy. Ważny jest dzisiejszy. A co będzie jutro, też mnie nie obchodzi. Wiadomo, że ma się coś tam zaplanowane. Budzę się, mówię: „Żyję” i się za to życie zabieram. Filip: A ja mam taki przymus. Wiem, że coś mam załatwić, z czymś się uporać. I ciągle pracować. Nawet na emeryturze będę pracował, bo ja to lubię. Nie lubię tylko pracy mi narzuconej. Henryk: I to nas łączy, bo ja też lubię swoją pracę. Być między ludźmi, grać w teatrze, grać w filmie. Lubię, kiedy coś się zmienia. Gdy jako ślusarz narzędziowy pracowałem w jednym miejscu, trafiał mnie szlag. Od razu przeniosłem się do grupy remontowo-budowlanej, żeby być w ruchu. I od razu lepiej się poczułem. A teraz nawet dostałem etat w teatrze. Nie myślałem, że jeszcze mnie to czeka. To nowy teatr, ma dopiero kilka miesięcy. Pracuję w nim z bardzo ciekawymi, wybitnymi ludźmi. Filip: Ja nie wykonuję pracy moich marzeń, bo chciałem być dziennikarzem, ale okazało się, że teraz potrzeba innego dziennikarstwa. Trafiłem do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na dwa lata, a jestem już dziewiąty rok w NIK-u. Nie przypuszczałem, że będę pracował w takim miejscu, ale bardzo szanuję tę instytucję, bo jest potrzebna. Poza tym dużo się w niej dowiedziałem o Polsce. – Świat każdego z Was był inny. Filip był jedynakiem, Henio miał ośmioro rodzeństwa. W innych warunkach dorastaliście. Henryk: W dodatku ja byłem najmłodszy. Filip: Dlatego byłeś pupilkiem całej rodziny. Henryk: Miałem dobrze, bo ten najmłodszy zawsze wszystko wie najlepiej. No i inni cię bronią. Starszy jesteś i małolata bijesz? Filip: Rozmawiałem z różnymi jedynakami i zauważyłem, że wszyscy wychowani bez rodzeństwa mają naturalną potrzebę dzielenia się. Wszystkim. Miałem kiedyś kolegę, który wszystko zagarniał, żeby brat i siostra mu nie podebrali. Mówi się, że jedynak jest samolubem, ale na to nie ma reguły. Henryk: Może nie tyle chodzi o dzielenie, ile o wkupienie się w łaski innych ludzi. Filip: Na Heniu i na mnie historia naszych żyć się odcisnęła. Ale czy to miało na nas duży wpływ? Fakt, że dalej możemy ze sobą rozmawiać, pośmiać się, puścić te minione lata w niepamięć, bardzo mnie wzrusza. Oczywiście jesteśmy dzisiaj dorosłymi, dojrzałymi ludźmi i bawią nas inne sprawy niż te z okresu dojrzewania. – A co Was wówczas bawiło? Filip: Wszystko, co uważałem za śmieszne. Często były to nawet jakieś łamańce językowe. – Bardzo dużo czytałeś. Filip: Tak, i to mi nie przeszło. Ale już coraz mniej mnie bawi. Jestem raczej smutnym człowiekiem. – A Ciebie, Heniu, co bawiło? Henryk: Wszystko mnie ciekawiło i wszędzie było mnie pełno. W sumie byłem zadowolony z życia. Filip: Tak właśnie cię zapamiętałem. Nie ujawniałeś żadnego złego humoru. Starałeś się szukać w każdej trudnej sytuacji czegoś dobrego. A ja się przejmowałem i chyba odczuwałem wstyd, gdy mnie obrażano. Henryk: A ja mówiłem: „Jakoś to będzie. Nie poddawaj się”. Myśmy inaczej myśleli. Albo jesteś kumplem, albo nie. Dwóch chłopaków cały czas w jednym pokoju. Musieliśmy się akceptować. Byliśmy dwoma biegunami. – Janusz Nasfeter dokładnie to wiedział. Filip: Tak o nas mówił. Mnie na początku nie lubił. Ciebie bardziej akceptował. Byliśmy takimi biegunami, które się nie odpychają. Gdyby coś mi się działo, Heniek by stanął w mojej obronie. Henryk: A ty w mojej. Musieliśmy mieć sztamę przeciwko dorosłym, boby nam na głowę weszli. Filip: Pamiętasz, jak uciekliśmy w Kartuzach wieczorem, schodząc po drzewie? Henryk: I przebiegliśmy przez strumyk. Uciekaliśmy w jedną stronę, w drugą i z powrotem. Coś nas przeraziło, nie pamiętam, co. Filip: Mieszkaliśmy u Kaszubów, państwa Chistowskich. Ich syn został księdzem. Lubił nas. I to nam wystarczyło. Ale długo ciągnęła się za mną ta ksywa Duduś, co brzmiało pogardliwie. Nie wiem, czybym był kimś innym, gdybym nie zagrał w tym filmie. Piszę o tym nawet w mojej książce. Mógłbym zostać chorym psychicznie rysownikiem. Albo bandziorem. Różnie mogło się potoczyć. Ja tylko żałuję, że lepiej nie zagrałem. Henryk: Dobrze zagrałeś. To ja źle zagrałem. – Przestańcie się licytować. Obaj byliście świetni. Czego byście chcieli jeszcze od życia? Henryk: To życie nam pokaże. Moje marzenia są spełnione. Filip: Na pewno nie napiszę następnej książki, bo nie umiem wymyślać bajek. I nie chcę być szczęśliwszy niż inni, niż Henio na przykład. Bo jakbym był szczęśliwszy, to miałbym problem. Od razu chciałbym mu dodać szczęścia. Henryk: Nie musisz. Mam córkę, mam żonę, w teatrze gram, w filmie gram, na ulicy mnie ludzie zaczepiają i mówią, że jestem w porządku. A w życiu jest zawsze dużo do roboty. Nuda mi nie grozi. Filip: Mam do siebie jedynie żal, że nie stanąłem bardziej zdecydowanie za mamą – jej związek z ojcem okazał się dla niej bardzo niesprawiedliwy. Może byłem za słaby. Może zbyt zajęty czymś innym? Henryk: Liznąłeś wielu zawodów. Tłumaczyłeś książki z hiszpańskiego. Grałeś na gitarze i śpiewałeś. No i pracujesz w godzinach biurowych. A dla mnie najważniejsze było aktorstwo i wolność. – No i wchodziliście w nowe związki z kobietami… Filip: Z Mają, którą znam jeszcze z liceum, to naprawdę udany związek. Mamy wspólne pasje. Bezdomne koty, psy. Henryk: A my mamy Różę, która kończy 16 lat. Trudny wiek. Myślę, że zamierza pójść moją drogą. Już zagrała…
Cała Polska wierzyła w tę opowieść o Kalinie Jędrusik. Po latach padły zaskakujące słowa
Życie Kaliny Jędrusik od dekad budzi ogromne emocje. Wokół gwiazdy narosło wiele historii dotyczących jej relacji, małżeństwa ze Stanisławem Dygatem i życia uczuciowego. Teraz Aleksandra Wierzbicka, przybrana córka aktorki, w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim podważa jedną z najbardziej znanych anegdot.
Kalina Jędrusik była jedną z tych artystek, których biografia bardzo szybko zaczęła obrastać legendami. Jej odważny wizerunek, bezkompromisowość i niekonwencjonalne podejście do życia sprawiły, że przez lata przypisywano jej rozmaite historie. Nie wszystkie jednak – jak przekonuje dziś osoba z jej najbliższego otoczenia – miały mieć wiele wspólnego z rzeczywistością. Otwarte małżeństwo Kaliny Jędrusik i Stanisława Dygata. Skąd wzięły się historie, które przez lata powtarzano? Kalina Jędrusik i Stanisław Dygat tworzyli jeden z najbardziej fascynujących związków w historii polskiej kultury. Pisarz był od aktorki starszy o szesnaście lat, a ich relacja od początku wzbudzała zainteresowanie otoczenia. Oboje funkcjonowali w środowisku artystycznym, które często było bardziej liberalne niż reszta społeczeństwa PRL-u. To właśnie wokół ich małżeństwa przez lata narastały opowieści o nietypowych zasadach, wolności uczuciowej i relacjach wykraczających poza tradycyjne rozumienie związku. Wizerunek Kaliny Jędrusik dodatkowo sprzyjał powstawaniu podobnych historii. Aktorka była symbolem kobiecej niezależności i odwagi. Nie bała się prowokować ani na scenie, ani poza nią. Dla jednych była ikoną wolności, dla innych postacią kontrowersyjną. Nic więc dziwnego, że z biegiem czasu coraz trudniej było rozróżnić, które opowieści wynikały z rzeczywistych wydarzeń, a które były jedynie barwnymi anegdotami powtarzanymi przez kolejne osoby. Wśród osób, które przez lata opowiadały o Kalinie Jędrusik, była także Zuzanna Łapicka-Olbrychska, zmarła w 2018 roku żona Daniela Olbrychskiego. W swoich wspomnieniach nie ukrywała, że gwiazda budziła w niej silne emocje. Charyzma, uroda i ogromna popularność aktorki sprawiały, że wyróżniała się na tle innych kobiet obecnych w środowisku artystycznym. "Drzwi były otwarte, wystarczyło nacisnąć klamkę. Tłum kłębił się już w przedpokoju. Kalina leżała w łóżku, była goła, co było widać, gdy nogami podnosiła kołdrę. Obok niej często leżał jakiś młodzieniec. Goście siadali na tym łóżku" – mówiła przed laty, a jej słowa na dobre zapisały się w biografii Jędrusik jako pewnik dotyczący jej życia. ZOBACZ TEŻ: Ryzykowała własne życie dla Anne Frank. To był ostatni dar dla ukochanej przyjaciółki Aleksandra Wierzbicka podważa plotki o Kalinie Jędrusik. „To była wymyślona historia” Do tej jednej z najbardziej znanych anegdot związanych z Kaliną Jędrusik odniosła się Aleksandra Wierzbicka, przybrana córka aktorki. W rozmowie przeprowadzonej przez Wiktora Słojkowskiego dla portalu Kozaczek.pl stanowczo zakwestionowała historię, która przez lata funkcjonowała w przestrzeni publicznej. Jak podkreślała, wielokrotnie próbowała prostować tę opowieść, jednak z czasem została ona tak mocno utrwalona, że zaczęła żyć własnym życiem. Wierzbicka zwróciła uwagę, że wokół Kaliny Jędrusik przez lata narosło wiele historii, które były powielane bez weryfikacji. Jej zdaniem niektóre z nich miały niewiele wspólnego z rzeczywistością, a mimo to weszły do obiegu jako rzekome fakty z życia aktorki. Wypowiedź przybranej córki jest o tyle istotna, że należy ona do osób, które przez lata pozostawały blisko związane z Kaliną Jędrusik. Dlatego jej relacja stanowi interesujący kontrapunkt dla opowieści, które przez dekady kształtowały publiczny wizerunek gwiazdy. „Widzę, że już Pan pije tutaj do opowieści Zuzi Łapickiej, że ona weszła z ojcem i to jest wymyślona anegdota. A Kalina wzięła kołdrę do góry, podniosła i była goła i z tyłu się wychylił kochanek. Próbowałam to obalić. Magda Umer, no już jej nie ma, ale powiedziała, że zupełnie co innego mówiła Zuzia Łapicka, ale poszło to już w eter” – powiedziała. W dalszej części rozmowy przybrana córka aktorki jeszcze wyraźniej podważyła prawdziwość tej historii. Jej zdaniem słowa Łapickiej były efektem zazdrości o Daniela Olbrychskiego, który wraz z Kaliną Jędrusik stworzył niezapomniane duety na ekranie w filmach „Jowita” oraz „Ziemia obiecana”. View oEmbed on the source website „Tak, to była wymyślona historia. Nie wiem, jaki ona miała powód w tym, bo nigdy Kalina Daniela nie podrywała, żeby tak po złości, coś takiego wymyślić. I nigdy Kalina nie zrobiłaby czegoś takiego. Ona była za bardzo inteligentna i miała zbyt dużo kultury w sobie, żeby coś takiego zrobić. Także nie wiem skąd, ale słyszałam kiedyś od Kaliny, że bardzo dużo właśnie anegdot zmyślonych opowiadają. Jeszcze Zuzia Łapicka była z Danielem Orbrychskim. Kiedyś nawet słyszałam Kalinę, jak gdzieś słyszała taką anegdotę, którą mówiła Zuzia Łapicka, to mówi [Kalina Jędrusik – przyp.red]: „Niech ona opowie o sobie, a nie będzie zmyślała historii o innych osobach”. Bo też dużo słyszałam też i prawdy. Na przykład ta o Danielu Olbrychskim to nie jest anegdota, jest prawda napisana” – podsumowała. Słowa Aleksandry Wierzbickiej pokazują, że nawet ponad trzy dekady po śmierci Kaliny Jędrusik – aktorka zmarła 7 sierpnia 1991 roku w Warszawie – jej życie nadal budzi ogromne emocje. Wciąż pojawiają się nowe relacje, wspomnienia i interpretacje wydarzeń sprzed lat. SPRAWDŹ TEŻ: Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski Źródło: Kozaczek.pl
TYLKO U NAS: Mimo licznych przeprowadzek, do dziś ma u siebie pamiątki po tej dwójce. Piotr Kędzierski o niezwykłej relacji z dziadkami. Co im zawdzięcza?
Choć przez lata wielokrotnie zmieniał adresy, są rzeczy, których Piotr Kędzierski nie zostawił za sobą nigdy. Podczas wizyty Rafała Kowalskiego w jego domu dziennikarz i prezenter otworzył nie tylko drzwi do swojego mieszkania, ale także do rodzinnych wspomnień. Szczególne miejsce zajmują w nich dziadkowie, których obecność wciąż można dostrzec niemal w każdym zakątku jego domu.
Niektóre przedmioty mają wartość znacznie większą niż ich wygląd czy wiek. Dla Piotra Kędzierskiego są nośnikami historii, emocji i rodzinnych opowieści, które przetrwały kolejne przeprowadzki. W rozmowie z Rafałem Kowalskim wielokrotnie wracał do wspomnień o swoich dziadkach, podkreślając, że ich wpływ na jego życie jest obecny do dziś — nie tylko w pamięci, ale również w przestrzeni, którą stworzył wokół siebie. W domu Piotra Kędzierskiego aż kipi od pamiątek po dziadkach. Każdy przedmiot skrywa własną historię Podczas wizyty w mieszkaniu Piotra Kędzierskiego trudno nie zauważyć, jak wiele miejsca zajmują w nim rodzinne wspomnienia. Nie są schowane w szufladach ani zamknięte w albumach. Przeciwnie — stanowią integralną część wnętrza i od razu przyciągają uwagę gości. Rafał Kowalski dostrzegł, że za wieloma przedmiotami stoją historie związane z rodziną prezentera, a zwłaszcza z dziadkami. Piotr Kędzierski nie potrzebował wiele czasu, by wrócić wspomnieniami do jednej z najważniejszych postaci swojego życia. Opowiadając o fotografii wiszącej na ścianie, nie krył wzruszenia i dumy: „To jest dziadek Władysław, 1946 rok, czyli po wojnie. Dziadek Władysław był przeprzystojny. Wygląda tutaj jak Jude Law. To jest zaraz po tym, jak wrócił do Polski z Niemiec, dwa lata później, gdzie pracował w Bremie. Była to praca przymusowa i wracając poznał babcię i ta miłość się pięknie zawiązała.” Co ważne, nie jest to jedyna pamiątka, którą zachował mimo licznych przeprowadzek. Z rozmowy wyłania się obraz domu, w którym rodzinne historie obecne są niemal na każdym kroku. Fotografie, drobiazgi, przedmioty codziennego użytku i pamiątki przekazywane z pokolenia na pokolenie tworzą przestrzeń pełną emocji. TYLKO U NAS: Spektakularne mieszkanie Piotra Kędzierskiego w warszawskiej kamienicy. Zgromadził w nim kolekcję godną znawcy sztuki. Odwiedziliśmy go z kamerą! „Pokazali, czym jest miłość”. Piotr Kędzierski nie ma wątpliwości, co zawdzięcza swoim dziadkom Choć rodzinne pamiątki mają ogromne znaczenie, jeszcze ważniejsze okazują się wartości, które dziadkowie przekazali swojemu wnukowi. W pewnym momencie rozmowa zeszła z przedmiotów na emocje i wspomnienia. Rafał Kowalski postanowił zapytać wprost o relację, jaka ich łączyła. Odpowiedź była szczera, prosta i niezwykle poruszająca: „Oni byli cudowni, no wytłumaczyli, jakby nie musieli nic mówić, po prostu byli i pokazali czym jest miłość, czym jest bezinteresowna miłość, czym jest poczucie humoru, czym jest troska o innego człowieka, więc czym też jest pasja i wariactwo, więc to było wspaniałe.” W rozmowie nie zabrakło również wspomnień związanych z dzieciństwem i miejscami, które odegrały szczególną rolę w życiu Piotra Kędzierskiego. Choć dziś jest kojarzony przede wszystkim z Warszawą, jego rodzinna historia sięga również innych części Polski. Ty jesteś warszawiakiem z krwi i kości, to właśnie po podwórkach na Sadybie biegałeś z nimi? — zapytał Rafał Kowalski. Prezenter z uśmiechem wrócił pamięcią do tamtych lat. „Biegałem po podwórkach na Sadybie. Moi dziadkowie od strony mamy byli... Dziadek się urodził pod Toruniem, w Lipnie. Jest to miejscowość, gdzie urodziła się też Apolonia Chałupiec, czyli Pola Negri na przykład. Babcia mieszkała w okolicy, zresztą pochodziła też z okolic Torunia. Rodzice mojego ojca byli z Warszawy, rodzice mojego ojczyma też z Warszawy, więc ta Warszawa przynajmniej od pokolenia moich rodziców już jest taka stuprocentowa i aż kipi” — wyznał. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Królowała na opolskiej scenie, mało kto wie, że jej ukochany to gwiazdor Big Brothera. Na scenie i w życiu tworzą duet idealny
Poznali się przypadkiem, połączyła ich muzyka, a z czasem także miłość. Dziś Karolina Charko i Piotr Lato tworzą jeden z najbardziej zgranych duetów w polskim show-biznesie. Jak zaczęła się ich wspólna historia?
Gdy Karolina Charko odbierała gratulacje po zwycięstwie podczas Debiutów w Opolu, uwagę wielu widzów przyciągnęła nie tylko jej wygrana. U boku wokalistki pojawił się Piotr Lato – postać doskonale znana fanom pierwszej edycji programu „Big Brother”. Ich wspólna obecność na jednej z najważniejszych muzycznych scen w Polsce sprawiła, że znaleźli się w centrum zainteresowania. Jak się okazuje, łączy ich znacznie więcej niż wspólny występ. Razem pojawili się na scenie podczas festiwalu w Opolu Tegoroczne Debiuty podczas 63. Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu przyniosły Karolinie Charko jeden z najważniejszych momentów w jej dotychczasowej karierze. Artystka wykonała utwór „Hamak”, który zapewnił jej zwycięstwo w konkursie. Występ spotkał się z ciepłym przyjęciem publiczności, a sama wokalistka znalazła się w gronie najgłośniej komentowanych uczestników wydarzenia. „Ostatnie tygodnie, pełne przygotowań do tego występu, dały mi tyle energii i radości, a sam występ to było coś niesamowitego. Od aranżacji na orkiestrę, przez całą wizualną stronę tego, co było na scenie, po piękną kreację, którą miałam na sobie — to było spełnienie marzeń. Każdy pyta, czy emocje już opadły, a ja mam wrażenie, że im bardziej fakt wygranej do mnie dociera, tym większe emocje we mnie to budzi”, opowiadała w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Z „Big Brothera” do „The Voice of Poland 12”. Jak zmienił się Piotr Lato? Na scenie towarzyszył jej ukochany, Piotr Lato, który przed laty zdobył popularność dzięki udziałowi w pierwszej polskiej edycji „Big Brothera”. Muzyka przez lata pozostawała jego marzeniem. Pojawiał się w popularnych programach. W 2011 roku wystąpił w „The Voice of Poland”, jednak jego wykonanie nie przekonało trenerów do odwrócenia foteli. Próbował także swoich sił w „Idolu”. Choć żaden z tych występów nie stał się przepustką do wielkiej kariery, Lato nie porzucił muzycznych ambicji. Z perspektywy czasu można odnieść wrażenie, że zamiast jednego spektakularnego momentu wybrał drogę cierpliwego budowania swojej obecności w świecie muzyki. W między czasie związał swoją zawodową przyszłość z edukacją. Uczył języka niemieckiego i angielskiego w międzynarodowej szkole języków obcych. Aż w końcu w 2021 roku artysta wydał album „Dust Bowl Desert Night Fantasies”, zamykając tym samym rozdział wieloletnich wątpliwości i odkładanych decyzji. „Wydaje mi się, że musiałem dojrzeć do tego, żeby wyjść z pudełka, powiedzmy, "big brotherowo-idolowo-the voice'owego (…) Zacząłem od tamtej strony, a potem długo się wewnętrznie blokowałem z tym, żeby w ogóle robić muzykę. Osiemnaście lat zwlekałem, żeby nagrać płytę, nie wiem czemu, ale wydaje się, że to był powód, że trochę czułem, że nie zasługuję jeszcze, że jeszcze muszę trochę popracować”, relacjonował w rozmowie z Newserią Lifestyle. Dziś jednak funkcjonuje przede wszystkim jako muzyk i manager Karoliny Charko. Wspólnie realizują muzyczne projekty, a ich relacja opiera się na podobnej wrażliwości i wspólnych zawodowych celach. Karolina Charko i Piotr Lato tworzą duet prywatnie i zawodowo Karolina Charko nie ma wątpliwości, że za jej sukcesami stoi także ogromne wsparcie Piotra Lato. Choć na scenie występuje pod własnym nazwiskiem i podkreśla, że muzyka jest jej autorskim projektem, nie ukrywa, że narzeczony odgrywa w tym wszystkim wyjątkową rolę. „Faktycznie, tworzymy duet muzyczny i życiowy, Piotr pomagał mi trochę przy muzie, ale też bardzo zaangażował się w organizację i jest najlepszym menedżerem, co mówią wszyscy dookoła w branży. Generalnie jesteśmy w tym wszystkim mocno razem, ale muzycznie to takie moje dziecko”, opowiadała na łamach Plejady. Do Karolina Charko dopiero teraz zaczyna do niej docierać, co wydarzyło się w Opolu. Euforia powoli ustępuje miejsca refleksji, a wraz z nią pojawiają się kolejne emocje. Artystka nie ukrywa, że zwycięstwo w Debiutach jest dla niej ogromnym wyróżnieniem, ale daleka jest od snucia wielkich prognoz dotyczących przyszłości. Artystka patrzy na sukces z charakterystycznym dla siebie spokojem. Wie, że nagroda może otworzyć nowe drzwi, jednak nie zamierza zmieniać kierunku, który razem z Piotrem Lato obrali kilka lat temu. To właśnie konsekwencja i codzienna praca doprowadziły ich do tego momentu. Po trzech latach budowania muzycznego projektu niemal własnymi siłami para coraz śmielej myśli o tym, by część obowiązków przekazać specjalistom. Nie chodzi jednak o zmianę artystycznej wizji, lecz o stworzenie przestrzeni na to, co najważniejsze – muzykę i spotkania z publicznością. Dziś Karolina Charko nie ukrywa, że najbardziej ze wszystkiego chce po prostu stanąć na scenie. Jak najczęściej. I przed jak największą liczbą słuchaczy. Bo choć opolska wygrana może okazać się punktem zwrotnym, ona sama zdaje się traktować ją przede wszystkim jako potwierdzenie, że droga, którą od lat podąża razem z Piotrem Latą, prowadzi we właściwym kierunku. „Z jednej strony to jest ważna nagroda, dla debiutanta najważniejsza, teoretycznie powinna coś w środowisku znaczyć i ułatwić, ale jak będzie, to zobaczymy. Zamierzamy robić dalej dokładnie to, co robiliśmy do tej pory. Ewidentnie coś zrobiliśmy dobrze. Może poszukamy profesjonalistów od koncertów, tak zwanych bookerów, nie ukrywam, że po trzech latach ciężkiej pracy we dwójkę chętnie scedujemy część obowiązków. A grać chcę teraz jak najwięcej i wszędzie!", mówiła Plejadzie. Jak poznali się Karolina Charko i Piotr Lato? Ich historia nie zaczęła się od wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia. Wręcz przeciwnie – gdy po raz pierwszy się spotkali, oboje byli na zupełnie innych etapach życia. Los zetknął Karolinę Charko i Piotra Lato w 2011 roku na planie programu „The Voice of Poland”. Dla młodej wokalistki był to ważny moment w rozwijającej się karierze. Występowała w drużynie Ani Dąbrowskiej i dotarła aż do ćwierćfinału, zwracając uwagę widzów swoim głosem i sceniczną wrażliwością. W tym samym czasie w programie pojawił się również Piotr Lato, który po latach próbował ponownie zaistnieć na muzycznej scenie. Jak wspominał później gwiazdor w „Dzień Dobry TVN”, ich znajomość narodziła się zupełnie przypadkowo. Oboje byli wówczas związani z innymi partnerami, dlatego ich relacja ograniczała się do koleżeńskiej znajomości. „Karola miała wtedy chłopaka, ja miałem dziewczynę. To był zupełny przypadek”, wyznał muzyk. Ta relacja rozwijała się powoli, z dala od romantycznych schematów. Ich drogi nie rozeszły się na dobre. Wręcz przeciwnie – przez kolejne lata regularnie się przecinały. Spotykali się przy różnych okazjach, utrzymywali kontakt i coraz lepiej poznawali swoje światy. Z czasem naturalnym krokiem okazała się także współpraca muzyczna. To właśnie wspólna pasja stała się przestrzenią, w której ich relacja zaczęła nabierać nowego wymiaru. Najpierw połączyła ich muzyka, później codzienność, a w końcu uczucie. View oEmbed on the source website Jak przyznał Piotr Lato w „Dzień Dobry TVN”, los połączył ich na dobre. Od ponad pięciu lat są razem, wspólnie tworzą muzykę, dzielą codzienność i planują wspólną przyszłość jako narzeczeni. „Nasze drogi tak się połączyły, że od 5,5 roku jesteśmy razem. Robimy razem muzykę, żyjemy razem, jesteśmy narzeczeństwem”, wyznał w lutym 2026 roku. Trudno oddzielić jedną sferę od drugiej. Ich życie prywatne i zawodowe od lat tworzy spójną całość. „Trudno jest to rozdzielić, kiedy w domu ma się dom i pracę. Wtedy ciężko te granice wyczuć, kiedy się odpoczywa, a kiedy się pracuje”, opowiadała Karolina Charko w DDTVN. „Karola zwróciła mi na to uwagę, że troszkę zwolnić tempo, nie napierać tak bardzo, jak ja napierałem, zabierając trochę przestrzeń przy okazji produkcji, promocji tej płyty. Znaleźliśmy sobie w którymś momencie taki balans”, opowiadał muzyk. Niedawno światło dzienne ujrzała płyta Karoliny – „Obrazki z Letargu”, nad którą wspólnie pracowali. Dziś są dla siebie nie tylko partnerami, ale też największymi kibicami. Gdy jedno przeżywa sukces, drugie stoi tuż obok, dzieląc każdą emocję. A historia pokazuje, że czasem najpiękniejsze rzeczy przychodzą nie wtedy, gdy ich oczekujemy, lecz wtedy, gdy jesteśmy na nie naprawdę gotowi.
Zawodowo rozśmiesza miliony, poza sceną los go nie oszczędzał. Wprost mówi o samotnym ojcostwie: "Rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem"
Za scenicznym wizerunkiem Grzegorza Halamy kryje się historia samotnego ojca. Kabareciarz wyznał, że przez pięć lat sam wychowywał syna. Dziś otwarcie mówi także o relacjach ze starszymi dziećmi i nadziei na ich odbudowanie.
Przez lata strzegł swojej prywatności i bardzo rzadko mówił o sprawach rodzinnych. Tym razem Grzegorz Halama zdecydował się jednak uchylić rąbka tajemnicy. W szczerej rozmowie z Plejadą opowiedział o doświadczeniu samotnego ojcostwa, relacji z najmłodszym synem oraz o tym, jak dziś patrzy na więzi ze swoimi starszymi dziećmi. Jego słowa pokazują, że za scenicznym wizerunkiem kryje się ojciec, dla którego rodzina pozostaje najważniejsza. Przez pięć lat samotnie wychowywał syna. „Jestem z tej relacji bardzo dumny” Grzegorz Halama jest ojcem trójki dzieci. Dwójka z nich to owoc małżeństwa z Dorotą Kurowicką. Najmłodszej pociechy doczekał się z byłą partnerką, Janią Dobosz. W rozmowie z Plejadą otwarcie opowiedział o łączących ich relacjach. Najbliższą więź ma dziś z najmłodszym synem, którego przez pięć lat wychowywał sam. To było dla niego jedno z najważniejszych doświadczeń. Artysta podkreśla, że była to droga wymagająca ogromnego zaangażowania, cierpliwości i odpowiedzialności. Jednocześnie właśnie ten okres pozwolił mu zbudować wyjątkową więź z synem. Dziś mówi o tej relacji z wyraźnym wzruszeniem. Nie ukrywa, że jest z niej bardzo dumny. To właśnie wspólnie spędzony czas i codzienna obecność sprawiły, że ich kontakt stał się szczególnie bliski. „Mam trójkę dzieci. Z najmłodszym synem mam bardzo bliską relację. Przez pięć lat wychowywałem go sam i to było jedno z najważniejszych doświadczeń w moim życiu — trudne, wymagające, ale też bardzo budujące. Dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem z tej relacji bardzo dumny”, mówił Michałowi Misiorkowi dla Plejady. Słowa artysty pokazują, że najcenniejsze relacje rodzą się z codziennej bliskości. Czytaj też: Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek Grzegorz Halama o codzienności samotnego rodzica W swoim wyznaniu Grzegorz Halama nie idealizuje samotnego rodzicielstwa. Wręcz przeciwnie. Opowiada o nim jako o doświadczeniu, które bardzo szybko weryfikuje wszystkie wyobrażenia na temat wychowywania dziecka. Szkoła, przygotowywanie posiłków, choroby, organizacja dnia, obowiązki zawodowe, występy i późne powroty do domu — wszystko to musiał pogodzić z odpowiedzialnością za syna. Jak przyznaje, nie zawsze było łatwo znaleźć rozwiązanie dla wszystkich codziennych problemów. W trudniejszych momentach ogromnym wsparciem była dla niego mama. Artysta podkreśla, że mógł liczyć na jej pomoc, choć zdarzały się również sytuacje, gdy musiał radzić sobie sam. Wtedy szczególnie mocno odczuwał ciężar odpowiedzialności za dziecko i konieczność pogodzenia życia rodzinnego z zawodowym. To właśnie te doświadczenia nauczyły go pokory. Dziś nie ma wątpliwości, że rodzicielstwo okazało się najważniejszą i najbardziej wymagającą rolą, jaką przyszło mu odegrać. „Samotne rodzicielstwo bardzo szybko sprowadza człowieka z poziomu teorii na poziom codzienności: szkoła, jedzenie, choroba, logistyka, praca, zmęczenie, występy i powroty w nocy. Na szczęście mogłem liczyć na pomoc mojej mamy. Była i jest dla mnie bardzo dużym wsparciem. Ale były też momenty, kiedy zostawałem sam, miałem zaplanowane występy i trzeba było to wszystko jakoś spiąć. Nauczyło mnie to pokory, odpowiedzialności i tego, że rodzicielstwo to najpoważniejsza rola, jaką w życiu dostałem”, dodawał w Plejadzie. Czytaj też: Nagle zniknął ze sceny, przez wiele miesięcy żył w strachu. Dziś Grzegorz Halama ujawnił prawdę o swojej chorobie: "Byłem przerażony" Starsze dzieci mieszkają za granicą. „Drzwi z mojej strony są zawsze otwarte” Mówiąc o starszych dzieciach, przyznał, że sytuacja jest bardziej złożona. Mieszkają za granicą, a ich kontakt nie jest obecnie taki, jakiego by sobie życzył. Bardzo ostrożnie dobiera słowa, podkreślając, że są to sprawy niezwykle osobiste. Nie chce nikogo obciążać ani publicznie komentować rodzinnych relacji w sposób, który mógłby kogokolwiek zranić. Mimo trudności nie traci jednak nadziei. Wierzy, że więzi można odbudowywać, nawet jeśli wymaga to czasu, cierpliwości i spokojnej obecności. Zamiast wielkich deklaracji stawia na szacunek i gotowość do rozmowy. Najważniejsze pozostaje dla niego jedno — aby jego dzieci wiedziały, że są kochane. „To są sprawy bardzo osobiste i wymagają ciszy, cierpliwości i szacunku. Wierzę, że relacje można odbudowywać. Czasem potrzeba na to lat, mniej słów, a więcej spokojnej obecności. Najważniejsze jest dla mnie to, żeby moje dzieci wiedziały, że je kocham i że drzwi z mojej strony są zawsze otwarte”, wyznał Michałowi Misiorkowi. I dodawał: „Była żona zawsze będzie ukochaną mamą dla moich dzieci i choć mieliśmy bardzo trudny czas, to zawsze najważniejsze jest, by nie dokładać dzieciom ciężaru konfliktów dorosłych. Dzieci mają prawo do własnego spokoju, własnej historii i własnej relacji z obojgiem rodziców”. Choć w wywiadzie otworzył się na temat rodziny i ojcostwa, kwestie związane z życiem uczuciowym pozostawił dla siebie. Grzegorz Halama krótko skwitował ten temat, przyznając, że z doświadczenia wie jedno: im mniej mówi publicznie o prywatności, tym lepiej się układa.
Przyszłość córki Nataszy Urbańskiej nabiera kształtów. Obrała konkretną drogę. Dumna mama uchyliła rąbka tajemnicy
Jeszcze kilka lat temu stanowczo powtarzała, że nie zostanie artystką. Dziś Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, występuje w kultowym „Metrze” i coraz śmielej myśli o aktorskiej przyszłości. Co sprawiło, że zmieniła zdanie i postanowiła pójść śladami słynnych rodziców?
Dorastanie w cieniu znanych nazwisk bywa wyzwaniem, ale są osoby, które potrafią zamienić je w inspirację. Kalina, córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza, coraz śmielej zaznacza swoją obecność w świecie sztuki. Choć jej rodzice od lat należą do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny, ona konsekwentnie buduje własną drogę. Dziś wiadomo już, że teatr nie jest dla niej jedynie rodzinną tradycją, lecz prawdziwą pasją. Kalina coraz śmielej idzie w ślady słynnych rodziców Od najmłodszych lat otaczał ją świat muzyki, sceny i artystycznych emocji. Nic więc dziwnego, że Kalina zaczęła odkrywać w sobie podobne zainteresowania. Młoda artystka pokochała teatr, musicale i śpiew. To jednak nie jest wyłącznie młodzieńcza fascynacja. Kalina występuje w musicalu „Metro”, produkcji od lat nierozerwalnie kojarzonej z Januszem Józefowiczem. Dla wielu młodych wykonawców udział w tak rozpoznawalnym przedsięwzięciu byłby spełnieniem marzeń. Dla niej stał się początkiem świadomie budowanej artystycznej drogi. W świecie, w którym dzieci znanych rodziców często muszą mierzyć się z zarzutami o uprzywilejowaną pozycję, szczególnego znaczenia nabierają fakty dotyczące jej wejścia do spektaklu. Kalina nie otrzymała miejsca na scenie automatycznie. Jak podkreślają rodzice, przeszła casting i została wybrana spośród kandydatów. Czytaj też: Gdy związała się z Januszem Józefowiczem, spadła na nią fala krytyki. Dziś Natasza Urbańska mówi wprost: "Atak skumulował się na mnie" Natasza Urbańska ujawniła, jakie plany na przyszłość ma córka Choć Kalina rozwija się w różnych obszarach związanych ze sztuką sceniczną, jej zawodowe marzenia wydają się coraz bardziej sprecyzowane. Jak ujawniła Natasza Urbańska, córka wiąże swoją przyszłość przede wszystkim z aktorstwem. To właśnie ten kierunek ma być dla niej najważniejszy. Zainteresowanie sceną, musicalami i występami okazuje się więc częścią większej artystycznej wizji. „Poszła w nasze ślady. Złapała bakcyla. Kocha teatr, kocha musicale, kocha śpiewać. Jednak mówi mi, że aktorstwo jest jej przeznaczeniem. Chce pójść do szkoły teatralnej i marzy, żeby zagrać w kinie. Mówię, Kalineczka, ale nie musisz rezygnować z tego, co już robisz. Twoja siła i wyjątkowość może polegać na tym, że możesz łączyć aktorstwo ze śpiewem. To jest twój dodatkowy atut, a że robisz to naprawdę dobrze, to nie rezygnuj”, mówiła Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem w programie "Stare zdjęcia gwiazd". Warto przypomnieć, że Kalina przyszła na świat w 2009 roku. Mimo młodego wieku ma już za sobą doświadczenia sceniczne, które dla wielu rówieśników pozostają jedynie marzeniem. Czytaj też: Córka Urbańskiej i Józefowicza zabłysnęła w teatrze ojca. Nagranie podbija sieć. Internauci nie mają wątpliwości Rodzice postawili na samodzielny wybór Kaliny Jednym z najciekawszych wątków całej historii pozostaje podejście Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza do rozwoju córki. W rozmowach podkreślają oni, że nigdy nie planowali za nią zawodowej przyszłości i nie próbowali kierować jej decyzjami. Aktorka otwarcie zaznaczyła, że razem z mężem nie „wypychali” córki do teatru. Zamiast tego pozwolili jej samodzielnie odkrywać zainteresowania i podejmować własne wybory. „Nie mieliśmy ambicji, żeby ją wepchnąć do teatru ani, żeby ją odcinać od tego. Najważniejsze dla mnie było, jako dla matki, żeby ona nie spędziła dzieciństwa w garderobie. Ona musi mieć swój świat, swoje zabaweczki, swój kącik w domu, swoje takie bezpieczne miejsce. Ten teatr często był jej kącikiem, bo w spektaklach, gdzie mogłam sobie na to pozwolić, że jestem z nią, a nie po prostu jestem cały czas na scenie i wracam do niej po dwóch godzinach, bo to nie miałoby sensu jej przebywanie. Ona lubiła ten czas w teatrze. To ją cieszyło”, mówiła w Pudelku Natasza Urbańska. Takie podejście wydaje się szczególnie istotne w przypadku dzieci znanych rodziców. Presja oczekiwań, medialna uwaga i nieustanne porównania mogłyby skutecznie odebrać radość z rozwijania talentu. Jak wspomina Natasza Urbańska, przez wiele lat córka stanowczo odcinała się od artystycznej ścieżki, którą podążali jej mama i tata. Młoda dziewczyna miała powtarzać, że nie chce zostać artystką, a rodzice zaakceptowali jej stanowisko, pozostawiając jej pełną swobodę wyboru własnej przyszłości. Przełom nastąpił dopiero po latach. Kalina zobaczyła musical „Metro” i młodych wykonawców występujących na scenie. Szczególne znaczenie miał dla niej fakt, że byli to niemal jej rówieśnicy. Zainteresowanie szybko przerodziło się w konkretne działanie, czego symbolem stało się pytanie o terminy castingów do „Metra”. „Ona przez wiele lat w ogóle nie chciała nic słyszeć o tym. Mówiła: „Nie będę artystką, nie będę artystką”. Dobra, sama sobie wybierzesz drogę. I jednak po latach zobaczyła Metro, zobaczyła swoich rówieśników prawie, no bo ona miała wtedy 14 lat, czyli troszkę podobnie jak ja, kiedy pierwszy raz przeszłam na te eliminacje. I się zaczęło. Zapytała, kiedy są castingi do metra?”, opowiadała Natasza Urbańska w rozmowie z Piotrem Grabarczykiem dla Pudelka. Efekty tej decyzji są dziś widoczne. Młoda artystka rozwija swoją pasję, zdobywa doświadczenie sceniczne i coraz wyraźniej określa kierunek, w którym chce podążać. Wszystko wskazuje na to, że jej obecność na scenie nie jest chwilowym epizodem, lecz początkiem drogi, którą wybrała świadomie. Czy w przyszłości powtórzy sukces swoich rodziców? Na odpowiedź trzeba jeszcze poczekać. Jedno jest jednak pewne — Kalina już teraz konsekwentnie buduje własną historię, a jej kolejne artystyczne kroki są uważnie obserwowane przez publiczność. Życzymy wszystkiego, co najlepsze!
Ich więź wzrusza od lat, córka jest jego całym światem. To, co wydarzyło się niedawno, Tomasz Oświeciński zapamięta na zawsze
Tomasz Oświeciński od lat pokazuje, że pod twardym wizerunkiem kryje się niezwykle czuły tata. Aktor wielokrotnie podkreślał, że dla córki Mai jest gotów pokonać każdy lęk i zrobić wszystko, by była szczęśliwa. Ich relacja dojrzewała na oczach fanów – od wspólnych wizyt w telewizji, przez pierwsze sukcesy nastolatki, aż po ostatnie trudne chwile związane z jej zdrowiem.
Tomasz Oświeciński od lat powtarza, że nie ma dla niego nic ważniejszego niż córka Maja. Choć widzowie kojarzą go przede wszystkim z rolami twardych bohaterów i sportową sylwetką, prywatnie pokazuje zupełnie inne oblicze. Relacja z córką od początku była wyjątkowo bliska, a aktor wielokrotnie podkreślał, że dla swojego dziecka jest gotów zrobić wszystko. Wspólne początki przed kamerą. Tomasz Oświeciński o relacji z córką Już w 2016 roku Tomasz Oświeciński pojawił się z Mają w programie „Pytanie na Śniadanie”. Dziewczynka miała wtedy zaledwie 6 lat, ale była już znana widzom dzięki roli Julii Nowak w serialu „Na Wspólnej”. Zdjęcia ojca i córki wzbudziły duże zainteresowanie, a uwagę zwracało nie tylko ich podobieństwo, ale przede wszystkim naturalna więź. Maja od najmłodszych lat oswajała się z kamerami. W czasie gdy Tomasz dopiero rozwijał swoją aktorską karierę, jego córka miała już za sobą pierwsze doświadczenia na planie serialowym. W 2017 roku aktor udzielił szczerego wywiadu, w którym opowiedział o swoim podejściu do ojcostwa. Nie ukrywał, że córka jest dla niego absolutnym priorytetem. „Jestem ojcem, który dla swojego dziecka potrafi zrobić bardzo dużo. Właściwie chyba nie ma rzeczy, której bym dla niej nie zrobił". W tej samej rozmowie przyznał, że dla Mai zdecydował się pokonać swój największy lęk. Podczas udziału w programie „Agent” skoczył na bungee, mimo że od lat zmagał się z lękiem wysokości. „Mam lęk wysokości, ale kiedy byłem w 'Agencie', specjalnie dla Mai skoczyłem na bungee. Moja córka uważa, że jestem bohaterem. Miałem pełne spodnie, ale musiałem skoczyć". dodał. To wyznanie pokazało, jak wiele znaczy dla niego opinia córki i jak bardzo zależy mu na tym, by być dla niej wsparciem. CZYTAJ TEŻ: Zagrali zakochanych, ale prywatnie nie mogli na siebie patrzeć. Kulisy konfliktu Wioletki i Staśka z „Rancza". Tym skandalem żyła cała Polska Maja poszła własną drogą. Co dziś robi córka Tomasza Oświecińskiego? Z czasem córka Tomasza Oświecińskiego coraz mocniej rozwijała własną karierę aktorską. W 2023 roku aktor poinformował, że Maja korzysta z nauczania domowego. Powodem była właśnie praca na planach serialowych i filmowych. Jak wyjaśniał, tradycyjny system nauki nie pozwalał na swobodne łączenie obowiązków szkolnych z zawodowymi. W mediach społecznościowych pisał: „Uważam, że nauczanie domowe jest świetnym rozwiązaniem dla dzieci, które pracują jako aktorzy. Daje to możliwość zarządzania czasem i pozwala na skuteczne połączenie pracy z nauką", wyznał. „Z własnego doświadczenia wiem, że nauczanie domowe może być świetnym sposobem na dostosowanie edukacji do indywidualnych potrzeb dziecka. Kiedy pracujesz jako aktorka, czasami musisz działać poza schematem i być elastycznym w swoim planie dnia", kontynuował. „Nauczanie domowe daje Ci wolność i elastyczność, którą potrzebujesz, aby skutecznie zarządzać swoim czasem", podsumował. Pierwszy chłopak córki? Ojciec nie krył emocji W 2025 roku Tomasz i Maja wspólnie pojawili się w programie „Dzień Dobry TVN”. To właśnie wtedy nastolatka zdradziła, że wielu jej znajomych obawia się pierwszego spotkania z jej tatą. „Dużo moich znajomych, chociaż się z nim mijają nieraz, mówi: 'Bo ja się boję twojego taty'. Mówię, czego ty się boisz? Przecież mój tata w domu jest takim normalnym tatą", zwierzyła się wówczas. Sam Oświeciński przyznał natomiast, że choć często się spierają, jest bardzo dumny ze swojej córki. „Dopowiem, że na szczęście Maja odziedziczyła urodę po mamie, a po mnie charakter niestety i często się sprzeczamy. Oboje uważamy, że mamy rację (...) i z tego wynikają jakieś nasze kłótnie, ale mogę powiedzieć, że naprawdę Maja jest super dzieckiem, nastolatką. Nie mamy z nią kłopotów, jedyny to, o którym sama powiedziała, to u niej w pokoju jest wiecznie bałagan i mówi, że sprzątnie to jutro". Najwięcej emocji wzbudził jednak temat pierwszej miłości córki. Aktor przyznał, że długo obawiał się chwili, gdy Maja przedstawi mu chłopaka. „Bałem się bardzo tej chwili. Chciałem, żeby moja córka miała chłopaka fajnego, kulturalnego, miłego i takiego ma. Nie sądziłem, że kiedyś to powiem, naprawdę". Nowy partner Mai zrobił na nim tak dobre wrażenie, że postanowił napisać wiadomość do jego mamy. „Napisałem do mamy chłopaka, że bardzo dobrze wychowała syna i bardzo cieszę się, że moja córka spotyka się z pani synem. Jak to napisałem i kliknąłem, to mówię, nie wierzę, że to napisałem [...] Ujął mnie tym, że zabrał moją córką na pierwszą randkę na spektakl, w którym grałem". CZYTAJ TEŻ: Małżeństwo wystawione na próbę? Paulina Chylewska i Marcin Feddek stanęli przed wyzwaniem. Najbliższe tygodnie nie będą łatwe Wspólnie na premierze. Kilkanaście godzin później wszystko się zmieniło Jeszcze w czerwcu 2026 roku Tomasz Oświeciński i niemal 17-letnia Maja razem pojawili się na premierze filmu „Dzień objawienia”. Aktor nie ukrywał dumy z córki, która od lat rozwija się zawodowo i ma na koncie role m.in. w „Na Wspólnej”, „Kobietach mafii”, „Miłości do kwadratu jeszcze raz” oraz „Pierwszej miłości”. Nic nie zapowiadało jednak, że następny dzień okaże się dla rodziny niezwykle trudny. Maja trafiła do szpitala i przeszła pilną operację wyrostka robaczkowego. Tomasz Oświeciński wrócił później wspomnieniami do dramatycznych wydarzeń podczas seansu filmowego. „Chciałem ją natychmiast wynieść na rękach z sali, żeby nie robić paniki, ale Maja prosiła: 'Tato, proszę, nie rób paniki, ja wytrzymam, to tylko brzuch'." Jak relacjonował, przez resztę filmu obserwował córkę, która siedziała z podkurczonymi nogami i płakała z bólu. Przed samą operacją nastolatka bardzo przeżywała zabieg. Ojciec wspominał: „Maja bardzo stresowała się przed operacją. Na co dzień jest odważna, chce iść na medycynę i zostać chirurgiem, a tutaj nagle dopadł ją ogromny strach przed narkozą i bólem". Operacja zakończyła się powodzeniem, a aktor nie krył wdzięczności wobec lekarzy. Poinformował również, że wszystkie zawodowe zobowiązania córki zostały tymczasowo odwołane, aby mogła spokojnie wrócić do zdrowia. Dziś najważniejsza jest rekonwalescencja Mai i jej powrót do pełni sił. Historia Tomasza Oświecińskiego i jego córki pokazuje, jak silna więź może łączyć rodzica z dzieckiem mimo upływu lat. Aktor nie tylko wspiera Maję w rozwijaniu aktorskiej kariery, ale również towarzyszy jej w najważniejszych momentach życia – tych radosnych i tych pełnych niepokoju. Ostatnie wydarzenia związane z nagłą operacją były dla rodziny trudnym doświadczeniem, jednak zabieg zakończył się pomyślnie. Rodzina może powoli odetchnąć z ulgą. Źródło: Plejada.pl, JastrząbPost.pl, telemagazyn.pl. CZYTAJ TEŻ: Rozwiedli się w przyjaźni, bez medialnego rozgłosu. Anja Rubik i Sasha Knezevic byli wzorową parą. Tak modelka wspomina ten związek