To nie żart. Ten aktor od 30 lat dostaje wypłaty za film, w którym go nie było
Sam Rockwell, laureat Oscara, od ponad 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za film, w którym... nie zagrał! Aktor wyznał w podcaście, że jego scena nigdy nie została nakręcona, a mimo to umowa gwarantuje mu wypłaty za dystrybucję filmu. Poznaj niezwykłe kulisy tej sytuacji.
W świecie Hollywood, gdzie wszystko wydaje się możliwe, czasami rzeczywistość potrafi zaskoczyć bardziej niż filmowy scenariusz. Sam Rockwell, znany i ceniony aktor, od trzech dekad otrzymuje wypłaty za film, w którym... nigdy nie zagrał. Choć jego scena nie została nawet nakręcona, umowa zawarta na początku kariery zapewniła mu stałe wynagrodzenie. Jak to możliwe? Kulisy tej niezwykłej sytuacji są równie fascynujące, co absurdalne. Sam Rockwell i jego "niewidzialna" rola z 1989 roku W 1989 roku Sam Rockwell, dziś znany z takich produkcji jak „Trzy billboardy za Ebbing”, „Zielona mila” czy „Biały lotos”, otrzymał rolę w filmie „Wesprzyj się na mnie” (ang. „Lean on Me”). Obok niego o angaż ubiegali się również Michael Imperioli oraz Kevin Corrigan. Ku zaskoczeniu wszystkich, to właśnie Rockwell dostał szansę na udział w produkcji reżyserowanej przez Johna G. Avildsena – zdobywcę Oscara za „Rocky'ego”. Jednak ostatecznie widzowie nigdy nie zobaczyli Rockwella w tej produkcji. Podczas nagrań filmowcy nie dotarli do sceny z jego udziałem, a ze względu na ograniczony budżet i konieczność optymalizacji kosztów, postanowili aktora „puścić”, rezygnując z dalszej współpracy. Umowa silniejsza niż obecność na ekranie Mimo że Rockwell nie wypowiedział w filmie ani jednej kwestii, ani nie pojawił się nawet na ekranie, jego podpisana wcześniej umowa miała dalekosiężne skutki. Jak wyznał w podcaście „Happy Sad Confused”, nie został oficjalnie zwolniony – po prostu jego scena nie została zrealizowana, a twórcy nie chcieli płacić mu za cały tydzień pracy za jedną linię dialogu. To jednak nie zakończyło tej historii. Na mocy zawartego kontraktu, aktor od 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za emisję filmu „Wesprzyj się na mnie” w telewizji kablowej, dystrybucję na płytach DVD, emisję w syndykacji oraz w serwisach streamingowych. Ile pieniędzy dostaje Rockwell za "Wesprzyj się na mnie"? Chociaż Sam Rockwell nie podał konkretnej kwoty, sam przyznaje, że nie są to wielkie pieniądze. Dla porównania Reece Thompson, który w „Titanicu” zagrał „irlandzkiego chłopca” i wypowiedział zaledwie trzy kwestie, otrzymuje rocznie od 100 do 200 dolarów z tytułu praw autorskich. W przypadku Rockwella, który nie zagrał nawet jednej sceny, wypłaty mają charakter symboliczny, lecz regularny – co czyni tę sytuację jeszcze bardziej zaskakującą. Kto jeszcze był związany z tym filmem? „Wesprzyj się na mnie” to film oparty na prawdziwej historii, w którym główną rolę zagrał Morgan Freeman. Wciela się on w dyrektora szkoły, który stosując kontrowersyjne metody, próbuje uchronić placówkę przed przejęciem przez zarząd komisaryczny. Produkcja porusza problematykę narkotyków wśród młodzieży i dramatycznie niskich wyników nauczania. Reżyserem filmu był John G. Avildsen – autor sukcesów takich jak „Rocky”. Mimo że Rockwell nie pojawił się w finalnym montażu, jego nazwisko pozostaje nierozerwalnie związane z tą produkcją – choćby za sprawą wypłat. Nietypowe przypadki wynagrodzeń w Hollywood Historia Sama Rockwella to jedna z tych anegdot, które pokazują, jak nieprzewidywalny może być świat show-biznesu. Często mówi się o aktorach, którzy przez lata otrzymują wynagrodzenie za jedno zdanie w filmie czy serialu. W tym przypadku jednak Rockwell nie wypowiedział żadnej kwestii, a mimo to jego umowa zapewniła mu stały dopływ środków. To niecodzienna sytuacja, która pokazuje, jak istotne są szczegóły zawarte w kontraktach w branży filmowej – i jak mogą one wpłynąć na przyszłość aktora, nawet jeśli fizycznie nie pojawił się na planie zdjęciowym. Źródło: kultura.gazeta.pl
Rodzinny dom pod Lubinem był jej pierwszą sceną. A ekspresyjne ciotki – jej najlepszym kursem aktorstwa
Joanna Kołaczkowska, niezapomniana gwiazda kabaretu Hrabi, zmarła, pozostawiając po sobie niezliczoną ilość wspomnień i wzruszeń. W wyjątkowym wywiadzie zdradzała, że to rodzinny dom w Dziesławiu pod Lubinem oraz otaczające ją silne, charakterne kobiety – mama i ciotki – były jej pierwszą publicznością, a zarazem najważniejszymi nauczycielkami scenicznej ekspresji.
Joanna Kołaczkowska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego kabaretu – nie tylko przez swój wyjątkowy talent, ale i niezwykłą charyzmę sceniczną. Zmarła, pozostawiając po sobie pustkę, której nie da się wypełnić. Jej droga artystyczna zaczęła się nie na profesjonalnej scenie, lecz w rodzinnym domu w Dziesławiu pod Lubinem. To tam, w otoczeniu silnych i ekspresyjnych kobiet, narodziła się jej umiejętność obserwacji, która z czasem przerodziła się w fenomenalny warsztat komediowy. Joanna Kołaczkowska nie żyje – kabaret stracił swoją carycę Joanna Kołaczkowska, uznawana za najzabawniejszą kobietę w Polsce, odeszła. Nazywana „carycą kabaretu”, przez lata była filarem legendarnego kabaretu Hrabi, a wcześniej grupy Potem. Publiczność kochała ją za niepowtarzalne poczucie humoru, talent do śpiewu, brawurowe wcielanie się w różne typy ludzkie oraz odwagę sceniczną, która nie znała granic. Była jednocześnie perfekcyjna i szalona, wycofana prywatnie, a szalenie ekspresyjna na scenie. ZOBACZ TEŻ: Joanna Kołaczkowska po raz ostatni przemówiła do fanów. Nikt nie przewidział, co się stanie Joanna Kołaczkowska: dom rodzinny, Dziesław pod Lubinem – scena dzieciństwa i obserwacji Kołaczkowska urodziła się w Lubinie, lecz najważniejsze wspomnienia z dzieciństwa wiążą się z Dziesławiem – niewielką miejscowością pod Lubinem, gdzie mieszkała jej rodzina. To tam, w domu dziadków, znalazła swoje pierwsze „sceniczne” miejsce – zasłonkę z ludowym wzorem w ciemnym pokoiku. Leżąc za nią, wsłuchiwała się w rodzinne rozmowy i obserwowała świat zza bezpiecznej przegrody. „Czułam się bezpiecznie” – wspominała w wywiadzie z Joanną Nojszewską dla Twojego Stylu. Śmierć ojca, gdy miała zaledwie pięć lat, sprawiła, że jako dziecko wycofała się emocjonalnie. Stała się uważną obserwatorką, co później miało fundamentalne znaczenie w jej karierze scenicznej. „Byłam czujna, żyjąca jakby za ścianą” – mówiła o sobie. CZYTAJ TEŻ: Joanna Kołaczkowska nie bała się śmierci. Jej słowa poruszają dziś do łez Ekspresyjne ciotki i mama – kobiety, które zbudowały Joannę Kołaczkowską Rodzina Kołaczkowskiej była duża – mama miała ośmioro rodzeństwa. Kobiety z tej rodziny, jak sama mówiła artystka, były silne, ekspresyjne i charakterne. Obserwowanie ich w kuchni, przy stole, podczas kłótni i godzenia się, było dla małej Asi jak kurs aktorstwa. Ciotki chodziły po ogrodzie w samych stanikach, bo kostiumów kąpielowych się wtedy nie nosiło. „To były kobiety z charakterem” – wspominała. Choć same może nie zdawały sobie z tego sprawy, były pierwowzorami wielu postaci odgrywanych przez Kołaczkowską na scenie. Gdy oglądały ją w kabarecie, mówiły: „cała nasza Stembalska” albo „cała Janka”. Widziały w niej siebie nawzajem, choć żadna nie widziała w niej samej siebie. Największą inspiracją była jednak mama. Kobieta, która miała własną wizję rzeczywistości i ją egzekwowała. Jej powiedzonka – takie jak „oka nie wyjmiesz” czy „ale gloria idzie” – trafiły wprost do skeczy kabaretu Hrabi. Czytaj też: Miała 5 lat, gdy straciła najbliższą osobę, jej mama milczała przez lata. Dzieciństwo Joanny Kołaczkowskiej nie należało do najłatwiejszych Z obserwatorki do królowej kabaretu – początki wielkiego talentu Już jako dziecko Kołaczkowska potrafiła rozbawić rówieśników – w podstawówce naklejała na ząb czarny papierek i parodiowała dorosłych. Początkowo próbowała uciec od sceny – ukończyła technikum ogrodnicze, potem studia pedagogiczne – ale kabaret i tak ją odnalazł. Do świata artystycznego wciągnął ją Adam Nowak, obecnie znany muzyk, z którym występowała w Zielonej Górze – mieście uznawanym za kolebkę polskiego kabaretu. Z kabaretem Potem, a następnie Hrabi, związała się na całe życie. Ich spektakle omijały politykę i kościół, skupiały się na emocjach i relacjach. To właśnie tam Kołaczkowska rozwijała swój literacki, abstrakcyjny styl. Publiczność pokochała ją za brawurowe role i pełne humoru, ale i empatii spojrzenie na świat. Zobacz również: Czuła, że to coś więcej niż kabaret. Misja Joanny Kołaczkowskiej zaczęła się od jej własnego kryzysu Kołaczkowska o miłości do sceny i publiczności „Na scenie czuję, że ludzie mnie lubią. Dzięki kabaretowi bardziej kocham świat” – mówiła na łamach Twojego Stylu. To zdanie doskonale oddaje jej podejście do sztuki i życia. Scena była dla niej miejscem bliskości z ludźmi, wyrażania emocji, ale i źródłem siły, która pomagała jej radzić sobie z osobistymi traumami i lękami. Choć prywatnie była osobą uporządkowaną i wycofaną, publiczność znała ją jako żywiołową, pełną energii artystkę.
Wzrusza i boli. Ten hit lat 80. o Polsce porusza kolejne pokolenia
„Nie pytaj o Polskę” to więcej niż piosenka – to poruszający manifest miłości i bólu, jaki towarzyszy byciu Polakiem. Utwór Grzegorza Ciechowskiego z 1988 roku nie tylko zdobył serca słuchaczy u schyłku PRL-u, ale wciąż pozostaje aktualny i głęboko poruszający dla kolejnych pokoleń. Co sprawia, że nie można o nim zapomnieć?
„Nie pytaj o Polskę” to nie tylko jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów lat 80., ale przede wszystkim emocjonalna oda do kraju pełnego sprzeczności. Wydany w 1988 roku przez Grzegorza Ciechowskiego jako Obywatel G.C., utwór stał się wyrazem skomplikowanej relacji Polaków z ojczyzną – relacji pełnej miłości, frustracji, nadziei i bólu. W czasach upadającego PRL-u, gdy wielu szukało sensu i miejsca dla siebie, Ciechowski stworzył piosenkę, która nie tylko wzruszała wówczas, ale do dziś rezonuje w sercach słuchaczy. To muzyczny zapis emocji, które są wciąż aktualne i uniwersalne. Geneza utworu „Nie pytaj o Polskę” Wydany w 1988 roku przez Obywatela G.C., projekt solowy Grzegorza Ciechowskiego, utwór „Nie pytaj o Polskę” zadebiutował na drugiej płycie artysty zatytułowanej „Tak! Tak!”. Piosenka trafiła na listę przebojów Programu Trzeciego Polskiego Radia 26 czerwca 1988 roku, utrzymując się na niej przez 21 tygodni i przez miesiąc zajmując pierwsze miejsce. Powstała w kluczowym momencie – w okresie schyłku PRL-u. Kraj pogrążony był w kryzysie, reformy nie przynosiły oczekiwanych rezultatów, a społeczeństwo funkcjonowało w trybie przetrwania. Zaledwie 20 proc. młodych ludzi wierzyło, że w ciągu pięciu lat Polska wyjdzie z kryzysu. Coraz więcej osób rozważało emigrację. W tym kontekście „Nie pytaj o Polskę” stała się artystycznym komentarzem do rzeczywistości – lirycznym wyrazem miłości i frustracji wobec ojczyzny. Czytaj także: Zamieszkała z nim i jego rodziną, traktowała go jak brata. Justyna Steczkowska wiele zawdzięcza Grzegorzowi Ciechowskiemu Liryczny manifest miłości do ojczyzny Tekst utworu, napisany przez samego Ciechowskiego, to głęboka i złożona metafora relacji z krajem. Podmiot liryczny traktuje Polskę jak ukochaną kobietę – kochaną, ale i rozczarowującą. Wielu interpretatorów uznaje tekst za erotyk, w którym „ona” – Polska – jawi się jako obiekt bolesnej, bezwarunkowej miłości. To uczucie pełne sprzeczności – jednocześnie bliskie, ale i trudne do zniesienia. Grzegorz Ciechowski wyznał, że pierwotnie refren miał brzmieć po prostu: „Nie pytaj mnie”, bez sprecyzowania kto, o co i dlaczego nie ma pytać. Dopiero z czasem tekst ukształtował się w głęboką opowieść o ojczyźnie – tej jedynej, której nie można opuścić, mimo wszystkich jej wad. Emisja zablokowana przez cenzurę Teledysk do „Nie pytaj o Polskę”, zrealizowany przez Małgorzatę Potocką-Robakowską – partnerkę Ciechowskiego – również miał ogromne znaczenie dla przekazu piosenki. Nagrywany na warszawskiej Pradze – dokładnie na jednym z podwórek przy ul. Brzeskiej i bazarze Różyckiego – klip zachwycał czarno-białą estetyką i autentyczną atmosferą. Przedstawiał Ciechowskiego spacerującego wśród mieszkańców. Tak silne oddziaływanie wizualne nie umknęło cenzurze – emisja została początkowo zablokowana. Potocka zmontowała teledysk na nowo w Paryżu i zaprezentowała go na targach MIDEM w Cannes, gdzie spotkał się z ogromnym uznaniem. Dopiero wtedy zdecydowano się pokazać go w polskiej telewizji. Czytaj także: To hymn PRL-u, mało kto wie, jaką tajemnicę skrywa. W latach 80. nie miał sobie równych Dziedzictwo Ciechowskiego żyje dalej „Nie pytaj o Polskę” stało się jednym z najważniejszych utworów końca lat 80. – utworem, który towarzyszył przemianom społecznym i politycznym w Polsce. Piosenka nie tylko zawojowała listy przebojów – od „Panoramy” po tygodnik „Razem” – ale i zajęła dziewiąte miejsce w Polskim Topie Wszechczasów w 2008 roku. Od 2020 roku nieprzerwanie utrzymuje się na jego szczycie. Dziś, po ponad 35 latach, utwór Ciechowskiego wciąż rezonuje z Polakami. Jego znaczenie doceniły także kolejne pokolenia artystów – piosenkę coverowali m.in. Krzysztof Zalewski i Michał Szpak, a raper Eldo w 2008 roku nagrał utwór „Nie pytaj o nią”, bezpośrednio nawiązując do kultowego oryginału. Zobacz też: Małgorzata Potocka i Grzegorz Ciechowski przeżyli uczucie, które zmieniło ich na zawsze Wciąż aktualna – piosenka, która nie przemija „Nie pytaj o Polskę” nie straciła na aktualności. Wciąż oddaje skomplikowane uczucia Polaków wobec ojczyzny – od miłości, przez bunt, po akceptację. Ciechowski mówił, że stworzył „ładną piosenkę” i że to był problem – stąd próby zbalansowania emocjonalnego przekazu z dyskotekową perkusją. Paradoksalnie, właśnie ta szczerość i elegancja utworu sprawiły, że stał się ponadczasowy. To piosenka, która wzrusza i boli. Zmusza do refleksji. Jest świadectwem czasu, ale także lustrem, w którym wciąż możemy się przeglądać. Czytaj także: Ten hit lat 90. rzucił Sopot na kolana. Mało kto wie, że poruszająca ballada powstała we śnie Źródła: antyradio.pl, przystanekhistoria.pl
Najbardziej niedoceniony hit lat 90. Natalii Kukulskiej ? Posłuchaj, a zrozumiesz
„Światłoczuła” to nie tylko muzyczny manifest wrażliwości, ale też jedna z najbardziej niedocenionych piosenek lat 90. Utwór z albumu „Światło” to opowieść o pragnieniu bliskości i emocjonalnej obecności, która – mimo swej siły – umknęła uwadze szerokiej publiczności.
Gdy w 1996 roku Natalia Kukulska nagrała „Piosenkę światłoczułą”, miała zaledwie 20 lat. Była już uznaną artystką, ale jej najnowszy album „Światło” zapowiadał zupełnie nowy etap kariery – dojrzalszy, bardziej introspektywny, w duchu soulu, R&B i nowoczesnego popu. Mimo że głównym przebojem promującym krążek stał się utwór „Dłoń”, to właśnie „Światłoczuła” otwierała album – zmysłowa, wielowarstwowa i jakby stworzona do odkrywania jej warstwa po warstwie. Geneza powstania „Światłoczułej” „Piosenka światłoczuła” została nagrana we wrześniu 1996 roku w legendarnym Studio Andrzeja Puczyńskiego w Izabelinie. To właśnie tam, w towarzystwie producentów Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i samej Kukulskiej, powstał utwór, który otwierał album „Światło”. Za kompozycję odpowiadał Kuleczka, tekst napisał Ryszard Kunce, a Natalia współprodukowała całość. Piosenka ukazała się jako drugi singiel z albumu, na promocyjnej płycie CD znalazły się trzy wersje: podstawowa, remix od Music Gamblers oraz wersja z udziałem rapera Bogusza Bilewskiego Juniora. Mimo że utwór otrzymał szansę medialną (singiel zawierał też wywiad z Hieronimem Wroną), nie zdobył takiej rozpoznawalności jak na to zasługuje. Zobacz też: Tę piosenkę przed laty zaśpiewali kultowi artyści. Teraz usłyszymy ją w wykonaniu wielkich gwiazd. Tajemnice hitu PRL Tekst i sens – co przekazuje „Światłoczuła” „Światło – nosisz je w sobie” – te słowa to początek jednego z najbardziej metaforycznych i zmysłowych tekstów w dorobku Kukulskiej. To wyznanie osoby, która odczuwa brak i samotność, ale dostrzega w drugiej osobie coś, co daje ciepło i nadzieję. Światło symbolizuje tu zarówno miłość, jak i duchowe ukojenie – coś, co „nie zgaśnie choćbyś chciał”. To utwór o pragnieniu emocjonalnej bliskości, o nieustannym dążeniu do tego, by choć raz jeszcze poczuć się bezpiecznie w obecności drugiej osoby. Każdy wers jest jak czuły dotyk – subtelny, delikatny, a przy tym pełen tęsknoty. Kukulska śpiewa, że chce „choć jeden raz przy nim znowu ogrzać się” – ten wers powraca jak mantra, odzwierciedlając potrzebę światła w życiu. W wywiadzie dla PANI z 2023 roku artystka opowiedziała o swojej wrażliwej naturze oraz pracy nad tekstami: „Początkowo większość tekstów moich piosenek pisał mój ówczesny chłopak – Rysio Kunce. Razem inspirowaliśmy się poezją. Kocham wrażliwość Wisławy Szymborskiej i Jonasza Kofty”. Ta pasja do poetyckiego piękna i emocjonalnych detali jest słyszalna w każdym wersie „Światłoczułej”. ZOBACZ TEŻ: W dniu urodzin matki przekazała wspaniałe wieści, wszystko potwierdziła. Fani nie kryją radości Dlaczego utwór pozostał niedoceniony W tamtym czasie polska scena muzyczna zmieniała się dynamicznie – królowały proste hity, dance, euro pop. Piosenka z głębokim, filozoficznym tekstem, soulowo-funkową aranżacją i zmysłowym wokalem była propozycją wymagającą – może nawet zbyt subtelną na masowy odbiór. Nie pomagał też fakt, że „Światłoczuła” nie była intensywnie promowana w radiu, nie powstał do niej teledysk, a sama Kukulska była bardziej kojarzona z popowymi przebojami niż intymnymi balladami. Mimo to wielu fanów i recenzentów uważa ten utwór za perełkę z płyty „Światło”. Aranżacja i produkcja muzyczna To nie tylko tekst czyni „Światłoczułą” wyjątkową. Produkcja utworu – wspólne dzieło Wojciecha Kuleczki, Mirosława Hodunia i Natalii Kukulskiej – opiera się na delikatnych warstwach klawiszy, subtelnym beacie i niemal aksamitnym wokalu. W tle można usłyszeć głosy znanych artystów chóralnych, takich jak Renata Dąbkowska czy Natalia Niemen, które wzbogacają brzmienie o kolejne emocjonalne rejestry. To prawdziwy przykład stylowego popu z wpływami R&B i soulu, jakiego dziś szuka się w twórczości światowych artystek pokroju Sade, Norah Jones czy Aaliyah. Muzyczna dojrzałość tej kompozycji aż dziwi, biorąc pod uwagę młody wiek artystki w chwili jej powstawania. CZYTAJ TEŻ: Do kogo ta piękność jest podobna? Natalia Kukulska pokazała nowe zdjęcia córki – Ania Dąbrówka wygląda zjawiskowo Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Dla wielu fanów Natalii Kukulskiej to właśnie ten utwór stanowi klucz do zrozumienia jej ewolucji artystycznej. Jest też jednym z tych utworów, które zyskały drugie życie wśród nowego pokolenia słuchaczy. W dobie rosnącej popularności muzyki refleksyjnej i minimalistycznej, „Światłoczuła” może na nowo znaleźć swoją publiczność. To utwór, który nie tylko się nie zestarzał – on dopiero teraz zaczyna wybrzmiewać w pełni. Miejsce „Światłoczułej” dziś – gdzie jej słuchać Choć nie zdobyła szczytów list przebojów, dziś „Światłoczuła” dostępna jest w serwisach streamingowych – Spotify, Apple Music, YouTube. Co ciekawe, właśnie na YouTube widać, jak silne emocje ten utwór nadal budzi. Komentarze pod teledyskiem są pełne nostalgii, zachwytu i niedowierzania, że piosenka nie zdobyła większej popularności. „Nie rozumiem czemu te hity nie mają nawet miliona wyświetleń!! (...) Ludzie wracajcie słuchać lat 90.!” – pisze jeden z komentujących. Inny dodaje: „Natalia śpiewasz piosenkę, której ludzie nie rozumieją po dziś dzień. Zapal światło w swoim sercu i podążaj za nim…”. Fani dostrzegają nie tylko wartość muzyczną, ale też estetykę: „Gdybym miała wybrać najbardziej stylowy teledysk oddający ducha lat 90-tych, to byłby to właśnie ten!”. I wielu z nich nie ukrywa emocji: „Najbardziej niedoceniona artystka współczesnej Polski! Mama jest z Ciebie dumna Pani Natalio”. To komentarze, które mówią więcej niż jakakolwiek recenzja. To dowód, że „Światłoczuła” żyje, rezonuje i – choć cicho – dociera do serc tych, którzy naprawdę słuchają. ZOBACZ TEŻ: Cud ocalił jej życie, chwile przed tragedią rozmawiała z Anną Jantar. „Mówiła, że nie chciała wracać sama" Źródła: JazzSoul.pl, Viva.pl, YouTube, Lista Przebojów Trójki, POPlista RMF FM – brak archiwalnych pozycji utworu „Światłoczuła”, wikipedia.pl
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
On był tenisowym buntownikiem, ona królową kortów. Dla tej miłości oboje rzucili wszystko
Choć Andre Agassi zakochał się w Steffi Graf od pierwszego wejrzenia w 1992 roku, na ich wspólne życie trzeba było poczekać aż do 1999. On — amerykański buntownik kortów. Ona — spokojna, pełna klasy niemiecka mistrzyni. Ich miłość to opowieść o cierpliwości, determinacji i… zerwanych zaręczynach.
Miłość Andre Agassi i Steffi Graf to jedna z najbardziej poruszających historii w świecie sportu. Oboje byli ikonami tenisa, odnosili wielkie sukcesy, ale ich drogi do siebie wiodły przez wiele lat, pełnych zwrotów akcji, złamanych serc i niespełnionych marzeń. Zaczęło się od zauroczenia na ekranie telewizora, a skończyło na wspólnym życiu, z dala od fleszy aparatów i tenisowych kortów. To opowieść o cierpliwości, determinacji i prawdziwym uczuciu, które nie poddało się presji sławy ani przeszłości. Steffi Graf i Andre Agassi: miłość od pierwszego wejrzenia, która musiała poczekać Andre Agassi po raz pierwszy zobaczył Steffi Graf, gdy ta udzielała wywiadu francuskiej telewizji. Jak wspominał w autobiografii „Open”, „jakby mnie piorun strzelił”. Był oczarowany jej „niewymuszoną gracją oraz naturalną urodą” i próbował nawiązać kontakt po French Open, jednak bez odzewu. W 1992 roku, po wygranym Wimbledonie, marzył, by zatańczyć z nią na tradycyjnej kolacji mistrzów. Chociaż miał wtedy dziewczynę i twierdził, że był to „otwarty związek”, uczucia wobec Steffi były silne. Niestety, do tańca nie doszło, a jedynym „pocieszeniem” było oficjalne przedstawienie się. Steffi nie odwzajemniała wtedy jego zainteresowania. Czytaj też: Iga Świątek w sukni za kilka tysięcy i niezwykłym tańcu z Sinnerem. Ten moment skradł show Wimbledonu! Po latach prób — wspólny trening, który wszystko zmienił W 1999 roku Agassi zakończył swoje małżeństwo z Brooke Shields. Chwilę później ponownie skierował swoje uczucia ku Steffi Graf. Niemka była wówczas w związku z Michaelem Bartelsem. Gdy Agassi zaproponował wspólny trening, była zaskoczona. Nie wiedziała wtedy, że Amerykanin już się rozwiódł. Po wspólnych ćwiczeniach Andre nie mógł przestać o niej myśleć. Wysyłał kwiaty, próbował wyrazić swoje uczucia, a podczas Wimbledonu wręczył jej własnoręcznie stworzoną kartkę urodzinową. To wtedy Steffi zapytała ukradkiem, jak się z nim skontaktować. Wkrótce umówili się na spotkanie w San Diego. Steffi Graf i Andre Agassi: zerwane związki, publiczne zaskoczenie i ślub na podwórku W sierpniu 1999 roku Steffi Graf ogłosiła zakończenie kariery. Miesiąc później media obiegła wieść o jej rozstaniu z Michaelem Bartelsem. Bartels był zszokowany: „Nie miałem pojęcia, że Steffi i Andre są parą. [...] To mnie oszołomiło”. Tymczasem relacja Agassiego i Graf rozwijała się w błyskawicznym tempie. W październiku 2001 roku para pobrała się w Las Vegas. Bez tortu, sukni, gości — tylko z matkami jako świadkiniami. Ślub odbył się na ich podwórku, a zamiast obrączek mieli kawałki rafii. Cztery dni później na świecie pojawił się ich syn Jaden Gil. ZOBACZ TEŻ: Światowa klasa, nie do poznania! Iga Świątek w jedwabnej sukni Victorii Beckham olśniła wszystkich Rodzicielstwo i życie poza kortem W 2003 roku urodziła się ich córka, Jaz Elle. Już wtedy Agassi i Graf postanowili, że ich dzieci nie zostaną tenisistami. Słowa dotrzymali — Jaden zajął się baseballem, a Jaz została trenerką fitness. Para świadomie unikała medialnego rozgłosu, skupiając się na rodzinie i wychowywaniu dzieci z dala od tenisowej presji. Steffi Graf i Andre Agassi: po 20 latach wciąż zakochani W 2004 roku Andre Agassi wygłosił pełne wzruszeń przemówienie podczas wprowadzenia żony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. „Nigdy nie definiowałaś siebie przez to, co osiągnęłaś. [...] Twoje życie głęboko nas poruszyło” — mówił. Steffi z trudem powstrzymywała łzy: „Najlepszą częścią touru było to, że wpadłam na ciebie”. Po dwóch dekadach Agassi nadal mówi o niej z podziwem i miłością. W 2019 roku w rozmowie z „Bildem” wyznał: „Każdego roku życzę sobie, żeby została ze mną przez następne 20 lat”. SPRAWDŹ TEŻ: Tak wyglądało życie sióstr Świątek za zamkniętymi drzwiami. Siostra tenisistki ujawnia zasady, jakich musiały przestrzegać Źródła: przegladsportowy.onet.pl
W latach 90. kochały się w nim wszystkie Polki. Płakały, gdy się ożenił. Ale to małżeństwo nie należało do najłatwiejszych
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez 30 lat uchodzili za wzór zgodnego małżeństwa. Poznali się podczas wywiadu, zakochali się, pobrali, doczekali dwóch synów. Ich związek przetrwał wiele trudnych momentów, aż w 2023 roku doszło do rozstania. Co sprawiło, że tak silna relacja nie przetrwała próby czasu?
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez trzy dekady byli małżeństwem. Ich historia zaczęła się w latach 90., kiedy dziennikarka umówiła się na wywiad z aktorem. Wywiad przerodził się w romans, a po roku wzięli ślub. Przez trzy dekady wspólnego życia zbudowali wspólny dom, doczekali się dwóch synów. Wydawali się przykładem fajnej pary. W 2023 roku gruchnęła wieść o ich rozstaniu, która dla wielu była zaskoczeniem. Potem nadeszła separacja, wreszcie formalne rozstanie. Co się stało? Rafał Królikowski i Dorota Mirska: początki relacji – od wywiadu do ołtarza Byli power couple lat 90. Młodzi, zdolni, zakochani. On uwielbiany aktor, ona dziennikarka. Poznali się w 1994 roku, gdy Dorota Mirka przeprowadziła z Rafałem Królikowski wywiad podczas przygotowań do spektaklu „Śluby panieńskie”. Grał tam uwodziciela Gustawa. Mieli więc rozmawiać o sztuce uwodzenia. Jak Rafał Królikowski wspomina to pierwsze spotkanie? „Zobaczyłem piękną, młodą kobietę i zaśmiałem się w duchu myśląc, że przecież nie mogę z nią o tym rozmawiać i nie będę odkrywał swoich kart. Rozmawialiśmy na wiele różnych tematów, które nas wspólnie zajmowały. Głównie filmy i teatr. Aby zrobić autoryzację, zaprosiłem Dorotę do Muzeum Narodowego na wystawę wybitnej malarki, Meli Muter, którą akurat przygotowała moja profesor, jeszcze ze szkoły teatralnej”, opowiadał w rozmowie z „NaTemat”. To spotkanie zainicjowało zażyłość, która przerodziła się w miłość. W 1995 roku stanęli na ślubnym kobiercu, a ich więź wzmocniło narodzenie dwóch synów: Piotra (1998) i Michała (2002). Ich więź, zawodowe sukcesy oraz wizerunek harmonijnej rodziny uczyniły ich ikoną show-biznesu – jednak emocje bywają subtelne i nie zawsze trwałe. Dorota Mirska i Rafał Królikowski – życie prywatne poza kamerami Choć para dawała się często obserwować publicznie, oboje bardzo dbali o swoją prywatność. Dom w Sulejówku był miejscem spokoju i zwyczajnego życia, za którym oboje tęsknili po intensywnych dniach pracy. Dorota Mirska nie wszystko w pracy męża akceptowała, bez zastrzeżeń. W wywiadach Rafał wspominał, że jego żona reagowała wręcz fizycznie na sceny miłosne w filmach – wychodziła lub zamykała oczy. "Trudno jest kochającej dziewczynie patrzeć, jak jej mąż leży rozebrany obok innej. Dorota przy takich scenach wychodzi albo zamyka oczy. Aktorstwo naraża bliskich sobie ludzi na niepokoje. Ja wiem, że pewne sytuacje ją bolą, ale to, co jest między nami, jest naprawdę mocne", opowiadał Rafał w wywiadzie dla "Twojego Stylu". Rafał Królikowski: ciągłe zabieganie i depresja polskiego Hugh Granta Rafał Królikowski to jeden z najpopularniejszych polskich aktorów. Miał świetny debiut w filmie Andrzeja Wajdy „Pierścionek z orłem w koronie”. Grał w takich hitach, jak „Ciało”, „Superprodukcja”, „Czas honoru”, „Druga szansa”. Zawsze się podobał – miał klasyczną urodę, wdzięk, klasę. Urok dżentelmena. Można go uznać za polskiego Hugh Granta. Trudno się dziwić, że kochało się w nim wiele dziewczyn. Sceny miłosne należą do pracy aktora. Ale można też zrozumieć, że takie, nawet drobne napięcia mogły kumulować się przez lata. Zwłaszcza w kontekście intensywnego trybu życia – dla Rafała Królikowskiego, co za tym idzie dla jego rodziny codziennością były poranne wyjazdy aktora, bieganie z planu na plan, trudy codziennego życia – zaciągnięty na budowę domu kredyt we frankach, który jak miecz wisiał nad głową. W końcu przedwczesne odejście brata, wspaniałego aktora Pawła Królikowskiego w 2020 roku. Wszystko to przełożyło się na depresję u Rafała Królikowskiego. Wspominał, że wyszedł z choroby także dzięki pomocy żony. W pandemii to ona była zapracowana, mogła zdalnie prowadzić portal o zdrowiu, on jako aktor musiał zwolnić, pracował w ogródku, medytował, uprawiał jogę. Wspólne życie z dala od fleszy, Rafał Królikowski o poszanowaniu tajemnic Ich styl życia – ciepły, dyskretny, autentyczny – budował autentyczny obraz rodziny, która dobrze funkcjonuje nie tylko na scenie. Rafał Królikowski miał na ten temat swoją teorię… „Szczególnie w poważnych związkach musimy się opierać na szczerości i zaufaniu. Inaczej nie osiągniemy porozumienia i bliskości. Z drugiej strony nie można się od razu otwierać. Kobieta zawsze musi być tajemnicza – jeżeli odkryjemy wszystkie karty, to przestaniemy wzbudzać zainteresowanie. Są tajemnice, które należy zachować dla siebie, są takie granice, jakich nigdy nie można przekraczać, nawet w stałych związkach. Każdy ma momenty, gdy chce być sam. Należy dać partnerowi trochę wolności, nie być za bardzo wścibskim i zaborczym”, tłumaczył w jednej z rozmów. Mówił także: "Jestem mężem jednej kobiety od ponad 20 lat. (...) Trzeba po prostu się starać, żeby było dobrze. Pielęgnować to uczucie, walczyć o nie, wspierać się w trudnych momentach. Może to zabrzmi banalnie, ale przyda się też odrobina zaufania, tolerancji i cierpliwości. I tyle." , tłumaczył w magazynie "Show". Kryzys w związku, rozstanie Ta recepta długo się sprawdzała, w mediach społecznościowych aktor często publikował zdjęcia z małżonką. Wydawali się szczęśliwi, byli uśmiechnięci. Dużo razem podróżowali – na 25. rocznicę ślubu wybrali się do Australii. Do tego był jeszcze Zanzibar czy Wielka Brytania. Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się w 2021 roku – to ostatni czas, kiedy byli widziani razem. Ale wiadomo było, że ich synowie dorastają, dom się zmienia. W rozmowie z "Vivą" aktor tłumaczył: „Jest to taki moment w życiu rodzica, kiedy musi trochę inaczej poukładać swoje klocki. Dzieci stają się bardziej samodzielne, nie wymagają codziennej opieki. My, rodzice, mamy więcej czasu dla siebie i musimy zagospodarować tę przestrzeń, chociaż rodzicami będziemy do końca. Zawsze będziemy wspierali nasze dzieci, może rzadziej się kontaktując, ale będziemy to robić przez cały czas”. Dopiero dwa lata później, w 2023 roku tabloidy zaczęły informować o cichym rozwodzie. Media powoływały się na informatorów twierdzących, że Dorota Mirska-Królikowska już wróciła do panieńskiego nazwiska i formalne dokumenty zostały załatwione „po cichu”. Potwierdzić to miał bliski znajomy pary – jego słowa nie pozostawiały żadnych złudzeń... „Rozwiedli się, zresztą Dorota zdążyła już zmienić nazwisko — jeszcze do niedawna oficjalnie posługiwała się dwuczłonowym Mirska-Królikowska" Oczywiście, jak przy rozwodach bywa, nie zabrakło wielkich emocji. Mimo medialnej burzy, która rozpętała się w związku z tymi doniesieniami, sami zainteresowani nigdy nie komentowali sensacyjnych informacji. Wydaje się, że tak jak przez wiele lat, tak i teraz unikają medialnego zgiełku... Co było powodem rozstania? Może nie było jednego konkretnego powodu, a narosłe przez lata żale, zawiedzione oczekiwania, nieporozumienia. Jak w przypadku wielu innych par. To wiedzą oni sami, i jeśli nie chcą o tym publicznie opowiadać, można to jedynie uszanować. Milczenie w mediach – świadomy wybór czy ból po rozstaniu? Plotek oczywiście nie brakowało. Para jednak konsekwentnie milczała, by uniknąć hałasu i nie zranić, tych których kochają najbardziej - swoich synów. Piotr Królikowski skończył Akademię Sztuk Pięknych, zajmuje się fotografią i projektowaniem. Młodszy Michał jest studentem Krakowskiej Akademii Teatralnej, gra już w kilku produkcjach, miedzy innymi w serialu "Śleboda". Po rozstaniu z żoną Rafał Królikowski wrócił do aktywnej pracy – występuje w teatrze i telewizji, zapowiada udział w nowych projektach. Jego była żona znów używa nazwiska Mirska, na mediach społecznościowych dziennikarki można było zobaczyć jej zdjęcie z Rzymu, już bez męża. Oboje wybierają dystans, ale i odpowiedzialność — finansową, emocjonalną i partnerską wobec dzieci. Nadal są rodziną, tyle że w zmienionej formule.
To miała być rola życia, a skończyło się załamaniem. Po latach wyszło na jaw, jak Żuławski traktował gwiazdę "Opętania"
Isabelle Adjani i Andrzej Żuławski – ta relacja zostawiła jej blizny na całe życie
Andrzej Żuławski pracował z wieloma wybitnymi aktorkami. Jedną z nich była wielka francuska gwiazda Isabelle Adjani uchodząca za piękność wszech czasów. Kiedy ją poznał Adjani zrobiła już międzynarodową karierę, ale mieszkała w małym mieszkanku na paryskim poddaszu z mężem i małym synkiem. Miała przerwę w karierze, nikt jej nie chciał ze względu na trudny charakter. Rola u Żuławskiego w filmie „Opętanie” – „Possession” przywróciła ją do aktorskiej pierwszej ligi. Ale aktorka o mało nie przypłaciła jej utratą życia. Andrzej Żuławski — znajomość z Isabelle Poznali się w 1981 roku, Adjani była już wtedy wielką gwiazdą. Jako 17-latka zaczęła grać na scenie paryskiego narodowego teatru La Comedie Francaise. Wystąpiła w słynnym filmie „Miłość Adeli H”, za tę rolę otrzymała nominacje do Oscara. Zagrała w genialnym „Lokatorze” Polańskiego, byłą miłością wampira w „Nosferatu” z Klausem Kinskim. Jest jedyną francuską gwiazdą, która zdobyła pięć Cezarów dla najlepszej aktorki. "Opętanie" to psychologiczny horror o rozpadzie małżeństwa, w atmosferze zdrady, nieufności, kłótni, emocjonalnego rozchwiania, szaleństwa. Parę grają Isabelle Adjani i gwiazdor późniejszego "Jurrasic Park", Sam Neill. Andrzej Żuławski tworzył scenariusz filmu w czasie osobistego kryzysu po rozwodzie z Małgorzatą Braunek. Ktoś napisał, że film jest taki, jakby reżyser przelał na niego całą złość po własnym nieudanym małżeństwie. Scenariusz, inspirowany jego doświadczeniami, opowiada o małżeńskim rozpadzie i emocjonalnym chaosie. Isabelle Adjani, będąca już uznaną aktorką, początkowo odrzuciła rolę, obawiając się intensywności postaci. Żuławski nie chciał, żeby grała, ale naprawdę wchodziła w emocjonalne stany postaci, którą grała — Anny. Dzięki namowom operatora Bruno Nuyttena, jej ówczesnego partnera, zgodziła się na udział w projekcie. Burzliwy związek odcisnął piętno na jej życiu Praca nad "Opętaniem" była dla Adjani niezwykle wymagająca. Jej relacja zawodowa z Żuławskim szybko przerodziła się w burzliwy związek, który odcisnął piętno na ich życiu osobistym i zawodowym. Żuławski, dążąc do autentyczności, wymagał od aktorów pełnego zaangażowania emocjonalnego. Adjani, wcielając się w postać Anny, przeżywała na planie skrajne emocje, co doprowadziło ją do załamania nerwowego. Po latach przyznała, że rola ta była dla niej traumatyczna i potrzebowała czasu, by się z niej otrząsnąć. Sam Żuławski wspominał spotkanie z Isabelle Adjani tak: "Mieszkała na strychu kamienicy w Paryżu ze swoim małym synkiem i mężem. Mieszkanko jej pożyczył, tak zwane służbowe, w jakich gosposie domowe mieszkały we Francji pod dachami, aktor Donald Sutherland. I ona tkwiła w tym mieszkaniu, nikt jej nie chciał. Zagrała za związkowe minimum w filmie "Opętanie", za grosze, i była bardzo szczęśliwa, że ją chcą, przez co była zdyscyplinowana i chciała dobrze wypaść — tłumaczył reżyser. "Opętanie" uchodzi dziś za jeden z największych filmowych skandali lat 80. A zarazem za film niezwykły i kultowy. Scena zbliżenia między kobietą a potworem mieszkającym w pustym domu małżonków do dziś uważana jest za jedną z najbardziej szokujących w historii kina. A to zagrała Adjani. ZOBACZ TEŻ: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Isabelle Adjani uwielbiała Żuławskiego i nie mogła go znieść Relacja Andrzeja Żuławskiego i Isabelle Adjani nie ograniczała się tylko do pracy zawodowej. Ich związek był pełen namiętności, ale także konfliktów. Adjani, mimo trudności, była zafascynowana reżyserem i jego wizją artystyczną. Jednak intensywność ich relacji prowadziła do emocjonalnego wyczerpania aktorki. Adjani rzeczywiście godziła się na wszystko, czego chciał od niej polski reżyser. Sam Neill w rozmowie z "The Independent" opowiadał, że Żuławski kazał mu naprawdę spoliczkować Adjani podczas jednej ze scen. Neill mocno oponował. "Adjani podeszła do mnie. Powiedziała: Sam, musisz to zrobić. Musisz. Więc musiałem to zrobić. To była najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem na planie filmowym", wspominał aktor. Adjani myślała, że to koniec jej kariery W jednym z wywiadów aktorka przyznała, że praca z Żuławskim była dla niej tak obciążająca, że przez długi czas nie mogła wrócić do równowagi psychicznej. Żuławski podczas komentarza do wydania DVD "Opętania" wyjawił, że aktorka próbowała nawet odebrać sobie życie. Ona sama myślała, że ten film zakończy jej karierę. Tak powiedziała Andrzejowi Żuławskiemu: „To koniec mojej kariery. Nie masz prawa tak głęboko zaglądać w ludzką duszę”. Mówiła, że Żuławski znęcał się nad nią i manipulował nią. A jednak go doceniała. Zresztą jej rola przeszła do historii, jak i sam film. I nie był to żaden koniec kariery, zagrała potem choćby w "Królowej Margot", chyba najbardziej znanym filmie z jej udziałem. Ale na tym planie musiało się dziać coś niesamowitego, bo nawet twardziel Sam Neill ujawnił, że praca nad tym filmem była dla niego wyjątkowo trudna. "Kręciliśmy w Berlinie Zachodnim" u szczytu zimnej wojny. To był porąbany, ku*****o surrealistyczny czas. Żądał od nas o wiele więcej, niż mogliśmy dać. Prosił o więcej, niż powinien prosić reżyser". Isabelle Adjani, chociaż dzisiaj uchodzi za wielką legendę i divę francuskiego kina nigdy nie miała szczęścia w miłości. Na jej życiu i karierze chyba najbardziej zaważył nieudany związek z brytyjskim aktorem Danielem Day- Lewisem, który ją porzucił i nie chciał uznać ich syna za swoje dziecko. Rozstali się w gniewie, ona powiedziała, że wielkie namiętności nie przeradzają się na ogół w wielkie przyjaźnie. Potem związała się z muzykiem Jeanem Michelem Jarrem, rozstali się w 2004 roku po dwóch latach związku. W 2017 roku wyznała, że jest samotniczką, a szczęście przychodzi do niej z wnętrza. Od końca lat 80. była podejrzewana o to, że jest chora na AIDS i wiele lat zajęło jej zdementowanie tej plotki. Chociaż mówiła, że takie urojone diagnozy są bardziej filmowe niż niejeden jej film. SPRAWDŹ TEŻ: Była wielką gwiazdą lat 80. i ikoną Hollywood. Dzisiaj ma 71 lat i jest nie do poznania
Był najważniejszym mężczyzną jej życia. Profesor Ewa Łętowska o miłości, która nigdy się nie kończy
To opowieść o miłości, która przetrwała wszystko – od studenckich lat bez grosza, przez wspólne sukcesy naukowe, aż po samotność po nagłej stracie. Profesor Ewa Łętowska i jej mąż Janusz Łętowski stworzyli niezwykły związek, oparty na partnerstwie, wspólnych pasjach i bezgranicznym zaufaniu.
To była miłość, która nie potrzebowała wielkich gestów, ale trwała przez dekady. Profesor Ewa Łętowska, wybitna prawniczka, nie mówiła nigdy o odejściu męża jedynie w kategoriach straty. Mówiła o życiu bez drugiej osoby – tej, z którą przez lata dzieliła każdy dzień, każde zdanie, każdy wyjazd. Ewa Łętowska męża poznała jeszcze na studiach, był miłością jej życia Ewa Łętowska jest wybitnym profesorem prawa, kobietą-instytucją. W latach 80. była pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Jest autorytetem prawniczym, ale niewielu z nas kojarzy się z gorącymi uczuciami, miłością , rodziną. Tymczasem jej historia jest niezwykła. Z mężem Januszem Łętowskim poznali się na studiach prawniczych. Podobnie, jak ona został profesorem prawa. Ich pierwsze spotkanie? Siedzieli razem na wykładzie i on rozlał atrament na jej notatki. Ewa, wtedy Ołtarzewska wiedziała, że wyjdzie za mąż za kolegę z roku. Jej rodzina odnosiła się do tego bez entuzjazmu, obawiając się, że mąż może przeszkadzać w karierze naukowej młodej studentki. Ale ona wiedziała doskonale, że jest odwrotnie, że wraz z gronem kilkorga jeszcze kolegów stanowią „pakiet” wzajemnie się utwierdzający w ambicjach i aspiracjach intelektualnych. Kontynuacji tego klimatu oczekiwała w małżeństwie. Z Januszem Łętowskim pobrali się na początku lat 60. rok po zakończeniu studiów. Czytaj też: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Ewa i Janusz Łętowscy: Zaczynali od zera, żyli biednie Jako młodzi ludzie zaczynali wszystko wspólnie, żyli biednie, brakowało im pieniędzy. Długo nie mieli własnego mieszkania. W latach 60. nie można było nawet wziąć kredytu na mieszkanie, nie było takich kredytów. Jak wspominała profesor Ewa Łętowska pierwszego skromnego M3 na warszawskim osiedlu „Za Żelazną Bramą” doczekali się w 1969 roku, „miałam prawie 30 lat, byłam już po doktoracie. Wciąż tam mieszkałam, obejmując funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich w 1987 roku. Wiele osób myślało, że to żart, bo wiedzieli, że tam są naprawdę marne mieszkania. Nauka życia. To były również czasy ubogie w możliwości. Nie kusił wielki świat, nie było szans na studiowanie za granicą", mówiła w rozmowie dla "Vivy". Janusz Łętowski był od żony o rok starszy, urodził się w 1939 roku w Warszawie. Jego ojciec był oficerem AK, walczył w Powstaniu warszawskim. Po wojnie siedział kilka lat w więzieniu, a gdy go wypuścili, szybko zmarł. Janusza Łętowskiego wychowywała matka. Jak mówiła profesor Ewa Łętowska „Teściowa była mądrą kobietą, wychowała syna tak, że absolutnie nie miał żadnych maczystowskich ciągot”. Stworzyli partnerski związek, znany w środowisku równo ciągnący tandem prywatny i zawodowy. "Byliśmy dosyć popularną parą, więc ulubioną zabawą kolegów było zastanawianie się, kto kogo ciągnie do góry, kto komu coś napisał. Co było o tyle prawdziwe, że faktycznie, jak pracowaliśmy w tandemie, bywało tak, że jakąś rzecz, w której byłam lepsza, ja mu napisałam. I vice versa. Bardzo uczciwie zbudowaliśmy partnerski związek", opowiadała profesor Łętowska w "Vivie". To mąż namówił ją, by przyjęła funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Powiedział: spróbuj, a ja zdejmę ci z głowy dom. I tak zrobił. „Nie wiedziałam, ile kosztuje bułka, to był zresztą okres reformy Balcerowicza, ceny szalały, a ja nie miałam o niczym pojęcia. Jak skończyłam kadencję, usłyszałam: „A teraz czas zejść z obłoków” (śmiech), mówiła profesor Łętowska w jednej z rozmów. Nie tylko pisali wspólnie artykuły prawnicze. Mieli też wspólne zainteresowania – ich pasją była opera. Muzyka klasyczna związała ich równie silnie, jak prawo, pisali teksty, robili audycje, programy. Byli znani jako Łętowscy - para prawników, humanistów, znawców muzyki. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło Prof. Ewa Łętowska o małżeńskich relacjach: Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu Jak wspominała ich relacje? W przejmującym wywiadzie z Teresą Torańską mówiła: „Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu. Upierać to się mogę w pracy, ale w domu nie ma o co. Co będzie na obiad? Przecież to nieważne. Mnie zresztą nie zależało, czyje będzie na wierzchu. (…) My podobnie myśleliśmy. Tak, zdecydowanie podobnie. To efekt strasznie długiego czasu, jaki spędziło się razem, i rozmów. Myśmy dużo ze sobą gadali. Całymi dniami, całe życie”. Jak wspominała w morzu nieszczęść, które ich otaczało byli dziećmi szczęścia. Magdalena Bajer pisała, że pod wpływem męża, który był pragmatykiem profesor Ewa Łętowska stała się, jak sama mówiła: „stałocieplna, poniżej temperatury wrzenia”. Ich najdłuższe rozstanie? Trwało 3 miesiące na 40 lat związku. Profesor Ewa Łętowska wyjechała do Berlina, uważała że traci czas zawodowo. A, że była tam bez męża nic ją nie cieszyło. „Nie dobrze ten Berlin wspominam, bo byłam sama”, wspominała. Ich życie prywatne i zawodowe przeplatało się. Gdy Janusz Łętowski odszedł nagle, na serce, pozostawił po sobie pustkę, której nie da się wypełnić słowami. Czytaj także: Villas nie chciała jej znać, Dowbor miała do niej żal. Liczne konflikty i kosmiczne długi zrujnowały Irenę Dziedzic Pejzaż bez niego Profesor Łętowski odszedł przedwcześnie w wieku 59 lat. Zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona. Oboje wiedzieli, co to oznacza. Ale zanim choroba zdążyła się rozwinąć, dało o sobie znać serce. Profesor Ewa Łętowska musiała nauczyć się żyć na nowo, sama. W książce „Są” z 2007 roku Ewa Łętowska opowiadała Teresie Torańskiej, że o swoim mężu – Januszu - po jego śmierci myśli nieustannie. Że już nie poprowadzi audycji o operze, bo zawsze robili to razem. Że w żałobie sięgnęła po antydepresanty. Że na powrót Łętowskiego wciąż czekają ich psy - Klucher i Hawaj. Że długo nie mogła słuchać płyt, które wspólnie kolekcjonowali 40 lat. Że wszystko straciło sens, bo zabrakło celu. Że nie samotność jest najgorsza, tylko poczucie beznadziei. Jak mówiła w pierwszych miesiącach była tylko ściana albo sufit, zależnie od tego gdzie patrzyła. Długo zajęło jej znalezienie rytmu życia, który nie będzie tylko przeżywaniem pustki. Przez czterdzieści lat zbierali płyty –katalogowanie tego zbioru stało się dla niej czymś więcej niż archiwizacją. To forma kontaktu, echo rozmów, których już nie ma. „Popatrz, Łętowski, jakie to fajne” – mówiła do siebie. Małżeństwo jako teatr – scena, na której gra się razem Dla Ewy Łętowskiej małżeństwo to nie mit ani instytucja. To teatr – ale nie dramatyczny, tylko pełen życzliwości, autoironii, dialogu. „Byliśmy dla siebie i aktorami, i publicznością” – mówi. On był bardzo towarzyski, lubił błyszczeć, opowiadał anegdoty, ona go w tym wspierała, bo ceniła jego towarzyskość, choć sama nie znosiła wieczornych imprez i koktajli. Ich wspólne życie nie było jednak bajką – to była codzienna, solidna praca nad relacją. „Zawsze uważałam, że tyle mam od życia, ile włożę”. Kiedyś wyjeżdżali nawet na konferencje razem, byle być obok. Ich największym wspólnym odkryciem był święty Nektariusz, odnaleziony przypadkiem w Grecji, w Koryncie na ikonie w cerkwi. Teraz jego ikona wisi nad jej łóżkiem. "A tłumy na via Appia są zawsze młode", cytowała Bernarda Shaw. I mówiła: Świat trwa. Pomimo. "Bardzo się pilnuję, by na plecy innych nie ładować swoich problemów. Bo ludzie są kochani, okazali mi wiele sympatii, mają dużo cierpliwości. Ale nie lubią nieszczęść. Mają prawo ich nie lubić. I są zajęci. Trzeba ich brak czasu uszanować. Nikt nie ma prawa oczekiwać od świata, że świat będzie się nim zajmował. Świat ma swoje sprawy", tłumaczyła w rozmowie dla "Wysokich Obcasów" Praca dawała jej odskocznie, pozwalała „odfajkować dzień, tydzień, miesiąc”. Ale też tworzyła poczucie celu. „Najgorsze to brak horyzontu”. Teraz sama sobie stawia zadania, sama się mobilizuje. Profesor Ewa Łętowska ma 85 lat. Nadal jest cenioną i znaną prawniczką, komentatorką naszej rzeczywistości. Czytaj także: Niewinne spojrzenia na korytarzach TVP przerodziły się w burzliwy romans. A potem przyszła zemsta
Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Podejmowanie w kinie historii biograficznych niezmiennie cieszy się dużą popularnością. Dużo łatwiej jest nam zaangażować się w fabułę, jeżeli wiemy, że wydarzyła się naprawdę, tym bardziej, jeżeli ukazuje ona owiane tajemnicą życia i meandry sławy znanych osób. Przedstawiamy zestawienie 7 najlepszych filmów biograficznych.
Filmy biograficzne to nie tylko rekonstrukcja życia sławnych postaci, ale przede wszystkim opowieści o emocjach, dramatach i przemianach. Przenoszą widza w świat autentycznych doświadczeń, ukazując zarówno wzloty, jak i bolesne upadki. Dzięki mistrzowskim rolom aktorskim i dopracowanym scenariuszom tego typu produkcje często trafiają do serc widzów, a także podbijają największe festiwale filmowe. W naszym zestawieniu znalazły się zarówno obrazy o artystkach i politykach, jak i o ikonach muzyki – każda z tych historii zostawia trwały ślad w pamięci. 1. „Frida” reż. Julie Taymor, 2002 Frida Kahlo zapisała się na kartach historii jako jedna z największych artystek XX wieku. Swoim charakterystycznym stylem przyczyniła się do rozwoju surrealizmu w sztuce, ale jej życie dalekie było od ideału. Film biograficzny „Frida” to pasjonująca historia niezłomnej kobiety, która w walce o siebie i swoje ideały nie cofnie się przed niczym. W postać malarki wcieliła się Salma Hayek, której rola przyniosła nominacje do Oscara, a u jej boku stanął Alfred Molina jako Diego Riviera. Oboje stworzyli parę, której chemia wprost przebija się przez ekran. „Frida” to historia o bólu, pasji i tworzeniu, które stało się manifestem kobiecej siły. To film nie tylko dla pasjonatów sztuki, ale także dla tych, którzy kochają kino pełne emocji i kolorów. 2. „Spacer po linie” reż. James Mangold, 2005 James Mangold na swoim koncie ma wiele cenionych w historii kina dzieł, z czego wyróżnić można „Przerwaną lekcje muzyki” czy „Le Mans ‘66”, a jego ostatnia produkcja „Kompletnie nieznany” wzbudziła niemałe kontrowersje. „Spacer po linie” to historia legendy muzyki country Johnny’ego Casha i jego miłości do June Carter, z poruszającymi występami Joaquina Phoenixa i Reese Witherspoon, która za tę rolę uhonorowana została Oscarem. Mimo wyraźnego biograficznego fundamentu to właśnie dynamika relacji ich postaci stanowi emocjonalne serce opowieści. Do grona głównych bohaterów zalicza się muzykę, a co ciekawe Phoenix i Witherspoon wykonywali wszystkie utwory samodzielnie, co tylko potęguje poczucie autentyczności. „Spacer po linie” to seans konieczny dla tych, którzy cenią niezapomniane występy aktorskie i kochają muzykę. 3. „Żelazna dama” reż. Phyllida Loyd, 2011 „Żelazna dama” to film, który przedefiniowuje klasyczny gatunek biografii fabularnych. Nie ukazuje on drogi na szczyt ani też szczególnego okresu władania, a opowiada dzieje Margaret Thatcher po zakończeniu jej kariery politycznej. Była jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci XX wieku i pierwszą kobietą na stanowisku premiera Wielkiej Brytanii, która na zawsze zmieniła bieg historii. „Żelazna dama” bierze na warsztat nie tylko ikoniczną postać, ale także przygląda się temu, jaką cenę zapłaciła za władzę – jako kobieta, żona i matka. W główną rolę wcieliła się ulubienica wielkiego ekranu — Meryl Streep. To naprawdę doskonała rola tej aktorki, która nie tylko wciela się w Thatcher fizycznie, ale przede wszystkim wnika w jej psychikę, pokazując ją jako silną, konsekwentną, a jednocześnie kruchą i samotną osobę u schyłku życia. Ten film to intymne studium pamięci i poszukiwania tożsamości, które zwinnie zestawiane jest z retrospektywnymi scenami z okresu politycznej świetności. 4. „Jackie” reż. Pablo Larrain, 2016 W historii politycznej Stanów Zjednoczonych wyróżnić można wiele zamachów na głowy państwa, ale jedna z nich wzbudza największe emocje. Do morderstwa F. Kennedy’iego doszło w 1963 roku w trakcie transmitowanego na żywo przejazdu pary prezydenckiej przez Elm Street w Dallas. Film „Jackie” nie skupia się jednak na 35. prezydencie USA, a na życiu jego żony tuż po jego śmierci. Narracja produkcji osnuta jest wokół pierwszego wywiadu, którego udziela po tragedii, tworzy to pretekst do przedstawienia jej stanowiska i strony w tym wydarzeniu. Oszczędzając na dialogach, jesteśmy świadkami najintymniejszych, a zarazem najcięższych momentów, przez które przechodziła pierwsza dama. W tę postać wcieliła się niezastąpiona Natalie Portman, która perfekcyjnie oddała klasę, determinację i głęboko skrywane emocje Jackie. To film niełatwy w odbiorze, małomówny i sugestywny, który tworzy jeden z najciekawszych portretów psychologicznych w swoim gatunku. 5. „Bohemian Rhapsody” reż. Bryan Singer, 2018 Chociaż od premiery tego filmu minęło już 7 lat, to grono jego fanów stale się powiększa. To fabularna opowieść o jednym z najbardziej charakterystycznych głosów w historii całej muzyki. Freddie Mercury do dziś pozostaje postacią kontrowersyjną, która przełamywała standardy w branży i tabu społeczne. Ale to także niezwykle kompleksowa historia legendarnego zespołu Queen, którego utwory zapisały się na listach przebojów wszech czasów. „Bohemian Rhapsody” to dzieło wykonane z rozmachem i niespotykaną precyzją, dzięki której udało się odtworzyć złożoną biografię wokalisty. W rolę Mercurego wcielił się Rami Malek, którego poruszający występ uhonorowany został Oscarem. To film o poszukiwaniu tożsamości i walce o niezależność, tym samym porusza tematy uniwersalne, stając się dostępnym dla każdego widza. 6. „Judy” reż. Rupert Goold, 2019 „Judy” to wzruszająca opowieść o ostatnich miesiącach życia gwiazdy, która zasłynęła swoją niezapomnianą rolą Dorotki w „Czarnoksiężniku z krainy Oz” – Judy Garland. Film skupia się na londyńskim epizodzie artystki, która w 1968 roku wyjeżdża do Wielkiej Brytanii, by dać serię koncertów. Judy na scenie błyszczy, a za kulisami walczy o emocjonalne, finansowe i fizyczne przetrwanie. W tytułową rolę wcieliła się Renee Zellweger, która w tej kreacji wręcz znika – na rzecz Judy. Aktorka nie tylko śpiewa, ale też wciela się w Garland z taką siłą i czułością, że trudno oderwać wzrok. Jej występ był szeroko komentowany, a jeszcze bardziej nagradzany m.in. BAFT’ą, Złotym Globem i Oscarem. „Judy” to film o sławie, która nie chroni przed samotnością, ale też o tym, jak potężna potrafi być sztuka, nawet gdy ciało i dusza są już zmęczone. 7. „Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody” reż. Kasi Lemmons, 2022 Od jej śmierci minęło już 13 lat, ale jej legenda jest wciąż żywa. Whitney Houston była niekwestionowaną królową muzyki pop, soul i R’n’B przełomu millenium. Biografia ukazuje najważniejsze etapy z życia artystki — od pierwszych występów w chórze gospel po toksyczny związek z Bobbym Brownem. W postać Houston wcieliła się nadzieja młodego pokolenia, Naomie Ackie, która ze szczególną uważnością ukazuje charyzmę wokalistki. Ten film to nie tylko muzyczny hołd, ale też próba uchwycenia fenomenu artystki, która podbiła świat, ale przez całe życie zmagała się z presją, samotnością i oczekiwaniami innych. Reżyserka nie koloryzuje jej historii i odważnie podejmuje próby ukazania ciemnych stron życia artystki, co nadaje tej historii autentyczności. Lemmon, tym obrazem, przypomina również jak rewolucyjna była obecność czarnoskórej kobiety w mainstreamowej branży muzyki pop w latach 90. SPRAWDŹ TEŻ: Jej matka nawet po latach wierzyła, że wróci z gór. Poruszający dokument o polskiej himalaistce na Netflixie. Nie można się oderwać Tekst: Weronika Zontek
Nowy dokument tego oscarowego reżysera już dostępny na Netflix. To zjawiskowa opowieść o jednej z najgroźniejszych ryb na świecie
Jeżeli pamiętacie oscarowy dokument „Czego nauczyła mnie ośmiornica” to z pewnością spodoba wam się najnowszy film tego reżysera. W „Zaklinaczce rekinów” ponownie zanurkujemy w podwodny świat, aby zmierzyć się z jego surową naturą i mitem filmu „Szczęki”.
Dokument „Zaklinaczka rekinów” to nie tylko historia fascynującego świata podwodnych drapieżników, ale przede wszystkim portret kobiety, która ryzykuje wszystko, by chronić to, czego większość z nas się boi. Ocean Ramsey, razem ze swoim partnerem Juanem Oliphantem, rzuca wyzwanie uprzedzeniom wobec rekinów i walczy o ich przetrwanie – nawet kosztem własnej reputacji. To film pełen emocji, sprzecznych opinii i zapierających dech w piersiach ujęć. Fabuła dokumentu „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to kompleksowa historia nieustraszonej aktywistki, która w walce o ochronę tego owianego złą sławą gatunku, gotowa jest zrobić niemal wszystko. W tym dokumencie reżyser James Reed, starał się oddać głos tym, którzy o tym świecie wiedzą najwięcej, tak więc, zarówno narratorką, jak i główną bohaterką jest tytułowa zaklinaczka – Ocean Ramsey. Przed kamerą oraz w oceanicznych wodach wspiera ją jej wieloletni współpracownik i partner – Juan Oliphant. To właśnie oni i ich osobiste historie stanowią główną oś fabularną filmu. Nie brakuje w nim także wypowiedzi ekspertów, naukowców, marynistów i osób, które miały szansę przeżyć bliższe spotkanie z rekinami. Niespełna 40- letnia Ramsey pochodzi z Hawajów i jak sama wskazuje, od zawsze czuła wyjątkowe połączenie ze światem oceanicznym. Szybko nauczyła się pływać, nurkować, a nawet uprawiać tzw. „free diving”, czyli rodzaj nurkowania na wdechu, bez pomocy butli tlenowej. Ale to jej nie wystarczało. Rekiny nie cieszyły się renomą – uważane były przede wszystkim za zagrożenie dla ludzi w związku z wieloma odnotowanymi atakami. Nie wspominając już o tym, jak silnie oddziaływał na ten mit thriller Spielberga z 1975 roku „Szczęki”. Rekiny były więc brutalnie i masowo wybijane, nie tylko na Hawajach, a w ich obronie przez wiele lat nie zdecydował się stanąć nikt… poza Ramsey. Jej przygoda rozpoczęła się, gdy poznała Oliphanta, który w tym duo pełni rolę operatora kamery i to właśnie jemu zawdzięczamy znaczną część zdjęć w filmie. Do dziś, wspólnymi siłami, próbują zmienić obraz tego gatunku w oczach opinii publicznej oraz realnie wpłynąć na prawo ochrony tych zwierząt. ZOBACZ TEŻ: Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy Kontrowersje związane z działalnością Ocean Ramsey Działalność Ramsey wzbudzała i niezmiennie wzbudza nie lada kontrowersje, szczególnie w kręgach akademickich i naukowych. Aktywistce zarzuca się przede wszystkim brak eksperckiego wykształcenia, lecz także ingerencję w dziką naturę. Ramsey, nurkując z rekinami, często stara się nawiązać z nimi kontakt fizyczny. Jeden z naukowców wypowiadających się w dokumencie skomentował ten fakt słowami: „Oglądaj, ale nie dotykaj”. Inni natomiast próbują znaleźć w jej metodzie to, co najlepsze – jako jedna z niewielu prowadzi tak bliskie, częste i wnikliwe obserwacje. Na podstawie kompleksowej dokumentacji Oliphanta, wiele środowisk naukowych mogło rozszerzyć swoje dotychczasowe badania i dookreślić specyfikę danych gatunków rekinów. Celem pary jest przede wszystkim zdemitologizowanie obrazu tych zwierząt w oczach opinii publicznej oraz edukacja w tym zakresie. Konto na Instagramie Ocean Ramsey posiada ponad 2 miliony obserwujących, a jej odważna działalność wielokrotnie była na językach światowych mediów. Ale do największych kontrowersji należy ich biznes. Duet prowadzi rekreacyjne zajęcia nurkowania z rekinami dla turystów, co prowokuje do dyskusji na temat czystości ich intencji oraz stawia zarzut o komercjalizację i chęć zysku w związku z ich badaniami. Recenzja filmu dokumentalnego „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to dokument, obok którego trudno jest przejść obojętnie. Odwaga i otwartość aktywistów, nie tylko pobudza do refleksji o statusie naszego ekosystemu, lecz także inspiruje do działania. To również kompleksowa historia osób, które ryzykując własnym życiem, przekraczają wszelkie granice w imię większego dobra. Niezwykłe zdjęcia, które znalazły się w filmie, hipnotyzują i skutecznie udowadniają, że wszystko to, co myśleliśmy, że wiemy o rekinach, może być błędne. Mimo dokumentalnego charakteru film trzyma w napięciu, a to dzięki stylowi reżysera, który bezbłędnie łączy fakty z dramatycznymi tonami. „Zaklinaczka rekinów” to warta uwagi produkcja, która zadaje istotne pytania o granice ludzkiej eksploatacji natury oraz granice aktywizmu. Gdzie oglądać „Zaklinaczkę rekinów”? Światowa premiera dokumentu miała miejsce 30 czerwca tego roku. Film dostępny jest na platformie Netflix w ramach subskrypcji. SPRAWDŹ TEŻ: Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy Tekst: Weronika Zontek
Ten hymn kobiet po rozstaniu ma swoją tajemnicę. Cerekwicka zdradziła ją po 18 latach
"Na kolana" to jeden z największych przebojów Kasi Cerekwickiej, który w 2006 roku podbił listy przebojów i serca słuchaczy. Piosenka opowiada o sile kobiety i jej drodze do odzyskania siebie po trudnym rozstaniu. Poznaj historię powstania tego utworu, jego znaczenie oraz ciekawostki z nim związane.
Wydana w 2006 roku piosenka "Na kolana" promowała album "Feniks" i szybko stała się hymnem kobiet odzyskujących swoją siłę po bolesnych doświadczeniach miłosnych. Autorka tekstu, Kasia Cerekwicka, czerpała inspirację z własnych przeżyć, co nadało utworowi autentyczności i głębi emocjonalnej. Piosenka zdobyła uznanie zarówno słuchaczy, jak i krytyków, stając się jednym z najważniejszych utworów w karierze artystki. Kulisy powstania hitu "Na kolana" „Na kolana” powstało w wyjątkowo emocjonalnym momencie życia Kasi Cerekwickiej. Artystka nie spodziewała się, że piosenka stanie się swoistym hymnem wszystkich kobiet po rozstaniu. "Nie chciałam, żeby to była piosenka wywołująca w nas jakieś uczucia nienawiści, negatywne. Ma dawać, nie tylko kobietom, ale wszystkim, takiego powera, żeby stawiać granice, zawalczyć o siebie" — mówiła w rozmowie z Anną Lewandowską-Kitulek w "Pytaniu na Śniadanie". Jak sama przyznała, tekst nie jest „tylko o tym, jacy faceci są źli”, lecz o odnalezieniu siły po rozpadzie miłości. Utwór napisała sama Cerekwicka, a muzykę stworzył producent i kompozytor Piotr Siejka. Proces twórczy przebiegał bardzo intuicyjnie – emocje przelały się w słowa i dźwięki niemal automatycznie. Sukces i odbiór piosenki Kasi Cerekwickiej Piosenka szybko zdobyła uznanie zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Jej siła tkwiła w szczerości przekazu i emocjonalnej intensywności. "Na kolana" dotarło do czołówki list przebojów, w tym RMF FM i Radiowej Trójki. Słuchaczki odnajdywały w niej własne historie – o złamanym sercu, ale też o sile, jaka z tego bólu się wyłania. ZOBACZ TEŻ: Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę View oEmbed on the source website Kasia Cerekwicka wykonała "Na kolana" podczas wielu prestiżowych wydarzeń, m.in. Sopot Festival i KFPP w Opolu. Piosenka otrzymała nagrodę Superjedynki w kategorii „Przebój roku”. Utwór był też jednym z największych sukcesów radiowych 2006 roku. „Na kolana” zdefiniowało wizerunek Kasi Cerekwickiej jako artystki dojrzałej emocjonalnie, świadomej siebie i autentycznej. Dzięki temu utworowi wokalistka zyskała ogromną popularność i została zapamiętana jako głos pokolenia kobiet, które przeszły przez ból i wyszły z niego silniejsze. Ciekawostki związane z piosenką "Na kolana" Mało kto pamięta, że „Na kolana” brało udział w polskich preselekcjach do Eurowizji w 2006 roku. Ostatecznie piosenka nie została wybrana jako reprezentant Polski, ale występ w konkursie przyniósł jej dodatkową rozpoznawalność. Choć utwór ma już 18 lat, w ostatnich latach przeżywa renesans w mediach społecznościowych. Fragmenty piosenki wykorzystywane są w TikTokowych filmikach, często w kontekście siły kobiet i empowermentu. Dzięki temu „Na kolana” trafia do nowego pokolenia słuchaczy. TYLKO NA VIVA.PL: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji
Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę
To jeden z najbardziej poruszających utworów polskiej muzyki lat 80. – nostalgiczny, pełen emocji i bardzo osobisty. Choć zna go niemal każdy, mało kto zna prawdziwą historię stojącą za słowami „Jolka, Jolka pamiętasz…”. Jak powstał ten kultowy hit Budki Suflera i co naprawdę zainspirowało jego autora?
W środę 18 września 2024 roku media obiegła smutna informacja o śmierci Felicjana Andrzejczaka. Miał 76 lat. Od dłuższego czasu miał zmagać się z chorobą, zaś bezpośrednią przyczyną jego zgonu był wylew. W odejście legendarnego wokalisty Budki Suflera wprost trudno uwierzyć: wydawał się człowiekiem wręcz niepokonanym. Zawsze uśmiechnięty, pogodny, wspierający. Scena była jego żywiołem. Ale już więcej na niej nie zaśpiewa... Przypominamy historię największego przeboju kultowej formacji z Lublina, którą głos Felicjana Andrzejczaka uczynił nieśmiertelną. Kim była słynna Jolka? Hymn lat 80., wyjątkowy tekst Marka Dutkiewicza Zacznijmy od początku. To były lata 80. Czasy, kiedy „Budka suflera” szukała drugiego wokalisty, obok Krzysztofa Cugowskiego; kiedy grał w niej jeszcze na gitarze Jan Borysewicz, a teksty pisał znakomity Andrzej Mogielnicki. Ale tym razem Romuald Lipko postanowił zamówić tekst do swojej kompozycji u Marka Dutkiewicza. „Jolka, Jolka pamiętasz…” jest cały czas tak popularną piosenką, że nawet nie warto przytaczać jej słów, więc tylko fragment: „Jolka, Jolka, pamiętasz lato ze snu, Gdy pisałaś: "tak mi źle, Urwij się choćby zaraz, coś ze mną zrób, Nie zostawiaj tu samej, o nie". Żebrząc wciąż o benzynę, gnałem przez noc, Silnik rzęził ostatkiem sił, Aby być znowu w Tobie, śmiać się i kląć, Wszystko było tak proste w te dni. Dziecko spało za ścianą, czujne jak ptak, Niechaj Bóg wyprostuje mu sny! Powiedziałaś, że nigdy, że nigdy aż tak słodkie były, jak krew Twoje łzy Emigrowałem z objęć Twych nad ranem, Dzień mnie wyganiał, nocą znów wracałem, Dane nam było, słońca zaćmienie, Następne będzie, może za sto lat. Piosenka po raz pierwszy została wykonana w warszawskim klubie „Park” w 1982 roku. Potem zaczęła ją grać „Trójka". Szybko stała się przebojem. Miała świetny szlagwort: „Jolka, Jolka pamiętasz...". Od razu wprowadzał słuchaczy w bardzo osobistą historię będącą trochę wspomnieniem, a trochę rozrachunkiem z dawną miłością. Było w niej też sporo odniesień do ówczesnej rzeczywistości, choćby to żebranie o benzynę, której w latach 80. zawsze brakowało. Zobacz też: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku Prawdziwa Jolka, prawdziwy hit W dodatku, jak się okazało Marek Dutkiewicz opisał w piosence swoją historię. Naprawdę przez jakiś czas spotykał się z pewną Jolką R. którą poznał nad morzem w Karwi, latem 1982 roku. Przyjechała tam na wakacje z synem, jej mąż pracował wtedy na budowie w Anglii, by zarobić pieniądze. Marek Dutkiewicz spędzał wakacje w Dębkach. Para spotykała się pod osłoną nocy. Kiedy ich znajomość się skończyła, postanowił utrwalić ją i zapisać w notatkach. Cała historia opowiedziana w piosence jest więc prawdziwa. A stało się tak dzięki Jolce, która dała Dutkiewiczowi swoją zgodę na opisanie ich miłosnej przygody w piosence. Nie było to takie oczywiste, bo w utworze rozpoznał się szybko jej mąż. Gdy po kilku latach wrócił z Anglii, spotkali się z Dutkiewiczem. Mąż Jolki był wściekły, ale jednocześnie czuł się wyróżniony, że jest bohaterem takiego przeboju. Piosenka o romansie i o zdradzie nie przysłużyła się tej parze, małżeństwo się rozpadło. Jolka nadal mieszka w Warszawie, ale z Markiem Dutkiewiczem nie ma już kontaktu. Romuald Lipko zaniemówił Romuald Lipko wspominał w jednej z rozmów, że chciał zrobić z tej piosenki polskie „Sailing”, bo był pod wrażeniem przeboju Roda Stewarta. „W pewnym sensie to się udało” – mówił. Podobno, gdy po raz pierwszy usłyszał wykonanie „Jolki” i zawodzący, płaczliwy głos Felicjana Andrzejczaka, zaniemówił. Ale dał się przekonać do tego wykonania. I było to trafienie w dziesiątkę. Poza tym piosenka miała początkowo szybsze tempo. Do spowolnienia jej namówił grupę Marek Dutkiewicz, który chciał, by historia dobrze wybrzmiała. Ekipa Budki Suflera bała się, że piosenka będzie niemiłosiernie długa. Że zrobi się z tego antyprzebój. Zmienili zdanie dopiero wtedy, gdy zobaczyli, jakie wrażenie zrobił jej tekst na dziewczynie z recepcji hotelu „Polonez” w Poznaniu. Zatrzymali się tam podczas koncertów i postanowili zrobić test. Zobacz też: Kultowa czołówka „Klanu” i tajemnica wersu o oczach. Jacek Cygan w końcu ujawnił, o kogo chodzi! Ucieczka w erotykę Marek Dutkiewicz mówił po latach: „To taka bardziej romantyczna wersja „Luz-blues, w niebie same dziury”, czyli ucieczka z klimatu stanu wojennego w erotykę. Zapis wyłącznie autentycznych wydarzeń, nie ma żadnej fikcji. Udało się „powąchać czas”. To dlatego, że utwór jest pełen autentycznych detali, przetrwał tak długo. Ale kluczem był Andrzejczak z takim jego „dziadowskim” zaśpiewem” (cytuję za blogiem mójtopwszechczasów.blogspot.com). Zobacz też: Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia Początkowo słuchacze nie rozpoznawali wykonawcy. Dopiero Piotr Kaczkowski, który grał piosenkę w „Trójce" powiedział, że to Budka Suflera. Próbowali ją śpiewać różni wokaliści, z Krzysztofem Cugowskim włącznie, ale sprawdzała się tylko w wykonaniu Felicjana Andrzejczaka. Na Polskim Woodstocku w 2014 roku odśpiewało ją słowo po słowie z wokalistą ponad 500 tysięcy młodych ludzi. Jerzy Owsiak był na początku zdziwiony, bo dla niego „Jolka..." to był „fajansowy numer”. „Kiedy usłyszałem ją po raz pierwszy, uznałem za żart, tekst wydawał mi się durny – o autobusie Arabów, o kobiecie, która się z nimi puściła, o paliwie, którego brakowało”. Powodzenie piosenki zrobiło wtedy na nim wrażenie. Okazało się, że obok „Autobiografii" Perfectu, to na pewno jeden spoza pokoleniowych klasyków muzyki pop lat 80. Wielka szkoda, że nie usłyszymy go już na żywo w wykonaniu nieodżałowanego, wspaniałego Felicjana Andrzejczaka...
Nie zdał matury, niespodziewanie dostał coś wyjątkowego. 85-latek z Kalisza zaskoczył wszystkich
Ma 85 lat, niezwykłą determinację i marzenie, które postanowił spełnić mimo przeciwności. Jego historia poruszyła całą Polskę i udowadnia, że nigdy nie jest za późno, by sięgnąć po coś więcej. Kim jest najstarszy maturzysta w Polsce 2025 roku?
Józef Peruga z Kalisza to prawdziwa inspiracja dla wszystkich, którzy wierzą, że na naukę nigdy nie jest za późno. 85-latek już po raz drugi przystąpił do matury, stając się tym samym najstarszym polskim maturzystą 2025 roku. Choć w tym roku nie udało mu się zdać egzaminów pisemnych, jego historia poruszyła całą Polskę. Najstarszy maturzysta w Polsce: historia, która poruszyła serca Rok temu z powodu choroby oczu i przebytej operacji nie poradził sobie z maturą pisemną. "Dbam o oczy. Codziennie zakrapiam je lekarstwem i wyrobiłem sobie specjalne okulary", mówił. Jednak nie poddał się – przez cały rok przygotowywał się do ponownego podejścia. "Dzisiaj wiem, że marzę już tylko o tym, żeby zdać maturę, robię to dla siebie. Na studia już się nie wybieram. Wiek i choroby już nie pozwalają", mówił w minionym roku. Egzamin zdawał z języka polskiego, niemieckiego, matematyki i geografii. I choć również tym razem wynik nie był pozytywny, pan Józef nie żałuje swojej decyzji. "Jestem i szczęśliwy, i smutny", mówił tuż po ogłoszeniu wyników, ciesząc się z sukcesu swojego wnuka, który zdał maturę w Jeleniej Górze. O przystąpieniu do matury myślał jeszcze pięć lat temu. "Wtedy maturę zdał jeden z moich znajomych. Zrobiło to na mnie duże wrażenie i pomyślałem wówczas, że ja też mogę spróbować", wyznał. Mimo to, za swój upór i determinację otrzymał Honorowe Świadectwo Dojrzałości z rąk prezydenta Kalisza, Krystiana Kinastowskiego. – "Jak widać, wiek nie ma żadnego znaczenia, jeżeli się chce i ma się marzenia. Panie Józefie, doceniamy pana wytrwałość w dążeniu do celu, ciekawość świata i chęć nauki, odwagę w podejmowaniu wyzwań. Stanowi pan inspirację dla innych, przełamując bariery pokoleniowe. Cała Polska i Kalisz z podziwem obserwowały, jak swoją postawą pokazał Pan, że szacunek do wiedzy nie zna wieku. To zaszczyt mieć takiego abiturienta w naszym mieście" – podkreślił samorządowiec. Na pamiątkowym dokumencie znalazły się słowa uznania za „odwagę, wytrwałość i godną podziwu determinację”, które mają przypominać, że nigdy nie jest za późno na spełnianie marzeń. "Gratulowali mi znajomi, obcy, których spotkałem na ulicy, a nawet policjanci", mówi Pan Józef. CZYTAJ TEŻ: Gene Hackman zostawił po sobie aż 80 mln dolarów. Ale to nie dzieci odziedziczą fortunę Kim jest Pan Józef Peruga, najstarszy maturzysta w Polsce? Pan Józef urodził się w sierpniu 1939 roku w okolicach Turku. Jako dziecko był więźniem niemieckiego obozu. Pracował jako ślusarz, kierowca autobusów i przy produkcji dywanów. Kilkanaście lat temu, za namową kolegów, ukończył technikum uzupełniające dla dorosłych, a do matury namówili go młodsi koledzy ze szkolnej ławy. Choć jeszcze niedawno deklarował, że po dwóch nieudanych próbach rezygnuje z podejść do matury, dziś zmienia zdanie. Jak informuje biuro prasowe Urzędu Miasta Kalisza – pan Józef planuje jeszcze raz spróbować swoich sił. Trzymamy kciuki za jego determinację i przypominamy: wiek to tylko liczba, a pasja do nauki nie zna granic! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mąż Bogumiły Wander zaskakuje wyznaniem. To dlatego nie chodzi często na jej grób
Był hitem końca PRLu. Mało kto wie, że mógł w ogóle się nie ukazać. Oto nieznana historia
„Aleja gwiazd” Zdzisławy Sośnickiej to jeden z największych przebojów lat 80., który niemal nie trafił do radia. Poznaj historię piosenki, która zyskała status kultowej.
W 1987 r. Zdzisława Sośnicka nagrała utwór, który miał stać się jej największym przebojem. Jednak droga „Alei gwiazd” na szczyty list przebojów nie była łatwa – początkowo piosenka została odrzucona przez redakcję radiową jako „niereprezentatywna”. Dopiero determinacja artystki i sukces w telewizyjnym konkursie sprawiły, że utwór zyskał popularność. Kulisy powstania „Alei gwiazd” Historia piosenki zaczęła się od kompozytora Romualda Lipki – kluczowej postaci w świecie polskiego popu. Tekst napisał Marek Dutkiewicz, znany z wielu radiowych hitów. Zdzisława Sośnicka podjęła się interpretacji i nadała mu wyjątkowego charakteru. Trójka artystów stworzyła coś ponadczasowego. Sośnicka, znana z mocnego, dramatycznego głosu, nadała utworowi emocjonalną głębię, której inne wokalistki mogłyby nie osiągnąć. Tekst „Alei gwiazd” był inspirowany samotnością i refleksją nad przemijaniem – tematami, które w drugiej połowie lat 80. rezonowały z publicznością. Piosenka nie jest prostym love songiem. To ballada o straconych marzeniach, mijającym czasie, o tym, co zostaje po wielkich chwilach. Jej metaforyczna warstwa przywodzi na myśl nie tylko gwiazdy estrady, ale też ulotność sławy, życia, pamięci. Nic dziwnego, że po latach utwór zyskał miano „polskiego klasyka”. Droga na szczyt: od odrzucenia do hitu „Aleja gwiazd” nie miała łatwego startu. Redakcja Polskiego Radia początkowo uznała, że piosenka „nie nadaje się do emisji” – miała być zbyt melancholijna, zbyt trudna, mało przebojowa. Sośnicka nie poddała się – wiedziała, że utwór ma potencjał. Odrzucenie przez radio było ciosem, ale nie końcem drogi. Piosenka została zgłoszona do telewizyjnego konkursu „Premiery” na festiwalu w Opolu w 1987 r. Tam wywołała poruszenie i... podział opinii. Jedni byli zachwyceni głębią i wykonaniem, inni nie rozumieli fenomenu. ZOBACZ TEŻ: Zakazany hymn PRLu był wielkim hitem lat 70. Nie spodziewasz się, o jaką piosenkę chodzi View oEmbed on the source website Publiczność zdecydowała. Sośnicka zdobyła nagrodę, a piosenka rozpoczęła triumfalny marsz po polskich domach. Wkrótce „Aleja gwiazd” rozbrzmiewała w każdym radiu, na prywatkach, w telewizji. Do dziś trudno sobie wyobrazić muzyczną panoramę lat 80. bez tego utworu. Dziedzictwo „Alei gwiazd” Dziś, po niemal czterech dekadach od premiery, „Aleja gwiazd” pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Dla Zdzisławy Sośnickiej był to przełom. Choć miała już na koncie liczne sukcesy, to właśnie ten utwór zapewnił jej status ikony. Stała się symbolem klasy i artystycznej odwagi, a „Aleja gwiazd” – jej wizytówką. Nie bez powodu utwór doczekał się licznych coverów i nawiązań – zarówno w polskich, jak i zagranicznych mediach. Dziś słuchają go nowe pokolenia, a zagraniczni słuchacze porównują go do twórczości Whitney Houston czy Barbry Streisand. To najlepszy dowód, że prawdziwa sztuka nie zna granic czasu. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy
Kamil Nożyński, znany jako Saful z Dixon37, zadebiutował na międzynarodowej scenie filmowej w "The Old Guard 2". Jak doszło do tego, że polski raper zagrał u boku Charlize Theron?
Kamil Nożyński, szerzej znany jako Saful, to postać, która zaskoczyła wielu fanów kina i muzyki. Jego droga od warszawskiego rapera do aktora w hollywoodzkiej produkcji jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji. W "The Old Guard 2" wcielił się w postać Louisa, towarzysza nieśmiertelnej Quynh. Choć rola była epizodyczna, jego obecność na ekranie nie umknęła uwadze widzów. Od Dixon37 do Hollywood – droga Kamila Nożyńskiego Jeszcze kilka lat temu jego twarz znana była głównie fanom polskiego hip-hopu. Dziś Kamil Nożyński, znany również jako Saful, zdobywa rozgłos na arenie międzynarodowej. Jego pojawienie się w drugiej części filmu "The Old Guard" – jednej z największych produkcji platformy Netflix – to dowód na to, że droga z warszawskiego blokowiska może prowadzić prosto do Hollywood. Nożyński zagrał u boku takich gwiazd jak Charlize Theron czy Chiwetel Ejiofor, a jego rola choć epizodyczna, nie przeszła niezauważona. Wielki przełom nastąpił w 2018 r., gdy Nożyński został obsadzony w głównej roli w serialu HBO "Ślepnąc od świateł" na podstawie powieści Jakuba Żulczyka. Jako Kuba Nitecki – enigmatyczny diler narkotyków obracający się w warszawskich elitach – zyskał uznanie zarówno krytyków, jak i widzów. Jego chłodna, minimalistyczna gra aktorska podkreślała psychologiczną głębię postaci. Rola ta okazała się początkiem nowego etapu w jego karierze. Debiut Kamila Nożyńskiego w "The Old Guard 2" – kulisy udziału w filmie Choć po sukcesie serialu Nożyński nie rzucił się od razu w wir nowych produkcji, jego nazwisko znalazło się na radarze międzynarodowych twórców. Do obsady "The Old Guard 2" trafił po przesłuchaniach, które przeprowadzała agencja castingowa Netflixa. "Producenci odezwali się do mnie bezpośrednio po castingu, który odbywał się przez wideo. Zaproponowali mi rolę, którą mieliśmy kręcić przez dwa dni zdjęciowe. Na miejscu okazało się, że zostaje ona przedłużona do sześciu. Poleciałem więc do Rzymu, gdzie kręciliśmy moją pierwszą scenę z Veronicą Ngo i Matthiasem Schoenaertsem, a później przenieśliśmy się prawie 700 km dalej, do malowniczego miasta Triest. [...]" — opowiadał Kamil w rozmowie z serwisem NaEkranie. ZOBACZ TEŻ: Nowy zwiastun "Wednesday" zelektryzował widzów. Na fanów z Polski czeka niespodzianka W filmie wcielił się w Louisa – człowieka z przeszłości bohaterki Quynh (Ngô Thanh Vân), która powraca w sequelu z nową misją. Dla polskiego aktora była to pierwsza okazja do pracy na planie o takim rozmachu i w tak międzynarodowym towarzystwie. Na planie filmu Nożyński miał okazję pracować z Charlize Theron. Aktorka, jak sam wspomniał, rozpoznała go z serialu "Ślepnąc od świateł", który – ku jego zaskoczeniu – oglądała i bardzo sobie ceniła. Spotkanie z laureatką Oscara i innymi światowymi gwiazdami było dla niego nie tylko wyróżnieniem, ale też potwierdzeniem, że polskie produkcje coraz częściej znajdują uznanie poza granicami kraju. Co dalej? Plany na przyszłość Kamila Nożyńskiego Kamil Nożyński nie ukrywa, że planuje rozwijać swoją karierę aktorską, ale nie rezygnuje z muzyki. Jak sam przyznaje, zamierza iść dalej w obu dziedzinach, szukając projektów, które mają sens i pozwalają mu zachować autentyczność. Po sukcesie "The Old Guard 2", zainteresowanie jego osobą wzrosło – zarówno w Polsce, jak i za granicą. Dla wielu fanów to dowód, że talent i konsekwencja mogą otworzyć drzwi nawet do najbardziej prestiżowych produkcji. SPRAWDŹ TEŻ: Jest numerem jeden na świecie. To absolutny hit Netfliksa. Długo czekał na ten sukces
Poznał ją, gdy miała 13 lat. Po latach rozpoznał po oczach i zakochał się bez pamięci
Choć Emilian Kamiński zdobył serca widzów jako aktor teatralny i filmowy, jego życie prywatne przez lata pozostawało w cieniu. Mało kto zna historię jego dwóch małżeństw i niezwykłej miłości, która zaczęła się w najmniej spodziewanym momencie.
Ponad dwa lata temu informacja o śmierci Emiliana Kamińskiego pozostawiła w wielkim smutku i niedowierzaniu świat teatru i kina. Rozpoznawalność i sympatię widzów przyniosła mu rola malarza Jerzego w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego „Szaleństwa Panny Ewy" z 1985 roku oraz Bociana w komediach Jacka Bromskiego „U Pana Boga w ogródku" i „U Pana Boga za miedzą". Fani serialu „M jak miłość" z pewnością zapamiętali go jako ojca Magdy Marszałek, a ci, którzy z sentymentem wracają do ponadczasowej bajki „Król Lew", kojarzą pana Emiliana jako tego, który użyczył głosu guźcowi Pumbie. Za to na deskach teatrów często grywał amantów, bardzo zresztą przekonująco, jednak nie była to rola, która przeszła również do prywatnego życia Emiliana Kamińskiego. Aktor niewiele o nim opowiadał, wolał prywatność zachować dla siebie, wiadomo jednak, że aktor miał dwie żony. W młodości ożenił się z dziennikarką, a drugą żonę, kobietę swojego życia, poznał w bardzo nietypowych okolicznościach, a może raczej w nietypowym czasie. Pierwszy raz zobaczył ją na castingu, kiedy miała... 13 lat. Ich drugie spotkanie odbyło się dopiero dekadę później. Emilian Kamiński: życie prywatne, pierwsza żona Młodzi, ale i ci starsi widzowie, którzy dorastali na oglądaniu bajki „Król Lew" z pewnością kojarzą postać guźca Pumby, który tuż obok surykatki, Timona, żył według zasady "hakuna matata", czyli "o nic się nie martw". Emilian Kamiński użyczył swojego głosu w kultowej animacji i związał się z tą produkcją na lata. Nie należy jednak zapominać o innych wspaniałych przedsięwzięciach aktorskich, w których artysta zachwycał widzów. Już u progu swojej kariery najbardziej kojarzył się z rolami amantów — przebojowych, romantycznych i żarliwych kochanków. Swoim urokiem scenicznym przyciągał na widownię bardzo dużo wielbicielek. Jedną z pań zasiadających na widowni Teatru Narodowego podczas spektaklu „Szkoła żon" Horacego, była licealistka Izabella Jarska. Jednak kiedy na scenę wyszedł 27-letni Emilian Kamiński, okazało się, że to nie jego się spodziewała. Była pewna, że ogląda Jerzego Matałowskiego, którego uwielbiała w roli Kolumba. Para spotkała się kilka lat później w Teatrze Ateneum. Od tamtej chwili ich znajomość zaczęła przeradzać się w wielkie uczucie. Emilian Kamiński i Izabella Jarska doskonale się uzupełniali. Jej spokój i stonowanie równoważył romantyczny i wybuchowy charakter partnera. Uwielbiała, gdy wygrywał jej na gitarze i śpiewał rosyjskie romanse. Po tym, jak stanęli na ślubnym kobiercu, zamieszkali w uroczym domku w Józefowie, a na świat przyszła ich córka, Natalia. Pierwsze małżeństwo Emiliana Kamińskiego nie przetrwało jednak próby czasu. Drogi pary zaczęły się rozchodzić. Emilian Kamiński miał bardzo napięty grafik w pracy, spędzał wiele godzin poza domem, a jego żona zaczęła realizować się w zawodzie dziennikarki. W tym czasie aktor poznał również Justynę Sieńczyłło. Para wspólnie podjęła decyzję o rozwodzie, a Izabella wyprowadziła się z córką z domu w Józefowie. Czytaj również: Elżbieta Dmoch nie opuszcza swojego mieszkania. Poruszające szczegóły z życia gwiazdy 2 plus 1 Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: historia miłości Spotkanie drugiej żony było dla Emiliana Kamińskiego zaskoczeniem. Pierwszy raz zobaczył ją jeszcze w latach 80., kiedy brał udział w produkcji serialu „Szaleństwa panny Ewy". Na castingu do głównej roli dostrzegł 13-letnią dziewczynkę, której oczy zapamiętał jeszcze na wiele lat później. Justyna Sieńczyłło nie dostała wówczas roli, o którą się starała, ale po latach podsumowała, że dobrze się stało, bo gdyby tak się stało, na pewno nie zostałaby żoną Emiliana. „On mnie zauważył i do dziś upiera się, że zapamiętał moje oczy. Drugi raz spotkaliśmy się już po 10 latach w sztuce Na szkle malowane, reżyserowanej przez Krystynę Jandę. Podczas prób coś już zaiskrzyło", wspominała Justyna Sieńczyłło w wywiadzie dla „Super Expressu”. Tę wersję wydarzeń poparł również sam aktor, który tak opowiadał o ich spotkaniu dekadę później: „Zapamiętałem niezwykłe oczy tej dziewczynki. Gdy po latach spotkałem ją w teatrze Ateneum, poznałem ją po oczach", mówił w wywiadzie dla magazynu „Tina". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgE487ua-dca4faf.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Emilian Kamiñski, Justyna Sieñczy³³o SK: czerwiec 2006, Aktorzy z ogrodem w tle, Towarzystwo Przyjació³ Dzieci Ulicy, malowanie obrazów, marynarka br¹zowa w paski, marynarka ¿ó³tobr¹zowa, sukienka czerwona, korale czerwone, przytulanie, bluzka czarna, spodnie czarne fot. Proñczyk/AKPA" title="imgE487ua-dca4faf" /> Aktorów dzieliło 17 lat różnicy, bardzo różne etapy życiowe i zawodowe — Emilian Kamiński wciąż był wtedy mężem Izabelli, miał rodzinę. Na początku zdecydował się wyznać żonie całą prawdę o tym, że zakochał się w innej kobiecie, a później zdobyć serce Justyny. Zarówno pierwsze, jak i drugie zadanie aktor potraktował bardzo poważnie. „Musiałem się trochę napracować, by zdobyć serce Justynki. Śpiewałem np. pod jej balkonem. To miały być romantyczne serenady..." - opowiadał w magazynie „Tina". Kiedy oboje byli pewni, że chcą dalej razem iść przez życie, musieli stawić czoła jeszcze kilku wyzwaniom, w tym uprzedzeniom ze strony członków rodziny. „Rodzice się martwili, specjalnie dla naszych rodzin mieszkaliśmy razem przez dwa lata, żeby pokazać, że to jest świadomy wybór, a nie romans. Miałam podpowiedź wewnętrzną, mam tzw. kobiecą intuicję", opowiadała Justyna Sieńczyłło dla „Super Expressu". Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: ślub, dzieci Dwa lata później 44-letni wówczas Emilian Kamiński i 27-letnia Justyna Sieńczyłło stanęli na ślubnym kobiercu i przyrzekli sobie miłość aż po grób. Na świat przyszli ich synowie, a w 2009 r. otworzyli swój prywatny Teatr Kamienica, w którym do dziś pracuje niemal cała ich rodzina. Udział w tym przedsięwzięciu miała nawet była żona Emiliana Kamińskiego, która przeprowadziła z nim kilka wywiadów. Życie małżeńskie Emiliana i Justyny kwitło. Aktorka w jednym z wywiadów zapewniała, że z mężem nie ma szans na nudę, zawsze jest ciekawie, a sam Emilian bardzo się zmienił. Aktor poświadczył słowa żony, podkreślając, że złagodniał, a ukochana nauczyła go sympatii do świata. „Mniej nienawidzę. Ponieważ w życiu doznałem wielu krzywd, miałem w sobie taką zapamiętałość jak wojownik. Justyna przekonała mnie, że to cecha, która przeszkadza w życiu", wyznał Emilian Kamiński w wywiadzie dla „Tiny". Czytaj również: Długo ukrywał swoją chorobę. Wdowa po Emilianie Kamińskim zdradziła bolesne szczegóły Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło, 5. urodziny Teatru Kamienica, marzec 2014 r.Ich miłość przerwała choroba i śmierć aktora. Emilian Kamiński zmarł 26 grudnia 2022 roku, miał 70 lat. „Dziś o godzinie 7.30, po długiej i ciężkiej chorobie zmarł Emilian Kamiński, twórca i dyrektor Teatru Kamienica, aktor i reżyser. Odszedł przy rodzinie, w swoim domu w Józefowie. Nie ma słów, które potrafiłyby wyrazić smutek i żal pozostawiony w naszych sercach… Pogrążeni w cierpieniu rodzina i pracownicy teatru", czytaliśmy na profilu Teatru Kamienica. Źródła: plejada.pl, cozatydzien.pl
To miał być list miłosny, a stał się hymnem pokolenia PRL-u. Kulisy tego hitu zaskakują
Piosenka „Kocham cię, kochanie moje” to jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów zespołu Maanam. Choć tekst powstał jako osobisty list miłosny Kory, szybko stał się hymnem miłości dla całego pokolenia. Komu wokalistka zadedykowała te poruszające słowa?
Wydana w kwietniu 1983 roku piosenka „Kocham cię, kochanie moje” szybko zdobyła serca słuchaczy, stając się jednym z największych przebojów Maanamu. Przez 21 tygodni utrzymywała się na pierwszym miejscu Listy Przebojów Programu Trzeciego, a jej słowa – pozornie proste, lecz niezwykle emocjonalne – przeszły do historii polskiej muzyki rozrywkowej. Utwór miał być listem miłosnym – intymnym, osobistym, dedykowanym jednej osobie. Ale los chciał inaczej – piosenka stała się publicznym wyznaniem uczuć całego pokolenia. Kulisy powstania „Kocham cię, kochanie moje” Choć wielu słuchaczy do dziś utożsamia ten utwór z uniwersalnym wyrazem miłości, jego początki były zgoła inne – to historia bardzo osobista. Tekst piosenki został napisany przez Korę Jackowską. Wokalistka była wówczas związana z jedną osobą – Markiem Jackowskim, liderem zespołu i jej ówczesnym mężem. Jako małżeństwo spędzili 13 lat. Choć ich związek przechodził burzliwy okres, tekst powstał z potrzeby serca. Kora napisała słowa jako list – szczery, bezpretensjonalny, pełen miłości, nadziei i tęsknoty, a Marek Jackowski skomponował muzykę. Tak narodziła się jedna z najbardziej znanych ballad polskiej muzyki lat 80. Piosenka szybko zaczęła żyć własnym życiem. Późniejsze interpretacje przypisywały piosenkę różnym postaciom z życia Kory. Istnieje teoria, że osobą, do której wokalistka zwracała się czule "kochanie moje", mógł być także Kamil Sipowicz, którego poznała będąc jeszcze w związku z Jackowskim. ZOBACZ TEŻ: W trakcie tej piosenki wszyscy płaczą. Hit z lat 60. rozdziera serca od pokoleń. Ta piosenka to modlitwa, której nie umiemy wypowiedzieć na głos Sukces i wpływ piosenki na polską muzykę W realiach PRL-u „Kocham cię, kochanie moje” była czymś więcej niż tylko przebojem – była rodzajem manifestu. W czasach, gdy uczucia wyrażało się ostrożnie i często przez aluzje, ta piosenka uderzała prostotą i siłą przekazu. Ludzie zakochani nucili ją swoim partnerom, puszczano ją na weselach, a nawet... w radiowęzłach szkolnych. Stała się symbolem emocjonalnej szczerości i jedności pokolenia. Piosenka do dziś pojawia się na listach przebojów wszech czasów i jest chętnie interpretowana przez młodych artystów. Tekst nie traci na aktualności – pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cytowanych w polskiej muzyce. Dla wielu to „polski odpowiednik” światowych ballad miłosnych. „Kocham cię, kochanie moje” w kontekście twórczości Kory Choć Kora napisała wiele przebojów, „Kocham cię, kochanie moje” wyróżnia się szczególnym ładunkiem emocjonalnym. To nie tylko hit – to część biografii artystki. Piosenka stała się jej znakiem rozpoznawczym, niemal hymnem – zarówno na koncertach Maanamu, jak i podczas solowych występów. Włączała ją do repertuaru przez całe życie. Kora nigdy nie ukrywała, że inspiracją dla jej twórczości były jej własne przeżycia – miłości, rozstania, walka o wolność. „Kocham cię, kochanie moje” to esencja tej filozofii – prosty tekst, który niesie uniwersalne emocje. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu View oEmbed on the source website
Ten hit lat 90. był hymnem miłości. Co dziś robią wykonawcy? O nim głośno, o niej cicho...
Piosenka "Za to, że żyję" w wykonaniu Lory Szafran i Mietka Szcześniaka stała się hymnem miłości lat 90. Poznaj historię tego kultowego duetu i dowiedz się, co dziś robią artyści.
W latach 90. duet Lora Szafran i Mietek Szcześniak oczarował publiczność utworem "Za to, że żyję", który stał się symbolem miłości i nadziei. Ich wspólne występy były pełne emocji i harmonii, a piosenka do dziś porusza serca słuchaczy. Choć oboje reprezentowali odmienne style, ich muzyczna wrażliwość zgrała się perfekcyjnie, dając początek jednej z najbardziej pamiętnych kooperacji w historii polskiej muzyki. Początki współpracy Lory Szafran i Mietka Szcześniaka Lora Szafran, uznawana za jedną z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych, i Mietek Szcześniak, mistrz muzyki soul i pop, po raz pierwszy zetknęli się zawodowo w pierwszej połowie lat 90. Choć każde z nich miało już ugruntowaną pozycję na rynku muzycznym, to właśnie ich współpraca pokazała, jak potężne emocje potrafi wywołać artystyczne spotkanie dwóch charyzmatycznych osobowości. Ich duet rozpoczął się od wspólnej interpretacji utworu "Za to, że żyję", skomponowanego przez Grzegorza Czaję z tekstem Justyny Holm. Piosenka powstała z potrzeby opowiedzenia o wdzięczności za życie i miłość, które nie zawsze są dane na zawsze, ale zawsze warto je pielęgnować. Wspólne występy i nagrania duetu Po sukcesie "Za to, że żyję" artyści pojawiali się wspólnie na scenie podczas różnych koncertów i festiwali, m.in. na Festiwalu w Opolu. Mimo że nie wydali wspólnego albumu, często występowali razem w koncertach tematycznych, dzięki czemu w sieci zostały nagrania ich wspólnych występów telewizyjnych w programach muzycznych. View oEmbed on the source website Ich głosy – ciepły, głęboki głos Mietka i aksamitny, jazzowy sopran Lory – uzupełniały się w wyjątkowy sposób. Chemia sceniczna między nimi była autentyczna i emocjonalnie prawdziwa, dzięki czemu każdy ich wspólny występ niósł wartość nie tylko artystyczną, ale i duchową. ZOBACZ TEŻ: Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu "Za to, że żyję" – hymn miłości lat 90. Nie jest przesadą stwierdzenie, że "Za to, że żyję" stało się hymnem pokolenia. Utwór poruszał temat wdzięczności za obecność drugiej osoby, za chwilę bliskości, za codzienność pełną wzruszeń. W czasach transformacji ustrojowej, kiedy wiele osób poszukiwało emocjonalnej kotwicy, piosenka ta trafiła prosto w serce społeczeństwa. Utwór był często grany w rozgłośniach radiowych, prezentowany w telewizji i do dziś cieszy się ogromną popularnością wśród fanów muzyki lat 90. Nagranie doczekało się licznych coverów i nadal pojawia się na listach "najpiękniejszych polskich duetów wszech czasów". Co dziś robią Lora Szafran i Mietek Szcześniak? Mimo że Mietek Szcześniak wciąż pozostaje obecny w mediach, to jego obecność sceniczna jest bardziej selektywna niż kiedyś. Artysta wyprowadził się z Warszawy i zamieszkał na wsi, gdzie tworzy nowe projekty z dala od zgiełku show-biznesu. Podczas 62. Festiwalu w Opolu zaśpiewał w duecie z Edytą Górniak jedną z najbardziej kultowych utworów — Dumkę na dwa serca. Lora Szafran natomiast w ostatnich latach skupiła się na występach klubowych i projektach jazzowych, rzadziej pojawiając się w mediach. Jej koncerty mają intymny charakter, a publiczność wciąż docenia jej technikę wokalną i interpretacyjną klasę. Szafran współpracuje również z młodymi muzykami i bierze udział w wydarzeniach poświęconych pamięci wielkich twórców polskiej sceny jazzowej. Choć dziś rzadko można zobaczyć ich razem na scenie, dziedzictwo ich wspólnej pracy wciąż żyje – w emocjach, które wzbudzają ich piosenki, i w pamięci tych, którzy dorastali przy dźwiękach "Za to, że żyję". SPRAWDŹ TEŻ: Tego duetu chciałby świat rocka, ale ta szansa przepadła. Cugowski po latach ujawnia kulisy!
Dziś zna ją każdy Polak. Mało kto wie, że ten hit PRLu powstał dla żartu
„Śpiewać każdy może” to piosenka, która zrodziła się z żartu, a stała się symbolem odwagi i autoironii. Poznaj historię jej powstania i wpływ na polską kulturę muzyczną.
W 1977 r. podczas Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Jerzy Stuhr zaprezentował utwór, który miał być jednorazowym występem kabaretowym. Ku zaskoczeniu wszystkich, piosenka zdobyła ogromną popularność i na stałe wpisała się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Kulisy powstania „Śpiewać każdy może” Pomysł na piosenkę narodził się w nietypowych okolicznościach. Za tekst odpowiadał słynny satyryk Jonasz Kofta, a muzykę skomponował Stanisław Syrewicz. To spotkanie twórczych osobowości zaowocowało utworem, który od początku miał bawić, ale też intrygować. Pierwotna wersja tekstu została podobno zapisana na serwetce w pokoju hotelowym. Piosenka była pastiszem – parodią typowego festiwalowego występu, a jednocześnie głosem artystów, którzy chcieli pokazać, że nie liczy się tylko warsztat, ale także autentyczność i przekaz. Jerzy Stuhr, który zapragnął coś zaśpiewać lub zadeklamować podczas festiwalu w Opolu, idealnie oddał ducha tej autoironii. ZOBACZ TEŻ: Ten hit PRLu powstał przez zakład dwóch wielkich twórców. Mało kto wie, że był owocem silnego uporu Premiera na Festiwalu w Opolu 1977 Publiczność była zaskoczona. W pierwszej chwili wielu uznało występ za żart, ale entuzjastyczne reakcje szybko przerodziły się w owacje na stojąco. Krytycy również byli podzieleni – jedni dostrzegli wartość artystyczną, inni widzieli w tym przejaw ironii wobec samego festiwalu. Nie zmienia to faktu, że „Śpiewać każdy może” błyskawicznie stała się sensacją. Dla Jerzego Stuhra był to krok poza dotychczasowe ramy aktorstwa. Chociaż znany był już wcześniej z ról teatralnych i filmowych, to właśnie występ w Opolu pokazał jego wszechstronność i dystans do siebie. Piosenka stała się jego znakiem rozpoznawczym i przez lata nieodłącznym elementem jego scenicznego wizerunku. Dziedzictwo piosenki "Śpiewać każdy może" w polskiej kulturze „Śpiewać każdy może” doczekała się wielu parafraz i odniesień w polskiej kulturze masowej. Często cytowana w mediach, używana jako motyw przewodni programów rozrywkowych, a także w kampaniach społecznych, stała się częścią kulturowego kanonu. Jerzy Stuhr zdołał też przemycić ten kultowy tekst do bajki "Shrek", w której przez lata podkładał głos postaci osła. W jednej ze scen padł cytat: "śpiewać każdy może, czasem lepiej, czasem gorzej", co momentalnie zostało wychwycone przez fanów artysty. Utwór doczekał się licznych coverów i reinterpretacji. Jednak żaden z nich nie zbliżył się do oryginalnej interpretacji Stuhra, która łączyła absurd z refleksją. To właśnie jego aktorski kunszt nadał piosence niepowtarzalny charakter. SPRAWDŹ TEŻ: Odszedł rok temu. Tak dziś wygląda grób aktora. Rodzina wprowadziła zmiany View oEmbed on the source website
Przyciągała miliony młodych widzów przed ekrany. Co się dziś dzieje z najsłynniejszą nastoletnią gwiazdą lat 80.?
Agnieszka Krukówna, niezapomniana „Janka” z lat 80., zdobyła serca widzów jako nastoletnia aktorka. Po latach sukcesów i zmagań z problemami osobistymi, zniknęła z ekranów. Co dziś dzieje się z tą ikoną polskiej telewizji?
Rozpoznawalna twarz dziecięcych seriali, idolka młodego pokolenia końca PRL – Agnieszka Krukówna była jedną z najbardziej utalentowanych i zapamiętanych aktorek dziecięcych lat 80. Jej życie zawodowe rozwijało się błyskawicznie, ale prywatnie mierzyła się z bolesnymi wyzwaniami. Jak potoczyły się losy aktorki, która oczarowała widzów w „Jance” i później zniknęła ze sceny? Dziecięca gwiazda lat 80. – początki kariery Agnieszki Krukówny Urodzona 20 marca 1971 r. w Chorzowie, Agnieszka Krukówna zaczęła występować w filmach już jako 12-latka. Debiutowała w 1983 r. w filmie „Panny”. Rok później pojawiła się w „Dzieciach wojny” i „Dziewczynce z hotelu Excelsior”, ale to serial „Janka” z 1989 r. przyniósł jej nieśmiertelną sławę. „Janka” – historyczny serial dla młodzieży – uczynił z niej ikonę. Jej bohaterka, odważna dziewczyna z prowincji, stała się wzorem do naśladowania dla młodych widzów. W kolejnych latach Krukówna zagrała m.in. w „Innych ludziach”, czy „Farbie”. Krukówna pracowała z czołówką polskich reżyserów. Zyskała uznanie krytyków, zdobyła Orła w 1999 r. i nagrody na festiwalach filmowych. Ukończyła PWST w Warszawie, a następnie rozwijała się również jako aktorka teatralna. Cienie sławy – osobiste zmagania aktorki Choć zawodowo odnosiła sukcesy, jej życie prywatne było pełne trudnych momentów. Krukówna nie ukrywała swoich problemów, choć przez wiele lat nie mówiła o nich publicznie. Po latach ujawniła, że cierpiała na depresję i zmagała się z uzależnieniem od narkotyków. Choroba i uzależnienie doprowadziły do czasowego wycofania się z życia zawodowego. Przeszła terapię i stopniowo wracała do równowagi. "Nie potrafiłam cieszyć się tym, że jestem młodą kobietą, niezależną finansowo. Życie straciło dla mnie urok. Znalazłam się w pustce, którą zapragnęłam wypełnić czymkolwiek" — mówiła aktorka. W jej życiu uczuciowym nie brakowało dramatów. Media wielokrotnie informowały o jej nieudanych relacjach, a sama aktorka przyznała, że szukała stabilizacji, której długo nie potrafiła znaleźć. "Jestem rozwódką, nie singielką poszukującą. Mam marzenia, mam ideał mężczyzny, ale wiem, że spotkanie tego właściwego jest pracą. Trzeba włożyć pracę, żeby znaleźć ideał. A ja wkładam mało pracy. Jestem leniwa. Mogę go nie znaleźć" — zwierzała się w Dzień Dobry TVN. Ostatecznie postawiła na samotność i spokój. ZOBACZ TEŻ: Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki Nowy rozdział – życie Agnieszki Krukówny po zakończeniu kariery W ostatnich latach Krukówna coraz rzadziej pojawia się publicznie. Choć nie ogłosiła oficjalnego zakończenia kariery, od kilku lat nie występuje w filmach. Jej ostatnim występem na dużym ekranie był film "25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy". W jednym z ostatnich wywiadów przyznała, że świadomie zrezygnowała z pracy w zawodzie. Powodem była potrzeba wyciszenia i odpoczynku psychicznego. Obecnie mieszka z dala od Warszawy, w spokojniejszym miejscu, gdzie zajmuje się własnym rozwojem duchowym. Krukówna prowadzi prywatne życie z dala od mediów społecznościowych i show-biznesu. Nie udziela wywiadów, nie bierze udziału w celebryckim obiegu. Byli fani pamiętają ją jako dziewczynę z sąsiedztwa, która zmierzyła się z ogromną presją i zapłaciła za sławę wysoką cenę. SPRAWDŹ TEŻ: Perełki z lat 70. ujrzą światło dzienne. Ikona PRL-u odkrywa muzyczne skarby
Był ikoną PRL-u, o jego romansach huczała Polska. Gorzko podsumował swoje życie
Wojciech Gąssowski – niekwestionowana legenda polskiej estrady – w wieku 82 lat gorzko ocenił swoje życie prywatne. Mimo burzliwych romansów i kariery, która dała mu status ikony PRL, artysta nigdy nie założył rodziny. Teraz szczerze mówi o tym, czego żałuje najbardziej.
Wojciech Gąssowski to postać, której nie trzeba przedstawiać fanom polskiej muzyki. Jako ikona PRL-u, wokalista od lat 60. czarował publiczność swoim głosem i charyzmą, a jego utwory – szczególnie "Gdzie się podziały tamte prywatki" – przeszły do historii polskiej estrady. Mimo ogromnej popularności, burzliwych romansów i błyskotliwej kariery, dziś – w wieku 82 lat – artysta otwarcie mówi o swoim największym życiowym żalu. Gorzko podsumowuje przeszłość, zdradzając, że nigdy nie udało mu się zbudować rodziny ani doczekać dzieci. Wojciech Gąssowski: 82-letnia legenda polskiej sceny muzycznej 20 czerwca 2025 roku Wojciech Gąssowski skończył 82 lata. Artysta, który przez dekady podbijał serca publiczności przebojami "Gdzie się podziały tamte prywatki" czy "Przygoda bez miłości", na stałe zapisał się w historii polskiej muzyki. Karierę rozpoczął w zespołach Chochoły, Tajfuny, Grupa ABC, a także w legendarnych Czerwono-Czarnych. Przełomem okazał się zespół Test, z którym próbował nowocześniejszego brzmienia inspirowanego m.in. Led Zeppelin i Deep Purple. Zobacz też: Byli jedną z najpiękniejszych par PRL-u. Rejs statkiem Achille Lauro był początkiem końca ich miłości Życie pełne romansów, ale bez rodziny Choć artysta był uwielbiany przez publiczność i cieszył się powodzeniem u kobiet, nigdy nie zdecydował się na założenie rodziny. W programie "Uwaga!" wyznał, że bardzo tego żałuje. – Żałuję, że nie mam rodziny. Że nie mam dzieci. Ale było minęło – mówił. Gąssowski wskazywał na częste wyjazdy i niestandardowy tryb życia jako powody, które utrudniały mu budowanie trwałych relacji. – Mam kolegów, którzy mają żony i dzieci, i są szczęśliwi. Mnie się jakoś widocznie nie poszczęściło – tłumaczył szczerze, nie kryjąc goryczy. Czytaj również: Ta podróż mogła zakończyć się tragicznie. Wojciech Gąssowski wspomina dramatyczne chwile z przeszłości Kalina Jędrusik, Elżbieta Jaworowicz – kobiety z jego przeszłości Życie uczuciowe Gąssowskiego było jednak niezwykle barwne. Aleksandra Wierzbicka w książce "Kalina Jędrusik. Opowieść córki z wyboru" ujawnia jego bliską relację z legendarną aktorką. Choć ich romans się zakończył, pozostał jej bliski także w późniejszych latach. Wokalista był również związany z tancerką Małgorzatą Potocką. Największe poruszenie w mediach wywołał jednak jego związek z Elżbietą Jaworowicz. Choć nigdy oficjalnie nie potwierdzony, miał trwać kilka lat. Plotki o wspólnym mieszkaniu pojawiały się regularnie, lecz ani Gąssowski, ani Jaworowicz nigdy ich nie zdementowali. W rozmowie z Plejadą wokalista nie chciał rozwodzić się nad domniemanymi romansami. – Nie interesuję się życiem innych, więc o swoim też nie chcę opowiadać... – stwierdził, dodając jedynie, że "bez przerwy" jest zakochany. "Nie mam dzieci. Żałuję" – gorzkie słowa artysty Wojciech Gąssowski wprost przyznał, że samotność jest jego największym życiowym żalem. – Jeśli człowiek przebywa dużo poza domem, ma zajęcie takie bliżej nieokreślone tzn. te występy, to nie poświęca chyba tyle czasu... – komentował w wywiadzie. Choć przyznał, że nie żałuje wszystkiego, podkreślił: Gdybym rozpoczynał życie od początku, to niewiele bym zmienił. Może w młodości więcej nagrywałbym polskich piosenek. Mimo wszystko Gąssowski utrzymuje bliskie relacje rodzinne. Wspomniał o silnej więzi z siostrzeńcem. – Mam do czego wracać – dodał z dumą. Czytaj też: Przeżyli gorący romans w Jastrzębiej Górze, a potem zamieszkali razem z mężem Kaliny Jędrusik Muzyka, która przeszła do historii Największy przebój Wojciecha Gąssowskiego – "Gdzie się podziały tamte prywatki" – powstał z inicjatywy Ryszarda Poznakowskiego i Marka Gaszyńskiego. Tekst był wierszykiem napisanym na spotkanie klasy maturalnej, a muzyka sprawiła, że piosenka stała się nieśmiertelna. Artysta, mimo wieku, nie prowadzi stereotypowego życia emeryta. Występuje, udziela wywiadów, inspiruje młodszych wykonawców. Ostatnie zdjęcia pokazują go z młodszą partnerką, z którą trzymał się za rękę podczas spaceru w połowie czerwca 2025 roku. Choć sam nie potwierdził nowego związku, znów stał się tematem medialnych spekulacji. ZOBACZ TEŻ: Mógł być to hit Wodeckiego. Gąssowski przejął go przypadkiem i zrobił z niego legendę PRL-u Źródła: onet.pl, dziendobry.tvn.pl
Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy
Nowy dokument Netflixa "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" opowiada o feralnym rejsie statku Carnival Triumph w 2013 roku, który zamienił się w koszmar dla 4000 pasażerów.
W lutym 2013 roku luksusowy statek wycieczkowy Carnival Triumph wyruszył z Galveston w Teksasie w rejs do Cozumel w Meksyku. Na pokładzie znajdowało się ponad 4000 pasażerów i członków załogi, którzy nie spodziewali się, że ich wymarzone wakacje zamienią się w piekło. Pożar w maszynowni doprowadził do awarii zasilania, co skutkowało brakiem prądu, klimatyzacji i działających toalet. Katastrofa na pełnym morzu – co się wydarzyło na Carnival Triumph? Pożar w maszynowni statku spowodował uszkodzenie głównych kabli zasilających, co doprowadziło do całkowitej utraty zasilania. Pasażerowie zostali uwięzieni na morzu bez prądu, klimatyzacji i działających toalet przez kilka dni. Warunki na pokładzie szybko się pogorszyły – fekalia zaczęły zalewać korytarze, a ludzie musieli spać na pokładzie, ponieważ w kajutach nie dało się wytrzymać. "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" to 45-minutowy dokument, który łączy archiwalne nagrania pasażerów z rekonstrukcjami wydarzeń. Reżyser James Ross przedstawia nie tylko dramatyczne wydarzenia na statku, ale także analizuje społeczne i psychologiczne aspekty katastrofy. Film pokazuje, jak cienka jest granica między komfortem a chaosem oraz jak ludzie zachowują się w sytuacjach ekstremalnych. ZOBACZ TEŻ: Dopiero co miał premierę i już jest hitem na Netfliksie. Polacy nie mogą oderwać się od ekranu Reakcje widzów i popularność dokumentu Dokument szybko zdobył popularność na platformie Netflix, trafiając na szczyty rankingów oglądalności. Widzowie w mediach społecznościowych dzielą się swoimi opiniami – wielu z nich deklaruje, że po obejrzeniu filmu nigdy nie wybierze się w rejs. Inni uważają, że pasażerowie przesadzają z dramatyzowaniem sytuacji. Kolejna część serii "Totalna katastrofa" "Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs" jest częścią serii dokumentalnej Netflixa "Totalna katastrofa", która analizuje medialne i społeczne upadki. Wcześniejsze odcinki serii dotyczyły m.in. festiwalu Woodstock w 1999 roku i tragedii na festiwalu Astroworld. SPRAWDŹ TEŻ: Fani „Squid Game” przecierają oczy ze zdumienia. Tajemniczy projekt Netflixa ujawniony? View oEmbed on the source website