Filip Łobodziński o bolesnej decyzji ojca. „Pominął mnie w testamencie”. Dopiero po śmierci rodzica poznał prawdę
Filip Łobodziński zdobył się na jedno z najbardziej osobistych wyznań w swoim życiu. Dziennikarz, tłumacz i muzyk wrócił do trudnej relacji z ojcem, rodzinnych tajemnic oraz konfliktu o spadek, który – jak ujawnia – od siedmiu lat rozstrzyga sąd. Nie ukrywa, że najbardziej boli go nie sam testament, lecz rozmowa, do której nigdy nie doszło.
Po latach Filip Łobodziński zdecydował się opowiedzieć o sprawach, które przez długi czas pozostawały wyłącznie rodzinną historią. We wpisie opublikowanym po tegorocznym Dniu Ojca i we wspomnieniach zawartych w autobiografii wraca zarówno do bolesnych doświadczeń z dzieciństwa, jak i wydarzeń, które nastąpiły po śmierci ojca. W centrum jego opowieści znalazły się przemilczane rodzinne tajemnice, testament oraz wieloletni spór o zachowek. Wspomnienie córki stało się początkiem osobistego wyznania Zanim Filip Łobodziński wrócił do relacji z własnym ojcem, opowiedział o swoim doświadczeniu ojcostwa. Nie ukrywał, że – jak wielu rodziców – popełniał błędy, ale zawsze starał się być obecny w życiu swoich córek. Szczególnie poruszające miejsce w jego wpisie zajmuje wspomnienie młodszej córki Marii, która zmarła w 2015 roku po chorobie nowotworowej. „Młodsza od blisko jedenastu lat pozostaje pięknym wspomnieniem. Pamiętam mnóstwo cudownych chwil. Pamiętam też niestety te dni, kiedy było coraz gorzej. Kiedy ostatni raz sama wstała, kiedy ostatni raz była na kontroli w szpitalu, kiedy ostatni raz rozmawialiśmy – na dwa dni przed Jej odejściem. Potem już nie była w stanie mówić” – napisał na Facebooku. To właśnie od refleksji o ojcostwie rozpoczął opowieść, która z czasem przerodziła się w rozliczenie z własną przeszłością i relacją z ojcem. Filip Łobodziński o ojcu. „Dla osób z zewnątrz mogło to robić wrażenie hodowli” Relacja z ojcem była – jak przyznaje – pełna niedopowiedzeń i emocjonalnego dystansu. We wpisie opisał go jako człowieka niezwykle racjonalnego i wymagającego. „Był to człowiek do szpiku kości racjonalny, bez skłonności do jakichkolwiek pozytywnych uniesień. Do negatywnych owszem – bywał bardzo surowy, jako ojciec, jako mąż, jako współpracownik czy kolega” – napisał na Facebooku. Łobodziński wspomina również, że dopiero po latach matka zaczęła otwarcie mówić mu o swoich uczuciach, a ojciec okazywał je jedynie sporadycznie. „Mama długo po rozwodzie rodziców zaczęła wreszcie przyznawać się do miłości wobec swojego dziecka. Ojciec miewał przebłyski uczucia, poza tym rozmawiał ze mną jak z bliskim współpracownikiem” – wspominał. Swoje dzieciństwo podsumował jednym z najmocniejszych zdań całego wpisu. „Obydwoje [...] mieli trudności z wyrażaniem ciepłych uczuć wobec mnie, jedynaka; dla osób z zewnątrz mogło to robić wrażenie hodowli” – napisał na Facebooku. Zobacz też: Kultowy „Duduś” zapłacił wysoką cenę za sławę w PRL-u. „Nic już nie było normalne” Rodzinne tajemnice wyszły na jaw dopiero po śmierci ojca Po śmierci ojca Filip Łobodziński odkrył, że wiele ważnych spraw przez lata pozostawało przed nim ukrytych. Dowiedział się, że ojciec wcześniej stracił córkę z pierwszego małżeństwa. O istnieniu przyrodniej siostry usłyszał dopiero kilka lat po jego śmierci od najmłodszego brata ojca. Nie doszło również do spotkania z dziadkiem, choć – jak twierdzi Łobodziński – ten chciał poznać wnuka. „Nie doprowadził do tego, bym poznał mojego dziadka, zanim ten zmarł, gdy miałem siedemnaście lat” – wspominał na Facebooku. To właśnie przemilczenia i niewypowiedziane historie stały się dla niego jednymi z najboleśniejszych wspomnień związanych z ojcem. „Pominął mnie w testamencie”. Siódmy rok walki o zachowek Największy ciężar emocjonalny wpisu dotyczy jednak testamentu. Filip Łobodziński ujawnił, że ojciec sporządził testament na prawie siedem lat przed śmiercią, ale nigdy nie powiedział mu o swojej decyzji. Tym bardziej że – jak podkreśla – wcześniej obowiązywały między nimi inne ustalenia dotyczące przyszłego podziału majątku. „Pominął mnie w testamencie na prawie siedem lat przed śmiercią, ale nie zająknął się o tym ani słowem, choć dżentelmeńskie ustalenia między nami były takie, że »moją« część spadku przeznacza docelowo dla swojej młodszej wnuczki” – napisał na Facebooku. Po śmierci ojca okazało się, że cały majątek został zapisany jego żonie. Gdy Łobodziński wspomniał o należnym mu zachowku, spotkał się z odmową. „Jego żona (...) gdy po śmierci ojca powiedziała mi o testamencie, a ja wtedy wspomniałem o zachowku, należnym mi z mocy oczywistych i niekwestionowanych przepisów prawa cywilnego, odmówiła i zagroziła, że gdy będę się upierał przy zachowku („bo tak robią tylko ludzie niegodziwi”), to źle się to dla mnie skończy” – relacjonował na Facebooku. Jak podkreśla, postępowanie sądowe trwa już od siedmiu lat. „Sprawa w sądzie toczy się siódmy rok” – napisał. Nie ma wątpliwości, co było dla niego najbardziej bolesne. „Nie powiedział mi o testamencie, bo bez wątpienia wstydził się swojej decyzji” – ocenił we wpisie. Ostatnia rozmowa z ojcem i decyzja, która do dziś boli Choć między ojcem a synem nigdy nie doszło do rozmowy o testamencie, ich ostatnie spotkania pozostawiły w pamięci Łobodzińskiego wiele emocji. W autobiografii „Filip Łobodziński?” wspomina wizyty w szpitalu. Opisuje, że podczas jednej z nich ojciec poprosił go o zabezpieczenie ważnych plików i archiwum znajdującego się na komputerze. „Jak wyraźnie powiedział, tylko mnie ufał” – wspomina Filip Łobodziński w autobiografii „Filip Łobodziński?” (wyd. 2024). Kilka dni przed śmiercią siedzieli jeszcze razem przy szklaneczkach whisky i rozmawiali o literaturze. Nawet wtedy temat testamentu nie padł. „Ten wielbiciel Conrada nie umiał zachować się po conradowsku” – napisał później na Facebooku. Po śmierci ojca spełniona została także jego ostatnia wola. Ciało zostało przekazane Akademii Medycznej, dlatego do dziś nie ma miejsca pochówku, które Filip Łobodziński mógłby odwiedzać. „W rezultacie do dziś nawet nie ma grobu, nad którym mógłbym wylać z siebie gorycz” – przyznał na Facebooku. Swój wpis zakończył zdaniem, które nadaje całej historii szerszy wymiar i pokazuje, że jego refleksje wykraczają daleko poza rodzinny spór o majątek. „Ojcostwo nie jest żadnym przywilejem. Jest często wspaniałym, ale obowiązkiem” – podsumował Filip Łobodziński na Facebooku. Czytaj też: „Poldek i Duduś byli razem i razem zostali”. Przypominamy archiwalny wywiad Henryka Gołębiewskiego i Filipa Łobodzińskiego dla VIVY! Źródła: plejada.pl, fakt.pl, pomponik.pl
Piotr Polk szczerze o chorobie: "Dostałem drugie życie". Po wyznaniu otrzymał około 70 tysięcy wiadomości
Piotr Polk rzadko mówi o swoim życiu prywatnym, ale tym razem zrobił wyjątek. W rozmowie z Filipem Borowiakiem w podcaście "Lustra" aktor wrócił do jednego z najtrudniejszych doświadczeń swojego życia. Opowiedział o chorobie autoimmunologicznej, przeszczepie nerki i o tym, jak to wszystko zmieniło jego sposób patrzenia na codzienność. Przyznał też, że po ujawnieniu swojej historii otrzymał około 70 tysięcy prywatnych wiadomości.
Choć widzowie od lat kojarzą go przede wszystkim z rolą inspektora Oresta Możejki w serialu Ojciec Mateusz, za ekranowym uśmiechem krył się dramat, o którym przez długi czas wiedziało niewiele osób. Dopiero po latach Piotr Polk zdecydował się opowiedzieć publicznie o chorobie i przeszczepie nerki. W szczerej rozmowie z Filipem Borowiakiem w podcaście "Lustra" przyznał, że to doświadczenie całkowicie zmieniło jego podejście do życia, pracy i czasu. Zdradził również, dlaczego mimo obaw postanowił mówić o swojej historii głośno. Choroba była dla niego ogromnym zaskoczeniem Piotr Polk nie ukrywał, że diagnoza przyszła niespodziewanie. W rozmowie z Filipem Borowiakiem wyjaśnił, że choroba nie była skutkiem stylu życia ani złych nawyków. – Sama diagnoza w moim przypadku była ogromnym zaskoczeniem – przyznał. Jak wyjaśnił, zmagał się z chorobą autoimmunologiczną. – Ona jest niezwiązana ani z trybem życia, ani z dietą, ani z alkoholem, papierosami czy narkotykami. Po prostu coś w chromosomach źle styknęło i nagle organizm odrzuca coś, co jest twoje – tłumaczył. Mimo pogarszającego się stanu zdrowia nie pozwalał, by zdominował go lęk. Nawet w chwili, gdy czekała go poważna operacja, nie dopuszczał do siebie najczarniejszych scenariuszy. Przeszczep nerki stał się punktem zwrotnym Podczas rozmowy aktor przyznał, że właśnie choroba i przeszczep najbardziej wpłynęły na jego życie prywatne. To wtedy zaczął inaczej patrzeć na to, co naprawdę jest ważne. – W moim życiu prywatnym bardzo. Każda osoba, którą dotknęła jakakolwiek choroba, z której się wychodzi, rysuje życie od nowa, zupełnie innymi kredkami – powiedział. Polk nie ma wątpliwości, że po przeszczepie dostał szansę, której nie chce zmarnować. – Czuję, że dostałem coś nowego, z którego muszę zrobić większy pożytek niż z tego, który dostałem wtedy – wyznał. Zobacz też: Gwiazdor serialu "Ojciec Mateusz" w domu rodzinnym mówił głównie po niemiecku. Polskiego uczył się z książek "Nie myślałem, że się nie obudzę" Aktor wrócił również wspomnieniami do dnia operacji. Choć wiedział, że przeszczep nerki jest poważnym zabiegiem, nie towarzyszył mu paraliżujący strach. – Nawet jak szedłem na tę operację, która jest niebezpieczna, bo ta operacja trwa cztery przeszło cztery godziny, to też nie miałem czegoś takiego... A jak się nie obudzę?... W ogóle nie miałem takich myśli. – wspominał. Jak podkreślił, nie pisał testamentu ani nie żegnał się z bliskimi. – Nie zrobiłem sobie żadnego résumé życia. Nie zacząłem pisać testamentów ani się żegnać. To nie miało miejsca – powiedział. Po chorobie przewartościował swoje życie Dziś Piotr Polk przyznaje, że największą zmianą nie była kariera zawodowa, ale sposób przeżywania codzienności. – Liczy się to tu i teraz – podkreślił w podcaście "Lustra". Przyznał, że wcześniej ogromną część swojego czasu poświęcał pracy. Dopiero rekonwalescencja sprawiła, że zaczął dostrzegać rzeczy, obok których przez lata przechodził obojętnie. Opowiadał, że po operacji przez półtora miesiąca musiał ograniczyć wychodzenie z domu, ale codzienne spacery były wręcz wskazane. Wtedy odkrył park znajdujący się zaledwie kilka kroków od miejsca, w którym mieszka od wielu lat. – Nagle zdałem sobie sprawę, że ja w tym parku nie wiem, czy kiedykolwiek byłem, a mieszkam tam już 16 lat – mówił. To doświadczenie zmieniło jego podejście do czasu. – Nagle zacząłem odkrywać dom, otoczenie, ten park i czas, którego nigdy nie miałem, żeby tego doświadczyć – dodał. Po wyznaniu dostał około 70 tysięcy wiadomości Piotr Polk zdradził także, że długo zastanawiał się, czy publicznie opowiedzieć o chorobie. Słyszał nawet, że taka decyzja może negatywnie wpłynąć na jego zawodową przyszłość. Mimo to uznał, że jego historia może dodać otuchy innym. – Postanowiłem powiedzieć o tym, bo uważałem, że to jest dobry moment. Skoro jestem w jakikolwiek sposób rozpoznawalny, to ja to powiem – wyjaśnił. Chciał pokazać osobom zmagającym się z chorobą, że nie są same i że warto walczyć o zdrowie. – Trzeba walczyć, trzeba dbać o siebie – mówił. Skala reakcji kompletnie go zaskoczyła. – W momencie, kiedy udzieliłem tych wywiadów i powiedziałem o swojej chorobie, o swoim przeszczepie, dostałem około 70 tysięcy prywatnych wpisów – zdradził. Jak opowiadał, wiele osób prosiło go o pomoc lub radę, ale przede wszystkim dziękowało za szczerość. To właśnie wtedy utwierdził się w przekonaniu, że decyzja o publicznym opowiedzeniu swojej historii była słuszna. – Poczułem, że dobrze zrobiłem. Nawet gdybym miał stracić jedną, dwie czy trzy role, mam to gdzieś. Zrobiłem coś, co tym ludziom też się ode mnie należało – podsumował. Zobacz także: Piotr Polk poruszająco o zmaganiach z chorobą. „Wolałem walczyć o zdrowie w ciszy”
Tworzyli niezapomniany duet, ale za kulisami ich życia rozgrywał się dramat. Los Elżbiety Dmoch i Janusza Kruka wciąż porusza
Za sukcesem zespołu 2 plus 1 kryła się historia, która mogłaby stać się scenariuszem poruszającego dramatu. Elżbieta Dmoch i Janusz Kruk połączyli życie prywatne z zawodowym, ale ich wielka miłość nie przetrwała próby czasu. Były zdrady, rozstanie, przedwczesna śmierć i samotność, z którą wokalistka mierzy się do dziś.
Polska ABBA. Stworzony przez nich repertuar jest ponadczasowy. Kolejne pokolenia Polaków nucą przeboje 2 plus 1. Trzonem formacji było małżeństwo: Elżbieta Dmoch oraz Janusz Kruk. Ich historia to gotowy materiał na film, ale dramatyczny, bez happy endu. Jest w niej element fanatyzmu, wszechogarniającej pasji, poczucia osamotnienia. Oraz zdrady, śmierć i załamanie nerwowe... Ten związek od początku naznaczony był skazą. Elżbieta Dmoch i Janusz Kruk: historia miłości Poznali się na studniówce Elżbiety Dmoch na warszawskim Grochowie pod koniec lat 60-tych. Janusz Kruk grał wówczas w zespole Warszawskie Kuranty. Wraz z kolegą przygrywał uczniom podczas zabawy. W tłumie dostrzegł piękną 17-latkę. „Janusz wypatrzył piękną wysoką dziewczynę, która wystartowała w konkursie piosenki podczas tego wieczoru ”, wspominał potem Cezary Szlązak. Elżbieta Dmoch od dzieciństwa chodziła na lekcje śpiewu. Uczęszczała także do szkoły muzycznej. Kiedy Janusz Kruk usłyszał jej anielski głos, nie było odwrotu. Nastolatka dołączyła do Warszawskich Kurantów jako wokalistka i flecistka. W 1971 roku grupa zmieniła nazwę na 2 plus 1 i podbiła polską scenę muzyczną! Wygrywali kolejne festiwale muzyczne, a utwory Chodź, pomaluj mój świat”, „Windą do nieba”, „Iść w stronę słońca” na zawsze zapisały się w historii. Zespół koncertował także po Japonii, Kanadzie, USA, Kubie czy ZSRR. Czytaj też: Po 21 latach Mandaryna i Wiśniewski znów piszą wspólną historię. Teraz rozważają ważny krok. „Zastanawiamy się” Bez wątpienia Elżbieta była gwiazdą zespołu. Zwracała na siebie uwagę i cieszyła się sympatią fanów. Janusz Kruk nie mógł dłużej ukrywać, że zakochał się bez pamięci w młodej dziewczynie. Urzekła go swoim talentem, skromnością i niebywałą urodą. Nie wróżono im szczęścia. On – hulaka, ona – wokalistka o niezwykłej wrażliwości. Ale Elżbieta również odwzajemniła jego uczucia. Dla niej zostawił żonę i dziecko. Pobrali się zaraz po jego rozwodzie w 1973 roku i zamieszkali na warszawskiej Sadybie. W ich domu toczyło się całe artystyczne życie towarzyskie. Po 1985 roku zespół nie był już tak popularny. A to przełożyło się na fatalne relacje małżonków. ,,Dla Kruka każdy pretekst był dobry, aby urwać się z flachą na miasto, i gdyby nie upór Elżbiety, nie skomponowałby nawet połowy tego, co po nim zostało”, mówił przyjaciel pary, Marek Dutkiewicz. Znajomi Elżbiety i Janusza mówili, że w ich małżeństwie brakowało dzieci. W końcu się rozstali… A ponieważ historia lubi się powtarzać, muzyk zdradzał ukochaną z innymi kobietami. Osoby z ich otoczenia były zgodne, że związek Elżbiety i Janusza od początku naznaczony był skazą. Zbudowali swoją miłość, rozbijając poprzednią rodzinę. Za to przyszło im zapłacić. „Elżbieta była fanatycznie zakochana w Januszu. Janusz też ją kochał, ale kiedy spotkał inną na swojej drodze, odszedł od Elżbiety. Wtedy zaczęła chorować”, wspominała Barbara Sawicka, przyjaciółka wokalistki. View oEmbed on the source website Byli małżonkowie zaczęli układać swoje życie na nowo. Janusz Kruk zamieszkał z trzecią żoną. Wspólnie doczekali się dwóch synów. Porzucił także karierę muzyczną. Niestety miał poważne problemy ze zdrowiem. Janusz Kruk przeszedł operację wszczepienia zastawek. Powinien się oszczędzać, ale nie stosował się do zaleceń lekarzy. Dalej korzystał z życia po swojemu, jak zwykle – imprezując. Zmarł w 1992 na zawał serca. Miał zaledwie 45 lat. Byli małżonkowie do końca pozostawali w dobrych relacjach. Jeszcze przed rozwodem Janusz Kruk miał zapewniać byłą miłość o ciepłym uczuciu, jakim ją darzy. Dla Elżbiety wciąż był wielką miłością i mówi się, że do końca wierzyła w to, że znów będą razem, dlatego zgodziła się na przyjaźń. Nie próbowała go też zatrzymać, kiedy odchodził do innej. Jak wygląda dziś życie Elżbiety Dmoch? Po jego śmierci wokalistka przeżyła załamanie nerwowe, popadła w dep*esję i zniknęła ze sceny. Wraz ze śmiercią Janusza pogrzebała marzenia i całą nadzieję. „Patrzyliśmy, czy Elżbieta przyjdzie. Nie było jej, ale potem przyszła z jedną różą. Przyszła i widziałam jej twarz, że to było straszne przeżycie dla niej”, mówiła o ostatnim pożegnaniu muzyka Maria Szabłowska w programie Taka miłość się nie zdarza. Na scenę wróciła na krótko na przełomie 1998 i 1999 roku, gdy reaktywowano legendarny zespół. „Była w świetnej formie, nawet jeśli nie czuła się na scenie po takiej przerwie zbyt pewnie. Publiczność przyjęła ją owacyjnie, na granicy szaleństwa. Ela była tak zachwycona, że byliśmy pewni, iż ją odzyskaliśmy”, mówiła Maria Szabłowska. Ostatni raz publicznie zaśpiewała w 2002 roku w Łomży, gdy wraz z członkami młodej formacji PopArt wykonała największe przeboje ze swojego repertuaru. Wiadomo, że Elżbieta Dmoch zaszyła się w swoim mieszkaniu. Żyła głównie z oszczędności. Kiedy zabrakło pieniędzy, zamieniła je na dom na odludziu. „Nigdy nie płaciła składek ZUS. Nie przyjmowała też pieniędzy zebranych przez przyjaciół. Mieszkała sama w M3, które później musiała opuścić z powodu zaległości czynszowych”, mówiła w jednym z wywiadów Maria Szabłowska, dziennikarka radiowa i telewizyjna. „Nasze kontakty urwały się. Elżbieta nie chce pomocy i odtrąca każdy życzliwy gest. Dobrze, że chociaż przyjmuje skromną emeryturę, jaką co miesiąc przynosi jej listonosz oraz zaczęła pobierać pieniądze z tantiem”, opowiadał z kolei Cezary Szlązak, członek grupy. Czytaj też: Debiutowali z rozmachem! Legendarny zespół PRL-u tym hitem podbił serca słuchaczy. Jego refren zna każdy Polak W 2005 roku jej losem zainteresowali się dziennikarze Uwagi TVN, którzy ujawnili, że gwiazda mieszka w fatalnych warunkach w nieogrzewanym domu bez bieżącej wody we wsi Gładków koło Tarczyna. Dziś Elżbieta Dmoch prowadzi spokojne życie z dala od mediów i show-biznesu. Od kilku lat znajduje się pod opieką Polskiej Fundacji Muzycznej, która pomaga jej w codziennym funkcjonowaniu. Artystka mieszka na warszawskiej Saskiej Kępie. Oddani fani postanowili odmienić miejsce, które od lat jest azylem Elżbiety Dmoch. Najpierw wyremontowali kuchnię i łazienkę, później odświeżyli także przedpokój oraz pokój dzienny. A dzięki uregulowaniu kwestii praw do swojej twórczości, zaczęła wreszcie otrzymywać należne tantiemy za przeboje zespołu 2 plus 1. Mimo problemów zdrowotnych i konieczności wsparcia w codziennych sprawach nie jest sama – regularnie odwiedzają ją osoby zaangażowane w pomoc wokalistce. „Najlepiej czuje się w swoim fotelu, wpatrzona w fotografię Janusza Kruka, wiszącą na ścianie. Czasem słucha piosenek zespołu 2 plus 1. Rzadko widują ją sąsiadki. Chodzi zgarbiona, nieuczesana. I wciąż ubiera się na czarno, jakby jej żałoba nie miała końca”, twierdził jakiś czas temu informator jednego z tygodników. A niedawno w rozmowie z Faktem prezes Polskiej Fundacji Muzycznej, Tomasz Kopeć mówił: „W każdym tygodniu ktoś ją odwiedza. Poza tym cały czas jesteśmy pod telefonem, więc pani Ela zawsze może do nas zadzwonić. Około siedmiu, ośmiu osób stara się Elżbiecie pomagać w zakupach, czy w sprzątaniu”. I chociaż fani bardzo chcieliby znów zobaczyć ją na scenie, ona nie ma złudzeń. „Czasem spotykam się z fanami i wiem, że by tego chcieli. Ale nie ma o tym mowy. Nigdy nie wrócę do śpiewania. To zamknięty rozdział. Straciłam miłość do muzyki i ludziom nic do tego”, mówiła w rozmowie z Faktem w 2022 roku. Czytaj też: Legenda „2 plus 1” odcięła się od świata, tak dziś żyje. Przyjaciel ujawnia kulisy jej smutnej codzienności Elżbieta Dmoch po 2000 roku <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgc35V1y-d64e19d.jpg" width="1128" height="800" alt="PHOTO ARTUR BARBAROWSKI / SE / EAST NEWS KRAKOW Z OKAZJI 17 FESTIWALU KURDWANOWSKIEJ JESIENI ODBYLY SIE KONCERTY ZNANYCH POLSKICH GWIAZD MUZYKI ROZRYWKOWEJ N/Z 2+1 2 PLUS 1 05 / 09 / 2010 KONCERT MUZYKA FESTIWAL SPIEWANIE GWIAZDA PIOSENKA wszystkie zdjecia na http://agencja.se.com.pl" title="Zespó? 2+1 po latach" /> Źródło: Plejada, Interia Muzyka, Super Express, Uwaga TVN, Fakt, Pomponik.pl, Dziennik Wschodni
Był ikoną PRL, z żoną spędził prawie 60 lat. Mało kto pamięta, że też była aktorką
Byli razem przez blisko 60 lat i udowodnili, że wielka miłość naprawdę istnieje. Hanna Zembrzuska i Jan Kobuszewski przeszli przez sukcesy, choroby i bolesne życiowe próby, ale nigdy nie zwątpili ani w siebie, ani w swoje uczucie. Ich historia do dziś wzrusza i pozostaje jedną z najpiękniejszych opowieści o małżeństwie w polskim świecie kultury.
Nie szukali rozgłosu, nie opowiadali o swoim życiu na okładkach kolorowych magazynów, a mimo to stali się symbolem zgodnego i trwałego małżeństwa. Jan Kobuszewski zawsze podkreślał, że największym szczęściem, jakie go spotkało, była Hanna Zembrzuska – kobieta, która wspierała go w najtrudniejszych chwilach i kibicowała jego imponującej karierze. Ona z kolei do końca życia nie potrafiła pogodzić się z jego odejściem. Ich historia pokazuje, że prawdziwa miłość to nie tylko wielkie gesty, ale przede wszystkim codzienna obecność, lojalność i wspólne pokonywanie przeciwności losu. Hanna Zembrzuska i Jan Kobuszewski: jak się poznali? To było zrządzenie losu, bo Kobuszewski za pierwszym razem do Szkoły się nie dostał, poszedł na wydział lalkarski. Cud, że nie stracił wiary w siebie, choć wyciął go na egzaminie legendarny Jacek Woszczerowicz, który powiedział krótko „nie nadajesz się”. Poszło o wadę wymowy, Kobuszewski cały rok ćwiczył dykcję, za drugim zdał. Hannę spotkał na szkolnym korytarzu. „Ta miłość spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Nigdy wcześniej nie widziałem piękniejszej dziewczyny ”, wspominał po latach. Hanna była rzeczywiście śliczna, kochało się w niej wielu kolegów, ale ona wybrała „dryblasa z głową w chmurach” i nigdy tego nie żałowała. Imponował jej fantazją, inteligencją, poczuciem humoru. Był wysportowany, grał w siatkówkę, koszykówkę, był szermierzem, jeździł jak wyczynowiec na motocyklach. A poza wszystkim był w niej totalnie zakochany. Do tego stopnia, że gdy zdobył się na oficjalne oświadczyny... zaniemówił z wrażenia. „Gdy przyszedłem do rodziców Hanny, odwaliłem się w garnitur, kupiłem kwiaty, które wręczyłem przyszłej teściowej. Z tremy nie mogła mi jednak przejść przez gardło formuła, że proszę o rękę ich córki. W końcu ojciec Hani się zdenerwował: - „Ty, Janek, zdaje się, że chciałeś o coś poprosić! A my tu sobie gadamy półtorej godziny o niczym!” – upomniał go ojciec przyszłej Panny młodej. Zawsze się nią zachwycał, mówił, że Hanna to piękna kobieta, inteligentna, dobra aktorka, niepowtarzalna narzeczona, wyjątkowa żona. I wzorowa matka! Czytaj także: Ten kultowy serial uczynił z niej legendę. Tak dziś wygląda 96-letnia „Pani Bukiet” Jan Kobuszewski: dzieciństwo, początki kariery aktorskiej Oboje byli z tego samego pokolenia lat 30. (urodzeni w 1934 roku), które jako dzieci pamiętało wojnę. Może Hanna, która urodziła się w Sofii, gdzie od kilku pokoleń mieszkała jej rodzina, trochę mniej, ale Jan Kobuszewski – rodowity warszawiak, jak najbardziej. „Byłem 11-letnim staruszkiem z bagażem pamięci dramatycznych przeżyć, pogrzebów, widoku trupów, pożarów, zniszczeń”, wspominał. Jest taka opowieść, że jego mamie odradzano urodzenie trzeciego dziecka, miała już dwie córki, chorowała na nerki. Bliscy i lekarze straszyli ją, że dzieciak może urodzić się chory. Mówili: Po co Ci to? Ale ona uparła się i tak na przekór wszystkim Janek pojawił się na świecie. Opowiadał o sobie, że chciał być księdzem, a został aktorem – odwrotnie niż Jan Paweł II. Szybko zrobił karierę, tuż po szkole. Zadebiutował w telewizji już w 1955 roku, bardzo szybko, błyskawicznie też zdobył popularność. Starsi widzowie pamiętają go z programu "Wielokropek", w którym występował w duecie z niskim i korpulentnym Janem Kociniakiem. Nie ma sensu wymieniać tu ról Jana Kobuszewskiego, bo zagrał ich ponad 400! Mówiono o nim: „król komedii”. Jedni będą go pamiętać z teatrów telewizji, sztuk Fredry, Gogola, Czechowa. Inni z legendarnego warszawskiego kabaretu Dudek. Bał się kabaretowej scenki, ale na te występy namówiła go żona. Był tam świetny, na YouTube można obejrzeć słynny skecz „Ucz się Jasiu" (Kobuszewski + Gołas), z którego fraza „wężykiem Panie majster, wężykiem” weszła do potocznego języka. Albo „Piosenkę Niekochanego” ze szlagwortem „Księżyca misa lśni/ świat cały zwisa mi/ bo ja nikogo nie potrafię kochać już”. Trzeba też przypomnieć, że był wspaniałym Panem Janeczkiem w kabarecie Olgi Lipińskiej, a jego miny, dąsy, pozy i to jak bawił się swoim przydługim ciałem - śmieszyło pokolenia. Podobno nie miał szczęścia do filmu i nie lubił w nim grać, mawiał, że jest za leniwy, by wstawać rano i lecieć na plan, ale jego dorobek filmowy jest też imponujący, m.in. u Barei, czy Rzeszewskiego. Podobno oddał rolę „Pana Kleksa”, czego potem żałował, ostatecznie zagrał ją Piotr Fronczewski. Jak na to nie patrzeć, kariera Kobuszewskiego była potężna. Czytaj także: Piotr i Robert Glińscy, czyli bracia na dwóch krańcach. Jeden publicznie upokarzał drugiego Jan Kobuszewski jako "zmarnowany Chaplin polskiego kina" Agnieszka Osiecka, jego wielbicielka, pisała w książce „Fotonostalgia": „Kobuszewski jest graficzny. Powinny wszędzie wisieć plakaty, obrazy i znaki drogowe z postacią Kobuszewskiego w tańcu. Powinien powstać serial filmów animowanych pod tytułem Przygody młodego znaku zapytania, a w roli znaku zapytania powinien wystąpić Jan Kobuszewski. Powinien być prowadzony w szkole teatralnej i filmowej specjalny kurs pt. Fenomen aktorstwa Jana Kobuszewskiego”. Nazywała go też zmarnowanym Chaplinem polskiego kina", Chaplinem, bo jego wygłupy zawsze były podszyte melancholią i refleksją. Halina zagrała Syrenkę w baśniowym filmie „Warszawska syrena” o początkach miasta i historii Warsa i Sawy, zagrała Helenę Trojańską w spektaklu Odprawa posłów greckich z 1961 roku, grywała epizody w filmach, ale wielkiej kariery nie zrobiła. I znana była raczej jako żona Jana Kobuszewskiego. Zobacz też: Znajomi nie dawali im szans, oni kochali się do szaleństwa. Po latach utarli wszystkim nosa Jan Kobuszewski: ślub z ukochaną Ślub wzięli w październiku 1956 roku, w warszawskim kościele św. Anny. Ksiądz był zachwycony, że tak pięknie wyrecytowali przysięgę, jakby skończyli Szkołę Teatralną. Śmieli się, że właśnie to zrobili. Gdy rok później urodziła się ich jedyna córka Martyna, pani Hanna zajęła się wychowaniem dziecka, a mąż pracą. Z domu wychodził zazwyczaj bladym świtem i wracał późno w nocy. „Dla rodziny wypruwałem sobie żyły. Ale warto było! Staraliśmy się uczciwie przejść przez życie. Nie wszystko się udawało, ale się staraliśmy. I jesteśmy nadal zadowoleni z życia! ”, mówił w jednym z wywiadów. O swojej żonie zawsze mówił z poruszeniem. Była dla niego ideałem. Pytany o receptę na szczęśliwe małżeństwo odpowiadał, że niezbędna jest cierpliwość, tolerancja i... ułańska fantazja. To właśnie one pomagają iść razem w zgodzie przez życie i sprawiają, że do związku nie wkrada się rutyna i nuda. Żona pilnowała, by zdrowo się odżywiał, zawsze pod ręką miał owoc albo szklankę soku. Był pogodny i skromny, nigdy nie odmawiał zdjęć i autografów, uważał, że to część jego pracy. Nie lubił mówić o prywatności, dom uważał za swoją twierdzę. Razem z Hanną, zamiast bywać, woleli wyjechać na Warmię, gdzie kupili ziemię i postawili dom, pracować w ogrodzie, majsterkować. „Miłość czyni cuda” Mówił, że są z żoną jak papużki nierozłączki i jak jednemu coś się dzieje, to drugie nie może żyć. I choć byli ze sobą zawsze szczęśliwi, to nie mieli łatwego życia. Oboje ciężko chorowali. U Jana Kobuszewskiego wykryto w końcu lat 80. raka jelita, brzmiało to jak wyrok. Ale udało mu się zwalczyć chorobę, mówił, że nie podniósłby się, gdyby nie żona, podkreślał, że to Hanna była dla niego największym wsparciem. Walczyła wspólnie z nim i lekarzami. „Miłość czyni cuda”, komentował. Potem rak uderzył jeszcze raz, i znowu to żona i jej determinacja w walce o niego sprawiły, że był w stanie poddać się trudnej operacji i rehabilitować. Gdy po latach u Hanny Zembrzuskiej zdiagnozowano niewydolność nerek, to on opiekował się nią z największym oddaniem i poświęceniem. Martwił się, że zabraknie pieniędzy na drogie lekarstwa. Szukał wsparcia w modlitwie, zawsze był bardzo wierzący. W domu wpojono mu wartości, którym starał się być wierny. Jak mówił, najważniejsze są Bóg, małżeństwo i rodzina. Swoje 80. urodziny świętował na Jasnej Górze. Pielgrzymował też na Jasną Górę, by Bóg dał mu siły. „Wspaniała rodzina to największy dar, jaki dostałem od losu, a Hania to najpiękniejszy prezent od Boga. Wspiera mnie, inspiruje, jest przy mnie” – mówił (cytuję za Interia.pl). Zobacz także: Poznali się na uczelni, pobrali się tuż po studiach. Kim jest żona Alberta Bachledy-Curusia, jednego z „książąt Podhala”? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaqgA0m-11cc216.jpg" width="1600" height="2400" alt="Hanna Zembrzuska-Kobuszewska, Jan Kobuszewski "Przyjazne dusze" Pam Valentine - premiera, Teatr Kwadrat, 28.03.2008 Studio69,Image: 474514444, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Hanna Zembrzuska-Kobuszewska, Jan Kobuszewski" /> Hanna Zembrzuska: „Ciężko mi bez niego” Wydawało się, że wszystko zmierza ku dobremu. Hanna Zembrzuska także wyszła z chorobowych opresji, nie musiała jeździć na dializy. Cieszyli się życiem, wnukami. Ale na przestrzeni czasu stan aktora pogorszył się i z tego ataku raka już nie był w stanie się podnieść. Zmarł w domu, otoczony bliskimi, we wrześniu 2019 roku. Maria Winiarska, żona jego siostrzeńca Wiktora Zborowskiego, powiedziała, że zawsze zostanie dla niego puste miejsce przy stole. On sam martwił się o zdrowie żony, o to, jak sobie poradzi, kiedy jego zabraknie. A Hanna Zembrzuska bardzo za nim tęskniła... Pytana, jak żyje, mówiła, że byle jak. „Mogę liczyć na wsparcie. Nie jestem sama z tym wszystkim, ale tęsknię. Ciężko mi bez niego” (cytat za wp.pl). Wdowa po wielkim aktorze zmarła 16 czerwca 2023 roku. „Dziś odeszła Hanna Zembrzuska. Aktorka. Moja Ciocia. Żona ś.p. Janka Kobuszewskiego. Piękna Pani. Śpij Haneczko spokojnie" — napisał Wiktor Zborowski. ZOBACZ TAKŻE: Dla kariery poświęciła wiele, nigdy nie doczekała się własnych dzieci. Iwona Pavlović synów drugiego męża pokochała jak własnych
Kochał Kalinę Jędrusik, przyjaźnił się z jej mężem. Po latach Gąssowski zdradził, jak było naprawdę
Romans Kaliny Jędrusik i Wojciecha Gąssowskiego wciąż rozbudza emocje, zwłaszcza po premierze filmu „Bo we mnie jest seks”, w którym ukazano ich płomienną relację. Jak na filmową wersję wydarzeń zareagował sam Gąssowski?
Ona była wielką aktorką, on piosenkarzem, który budował swoją karierę. Przed laty Wojciecha Gąssowskiego i Kalinę Jędrusik łączył gorący romans. W jednym z ostatnich wywiadów artysta wspomniał o filmie „Bo we mnie jest seks”, który opowiada o legendzie polskiej popkultury. Co zdradził? Zaskakujące wyznanie! Romans Gąssowskiego i Jędrusik – historia romansu To był jeden z tych romansów, które rozpalają wyobraźnię. Był rok 1968. Kalina Jędrusik, już wtedy ikona polskiej sceny, uwielbiana aktorka i wokalistka, otoczona aurą zmysłowości i tajemnicy. Wojciech Gąssowski - młody, utalentowany muzyk, u progu wielkiej kariery. Między nimi szybko pojawiła się chemia, której nie sposób było zignorować. Kalina, żyjąca z pisarzem Stanisławem Dygatem w związku, który wymykał się konwenansom, nie ukrywała fascynacji Gąssowskim. Ich relacja rozkwitła błyskawicznie – a jeszcze bardziej niezwykłe było to, że z czasem... kochanek i mąż zostali przyjaciółmi. „Kalina szybko mi to wytłumaczyła: że każdy z nich ma swoje życie, są małżeństwem, nie są rozwiedzeni, mieszkają ze sobą. Staś ma swoje sprawy sercowe, Kalina swoje, i jedno nie miesza się w sprawy drugiego”, mówił w jednym z archiwalnych wywiadów Wojciech Gąssowski. Mówiło się, że Kalina była wielką miłością artysty. „Czy związek z Kaliną był szaleństwem? Takich szaleństw miałem kilka w swoim życiu. Ale nie nazwałbym tego w ten sposób. To normalna rzecz w życiu mężczyzny i kobiety”, mówił, gdy wypytywano go o romans [cytat za pomponik.pl] W filmie „Bo we mnie jest seks”, który opowiada historię życia Kaliny Jędrusik, pokazano wątek, który opowiada o ich relacji. ZOBACZ TEŻ: Jan Englert nie odwrócił się od byłej żony. W trudnych chwilach wciąż może liczyć na jego wsparcie Wojciech Gąssowski o filmie o Kalinie Jędrusik Po latach Wojciech Gąssowski pojawił się na scenie Sopot Polsat Hit Festiwal na koncercie „Gdzie się podziały tamte prywatki”. Przy okazji rozmowy z mediami, artysta uchylił rąbka tajemnicy na temat swojego życia prywatnego. W rozmowie z dziennikarzem odniósł się do tematu filmu „Bo we mnie jest seks” o historii Kaliny Jędrusik. W produkcji z 2021 roku, która zyskała ogromny rozgłos, w rolę artystki wcieliła się Maria Dębska, natomiast postać inspirowaną Wojciechem Gąssowskim zagrał Krzysztof Zalewski. Na ekranie ukazano kontrowersyjne momenty z życia Jędrusik, w tym płomienny romans z młodym artystą. Wojciech Gąssowski rzadko komentuje osobiste sprawy, ale tym razem – w rozmowie z dziennikarzem Plotka – pozwolił sobie na odrobinę szczerości. Zapytany o film „Bo we mnie jest seks” i rolę Krzysztofa Zalewskiego, który wcielił się w postać inspirowaną jego osobą, pozostał jednak powściągliwy. „Ja nie jestem recenzentem. Widziałem ten film, ale nie potrafię recenzować filmów. Zwłaszcza jakieś indywidualne role, nie znam się kompletnie na tym”, odparł. Dziennikarz nie poprzestał jednak na pytaniach o film. Zapytał, czy ich relacja rzeczywiście wyglądała tak, jak przedstawiono ją na ekranie. „Prawda tak, ale było trochę rzeczy nieprawdziwych”, dodawał na łamach Plotka. Z kolei pod koniec 2024 roku Wojciech Gąssowski zdradził, że nie był tylko biernym widzem filmu. Jak sam przyznał wówczas w rozmowie z Plejadą.pl, służył twórcom cennymi informacjami o Kalinie Jędrusik i jej mężu, Stanisławie Dygacie. Docenił również aktorskie umiejętności Marii Dębskiej, podkreślając, że jej interpretacja Kaliny była wręcz genialna. Jednak – jak zauważył – inne postacie wyobrażał sobie zupełnie inaczej. Patrzył na całość z wyjątkowej perspektywy – jako ktoś, kto znał bohaterów osobiście. To doświadczenie sprawiło, że w niektórych momentach odczuwał niedosyt. Uznał, że pewne osoby i sytuacje można było przedstawić inaczej, bardziej wiernie. Choć zastrzegł, że być może to tylko jego subiektywne odczucie. „Mam pewien niedosyt. Uważam, że niektóre osoby czy sytuacje można było pokazać w inny sposób. Ale może tylko tak mi się wydaje? Może z mojego punktu widzenia wyglądało to inaczej, a z czyjegoś – jeszcze inaczej?” – zastanawiał się. Bo przecież trudno być obiektywnym, zwłaszcza gdy ekranowe życie zahacza o osobiste wspomnienia. W wymienionym wywiadzie wspominał też, że nie widział w postaci granej przez Krzysztofa Zalewskiego siebie. SPRAWDŹ TEŻ: Jacek Poniedziałek i Krzysztof Warlikowski stworzyli nietypowy związek. Finał był bardzo bolesny Źródło: Plotek, Plejada
Niewielu dałoby im szansę. Zamieszkali razem dobę po pierwszym spotkaniu. Historia miłości Andrei Bocellego po 25 latach wciąż zaskakuje
Andrea Bocelli od lat zachwyca publiczność na całym świecie, ale jego żona zna go z zupełnie innej strony. Veronica Berti opowiedziała o ich niezwykłej historii miłości, codziennym życiu i romantycznych gestach, których nie ogląda publiczność.
Niektóre historie brzmią tak, jakby zostały napisane z myślą o filmowym scenariuszu. W przypadku Andrei Bocellego i Veroniki Berti wszystko zaczęło się od wydarzenia, na którym żadne z nich nie planowało się pojawić. Dziś, po 25 latach wspólnego życia, ich relacja wciąż opiera się na wzajemnym zachwycie, zaufaniu i codziennych gestach. W „halo tu polsat” Veronica Berti opowiedziała o życiu u boku słynnego tenora. Jaki jest prywatnie? Miłość od pierwszego spotkania i decyzja podjęta w zaledwie dobę Historia ich związku nie rozwijała się powoli. Veronica Berti wspomina, że poznała Andreę Bocellego 25 lat temu, 8 maja, podczas przyjęcia, na które oboje trafili niemal przypadkiem. On miał 44 lata, ona zaledwie 18, jednak różnica wieku nie stanęła na przeszkodzie rodzącemu się uczuciu. Andrea Bocelli nie przepada za tego typu wydarzeniami i początkowo nie chciał się na nim pojawić. Ona również nie planowała tam iść. Ostatecznie jednak zmienili zdanie. To właśnie ten wieczór odmienił ich życie. Jak opowiada Veronica, od chwili pierwszego spotkania praktycznie się nie rozstawali. Najbardziej zaskakuje tempo, w jakim rozwijała się ich relacja. Od poznania do wspólnego zamieszkania minęły zaledwie 24 godziny. Oboje kierowali się intuicją i przekonaniem, że nie warto odkładać ważnych decyzji. „Można więc śmiało powiedzieć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia, chociaż przyznam, że gdyby moja córka zrobiła coś podobnego, nie darowałabym jej! […] Czasami po prostu czujesz, że to jest ten moment. Andrea zawsze powtarza, że jeśli coś można zrobić, najlepiej byłoby to zrobić wczoraj. Ja mam podobnie. Działam intuicyjnie i bardzo szybko. Nie zawsze oznacza to dobre decyzje, ale obydwoje kierujemy się instynktem”, opowiadała ukochana Andrei Bocellego w „halo tu Polsat”. Ich wspólnym językiem od początku stała się także muzyka. Choć Veronica nie jest muzykiem, dorastała w domu, w którym opera była obecna każdego dnia. To właśnie ta pasja stała się jednym z fundamentów ich rozmów i wzajemnego porozumienia. Czytaj też: Tym razem nie Sanah. To z nią Andrea Bocelli wystąpi na koncertach w Polsce. "To dla mnie wielki zaszczyt" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgDp0o90-c0294af.jpg" width="1600" height="2313" alt="HOLLYWOOD, CA - SEPTEMBER 18: (L-R) Andrea Bocelli wife Veronica Berti and daughter Virginia Bocelli photographed backstage as Andrea Bocelli gives a once-in-a-lifetime performance at HollywoodÕs Dolby Theatre on September 18, 2015. The sold-out concert event featured a musical tribute to the silver screen featuring songs from BocelliÕs forthcoming album,Cinema, and was taped and produced for television by Thirteen WNET New York as part of the PBS Great Performances series. (Photo by Rachel Murray/WireImage)" title="Andrea Bocelli celebrates forthcoming album "Cinema"with concert to be seen on "Great Performances"" /> Choć na ślub zdecydowali się dopiero po 12 latach związku, tenor wielokrotnie podkreślał, że ich małżeństwo zaczęło się już w dniu, w którym się poznali. W 2012 roku para doczekała się córki Virginii, a Veronica jest również macochą dwóch synów tenora – Amosa i Matteo – z jego pierwszego małżeństwa. Rodzina od lat pozostaje jednym z najważniejszych filarów życia światowej sławy artysty. Sam Bocelli nie ukrywa, że od początku widział w Veronice kogoś wyjątkowego. Nazywa ją swoją najlepszą przyjaciółką, partnerką i kobietą, z którą dzieli zarówno życie prywatne, jak i zawodowe. Jak podkreślał, wspólnie przeszli długą drogę i mimo upływu lat wciąż mają to samo pragnienie – każdego dnia wzajemnie się wspierać. Czytaj też: TYLKO U NAS: Ewa Wachowicz potwierdziła odejście z „halo tu Polsat”. „Moja misja została wykonana” Na scenie perfekcjonista, w domu człowiek z poczuciem humoru Andrea Bocelli od 30 lat występuje przed publicznością na całym świecie. Veronica podkreśla jednak, że niezależnie od tego, dla kogo śpiewa, zawsze daje z siebie dokładnie tyle samo. Scena pozostaje przestrzenią absolutnego skupienia, dyscypliny i zawodowego profesjonalizmu. Po zejściu z estrady pojawia się jednak zupełnie inne oblicze światowej sławy tenora. Według żony jest człowiekiem obdarzonym wyjątkowym poczuciem humoru. Najlepiej odnajduje się w języku włoskim, dlatego – jak z uśmiechem przyznaje Veronica – część jego żartów trudno w pełni oddać po angielsku. „Ale prywatnie jest też niesamowicie zabawny - niestety jego poczucie humoru najlepiej działa po włosku. Żeby naprawdę rozśmieszyć ludzi, trzeba świetnie znać języki, a Andrea jest dość leniwy, jeśli chodzi o angielski”, mówiła Veronica Berti w „halo tu Polsat” z Kamilą Ryciak. Głos jest jego najcenniejszym instrumentem Za swobodą, z jaką Andrea Bocelli występuje na scenie, stoi wieloletnia konsekwencja. Veronica zdradza, że przed koncertami tenor rozgrzewa głos w łazience, gdzie ciepło i wilgotność sprzyjają przygotowaniu strun głosowych. Po występach często wraca do fragmentów, które – w jego ocenie – mogły zabrzmieć jeszcze lepiej, i wykonuje je ponownie. „. Po koncercie z kolei urządza sobie drugi koncert - wraca do tych dźwięków, z których nie do końca był zadowolony i śpiewa je jeszcze raz, tak, jakby chciał, żeby zabrzmiały na scenie”, relacjonowała ukochana tenora. Perfekcjonizm nie kończy się na sali koncertowej. W dni występów obowiązuje cisza. Bocelli ogranicza mówienie do minimum, ponieważ – jak wyjaśnia jego żona – dla śpiewaka, szczególnie mężczyzny, właśnie codzienna rozmowa może być największym obciążeniem dla głosu. Dba także o unikanie wszystkiego, co mogłoby negatywnie wpłynąć na jego kondycję. „Ale on jest perfekcjonistą. Jeśli chcesz być najlepszy każdego wieczoru, musisz rywalizować - przede wszystkim z samym sobą. Dlatego też bardzo o siebie dba - unika słońca, silnego wiatru i wszystkiego, co mogłoby zaszkodzić głosowi”, dodawała Veronica Berti. Romantyzm, który nie potrzebuje wielkich deklaracji Najbardziej osobistą częścią opowieści Veroniki są wspomnienia o gestach, których nie ogląda publiczność. Andrea Bocelli regularnie zostawia ukochanej wiadomości, listy lub wiersze pisane nocą. Każdy z nich kończy tym samym zdaniem: prośbą o odpowiedź. To właśnie pisanie – jak zdradza Veronica – sprawia mu ogromną przyjemność. Ona sama odpowiada na miłość w inny sposób. Stara się poświęcać mężowi czas, troszczyć się o jego codzienność i rozwiązywać problemy, zanim zdążą się pojawić. „Jest niezwykle romantyczny i poetycki. Przez te 25 lat często budziłam się rano i znajdowałam e-mail, odręczny list albo wiersz, który napisał w nocy. Oczywiście, śpiewa dla mnie, ale do tego się już przyzwyczaiłam, natomiast pisanie sprawia mu ogromną przyjemność. Najzabawniejsze jest to, że na końcu każdego listu dopisuje jedno zdanie: „Czekam na twoją odpowiedź”, opowiadała Veronica Berti w rozmowie z „halo tu Polsat”. Po 25 latach wspólnego życia ich historia nie opiera się wyłącznie na spektakularnym początku. Tworzą ją przede wszystkim codzienne rytuały, wzajemne wsparcie i przekonanie, że nawet największy artysta po zejściu ze sceny pozostaje człowiekiem, który najbardziej ceni bliskość drugiej osoby. Sprawdź też: Andrea Bocelli poruszył cały świat. Ten występ przeszedł do historii igrzysk
Mija rok od zaprzysiężenia. Marta Nawrocka szczerze o roli pierwszej damy w wywiadzie VIVY!
Mija rok od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego na urząd Prezydenta RP. To dobry moment, by wrócić do wyjątkowej rozmowy, której Marta Nawrocka udzieliła magazynowi VIVA! jeszcze na początku swojej drogi jako pierwsza dama. Opowiadała w niej o odpowiedzialności, rodzinie, planach, ale także o tym, jak wyobraża sobie swoją obecność w życiu publicznym i dlaczego chciała być przede wszystkim blisko ludzi.
Kilka tygodni po tym, jak codzienność wypełniły oficjalne obowiązki, zagraniczne wizyty i społeczne inicjatywy, Marta Nawrocka opowiedziała Wiktorowi Słojkowskiemu o emocjach towarzyszących nowemu etapowi życia. Mówiła o presji związanej z pełnieniem jednej z najbardziej obserwowanych ról w kraju, o rodzinie, która pozostaje dla niej najważniejszym punktem odniesienia, oraz o wartościach, które chciała wnieść do Pałacu Prezydenckiego. Dziś, dokładnie rok od zaprzysiężenia, przypominamy tę rozmowę. Rok temu Marta Nawrocka została pierwszą damą Polski. Przypominamy wywiad VIVY! – Bycie pierwszą damą w Polsce to poważne zadanie. Wiele osób mówiło, że poprzednia prezydentowa, mimo ogromu działań, w powszechnej narracji pozostała „niemą pierwszą damą”. Pani natomiast chce być jej przeciwieństwem, kobietą, która mówi. Działa. Jest obecna. Nie nazwałabym tego przeciwieństwem i nie chciałabym być porównywana do poprzednich pierwszych dam. Każda kobieta, która znalazła się w tej niezwykłej, a zarazem delikatnej roli, oddała jej część siebie na swój własny sposób i według swojej własnej wrażliwości. Nie ma jednej recepty na to, jak być pierwszą damą. Pani Agata Duda wybrała drogę bez rozgłosu medialnego, ale znaczącą i wartościową. W jej działaniu było wiele dobra, które nie zawsze dostrzegała opinia publiczna. Spotkałam się z nią, żeby porozmawiać o tym, co mnie czeka. Opowiedziała. Doradziła. Było to dla mnie bardzo ważne spotkanie. Ja jako małżonka prezydenta chciałabym wykorzystać ten czas na bycie blisko ludzi, naprawdę blisko. Chcę słyszeć, jak mówią o swoich lękach, o swoich radościach, o zwyczajnych sprawach, które budują naszą wspólnotę od środka. Uważam, że ta funkcja może być pomostem między światem oficjalnym, reprezentacyjnym a światem ludzi codziennych, którzy żyją po cichu, a jednak to oni stanowią siłę Polski. Chcę swoją osobą, swoim doświadczeniem i sercem wykorzystać tę szansę, by nie tylko symbolicznie towarzyszyć, ale też realnie pomagać. – Używa Pani słowa „szansa”, ale to przecież głównie ogromne wyzwanie, zobowiązanie, a może nawet presja. Nie ma chyba drugiej takiej roli w kraju, która byłaby tak ściśle obserwowana, tak obarczona oczekiwaniami i tak emocjonalnie komentowana… To jest szansa, ale też odpowiedzialność. To zobowiązanie wobec ludzi, wobec historii, wobec samej siebie. I mimo że na zewnątrz ta funkcja wydaje się bardzo reprezentacyjna, w środku to także nieustanna praca nad sobą, nad swoim językiem, emocjami, nad sposobem obecności. Chcę ten czas wykorzystać najlepiej, jak potrafię, bo wiem, że każda pierwsza dama jest tylko przez chwilę, ale ta chwila może zostać zapamiętana na długo. Dlatego chcę być aktywna, obecna, pomocna, chcę angażować się w inicjatywy społeczne, edukacyjne, kulturalne, chcę dotykać spraw realnych, a nie tylko symboli. I wiem, że to wymaga ogromnej pokory oraz pracy nad sobą. Presję da się udźwignąć, jeśli wie się, po co się to robi. – Kiedy wszystko stało się już jasne, kiedy ogłoszono wyniki wyborów i nie było żadnych wątpliwości, że Pani mąż został wybrany prezydentem Rzeczypospolitej, co Pani wtedy poczuła? Była w tym euforia? Lęk? A może spokój? To był bardzo osobisty moment, choć wypełniony medialnym hałasem. To zaczęło się jeszcze przed wyborami, gdy złożono mężowi propozycję wystartowania w wyborach. Karol wrócił do domu i powiedział: „Musimy porozmawiać”. I że może zostać kandydatem na prezydenta. Nie zdziwiło mnie to, znałam jego charakter, jego sposób myślenia o Polsce, o wartościach, o historii. Zawsze miał w sobie ten rodzaj wewnętrznego obowiązku wobec kraju. I choć nie myślałam wtedy, że to przeznaczenie, to jednak poczułam, że to logiczny ciąg jego życia. W dniu, w którym w Krakowie, w Hali Sokół, ogłoszono kandydaturę męża, patrzyłam na niego i wiedziałam, że wygra. Nie dlatego, że jest człowiekiem, który tylko obiecuje, ale dotrzymuje słowa, a to robi różnicę. I tak jak ja nigdy się na nim nie zawiodłam, wierzę, że nie zawiodą się na nim Polacy. – Zanim jednak pojawiła się prezydentura, miała Pani swoje życie, swoją zawodową codzienność, pracę, która dawała Pani satysfakcję. Czy trudno było się z nią pożegnać, nawet jeśli tymczasowo? To nie była łatwa decyzja, bo przez 18 lat byłam częścią służby celno-skarbowej. Pracowałam w zespole, który był jak rodzina, z ludźmi, z którymi tworzyliśmy coś trwałego. To była praca konkretna, wymagająca, ale uczciwa. Miała sens. Jako funkcjonariusz publiczny nie mogłam angażować się w kampanię prezydencką, więc złożyłam wniosek o urlop bezpłatny. Zrobiłam to dla czystości zasad, wobec siebie i wobec służby, w której pracowałam. Nie czułam żalu, raczej poczucie odpowiedzialności. Myślę, że każdy człowiek ma w życiu taki moment, kiedy musi zrobić krok w inną stronę nie dlatego, że coś się kończy, ale dlatego, że coś nowego się zaczyna. Tak właśnie traktuję ten czas: jako inny wymiar służby. – Jest Pani nie tylko żoną prezydenta, ale również mamą trójki dzieci. To ogromna zmiana dla rodziny. Jak Państwo odnaleźli się w tej nowej rzeczywistości, w której dom staje się jednocześnie częścią życia publicznego? Rodzina jest dla mnie fundamentem wszystkiego. Bez niej nie byłoby mnie. Nasza najmłodsza córeczka ma siedem lat. Dla niej Karol był zawsze po prostu tatą. I tak pozostało. Pamiętam, jak jeszcze w trakcie kampanii podbiegała do telewizora, wysyłała mu buziaki i biegła dalej. Jakby myślała, że tata pracuje w telewizji (śmiech). Starszy syn ma 15 lat, dużo rozumie, więc przeżywał to po swojemu, z mieszanką dumy i sceptycyzmu. Najstarszy, zawsze społecznie aktywny, zaangażowany, ciekawy świata, czuł się w tym jak ryba w wodzie. Widział w tym sens, widział misję. Dla mnie to doświadczenie było ważną lekcją. Bo można być pierwszą damą Polski, ale trzeba też pozostać pierwszą damą własnego domu. W tym wszystkim najważniejsze jest, żeby nasze dzieci wiedziały, że niezależnie od ról i tytułów wciąż jesteśmy tą samą rodziną, że mamy swoje rytuały, święta, swoje małe codzienności, które nas budują. I że dom jest miejscem, gdzie nie ma protokołu, tylko miłość, normalność i śmiech. – W Pani biografii pojawia się jednak coś, co mnie szczególnie zaintrygowało – szkoła baletowa. Dlaczego właśnie balet? Czy to było dziecięce marzenie o scenie, o światłach, o ruchu, który staje się poezją? Każda dziewczynka ma swoje marzenia, czasem ulotne, czasem konkretne, ale zawsze pełne emocji. Ja marzyłam o tańcu, o tej niezwykłej harmonii między ciałem a muzyką, o poczuciu, że można wyrazić coś bez słów. To było coś więcej niż dziecięca zabawa. W moim przypadku taniec był też rodzinną pasją, bo mój brat również chodził do szkoły baletowej i przez kilka lat wspólnie uczestniczyliśmy w tej wymagającej, ale pięknej przygodzie. Balet to świat surowych zasad, dyscypliny, pracy nad sobą, często ponad siły, ale też świat ogromnej wrażliwości. Nauczył mnie systematyczności, odporności na stres, poczucia rytmu, nie tylko muzycznego, ale też życiowego. – A jednak nie została Pani tancerką, tylko wybrała zupełnie inną ścieżkę. Nigdy nie kusiło Panią, by stanąć na scenie? Czasem myślę, że w życiu każdy z nas ma kilka równoległych dróg i każda z nich mogłaby być dobra, ale nie da się iść wszystkimi naraz. Zrozumiałam dość wcześnie, że taniec, choć piękny, nie będzie moją przyszłością. Czułam, że chcę czegoś innego, bardziej stabilnego, konkretnego. Że chcę być częścią czegoś większego niż scena. Dlatego poszłam w stronę pracy publicznej. I choć to dwa zupełnie różne światy – teatr i urząd – to jednak łączy je coś wspólnego: dyscyplina, rytm i odpowiedzialność. W balecie liczy się każdy krok, w służbie – każde działanie. Tylko sceneria się zmienia. – Dziś ma Pani z pewnością inne marzenia. Jakie są one teraz, kiedy świat patrzy na Panią przez pryzmat funkcji, ale Pani sama wciąż pozostaje tą samą kobietą? Mam swoje osobiste marzenia, ale nie będę ich zdradzać, bo się nie spełnią (śmiech). A moim największym społecznym marzeniem jest to, by Polska nie była podzielona. Ani politycznie, ani mentalnie, ani emocjonalnie. Chciałabym, żebyśmy jako społeczeństwo nauczyli się znowu ze sobą rozmawiać, słuchać siebie, pięknie się różnić. Polska jest wspaniałym krajem, pełnym dobrych, serdecznych ludzi, ale często pozwalamy, żeby język, jakim się posługujemy, oddzielał nas od siebie. Chciałabym, byśmy zaczęli mówić do siebie z szacunkiem, nawet jeśli się nie zgadzamy. Byśmy przestali nienawidzić w internecie, przestali oceniać innych po jednym zdaniu, po jednym zdjęciu. Bo przecież w rzeczywistości ludzie są inni niż w sieci, cieplejsi, delikatniejsi, bardziej ludzcy. – To marzenie, które brzmi pięknie, ale też nieco utopijnie. Czy wierzy Pani, że naprawdę da się to zmienić? Wierzę, że tak. Może nie od razu, może nie w skali całego kraju, ale w małych gestach, w rozmowach między ludźmi, w uśmiechu, w gotowości do wysłuchania drugiego człowieka. Czasem wystarczy, że ktoś po prostu powie: „Rozumiem cię”, nawet jeśli się z nim nie zgadza. W internecie często widzimy sporo złości, ale w prawdziwym życiu spotykam zupełnie innych ludzi. Ciepłych, serdecznych, wdzięcznych, życzliwych. Nigdy nie zdarzyło mi się, żeby ktoś na ulicy powiedział coś przykrego, mimo że w mediach społecznościowych komentarze bywają okrutne. To pokazuje, jak bardzo internet wypacza obraz społeczeństwa. Dlatego chcę działać, byśmy zaczęli lepiej rozumieć, jaką siłę mają słowa. – Wiem, że Pani fundacja ma zajmować się między innymi tematem hejtu, szczególnie wobec dzieci i młodzieży. Jest to jeden z głównych obszarów, któremu chcę się poświęcić. Bo hejt nie dotyczy tylko dorosłych, on zaczyna się już w przedszkolach, w szkołach, na podwórkach. Czasem od niewinnych słów, które w rzeczywistości bardzo ranią. Dzieci często nie wiedzą, że słowa potrafią zostawić ślad na całe życie. Pamiętam sytuację, kiedy moja córeczka usłyszała od dorosłej osoby: „Kasiu, jesteś super, nie przejmuj się hejtem”. Szłyśmy wtedy razem i ona po chwili zapytała: „Mamo, a co to jest hejt?”. To pytanie mnie zatrzymało. Dziecko w jej wieku nie powinno nawet znać tego słowa. Ono powinno się śmiać, bawić, żyć w świecie, który jest bezpieczny i dobry. Dlatego tak bardzo wierzę w edukację, w rozmowy, w uświadamianie. – I w tej walce nie jest Pani sama. Nie, i jestem za to ogromnie wdzięczna. Mnóstwo osób, których nawet nie znamy, niezależnie od poglądów politycznych stanęło w obronie Kasi. Także rzecznik praw dziecka zareagowała bardzo konkretnie, złożyła wniosek o ściganie w sprawie hejtu, który dotyczył naszej córki. Zostałam już dwukrotnie przesłuchana w tej sprawie i mam nadzieję, że negatywne treści znikną z przestrzeni publicznej. Kasia nie powinna widzieć takich rzeczy o sobie. Dzieci trzeba chronić, zanim nauczą się same tego świata. – To wszystko brzmi bardzo emocjonalnie, bo dotyczy życia prywatnego. A przecież teraz całe Państwa życie się zmieniło. Nasze życie zmieniło się całkowicie. Najstarszy syn Daniel został w Gdańsku, choć dzieli czas między rodzinne miasto a Warszawę. Pracuje w mediach, działa społecznie, bardzo dojrzale podchodząc do nowej sytuacji. Antek z kolei trafił do nowej szkoły, w nowym mieście, z nowymi ludźmi. Wydawałoby się, że to wiek, w którym każda zmiana jest trudna, a on się w tym dobrze odnajduje. Najmłodsza, Kasia, poszła dopiero do pierwszej klasy. Wszyscy uczymy się tej rzeczywistości na nowo, krok po kroku, razem. Mój świat też się zmienił, nie ma już bliskości morza, mew, szumu fal. Z Karolem nasze wspólne życie zaczynaliśmy w jednym pokoju, w mieszkaniu, które dzieliliśmy z mamą mojego męża. Było skromnie, ale szczęśliwie. Potem długo czekaliśmy na własne mieszkanie, pamiętam to oczekiwanie, zapach świeżej farby, meble składane w nocy. W końcu przeprowadziliśmy się do naszego mieszkania, a teraz jesteśmy tutaj, w Pałacu Prezydenckim, w zupełnie innej rzeczywistości, choć w środku pozostało to samo: wdzięczność, miłość i wspomnienie tamtych początków. To jest właśnie w tym wszystkim najpiękniejsze, że mimo zmian wokół nas w środku pozostajemy tacy sami. Nigdy nie staraliśmy się być kimś innym, niż jesteśmy. Mój mąż jest prezydentem, ale gdy wracamy do domu, zrzucamy garnitury, siadamy z dziećmi, oglądamy filmy, rozmawiamy, śmiejemy się. Gdy jesteśmy razem, nie siedzimy nad ustawami, tylko nad klockami, szkolnymi zeszytami i planami na przyszłość. Taki rytm życia pozwala nie zatracić siebie. I właśnie to jest klucz do równowagi i sukcesu. Zawsze dbaliśmy o to, by oddzielać życie zawodowe od prywatnego. Kiedy mąż pracował w Warszawie w Instytucie Pamięci Narodowej, a my byliśmy jeszcze w Gdańsku, wiedział, że gdy wraca do domu, to wraca naprawdę. Nie było wtedy telefonów, maili, obowiązków służbowych. Tylko czas dla rodziny. – Czyli nawet teraz, mimo ogromu obowiązków, znajdzie się czas na odrobinę przyjemności? Choćby na te słynne wrotki? (Śmiech). Na wrotki zawsze znajduję czas. – Ma Pani jeszcze przyjaciółki ze starego życia? Spoza świata polityki? Większość moich przyjaciółek to kobiety, które nie mają nic wspólnego z polityką. Znamy się od lat, z pracy, ze szkoły, z dzieciństwa. Dla nich nie jestem „pierwszą damą”, tylko po prostu Martą. Czasami śmiejemy się z tego, jak dziwnie to brzmi, kiedy ktoś się nagle usztywnia, mówi do mnie „pani prezydentowo”. Moje przyjaciółki tak nie mówią. Dla nich nic się nie zmieniło. Rozmawiamy po staremu, śmiejemy się z tych samych rzeczy. To daje mi ogromny komfort psychiczny. Oczywiście pojawili się też ludzie, z którymi nie miałam kontaktu przez 10 czy 15 lat. To było miłe, ale też pokazało, że ta nowa rola jest pewnego rodzaju lustrem, w którym odbijają się relacje. Najważniejsze, że ci najbliżsi zostali. I że są przy mnie. ZOBACZ TEŻ: Zaskakujące słowa córki Nawrockiego po zaprzysiężeniu. „Nie da się tego jakoś odwołać?” – Słuchając Pani i Pani męża, mam wrażenie, że rodzina to dla Was nie tylko przestrzeń prywatna, ale pewien rodzaj systemu wartości. To coś, co Was definiuje i daje siłę. Rodzina jest wszystkim. To nasz fundament, nasze źródło siły i spokoju. Kiedy świat zaczyna wirować, zatrzymujemy się, jesteśmy razem. Dzieci przypominają nam, co jest w życiu ważne. Dają nam perspektywę, której żaden urząd ani tytuł nie zastąpi. Wystarczy spojrzeć, jak się śmieją, jak pytają o świat, żeby wszystko nabrało sensu. – Co Pani pomyślała, kiedy przeczytała sławny już wpis na Facebooku swojego syna, ten bardzo poruszający, w którym napisał, jak dumny jest z ojca? Popłakałam się. Po prostu. Nie potrafię na to pytanie inaczej odpowiedzieć. To był dla mnie moment wzruszenia, wdzięczności i dumy. Każda mama, niezależnie od tego, kim jest, marzy, by jej dzieci były dobre, empatyczne i mądre. Daniel ma 22 lata, od drugiego roku życia jest z Karolem, ze swoim tatą, nie miał innego ojca. Ta więź, która między nimi powstała, jest pełna i bezwarunkowa. – Czy to dlatego zdecydowali się Państwo na pełną adopcję, z nazwiskiem, z całym formalnym porządkiem, z pesel-ami, z tym wszystkim, co sprawia, że rodzina jest rodziną także w dokumentach, a nie tylko w uczuciach? Była to inicjatywa męża. Przeszliśmy pełną adopcję, Daniel nosi nazwisko męża. Od tamtej chwili nasze życie toczy się tak, jakby zawsze było oczywiste, że Karol jest tatą Daniela. – Ma Pani w sobie szczególny rodzaj empatii do drugiego człowieka. To dzięki Pani babciom, które były przy Pani od najmłodszych lat? Tak, bardzo dużo im zawdzięczam. Obie brały czynny udział w moim życiu od pierwszych kroków po dorosłość, pomagały moim rodzicom w opiece nade mną, później z troską opiekowały się moimi dziećmi. Nadal są, żyją, wspierają, kibicują. – Ale nie mówią do Pani „pani prezydentowo”? (Śmiech). Nie, ale jedna moja babcia, w momencie gdy Karol stał się głową państwa, gdy mnie widzi, wzrusza się do łez za każdym razem. I te łzy są dla mnie jak błogosławieństwo codzienności. – A czy wciąż robi dla Pani knedle? Te słynne sierpniowe, ze śliwkami, które podobno potrafią zamknąć w jednym smaku całe lato i pół Pani dzieciństwa? Robi. Babcia pochodzi ze Świętokrzyskiego, raz w roku, w sierpniu, są knedle ze śliwkami. W tym roku nie zjadłam ani jednego i śmiejemy się, że wszystko jeszcze przede mną, bo tradycje nie znikają, one tylko czekają cierpliwie, aż znajdziemy dla nich czas. – W tym nowym rytmie życia brakuje Pani zwyczajności, tej prozy dnia, gotowania, prania, porządków, tej cichej pracy rąk, która w domu układa wszystko na swoje miejsce? Brakuje, i to przyszło bardzo szybko. Po przeprowadzce do Warszawy to był szok, że ktoś, a nie ja, dba o rytuał stołu. Już po tygodniu postanowiłam, że część posiłków będę przygotowywała sama. Nie chcę zbyt często angażować obcych w naszą codzienność, lubię mieć porządek wokół siebie i lubię dbać o niego na bieżąco. Zawsze prałam sama i nadal piorę, bo lubię. – Słucham? Naprawdę lubię wywieszać pachnące pranie. Proszę mi wierzyć – to daje mi spokój. – Ma Pani świadomość, że tamto, poprzednie życie już nie wróci? Myślę, że pewien etap został zamknięty. Osiemnaście lat służby, najpierw urlop bezpłatny, a od szóstego sierpnia, wiem, jak to brzmi, ale tak jest, jestem formalnie emerytką. Więc ten rozdział już się nie otworzy, choć w sercu zostaje wszystko, czego się nauczyłam. Nie wiem, czy gdy służba mojego męża dla Polski dobiegnie końca, wrócimy do Gdańska. Życie samo pisze dalszy ciąg. Dziś skupiamy się na tym, co jest. Minęły dopiero – albo i aż! – trzy miesiące nowej rzeczywistości i nie wybiegam za daleko. Wiem tylko, że nie będę już nigdy wstawała o czwartej rano na akcje, że nie będę zwalczać nielegalnego hazardu w Trójmieście, że to zamknięta droga. Tamta droga się zamknęła, ale otworzyła się nowa. Dużo jeszcze przed nami. Niepewność to część życia każdego człowieka. Ale jedno jest pewne. Że zawsze będzie Karol, nasze dzieci, koty i ja. No i może za jakiś czas dołączy do nas… pies. Rozmawiał Wiktor Słojkowski
20 lat temu Robert Kubica przeszedł do historii. „Ludzie śmiali się z tego, że pragnę się dostać do Formuły 1”
Dokładnie 20 lat temu, 6 sierpnia 2006 roku, Robert Kubica przeszedł do historii jako pierwszy Polak, który wystartował w wyścigu Formuły 1. Debiut na torze Hungaroring rozpoczął jedną z najpiękniejszych historii w dziejach polskiego motorsportu. Od tamtej chwili Kubica stał się symbolem talentu, determinacji i walki z przeciwnościami losu.
Dwadzieścia lat temu Robert Kubica zapisał się złotymi zgłoskami w historii polskiego sportu. 6 sierpnia 2006 roku na torze Hungaroring jako pierwszy Polak stanął na starcie wyścigu Formuły 1, otwierając nowy rozdział dla rodzimych kibiców motorsportu. Jego droga na szczyt była pełna wyrzeczeń, a później także dramatycznych zwrotów akcji. Nie złamał go nawet tragiczny wypadek, po którym lekarze najpierw walczyli o jego życie, a następnie o uratowanie prawej ręki. Najsłynniejszy polski kierowca nigdy się nie poddał, a jego historia do dziś inspiruje kolejne pokolenia. Jak wygląda życie prywatne człowieka, który spełnił marzenie milionów fanów? W tej kwestii Kubica pozostaje wyjątkowo dyskretny. Robert Kubica – od dziecka chciał być kierowcą Jeden z najbardziej popularnych kierowców w Polsce przyszedł na świat 7 grudnia 1984 roku w Krakowie. Robert Kubica od najmłodszych lat wykazywał zamiłowanie do samochodów i uwielbiał zasiadać za kółkiem. Swoją miłość do prowadzenia zaczął jako... sześciolatek! Bardzo szybko zaczął spędzać każdą wolną chwilę w gokartach na torach kartingowych. Jako dziesięciolatek został mistrzem Polski juniorów i wielokrotnie powtarzał to osiągnięcie. Gdy miał zaledwie 13 lat, jego rodzice podjęli trudną decyzję o zamieszkaniu syna we Włoszech. Pod koniec lat 90. został mistrzem Włoch. W 2001 roku zapalony kierowca zaczął swoją przygodę z Formułą Renault 2000 Eurocup, a dwa lata później miał swój debiut w Formule 3 Euroseries. W 2005 roku, w ramach nagrody za wygraną w World Series by Renault, mógł wziąć udział w testach Formuły 1 pod banderą Renault. W tym roku podpisał także kontrakt z BMW Sauber. Pełnił tam rolę trzeciego kierowcy, a z czasem został czołowym kierowcą swojego teamu. I tak od 2010 roku Robert Kubica reprezentował barwy Renault F1. „Ludzie śmiali się z tego, że pragnę się dostać do Formuły 1, ale ostatecznie udało mi się i jestem z tego dumny", mówił Robert Kubica po latach. Choć odnosił wielkie sukcesy, a w Polsce nagle wybuchła „kubicomania”, to zawsze był powściągliwy w wywiadach. Media przedstawiały go nieco innym niż jest naprawdę. Tak poznaliśmy obraz chłodnego, niezadowolonego z wyników, konkretnego Roberta Kubicy. „Wiele osób mówi, że jestem zawsze negatywnie nastawiony, ale być może to oni są zbyt pozytywnie nastawieni? Fakt. W wielu przypadkach zaniżam wartość pewnych osiągnięć i być może zaniżam też szanse na osiągnięcie innych rzeczy, ale robię to celowo, aby nabrać jeszcze więcej motywacji i nigdy nie być zbyt pewnym, że się uda. Jeśli uwierzysz, że jesteś najlepszy i że na pewno wygrasz, jest to moment, w którym tracisz mobilizację, ambicję i pęd do pracy. Nie jesteś już tak nakręcony, żeby do czegoś dojść”, przyznał kierowca w książce Niezniszczalny Aldony Marciniak i Cezarego Gutowskiego. Robert Kubica przeszedł jednak długą, często bardzo trudną i pełną wyrzeczeń drogę, by znaleźć się tu, gdzie jest. Bez wątpienia jest genialnym kierowcą, bardzo szanowanym w swoim środowisku, również przez najważniejsze nazwiska. „Mam nadzieję, że Robert odniesie wiele sukcesów. Jest tak brzydki, że mu się to należy! Uwielbiam go, bo jest prawdziwy. A widzisz, my kierowcy... każdy z nas ma maskę. Musimy chronić się przed wieloma rzeczami, które dzieją się wokół nas w Formule 1. Więc zawsze miło jest, kiedy widzisz w człowieku, że pod jego pancerzem bije prawdziwe serce", czytamy w książce Niezniszczalny wypowiedź wicemistrza świata w Formule 1 z 2002 i 2004 roku, Rubensa Barichello. Czytaj też: Wielki powrót Roberta Kubicy! Ta wiadomość wywołała ogromne poruszenie w mediach Robert Kubica na torze Monza, Formula 1 Heineken Gran Premio D'italia 2021 Robert Kubica na torze Monza, Formula 1 Heineken Gran Premio D'italia 2021 „Obudziłem się i pomyślałem: nie chcę jechać na ten rajd” Poza Formułą 1 wielką miłością Roberta Kubicy są rajdy samochodowe, w których czynnie brał udział. Weekendy spędzał na zmianę w bolidzie i aucie rajdowym. Feralnego dnia, 6 lutego 2011 roku, również uczestniczył w rajdzie, który skończył się dla niego tragicznie. Podczas Ronde di Andora mężczyzna uległ poważnemu wypadkowi. Lekarze najpierw skupili się na ratowaniu jego życia, później rozpoczęła się walka o jego prawą rękę. To wydarzenie złamało jego dotychczasową karierę w Formule 1. „Pamiętam, że obudziłem się i pomyślałem: Nie chcę jechać na ten rajd. (…) Zadzwoniłem do tego faceta, a on zaczął opowiadać, że już zorganizował opony i odcinek testowy. Był tak szczęśliwy, że to wszystko załatwił, że zrezygnowałem z powiedzenia mu, że nie chcę wystartować. A potem wydarzyło się to...", wspominał Robert Kubica w książce Niezniszczalny Aldony Marciniak i Cezarego Gutowskiego. „Przyjemność z jeżdżenia samochodem rajdowym miał niesamowitą. A że ludzie uważali, że to niepotrzebne? Może ci, którzy nie widzieli, w jaki sposób go to rozwija, jaki czuł się spokojny" – tłumaczył w książce Jakub Gerber, jeden z pilotów rajdowych Roberta Kubicy. Operacja mężczyzny trwała siedem godzin. Potem odwiedził go Stanisław Dziwisz, ofiarowując mu skrawek szaty Jana Pawła II i kroplę krwi, o które prosił. Kierowca przeszedł później mnóstwo operacji i ciężko pracował podczas rehabilitacji. Znów brał udział w rajdach samochodowych, by później po raz kolejny spróbować swoich sił w Formule 1. Po latach został testowym i rezerwowym kierowcą zespołu Williams, a w 2019 roku ponownie wsiadł do bolidu jako kierowca wyścigowy. Robert Kubica na GP Styrii, 2021 Styrian Grand Prix, Spielberg, Austria, 25.06.2021 Robert Kubica – „Jeżeli chcecie zobaczyć, co jem na śniadanie, to nie zobaczycie” Mimo ogromnej popularności Robert Kubica należy do tego grona sław, które bardzo chroni swoją prywatność. Mężczyzna prowadzi konto na Instagramie, ale nie dowiemy się z niego za dużo o jego życiu prywatnym. „Nie jestem jedynym kierowcą, który ma lub nie ma Instagramu. Pewnie są tego plusy i minusy. Na pewno świat się zmienia i ewoluuje, dlatego powstał nawet mój Instagram, ale są pewne rzeczy, które ja jako człowiek chcę trochę ograniczać. Uważam, że jeżeli chcemy zobaczyć moje konto robione przez osoby trzecie to nie jestem tą właściwą osobą. Jeżeli chcecie zobaczyć, co jem na śniadanie to nie zobaczycie, ponieważ jakoś mi to nie przychodzi automatycznie”, wyznał rajdowiec w rozmowie z Tomaszem Machałą w programie Wirtualnej Polski #Newsroom. „Jeśli pan woli zobaczyć, o której wstaję lub co jem na śniadanie to niestety albo musi być pan moim gościem albo musimy mieć to śniadanie razem”, tłumaczył ze śmiechem.Robert Kubica – „Jeżeli chcecie zobaczyć, co jem na śniadanie, to nie zobaczycie” Wielu fanów, czy może bardziej fanki, ciekawi także życie osobiste Roberta Kubicy. A mianowicie: czy ma żonę i dzieci. W podawaniu tych informacji kierowca również jest oszczędny. Wiadomo, że przez wiele lat był związany z narzeczoną, Edytą Witas. Następnie para miała się rozstać, a rajdowiec związać się z inną kobietą, której imienia nie podał. W rozmowie z Tomaszem Machałą dla Wirtualnej Polski mężczyzna wyznał, że ma kogoś bliskiego i mają dla siebie czas, a kariera sportowa nie przeszkadza w pielęgnowaniu miłości i rozkwicie związku. „Przez większość mojego życia miałem kogoś ważnego obok siebie, dlatego myślę, że tak i jest to bardzo potrzebne”, mówił. Nie raz pojawiały się też pogłoski jakoby Robert Kubica miał mieć żonę i dzieci. Podczas jednego z wywiadów kierowca zdecydowanie im zaprzeczył. „Robert Kubica podobno był już ożeniony, podobno miał też dzieci. Ja żony i swoich dzieci nie widziałem. Myślę, że kiedyś się to stanie. Gdybym miał swoje dzieci, chciałbym móc im dedykować czas. Na teraz tego czasu dla siebie i tym bardziej dla rodziny mam bardzo mało, albo praktycznie nie mam. Nie myślę, że rodzina przeszkadza, a nawet może i pomagać w trudnych chwilach. Wszystko zależy od tego, jaką się ma wizję i jak bardzo aktywnym ojcem chce się być”, tłumaczył Beacie Lubeckiej w programie Gość Radia Zet. „Chciałbym być dobrym tatą. Bardzo lubię dzieci, ale nie swoje, ponieważ swoich nie mam. Nie jest to utrudnienie, to akurat rzecz, która bardzo zmienia nasze życie i zdaję sobie z tego sprawę. Jakoś tak wyszło, że mam swoje lata i jeszcze tego kroku nie zrobiłem”, dodał sportowiec. Czytaj również: Upadek kamikadze – przez całe życie Tomasz Gollob ścigał się ze śmiercią. Kim jest człowiek, który do tej pory wygrywał? Robert Kubica podczas testów opon w Hiszpanii,Circuit de Barcelona-Catalunya, Barcelona, 11.05.2021 Robert Kubica w European Le Mans Series w Barcelonie
Tomasz Fornal odsłonił swoje drugie oblicze. Poza boiskiem, to ta pasja pochłania go bez reszty
Tomasz Fornal od lat zachwyca kibiców występami na siatkarskich parkietach, ale jego życie poza sportem również budzi ogromne zainteresowanie. Reprezentant Polski otwarcie opowiada o swoich pasjach, rodzinie, zamiłowaniu do tatuaży i grach komputerowych. Zdradził także, jak wygląda jego codzienność oraz co naprawdę robi, gdy schodzi z boiska.
Tomasz Fornal od kilku lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych siatkarzy w Polsce. Sportowiec zachwyca kibiców swoją grą, a jednocześnie wzbudza ogromne zainteresowanie życiem prywatnym. Choć większość fanów kojarzy go przede wszystkim z sukcesami na parkiecie, sport nie jest jedyną dziedziną, która go fascynuje. Co wiadomo o reprezentancie Polski poza boiskiem? Tomasz Fornal dorastał w sportowej rodzinie. Nie od razu pokochał siatkówkę Tomasz Fornal wychował się w rodzinie, w której sport odgrywał ważną rolę. Jego mama ukończyła Akademię Wychowania Fizycznego, tata był reprezentantem Polski w siatkówce, a starszy brat Jan od lat również rozwija karierę siatkarską. Nic więc dziwnego, że i on wybrał właśnie tę dyscyplinę. Co ciekawe, sam przyznawał, że początki wcale nie były tak oczywiste. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” wspominał: „Na początku nie było tak, że ja byłem zakochany w siatkówce i wiedziałem od pierwszej klasy podstawówki, bo wtedy zacząłem trenować, że ten sport jest super i ja będę chciał być siatkarzem. Miałem około 10 lat i w emocjach powiedziałem trenerowi, że ja już tu nie będę przychodził. Minęły 2-3 dni, przeprosiłem trenera i poprosiłem, czy mogę wrócić. Pozwolił mi”. Dziś trudno wyobrazić sobie polską siatkówkę bez Fornala. CZYTAJ TEŻ: Tylko w VIVIE! Wystarczyło 10 dni. Vadim Brodski zapłacił za tę decyzję pięcioma latami kariery Gry komputerowe, tatuaże i zwierzęta. Takie pasje ma Tomasz Fornal poza boiskiem Choć treningi wypełniają znaczną część jego dnia, Tomasz Fornal znajduje czas również na inne zainteresowania. Jest aktywny w mediach społecznościowych, gdzie publikuje zdjęcia zarówno związane z karierą sportową, jak i z codziennym życiem. Jedną z jego pasji są zwierzęta. Na Instagramie wielokrotnie pojawiał się z dobermanem Kobim, należącym do jego brata Jana. W przeszłości pokazał również fotografię wykonaną podczas jazdy konnej. Siatkarz interesuje się także koszykówką i chętnie śledzi mecze NBA. Największym hobby pozostają jednak gry komputerowe, którym poświęca wolny czas między treningami. W rozmowie z „Przeglądem Sportowym” Tomasz Fornal otwarcie opowiadał o tym, dlaczego tak chętnie spędza czas przy komputerze. „Podoba mi się moje stanowisko. To jest moja baza dowodzenia, gdzie między treningami spędzam dużo czasu. Jak wszyscy pewnie wiedzą, nie mam dziewczyny, żony, narzeczonej, dzieci...”. W pewnym momencie prowadzący Łukasz Kadziewicz zapytał go wprost: „A szukasz?”. Na to siatkarz odpowiedział z charakterystycznym poczuciem humoru: „Wiesz, między kuchnią a salonem to ciężko w mieszkaniu znaleźć, nie? Nie mam za dużo wokół siebie w Jastrzębiu bliskich z rodziny, gdzieś tam trzeba ten czas spędzić. Siedzę i gram w gry”. Tomasz Fornal od lat zwraca uwagę również swoim wyglądem. Znakiem rozpoznawczym zawodnika są rozjaśnione blond włosy oraz liczne tatuaże, których, jak sam przyznaje, wciąż przybywa. W innym wywiadzie dla „Przeglądu Sportowego” zdradził również swoje dalsze plany dotyczące tatuaży: „Podobają mi się tatuaże. Co koniec sezonu lub co koniec kadry, zawsze jest ten tydzień przerwy, wtedy sobie jadę na "dziarkę". Są w planie jakieś jeszcze tatuaże, żeby sobie dołożyć, ale nie mam za bardzo czasu. Nigdy nie dotknę twarzy, za bardzo szyi. Na początku chcę skończyć rękę. Potem zobaczymy. Może przejdę na drugą rękę, może nogę”. Choć Tomasz Fornal pozostaje jedną z największych gwiazd polskiej siatkówki, nie ukrywa, że poza sportem ceni spokojny czas spędzany w domu, interesuje się koszykówką, lubi zwierzęta i chętnie oddaje się swojej największej pozaboiskowej pasji: grom komputerowym. Jednocześnie otwarcie mówi o swoim życiu prywatnym, nie unikając tematów związanych z relacjami czy własnym wizerunkiem. Źródło: sport.interia.pl, przegladsportowy.onet.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Sandra Kubicka pierwszy raz o rozstaniu z Baronem: "Nie chciałam, żeby Leon dorastał, patrząc, jak jego mama płacze po kątach"
Tylko w VIVIE! Wystarczyło 10 dni. Vadim Brodski zapłacił za tę decyzję pięcioma latami kariery
Po prostu mistrz. Koncertował z najlepszymi orkiestrami świata. Jeden z nielicznych skrzypków w historii, którzy mieli zaszczyt zagrać na słynnym Guarneri del Gesù, należącym do Niccola Paganiniego. Od 40 lat krąży między dwoma domami – Warszawą i Rzymem. Vadim Brodski opowiada Beacie Nowickiej o swoim niezwykłym życiu.
Choć od dekad koncertuje na największych scenach świata i współpracował z najwybitniejszymi orkiestrami, Vadim Brodski nie idealizuje swojej drogi zawodowej. Wspomina momenty triumfu, ale równie otwarcie mówi o decyzjach, których konsekwencje odczuwał przez wiele lat. Jego historia pokazuje, jak wielki wpływ na los artysty miały nie tylko talent i ciężka praca, lecz także realia polityczne, przypadek oraz osobiste wybory. Vadim Brodski od najmłodszych lat był skazany na muzykę. Wywiad VIVA! [...] – W wieku 11 lat występował Pan jako solista z Orkiestrą Filharmonii Kijowskiej. Jako młody skrzypek wygrał najważniejsze konkursy. Od 40 lat, żyjąc między Rzymem a Warszawą, koncertuje Pan ze znakomitymi orkiestrami. Czuje się Pan wybrańcem losu? Raczej tak. Chociaż mogłoby być lepiej. Nie wszystkie szanse wykorzystałem, ale czy istnieją artyści, którym się to udało? Pierwsza książka przeczytana w języku polskim to „Moje młode lata” Artura Rubinsteina, gdzie napisał: „Doceniaj to, co masz”. Zawsze o tym pamiętam. Myślę, że to jest bardzo dobra wskazówka dla sporej grupy moich kolegów, sfrustrowanych i niezadowolonych. Oczywiście zawsze przydałoby się jedno zero więcej po prawej stronie w zarobkach. Szczególnie, gdy koledzy porównują własne zarobki do zarobków gwiazd. Jeden jest multimilionerem, a drugi klepie biedę. Talent ten sam. Znamy dziesiątki wybitnie utalentowanych ludzi, którym się nie powiodło. Gdy nie mam najlepszego nastroju, przypominam sobie, że mogłem nadal być solistą w Filharmonii w Kijowie. Niczego nie ujmując tej zacnej instytucji. Ciekawostka – jej pierwszym dyrektorem był kompozytor Ilia Wileński, dziadek mojego przyjaciela, pianisty Konstantego Wileńskiego, od lat mieszkającego w Kielcach. Wracając do pani pytania, myślę, że los uśmiechnął się do mnie. Zatem carpe diem. Alleluja i do przodu. – Pierwszy raz ten los uśmiechnął się do Pana w dzieciństwie. Mógł Pan zostać sowieckim sportowcem, konkretnie pingpongistą. Albo pianistą, gdyby miesiąc nauki gry na fortepianie nie kosztował aż 6 rubli, 29 kopiejek. Skrzypce tylko 2,90. Mama marzyła, żebym grał na fortepianie. Zakochała się w pianiście z „Rapsodii”, hollywoodzkiego wyciskacza łez z lat 50., z Elizabeth Taylor w roli głównej. Jako pięcioletnie dziecko widziałem ten film z 10 razy. Szwarccharakterem był tam skrzypek, którego grał Vittorio Gassman, wybitny włoski aktor. Na początku lat 90. spotkałem go w restauracji w Rzymie. Był wtedy wielką gwiazdą. Chciałem podejść i opowiedzieć mu tę historię, która zmieniała trajektorię mojego życia, ucieszyłby się na pewno. Ale w końcu nie podszedłem. Nie chciałem przeszkadzać. Pomyślałem, że jeszcze będzie okazja. Nigdy więcej się nie zdarzyła. Jaki z tego morał? Wracamy do naszego motta – carpe diem. Rób dzisiaj to, co jest możliwe, bo nie wiesz, co wydarzy się jutro. – To prawda. Życie kilka razy zafundowało Panu nieoczekiwaną woltę, wszystko mogło potoczyć się w innym kierunku. Odebrałem dwie ważne lekcje życia. Pierwszą w wieku 21 lat. Wygrałem ogólnoradziecki konkurs dla skrzypków i miałem polecieć do Genui na Międzynarodowy Konkurs Skrzypcowy imienia Paganiniego. Główna nagroda wynosiła 10 tysięcy dolarów! Oszałamiająca kwota na tamte czasy. W duchu już ją dostałem i podzieliłem pieniądze. Akurat wtedy ożenił się mój starszy brat, więc „kupiłem” mu mieszkanie w pięknej dzielnicy Kijowa. Miałem bilety na samolot do Włoch, ale kilka dni przed wylotem moja profesorka przybiegła z płaczem i oznajmiła, że władza nie wydała mi paszportu. Wtedy nikt nie miał tego w domu. Byłem w szoku. Sowiecka władza mogła zrobić z człowiekiem wszystko. Nie musiała się tłumaczyć. Drugą lekcję odebrałem trzy lata później. W Poznaniu zwyciężyłem w Konkursie Skrzypcowym imienia Wieniawskiego. Posypały się propozycje koncertów na Zachodzie. Polski menedżer i znajomi dobrze mi radzili: „Vadim, poczekaj w Warszawie na tymczasowy paszport, wyjedziesz z nim na koncerty i zobaczysz prawdziwy świat, zarobisz prawdziwe pieniądze. Potem wrócisz sobie do Kijowa”. Ale ja chciałem się pochwalić. Nakupiłem prezentów dla rodziny i przyjaciół i postanowiłem pojechać do domu na 10 dni. Zachowanie politycznie niedojrzałe! Jak się pani domyśla, bajka się skończyła. Znowu zabrali mi paszport. Łudziłem się, że po pół roku oddadzą… Nie wyjechałem przez kolejne pięć lat. Najlepsze lata w życiu młodego człowieka! Musiałem z czegoś żyć. Jeździłem po Syberii z 10-osobowym zespołem muzyków. Podgrywałem dwóm sowieckim gwiazdom lat 70. – Jurijowi Guliajewowi i Dmytrowi Gnatiukowi. Żadnym solistą już nie byłem. – Dowiedział się Pan, kto napisał donos? Tak. Agent KGB, który podczas konkursu w Polsce pilnował naszej grupy, Saszka Kremniow. Napisał, że moje zachowanie jest niegodne i nie odpowiada wzorcom przedstawiciela sowieckiej kultury. A wcześniej zażądał łapówki, chyba 20 procent od nagrody. Dałem 10 plus prezenty z Pewexu: dżinsy, perfumy, papierosy. Wyraźnie było mu za mało! Cóż, trzeba było się pogodzić z losem. Wiek robił swoje. Byłem młody, optymistyczny, roznosiła mnie energia. Życie wydawało mi się piękne. [...] Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Coraz mocniej związał się z Polską. Hollywoodzki gwiazdor po cichu ruszył z pomocą
Jesse Eisenberg od lat podkreśla, że Polska zajmuje szczególne miejsce w jego życiu. To właśnie stąd wywodzi się część jego rodziny, a sam aktor wielokrotnie mówił, że odkrywanie własnych korzeni stało się dla niego ważną, osobistą podróżą. W ostatnich latach coraz częściej odwiedza nasz kraj, jednak tym razem jego obecność nie miała nic wspólnego z premierą filmu czy festiwalem. Gwiazdor Hollywood pojawił się na Podkarpaciu, by zaangażować się w pomoc dzieciom i młodzieży z Ukrainy, pokazując, że słowa o solidarności potrafi przekuć w konkretne działania.
Choć dla milionów widzów na całym świecie pozostaje przede wszystkim wybitnym aktorem i scenarzystą, w Polsce coraz częściej mówi się o nim także w zupełnie innym kontekście. Jesse Eisenberg nie ukrywa swojej sympatii do kraju przodków, z zainteresowaniem poznaje jego historię i kulturę, a kolejne wizyty traktuje jako coś znacznie więcej niż tylko zawodowe zobowiązania. Lipcowy pobyt okazał się jednak wyjątkowy – poświęcił je na spotkania z ludźmi, którzy każdego dnia niosą pomoc ofiarom wojny. Jesse Eisenberg od lat podkreśla swoje polskie korzenie. Kim jest aktor, który coraz częściej wraca do Polski? Jesse Eisenberg należy do grona najbardziej cenionych aktorów swojego pokolenia. Światową rozpoznawalność przyniosła mu rola Marka Zuckerberga w filmie The Social Network, za którą otrzymał nominację do Oscara. Od tamtej pory z powodzeniem łączy kino komercyjne z ambitniejszym repertuarem, występując zarówno w produkcjach hollywoodzkich, jak i autorskich projektach cenionych twórców. Jest również scenarzystą, reżyserem i pisarzem, a jego działalność artystyczna wykracza daleko poza świat filmu. Jednocześnie od kilku lat coraz częściej zwraca uwagę tym, jak otwarcie mówi o swoich związkach z Polską. Aktor wielokrotnie podkreślał, że rodzina jego przodków pochodziła z terenów dzisiejszej Polski i że poznawanie tej części historii stało się dla niego ważnym doświadczeniem. Chętnie spotyka się z mieszkańcami, odwiedza miejsca związane z historią polskich Żydów i angażuje się w inicjatywy społeczne, które – jak sam przyznaje – mają dla niego szczególne znaczenie. Coraz większą więź z Polską przypieczętowało również otrzymanie polskiego obywatelstwa. Aktor nie ukrywał, że jest to dla niego symboliczne domknięcie pewnej rodzinnej historii i wyraz szacunku wobec kraju, z którego wywodzą się jego przodkowie. W wywiadach podkreślał, że możliwość bliższego poznawania Polski daje mu poczucie odzyskiwania części własnej tożsamości. ZOBACZ TEŻ: Irena Lepper wszystko mu wybaczała i zawsze czekała na jego powrót. Andrzej Lepper nie był jej wierny W lipcu Jesse Eisenberg znów pojawił się w Polsce Choć Jesse Eisenberg od kilku lat regularnie odwiedza Polskę, jego lipcowa podróż miała szczególnie wyjątkowy charakter. W pierwszej kolejności aktor był widziany m.in. w Gdańsku, gdzie odwiedził Muzeum II Wojny Światowej. Później Eisenberg ruszył na Podkarpacie – region, który od początku pełnoskalowej wojny w Ukrainie odgrywa niezwykle ważną rolę w organizowaniu pomocy humanitarnej. To właśnie tam miał okazję poznać działalność Fundacji Folkowisko, od lat angażującej się w działania społeczne i edukacyjne na pograniczu polsko-ukraińskim. Aktor od początku deklarował, że chce włączyć się w działania jako wolontariusz i zobaczyć z bliska, jak wygląda codzienna pomoc osobom dotkniętym wojną. Jesse Eisenberg zgłosił się na misję humanitarno-edukacyjną. Na Podkarpaciu i w Ukrainie pomagał dzieciom oraz młodzieży Aktor zaangażował się w misję humanitarno-edukacyjną organizowaną przez Fundację Folkowisko we współpracy z amerykańskim The Campfire Project. Projekt skierowany był do dzieci i nastolatków z Ukrainy. Jego celem było stworzenie przestrzeni, w której uczestnicy – choć na chwilę – mogli oderwać się od codzienności związanej z konfliktem zbrojnym. Program obejmował warsztaty, zajęcia integracyjne, aktywności edukacyjne oraz spotkania pozwalające odbudowywać poczucie bezpieczeństwa i wzajemnego zaufania. W działania zaangażowali się wolontariusze z Polski, Stanów Zjednoczonych i Ukrainy. Eisenberg uczestniczył w tych aktywnościach na równi z pozostałymi członkami zespołu. Rozmawiał z uczestnikami, brał udział w warsztatach i wspólnie z innymi wolontariuszami tworzył atmosferę, która miała pomóc ponad 80 młodym ludziom choć na moment zapomnieć o doświadczeniach wojny. Jak podkreślali organizatorzy, od początku zależało mu na tym, by nie skupiać uwagi na sobie, lecz na osobach, dla których zorganizowano całe przedsięwzięcie. Dla aktora było to doświadczenie, które – jak później przyznał – na długo pozostanie w jego pamięci. "To właśnie dzięki Folkowisku mogliśmy wspólnie z The Campfire Project pojechać do Ukrainy i pracować z 80 młodymi osobami. To był jeden z najpiękniejszych tygodni mojego życia. Mogłem zobaczyć to, co w ludziach jest najlepsze w jednym z najtrudniejszych momentów w ich historii" – podkreślił na nagraniu udostępnionym przez Marcina Piotrowskiego, fundatora Fundacji Folkowisko. SPRAWDŹ TEŻ: Tomasz Sekielski wspomina wieloletnią przyjaźń z Andrzejem Morozowskim, nie kryje bólu. "Bardzo żałuję..."
Nie każdy wie, kto udzielił ślubu Rafałowi Brzozowskiemu. Teściowa ujawniła rodzinny szczegół
Ślub Rafała Brzozowskiego i Heleny, który odbył się w sobotę, był jednym z najgłośniejszych wydarzeń ostatnich dni. O ceremonii huczała niemal cała Polska, a internauci z zainteresowaniem śledzili kolejne doniesienia dotyczące uroczystości. Teraz głos zabrała mama panny młodej, która w rozmowie z "Faktem" zdradziła wzruszające szczegóły tego wyjątkowego dnia.
Choć sami nowożeńcy nie zdradzają zbyt wielu szczegółów dotyczących swojego życia prywatnego, tym razem kulisy ceremonii poznaliśmy dzięki bliskiej członkini rodziny. Mama Heleny opowiedziała nie tylko o atmosferze ślubu i wesela, ale również o emocjach, które towarzyszyły wszystkim zgromadzonym. W jej słowach nie zabrakło wzruszeń, rodzinnego ciepła i wspomnień, które – jak sama przyznaje – pozostaną z nimi na zawsze. Teściowa Rafała Brzozowskiego o ślubie córki. "To była piękna ceremonia ślubna" Mama Heleny nie ukrywa, że ślub córki był wydarzeniem o wyjątkowym znaczeniu dla całej rodziny. Jak podkreśliła w rozmowie z "Faktem", uroczystość miała nie tylko odświętny charakter, ale była także okazją do spotkania najbliższych, którzy na co dzień mieszkają w różnych częściach świata. Z jej relacji wynika, że ceremonia była dopracowana w każdym szczególe i na długo pozostanie w pamięci uczestników. "To była piękna ceremonia ślubna, co dla nas jest ważne, bo pochodzimy z tradycyjnych rodzin. To była też okazja, żeby wszyscy nasi bliscy, którzy są rozproszeni po świecie, mogli się spotkać. Także była to świetna integracja. Uroczystość ślubna była pełna nastroju, emocji i pięknych śpiewów. Wesele również było przepięknie zorganizowane, wszystko udekorowane kwiatami, były atrakcyjne zabawy, występy. Myślę, że przede wszystkim młodzi ludzie mieli okazje dobrze się pobawić" – zdradziła. Choć od ceremonii minęło już trochę czasu, emocje wciąż są żywe. Teściowa Rafała Brzozowskiego przyznaje, że wspomnienia z tego dnia pozostaną z rodziną na zawsze i trudno mówić o nich bez wzruszenia. "Jestem bardzo wzruszona. Emocje pomału puszczają, ale na zawsze pozostanie to w naszych wspomnieniach" – podkreśliła. ZOBACZ TEŻ: Suknia ślubna żony Rafała Brzozowskiego oceniona przez znanego projektanta. Bogato zdobiona kreacja wywołała poruszenie Rodzinny gest, który nadał ceremonii wyjątkowy wymiar. Wujek pobłogosławił siostrzenicę Jednym z najbardziej symbolicznych momentów uroczystości był udział brata mamy panny młodej. To właśnie on udzielił ślubu Helenie i Rafałowi, co dla całej rodziny miało wyjątkowe znaczenie. "Tak, to prawda, że mój brat udzielał ślubu młodym. Dla całej naszej rodziny była to bardzo wzruszająca celebracja, bo wujek mógł pobłogosławić siostrzenicę" – potwierdziła teściowa artysty. Tak osobisty akcent sprawił, że ceremonia nabrała jeszcze bardziej rodzinnego charakteru. To właśnie takie gesty często pozostają w pamięci na długie lata i sprawiają, że najważniejsze życiowe chwile stają się jeszcze bardziej wyjątkowe. SPRAWDŹ TEŻ: Norbi wrócił wspomnieniami do poprawin Rafała Brzozowskiego. Zdradził, w jakich okolicznościach poznał jego ukochaną. Ta historia zaskakuje
Jan Englert nie odwrócił się od byłej żony. W trudnych chwilach wciąż może liczyć na jego wsparcie
Barbara Sołtysik przez lata tworzyła jedno z najbardziej znanych małżeństw aktorskich z Janem Englertem. Choć ich związek nie przetrwał próby czasu, dziś wspomina go bez żalu. Aktorka zmaga się obecnie z ciężką chorobą i przebywa pod opieką specjalistów. Jak wyglądało jej życie u boku słynnego aktora?
On ma na koncie spektakularne sukcesy. Jest uznanym wykładowcą Akademii Teatralnej w Warszawie, pełnił również funkcję dyrektora artystycznego Teatru Narodowego w Warszawie. Prywatnie zaś Jan Englert od ponad ćwierć wieku jest związany z Beatą Ścibakówną, z którą doczekali się córki Heleny. Ale wcześniej żoną aktora była Barbara Sołtysik, również aktorka. Związek nie przetrwał próby czasu. Rozstali się po 33 latach. Dziś artystka obchodzi 84. urodziny. Barbara Sołtysik była żoną Jana Englerta. Jak potoczyło się jej życie? Piękna blondynka o ciemnych oczach. Charakterystyczna. Z silną osobowością, piekielnie zdolna. Do czasu matury trenowała balet i wcale nie myślała o aktorstwie. Do krakowskiej szkoły teatralnej, do której zdawała za namową nauczycielki, nie dostała się z powodu braku warunków fizycznych (miała lekkiego zeza). Ale w tym czasie w Warszawie dyrektorem akademii teatralnej był Jan Kreczmar, który... miał tę samą wadę! Została przyjęta, szybko dostrzeżono jej ogromny talent. Profesorowie twierdzili jednak, że jest zbyt nieśmiała. By ją ośmielić, została oddana pod skrzydła... Jana Englerta, opiekuna grupy. Mimo że początkowo nie darzyli się sympatią, z czasem wybuchło między nimi wielkie uczucie. Na tyle silne, że na drugim roku wzięli skromny ślub. „Była to jednak skromna, studencka uroczystość, nie mieli obrączek, nie było też morza kwiatów ani hucznego wesela. Wręcz przeciwnie – na ślubie zabrakło nawet rodziców państwa młodych, którzy nic nie wiedzieli o tej uroczystości. Obecna była tylko ciocia Barbary oraz jej przyjaciółka”, przypomina serwis Plejada w artykule Izabelli Kalczewskiej. Kariera Barbary Sołtysik po ukończeniu studiów szybko nabierała tempa. Odnosiła wiele sukcesów zawodowych, a dzięki jej znakomitym wystąpieniom na deskach Teatru Współczesnego została okrzyknięta jedną z najlepszych młodych aktorek tego pokolenia. Na dużym i małym ekranie też radziła sobie doskonale. Znana jest przede wszystkim z ról w serialach Dom (znakomita rola Bawolikowej) oraz Barwy szczęścia. Wystąpiła też w takich produkcjach, jak Stawka większa niż życie, Życie rodzinne, Dziewczyna i chłopak czy Tato. Rozwój jej kariery został przyhamowany przez macierzyństwo, jednak aktorka absolutnie tego nie żałowała. Niedługo po narodzinach syna Tomka zaproponowano jej tournée po Stanach Zjednoczonych. Pomimo ogromnej tęsknoty za małym synkiem i niepokoju, Barbara Sołtysik zdecydowała się wyjechać, czego nie wspomina dobrze. Miała nadzieję zarobić za oceanem na utrzymanie rodziny, jednak po pierwszej wypłacie została od razu okradziona. Niedługo potem Englertom urodziły się bliźniaczki. Kariera Jana Englerta coraz prężniej wtedy się rozwijała, podczas gdy Barbara Sołtysik opiekowała się trójką dzieci i domem. Priorytety miała jasno ustalone. Rodzina była dla niej tą najważniejszą rolą... Mimo tego otrzymywała cały czas propozycje zawodowe. Z mężem zagrali m.in. parę kochanków w serialu „Poślizg”. Spotkali się również na planie serialu „Dom”. Z czasem zaczęli się jednak od siebie oddalać... ZOBACZ TEŻ: Irena Lepper wszystko mu wybaczała i zawsze czekała na jego powrót. Andrzej Lepper nie był jej wierny Barbara Sołtysik i Jan Englert doczekali się trójki dzieci, lecz rozstanie było nieuniknione On coraz rzadziej bywał w domu. Stawiał na rozwój kariery, nie chciał przegapić swojego momentu. „Kiedy byliśmy jeszcze młodzi, uważaliśmy z Jankiem, że warto żyć tylko 33 lata. I rzeczywiście, to się sprawdziło. Byliśmy razem przez taki właśnie okres. Niestety poza teatrem mieliśmy zupełnie inne zainteresowania. I inne wartości. On chciał być zawsze ceniony, a ja – lubiana. I udało się nam. Ja mam mnóstwo przyjaciół, on był świetnym rektorem Szkoły Teatralnej w Warszawie, a teraz doskonale zarządza Teatrem Narodowym. Nasze drogi się jednak rozeszły”, zwierzała się po latach na łamach „Tygodnika Angora” Barbara Sołtysik (cytat za Plejadą). Ich małżeństwo ostatecznie zakończyło się w 1994 roku. Wzięli wówczas rozwód. „Umówiliśmy się z żoną, że nie rozstaniemy się, dopóki dzieci nie będą dorosłe. I tak się stało. Nie przeszkodziło to wszystkim mediom pisać, że „zostawił żonę z trojgiem dzieci”. Moje dzieci miały już wtedy 20 lat, więc nie były dziećmi” - mówił w rozmowie z TVN Jan Englert. Aktor niedługo potem ożenił się ze swoją studentką, Beatą Ścibakówną. Są ze sobą do dziś, doczekali się córki Heleny. Choć rozpad związku z pewnością nie był dla Barbary Sołtysik łatwym doświadczeniem, nie chowa urazy, a życie u boku byłego męża wspomina w superlatywach. Nieraz podkreślała, że utrzymuje z nim serdeczne, dobre relacje. Po raz drugi za mąż jednak nie wyszła. Barbara Sołtysik zmaga się z poważną chorobą W 2015 roku aktorka ostatecznie zakończyła karierę. Ostatnią jej rolą była ta Wandy w serialu „Barwy szczęścia”. Niestety, przed Barbarą Sołtysik i jej rodziną kolejny trudny czas. Już od kilku lat media donoszą o ciężkiej chorobie aktorki. „To podstępna choroba. Dziś jej codzienność to strzępy obrazów, które rozmazują się w zakamarkach niepamięci. Przeszłość już nigdy jej nie dotknie. Nawet we wspomnieniach”, pisało swego czasu „Życie na gorąco”. Jakiś czas temu została umieszczona w specjalistycznym ośrodku, gdzie wykwalifikowany personel czuwa nad jej zdrowiem. Była żona Jana Englerta ma poważne problemy z pamięcią. Na jaką chorobę cierpi? Nigdy nie zostało to określone wprost. Jednak w trudnych chwilach może liczyć na wsparcie aktora, który odwiedza ją, wspierany przez Beatę Ścibakównę. "Przyjeżdża i przywozi to, co pani Basia lubi najbardziej. [...] Fantastycznie to wszystko zorganizowali i są bardzo zaangażowani", przekazała swego czasu "Rewii" osoba pracująca w placówce. Kiedy Barbara Sołtysik przestała pojawiać się na deskach teatru oraz na ekranach telewizorów, fani jej talentu mieli nadzieję, że to jedynie krótka przerwa od występów. Prawda jest jednak smutna. Nie wiadomo, czy będziemy mieli jeszcze okazję podziwiać jej ogromny talent na żywo. Na razie pozostają tylko archiwalne nagrania... SPRAWDŹ TEŻ: Jedna rola Elżbiety Zającówny zmieniła całe jego życie. Zakochał się, zanim ją poznał
Irena Lepper wszystko mu wybaczała i zawsze czekała na jego powrót. Andrzej Lepper nie był jej wierny
Przez 34 lata tworzyli małżeństwo, które przetrwało wiele trudnych chwil. Gdy Andrzej Lepper angażował się w działalność polityczną i większość czasu spędzał z dala od domu, Irena Lepper pozostawała jego największym wsparciem. Mimo kryzysów, głośnych skandali i zdrady nie zdecydowała się zakończyć ich związku. Ich wspólną historię zakończyła dopiero tragedia. Jak rozpoczęła się ich znajomość i co sprawiło, że Irena zakochała się w przyszłym liderze Samoobrony?
To była miłość od pierwszego wejrzenia. Byli razem przez 34 lata. Kiedy Andrzej Lepper wszedł do polityki i dzielił swoje życie na dwie części Polski, Irena Lepper zawsze wiernie czekała na niego w domu. Wybaczała mu błędy i małżeńską niewierność. Nie było mowy o rozwodzie. Ich miłość przerwała jednak tragedia. Jak się poznali i co ujęło ją w polityku? Andrzej Lepper i Irena Lepper: historia miłości To była prawdziwa miłość. Poznali się na prywatce u wspólnej koleżanki, która wyjeżdżała z rodziną do RFN i chciała pożegnać przyjaciół. Lepper pracował wówczas jako kierownik PGR-u. Od razu między nimi zaiskrzyło. ZOBACZ TEŻ: To ona na początku grała córkę Stefana Karwowskiego w "Czterdziestolatku". Grażyna Woźniak rzuciła rolę przez rodziców "Od razu się przysiadł do mnie. To była taka miłość od pierwszego wejrzenia. Polubiliśmy się bardzo, dużo rozmawialiśmy" - mówiła Irena Lepper dla i.pl. Andrzej Lepper i Irena, wtedy jeszcze Leszczewska zostali małżeństwem w 1977 roku. Para doczekała się trójki dzieci, syna Tomasza oraz córek, Małgorzaty i Renaty. Lepper był bardzo troskliwym ojcem. Sam wychował się bez taty od 11. roku życia, dlatego też swoim dzieciom chciał okazać jak najwięcej uwagi. Irena Lepper o mężu Ich dom był oazą, do której Lepper uciekał od polityki. To tutaj była miłość i szczęście, co również podkreśliła kiedyś jego żona. "Nie przyjaźnię się z żadnym posłem ani posłanką. Nie zapraszam ich do swojego domu. Dom jest dla mnie, Andrzeja i moich dzieci "- wyznała Irena Lepper, żona Andrzeja Leppera, kiedy ten kandydował na prezydenta RP dla i.pl. W ich domu nie rozmawiali o polityce. Prowadzili normalne życie i robili wszystko, aby wychować dzieci w spokoju, bez fleszy i reporterów. "Mamy dwie wspaniałe córki, jedna kończy aplikację, druga psychologię na Uniwersytecie Gdańskim. Mamy syna i troje wnuków. Nigdy nie łączyliśmy tych światów. Naszych dzieci nie ma w mediach. Najmłodsza córka Renia dostała propozycję, żeby wystąpić w "Tańcu z gwiazdami", ale jej nie przyjęła. Była po maturze, zaczynała właśnie studia, nie miała do tego głowy. Zresztą niepotrzebny nam medialny splendor. Bardzo chroniłam swoje dzieci przed tym światem i może mi się udało" - mówiła dla i.pl. Irena Lepper bardzo kochała męża. Mówiła o nim w czułych słowach, zawsze z niecierpliwością czekając na jego powrót o domu z Warszawy. W domu był zupełnie inną osobą, niż w Warszawie, w polityce. Mówiło się o nim, że jest porywczy, że jest cholerykiem. W domu nikt go takiego nie znał. "Jest bardzo ciepły. Dużo rozmawia ze mną, dziećmi, wnukami. W ogóle wszystkie problemy rozwiązujemy w domu, przy stole. Owszem, Andrzej jest uparty, czasami się spieramy, jak to w małżeństwie. Ale nigdy tych sporów nie prowadzimy przy dzieciach. Uważam, że dorośli swoje sprawy powinni załatwiać między sobą." - podkreślała Irena Lepper dla i.pl. Chociaż Andrzej Lepper w polityce był bardzo znany, Irena Lepper starała się zawsze by z tyłu. Nie czerpała z popularności męża, wspierała go zawsze, ale po cichu. Podkreślała, że dla niej najważniejszą wartością zawsze była i będzie rodzina, dom i dzieci. "Poświęciłam wszystko, by stworzyć ten dom, cudowną rodzinę. Dla mnie nie były ważne kapelusze, uroczystości. Byliśmy z prezydentem Lechem Kaczyńskim na obiedzie na Jasnej Górze, ale stawałam obok męża tylko w najważniejszych momentach. Dla mnie najcenniejsza zawsze była rodzina, dzieci i dom" - wspominała. dla i.pl.​​​​​​ Andrzej Lepper o licznych zdradach w małżeństwie Chociaż wydawało się, że byli szczęśliwą parą, wyjazd Andrzeja Leppera do Warszawy wprowadził do ich życia sporo chaosu. Polityk miał wielokrotnie zdradzać żonę o czym sam opowiedział w jednym z wywiadów. Irena Lepper z kolei wybaczyła mężowi niewierność i udało im się zażegnać kryzys. Nie planowali rozwodu. ZOBACZ TEŻ: Tajemnice Mariusza Kamińskiego: w młodości wyrzucono go ze szkoły, siedział w poprawczaku... "Świętym nie jestem. Warszawa kusiła różnymi imprezami, uroczystościami. Wszyscy zachowywali się mile. Chcieli rozmawiać. Kobiety też. Alkohol ośmielał. No i stało się. Kilka razy zdradziłem żonę. Ale to nie były żadne romanse. Raczej chwile słabości. Było też tak, że ktoś mnie poznał z kobietą. Później dowiedziałem się, że to była prostytutka. Kto jest bez grzechu, niech rzuca we mnie kamieniem. To już jest za mną. Nie chcę do tego wracać" — wyznał Andrzej Lepper w wywiadzie dla "Super Expressu". Andrzej Lepper i Irena Lepper: ostatnia rozmowa w życiu 4 sierpnia 2011 roku Andrzej Lepper zadzwonił do żony. Było około 20:30, jak zeznawała wcześniej jego żona. Przez telefon był bardzo roztrzęsiony, opowiadał jej o spotkaniu z Tymochowiczem. Obiecał, że wróci do domu już jutro, około godziny 15. Żona specjalnie dla niego przygotowała jego ulubione danie, kaczkę, jednak ten już się nie pojawił. "Był bardzo wystraszony, wręcz roztrzęsiony. Jakby się czegoś bał. Mówiła mi, że rozmawiali bardzo poważnie, zachęcała go, by sobie dał spokój z polityką, że gospodarstwo, jak już mówiłem, bardzo piękne, go potrzebuje. To była według jej relacji bardzo dobra, pozytywna, porządkująca pewne sprawy rozmowa. Andrzej nocował w domu, a rano miał stwierdzić, że rzeczywiście żona ma rację, że jego czas w polityce minął, trzeba dać sobie spokój" – powiedział portalowi wPolityce Artur Balazs, wspominając rozmowę z Ireną Lepper. Ani żona Leppera, ani jego bliscy publicznie nie komentowali sprawy samobójstwa, które Andrzej Lepper popełnił 5 sierpnia 2011 roku. Mieli być razem do końca życia, mimo wielu przeciwności. Ich miłość przerwała śmierć.
Tylko w VIVIE! Vadim Brodski zdradza, jak przez przypadek został tłumaczem Gorbaczowa. "Prawie zemdlałem"
Zwycięstwo w Konkursie im. Paganiniego otworzyło Vadimowi Brodskiemu drzwi do światowej kariery, ale wcześniej musiał zmierzyć się z absurdami PRL-u, decyzjami radzieckich urzędników i utraconymi szansami. W rozmowie z Beatą Nowicką wybitny skrzypek wspomina wydarzenia, które zadecydowały o jego życiu zawodowym i prywatnym oraz opowiada o drodze z Warszawy do Rzymu. Konkurs Paganiniego otworzył przed Vadimem Brodskim świat. Wywiad VIVA! [...] – Kiedy wygrał Pan konkurs imienia Paganiniego – który okazał się kolejnym przełomem – od kilku lat mieszkał Pan już w Polsce. Przez pięć lat mieszkałem w bloku na Ursynowie. W domu nie miałem telefonu. I to był problem. Gdy zdarzały się nagłe zastępstwa, menedżer brał listę artystów i dzwonił. Nie miałeś telefonu, nic nie dostawałeś. W dobie komórek i internetu trudno to sobie wyobrazić. Chciałem nawet skorumpować jednego urzędnika, ale się nie udało (śmiech). Rok przed konkursem Paganiniego przez Pagart, który miał wtedy monopol na kontrakty zagraniczne polskich artystów, dostałem zaproszenie na solowy koncert z Orkiestrą Lamoureux. Przez lata jej koncertmistrzem był Vittorio Monti, autor słynnego „Czardasza”. To była 100. rocznica powstania orkiestry, wielkie wydarzenie transmitowane w radio i telewizji francuskiej. Honorarium pięć tysięcy dolarów. Przeciętna polska pensja wynosiła wtedy 20 dolarów, więc byłem cały happy. Bilety kupione. Wtedy jeszcze nie miałem polskiego obywatelstwa, tylko sowiecki paszport i kartę stałego pobytu. Z tymi dokumentami jeździłem na Zachód. Ale żeby przekroczyć granicę, musiałem mieć pieczątkę z rosyjskiego konsulatu. Przychodzę, za biurkiem siedzi konsul, oficer KGB, do dziś pamiętam nazwisko – Mikitel. Za dwa dni mam lot. Przegląda moje dokumenty i mówi: „Brodski, widzę, że byłeś w Ameryce”. „No tak, towarzyszu”. „I w Republice Federalnej Niemiec byłeś”. „No, byłem, towarzyszu”. „I nawet byłeś w Anglii!”. „Tak się złożyło, towarzyszu, że byłem”. A on na to: „Byłeś i chwatit. Wystarczy”. I nie pozwolił mi wyjechać. Przyczynę poznałem później, ale wolałbym o tym nie opowiadać. Miałem zagrać koncert Czajkowskiego, którego pierwszym wykonawcą był mój wybitny przodek Adolf Brodski. Menedżer francuski, który wyłożył fortunę na kampanię promocyjną, dostał szału. Ludzie z Pagartu tłumaczyli mu sytuację, ale nic do niego nie docierało. Tak się wściekł, że powiedział: „Pamiętajcie, ten wasz Brodski już nigdy we Francji nogi nie postawi”. Minęło 40 lat i nie zagrałem we Francji ani jednego koncertu, nie dostałem od Francuzów zaproszenia. Dlatego, gdy rok później wygrałem konkurs imienia Paganiniego w Genui i otrzymałem we Włoszech mnóstwo propozycji koncertowych, wyjechałem. – Po takich doświadczeniach? Nie dziwię się! Myślałem, że jadę na dwa–trzy miesiące, a zostałem na 40 lat. Kilka razy w roku wracałem tu na koncerty. Polscy koledzy mieszkający za granicą śmiali się ze mnie, bo za koncert dostawałem 12 dolarów. Ale lubiłem grać w Polsce, zawsze wolałem polską publiczność. W tym fachu trzeba utrzymywać ciągłość, tak działa ten biznes. Miałem bardzo znanego kolegę pianistę, był gwiazdą w latach 80. i pierwszej połowie 90. Dziś nikt go nie pamięta. We Włoszech przez rok mieszkałem w Genui, potem w Rzymie. Zakochałem się w tym kraju, bo jest przepiękny i ma najpiękniejszy język na świecie. Pochwalę się. Kiedyś tłumaczyłem symultanicznie Gorbaczowa. Była połowa sierpnia 1991 roku, w wyniku zamachu stanu Gorbaczow został odcięty od świata i internowany w areszcie domowym w swojej rezydencji na Krymie. Pucz załamał się po kilku dniach, co doprowadziło do uwolnienia Gorbaczowa i jego powrotu do Moskwy. Miał wtedy najbardziej dramatyczną konferencję prasową w swoim życiu. W moim domu w Rzymie dzwoni telefon: „Dzień dobry, tu Rai Uno”. Ucieszyłem się, myślałem, że zaproponują mi koncert. A usłyszałem: „Czy nie zna pan przypadkiem jakiegoś tłumacza symultanicznego z rosyjskiego, bo nasi są na wakacjach?”. Wtedy jeszcze słabiutko mówiłem po włosku, ale wydawało mi się, że bardzo dobrze, więc powiedziałem: „Co za problem? Ja wam przetłumaczę”. Nie miałem zielonego pojęcia, że symultanka jest dla mistrzów! Po 20 minutach byłem w studiu. Dali mi słuchawki i dawaj, tłumacz. Prawie zemdlałem, gdy zrozumiałem, o co chodzi, ale już nie było odwrotu. Pamiętam, jak dziennikarz zapytał Gorbaczowa: „I co pan powiedział tym zamachowcom?”. A on na to: „Jesteście chu…i!”. Byłem przerażony i zamiast przetłumaczyć: „Siete dei cazzi” albo „delle carogne finite”, powiedziałem: „Siete ragazzi maleducati”. Śmieje się pani, czyli zna pani włoski? – Tak. Przetłumaczył Pan, że są… źle wychowanymi chłopcami. No właśnie! Jak się pani domyśla, reszta tłumaczenia była na podobnym, żenującym poziomie. Po 15 minutach na szczęście podłączyli się do stacji Télé Monte Carlo, która miała profesjonalnego tłumacza. Przez dobę miałem spocone ręce i ból głowy (śmiech). Trzysta pięćdziesiąt dolarów, które dostałem, to były „najsłodsze” pieniądze, jakie kiedykolwiek zarobiłem. [...] Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 6 do 26 sierpnia.
Wspierała go w chorobie, trwała przy nim do końca. Historia miłości Andrzeja i Agaty Morozowskich porusza do łez
Smutna wiadomość obiegła dziś polskie media. Odszedł Andrzej Morozowski, ceniony i lubiany dziennikarz TVN. Od długiego czasu walczył z chorobą nowotworową, o czym powiedział otwarcie w marcu tego roku, gdy wrócił do pracy po kilkumiesięcznej przerwie. W walce o zdrowie mógł liczyć na wsparcie ukochanej Agaty, z którą przeżył 25 lat. Lata temu oboje walczyli o zdrowie swojego jedynego syna.
To jeden z najsmutniejszych dni w historii polskich mediów. Nie żyje Andrzej Morozowski, jeden z najbardziej znanych dziennikarzy telewizyjnych. Wiadomość o jego odejściu wstrząsnęła jego przyjaciółmi, fanami jego talentu, widzami stacji TVN24, którzy liczyli na to, że dziennikarz wygra walkę z nowotworem. Śmierć Morozowskiego najbardziej dotknęła jego żonę Agatę. Byli razem ponad ćwierć wieku, a on zawsze mógł liczyć na jej wsparcie. Agata Morozowska o mężu: „Przez trudne chwile możemy przejść razem” Andrzej i Agata Morozowscy byli małżeństwem już ponad ćwierć wieku. Jak wspominała żona dziennikarza, poznali się dziękipolityce! „Andrzeja poznałam w Sejmie, obydwoje byliśmy dziennikarzami, Andrzej pracował wtedy w Radiu Zet i tak to się zaczęło” - mówiła Agata Mrozowska, która wtedy pracowała w "Gazecie Wyborczej". Owocem ich związku jest ich jedyny syn, Jan. Gdy chłopiec była mały, poważnie zachorował. „Gdy urodził się nasz synek, był chory i to była dla naszego małżeństwa bardzo poważna próba. Myślę, że od tamtej pory wiemy, jak bardzo możemy na siebie liczyć. Na szczęście wszystko skończyło się dobrze i to, co zostało, to świadomość, że przez trudne chwile możemy przejść razem” wspominała. Trudne doświadczenia z chorobą syna zmotywowały ich do działania. To m.in. z inicjatywy jego i jego żony powstał Charytatywny Bal Dziennikarzy. „Nasz syn Jasiek urodził się ciężko chory. Od czterech miesięcy przebywał w Centrum Zdrowia Dziecka. Byliśmy z Agatą zszokowani siermiężnymi warunkami, które tam panowały. Łóżka z czasów PRL. Pokoje z łazienkami, z których część nie działała. Jedyny porządny sprzęt, który wtedy widzieliśmy, był opatrzony serduszkiem WOŚP. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że podobnie wygląda wiele szpitali w Polsce” wspominał Andrzej Morozowski dla press.pl. Tak narodziła się w nim idea, że trzeba coś zmienić. Czytaj również: Ewa Błaszczyk nie poddaje się w walce o zdrowie córki. Wyznanie aktorki chwyta za serce „To było na imprezie sylwestrowej z Andrzejem Morozowskim i Agatą Nowakowską. Rozmawialiśmy wtedy między innymi o dzieciach i trudnej sytuacji w Centrum Zdrowia Dziecka. Zaproponowałam, że może zorganizowalibyśmy na ten cel bal charytatywny. Zaraz jednak zaczęłam się zastanawiać, że to duże przedsięwzięcie, trzeba znaleźć sponsorów, zrobić listę gości, wysłać zaproszenia... Ale Andrzej powiedział: „A co tam, od razu idziemy!”. I tak to się zaczęło”, wspominała Dominika Wielowieyska. „No i spróbowaliśmy. Motorem tego przedsięwzięcia była Agata Nowakowska. Była ze mną w zarządzie i wykonywała gros pracy” dodała. Andrzej Morozowski z żoną Agatą na Charytatywnym Balu Dziennikarzy w 2007 r. To żona Andrzeja Morozowskiego rządziła w ich związku Byli małżeństwem nietypowym. Jak w wywiadzie z Romanem Praszyńskim dla Gali w 2005 r. wyznał Tomasz Sekielski, wieloletni współpracownik Andrzeja Morozowskiego, w tym związku szefem była Agata Morozowska. „Agata rządzi u nich w rodzinie. Andrzej, gdy prowadzi rozmowę w studiu, jest bardzo zasadniczy. W domu, mam wrażenie, jest czasem bezradny. Potrzebuje przewodnika. I to Agata wyznacza cele. Gdy widzę, jak Andrzej grzecznie chodzi w domu, czuję do Agaty olbrzymi respekt i szacunek. Mam wrażenie, że on się jej boi, więc sam wolę nie podskakiwać” zażartował. Dodał jednak, że mimo pozoru posiadania twardej ręki, dziennikarka ma tak naprawdę całkiem przyjazną naturę. „Jest ciepła i miła. Jest wspaniałą, wyrozumiałą kobietą. Potrafi tolerować faceta, którego w domu właściwie nie ma”. Chociaż Andrzej Morozowski często wypowiadał się o swojej żonie i o ich małżeństwie, przez długi czas na jego palcu nie można było zauważyć ślubnej obrączki. Zapytany przez rozmawiającego z nim Romana Praszyńskiego o powód, wyznał, że... ją zgubił! „Agata znalazła i schowała, mówiąc, że nie potrafię uszanować drogich rzeczy” - tłumaczył żartobliwie. Zobacz również: Andrzej Morozowski to spełniony dziennikarz, mąż i ojciec. Z synem dzielą go... poglądy polityczne Andrzej Morozowski spierał się z żoną o politykę, jednak zawsze mógł na nią liczyć Ich małżeństwo było niecodzienne także dlatego, że oboje mieli ten sam zawód. Jak wyznał w jednym z wywiadów Andrzej Morozowski, nie zawsze udawało im się oddzielić życie zawodowe od życia prywatnego: „To czasem rodzi problemy. Kłócimy się o to, co było w „Prześwietleniu”. Takie rodzinne, polityczne spory”. Mimo wszystko zawsze jednak mogli na siebie liczyć, zarówno w sprawach ważnych, jak i codziennych, niewielkich problemach. Gdy prowadzący show „Teraz My” wyznał, że choruje na dysleksję, przytoczył anegdotę, że często rolę jego prywatnego słownika odgrywa właśnie jego żona. „Zazwyczaj wysyłam Agacie SMS-y z pytaniem, jak się pisze jakiś wyraz, ale ostatnio nie miałem czasu” - wyznał w rozmowie z VIVĄ!. Gdy sytuacja jednak wymagała natychmiastowej konsultacji, z pomocą przyszedł mu syn: „Siedziałem z Jaśkiem w domu i pytam go: Synu, jak się pisze żartobliwy? Jasiek spojrzał na mnie z wyższością: Ty naprawdę nie wiesz takich rzeczy, tato? Było mi głupio” - zaśmiał się dziennikarz. Na wsparcie ukochanej mógł liczyć także w ostatnim czasie, gdy zmagał się z chorobą nowotworową. Żona i syn byli przy nim do ostatnich dni. Wspomniał o tym we wzruszającym pożegnaniu na antenie TVN24 Tomasz Sianecki. "Andrzej Morozowski odszedł po naprawdę bardzo ciężkiej chorobie, którą znosił bardzo dzielnie, wraz ze swoją żoną Agatą. Dzisiaj odszedł od Agaty, od nas, od państwa" - powiedział. Bliskim Andrzeja Morozowskiego składamy wyrazy współczucia. Andrzej Morozowski z synem Janem, 2018 r. Andrzej Morozowski dla programu Dzień Dobry TVN, 2022 r.
Andrzej Morozowski rzadko mówił o rodzinie. Jedno wyznanie o synu zapada w pamięć
Andrzej Morozowski nie żyje. Przez dekady był jednym z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy i komentatorów politycznych w Polsce, związanym przede wszystkim z TVN24. Przypominamy sylwetkę cenionego dziennikarza oraz to, co wiadomo o jego życiu prywatnym, rodzinie i zawodowej drodze.
Przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji. Niemal od samego początku komentował najważniejsze wydarzenia polityczne w kraju i na świecie. Wiadomość o śmierci Andrzeja Morozowskiego poruszyła widzów, współpracowników i ludzi mediów. Andrzej Morozowski przez wiele lat był związany ze stacją TVN i TVN24, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy politycznych w Polsce. Spełniał się nie tylko zawodowo – prywatnie był szczęśliwym mężem i ojcem. Nie wszyscy wiedzieli, że miał żydowskie korzenie, otwarcie mówił o swojej dysleksji, a także o walce z nowotworem oraz o różnicach światopoglądowych dzielących go z synem. Co wiadomo o jego życiu poza kamerami? Andrzej Morozowski zmarł w wieku 69 lat. Kim był ceniony dziennikarz? Andrzej Morozowski to twarz doskonale znana widzom stacji TVN i TVN24, z którymi był związany przez większą część swojej zawodowej kariery. W latach 1990–2000 pracował również w Radiu Zet, a także współpracował z TVP jako reporter sejmowy „Teleexpressu”. Od 2001 roku można było oglądać go w TVN24. Prowadził lub współprowadził takie programy jak: „Skaner polityczny”, „Bohater tygodnia”, „Studio 24”, „Kuluary”, „Rozmowa bardzo polityczna” oraz „Tak jest”. W latach 2005–2010 wraz z Tomaszem Sekielskim prowadził program „Teraz my!” w stacji TVN. Andrzej Morozowski pełnił również funkcję męża zaufania podczas wyborów czerwcowych w 1989 roku, a później był pracownikiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Nie każdy wie, że ukończył Akademię Teatralną w Warszawie na Wydziale Wiedzy o Teatrze. W 2007 roku pojawił się także w jednym z odcinków serialu „Niania” oraz gościnnie wystąpił w filmie „Sztos 2”. Andrzej Morozowski został uhonorowany wieloma nagrodami za swoje osiągnięcia dziennikarskie. W 2005 roku wraz z Tomaszem Sekielskim i Andrzejem Turskim otrzymał Wiktora w kategorii najbardziej ceniony dziennikarz. Rok później zdobył nagrodę im. Andrzeja Woyciechowskiego za odcinek programu „Teraz my!”, również realizowanego z Tomaszem Sekielskim. Wspólnie otrzymali także Grand Press Dziennikarz Roku 2006, Telekamery 2007 i 2008 w kategorii publicystyka oraz MediaTor 2007 w kategorii NawigaTOR. Andrzej Morozowski prywatnie. Był spełnionym mężem i ojcem, o rodzinie mówił z czułością Dziennikarz cieszył się nie tylko uznaniem zawodowym. Andrzej Morozowski był również szczęśliwym mężem Agaty Nowakowskiej, dziennikarki ekonomicznej „Gazety Wyborczej”, a później rzeczniczki prasowej sieci Rossmann w Polsce. Małżeństwo doczekało się syna Jana. Nie wszyscy wiedzieli także, że w jego rodzinie były żydowskie korzenie. Ojciec dziennikarza, Mordechaj Mozes (Mieczysław Morozowski), był górnikiem żydowskiego pochodzenia, a później pracownikiem Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. O prywatności Andrzeja Morozowskiego wiadomo było stosunkowo niewiele. Dziennikarz opowiadał jednak o jednym z najtrudniejszych doświadczeń w swoim życiu – chorobie nowo narodzonego syna. „Nasz syn urodził się ciężko chory. Od czterech miesięcy przebywał w Centrum Zdrowia Dziecka. Byliśmy z Agatą zszokowani siermiężnymi warunkami, które tam panowały. Łóżka z czasów PRL. Pokoje z łazienkami, z których część nie działała. Jedyny porządny sprzęt, który wtedy widzieliśmy, był opatrzony serduszkiem WOŚP. Zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że podobnie wygląda wiele szpitali w Polsce” – wspominał przy okazji Charytatywnego Balu Dziennikarzy (cytat za press.pl). W późniejszych latach poglądy polityczne Andrzeja Morozowskiego i jego syna zaczęły się różnić. Dziennikarz opowiedział o tym w rozmowie z Tomaszem Sekielskim, gdy ten zapytał, czy Jan wyrósł na prawicowca. „Niezupełnie. On jest narodowy. Uważa, że naród polski jest najwspanialszy na świecie, a Polska jest najwspanialszym krajem na świecie. I najlepiej byłoby gdyby Polska była mocarstwem i Polacy rządzili światem. Wtedy byłby dobrobyt, wszyscy byliby zadowoleni, zachwyceni. Nie wiem skąd mu się to bierze. Ale sam wiesz, że sam nie jestem takim optymistą, jeśli chodzi o Polaków. Lubię Polaków, lubię ciebie, lubię siebie. Wszyscy jesteśmy Polakami. Ale nie darzę takim zaufaniem polityków polskich” – wyjaśnił. Co ciekawe, Andrzej Morozowski otwarcie mówił także o dysleksji. „Jestem dyslektykiem i wielką trudność sprawia mi poprawne pisanie” – wyznał w rozmowie z „VIVĄ!”, dodając: „Zazwyczaj wysyłam Agacie SMS-y z pytaniem, jak się pisze jakiś wyraz, ale ostatnio nie miałem czasu”. Przywołał również zabawną sytuację z synem. „Siedziałem z Jaśkiem w domu i pytam go: Synu, jak się pisze żartobliwy? Jasiek spojrzał na mnie z wyższością: Ty naprawdę nie wiesz takich rzeczy, tato? Było mi głupio (śmiech)” – wspominał. Andrzej Morozowski nie żyje. Walczył z ciężką chorobą Andrzej Morozowski przez ponad pół roku nie pojawiał się na antenie TVN24, co szybko zauważyli widzowie. Stacja informowała wówczas jedynie o problemach zdrowotnych dziennikarza. Dopiero po powrocie do programu „Tak jest” ujawnił, że walczył z nowotworem. „Witam i na początek wyjaśnienie. Przez ponad pół roku nie było mnie na antenie TVN24, ponieważ walczyłem z nowotworem. Teraz stan zdrowia pozwala mi na prowadzenie programu w niepełnym wymiarze, ale będę starał się spotykać z państwem jak najczęściej” – mówił wówczas na antenie. Nie ujawnił szczegółów choroby ani leczenia, jednak jego wyznanie spotkało się z ogromnym wsparciem widzów oraz kolegów i koleżanek z branży. Dziś, po informacji o śmierci Andrzeja Morozowskiego, wielu współpracowników i odbiorców wspomina go jako jednego z najbardziej cenionych polskich dziennikarzy politycznych ostatnich dekad. Jego programy i komentarze przez lata stanowiły ważny element debaty publicznej, a dla wielu widzów był symbolem rzetelnego i spokojnego dziennikarstwa.
Ojciec nie akceptował porażek, mama robiła coś zupełnie innego. A brat? Tomasz Fornal ujawnił rodzinne tajemnice
Za sportowym charakterem Tomasza Fornala stoi historia pełna wyrzeczeń, dyscypliny i rodzinnego wsparcia. W podcaście Grzegorza Krychowiaka siatkarz po raz pierwszy tak szczerze opowiedział o wymagającym ojcu, który był jego pierwszym trenerem, oraz o starszym bracie, z którym rywalizował o miejsce w reprezentacji. Ich relacja ukształtowała jednego z liderów polskiej kadry.
Za pewnością siebie, temperamentem i sportowym charakterem Tomasza Fornala stoi historia, o której sam siatkarz mówi z ogromnym szacunkiem. W podcaście „W stylu Krychowiaka” reprezentant Polski opowiedział o dwóch mężczyznach, którzy mieli największy wpływ na jego rozwój: ojcu i starszym bracie. Ich relacja od początku opierała się na wymaganiach, pracy i bezwarunkowym wsparciu. Ojciec Tomasza Fornala był wymagającym trenerem od najmłodszych lat. A mama? Sportowiec ujawnił rodzinne tajemnice Już od najmłodszych lat Tomasz Fornal nie miał w domu taryfy ulgowej. Siatkówka była obecna na co dzień, ponieważ jego tata sam był zawodnikiem. To właśnie dzięki niemu przyszły reprezentant Polski wychowywał się na halach sportowych i bardzo wcześnie zaczął marzyć o grze z orzełkiem na piersi. "Od dziecka marzyłem o reprezentacji. Mój tata był siatkarzem, więc wychowywałem się na halach. Pamiętam mistrzostwa świata 2014 i pełny Spodek. Wtedy pomyślałem, że kiedyś chcę znaleźć się na tym boisku", wspomina Fornal. Jak przyznał siatkarz, treningi z ojcem nie miały nic wspólnego z rekreacją. Razem z bratem regularnie pracowali nad techniką, a zajęcia były wymagające i podporządkowane rozwojowi sportowemu. "Od dziecka trenowaliśmy razem z bratem pod jego okiem. To nie były rekreacyjne zajęcia, tylko ciężka praca nad techniką. Dzisiaj widzę, jak wiele mi to dało", powiedział. Fornal nie ukrywa, że jako dziecko nie zawsze było mu łatwo zaakceptować taki rytm życia. Po szkole czekały go treningi klubowe, później kolejne zajęcia z ojcem, a do tego nauka. Bywały momenty, gdy zamiast kolejnego treningu wolał spędzić czas z kolegami. Ojciec pozostawał jednak konsekwentny i bardzo wymagający. "Tata był bardzo wymagający i nie akceptował porażek. Dziś jestem mu za to wdzięczny, bo ukształtował mnie jako sportowca. W tamtym wieku czasem wolałbym jednak po prostu wyjść z kolegami na podwórko niż jechać na kolejny trening [...] Bywałem zmęczony, ale nigdy nie pomyślałem o zakończeniu treningów. Miałem bardzo intensywny plan dnia – szkoła, treningi klubowe, zajęcia z tatą i dodatkowa nauka", przyznał reprezentant Polski. W rozmowie z Grzegorzem Krychowiakiem Tomasz Fornal przyznał również, że ojciec znacznie częściej wymagał, niż chwalił. Docenienie przychodziło rzadko, choć dziś, jak mówi siatkarz, tata jest z niego bardzo dumny. Zupełnie inną rolę pełniła mama. To właśnie ona była osobą, która po słabszych występach zawsze potrafiła znaleźć pozytywy i dodawała synowi otuchy. Dzięki temu w domu zachowana była równowaga między wysokimi wymaganiami a emocjonalnym wsparciem. "Zdecydowanie częściej wymagał. Dziś jest ze mnie bardzo dumny, ale kiedy byłem młodszy, pochwały pojawiały się rzadko. Zupełnie inaczej było z mamą – ona zawsze była moim największym wsparciem i potrafiła znaleźć coś pozytywnego nawet po słabszym meczu", zwierzył się. CZYTAJ TEŻ: Suknia ślubna żony Rafała Brzozowskiego oceniona przez znanego projektanta. Bogato zdobiona kreacja wywołała poruszenie Brat Tomasza Fornala nigdy nie zazdrościł mu sukcesów Szczególne miejsce w życiu siatkarza zajmuje również jego starszy brat. Choć obaj rozwijali się sportowo i przez pewien czas walczyli o miejsce w tej samej reprezentacji młodzieżowej, ich relacja nigdy nie przerodziła się w niezdrową rywalizację. Najtrudniejszy moment przyszedł wtedy, gdy Tomasz jako młodszy zawodnik otrzymał powołanie na mistrzostwa Europy starszego rocznika, a jego brat został w domu. Dopiero wtedy obaj uświadomili sobie, że walczyli o jedno miejsce w składzie. "Jako młodszy zawodnik pojechałem na mistrzostwa Europy starszego rocznika, a mój brat został w domu. Dopiero wtedy zrozumiałem, że rywalizowaliśmy o jedno miejsce w składzie. To było trudne dla nas obu, ale nigdy nie poczułem z jego strony zazdrości. Zawsze mnie wspierał", podkreślił Fornal. Jak zaznaczył, z biegiem lat wsparcie brata było nawet większe. "Nigdy nie poczułem z jego strony zazdrości. Wręcz przeciwnie – im lepiej rozwijała się moja kariera, tym bardziej angażował się w pomoc i wsparcie. Dziś mamy bardzo bliską relację", powiedział. Fornal zwraca uwagę, że rodzice nigdy nie faworyzowali żadnego z synów. Ojciec był równie wymagający wobec obu, a mama wspierała ich w identyczny sposób. Sam siatkarz uważa, że miał po prostu więcej sportowego szczęścia i talentu. "Nigdy nie miałem poczucia, że którykolwiek z nas był faworyzowany. Tata był wymagający wobec obu, a mama wspierała nas tak samo. Po prostu ja miałem trochę więcej szczęścia i talentu", ujawnił. Dziś, kiedy należy do najbardziej rozpoznawalnych reprezentantów Polski, nie ma wątpliwości, komu zawdzięcza swoje podejście do sportu. Dyscyplina wyniesiona z domu, wymagający ojciec i brat, który nawet w najtrudniejszych momentach pozostał jego największym kibicem, stworzyli fundament kariery jednego z liderów polskiej kadry. To właśnie te rodzinne doświadczenia, bardziej niż medale czy indywidualne sukcesy, ukształtowały charakter Tomasza Fornala, który do dziś podkreśla, że ciężka praca, wsparcie najbliższych i odpowiednie nastawienie są ważniejsze od samego talentu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Wszyscy patrzyli tylko na Justynę Steczkowską. Nagrania z wesela Rafała Brzozowskiego błyskawicznie obiegły sieć
Stryj Kondrata poświęcił się dla ratowania żony. Jedna decyzja zrujnowała mu życie
Jego życie było pełne sprzeczności – wielkiego talentu, trudnych wyborów i bolesnych konsekwencji. Dla jednych pozostał wybitnym artystą o niezwykłej charyzmie, dla innych – postacią naznaczoną cieniem wojennej decyzji.
Wybitny aktor, barwna, niezwykła osobowość. Józef Kondrat urodził się w rodzinie o artystycznych skłonnościach, jego bratem był Tadeusz Kondrat, on sam był natomiast stryjem słynnego Marka Kondrata. Na koncie miał wiele ról, te najsłynniejsze pochodziły z filmów „Hultajska Trójka”, „Strachy” czy „Król Maciuś Pierwszy”. Ale na tym nie koniec. Potrafił również świetnie śpiewać i z powodzeniem występował na deskach teatrów. Do swojego bratanka, Marka Kondrata, mówił: „Słyszałem, że chcesz zostać artystą. Pamiętaj, takim jak twój wielki stryj nie będziesz nigdy, a takim jak twój zasrany ojciec to nie warto” (cytuję za wyborcza.pl). Niestety, jedna decyzja sprawiła, że musiał udać się na artystyczną banicję, zaś jej reperkusje odczuli również inni członkowie rodziny... Kim był stryj Marka Kondrata? Uchodził za aktora wybitnie utalentowanego, jednak w czasie wojny zagrał w filmie „Heimkehr” (Powrót do ojczyzny). To był niemiecki obraz, zrealizowany i wykorzystany do antypolskiej propagandy. Józefa Kondrata spotkała za to infamia, został wyklęty, skreślony z listy znajomych i odsądzony od czci i wiary. Do wspomnień o swoim wujku wracał Marek Kondrat, który czasem sam musiał się tłumaczyć z przeszłości bliskiego kuzyna. Jakie były losy Józefa Kondrata? Urodził się w wielodzietnej rodzinie w Przemyślu. Jego ojciec Michał Kondrat był uczestnikiem Powstania styczniowego, pochodził z Litwy, prowadził karczmę „Hulaj Pole” koło Klebanówki, potem miał karczmę w mieście, we własnej kamienicy. Józef i najmłodszy w rodzinie Tadeusz (ojciec Marka) mieli zdolności aktorskie, pierwsze kroki na scenie stawiali w amatorskim Teatrze Fredreum mieszczącym się Przemyślu, na zamkowym wzgórzu. Józef Kondrat w liście do przyjaciela Mieczysława Malca opisywał, jak bardzo ukształtowało go Fredreum – „Młodość! Pamiętam jak za 10 centów stawaliśmy się posiadaczami biletu na studenckim parterze, by uczestniczyć w każdej premierze Fredreum. Wychodziłem po przedstawieniu jak urzeczony, a potem długo... nie mogłem zasnąć”. Wspominał czasy, gdy zaglądał do knajpki, w której grał na pianinie jego przyjaciel. A on sam śpiewał tam pieśni neapolitańskie. Z kolei Marek Kondrat opowiadał w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”, że poszedł w ślady ojca i stryja, choć po latach okazało się, że najbliżej mu do Dziadka Michała i jego karczmianych korzeni. Józef Kondrat jeszcze przed wojną grał we Lwowie, Poznaniu, Warszawie. Współpracował ze słynnym Leonem Schillerem, który zachwycał się nim jako aktorem. Podkreślał, że Józef był wolny od „teatralnych sztamp”. Zobacz też: Michał Szpak zaskoczył wyznaniem o ojcostwie, takich słów nikt się nie spodziewał. „Instynkt jest coraz mocniejszy” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7ocivI-bd4b16d.jpg" width="1600" height="2301" alt="Lata 70. Jozef Kondrat, aktor.,Image: 429310886, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Komorowski / Forum" title="Jozef Kondrat" /> Józef Kondrat: poświęcił się dla ratowania żony Jeszcze przed wojną spotkał Gustawę Błońską, zwaną Gutą. Była reżyserką, aktorką – choć aktorstwo studiowała na wydziale przy Konserwatorium, i siostrą aktorki Diany Blumenfeld. Zakochali się w sobie z Józefem i pobrali w latach 30. Wspólnie grali. Ich szczęśliwe życie przerwała wojna. Guta musiała się ukrywać. Józef w 1940 roku zagrał w niemieckim filmie „Heimkehr”. Razem z nim wystąpili Hanna Chodakowska, Bogusław Samborski, Michał Pluciński, wielu innych odmówiło. Trzy lata po premierze aktorzy grający w filmie zostali skazani przez władze podziemne na infamię, czyli zhańbienie, utratę dobrego imienia. Józef Kondrat chciał się zrehabilitować, walczył w partyzantce, ukrywał się po lasach, ale nie to zostało mu zapamiętane. „Mój stryj nie był zdrajcą” - tłumaczył go po latach Marek Kondrat. W filmie wystąpił ze względu na żonę Żydówkę, kochał ją ponad życie i chciał ochronić. To się udało, w 1942 roku razem wyjechali z Warszawy do Hrubieszowa, Guta wojnę przeżyła. Józef Kondrat po wojnie został rozgrzeszony przez środowisko aktorskie, nie miał zakazu występowania. Ale nie zrobił już takiej kariery, jak mógł. Dołożył się do tego jego trudny charakter, kłopoty z alkoholem. Józef Kondrat: praca na scenie, rodzina Józef Kondrat był aktorem całym sobą i przez całą dobę. Grał m.in w Teatrze „Współczesnym” w „Ludowym”, „Komedii”. Krążyło o nim wiele anegdot. Jedną z nich opowiadał sam Marek Kondrat w rozmowie „Wszystko, co najważniejsze” w „Gazecie Wyborczej”. Aktor wspominał, że Józef wypuszczał się na tzw. trzydniówki. „Guta go wszędzie wtedy szukała. Raz poszedł do Współczesnego, w gabinecie dyrektora usiadł w fotelu i mówi do Axera: ''Erwin, zaangażuj Gutę, ona tę budę na nogi postawi''. I Erwin to znosił cierpliwie, drzwi się w pewnym momencie otwierały, Guta wsadzała głowę i prosiła: ''Józiu, chodź do domu''. On patrzył najpierw na nią, potem na Erwina i puentował: ''Chryste Panie, jak ja nienawidzę tej rasy''. Z rodziną Marka Kondrata, czyli ze swoim bratem i bratankiem miał raczej okazjonalny kontakt. Przychodził na święta. Bratanek woził go, bo stryj nie uznawał miejskiego transportu, uważał, że aktor tej klasy nie może jeździć autobusem. Nosił raglan (płaszcz z szerokim krojem rękawów), na który zarzucał biały szal. Mieszkał na warszawskim Mokotowie, w mieszkaniu miał swój portret w stroju Stańczyka. Był charakterystyczną postacią. Marek Kondrat wspominał także, jak jego wuj, przychodząc do nich już na podwórku śpiewał donośnie, „sąsiadki natychmiast do okien podchodziły, a on, przekraczając próg domu, z nikim się nie witał, choć wszyscy, włącznie z Gutą, czekali od godziny przy zastawionym stole. Udawał się prosto do drzwi kuchennych, ja za nim, bo oka z niego nie spuszczałem, i on do mnie: ''Powiedz, smyku, gdzie matka trzyma szpagatówkę? Nalej stryjowi''. Ja wyciągam taki kieliszeczek mały. ''Ale nie żartuj, stryj jest poważnym człowiekiem''. Kazał mi wyjmować szklankę, napełniał ją do połowy, a następnie prosił o cukier. Wsypywał go do szpagatówki, mieszał i edukował: „Wiesz, synu, co to jest? Glukoza!”. Po tym wszystkim wchodził do pokoju i odbywał katorgę spotkania rodzinnego, zwykle nie trwało to długo. Guta patrzyła na niego z politowaniem. On nie cierpiał wszystkich dookoła. W pewnym momencie komunikował, że natychmiast musi wychodzić do teatru, i znikał na następne trzy dni”, wspominał Marek Kondrat. Zobacz też: Zanim został gwiazdą TVN24, prowadził kontrowersyjny program. Dziś trudno uwierzyć, że to Marcin Wrona <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgE96Wh7-4c79341.jpg" width="2248" height="1600" alt="1961. Kadr z filmu "Historia zoltej cizemki" w rezyserii Sylwestra Checinskiego, n/z Marek Kondrat.,Image: 429039217, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Historia zoltej cizemki"" /> Józef Kondrat miał wielu wielbicieli, bo był świetnym, wybitnie utalentowanym aktorem. Widzowie teatralni pamiętali go ze spektaklu „Czekając na Godota” w Teatrze Współczesnym w Warszawie, grał u Jerzego Antczaka, Erwina Axera, Jerzego Gruzy. Ale gdy w czerwcu 1973 roku zmarła nagle jego ukochana żona, Gustawa Błońska, z którą przeżył niemal całe dorosłe życie, jego świat się zawalił. Rozumiała go jak nikt, wybaczała skłonności do alkoholu, wybryki, tolerowała jego wybujałe ego. On nie mógł się pogodzić z jej odejściem, do końca. Ten nadszedł zresztą dosyć szybko. Przyplątały się choroby, zmarł rok po żonie - 4 sierpnia 1974 roku. Czytaj też: Była najpiękniejszą aktorką "Mody na sukces", nagle zniknęła. Jak dziś wygląda i co robi legendarna Taylor?
Zanim został gwiazdą TVN24, prowadził kontrowersyjny program. Dziś trudno uwierzyć, że to Marcin Wrona
Marcin Wrona od lat jest kojarzony z TVN24 i „Faktami”, jednak na początku swojej kariery pełnił zupełnie inną rolę. To właśnie on prowadził kultowy program „Pod napięciem”, emitowany przez TVN w latach 1998–2006. Archiwalne materiały pokazują, jak bardzo zmienił się przez ponad dwie dekady i dlaczego wielu widzów może mieć problem z rozpoznaniem go na nagraniach sprzed lat.
Dziś Marcin Wrona jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych dziennikarzy TVN24 i korespondentem „Faktów” w Stanach Zjednoczonych. Niewiele osób pamięta jednak, że pod koniec lat 90. był gospodarzem jednego z najbardziej charakterystycznych talk-show w polskiej telewizji. Archiwalne materiały z programu „Pod napięciem” przypominają nie tylko jego telewizyjne początki, ale także pokazują, jak bardzo zmienił się przez ponad dwie dekady. Marcin Wrona był twarzą programu „Pod napięciem” od pierwszego odcinka Talk-show „Pod napięciem” zadebiutował na antenie TVN we wrześniu 1998 roku. Program był emitowany do 2006 roku i zapisał się w historii stacji jako jeden z pierwszych formatów tego typu w polskiej telewizji. Formuła programu opierała się na poruszaniu głośnych i budzących emocje tematów. Prowadzący pojawiał się w miejscach, w których wcześniej doszło do tragicznych wydarzeń lub szeroko komentowanych skandali. Uczestnicy oraz zgromadzeni mieszkańcy mogli przedstawiać własne opinie i komentować wydarzenia bezpośrednio przed kamerami. Od początku istnienia „Pod napięciem” jego gospodarzem był Marcin Wrona. To właśnie on prowadził program przez cały okres jego emisji, stając się jego najbardziej rozpoznawalną twarzą. Dziś dziennikarz kojarzony jest przede wszystkim z pracą dla TVN24 oraz z rolą korespondenta „Faktów” w Stanach Zjednoczonych. Archiwalne nagrania z końca lat 90. pokazują jednak zupełnie inne oblicze prezentera. Internauci zwracają uwagę, że na materiałach sprzed ponad 20 lat wygląda zupełnie inaczej niż obecnie, przez co wiele osób mogłoby mieć problem z jego rozpoznaniem. CZYTAJ TEŻ: Michał Szpak zaskoczył wyznaniem o ojcostwie, takich słów nikt się nie spodziewał. „Instynkt jest coraz mocniejszy” Archiwalne nagrania pokazują, jak bardzo zmienił się Marcin Wrona Choć „Pod napięciem” należało do rozpoznawalnych programów TVN, jego formuła wzbudzała również kontrowersje. W 1999 roku Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało Marcinowi Wronie antynagrodę „Hiena roku” właśnie za prowadzenie tego talk-show. Mimo upływu lat program pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych formatów końca lat 90. i początku XXI wieku, a archiwalne materiały nadal można znaleźć w internecie. Dla wielu widzów są one okazją do przypomnienia sobie telewizyjnych początków Marcina Wrony oraz zobaczenia, jak wyglądał na starcie swojej kariery. Choć od zakończenia emisji „Pod napięciem” minęło już dokładnie dwie dekady, program nadal wzbudza ciekawość internautów. Największe zainteresowanie wywołują archiwalne nagrania z udziałem Marcina Wrony. Dla wielu widzów to zaskakujące przypomnienie, że zanim został korespondentem TVN24 i „Faktów” w USA, prowadził jeden z najbardziej charakterystycznych talk-show swojej epoki. Zmiana wizerunku dziennikarza jest na tyle wyraźna, że stare materiały regularnie wracają w mediach społecznościowych i ponownie przyciągają uwagę osób, które z niedowierzaniem porównują jego dawny i obecny wygląd. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tony Bennett i Amy Winehouse od razu poczuli niezwykłą więź. Po jej śmierci do końca zadawał sobie jedno pytanie View oEmbed on the source website
Tony Bennett i Amy Winehouse od razu poczuli niezwykłą więź. Po jej śmierci do końca zadawał sobie jedno pytanie
Amy Winehouse uważała Tony'ego Bennetta za swojego muzycznego idola, a on dostrzegał w niej jeden z największych talentów swojego pokolenia. Choć nagrali razem tylko jeden utwór: „Body and Soul”, ich spotkanie w Abbey Road Studios przeszło do historii. Bennett do końca życia wspominał wokalistkę z ogromnym wzruszeniem, przekonując, że łączyło ich znacznie więcej niż wspólna pasja do muzyki.
Amy Winehouse od lat powtarzała, że Tony Bennett był jednym z jej największych muzycznych idoli. Gdy w marcu 2011 roku spotkali się w Abbey Road Studios, powstało ich jedyne wspólne nagranie – „Body and Soul”. Dla Bennetta była to współpraca z artystką o niezwykłym darze, dla Winehouse – spełnienie wielkiego marzenia. Choć ich wspólna historia trwała zaledwie kilka miesięcy, na zawsze zapisała się w życiu obojga. Jak Tony Bennett i Amy Winehouse zostali muzycznymi bratnimi duszami Pierwszy kontakt Tony'ego Bennetta i Amy Winehouse miał miejsce jeszcze przed ich osobistym spotkaniem. W 2008 roku brytyjska wokalistka zdobyła nagrodę Grammy za album Back to Black. Nie mogła jednak pojawić się na gali w Los Angeles, ponieważ nie otrzymała wizy do Stanów Zjednoczonych. Statuetkę odebrała z Londynu za pośrednictwem połączenia wideo, a nagrodę symbolicznie wręczał jej właśnie Tony Bennett. Kiedy dwa lata później spotkali się za kulisami koncertu Bennetta w londyńskim Royal Albert Hall, Amy nie ukrywała wzruszenia. Jak wspominał artysta, powiedziała mu, że sama nagroda Grammy nie wywołała w niej takich emocji, jak fakt, że to właśnie on ogłaszał jej zwycięstwo. Bennett przyznał później, że był zaskoczony, iż tak młoda wokalistka tak dobrze znała jego twórczość i była jego oddaną fanką. CZYTAJ TEŻ: Najstarszy syn Justyny Steczkowskiej ma niezwykłą więź ze swoją mamą. Dzięki niej podjął jedną z najważniejszych zawodowych decyzji w życiu „Body and Soul” – ostatni duet Amy Winehouse, który wzruszył Tony'ego Bennetta W marcu 2011 roku oboje spotkali się w Abbey Road Studios w Londynie, aby nagrać jazzowy standard „Body and Soul” na album Duets II. Jak podają źródła, było to ostatnie studyjne nagranie Amy Winehouse. Bennett wspominał, że wokalistka była bardzo zdenerwowana przed wejściem do studia. Uważała go za jednego ze swoich największych idoli i obawiała się wspólnego występu. W rozmowie z „Entertainment Weekly” opowiadał, że postanowił dodać jej pewności siebie. „Powiedziałem jej: »Brzmi tak, jakbyś inspirowała się Dinah Washington«”, wspominał. Reakcja Amy była natychmiastowa. „Skąd wiedziałeś, że Dinah Washington jest moją boginią?”, odpowiedziała wokalistka. Bennett twierdził, że od tej chwili wszystko się zmieniło. „Od tego momentu całkowicie się odprężyła. Wszystko wyszło wspaniale”. Według artysty Winehouse miała później powiedzieć: „Tony mnie rozumie.” Legendarny wokalista wielokrotnie podkreślał, że Amy Winehouse posiadała rzadki talent do śpiewania jazzu. Jak mówił: „Niektórzy uważają, że każdy potrafi śpiewać jazz, ale to nieprawda”. Dodawał również: „Amy urodziła się z tym darem”. Bennett tłumaczył, że jazz wymaga nie tylko techniki, lecz także czegoś, czego nie można się nauczyć. W jego opinii Winehouse należała do nielicznych współczesnych artystek, które miały tę wyjątkową muzyczną wrażliwość. W jednym z wywiadów wyznał także, że śmierć wokalistki była dla niego ogromną tragedią. „To, że zmarła w wieku 27 lat, jest dla mnie czymś strasznym. Gdyby żyła, byłaby dziś wymieniana obok Billie Holiday i Dinah Washington. To ogromna tragedia”. Tony Bennett uważał, że z Amy Winehouse łączyło go znacznie więcej niż wspólny duet. Sam w przeszłości zmagał się z uzależnieniem i po latach przyznawał, że rozumiał, z czym mierzyła się młoda artystka. Po jej śmierci wielokrotnie zastanawiał się, czy powinien był opowiedzieć jej o własnych doświadczeniach i o tym, że udało mu się wyjść z bardzo trudnego okresu życia. W autobiografii napisał: „Czy powinienem był powiedzieć jej, że sam także zmagałem się z podobnymi problemami i wiem, jak łatwo wpaść w destrukcyjny krąg, ale wiem również, że można się z niego wydostać?”. Zadawał sobie również inne pytanie: „Czy coś by to zmieniło, gdyby ktoś, kogo uważała za swojego idola, powiedział jej: »Jesteś moją idolką. Jesteś talentem, który zdarza się raz w życiu. Proszę, nie odbieraj tego światu«?”. Nigdy nie poznał odpowiedzi. Jeszcze przed śmiercią Amy Winehouse Tony Bennett otwarcie mówił o swoim niepokoju. W rozmowie z „The Guardian” wyznał, że martwi się o wokalistkę. „Martwię się o nią i modlę się za nią”. Dodał również: „Pomogłaby sobie i wszystkim wokół, gdyby wytrzeźwiała i odnowiła swoje życie duchowe”. Były to słowa wypowiedziane kilka miesięcy przed śmiercią artystki. Amy Winehouse zmarła w lipcu 2011 roku, zaledwie kilka miesięcy po nagraniu „Body and Soul”. Tony Bennett wielokrotnie wracał pamięcią do tamtego spotkania. Przyznawał, że wiadomość o jej śmierci była dla niego jednym z najbardziej bolesnych doświadczeń. „To jedna z najsmutniejszych rzeczy, jakie wydarzyły się w moim życiu”. Choć później nagrywał z wieloma światowymi gwiazdami, między innymi z Lady Gagą, wspólna sesja z Amy Winehouse zajmowała szczególne miejsce w jego wspomnieniach. Bennett widział w niej nie tylko wielki talent, ale także artystkę, która podobnie jak on, kochała klasyczny jazz i potrafiła nadać starym utworom zupełnie nowe życie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była najpiękniejszą aktorką "Mody na sukces", nagle zniknęła. Jak dziś wygląda i co robi legendarna Taylor? View oEmbed on the source website
Tomasz Fornal usłyszał pytanie o Marysię Jeleniewską. Ujawnił, czy są w związku. Jedno zdanie ucięło wszystkie plotki
Po zwycięstwie reprezentacji Polski w Lidze Narodów Tomasz Fornal niespodziewanie pojawił się na streamie Mario i Nitro. Rozmowa szybko zeszła na jego życie prywatne, a pytanie o dziewczynę wywołało wyjątkowo stanowczą reakcję siatkarza. Jego słowa natychmiast rozpaliły internet, zwłaszcza w kontekście plotek łączących go z Marysią Jeleniewską.
Tomasz Fornal po triumfie reprezentacji Polski w Lidze Narodów niespodziewanie pojawił się na transmisji prowadzonej przez Mario i Nitro. Rozmowa szybko zeszła na temat jego życia prywatnego. Gdy padło pytanie o dziewczynę, siatkarz nie owijał w bawełnę i odpowiedział w swoim charakterystycznym stylu. W sieci natychmiast pojawiły się komentarze, zwłaszcza że od kilku tygodni internauci łączą go z Marysią Jeleniewską. Tomasz Fornal i Marysia Jeleniewska mają się ku sobie? Od pewnego czasu w mediach społecznościowych nie brakuje spekulacji dotyczących relacji Tomasza Fornala i Marysi Jeleniewskiej. Internauci zwracali uwagę na wzajemne aktywności w sieci. Polubienia, komentarze i coraz częstsze interakcje między siatkarzem a influencerką. To właśnie na tej podstawie zaczęły pojawiać się doniesienia sugerujące, że między nimi może rodzić się coś więcej niż zwykła sympatia. Żadna ze stron wcześniej nie odniosła się jednak jednoznacznie do tych spekulacji. Marysia Jeleniewska po głośnym rozstaniu z Kubą Nowosińskim, znanym w internecie jako Kubanowo, znalazła się w centrum zainteresowania internautów, którzy zaczęli uważnie śledzić jej aktywność w mediach społecznościowych. CZYTAJ TEŻ: Jest jednym z najsłynniejszych muzyków świata, na scenie zachwyca od lat. Mało kto wie, że cierpi na nieuleczalną chorobę, która niszczy mu słuch Tomasz Fornal usłyszał pytanie o dziewczynę. Jego reakcja wywoała falę komentarzy Po zwycięskim meczu reprezentacji Polski Tomasz Fornal pojawił się na streamie Mario i Nitro. Gospodarze transmisji nie unikali prywatnych tematów i w pewnym momencie rozmowa zeszła na kwestie związane z życiem osobistym siatkarza. Najpierw padły żartobliwe pytania o jego życie intymne. Fornal odpowiedział z humorem: „Ja tutaj idę do kibelka i trzeba załatwić swoje sprawy, tak? Na tak zwanym uboczu. Nie ma dziewczynek, nie dziewczynek, trzeba się skupić na graniu”. Po chwili Mario postanowił zadać bardziej bezpośrednie pytanie i zapytał sportowca, czy ma dziewczynę. Reakcja Tomasza Fornala była natychmiastowa i nie pozostawiła pola do interpretacji. „P*jebało? Stary?! Nie, nie, ja nie mam żadnej dziewczyny. Ale wiem, do czego pijesz. Podejrzewam...”. Krótka, emocjonalna wypowiedź błyskawicznie zaczęła krążyć po mediach społecznościowych. Wielu internautów odebrało ją jako jednoznaczne zdementowanie plotek o rzekomym związku z Marysią Jeleniewską. Do tej pory Marysia Jeleniewska nie skomentowała słów Tomasza Fornala. Influencerka nie odniosła się publicznie ani do wypowiedzi siatkarza, ani do pojawiających się w sieci komentarzy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pochodzi z Podlasia i planuje zostać lekarzem. Kim jest Wiktoria Ptak, nowa Miss Polski 2026?
Ariana Grande ma już dość. Wokalistka znika z życia publicznego. Na tę decyzję wpłynęła reakcja internautów
Ariana Grande podjęła ważną decyzję dotyczącą swojej przyszłości. Po zakończeniu trasy „Eternal Sunshine Tour" artystka zamierza wycofać się z życia publicznego i zrobić sobie przerwę od występów oraz kamer. Na jej plany wpłynęła także nieustanna fala komentarzy dotyczących wyglądu, która ponownie nasiliła się po premierze najnowszego albumu „Petal".
Ariana Grande podjęła decyzję, która z pewnością zaskoczy wielu fanów. Gwiazda ogłosiła, że po zakończeniu trasy „Eternal Sunshine Tour" wycofa się na jakiś czas z życia publicznego. Najpierw zamierza jednak dokończyć wszystkie zaplanowane koncerty, zamykając swój długo wyczekiwany powrót na scenę po siedmioletniej przerwie. Po zakończeniu trasy Ariana Grande zrobi sobie przerwę od życia publicznego Ostatni występ artystki odbędzie się 1 września w londyńskiej hali O2. Wcześniej wokalistka zagra jeszcze koncerty w Chicago, a następnie rozpocznie serię dziesięciu wieczorów w Londynie. Dopiero po finałowym koncercie rozpocznie zapowiadaną przerwę. Jak ujawnił przedstawiciel Ariany Grande w rozmowie z magazynem People, artystka chce przede wszystkim zakończyć trasę w jak najlepszej formie i zadbać o własny dobrostan. „Ariana po zakończeniu 'Eternal Sunshine Tour' wycofa się na pewien czas z życia publicznego. Chce zamknąć trasę w zdrowiu, szczęściu i w jak najlepszym nastroju, a następnie zrobić sobie zasłużoną przerwę od wystąpień i pracy przed kamerami, które wiążą się z niekończącą się oceną". Przedstawiciel podkreślił również, że koncertowanie było dla Grande wyjątkowym doświadczeniem. Powrót do fanów miał sprawić jej ogromną radość, a każdy występ był dla niej ważnym przeżyciem. Osoba z otoczenia gwiazdy zwróciła także uwagę na ogromny wysiłek, jaki wymaga realizacja koncertów. „Występuje na bardzo wysokim poziomie, wieczór po wieczorze", zapewnił informator. Zapowiadana przerwa wpłynie także na kalendarz zawodowy Ariany Grande w 2027 roku. Artystka zrezygnowała z udziału w nowej inscenizacji musicalu „Sunday in the Park with George" Stephena Sondheima, który ma zostać wystawiony w londyńskim Barbican Centre. Na scenie miała wystąpić u boku Jonathana Baileya, znanego również między innymi z serialu „Bridgertonowie". Oboje pracowali już razem przy filmowych adaptacjach „Wicked", dlatego ich ponowna współpraca była zapowiadana jako jedno z najgłośniejszych teatralnych wydarzeń przyszłego sezonu. Dla Grande byłby to jednocześnie debiut na londyńskim West Endzie. Produkcja będzie jednak realizowana bez jej udziału, a nazwisko aktorki, która przejmie główną rolę, nie zostało jeszcze ujawnione. Wokalistka zapewniła natomiast, że nadal będzie wspierać Jonathana Baileya oraz pozostałych twórców spektaklu. CZYTAJ TEŻ: Pochodzi z Podlasia i planuje zostać lekarzem. Kim jest Wiktoria Ptak, nowa Miss Polski 2026? Dlaczego po premierze albumu „Petal" znów zrobiło się głośno o Arianie Grande? Informacja o planowanej przerwie zbiegła się w czasie z premierą ósmego albumu studyjnego Ariany Grande. Płyta „Petal" ukazała się 31 lipca, a wraz z nią premierę miał teledysk do utworu tytułowego. W klipie artystka wciela się w początkującą aktorkę, która podczas kolejnych castingów mierzy się z ocenami dotyczącymi wyglądu, zachowania i autentyczności. Po premierze internet ponownie zapełnił się komentarzami na temat sylwetki wokalistki. W mediach społecznościowych pojawiły się tysiące wpisów odnoszących się do jej wagi, a także spekulacje dotyczące stanu zdrowia, formułowane bez medycznych podstaw. To temat, wobec którego Grande od dawna zajmuje jednoznaczne stanowisko. Już w 2024 roku określiła podobne komentarze jako niebezpieczne, a do problemu odniosła się również w utworze „Yes, And?". Na albumie „Eternal Sunshine" śpiewa: „Nie komentuj mojego ciała. Twoje sprawy są twoje, a moje należą do mnie". Według osoby z otoczenia piosenkarki najnowszy album „Petal" nie opowiada o jednym związku ani konkretnym rozstaniu. Ma przedstawiać znacznie szerszy konflikt między potrzebą tworzenia a toksycznymi konsekwencjami popularności. Choć Ariana Grande planuje wycofać się z publicznych wystąpień, jeszcze w tym roku pojawi się w kinach. 25 listopada zaplanowano premierę komedii „Focker-in-Law", kolejnej odsłony serii „Poznaj moich rodziców". W obsadzie znaleźli się również Ben Stiller oraz Robert De Niro. Zdjęcia do filmu zostały już zakończone, dlatego produkcja trafi do kin zgodnie z harmonogramem. Na ten moment nie wiadomo, czy Grande będzie uczestniczyć w premierze i kampanii promocyjnej filmu. Studio Universal nie odniosło się dotąd do tej kwestii. Artystka nie zdradziła również, jak długo potrwa jej przerwa. Wiadomo jedynie, że najbliższe tygodnie poświęci jeszcze koncertom, a po finałowym występie w Londynie rozpocznie zapowiadany odpoczynek od życia publicznego. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jedna rola Elżbiety Zającówny zmieniła całe jego życie. Zakochał się, zanim ją poznał
Jedna rola Elżbiety Zającówny zmieniła całe jego życie. Zakochał się, zanim ją poznał
Zobaczył ją na ekranie i już wiedział, że to ta jedyna. Ich miłość nie była idealna, ale prawdziwa – pełna wzruszeń, prób i czułości. Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński byli razem blisko 40 lat.
Gdy Elżbieta Zającówna pojawiła się jako zjawiskowa Natalia w kultowej komedii „Vabank” Juliusza Machulskiego, Krzysztof Jaroszyński zakochał się bez pamięci. Mimo że było to początkowo uczucie platoniczne, bo scenarzysta zobaczył ją tylko na ekranie. Miała zaledwie 23 lata i emanowała niecodziennym magnetyzmem. Choć znał ją tylko z kina, już wtedy wiedział, że to kobieta jedyna w swoim rodzaju. I że musi ją poznać… Los nie kazał mu długo czekać. Wkrótce zwrócono się do niego z propozycją napisania sztuki dla warszawskiego Teatru Syrena. Elżbieta grała tam wówczas regularnie. Gdy spotkali się twarzą w twarz, serce Krzysztofa zabiło mocniej. Ale... nie obsadził jej w swoim tekście. Uznał, że jest zbyt młoda do roli. Zającówna poczuła się dotknięta. Była rozczarowana, a może i trochę obrażona. On jednak nie zamierzał się poddawać. Z determinacją godną romantycznego bohatera zapraszał ją na kolacje, przynosił róże, przepraszał. I choć planowana sztuka nigdy nie ujrzała światła dziennego, narodziło się coś znacznie piękniejszego – miłość, która przetrwała próbę czasu. Wspólnie doczekali się córki Gabrieli, przeszli razem przez wzloty i upadki. A ich historia to dowód na to, że prawdziwe uczucie potrafi przezwyciężyć wszystko. Los rozdzielił ich przedwcześnie... Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: historia miłości Krzysztof Jaroszyński już wtedy miał ugruntowaną pozycję w świecie artystycznym. Urodzony w 1953 roku w Warszawie, niemal natychmiast po maturze wskoczył na scenę życia publicznego i z miejsca podbił serca słuchaczy. Inteligentny dowcip, błyskotliwość i satyryczna precyzja – to był jego znak rozpoznawczy. Gdy miał zaledwie 21 lat, rozpoczął pracę w legendarnym magazynie radiowym „60 minut na godzinę”, który współtworzyły takie tuzy jak Maria Czubaszek, Jacek Fedorowicz, Jonasz Kofta czy Stefan Friedman. Była to prawdziwa kuźnia talentów i elita polskiego humoru tamtych lat. Szybko stał się jednym z czołowych twórców kabaretu – występował w słynnym „Pod Egidą”, pisał teksty dla gwiazd sceny: Piotra Fronczewskiego, Krystyny Sienkiewicz czy Janusza Gajosa. To spod jego pióra wyszedł m.in. kultowy monolog „Kultura”, który do dziś można znaleźć na YouTubie i który wciąż bawi kolejne pokolenia. Czytaj także: Pusta kawalerka, ledwie 30 metrów. Początki małżeństwa Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich nie należały do łatwych Elżbieta Zającówna przyszła na świat w Krakowie, ale jej historia już od pierwszych chwil była nieco bardziej zawiła. Rodzice marzyli o chłopcu – to miało być spełnienie ich rodzinnych planów. Los jednak zadecydował inaczej. I choć ojciec szybko pokochał swoją córkę, to nie porzucił marzenia o „pomocniku w domu”. Elżbieta od najmłodszych lat była dziewczynką, która potrafiła wbić gwóźdź, obsłużyć wiertarkę i bez wahania wymienić koło w samochodzie. Twarda, niezależna, a przy tym obdarzona niezwykłym urokiem – już wtedy wyróżniała się z tłumu. „Dzięki temu umiem posługiwać się wiertarką, wbić gwóźdź, wymienić koło w samochodzie”, mówiła w jednym z wywiadów. Po drugie, chciała być sportsmenką. Jej życie mogło potoczyć się zupełnie inaczej. Elżbieta Zającówna od dziecka marzyła o karierze sportowej i miała zdawać na Akademię Wychowania Fizycznego. Wszystko szło zgodnie z planem – do momentu badań lekarskich. Diagnoza była jak zimny prysznic: choroba Von Willebranda, rzadka przypadłość powodująca zaburzenia krzepliwości krwi i długotrwałe krwawienia. Sport wyczynowy? Zakazany temat. Nie poddała się. Z wdziękiem i determinacją sięgnęła po plan B – złożyła dokumenty do krakowskiej szkoły teatralnej. I… zdała za pierwszym podejściem. Charyzma, uroda i talent zrobiły swoje. Widzowie szybko ją pokochali – najpierw za role w „Vabank 2”, „Seksmisji”, „CK Dezerterach”, a potem bezgranicznie jako Hankę Trzebuchowską w popularnym serialu „Matki, żony i kochanki”. Stała się jedną z ulubienic polskiego kina lat 80. i 90. CZYTAJ TEŻ: Joanna Kulig dostała nową rolę i jest nie do poznania. Tak wygląda jako Britney Spears Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: kryzysy Nie od razu planowali wspólną przyszłość. Zarówno Elżbieta, jak i Krzysztof mieli za sobą emocjonalne bagaże, doświadczenia, które uczyły ostrożności. Małżeństwo? Początkowo nie było nawet tematem rozmów. A jednak… los znów zadrwił z planów. Na początku lat 90. stanęli na ślubnym kobiercu – choć nie obyło się bez przygód. Zapomnieli obrączek. Nerwy, nieporozumienia, cicha kłótnia… aż w końcu ktoś z gości pożyczył im swoje. Mówiono, że to na szczęście. I rzeczywiście, mimo burz, ich małżeństwo przetrwało próbę czasu. Byli jak ogień i woda. Elżbieta – pogodna, uśmiechnięta, potrafiąca cieszyć się drobiazgami. Krzysztof – temperamentny choleryk, często poważny, czasem wręcz ponury. Jak wielu satyryków, prywatnie był daleki od scenicznego dowcipu. Ale to właśnie ta różnorodność ich przyciągała i sprawiała, że nie potrafili bez siebie żyć. „Nie wiem, czy jestem aż takim ponurakiem. Ale prawdą jest, że dość łatwo się irytuję i wpadam w gniew. Co prawda szybko mi też przechodzi. To zasługa żony, która jak nikt potrafi mnie rozładować”, mówił w jednej z rozmów. W tej parze to on był artystą, ona pragmatyczką, która doprowadzała do finału jego pomysły. I królową domu. „Jako osoba o silnym charakterze niczego ze mną nie uzgadnia. Wydaje polecenia i natychmiast je wykonuje. Kiedy na przykład trzeba zawiesić karnisz, natychmiast sięga po wiertarkę. Nie daje mi żadnych szans, bym udowodnił, że doskonale umiem radzić sobie z tego typu zajęciami. Ela w domu jest prawdziwym szefem”, tłumaczył Krzysztof Jaroszyński w rozmowie z Se.pl. Oboje żartowali, że ich związek jest raczej pogodny niż zgodny. Ona pytana kiedyś, jak jest w domu małżeństwa aktorskiego, powiedziała, że podobnie, jak w każdym domu, gdzie dwójka ludzi ciężko pracuje. „Od innych rodzin różnią nas tylko pory powrotów z pracy. Ja na ogół kończę pracę o 22.00, a podczas wyjazdowych występów o 2, 3, 4... w nocy”. ZOBACZ TEŻ: Tak wygląda jedyna córka Elżbiety Zającównej. Co dziś robi Gabriela Jaroszyńska? Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński: Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy Byli jedną z najbardziej lubianych par polskiego show-biznesu – piękni, utalentowani, z klasą. Fani śledzili ich każdy krok, a media z czułością opisywały kolejne etapy ich życia. Wiadomo było, że z utęsknieniem czekali na dziecko. Gdy na świecie pojawiła się ich córka, Gabriela, nie kryli wzruszenia. Mała wkrótce dorosła, a dziś Gabriela to niezależna kobieta z pasją. Choć miała swój epizod aktorski w serialu „Graczykowie”, nie poszła w ślady sławnych rodziców. Studiowała japonistykę, jest instruktorką tańca K-Pop i z zaangażowaniem promuje kulturę azjatycką w Polsce. Elżbieta, w momencie narodzin córki, bez wahania odsunęła karierę na dalszy plan. Skupiła się na macierzyństwie i domowym życiu w zaciszu żoliborskiej willi. Krzysztof – wciąż zawodowo aktywny – pracował intensywnie. Ich wspólne życie zaczęło się powoli rozchodzić... Był moment, gdy ich nazwiska znów pojawiły się na łamach kolorowych magazynów – tym razem w kontekście plotek. Media szeptały o domniemanym romansie Krzysztofa Jaroszyńskiego z modelką Iloną Felicjańską. Mówiono, że związek jednej z najbardziej znanych par show-biznesu przechodzi poważny kryzys. Czy była w tym prawda? Tego nigdy nie potwierdzili. Ale jedno jest pewne – nawet jeśli ich relacja stanęła wtedy na zakręcie, potrafili wspólnie przez niego przejść. Cicho, z godnością, bez publicznego prania brudów. Jakby wiedzieli, że ich historia zasługuje na drugą szansę. Elżbieta Zającówna opowiadała w 2011 roku: „Kiedy urodziła się Gabrysia, Krzysztof poczuł się odtrącony. Na chwilę zapomnieliśmy, że się kochamy. Szybko jednak doszliśmy do wniosku, że musimy ratować nasz związek. Postanowiliśmy poświęcać sobie więcej uwagi, zrezygnowaliśmy z niektórych zawodowych planów — tych, które wymagały od nas ciągłych wyjazdów. Założyliśmy firmę, by pracować na miejscu, w Warszawie” czytamy w SE.pl. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Najpierw plotki o rozwodzie, a tu takie wieści. Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra rozwiewają wszelkie wątpliwości Nauczyli się być ze sobą Mówiła też, że nauczyli się „być ze sobą”, a nie obok siebie. Elżbieta ze względu na swoją chorobę zrezygnowała z intensywnej pracy aktorskiej. „Nie chcę umrzeć na scenie” - mówiła. Krzysztof mniej występował na estradzie. Zajął się bardziej pisaniem, m.in. scenariuszy do takich seriali jak „Daleko od noszy”, gdzie rolę ordynatora grał niezapomniany Krzysztof Kowalewski, czy „Graczykowie”. Założyli firmę producencką „Gabi” nazwaną tak na cześć córki. Elżbieta Zającówna angażowała się w działalność charytatywną, była wiceprezesem fundacji Polsat, mówiła, że jej choroba nauczyła ją dostrzegania potrzeb innych, a zwłaszcza dzieci. Ich życie raz jeszcze wystawione zostało na próbę w 2015 roku. Krzysztof Jaroszyński przeżył poważny wypadek samochodowy – prowadzony przez niego BMW zderzył się z TIR-em. Widok auta mroził krew w żyłach, a on sam jeszcze długo wracał myślami do tamtego dnia. Sam przyznawał, że to, że wyszedł z tej kraksy praktycznie bez szwanku, to nawet nie było szczęście. To był cud. „28 lipca, kilka minut po 10 rano, otrzymałem drugie życie”, napisał. Mąż Elżbiety Zającówny podziękował wtedy w emocjonalnym wpisie swojemu synowi Mikołajowi, który przyjechał po niego do szpitala w Świeciu, tuż po wypadku, żonie i córce oraz lekarzom, którzy zajęli się nim „niczym w amerykańskim serialu”. Dziękował też sile wyższej, św. Krzysztofowi, patronowi kierowców. „I mojemu Patronowi, którego obrazek nad przednią szybą cudem ocalał nietknięty...” Krzysztof Jaroszyński prowadzi kabaret „PanDemon”, w wielu teatrach grana była jego sztuka „Roma i Julian”, komentuje różne zdarzenia na swoim Facebooku. Elżbieta Zającówna grała sporadycznie, w 2020 roku można ją było zobaczyć na przykład w serialu „Mały zgon” na Canal+. Pytana w czasie jednego z internetowych czatów, czy czuje się spełniona jako kobieta i aktorka, mówiła: „Tak, ja zawsze powtarzam, że czuję się szczęśliwą osobą, zarówno w życiu, jak i w zawodzie”. Los rozdzielił małżonków zbyt wcześnie. Elżbieta Zającówna nie żyje W dniu 28.10.2024 roku media obiegły smutne wieści o śmierci Elżbiety Zającówny. Miała zaledwie 66 lat. O jej śmierci poinformował Związek Artystów Scen Polskich. ZOBACZ TEŻ: Była dla niej całym światem. Elżbietę Zającównę łączyła z córką wyjątkowa więź <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmkb1uq-53e3385.jpg" width="1600" height="2424" alt="N/z Krzysztof Jaroszynski z corka Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka Warszawa , Polska . 2010-10-08 .,Image: 427253311, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Kuczyk / Forum" title="Premiera spektaklu "BIZNES" w rezyserii Jerzego Bonczaka" />
Christopher Nolan pilnie strzeże swoją prywatność. Niewielu wie, jaką rolę odgrywają jego żona i dzieci
Christopher Nolan od lat zachwyca widzów spektakularnymi filmami, ale niewiele osób wie, że za kulisami jego największych produkcji dorastała cała filmowa rodzina. Czwórka dzieci oscarowego reżysera nie tylko pojawiła się w jego kultowych hitach, lecz także coraz śmielej stawia pierwsze kroki w branży. Kim są Flora, Oliver, Rory i Magnus Nolan?
Christopher Nolan od lat uchodzi za jednego z najwybitniejszych reżyserów współczesnego kina. Twórca takich hitów jak Odyseja, Oppenheimer, Interstellar, Incepcja czy trylogii Mroczny Rycerz konsekwentnie strzeże swoją prywatność. Mimo to wiadomo, że największym wsparciem są dla niego żona Emma Thomas oraz czwórka dzieci. Co ciekawe, każde z nich ma już na koncie epizod w filmach słynnego ojca, a część coraz mocniej zaznacza swoją obecność w branży filmowej. Christopher Nolan i Emma Thomas stworzyli duet, który podbił Hollywood Historia Christophera Nolana i Emmy Thomas mogłaby posłużyć za scenariusz romantycznego filmu. Poznali się podczas studiów na University College London w 1989 roku, zamieszkali w tym samym akademiku, a kilka lat później zostali małżeństwem. Ślub wzięli w 1997 roku i od tamtej pory tworzą jeden z najbardziej zgranych duetów w świecie kina. Emma Thomas wyprodukowała wszystkie filmy swojego męża, a za Oppenheimera zdobyła Oscara w kategorii Najlepszy Film. Razem prowadzą również firmę produkcyjną Syncopy Inc., założoną w 2001 roku. Dzięki wspólnej pracy mogli wychowywać dzieci niemal na planach filmowych, łącząc życie rodzinne z zawodowym. CZYTAJ TEŻ: Po ojcu odziedziczyła miliony i została najbogatszą Polką. Jak dziś żyje dziedziczka fortuny? Flora, Oliver, Rory i Magnus. Dzieci Christophera Nolana coraz śmielej idą własną drogą Najstarszym dzieckiem Christophera Nolana i Emmy Thomas jest Flora Nolan, urodzona w 2001 roku. To jedyna córka reżysersko-producenckiej pary. Od najmłodszych lat pojawiała się na planach filmowych, a widzowie mogli dostrzec ją w krótkich epizodach w Interstellar oraz Oppenheimerze. Flora coraz odważniej buduje własne portfolio. Pracowała przy kostiumach do serialu... And Just Like That, oraz filmu Odyseja. Ma również doświadczenie aktorskie. Wystąpiła w krótkometrażowym Love Bomb Baby oraz komedii Concessions. Studiowała także sztuki performatywne na New York University, podkreślając, że zainteresowanie filmem i pracą z kamerą rozwijała między innymi dzięki ojcu, który nauczył ją filmowania na kamerze Super 8. Drugim dzieckiem w rodzinie jest Oliver Nolan, najstarszy z trzech synów. Swoją przygodę z planem rozpoczął wyjątkowo wcześnie. Jako niemowlę pojawił się w filmie Prestiż, wcielając się w najmłodszą wersję jednej z dziecięcych postaci. Choć jego filmografia nie jest jeszcze długa, Oliver pracował jako asystent produkcji przy Odysei. Interesuje się również fotografią. To właśnie on wykonał zdjęcia ojca do reportażu opublikowanego przez francuski dziennik Le Monde. Środkowy z synów, Rory Nolan, również zaliczył ekranowy epizod. Widzowie mogli zobaczyć go w filmie Mroczny Rycerz Powstaje, gdzie pojawił się jako chłopiec na moście. Podobnie jak rodzeństwo, pracował także przy realizacji Odysei jako asystent działu scenografii. Zaś Magnus Nolan, najmłodszy z dzieci, urodzony w 2008 roku, wystąpił w Incepcji. Miał wówczas zaledwie dwa lata i zagrał Jamesa, syna bohatera granego przez Leonardo DiCaprio. Z czasem również zaangażował się w pracę za kulisami, pełniąc funkcję asystenta produkcji przy Odysei. Rozwija także pasję fotograficzną. To właśnie Magnus wykonał okładkowe zdjęcie Christophera Nolana do magazynu Wired przed premierą Oppenheimera. Niewielu fanów zdaje sobie sprawę, że reżyser od lat przemyca do swoich projektów inne rodzinne akcenty. Robocze tytuły jego produkcji często nawiązują do imion dzieci. The Dark Knight funkcjonował pod nazwą Rory's First Kiss, Incepcja powstawała jako Oliver's Arrow, Interstellar nosiło roboczy tytuł Flora's Letter, a The Dark Knight Rises realizowano jako Magnus Rex. To jeden z wielu sposobów, w jaki Nolan podkreśla znaczenie rodziny w swoim życiu. Sam wielokrotnie przyznawał, że doświadczenie ojcostwa wpłynęło również na jego twórczość. Szczególnie mocno było to widoczne podczas pracy nad Interstellar, filmem opowiadającym między innymi o relacji ojca z dzieckiem i trudnych wyborach związanych z pogodzeniem pracy z życiem rodzinnym. Dziś dzieci Christophera Nolana coraz częściej towarzyszą rodzicom podczas najważniejszych wydarzeń branżowych. Pojawiły się między innymi na premierze Oppenheimera w Wielkiej Brytanii, a Flora, Oliver i Rory wspierali rodziców również podczas gali Oscarów 2024, kiedy Christopher Nolan odebrał statuetkę za reżyserię, a Emma Thomas za najlepszy film. Choć każde z rodzeństwa rozwija zainteresowania we własnym tempie, wiele wskazuje na to, że filmowa pasja stała się rodzinną tradycją. Praca na planach największych hollywoodzkich produkcji od najmłodszych lat sprawiła, że świat kina jest dla nich naturalnym środowiskiem, a nazwisko Nolan może jeszcze długo pozostawać jednym z najbardziej rozpoznawalnych w branży. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tym razem nie Sanah. To z nią Andrea Bocelli wystąpi na koncertach w Polsce. "To dla mnie wielki zaszczyt"