Tomasz Kot nie ukrywa, że z rodzeństwem łączy go wspaniała relacja. Ale mało kto wie, czym zajmowali się jego rodzice
Tomasz Kot wraca pamięcią do dzieciństwa i opowiada o rodzeństwie, ojcu działającym w Solidarności i mamie, która całe życie oprowadzała turystów po Dolnym Śląsku. Oto mniej znana historia rodziny uwielbianego aktora.
Tomasz Kot w wywiadzie dla „Zwierciadła” wrócił do wspomnień z dzieciństwa i rodzinnego domu. Opowiedział o ojcu działającym w Solidarności, mamie zakochanej w swoim zawodzie przewodniczki oraz o relacji z bratem i dwiema siostrami. „W domu była nas czwórka”, mówi aktor i podkreśla, że dziś łączy ich mocna więź. Kim był ojciec Tomasza Kota? Rodzeństwo Tomasza Kota dorastało w domu, w którym wiele się działo. Aktor przyznał: „Tak, trochę czułem się wyalienowany”. Wspominając dzieciństwo, podkreślił, że wychowywał się wśród brata i dwóch sióstr. „W domu była nas czwórka, brat i dwie siostry”, powiedział wprost. Ojciec Tomasza Kota uczył w liceum wychowania fizycznego i działał w Solidarności. W domu odbywały się opozycyjne spotkania. Aktor zapamiętał napiętą atmosferę tamtych wieczorów. „Z tamtego czasu pamiętam mamę, która się denerwowała, że musi po raz czwarty w ciągu wieczora wyrzucać śmieci, bo trzeba było pod takim pretekstem wyprowadzać osobno każdego, kto do nas przychodził na opozycyjne spotkania. Pamiętam też, jak tata pomagał radzieckiemu dezerterowi i brał dla niego moje swetry”, wspominał. W ten sposób, jak sam przyznał, otrzymał podwójną edukację obywatelską. „Podwójną, bo w szkole nie mówiło się o trudnych rozdziałach w naszej historii, między innymi o Katyniu”, dodał. CZYTAJ TEŻ: Wyśmiewali jej wybór studiów. Dziś stoi na czele jednego z najważniejszych miejsc w Polsce Kim była mama Tomasza Kota? Rodzeństwo Tomasza Kota wychowywało się w domu, w którym równie silną osobowością była mama. Aktor nie ma wątpliwości, kim była i kim jest do dziś. „Mama do dzisiaj jest zakochaną w swoim zawodzie przewodniczką turystyczną i szanowaną nestorką w środowisku legnickich przewodników”, powiedział. Całe życie oprowadzała turystów po Dolnym Śląsku. Dla dzieci oznaczało to intensywną edukację i częste zwiedzanie. Jednak, jak przyznał Tomasz Kot, nie zawsze było to dla niego atrakcyjne. „Jako dziecko przewodniczki przez lata miałem problem ze zwiedzaniem. Ostatnie, co mnie interesowało, to były muzea i kościoły, teraz mi się zmieniło”, wyznał szczerze. Rodzice dbali, by dzieci poznawały świat. „Dbali o to, żebyśmy coś zobaczyli, a my jako dzieci nie do końca to docenialiśmy”, przyznał aktor. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Po występie zgarniał pieniądze i znikał. „Znałem kasyna w całej Polsce”. TYLKO W VIVIE Norbi o początkach nałogu Tomasz Kot o relacji z rodzeństwem Rodzeństwo Tomasza Kota to brat i dwie siostry. Aktor jest najstarszy. Odnosząc się do teorii o wpływie kolejności urodzenia, zauważył: „Na tym najstarszym rodzice popełniają pewnie najwięcej błędów”. Między nim a bratem jest niewielka różnica wieku. „Rok i parę miesięcy”, powiedział. Jednocześnie przyznał z rozbrajającą szczerością: „Ale on mnie przewyższa, dosłownie. Zebrał chyba wszystkie frukta genetyczne”. Wspominał też swoje ówczesne myśli: „Pamiętam taką myśl: co za wstyd, młodszy brat, a mnie przegonił wzrostem, jest silniejszy ode mnie. A czy się opiekowałem rodzeństwem? Jak któraś nasza siostra miała problemy, to Koty z siódmej i ósmej klasy przychodziły i robiły porządek”, zwierzył się ulubieniec publiczności. Dziś rodzeństwo Tomasza Kota utrzymuje bliskie relacje. Na pytanie o obecną więź odpowiedział krótko: „Mocna”. Wszyscy czworo mają już własne rodziny, dzieci. „Każde z nas po dwoje, więc na rodzinnych spotkaniach robi się imponująca liczba: cztery razy cztery plus rodzice”, wyliczył aktor. Niedawno odbył się rodzinny zjazd, na który przyleciała siostra mieszkająca w Szwajcarii. Tomasz Kot podkreślił również: „Cieszę się, że jest duża więź w pokoleniu naszych dzieci”, zaznaczył. Wspomniał też o ich zainteresowaniach: „Siostrzenica uprawia gimnastykę, druga uczęszcza do kółka teatralnego. Moje dzieci próbują sił w aktorstwie”, podsumował. Źródło: Zwierciadło. CZYTAJ TEŻ: Kempa odszedł ze „Szkła kontaktowego", fani nie kryją rozczarowania. Tak pożegnał się z widzami. Ale to nie koniec jego kariery w telewizji
Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata
Zaczynała jako uboga dziewczyna z kresowej wsi, sprzątająca cudze domy, a zakończyła życie jako jedna z najbogatszych kobiet świata, właścicielka miliardowej fortuny i bezcennej kolekcji dzieł sztuki. Jej biografia przypomina hollywoodzki scenariusz – pełen zwrotów akcji, namiętności, ambicji i bezwzględnej walki o swoje. Kim naprawdę była Barbara Piasecka-Johnson: Kopciuszkiem, Królową Śniegu czy bezkompromisową łowczynią posagów? Jej historia do dziś fascynuje i dzieli.
Dla jednych była Kopciuszkiem, dla innych Królową Śniegu. Niektórzy nazywali ją nawet łowczynią posagów. Ale jedno jest pewne: Barbara Piasecka-Johnson żyła tak, jak chciała. Nie oglądała się na nikogo, choć budziła skrajne emocje. Rozpoczynała karierę od bycia pokojówką. Gdy zmarła w 2013 roku, miała na koncie batalię wszech czasów o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi. A w banku około trzech miliardów dolarów. Jej życie to gotowy scenariusz filmowy. Jak to się stało, że uboga dziewczyna z Wrocławia stała się miliarderką? Dziedziczka fortuny Johna Sewarda Johnsona do dziś fascynuje. Gdyby żyła, świętowałaby właśnie swoje kolejne urodziny. Kim była Barbara Piasecka-Johnson? Przyszła na świat 25 lutego 1937 roku w Staniewiczach (obecnie teren Białorusi, obwód grodzieński). Jej rodzice byli rolnikami. Po zmianie granic w 1945 jej rodzina osiedliła się w dolnośląskich Zacharzycach. Jakim dzieckiem była Barbara? Trudno stwierdzić. W jej biografii widnieją jedynie adnotacje, że ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, edukację kontynuowała w Rzymie, po czym wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Z pewnością była pasjonatką. Kochała zwłaszcza obrazy. Ale w pewnym momencie podjęła decyzję o emigracji. Był rok 1967. Gdy opuszczała Polskę, powiedziała przyjaciołom: „Jeśli wrócę, to tylko Rolls-Roycem”. To były prorocze słowa. W kieszeni miała ponoć zaledwie 100 dolarów. Po kilkunastu latach odwiedziła ojczyznę jako żona potentata kosmetycznego Sewarda Johnsona. I już wówczas było wiadomo, że świat szybko o niej nie zapomni… „Ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający” Podobno w Ameryce nie było osoby, której nie spytałaby, czy czeka ją tu jakaś przyszłość. Szczególnie mężczyźni byli pewni, że Barbara da sobie radę. Czarowała urokiem osobistym i olśniewającym uśmiechem. Podobno Seward Johnson, gdy zobaczył ją po raz pierwszy, powiedział, że ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający. Jest też inna wersja dotycząca ich pierwszego spotkania. Pan domu, gdy zobaczył trzydziestoletnią kucharkę z Polski (którą zatrudniła — jak na ironię — jego druga małżonka), wyraził nadzieję, że będzie tu szczęśliwa. Nie sądził wtedy, że Barbara zajmie miejsce jego obecnej partnerki... Czytaj także: Od 40 lat żyje poza Polską, mąż jest jej wielką siłą. Odsłaniamy tajemnice Reginy Rosłaniec Bavcevic <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgS2tkpR-80cfe9e.jpg" width="1666" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106045, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW7ghpH-a089988.jpg" width="1723" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106058, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson, 1973 rok Barbara Piasecka-Johnson: najgorsza kucharka świata Jako kucharka Barbara pracowała tydzień. Choć Johnsonowie byli na diecie, nie wytrzymali. Serwowała dania albo przypalone, albo surowe. Jednak nie wyrzucili jej, a zaproponowali, by została pokojówką. W tym czasie poznaje Piotra Ejsmonta, żeglarza, który wraz z bratem bliźniakiem przypłynął do Ameryki i stał się bohaterem narodowym. Braci nazywano żeglarzami wolności. W Wigilię 1968 roku zameldowali się u wybrzeży Miami, dzięki czemu trafili na pierwsze strony amerykańskich gazet oraz zapewnili sobie ogólnonarodowe uwielbienie. „Wyjdę za mąż za Piotra, jak tylko wróci do Nowego Jorku. Założymy rodzinę”, mówi znajomym. W tym przekonaniu utwierdzają ją m.in. szybkie zaręczyny. Po nich podejmuje stanowczą decyzję. Odchodzi ze służby po mniej więcej roku i za zaoszczędzone pieniądze zapisuje się na kurs angielskiego. Miała aspiracje. Chciała mieć służbę, a nie nią być. CZYTAJ TAKŻE: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Seward Johnson nie chce pogodzić się z jej odejściem. Wielokrotnie próbuje się z nią skontaktować, aż w końcu udaje mu się zaprosić Barbarę do swojego nowojorskiego biura. Rozmawiają o sztuce, bo przecież Polka ukończyła studia z nią związane. Zatrudnia ją jako kuratorkę wystaw i zabiera w egzotyczną podróż na Bahamy, gdyż w przyszłości chciałby zrobić z niej pracownika Instytutu Oceanograficznego. Barbara więc za swoje pieniądze uczy się angielskiego, a za pieniądze Sewarda nurkowania. Miliarder pomaga jej również załatwić kwestie formalne, żeby nie miała kłopotu z ponownym wjazdem do Stanów. Nie przeszkadza mu, że jest narzeczoną słynnego żeglarza... Ich relacja w trakcie podróży zacieśnia się. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9cM3de-92d8a5f.jpg" width="2412" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., stands in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in a court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara Piasecka Johnson Appears In Court For Estate Case" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Zmiana narzeczonego Piotr Ejsmont zaginął na morzu. Barbarze zdaje się to być na rękę. Po powrocie z Bahamów Seward wynajmuje mieszkanie na Manhattanie i wprowadza się do niego zaraz po niej. Zaczynają kupować obrazy i tworzyć wspaniałą kolekcję dzieł sztuki. Piet Mondrian, Pablo Picasso, Paul Cézanne – żaden z tych artystów nie był dla nich zbyt drogi. Podobno dopóki Seward nie spotkał Polki, nie interesował się sztuką. Ona widzi zainteresowanie miliardera, ale daje mu jasno do zrozumienia, że nie będzie „tą trzecią” i o romansie nie może być mowy. Barbara wie, jak postawić na swoim. Seward koniec końców oświadcza się jej, mimo że wciąż jest żonaty. Ona przyjmuje pierścionek z ametystem i brylantami. Wkrótce on rozwodzi się z drugą żoną i w 1971 roku bierze ślub z Barbarą. Tak zaczyna się ta bajka o Kopciuszku, a może... Królowej Śniegu? Batalia o majątek i okładka Vanity Fair Nigdy nie interesowało jej przeciętne życie. Sama sprawiła, że jej było barwne i pełne emocji. Spełniłoby wymogi scenariusza na hollywoodzki hit. Jest tu wszystko — miłość młodej Polki i starszego o 40 lat bogacza, choć niektórzy twierdzą, że o żadnym uczuciu nie mogło być mowy. Do tego wielkie pieniądze, dzieła sztuki i walka o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi z poprzednich związków, którą pasjonował się cały świat. ZOBACZ TAKŻE: Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz byli pięknym, dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Małżeństwo Barbary i Sewarda trwało 12 lat. Byli razem do jego śmierci w 1983 roku – zmarł z powodu nowotworu. Nie doczekali się potomstwa. Gdy on odszedł, na scenę wkroczyły jego dzieci, które wytoczyły Barbarze proces o majątek. Z uwagą wszystko, co działo się na sali rozpraw, śledził cały świat. A było o co walczyć. Seward przed śmiercią zmienił testament, zniszczył intercyzę, wydziedziczył pięcioro dzieci i większość fortuny zapisał trzeciej żonie. Ostatecznie Barbara i potomstwo kosmetycznego giganta podpisali ugodę. Ona została z 350 milionami dolarów, a każde z dzieci otrzymało tylko po 30 milionów. Po zakończeniu batalii zdobiła okładkę „Vanity Fair” (jako jedyna Polka w historii). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgf51zRw-08620fc.jpg" width="1600" height="2517" alt="NEW YORK - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., is photographed in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in an explosive court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara "Basia" Johnson Goes To Court" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Pogrzeb w Polsce Odziedziczony majątek pomnożyła wielokrotnie. W 2001 roku „Forbes” umieścił Barbarę Piasecką-Johnson na liście dwudziestu najbogatszych kobiet świata, a dziesięć lat później umieścił ją na 393 miejscu wśród najbogatszych ludzi na Ziemi. Stworzyła wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, nie szczędziła pieniędzy na cele charytatywne. W 1974 roku założyła The Barbara Piasecka Johnson Foundation, finansującą edukacyjne pobyty polskich naukowców i studentów w USA. Ufundowała również Dom Matki i Dziecka w Gnieźnie oraz Gdański Instytutu Wspomagania Rozwoju Dziecka (niosący pomoc dzieciom chorym na autyzm) oraz przyczyniła się do powstania legnickiego ośrodka diagnostyki onkologicznej. Ponadto Barbara Piasecka Johnson przekazała pieczołowicie gromadzone przez całe życie dzieła sztuki na rzecz Zamku Królewskiego, finansowała również kaplicę klasztoru Jasnej Góry. Mimo tego nigdy nie miała dobrej prasy. Uważano, że była przebiegła, cyniczna, i że liczyły się dla niej tylko pieniądze. Niektórzy wprost nazywali ją łowczynią posagów. Jej oczkiem w głowie była okazała posiadłość w Princeton. Seward Johnson przed śmiercią miał poprosić ukochaną, by nadała jej polską nazwę. Tak powstała Jasna Polana, do której Piasecka zaprosiła „VIVĘ!” w 2003 roku. „Trudne to było, bo dla Anglosasów język polski nie jest przyswajalny. Pomimo to Amerykanie wymawiają tę nazwę poprawnie, po polsku. Naturalne ukształtowanie terenu samo ją nasunęło. Teren na szczycie pagórka przeznaczony na dom trzeba było obniżyć, bo sąsiadka – wprawdzie mieszkająca daleko – skarżyła się, że „nieswojska” architektura europejska w stylu włosko-polskim psuje jej widok”, wyjaśniała wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy” A czy lubiła życie za oceanem? „Za Ameryką właściwie nie tęsknię. Przyjeżdżam tu wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Jeśli chodzi o piękno przyrody, moje serce jest w Europie — w Polsce, Włoszech, Francji, Anglii i... na Galapagos, bo tam są najbardziej niezwykłe zwierzęta. Jeśli chodzi o sztukę i cywilizację, pierwsze miejsce w moim sercu zajmuje Italia”, zapewniała. Po śmierci męża przez jakiś czas mieszkała w Monako, później powróciła do ojczyzny. Zmarła 1 kwietnia 2013 roku w wieku 76 lat w Sobótce pod Wrocławiem, gdzie spędziła ostatnie lata życia, w otoczeniu rodziny. W marcu 2017 roku ukazała się książka „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson”. Autorka Ewa Winnicka przytoczyła w niej opowieści pracowników, służących i znajomych państwa Johnsonów, co pozwoliło zobaczyć, jak wyglądało życie za bramą wielkiej rezydencji. Nie brakowało ostrej wymiany zdań, kąśliwych uwag, krzyków czy nawet rozbijania kosztownych przedmiotów. Polka miała tendencję do wpadania w furię. Ale z drugiej strony była też hojna, czasami wręcz naiwna. Czy kochała męża? Podobno tak. Na swój sposób na pewno. Ten obraz pełen sprzeczności pokazuje, że jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii... Barbara Piasecka Johnson zmarła 1 kwietnia 2013 roku, jej grób znajduje się na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3nI7HM-f1cddd2.jpg" width="2034" height="1417" alt="19.08.2000. Podczas bankietu zorganizowanego we wroclawskim Ratuszu na czesc Placido Domnigo przy stole obok zony Marty ( z lewej ) towarzyszyla mu Barbara Piasecka - Johnson.,Image: 436682703, License: Rights-managed, Restrictions: FORUM ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Czajka / Studio69 / Forum" title="Placido Domingo we Wroclawiu." /> Od lewej: żona Placido Domingo, Marta, Placido Domingo, Barbara Piasecka-Johnson, bankiet w ratuszu, Wrocław, 19.08.2000 rok Barbara Piasecka-Johnson, Leszek Miller, przekazanie księgi praw miejskich Głupczyc z 1421 r., Warszawa, 22.07.2002 rok
Są legendami polskiego łyżwiarstwa, teraz tą drogą idzie ich syn. Na treningach mówi do nich: „pan”, „pani”
Dorota i Mariusz Siudkowie przez lata byli symbolem polskiego łyżwiarstwa figurowego. Zdobywali medale mistrzostw Europy i świata, trzykrotnie wystąpili na igrzyskach olimpijskich i zapisali się w historii jako ostatnia polska para sportowa z medalem mistrzostw świata. Dziś emocje wielkich aren zamienili na codzienną pracę trenerską w Toruniu. A na lodzie coraz pewniej radzi sobie ich syn Ryszard.
Przez lata, gdy tylko w telewizji rozpoczynała się transmisja z mistrzostw Europy, świata czy zimowych igrzysk olimpijskich, oczy polskich kibiców kierowały się na nich. Dorota i Mariusz Siudkowie byli symbolem elegancji, precyzji i sportowej odwagi w parach sportowych. Dziś, kiedy na taflach rywalizują kolejne pokolenia, oni patrzą na łyżwiarstwo z innej perspektywy – jako trenerzy. A nazwisko Siudek znów wybrzmiewa na zawodach, bo ich syn Ryszard coraz śmielej idzie tą samą drogą. Od St. Gervais do Helsinek. Tak rodziła się legenda Ona – urodzona w 1975 roku w Krakowie, mierząca 155 cm i ważąca 45 kg. Początkowo startowała jako solistka, później w duecie z Januszem Komenderą. On – trzy lata starszy, urodzony w Oświęcimiu. Zanim stworzył sportowy duet z Dorotą, jeździł z innymi partnerkami. Przełom nastąpił po zawodach we francuskim St. Gervais. To właśnie wtedy padła sugestia, by spróbowali wspólnej jazdy. Decyzja okazała się początkiem jednej z najważniejszych historii w polskim łyżwiarstwie figurowym. Na pytanie, gdzie sięgają ich początki łyżwiarstwa, Mariusz Siudek wyznał: – "Wszystko bardzo często zaczyna się od rodziny. To mama lub tata muszą przyprowadzić dziecko na zajęcia, bo to sport wczesnej specjalizacji. Zaczyna się w wieku 4-5 lat, więc trudno mówić o świadomej decyzji zawodnika. Tak było w moim przypadku. Siostra jeździła na łyżwach i oglądałem ją na zawodach. W końcu trenerka zachęciła mnie, żeby też spróbował. Przyszedłem na lodowisko i tak przepadłem. Żonę miłością do łyżwiarstwa zaraził z kolei jej tata, który przez pewien okres był nawet sędzią. Zdaje się, że kuzynka też uprawiała ten sport". Dorota i Mariusz Siudkowie szybko stali się najlepszą polską parą sportową. Na mistrzostwach Europy zdobyli dwa srebrne medale (1999, 2000) oraz dwa brązowe (2004, 2007). Regularnie kończyli mistrzostwa świata w czołowej dziesiątce, a największy sukces osiągnęli w marcu 1999 roku w Helsinkach, gdzie wywalczyli brązowy medal mistrzostw świata. Do dziś pozostają ostatnimi polskimi medalistami tej imprezy. Ich znakiem rozpoznawczym były podnoszenia. Jak wspominali, pod koniec każdego sezonu zastanawiali się nad wprowadzeniem innowacji właśnie w tym elemencie programu. Różnica warunków fizycznych – 45 kilogramów – sprzyjała efektownym rozwiązaniom. Publiczność widziała gotowy efekt, ale za nim stały godziny treningów i powtarzanych elementów. Czytaj też: Miała 15 lat, gdy została sama, za nią bardzo trudny czas. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”, mówi Kurakowa View oEmbed on the source website Trzy igrzyska olimpijskie i presja wielkiej sceny Dorota i Mariusz Siudkowie trzykrotnie wystąpili w igrzyskach olimpijskich i za każdym razem plasowali się w najlepszej dziesiątce. Mariusz podczas igrzysk w Salt Lake City pełnił funkcję chorążego reprezentacji. To właśnie igrzyska w Salt Lake City zapisały się w historii dyscypliny z powodu skandalu w parach sportowych. Ostatecznie przyznano dwa złote medale. Jak podkreślał Mariusz Siudek, po tych wydarzeniach międzynarodowa federacja rozpoczęła pracę nad nowym systemem oceniania. Dziś – jak mówi – obecny system jest „dużo, dużo lepszy” i „pcha łyżwiarstwo do przodu”, wymuszając wykonywanie coraz trudniejszych elementów technicznych. W najnowszym wywiadzie dla Dzień Dobry TVN Siudkowie przyznali, że doskonale rozumieją emocje zawodników, którym nie wychodzi start. Dorota mówiła o „wielkim przeżyciu”, kiedy coś, co na treningach wykonywało się bez problemu, nagle nie wychodzi w trakcie zawodów. Podkreśliła, że sportowiec pracuje codziennie, często ma trzy treningi dziennie, a mimo to jeden błąd może przekreślić marzenia o najwyższym miejscu. Zapytani o najpiękniejszy moment kariery, oboje wskazali mistrzostwa Europy w Warszawie. To te zawody – jak podkreślili – zapamiętają na długo. Czytaj też: Uciekł z Rosji, w Polsce odnalazł szczęście i... miłość. To ona skradła serce bohatera igrzysk olimpijskich. Wszyscy o nią pytają View oEmbed on the source website Życie po karierze. Toruń i MKS Axel Po zakończeniu kariery Dorota i Mariusz Siudkowie osiedlili się w Toruniu i rozpoczęli pracę jako trenerzy w klubie MKS Axel. W „Dzień Dobry TVN” zostali wprost zapytani, czy nie byłoby im łatwiej osiągać sukcesy trenerskie, gdyby zostali w Kanadzie. W odpowiedzi podkreślili, że od samego początku ich pobytu za oceanem mówili, że chcą wrócić do Polski i pracować z polską młodzieżą – i tej decyzji się trzymają. W rozmowie padło też porównanie infrastruktury: „w samym Montrealu 100 lodowisk”, „w Warszawie jedno”, a „w Toruniu dwa”. Mimo tych różnic Siudkowie zdecydowali się budować swoją trenerską drogę właśnie w kraju. Dziś – jak przyznają – dużo oglądają współczesnego łyżwiarstwa, podglądają najlepszych i zastanawiają się, co można przełożyć na pracę z ich zawodnikami. W ostatnim czasie również śledzili zimowe igrzyska w Mediolanie oraz Cortina d’Ampezzo z kilku perspektyw. Oglądają jako kibice, mają swoich ulubionych zawodników i konkurencje. Podglądają jako trenerzy, szukając elementów do wykorzystania w pracy. Mariusz patrzy również „okiem sędziowskim”, ponieważ jest sędzią. Przyznają też, że szkoda, iż łyżwiarstwa figurowego jest tak mało w telewizji. Ryszard Siudek. Pięć zwycięstw z rzędu i codzienna praca Nazwisko Siudek znów regularnie pojawia się w kontekście startów. Ryszard Siudek, urodzony w 2009 roku, coraz śmielej zaznacza swoją obecność na krajowych zawodach. W najnowszym wywiadzie padła informacja, że tydzień temu po raz piąty z rzędu wygrał ogólnopolską olimpiadę młodzieży. Jego plan dnia nie pozostawia miejsca na przypadek. Od poniedziałku do piątku ma dwa treningi lodowe każdego dnia i jeden trening pozalodowy, który odbywa w soboty. Sam podkreśla, że duże zawody międzynarodowe zaczynają się od kategorii junior, która jest od 13 roku życia. Najbardziej zaskakujący jest jednak sposób, w jaki do niedawna zwracał się do rodziców podczas zajęć. Na lodzie byli dla niego „panią Dorotą” i „panem Mariuszem”. Jak wspominali, zaczęło się to w dzieciństwie, gdy upadł i wołał „mamusiu, tatusiu”. Kiedy nie zareagowali, zawołał „pani Doroto” – i tak już zostało. Do tego stopnia, że podczas rozmów telefonicznych potrafił relacjonować: „Pani Dorota powiedziała, że było bardzo dobrze”. Dziś – jak sam przyznaje – częściej mówi już „rodzice”, ale historia z „panem” i „panią” stała się częścią rodzinnej anegdoty. Dorota i Mariusz Siudkowie przeszli drogę od międzynarodowych sukcesów, przez olimpijskie starty i zmiany w systemie oceniania, aż po spokojniejszą, ale równie wymagającą rolę trenerów. Ich historia nie kończy się na medalach z 1999, 2000, 2004 czy 2007 roku. Dziś trwa dalej – w Toruniu, na tafli, na której kolejne kroki stawia ich syn. Zobacz też: Ich duet był legendą. Łyżwiarze z ZSRR wychowali gwiazdę Hollywood. Ta historia ma tragiczny finał Źródła: dziendobry.tvn.pl, sport.tvp.pl, sportowy24.pl
Ogłoszono ją gwiazdą "Wednesday". Winona Ryder od lat jest wierna miłości, która zaczęła się od pomyłki
Winona Ryder, amerykańska aktorka, której kariera zaczęła się pod koniec lat 80. i przyniosła jej status ikony kina (m.in. Beetlejuice, Edward Nożycoręki), w 2026 roku znów znalazła się w centrum uwagi — ogłoszono, że dołączyła do obsady trzeciego sezonu serialu Netflix Wednesday, wcielając się w postać Tabithy. To kolejny rozdział jej długoletniego powrotu na szczyt po sukcesie Stranger Things.
Jednak równie interesująca jak jej kariera ekranowa jest historia miłości, którą aktorka pielęgnuje od ponad dekady z partnerem Scottem Mackinlayem Hahnem — związkiem, który zaczął się od uroczego nieporozumienia i przetrwał presję show-biznesu. Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn. Od pomyłki do miłości Winona Ryder i Scott Mackinlay Hahn poznali się w 2011 roku na premierze filmu Black Swan. W tamtym momencie Hahn, przedsiębiorca i projektant mody, nie miał pojęcia, z kim naprawdę rozmawia — pomylił Winonę z inną aktorką, Millą Jovovich, i pochwalił ją za jej rzekomą rolę w Piątym elemencie. Dla wielu byłoby to faux-pas, ale dla Winony było początkiem wyjątkowej relacji, którą oboje szybko potrafili obrócić w żart i przyciągnąć się wzajemnie. Ten nieoczywisty start okazał się fundamentem trwałego związku, który aktorka określa jako jedno z największych szczęść w jej życiu. Scott Mackinlay Hahn – partner z dala od Hollywood Scott Mackinlay Hahn to nie aktor ani celebryta z pierwszych stron gazet — jest projektantem mody, przedsiębiorcą i współzałożycielem marki Loomstate, znanej z ekologicznej i zrównoważonej odzieży. Jego praca nie obraca się wokół Hollywood, lecz wokół etycznej mody i odpowiedzialnej produkcji, co od początku wyróżniało go na tle dawnych partnerów aktorki. Hahn wychował się na Fire Island w stanie Nowy Jork, a później przeniósł się do Brooklynu, gdzie budował swoją markę i podejście do mody oparte na organicznych materiałach i społecznym zaangażowaniu. Ona natomiast zdobywała doświadczenie na planach filmowych i red carpetach — ich światy na pierwszy rzut oka wyglądały różnie, ale z czasem okazały się doskonale kompatybilne. ZOBACZ TEŻ: Synowa Violetty Villas oceniła Drzymalską w roli wybitnej artystki. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Trwały związek w cieniu celebryckiego świata Relacja Winony i Scotta trwa od 2011 roku i w większości pozostawała prywatna — para długo unikała wspólnych zdjęć i rzadko pojawiała się wspólnie na wydarzeniach publicznych. Ich pierwsze wspólne wyjście na czerwonym dywanie miało miejsce dopiero przy premierze Stranger Things w 2016 roku. Mimo że Ryder wcześniej była związana z postaciami znanymi na całym świecie (m.in. narzeczeństwo z Johnnym Deppem), to teraz to właśnie stabilność i normalność z Hahn’em przynoszą jej największe zadowolenie. W wywiadach podkreśla, że czuje się “naprawdę szczęśliwa” i jest wdzięczna za związek oparty na wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Choć para nie eksponuje się w mediach, Scott pojawiał się przy Winonie na ważnych wydarzeniach branżowych, jak Screen Actors Guild Awards, premiery seriali czy festiwale filmowe, w tym na festiwalu w Wenecji, gdzie jego obecność u boku aktorki przyciągnęła uwagę prasy i fanów. Winona Ryder ogłoszona gwiazdą Wednesday W 2026 roku Netflix ogłosił, że Winona Ryder dołącza do obsady trzeciego sezonu Wednesday, popularnego serialu o przygodach tytułowej postaci w Nevermore Academy. Jej udział w tej produkcji wzbudził duże emocje wśród fanów, ponieważ serial jest jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy, a jej postać Tabithy ma dodać nowy wymiar do opowieści. To również kolejny dowód na to, że aktorka nie tylko pielęgnuje życie osobiste, ale skutecznie łączy je z dynamiczną karierą — i robi to z klasą, unikając skandali i nadmiernego rozgłosu. Jej relacja z Hahn’em, trwająca ponad dekadę, jest często postrzegana jako przykład trwałości i autentyczności w świecie, gdzie takie wartości bywają deficytowe. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor "Rancza" od 47 lat jest wierny jednej kobiecie. Mają jeden nietypowy zwyczaj
Gwiazdor „Rancza” Leon Charewicz od niemal pół wieku tworzy szczęśliwe małżeństwo z żoną Zofią. W świecie artystycznym to rzadkość. Ich relacja dojrzewała z dala od skandali i blasku fleszy, a dziś imponuje spokojem i lojalnością. Jest jednak coś, co wyróżnia ich na tle innych par ze świata teatru – nietypowy zwyczaj związany z premierami.
Leon Charewicz urodził się 24 lutego 1951 roku w Warszawie. Jest absolwentem warszawskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Łodzi, którą ukończył w 1974 roku. Od początku swojej drogi zawodowej związany był przede wszystkim z teatrem, choć szerokiej publiczności dał się poznać dzięki rolom filmowym i serialowym, w tym w kultowym "Ranczu". Mimo rozpoznawalności zawsze konsekwentnie oddzielał życie zawodowe od prywatnego. Historia miłości Leona Charewicza i jego żony Zofii. Teatr jako początek wielkiej miłości Gwiazdor "Rancza" swoją przyszłą żonę poznał w środowisku, które było dla nich naturalnym światem – w teatrze. Zofia Charewicz również była aktorką. Ich relacja zaczęła się od wspólnej pracy, rozmów o rolach, prób i codzienności scenicznej. W tamtym czasie teatr był przestrzenią intensywnych emocji, ale też miejscem, gdzie rodziły się trwałe więzi. "Poznałem żonę w Teatrze Nowym w Łodzi 46 lat temu. Zofia również była aktorką i razem występowaliśmy na scenie w sztuce "Pan Jowialski" Aleksandra Fredry. Byliśmy już wtedy po ślubie. Kiedy na świat przyszła nasza córka Natalia żona zrezygnowała z pracy, bo chciała poświęcić swój czas dziecku" – opowiadał aktor dla "Złotej Sceny". Ich uczucie dojrzewało spokojnie, bez medialnego rozgłosu, a ich małżeństwo trwa do dziś – to już 47 lat wspólnego życia. Oboje wiedzieli, że scena bywa wymagająca, dlatego w domu starali się budować przestrzeń spokoju i bezpieczeństwa. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Kim jest córka Leona Charewicza? Narodziny córki były dla nich momentem przełomowym. Zofia zdecydowała się wówczas ograniczyć aktywność zawodową i poświęcić więcej czasu rodzinie. Ich córka nie wybrała drogi medialnej. "Aktorstwo to jest ciężki zawód szczególnie dla kobiet. Wybrała branżę nieartystyczną", stwierdził aktor w rozmowie ze "Złotą Sceną". Rodzina Charewiczów konsekwentnie strzeże prywatności i praktycznie nie pojawia się publicznie razem. Gwiazdor "Rancza" nie zaprasza żony na premiery Jednym z najbardziej zaskakujących elementów rodzinnej relacji jest zwyczaj, o którym Leon Charewicz opowiadał w wywiadach. Aktor nie zaprasza żony ani córki na premiery swoich spektakli. Jak tłumaczył, premiery są wydarzeniami pełnymi napięcia i presji: "One są takie nieprawdziwe, napompowane, bo zapraszamy wtedy kolegów aktorów, media, władze". Charewicz uważa, że nie jest to przestrzeń, w której jego najbliżsi muszą uczestniczyć. Zamiast tego woli, by oglądały go podczas zwykłych przedstawień, w spokojniejszej atmosferze. "Po dziesiątym spektaklu rodzina może mnie zobaczyć. Wtedy wszystko, już się ładnie układa, jest spokojniej bez nerwów. Czekam też, co powie moja żona. Czy mnie skrytykuje?", mówił "Złotej Scenie". Historia Leona Charewicza pokazuje, że można być rozpoznawalnym aktorem i jednocześnie chronić to, co najważniejsze. Bez ostentacyjnych gestów i obecności na czerwonych dywanach. Czasem największym dowodem miłości jest właśnie konsekwencja – i wierne trwanie przy jednej osobie przez całe dorosłe życie. SPRAWDŹ TEŻ: Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca Źródło: Złota Scena
Zdzisław Beksiński miał łatkę dziwaka, ale dla Zofii był miłością życia. Razem szli przez ciemność aż do samego końca
Przez lata tworzyli świat tylko dla siebie. On – artysta z mroczną wyobraźnią, ona – cicha bohaterka codzienności, która trzymała wszystko w ryzach. Miłość Zdzisława i Zofii Beksińskich była silniejsza niż choroba, dramaty i śmierć.
Byli ze sobą na dobre i na złe. Zdzisława i Zofię Beksińskich połączyła wielka miłość, w wierności i uczuciu trwali do samego końca. Ukochana artysty była jego muzą, najważniejszą modelką, ogromnym oparciem i pomocą. Nawet na łożu śmierci myślała jedynie o tym, jak zapobiec popadnięciu idealnego świata męża w ruinę. Tymczasem on — artysta z przyklejoną łatką dziwaka — robił wszystko, aby jak najlepiej odnaleźć się w roli męża oraz ojca ich syna Tomasza. Oto niezwykła historia rodziny Beksińskich… Zdzisław i Zofia Beksińscy — jak się poznali? Historia miłości Mistrza i jego muzy Jako młody chłopak porzucił własne marzenia, aby zadowolić swojego ojca, Stanisława Beksińskiego. Zdzisław Beksiński po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku zapragnął kontynuować naukę w Akademii Sztuk Pięknych lub szkole filmowej. Wybitnie uzdolnionemu oraz wrażliwemu na sztukę mężczyźnie udało mu dostać się na pierwszą z uczelni, z której ostatecznie zrezygnował — dziś nie da się zaprzeczyć, że gdyby nie namowy głowy rodziny, historia Beksińskiego potoczyłaby się zupełnie inaczej. Pomimo osobistej niechęci ostatecznie wybrał architekturę, zawierając z ojcem umowę. Stanisław Beksiński obiecał synowi, że jeśli ten ukończy kierunek na politechnice w Krakowie, będzie mógł pójść na wymarzoną reżyserię. Młody Zdzisław nie czerpał jednak satysfakcji z obranego przez siebie kierunku, nawet zajęcia z rysunku przestały go cieszyć… Jednak bardzo szybko okazało się, że wyjazd do wielkiego miasta, choć nie przyniósł artyście spełnienia na tle dydaktycznym, dał mu coś znacznie więcej — szansę na wielką miłość. Bezgranicznym uczuciem na dobre i na złe obdarzył piękną studentkę filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim, Zofię Helenę Stankiewicz. Na ślubnym kobiercu stanęli 30 kwietnia 1951 roku w rodzinnej miejscowości Zofii, czyli Dynowie. W osobistym archiwum Zdzisława Beksińskiego nie znalazło się jednak żadne zdjęcie ze ślubu. Słynący z zamiłowania do dokumentowania wszystkiego Mistrz przed uroczystością pożyczył koledze aparat… którego ten zapomniał mu oddać. Zawarcie związku małżeńskiego Beksińskich dało jednak początek kilku rodzinnym dramatom. Rok później zmarł ojciec Zdzisława. Zofia z kolei zachorowała na gruźlicę — leczono ją w Krakowie i Zakopanem, z trudem doszła do siebie w Sanoku, rodzinnym mieście swojego męża. Nigdy już nie wróciła na uczelnię. Tymczasem artysta kończy architekturę na politechnice, lecz zobowiązany ówczesnymi przepisami o nakazie pracy, do ukochanej powrócił dopiero w 1955 roku. ZOBACZ TEŻ: Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei Wspólne życie Zdzisława i Zofii Beksińskich oraz narodziny syna Tomasza Tworzyli związek niezwykły — piękny, wierny, przepełniony tym bezgranicznym uczuciem, w którym trwali wspólnie do samego końca. Podczas gdy Zdzisław rzucił się w wir pracy, Zofia przez cały czas czuwała i sprawowała nad nim opiekę. Była osobą spokojną, o dobrym sercu. Godziła się na wszystko, w pełni akceptowała każde żądania oraz dziwactwa Beksińskiego. Dla niego zrobiła prawo jazdy, przestała chodzić do kościoła. Została również muzą oraz największą inspiracją, gdy pozowała przed mężem nago, nierzadko skrępowana sznurami. Wierzyła w jego talent oraz to, że takiemu życiu należy się podporządkować. Trzymała jego świat w ryzach i pilnowała, aby się nie posypał — i nie tylko świat, ale również mężczyzna, którego pokochała całym sercem. Zdzisław i Zofia Beksińscy prowadzili spokojne życie w Sanoku. Artysta poświęcał się sztuce, w wolnych chwilach realizując swoją pasję do filmu. Na nagraniach uwielbiał uwieczniać efekty postępującej pracy przy obrazach, ich wspólne mieszkanie, ale również ukochaną żonę. Zofia Beksińska jest główną bohaterką pokaźnej części prywatnego archiwum rodziny. Gdy Mistrz kierował kamerę w jej stronę, błyszczały mu się oczy… Tak bardzo był zakochany w kobiecie swoich snów. W końcu, po latach pytań i nalegań ze strony krewnych, na świecie pojawił się ich jedyny potomek. Chłopiec urodził się szóstego listopada 1958 roku i otrzymał imię Tomasz. A chociaż Zdzisław Beksiński podobno bardzo obawiał się, że jego poukładane małżeństwo z Zofią może posypać się wraz z pojawieniem się dziecka, tak się nigdy nie stało. Skrycie pragnął jednak córki, której nigdy się nie doczekał. Z kolei Tomka wychowywał na swojego… kumpla. Dziś można by uznać, że w domu Beksińskich panował zakaz zakazywania. Ich syn dorastał, mogąc robić wszystko, czego zapragnęła jego młodzieńcza dusza... Zdzisław i Zofia Beksińscy — przeklęta rodzina? Tą miłość przerwała choroba i śmierć Tomasz stawał się coraz starszy, a wraz z kolejnymi latami rosła jego fascynacja śmiercią… Zofia bardzo martwiła się o ich ukochanego jedynaka, który nienawidził swojego życia i miał za sobą kilka prób samobójczych. Brawurowo zajęła się domem oraz mężczyznami, z którymi żyła pod jednym dachem. Gotowała obiady, sprzątała — a także pieczołowicie dbała, aby to, co wspólnymi siłami zbudowali, nie posypało się pewnego dnia w drobny mak. W międzyczasie zostali zmuszeni do przeprowadzki z ukochanego Sanoka, po decyzji o rozbiórce rodzinnego domu Beksińskich. W piątkę postanowili wyjechać do Warszawy w 1977 roku — zabrali ze sobą bowiem swoje schorowane matki, wymagające nieustannej opieki. Aby odciążyć Beksińskiego, ten obowiązek przyjęła na siebie małżonka. Spokój rodziny Beksińskich bywał zachwiany wielokrotnie, lecz prawdziwym dramatem w rodzinie okazała się diagnoza Zofii. Kobieta, która w minionych latach stała się swoistym spoiwem między nią, mężem pracoholikiem oraz nieszczęśliwym synem, okazała się śmiertelnie chora na tętniaka aorty. Żona Beksińskiego wiedziała, że jej żywot powoli dobiega końca. Ostatnie miesiące poświęciła na przygotowania wybranka swojego serca do samodzielnego życia, podczas gdy malarz skrupulatnie notował wszystkie rady i zalecenia dobrodusznej małżonki. 22 września 1998 roku ich trwającą blisko 47 lat miłość przerywa śmierć Zofii. Odejście ukochanej było dla niego bolesnym ciosem. "To głupie, ale stale mam takie wrażenie, że się jeszcze zobaczymy i porozmawiamy. Zbyt długo byliśmy razem. Jest niedającą się usunąć częścią mnie samego", pisał artysta w swoim dzienniku. (cytat za "Beksiński. Dzień po dniu kończącego się życia") Zofia Beksińska A był to dopiero początek pasma nieszczęść, przez które do Beksińskich niesłusznie przylgnęła łatka rodziny przeklętej... Rok później, 24 grudnia 1999 roku Tomasz Beksiński odbiera sobie życie. Tymczasem jego ojciec cieszy się, że wydarzyło się to dopiero po śmierci Zofii. "Chyba dobrze się stało, że umieramy w mojej rodzinie w takiej kolejności. Gdybym odszedł pierwszy, a teraz umarł Tomek, to dla Zosi byłoby to nieporównywalnie cięższe przeżycie niż dla mnie. Nie można sobie nawet wyobrazić jej cierpienia i zagubienia. Gdybyśmy umarli oboje, w dowolnej kolejności, to Tomek sam chyba nie dałby sobie rady ze swym życiem i światem realnym. Tak jak się stało, stało się najsprawiedliwiej i nie można uważać, że Bóg się na nas uwziął. Ja mam najgrubszą skórę i ja zostałem na deser", pisał wówczas w swoich dziennikach, a parę lat później zostaje pozbawiony życia w swoim mieszkaniu w Warszawie. Zdzisław Beksiński zmarł w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, zaledwie na kilka dni przed swoimi 76. urodzinami. SPRAWDŹ TEŻ: Los odebrał jej ukochaną córkę i męża. Do dziś nie pogodziła się z tą stratą, ale pociechę dają jej wnuki i muzyka Zdjęcia udostępnione dzięki życzliwości Muzeum Historycznego w Sanoku, w którym znajduje się największa na świecie ekspozycja prezentująca bogatą i różnorodną twórczość Zdzisława Beksińskiego. Źródło: Magazynszum.pl, Wiadomosci.gazeta.pl, Dziennikpolski24.pl
Los odebrał jej ukochaną córkę i męża. Do dziś nie pogodziła się z tą stratą, ale pociechę dają jej wnuki i muzyka
Nazywana jest pierwszą damą polskiego jazzu. Jej utwory zna niemal każdy. Polaków porusza nie tylko swoimi piosenkami, ale też historią życia, w którym doświadczyła bolesnych strat. Dziewięć lat temu odeszła jej córka Pamela, w ubiegłym roku nagle zmarł jej ukochany mąż. Obie te tragedie zmieniły jej życie, ale jej nie złamały. Ewa Bem, która dziś obchodzi 75. urodziny, mimo wszystko powtarza, że miała udane życie.
Jest jedną z najpopularniejszych wokalistek jazzowych w Polsce. Jej utwory, między innymi „Moje serce to jest muzyk”, „Wyszłam za mąż, zaraz wracam” oraz „Jak człowiek uparty”, śpiewane są przez pokolenia. I chociaż na scenie zadebiutowała prawie 60 lat temu, wciąż jest aktywna zawodowo i angażuje się w nowe muzyczne projekty. Połączyła swoje siły między innymi z artystą młodego pokolenia – Vito Bambino, w wyniku czego powstał utwór „Futurismo”. Pierwsza dama polskiego jazzu ma wiele wcieleń, jednak żadne z nich nigdy nie przysłoniło tego, co dla niej najważniejsze – rodziny. A mało kto przeszedł tyle co właśnie Ewa Bem. Zobacz też: Ewa Bem wywiad po śmierci męża – poruszające wyznanie artystki | Viva.pl „Uśmiech na dwóch nogach” Pierwszą olbrzymią tragedią w jej życiu była strata córki. Tym bardziej że ukochane dziecko było prawdziwym aniołem, a Ewa często nazywała ją „uśmiechem na dwóch nogach”. Dlatego diagnoza glejaka u młodej kobiety była prawdziwym ciosem dla wszystkich. Cała rodzina usłyszała, że zostały jej dwa lata. Pamela musiała przejść ciężką operację, a później długie leczenie chemioterapią. Choroba coraz bardziej zabierała jej siły, a mimo to wciąż miała apetyt na życie. W rozmowie ze "Światem Gwiazd" Ewa Bem opowiedziała o swoim ogromnym podziwie dla zięcia, który, gdy jej córka jeździła już na wózku, wciąż zabierał ją na wyjazdy zagraniczne oraz nad morze. We wspomnianym wywiadzie artystka wyjawiła również, że nie może pogodzić się z tym, iż wnuki nie poznały, jaka była ich mama, i nie będą jej pamiętały. Pamela odeszła dokładnie dwa lata i 14 dni po postawieniu diagnozy. Niespodziewana diagnoza Strata córki była czymś niewyobrażalnie ciężkim dla całej rodziny. Ewa Bem z tego powodu zawiesiła swoją karierę muzyczną. Wciąż trudno jej się z tym pogodzić, jednak w pewnym momencie sama musiała zmierzyć się z chorobą nowotworową. Wiadomość o niej była niespodziewana, zwłaszcza że zawsze regularnie i skrupulatnie wykonywała badania profilaktyczne. Przed jednym z występów trafiła do szpitala z silnym bólem płuca. To właśnie wtedy okazało się, że artystka ma raka jajnika IV stopnia. Na dzień dzisiejszy choroba jest w remisji, jednak wciąż wymaga stałej kontroli i przyjmowania chemioterapii. Przez cały przebieg leczenia był przy niej jej ukochany mąż, który towarzyszył jej przy każdym badaniu. Nie pozwalał mówić o swojej chorobie – był pewien, że niebawem wyzdrowieje Ryszard Sibilski był prawdziwą miłością jej życia. Pojawił się niedługo po jej rozstaniu z poprzednim mężem – basistą Tadeuszem Gogoszem. Gdy się poznali, Pamela miała zaledwie dwa i pół roku, a ponieważ ich uczucie było niczym rażenie piorunem, bardzo szybko zamieszkali razem. To właśnie wtedy przylgnął do niego pseudonim "Dżindżin" od samby, mający być ułatwieniem dla córek, które nie do końca wiedziały, jak zwracać się do nowego partnera mamy. Szybko okazało się, że słowo to tak pasuje do Ryszarda, że już przy nim zostało. Byli wyjątkową parą i zawsze razem. Woził żonę na koncerty i na każde badanie, nie odstępował jej nawet na krok. Po ciężkiej chorobie Ewy obiecali sobie, że nic już nie może ich rozdzielić. Dlatego też wieść o diagnozie Ryszarda była prawdziwą tragedią. Był prawdziwym okazem zdrowia, a także nie było żadnych niepokojących sygnałów, by coś było nie w porządku. Nie pozwalał nikomu mówić o swojej chorobie, pewien, że niebawem wyzdrowieje i wróci do pełni sił. Odejście "Dżindżina" zaledwie sześć tygodni po diagnozie było prawdziwym szokiem dla całej rodziny, ale też dla wszystkich, którzy go znali. W rozmowie ze Światem Gwiazd Ewa Bem przyznała, że wciąż nie może sobie poradzić z żadną ze strat w swoim życiu. Gdy patrzy na portret męża wiszący w jej domu, na nowo wzbudza to w niej wszystkie emocje, wywołując nurtujące pytanie: czemu ją opuścił. Byli razem przez 42 lata i trudno było sobie wyobrazić równie zakochaną parę. Zobacz również: Ponadczasowy hit Sojki w wykonaniu Ewy Bem na VIVA! People Power | Viva.pl Artystka jednak, mimo tragedii oraz głębokiego żalu, podniosła się. Przyznała, że początkowo z pewnością pomógł jej w tym szok i adrenalina, dopiero po kilku miesiącach zaczęła podtrzymywać ją muzyka. Często wciąż udaje, ponieważ ból po stracie jest nie do opisania, dlatego też jest wdzięczna za nieocenioną pomoc swojej drugiej córce, Gabrysi, o którą dziś w szczególności się martwi, by ta była szczęśliwa. Ewa Bem we wspomnianej rozmowie dla Świata Gwiazd powiedziała pięknie, że ona swoje życie „zjadła”. Przeżyła wszystko, co się dało – i karierę, i wzloty, i prawdziwą miłość, i smutki, i cierpienie. Można powiedzieć, że żyła pełną piersią, chociaż do dziś zupełnie nie jest w stanie zrozumieć powodu całego cierpienia. W tym roku, 23 lutego, pierwsza dama polskiego jazzu skończyła 75 lat.
Legenda "Krzyżaków" i historia wielkiej miłości. To on dawał jej siłę wtedy, gdy brakowało nadziei
Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz stworzyli związek, który przetrwał zarówno blask wielkiej sławy, jak i długie lata choroby oraz wycofania z życia publicznego. Ona – zapamiętana jako Jagienka z "Krzyżaków", jedna z najpiękniejszych twarzy polskiego kina lat 60. On – aktor teatralny, wierny partner i cichy bohater ich codzienności. Ich historia to opowieść o miłości, która nie potrzebowała sceny ani oklasków, by być prawdziwą.
Kiedy publiczność zachwycała się jej urodą i talentem, niewielu wiedziało, że najważniejszą rolę w życiu Urszuli Modrzyńskiej odgrywał nie filmowy partner, lecz mężczyzna, który czekał na nią w domu. Zbigniew Józefowicz nie stał w świetle reflektorów, ale to on stał się jej oparciem w momentach, gdy świat przestawał być łaskawy. Urszula Modrzyńska i Zbigniew Józefowicz: miłość, która zaczęła się w teatrze Urszula Modrzyńska urodziła się 23 lutego 1928 roku w Srebrnikach. Zbigniew Józefowicz przyszedł na świat 8 czerwca 1925 roku w Tarnowie. Łódź była dla nich wspólną przestrzenią życia — miastem pracy, domu i ostatnich lat. Ich drogi przecięły się w środowisku teatralnym. Oboje byli związani z Teatrem Dramatycznym w Poznaniu.. To właśnie tam, podczas prób do spektaklu "Mieszczanie", budowali swoje zawodowe fundamenty i tam zrodziło się ich uczucie. Od początku zwracano uwagę na urodę i sceniczną wyrazistość Modrzyńskiej. Józefowicz również był aktorem dramatycznym, konsekwentnie związanym z łódzkim środowiskiem artystycznym. Ich relacja rozwijała się bez medialnego szumu — dojrzewała w kulisach teatru, w rozmowach, w codziennej pracy. Z czasem zostali małżeństwem. Doczekali się syna, Stanisława. Ich życie było osadzone w rytmie prób, premier i zwykłej codzienności. ZOBACZ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Urszula Modrzyńska była ikoną "Krzyżaków” Rola Jagienki w filmie Aleksandra Forda „Krzyżacy” (1960) przyniosła Urszuli Modrzyńskiej ogólnopolską sławę. Film stał się jednym z największych sukcesów frekwencyjnych w historii polskiego kina, a ona — symbolem młodzieńczej siły i urody. Sukces miał jednak swoją cenę. Aktorka została silnie utożsamiona z jedną rolą. Z czasem jej filmowa kariera zaczęła wyhamowywać. W teatrze nadal pracowała, ale nie była już w centrum zainteresowania branży. W tym czasie ich małżeństwo pozostawało stabilne. Zbigniew Józefowicz nie konkurował z jej rozpoznawalnością. Ich relacja opierała się na partnerstwie i wspólnym życiu poza kamerą. W przeciwieństwie do wielu artystycznych związków, ich małżeństwo nie rozpadło się pod presją sukcesu. Gdy przyszła choroba, ich miłość została wystawiona na próbę Z biegiem lat Urszula Modrzyńska zaczęła zmagać się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Choroba, która po raz pierwszy dała o sobie znać w latach 60. sprawiła, że wycofała się z życia publicznego i coraz rzadziej opuszczała mieszkanie. Dla osoby przez lata funkcjonującej w przestrzeni sceny i filmu była to radykalna zmiana. "[Kazimierz Dejmek] zapragnął, by zagrała Irinę w »Trzech siostrach« Czechowa. Już podczas pracy nad spektaklem pojawiły się pierwsze oznaki choroby. Trzy miesiące trwało leczenie. Dejmek na tyle ją cenił, że przesunął na kolejny sezon premierę spektaklu. Niestety, w tym czasie odwrócił się od niej film" — wspominał mąż aktorki. (cyt. za Plejada) W tym czasie Zbigniew Józefowicz przejął na siebie ciężar codzienności. Opiekował się żoną i trwał przy niej w okresie, gdy jej świat znacząco się skurczył. Był przy niej do samego końca. Ich życie w ostatnich latach koncentrowało się wokół domu w Łodzi. Na początku lat 80. aktorka przeszła na rentę, już praktycznie nie pojawiała się publicznie. On nie odszedł. To właśnie w tym czasie ich relacja nabrała najgłębszego znaczenia. "Miałam wzloty i upadki, ale więcej było chwil wzniosłych, co przeważyło i pewnie dlatego nie stałam się kobietą zgorzkniałą" — mówiła w jednym z ostatnich wywiadów. Urszula Modrzyńska zmarła 11 grudnia 2010 roku. Miała 82 lata. Zbigniew Józefowicz przeżył ją o sześć lat — zmarł 24 sierpnia 2016 roku w wieku 91 lat. Oboje zostali pochowani w Łodzi. SPRAWDŹ TEŻ: Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem Żródło: Plejada.pl, Pomponik.pl
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie. W Afryce to nazwisko znaczy bardzo dużo
Omenaa Mensah i jej królewskie pochodzenie od lat budzą ciekawość. Znana prezenterka, filantropka i założycielka fundacji coraz częściej mówi o swoich afrykańskich korzeniach. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o rodzie Aszantów – królewskiej linii z Ghany, z której się wywodzi – i o tym, jak ta historia wpłynęła na jej poczucie tożsamości.
Choć dziś Omenaa Mensah jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet polskiego show-biznesu, jej opowieść zaczyna się znacznie dalej – w Ghanie, w kulturze, w której nazwisko i pochodzenie niosą ze sobą konkretne znaczenie. W Afryce nazwisko bywa czymś więcej niż identyfikatorem. To znak przynależności, historii, a czasem – pozycji społecznej. Korzenie Omeny Mensah. Plemię Aszantów i królewska linia Omenaa Mensah wielokrotnie podkreślała, że jej ojciec pochodzi z Ghany, z plemienia Aszantów (Ashanti), jednej z najważniejszych i najbardziej wpływowych grup etnicznych Afryki Zachodniej. Aszantowie stworzyli potężne imperium, którego władcy – Asantehene – do dziś pełnią istotną rolę symboliczną i kulturową. W niedawnym wywiadzie w Esce Rock przyznała wprost: "Jestem pół Europejką, pół Afrykanką, tak siebie staram się określać… serce i taki vibe pochodzi na pewno z Afryki, z plemienia Aszantów. Jest to ród królewski, z czego jesteśmy bardzo dumne”. W kulturze Aszantów przynależność do rodu ma znaczenie nie tylko historyczne, ale i społeczne. Dziedziczenie odbywa się w linii matrylinearnej, a struktura wspólnoty opiera się na silnych więziach rodzinnych i hierarchii. Nazwisko Mensah w Ghanie jest rozpoznawalne i znaczące. W kontekście Aszantów bywa kojarzone z prestiżem i przynależnością do wpływowych rodzin. Sama zainteresowana podkreślała jednak, że arystokratyczne pochodzenie nie oznacza automatycznie majątku. To raczej zobowiązanie – do godnego reprezentowania historii swojego rodu. Dorastanie między Polską a Ghaną Historia Omeny Mensah to opowieść o dorastaniu między dwoma światami. Urodziła się 26 lipca 1979 roku w Jeleniej Górze. Jej mama jest Polką, ojciec, który zmarł w 2025 roku, pochodził z Ghany. Wychowywała się w Polsce, w rzeczywistości, która przez lata nie była jeszcze gotowa na różnorodność. W wywiadach przyznawała, że jako dziecko doświadczała odmienności – czasem bolesnej, czasem niezrozumiałej. Z biegiem lat nauczyła się jednak traktować swoje pochodzenie jako atut. To właśnie ono stało się fundamentem jej wrażliwości społecznej i empatii. W rozmowie dla "VIVY!" mówiła o sobie jako o arystokratce z pochodzenia, zaznaczając jednocześnie, że tytuł nie przekłada się na materialne przywileje. To raczej symboliczny znak przynależności do historii większej niż jednostka. Podwójna tożsamość stała się dla niej przestrzenią dialogu. Omenaa Mensah często podkreśla, że czuje się zarówno Polką, jak i Afrykanką. Nie wybiera jednej strony. Buduje most między nimi. ZOBACZ TEŻ: Za opanowaną twarzą Lichoty kryje się strata. Miał tylko 14 lat, gdy świat mu się zawalił Ghana i spotkanie z historią Momentem przełomowym w jej życiu były podróże do Ghany i spotkania z rodziną ojca. To tam mogła zobaczyć, jak w praktyce funkcjonuje tradycja, o której słyszała od dziecka. Ghana nie była dla niej egzotycznym kierunkiem wakacyjnym, lecz miejscem osobistego odkrycia. Wizyta w ojczyźnie przodków pozwoliła jej zrozumieć wagę nazwiska i znaczenie rodu. Spotkania z przedstawicielami społeczności Aszantów, uczestnictwo w lokalnych ceremoniach i kontakt z kulturą, w której królewskość jest elementem żywej tradycji, miały dla niej wymiar niemal inicjacyjny. "I od dnia, w którym poznałam swoich kuzynów, kuzynki, króla Asantów i zobaczyłam, jak wspaniała i barwna jest kultura Asantów i jak ważna w całej Afryce" – mówiła podczas wywiadu dla Eska Rock. "Te 54 kraje, gdziekolwiek nie byłam i mówię, że jestem z Royal Ashanti, to każdy wie, co to jest za plemię. To tak jakby każdy na świecie wiedział, że są Ślązacy albo mieszkańcy Kaszub, więc to jest coś bardzo wyjątkowego" – podkreśliła. Przypominamy wywiad z Omeną Mensah, który ukazał się w "VIVIE!" 4/2022. Rozmowę przeprowadziła Katarzyna Piątkowska. – Ze swojej urody zrobiłaś atut. Zrobiłam atut ze swojej inności. Bo w tej szerokości geograficznej, czyli w Polsce, jestem inna. Oczywiście miałam szczęście, że na mojej drodze pojawiły się osoby, które zauważyły mnie i dały szansę. Spojrzałam na siebie, tak jak one spojrzały na mnie. One uwierzyły, że moja egzotyczna uroda pomoże mi w karierze, w rozwoju. Mówię o tym, bo chcę, żeby ludzie wiedzieli, że coś, co dzisiaj jest twoim przekleństwem, jutro może być wybawieniem. – Twój wygląd był przekleństwem? Aż tak bym tego nie nazwała. Jednak gdy byłam dzieckiem, nie mogłam zrozumieć, dlaczego komuś przeszkadza, że mam inny kolor skóry i kręcone włosy. W mojej szkole w Jeleniej Górze byli bliźniacy, blondyni. Byli dla mnie najbardziej okrutni. Gdy poskarżyłam się tacie, kazał mi wziąć sprawy w swoje ręce. Od tamtej pory nie czekam, aż ktoś mi pomoże, bo uważam, że jeśli ma dwie zdrowe ręce do pracy, głowę, rozsądek i mądrość, sam da sobie radę. I to ja mam predyspozycje do tego, by pomagać. – Gdy założyłaś fundację i zaczęłaś zbierać fundusze na budowę szkoły w Ghanie, spadła na Ciebie fala hejtu. Tak, to nie było łatwe zadanie zbierać w Polsce na szkołę w Afryce. Nawet nie wiesz, ile na adres fundacji przyszło nieprzychylnych wiadomości. Pytanie, dlaczego pomagam dzieciom w Ghanie, a nie w Polsce, było najłagodniejszą rzeczą, jaką w nich przeczytałam. Raczej pisano: „Ty czarna suko, wracaj tam, skąd przyjechałaś”. To może podciąć skrzydła, ale rodzice nauczyli mnie, że zawsze trzeba reagować. Nie można pozwalać na to, żeby cię obrażano. Jestem pierwszą osobą w Polsce, która wygrała proces sądowy z dużym portalem internetowym o rasistowskie komentarze. Dziś zatrudniam kancelarię, która pilnuje tego tematu, a nasza reakcja jest natychmiastowa. Mam nadzieję, że kiedyś, nie tylko w Polsce, problem rasizmu zniknie. Rasistowskie komentarze i hejterzy nie powstrzymają mnie przed działaniem na rzecz innych. Pomaganie mam wpisane w moje DNA, więc gdy to robię, na każdej płaszczyźnie mojego życia wszystko układa się dobrze. – Dzięki pomaganiu spotkałaś męża. I to jest dla mnie największa nagroda. Historia naszej miłości jest przepiękna. Przypadkowo trafiłam do niego, bo potrzebowałam firmy, która dostarczy zaproszenia na event inaugurujący działalność fundacji. Zadzwoniłam do Rafała, którego wtedy nie znałam. Spotkaliśmy się. Po raz pierwszy, a odbywałam takich spotkań wiele, poczułam, że rozmawiam z człowiekiem, który faktycznie wierzy w takie same wartości jak ja. A poza tym po 40 sekundach wiedziałam, że spotkałam mężczyznę mojego życia. Nigdy wcześniej coś takiego się nie zdarzyło. Poza tym byłam chwilę po rozwodzie. Byłam szczęśliwą kobietą realizującą się na polu zawodowym, spełnioną i zadowoloną. Nie szukałam miłości. A Rafał niespodziewanie wskoczył do mojego pociągu (śmiech). I nie musiałam mu wszystkiego tłumaczyć. On po prostu rozumiał, co do niego mówię, że chcę przekonać Polaków, że warto pomagać za granicą, zwrócić uwagę na człowieka, któremu jest znacznie gorzej. – Dlaczego postanowiłaś zbudować szkołę w Ghanie? Tam urodził się mój tata. Po raz pierwszy pojechałam tam siedem lat temu, na zaproszenie króla Otumfuo Nana Osei Tutu II. Świętował wtedy 15-lecie swojego panowania. Pochodzę z rodu Aszantów, ghańskiej arystokracji. Na początku Ghańczycy potraktowali mnie jak każdego białego, czyli kogoś, kto przywozi pieniądze i podarunki. Ale gdy się przedstawiałam: Amma Omenaa Mensah, wiedzieli, że jestem ich. Wtedy zobaczyłam, jak ciężko jest tam dzieciom, zwłaszcza dzieciom ulicy, które często sprzedawane są jako niewolnicy przez swoich rodziców. Wiedziałam, że muszę im pomóc, choć nie będzie to łatwe. Ale nie boję się podejmować trudnych wyzwań. – To dlatego zgodziłaś się też na udział w inicjatywie Barbie? Tak, bo wiem, co to znaczy być wytykaną z powodu koloru skóry. Próbuję też postawić się na miejscu mamy, której dziecko jest „inne”, a przy tym wyjątkowe. Ofiarowując mu różnorodną Barbie, może powiedzieć: „Zobacz. Robią nawet takie lalki jak ty. To jest normalne, naturalne, a ty jesteś wyjątkowy”. – Budowa szkoły zakończyła się sukcesem. Tak! Na szczęście, bo uważam, że edukacja jest tym, co z dziećmi zostanie na zawsze. Tego nikt im nigdy nie odbierze. Jak wykształcę jednego lekarza, on pomoże wielu osobom, założy rodzinę, będzie wiedział, jak wychowywać swoje dzieci, by były szczęśliwe i mądre. Jak im dam edukację, będą potrafiły tak jak ja wziąć sprawy w swoje ręce. To nie było łatwe przedsięwzięcie. Po pierwsze, przez rok szukałam na to miejsca. W końcu znalazłam na terenie ośrodka Child Protection Center prowadzonego przez salezjanów. Po drugie, to była poważna inwestycja. Zależało mi na tym, żeby to był solidny budynek, bo jak już się za coś zabieram, musi to być zrobione porządnie. – Nadal angażujesz się w życie szkoły. Zaczynamy realizację programu edukacyjnego dedykowanego na potrzeby naszych podopiecznych, a przygotowanego przez doświadczoną panią dydaktyk, która jest obecnie w naszej szkole w Ghanie i będzie tam przez najbliższy rok. Planujemy też zbudować plac zabaw przy szkole, wyposażyć salę komputerową oraz bibliotekę. To samo zresztą robimy w polskich domach dziecka. I będziemy dzielić fundusze pół na pół między szkołę w Ghanie a domy dziecka w Polsce. Tak jak ja jestem w połowie biała, w połowie czekoladowa, w połowie z Afryki, w połowie z Polski. Dzieci z polskich domów dziecka narysowały, kim chciałyby być w przyszłości. Były baletnice, pielęgniarki, weterynarze, piłkarze. Dzieci w Ghanie też zostały o to poproszone. I to były te same zawody. Ich marzenia niczym się nie różniły. To skłoniło mnie do wymyślenia kolejnej dużej akcji charytatywnej, tym razem we współpracy z markami obuwniczymi, o której głośno będzie już w kwietniu. – Co daje Ci pomaganie? Energię. I satysfakcję. Zresztą nie tylko mi. Mojemu mężowi też. Gdy polecieliśmy na otwarcie szkoły, okazało się, że dzień przed jest jeszcze sporo pracy fizycznej do zrobienia. Rafał zaczął pomagać wykańczać różne rzeczy. Tak podchodzi do wszystkiego, co robi – jak trzeba, nosi meble i wierci dziury w ścianach. – Nigdy się nie poddajesz? Jestem niepoprawną optymistką i wierzę, że zawsze się znajdzie sposób, by zrealizować to, co się wymyśliło. – Tak jak sztukę „Wymieszani, posortowani, czyli czarno to widzę”? Ona ma walor edukacyjny, ale ma też bawić i śmieszyć. Zrobiłam sztukę o równości i tolerancji, gdzie główną bohaterką jest dziewczyna jeżdżąca na wózku inwalidzkim, w której zakochuje się kurier Timur pochodzący z Turcji. Jest też nacjonalista, mulatka i transseksualista. Tworzą grupę wyjątkowych osób, z początku totalnie niepasujących do siebie, ale po jakimś czasie okazuje się, że jest coś, co ich wszystkich łączy i co burzy mur wzajemnych niechęci. Namówiłam znakomitego autora Marcina Szczygielskiego, żeby napisał tekst, oraz Olafa Lubaszenkę i Ewę Kasprzyk, żeby ją wyreżyserowali. Mamy doskonałą obsadę, bo w spektaklu grają między innymi: Patricia Kazadi, Anna Korcz czy Stefano Terrazzino. Sztuka jest świetna, a temat różnorodności, który poruszamy, bardzo ważny. Jednak przez półtora roku nie znalazłam w środowisku teatralnym nikogo, kto chciałby ją wystawić. Nie chcieli mnie. Dla nich byłam panią z telewizji, która ma jakąś fundację i im zawraca głowę. Podeszłam do tematu inaczej. Znalazłam producenta wykonawczego, który zna to hermetyczne środowisko i który pomógł wyprodukować sztukę. Premiera była sukcesem. Moja macierzysta stacja telewizyjna kupiła prawa do ekranizacji. Teraz, po przerwie spowodowanej pandemią, spektakl wraca na deski teatrów. W marcu zagramy w Londynie i w Warszawie. Dzięki tej sztuce ludzie bardziej dostrzegają potrzebę akceptacji i tolerancji. I tego, że każdy człowiek jest inny, a przy tym wyjątkowy. – Jesteś z siebie dumna? Mama i tata w końcu są ze mnie dumni. – Dlaczego mówisz „w końcu”? Mama dumna jest zawsze. Żeby dogodzić tacie, musiałam zbudować szkołę w Afryce (śmiech). W końcu zasłużyłam na pochwałę od niego. Jestem wykształconą kobietą, ale zawsze byłam oceniana przez pryzmat wyglądu. Najpierw każdy widział dosyć atrakcyjną kolorową dziewczynę, a dopiero później zastanawiał się, czy ona ma w ogóle coś do powiedzenia. Myślę, że koło sześćdziesiątki będzie idealnie (śmiech). Wtedy też, jak już będę siwa, zajmę się napisaniem doktoratu. Teraz brakuje mi na to czasu. – A jak mówisz, że coś zrobisz… To na pewno to zrobię. Na razie mam dużo innych rzeczy w planach. Nigdy nie boję się robić czegoś po raz pierwszy, wyznaczać nowych standardów i mówić głośno tego, co myślę. Mam to po mamie. Jeśli ona 50 lat temu nie bała się związać z ciemnoskórym mężczyzną, założyć z nim rodzinę i być dumną matką dwojga Mulatów, to czego ja w XXI wieku mam się bać? Inicjatywa Mattel, w której zdecydowałam się wziąć udział, ma na celu pokazanie, że różnorodność jest dobra, że każdy z nas jest inny i zasługuje na szacunek. Mój syn uwielbia serię książeczek „Mali Wielcy”. Uwielbia tę poświęconą Stephenowi Hawkingowi. Gdy zobaczył ilustrację, na której Hawking siedzi na wózku, powiedział, że też chce mieć takie auto. Dzieci nie rodzą się z uprzedzeniami. Uczą się ich od dorosłych. Dlatego lalki Barbie na wózku inwalidzkim, z protezą nogi, pozbawione włosów czy z bielactwem uczą je empatii i zrozumienia, że każdy z nas jest wyjątkowy i ważny. SPRAWDŹ TEŻ: Sensacja na BAFTA 2026. Pokonał Chalameta i DiCaprio i zgarnął dwie statuetki. Kim jest Robert Aramayo?
Peter Fonda dziś świętowałby urodziny. Dopiero wspólny film zakończył jego wieloletni konflikt z ojcem
Peter Fonda przyszedł na świat 23 lutego 1940 roku w Nowym Jorku jako syn jednego z najwybitniejszych aktorów Złotej Ery Hollywood – Henry’ego Fondy. Choć nazwisko otwierało drzwi do kariery, nie gwarantowało bliskości w domu. Relacja ojca i syna przez lata była pełna dystansu, niedopowiedzeń i bólu. Dopiero wspólna praca na planie filmu przyniosła przełom. Dziś, w dniu jego urodzin, wracamy do tej poruszającej historii.
Peter Fonda wychowywał się w cieniu legendy. Henry Fonda był aktorem o niepodważalnym autorytecie, laureatem Oscara za rolę w filmie „Nad złotym stawem” (1981), a wcześniej gwiazdą takich produkcji jak "Grona gniewu" czy "Dwunastu gniewnych ludzi". Jednak za ekranową charyzmą krył się mężczyzna, który – jak wspominał jego syn – miał trudność w okazywaniu uczuć. Aktorskie dziedzictwo Fondów Rodzina Fondów to jedna z najbardziej rozpoznawalnych dynastii aktorskich w historii kina. Henry Fonda (ur. 16 maja 1905 r., zm. 12 sierpnia 1982 r.) był symbolem moralnego kręgosłupa amerykańskiego filmu. Jego dzieci – Jane Fonda (ur. 21 grudnia 1937 r.) i Peter Fonda – dorastały w świecie reflektorów, ale również w cieniu rodzinnej tragedii. Matka Petera, Frances Sophia Seymour, odebrała sobie życie w 1950 roku, gdy chłopiec miał zaledwie 10 lat. Rodzinny dramat głęboko naznaczył relacje między ojcem a dziećmi. Henry Fonda nie rozmawiał z nimi otwarcie o śmierci matki – Peter przez lata nie znał prawdy o okolicznościach jej odejścia. To doświadczenie stało się jednym z fundamentów późniejszego emocjonalnego dystansu. Mimo napięć Peter Fonda podjął aktorską drogę. Studiował w Omaha Community Playhouse, a jego debiut filmowy przypadł na lata 60. Prawdziwą sławę przyniosła mu rola w "Easy Rider" (1969), filmie, który stał się manifestem kontrkultury i przyniósł mu nominację do Oscara za scenariusz. ZOBACZ TEŻ: Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil Trudne relacje wewnątrz rodziny Fondów Peter Fonda wielokrotnie mówił w wywiadach, że jego ojciec był człowiekiem zdystansowanym i chłodnym emocjonalnie. Wychowywał dzieci w sposób surowy, skupiony na dyscyplinie i pracy. Po śmierci żony Henry Fonda szybko wrócił do życia zawodowego, a obowiązki rodzicielskie w dużej mierze przejęli opiekunowie. Brak rozmów o tragedii rodzinnej i nieobecność emocjonalna ojca sprawiły, że Peter przez lata czuł się odrzucony. Aktor wspominał, że nigdy nie usłyszał od ojca słów miłości w dzieciństwie. Ten brak stał się źródłem wewnętrznego buntu, który znajdował ujście zarówno w wyborach artystycznych, jak i w stylu życia. Relacje w rodzinie Fondów były skomplikowane także na innych poziomach. Jane Fonda również opowiadała o chłodzie ojca i trudnej walce o jego uwagę. Rodzeństwo łączyło doświadczenie dorastania w cieniu wielkiej kariery Henry’ego, ale każde z nich przepracowywało tę relację na swój sposób. "Tuż przed śmiercią ojca powiedziałam mu, że go kocham i wybaczam mu wszystko. Mam nadzieję, że i on wybaczył mi, że nie byłam lepszą córką. Nic nie mówił, ale płakał", mówiła później Jane Fonda w programie "Who's Talking to Chris Wallace". Henry Fonda i Peter Fonda pojednali się na planie filmowym Przełom w relacji Petera i Henry’ego przyszedł pod koniec życia seniora rodu. W 1979 roku obaj spotkali się na planie westernu "Wanda Nevada", w którym zagrali razem. Dla Petera była to pierwsza zawodowa współpraca z ojcem – symboliczna próba odbudowania więzi. Wspólna praca stworzyła przestrzeń do rozmowy i wzajemnego zrozumienia. Peter Fonda przyznał po latach, że dopiero wtedy usłyszał od ojca słowa, na które czekał całe życie. Henry Fonda miał powiedzieć do syna: "Chcę, żebyś wiedział, że kocham cię, synu". Te proste słowa stały się dla Petera momentem przełomowym. Choć nie wymazały lat dystansu, pozwoliły na zamknięcie bolesnego rozdziału. Henry Fonda zmarł trzy lata później, w 1982 roku. Dla Petera był to czas refleksji i próby uporządkowania własnych doświadczeń. Peter Fonda, który sam był ojcem – m.in. aktorki Bridget Fondy (ur. 27 stycznia 1964 r.) – wielokrotnie podkreślał, że doświadczenia z dzieciństwa wpłynęły na sposób, w jaki budował relacje z własnymi dziećmi. Chciał być bardziej obecny i otwarty emocjonalnie. "Dla mojego ojca aktorstwo było ucieczką od życia, formą terapii. Bridget taka nie jest", mówił w rozmowie z "New York Times". Aktor zmarł 16 sierpnia 2019 roku w Los Angeles w wieku 79 lat. Wspominany jest jako artysta niezależny, twórca "Easy Rider", ale także jako człowiek, który przez całe życie próbował zrozumieć swojego ojca. Historia Petera Fondy i Henry’ego Fondy pokazuje, że nawet najbardziej skomplikowane relacje mogą znaleźć ukojenie – czasem dopiero pod koniec wspólnej drogi. SPRAWDŹ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Źródło: Plejada.pl, film.wp.pl
Za kulisami "Znachora" narodziła się wyjątkowa więź. O relacji Anny Dymnej i Tomasza Stockingera mówi się do dziś
Relacja Anny Dymnej i Tomasza Stockingera na planie „Znachora” do dziś budzi emocje widzów, którzy w ich ekranową miłość wierzyli bez cienia wątpliwości. Choć łączyła ich przede wszystkim praca i aktorska pasja, atmosfera tamtych zdjęć sprawiła, że między młodymi gwiazdami pojawiła się wyjątkowa nić porozumienia – pełna ciepła, młodzieńczego zachwytu i subtelnej chemii, którą kamera uchwyciła z niezwykłą intensywnością.
"Znachor" Jerzego Hoffmana to dzisiaj kultowe dzieło polskiej kinematografii, do dzisiaj chętnie oglądane i emitowane każdego roku przy okazji świąt i spotkań rodzinnych. Film oparty jest na powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i opowiada o losach wybitnego chirurga, profesora Rafała Wilczura — w tę rolę doskonale wcielił się Jerzy Bińczycki, który opuszczony przez żonę i córkę, szuka ukojenia w alkoholu. W wyniku bójki rani się w głowę i traci pamięć. Anna Dymna i Tomasz Stockinger: historia relacji na planie "Znachora" Tuż obok Jerzego Bińczyckiego, w "Znachorze" zachwyciła także Anna Dymna, która wcieliła się w rolę córki profesora Wilczura, Marysię. Aktorka również wypowiedziała się na temat współczesnej produkcji filmu, podkreślając, że to jak najbardziej pozytywna wiadomość. "Taka przygoda, jak moja w Znachorze — i z tą ekipą, i z tym filmem — daje człowiekowi radość życia nawet w najgorszych momentach", wyznała aktorka (cytat za kultura.onet.pl). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsM5jMC-a0b60f0.jpg" width="1600" height="1621" alt="Lodz 10.1981 / Bielsk Podlaski 09.1981. Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor", n/z od lewej: aktor Jerzy Binczycki, rezyser Jerzy Hoffman.,Image: 428375320, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Migawki z planu zdjeciowego do filmu "Znachor"" /> Potwierdzeniem jej słów był komentarz, który kilka lat temu wygłosił Artur Barciś, wcielający się wówczas w jedną z postaci drugoplanowych, Wasylka. "Myśmy się wszyscy od razu zaprzyjaźnili, nikt nie traktował mnie jak debiutanta. Marzyłem o tym, żeby zagrać w takim filmie. Scenariusz był świetny. Miałem poczucie, że złapałem Pana Boga za nogi", mówił aktor, dla którego była to pierwsza rola kinowa. W idealnej wizji reżysera, Jerzego Hoffmana, cały film miał opierać się na trzech zawodowcach, Jerzym Bińczyckim, Annie Dymnej i Danielu Olbrychskim. Za tym trzecim skłaniała się bardzo mocno żona reżysera, Walentyna i nie ukrywała swojego rozczarowania, kiedy okazało się, że aktor nie weźmie udziału w produkcji. Drugim wyborem był Piotr Garlicki, ale ostatecznie rolę przyjął młody Tomasz Stockinger, który zagrał hrabiego Leszka Czyńskiego, ogromnie zakochanego w filmowej Marysi. "Żona Hoffmana dawała mi to do zrozumienia, że ktoś inny miał być zatrudniony na moje miejsce. Była niezadowolona. Ale jak widać rola w Znachorze była mi pisana", wspominał przed laty aktor w wywiadzie dla "Show". Zagranie młodego hrabiego walczącego o serce Marii Wilczur było dla młodego aktora wielką szansą. Tomasz Stockinger zaledwie trzy lata wcześniej ukończył warszawską szkołę teatralną. 29-letnia wówczas Anna Dymna była już bardzo znaną aktorką, a młodszy od niej o cztery lata Stockinger dopiero zaczynał rozwijać swoją karierę. Widzowie mieli okazję widzieć go w popularnych serialach jak "Dom" czy "07 zgłoś się", ale nie został z nich szczególnie zapamiętany. "Znachor" dał aktorowi możliwość, aby rozwinąć skrzydła i dać się zapamiętać większej widowni, co też w pełni wykorzystał. ZOBACZ TEŻ: Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca Dymna i Stockinger mieli się ku sobie? Tomasz Stockinger razem ze swoją filmową partnerką stworzyli piękną parę. Aktor nie ukrywał, że bardzo szybko narodziła się pomiędzy nimi aktorska synchronizacja, dopasowanie, a także chemia. Mimo że oboje byli już wówczas w stałych związkach, zapałali do siebie ciepłym uczuciem. "Stworzyliśmy piękną parę. Podczas zdjęć naprawdę się sobie podobaliśmy", wspominał w jednym z wywiadów Tomasz Stockinger. "Była między nami chemia. Ania była w kolejnym związku, ja byłem żonaty. Ale czasem korzystaliśmy z okazji, by się poprzytulać. Dobrze nam to szło, podobnie jak całowanie. Pocałunki były jak najbardziej prawdziwe, bo dobry aktor nie może udawać! Było mi cudownie. Granie z Anią było czystą przyjemnością. Ona swoją grą wywoływała we mnie tak naturalne reakcje, że już nic nie musiałem dodatkowo grać". Niedawno jeszcze więcej powiedział o uczuciach, jakie miał do Anny Dymnej... "Lubiliśmy bardzo sceny całowania, często prosiliśmy, żeby jeszcze jedną próbę zrobić. Naprawdę się sobie podobaliśmy", mówił w radiu Tomasz Stockinger, ale dodawał, że wiedział, że ta relacje nie przeniesie się na prawdziwe życie. On był żonaty, ona dopiero co się zaręczyła… Tak czy tak film zmienił życie aktora. „Jak tylko "Znachor" pojawił się w kinach, to bił wszelkie rekordy. Poczułem uderzenie wielkiej popularności. Trudno mi było przejść niezauważonym ulicą. Koncentrowałem na sobie wzrok pięknych pań, dziewczyn. Na szczęście sodówka mi nie odbiła. To wszystko były zjawiska, które wynikały z tego, że po prostu Hoffman zrobił świetny film", opowiadał dla Radia RMF24. Aktor opisał również kulisy pięknej, acz łamiącej serca widzów sceny, w której jego bohater zawozi róże na grób ukochanej. Kwiaty okazały się najdroższymi różami w historii polskiej kinematografii. "Mistrz Hoffman wiedział, że w tej scenie kwiaty są ważniejsze od aktorów. Produkcja stawała na rzęsach, aby zdobyć je w okolicy, było kilka podejść. Te niespełniające marzeń różyczki doprowadzały reżysera do szału. Produkcja wysłała więc taksówkę z Bielska na warszawski bazar przy Polnej. Rachunek był astronomiczny. Na takie kwiaty mogli sobie pozwolić w owych czasach jedynie cudzoziemcy", opowiadał aktor. Gra aktorska Tomasza Stockingera była na tyle przekonująca, że do hrabiego Czyńskiego pisało wiele dziewcząt, co w pewnym momencie doprowadziło do niebezpiecznej sytuacji. Jedna z fanek na skutek nieodwzajemnionego uczucia miała grozić aktorowi. "Kobieta miała zamiar zaczaić się i oblać mnie kwasem solnym - wspomina w wywiadzie. Ja tej pani na oczy nie widziałem! Musiałem jednak uważać przez parę wieczorów, wychodząc z teatru, czy gdzieś tam nie stoi zaczajona z czymś w ręku", opowiadał przed laty aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rok podchodów i randka jak z filmu. Filip Gurłacz długo nie wierzył, że ma u niej szansę Źródła: kultura.onet.pl, film.wp.pl, swiatgwiazd.pl, RMF24
Był twarzą TVP i gwiazdą „Czasu honoru”. Jedna decyzja kosztowała go pracę i podzieliła rodzinę
Antoni Pawlicki był jedną z twarzy TVP i gwiazdą „Czasu honoru”. W książce Beaty Biały opowiada o kulisach usunięcia z „Echo serca”, fali hejtu po wydarzeniach z listopada 2020 r. i bolesnym konflikcie z bratem. Jedna decyzja – i nic nie było już takie samo.
Antoni Pawlicki przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Telewizji Polskiej. Gwiazda „Czasu honoru”, aktor związany z wieloma produkcjami TVP, dziś otwarcie mówi o lojalności, która – jak przyznaje – okazała się jednostronna. W książce Beaty Biały „Męskie gadanie 2”, wyd. Rebis, wraca do momentów, które zmieniły jego życie zawodowe i prywatne. Publikujemy pełny fragment tej rozmowy. Antoni Pawlicki i Telewizja Polska – lata lojalności Antoni Pawlicki w wywiadzie podkreśla, że przez lata utożsamiał się z Telewizją Polską. To tam realizował najważniejsze projekty, tam powstawały seriale, które oglądały miliony widzów. Jak mówi, gdy miał wybór między projektem w innej stacji a propozycją z TVP – wybierał TVP. Bywał na ramówkach, promował produkcje, angażował się w życie stacji. Jednocześnie przyznaje, że z czasem pojawiły się sygnały, by nie ujawniać publicznie swoich poglądów. Mówi o dokumentach zawierających zapis zakazujący wypowiadania się na tematy publiczne pod pretekstem „ochrony instytucji”. Tego dokumentu – jak podkreśla – nie podpisał. „Echo serca” i nagłe zakończenie produkcji Jednym z kluczowych momentów była sytuacja na planie serialu „Echo serca”. Ekipa wróciła na plan po pandemii. Drugi dzień zdjęciowy – i nagle koniec. Producent z ramienia stacji miał pojawić się na planie i ogłosić zakończenie produkcji. Bez rozmowy, bez wyjaśnień. Formalnie – jak przekazano – umowa wygasła. Jednak, jak relacjonuje aktor, powrót na plan był uzgodniony, a produkcja miała być kontynuowana. W jego ocenie był to moment przełomowy. Czytaj też: Rzadko mówią o swojej relacji, teraz zaskoczyli wyznaniem. Przyznali, co im pomogło umocnić miłość Listopad 2020 r. – Warszawa i zatrzymanie ciężarówki Szerszy kontekst to wydarzenia z listopada 2020 r., gdy Antoni Pawlicki na ulicach Warszawy zatrzymał ciężarówkę z hasłami pro-life. Relacjonował zdarzenie w mediach społecznościowych. W kolejnych wywiadach mówił o fali hejtu i groźbach śmierci, które – jak twierdził – otrzymywał od „obrońców życia”. W TVP wyemitowano program publicystyczny, w którym – jak relacjonuje – poświęcono mu dwadzieścia minut krytycznego materiału. Oskarżono go m.in. o utratę honoru. Wątek zawodowy szybko przeniknął się z prywatnym. Brat aktora publicznie skrytykował jego działania w mediach społecznościowych. ZOBACZ TEŻ: Pokazała obłędne kadry z ukochanym mężem. Agnieszka Więdłocha nie spodziewała się takiej reakcji fanów View oEmbed on the source website Fragment wywiadu z książki Beaty Biały „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis) Byłeś lojalny wobec miejsca, które cię stworzyło. Co się dzieje, gdy instytucja, której ufałeś, przestaje być wierna wyznawanym przez ciebie wartościom? Można powiedzieć, że przez lata byłem „twarzą” Telewizji Polskiej. Zrobiłem tam najważniejsze rzeczy w mojej karierze – seriale, które oglądały miliony, które współtworzyłem z wiarą, że robię coś sensownego. I starałem się być wobec tej instytucji lojalny. Naprawdę. Kiedy miałem do wyboru dwa projekty – jeden z innej stacji, drugi z TVP – wybierałem TVP. Bywałem na ramówkach, promowałem projekty, dawałem z siebie wszystko, bo wierzyłem, że to ma sens. Tylko że lojalność bywa czasem jednostronna. I boli najbardziej wtedy, gdy nie chodzi już o wartości, tylko o układ. Dziewięć lat temu przyszła zmiana. Pamiętam, że wydawało nam się wtedy – aktorom, twórcom – że w XXI wieku nie jest już możliwe, żeby ktoś stracił pracę za poglądy. A jednak. To się naprawdę wydarzyło? Tak. Zostałem usunięty z serialu. Ale nie tylko ja. Cały zespół ludzi, który tworzył Echo serca – wspaniały, profesjonalny zespół – został rozbity. Wróciliśmy na plan po pandemii. Drugi dzień zdjęciowy. I nagle – koniec. Producent z ramienia stacji pojawił się na planie i bez słowa kazał wszystkim iść do domu. Koniec produkcji. Bez rozmowy. Bez szacunku. Złamano zasady współpracy, kontrakt? Formalnie powiedziano, że umowa wygasła. Ale przecież była pandemia – wiedzieliśmy, że wracamy, że to jest uzgodnione, że kontynuujemy. Tymczasem – koniec. Pamiętam, jak producent wyszedł do nas i rozkładał ręce. To była brutalna decyzja. Mafijna wręcz. Z dnia na dzień wsadzano „swoich ludzi”, bez względu na jakość, ciągłość, odpowiedzialność. Czy czułeś wtedy, że lojalność wobec siebie ma cenę? Tak. Dawały się odczuć wcześniej pewne „sygnały”. Że może nie warto wypowiadać się publicznie. Że lepiej nie ujawniać poglądów. Że milczenie się opłaca. Próbowano nam nawet wręczyć umowy z zapisem, że nie wolno nam się wypowiadać na tematy publiczne – pod pretekstem „ochrony instytucji”. I wtedy po raz kolejny wróciłem do tej lojalności wobec siebie. Bo jeśli człowiek rezygnuje z głosu, z prawa do wyrażenia siebie – to właściwie w jakim miejscu jeszcze jest? W jakim świecie? Dla mnie to było niepojęte. I nadal jest. Nie wszyscy by tak postąpili. Może. Ale ja nie potrafię inaczej. Lojalność nie polega na uległości. Nie jestem przeciwko lojalności wobec ludzi czy instytucji, jeśli idzie ona w parze z wartością. Ale jeśli zaczyna oznaczać cenzurę, koniunkturalizm, knebel w ustach, to wtedy staje się czymś innym. Zdradą siebie. Czy lojalność wobec instytucji ma granice? Co jeśli ręka, którą całe lata wspierałeś, nagle cię uderza? Jest takie powiedzenie: nie kąsa się ręki, która karmi. I może rzeczywiście jest w tym jakaś mądrość, ale nie wtedy, gdy ta ręka zaczyna działać wbrew wszystkiemu, w co wierzysz. Wtedy musisz wybrać. Dla mnie to nie był wybór z kalkulatorem w ręku, ale z sercem. Instytucja, z którą się utożsamiałem przez lata – Telewizja Polska – zaczęła działać w sposób, który był dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Wtedy, gdy po raz pierwszy zaczęto mówić, że ktoś może stracić pracę za poglądy, wydawało mi się to 256 niemożliwe. Naiwność? Może. Dziś już wiemy, że to się po prostu działo. Dano nam do podpisania dokumenty, które de facto kneblowały usta. Zakazy wypowiadania się publicznie, wyrażania poglądów, które mogłyby rzekomo szkodzić instytucji. Nie podpisałem. I wiem, że potem ten zapis został wprowadzony do wszystkich nowych umów – jakby normalizowano autocenzurę. A potem przyszło coś, co nie wynikało tylko z lojalności wobec moich poglądów, ale z impulsu serca. Moja żona była wtedy w ciąży, wielu naszych bliskich mierzyło się z dramatami związanymi z utratą dziecka. To była rzeczywistość, która otwierała serce i oczy. I w tym momencie na ulicy pojawia się ciężarówka oblepiona agresywnymi hasłami, obrazami, które ranią, które odbierają człowiekowi godność. Mówi: Jesteś mordercą. Bo życie cię przerosło. Bo twoje ciało nie udźwignęło. I wtedy reagujesz. Tak. Nie miałem planu. To było czyste, ludzkie, obywatelskie wzburzenie. Obok tej ciężarówki stał chłopak na rowerze, próbował ją zatrzymać. Kierowca, przebrany w mundur, wyskoczył i zaczął go szarpać. Nie wiedząc, co robić – wyciągnąłem telefon. Włączyłem transmisję na Instagramie. Bo jak nie wiadomo, co zrobić, trzeba przynajmniej dać świadectwo. Ten jeden gest wywołał lawinę. Fala nienawiści, brutalny hejt, życzenia śmierci, groźby wobec mnie, mojej żony, mojego dziecka. Zdjęcia, komentarze, manipulacje. Nie zgłaszałem tego, choć mam to wszystko udokumentowane. Byłem zszokowany, ale jeszcze bardziej poruszony tym, co stało się potem. Telewizja, z którą byłeś przez lata związany, odpowiadała paszkwilem. Tak. Wysokiej oglądalności program publicystyczny poświęcił mi dwadzieścia minut. Dwudziestominutowy atak. Oskarżono mnie o utratę honoru, o zdradę. Aktor z Czasu honoru, który ten honor rzekomo stracił, bo... zatrzymał ciężarówkę. Bo dał się porwać emocji. Bo, według nich, zrobił to dla popularności. Dla lajków. Jakby całe twoje życie, wybory, wartości zostały zredukowane do klikalności. Tak. I co gorsza, nie zatrzymano się na tym. Bo lojalność – nie tylko wobec instytucji – została wystawiona na jeszcze cięższą próbę. Mój brat. Rodzony brat. Publicznie mnie skrytykował i zhejtował. Ostro, bo on tak jak inni prawicowcy zwyczajnie gardzi artystami. Nazywa nas prostytutkami medialnymi, patoelitą i tym podobnie. I wtedy poczułem coś, czego nie potrafię do końca nazwać. Rozpad? Rozdarcie? On był lojalny wobec swoich poglądów. Tak samo jak ja wobec moich. Tylko że jego lojalność wygrała z rodziną. Z bratem. I to boli. Bo moim zdaniem w tym jednym miejscu lojalność wobec siebie ma granice. W momencie, kiedy w imię lojalności wobec swoich poglądów atakujesz własnego brata. W tym jednym miejscu. I mam mu to za złe. Ja nie posunąłem się do tego, żeby zaatakować go publicznie, ani wtedy, ani teraz. Chociaż zgodnie ze swoim sumieniem mógłbym to zrobić, bo moim zdaniem to, co on wypisuje w internecie, to czysty hejt. Przynajmniej robi to pod swoim nazwiskiem, a nie pod jakimś nickiem. Tak czy siak, teraz już nic nie jest takie samo.
Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
Sukcesów nie celebrował, fanfar nie potrzebował, a słowa „jestem z ciebie dumny” w jego domu padały rzadko. Michał Rusinek przez lata konsekwentnie unikał patosu i wielkich gestów. Jedna decyzja z przeszłości sprawiła jednak, że do dziś wraca do niej z bólem.
„Nie potrzebuję fanfar” – mówi Michał Rusinek w rozmowie z Beata Biały w książce „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis). I rzeczywiście – w jego opowieści nie ma miejsca na triumfalne gesty, podniosłe toasty i ostentacyjne świętowanie sukcesów. Jest za to cisza. Spojrzenia. I jedno wspomnienie, które do dziś uwiera. Michał Rusinek o domu rodzinnym W jego rodzinnym domu słowa „jestem z ciebie dumny” nie były codziennością. Padły może raz, może dwa. Nie przywiązywano wagi do publicznego chwalenia, nie budowano wokół osiągnięć atmosfery wyjątkowości. Radość – owszem – była obecna, ale wyrażana dyskretnie. Czasem spojrzeniem, czasem półuśmiechem. W tych spojrzeniach, jak wspomina Rusinek, bywał jednak także niepokój. Bo sukces nie zawsze oznacza wyłącznie powód do dumy. Może oddalać, zmieniać proporcje, budzić obawy. Może być – paradoksalnie – czymś niebezpiecznym. Ta powściągliwość szybko stała się jego własną. Nauczył się nie robić „wielkiego halo” z kolejnych etapów kariery. Traktować je jako naturalną konsekwencję pracy, a nie momenty wymagające celebracji. Zobacz też: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Egzamin bez świętowania Po egzaminie magisterskim spotkał na ulicy swojego ojca. Towarzyszył mu profesor – prywatnie przyjaciel rodziny, zawodowo wymagający egzaminator, który – jak sam Rusinek podkreśla – wcale nie potraktował go ulgowo. „Przeczołgał” go na egzaminie, ale w sposób sprawiedliwy i uczciwy. Profesor zaproponował, by uczcić obronę wspólną kawą. Niby drobiazg, symboliczny gest. Ojciec jednak się wycofał, speszył, nie chciał w tym uczestniczyć. Sam Rusinek także nie czuł potrzeby celebrowania. Wolał, by wszystko pozostało zwyczajne, nieprzerysowane. To był schemat, który powtarzał się później. Doktorat na raty Po obronie doktoratu obowiązuje akademicki zwyczaj – uroczysty obiad dla promotora, recenzentów i rodziny. Rusinek zaprosił tylko promotora i recenzentów. Powód był prozaiczny: brak pieniędzy. Przyjęcie i tak było dla niego sporym obciążeniem finansowym. Pomógł przyjaciel, który prowadził restaurację i zgodził się, by rachunek spłacać w ratach przez kilka miesięcy. W tej historii nie ma wstydu ani dramatyzmu. Jest raczej konsekwencja życiowej postawy: skupienie na istocie wydarzenia, nie na jego oprawie. Tytuł naukowy był efektem pracy, nie powodem do widowiska. Ale ta sama konsekwencja doprowadziła do decyzji, której skutki okazały się znacznie poważniejsze. Czytaj również: Michał Rusinek: „To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy” Habilitacja i puste miejsce Uroczystość po habilitacji potraktował jako rytuał. Akademicką konieczność. Coś, co trzeba przejść, odhaczyć, zamknąć. Wszyscy byli w togach, ale – jak wspomina – wcale nie było patetycznie. Profesorka wygłosiła zabawną, ironiczną laudację. Atmosfera była lekka, momentami wręcz żartobliwa. Nie zaprosił mamy. Była już wtedy chora. Dziś przyznaje, że nie pomyślał o tym, jak wiele mogłoby dla niej znaczyć uczestnictwo w tej chwili. Dla niego był to formalny etap kariery. Dla niej – być może – wyjątkowy moment, w którym mogłaby poczuć dumę. Tę wypowiedzianą głośno albo tylko obecną w spojrzeniu. „Ja chciałem po prostu mieć to z głowy” – mówi. I właśnie to zdanie brzmi najmocniej. Bo pokazuje, jak łatwo zlekceważyć czyjąś potrzebę przeżywania czyjegoś sukcesu. Do dziś ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Nie dlatego, że habilitacja była niewystarczająco uroczysta. Ale dlatego, że odebrał mamie możliwość uczestniczenia w czymś, co mogło być dla niej ważne. Nie potrzeba mu braw Rusinek podkreśla, że nigdy nie miał potrzeby „stanąć na krześle i zakrzyknąć: patrzcie na mnie!”. Nie jest typem atencjusza. Gdy podczas koncertów wykonywane są utwory do jego tekstów i ktoś zaprasza go na scenę – czuje się nieswojo. Na przyjęciach woli słuchać niż przemawiać. A jednak chce być słyszany. Jeśli „zaistnieć” oznacza powiedzieć coś ważnego i dotrzeć do odbiorcy – wtedy odpowiedź brzmi: tak. Nie chodzi o fanfary ani rekordowe nakłady. O wartości książki nie decyduje liczba sprzedanych egzemplarzy, lecz to, czy poruszy choć jedną osobę. Czy skłoni do refleksji, rozmowy, sprzeciwu. To przynosi mu radość i satysfakcję. Nie duma. Radość. Może właśnie dlatego historia o nieobecnej mamie jest tak przejmująca. Bo pokazuje, że człowiek, który sam nie potrzebuje fanfar, może po latach żałować, że komuś innemu nie pozwolił ich usłyszeć. Czytaj także: Ich przyjaźń trwała ponad cztery dekady. Wisławę Szymborską i Ewę Lipską połączyły loteryjki i pierogi ruskie
Był legendą PRL, jego ostatnie chwile naznaczone były cierpieniem. Tylko jedna osoba została przy nim do końca
Tadeusz Łomnicki, jedna z największych ikon polskiego teatru i kina PRL, zmarł 22 lutego 1992 roku w dramatycznych okolicznościach – podczas próby do "Króla Leara" w Teatrze Nowym w Poznaniu. Ostatnie chwile artysty były naznaczone cierpieniem, ale też niezwykłą determinacją.
Tadeusz Łomnicki przez całe życie stawiał teatr ponad wszystko. Był perfekcjonistą, człowiekiem bezkompromisowym, wymagającym – przede wszystkim wobec siebie. Gdy w 1992 roku przygotowywał się do roli Króla Leara, miał 64 lata i świadomość, że mierzy się z jednym z najtrudniejszych tekstów w historii dramatu. Nie przypuszczał, że ta rola stanie się jego ostatnią. Tadeusz Łomnicki zmarł podczas przygotowań do sztuki Dla Tadeusza Łomnickiego rola Leara była czymś więcej niż kolejnym zawodowym zadaniem. Była artystycznym rachunkiem sumienia. Po latach sukcesów, ale też ostracyzmu środowiska w związku z jego przynależnością do PZPR, aktor próbował odbudować swoją pozycję w teatrze. "Król Lear" miał być triumfalnym powrotem. Próby w Teatrze Nowym w Poznaniu były intensywne, a Łomnicki – jak wspominali współpracownicy – pracował ponad siły. Wymagał od siebie absolutnej precyzji, wielokrotnie powtarzał sceny, analizował każde słowo Szekspira. Był skupiony, ale i fizycznie wyczerpany. Rola starego króla, który traci władzę i rozum, wymagała ogromnego napięcia emocjonalnego i fizycznego. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością 22 lutego 1992 roku podczas jednej z prób doszło do tragedii. Tadeusz Łomnicki zasłabł na scenie w trakcie odgrywania jednej z najbardziej emocjonalnych scen. Początkowo współpracownicy myśleli, że to element interpretacji – był przecież mistrzem ekspresji. Gdy wezwano pomoc, było już za późno. Mimo wysiłków lekarzy nie udało się go uratować. Tadeusz Łomnicki zmarł w wieku 64 lat. Tylko jedna osoba została przy Tadeuszu Łomnickim do końca W ostatnich chwilach przy Tadeuszu Łomnickim była jego piąta żona – Maria Bojarska, dziennikarka i pisarka. Ich relacja budziła emocje, ale to ona trwała przy nim w najtrudniejszych momentach. Bojarska wielokrotnie wspominała, że teatr był dla niego jak tlen. Wiedziała, jak ogromną wagę przykładał do roli Leara i jak wiele go to kosztowało. Po jego śmierci to właśnie ona dbała o pamięć o artyście, publikując wspomnienia i przybliżając opinii publicznej bardziej prywatne oblicze Łomnickiego – człowieka wrażliwego, niekiedy zagubionego, ale bez reszty oddanego swojej pracy. W 1993 roku napisała o nim książkę "Król Lear nie żyje". W obliczu środowiskowych podziałów i dawnych sporów politycznych wielu odwróciło się od niego w latach 80. tym bardziej symboliczna wydaje się obecność jednej osoby, która została przy nim do końca. SPRAWDŹ TEŻ: Kochała w życiu dwóch mężczyzn, ale z żadnym z nich nie chciała brać ślubu. Strach przed małżeństwem Dominika Ostałowska wyniosła z rodzinnego domu
Zanim została pierwszą damą, nazywali ją "dziewuszką". Tak wyglądały początki Jolanty Kwaśniewskiej w biznesie w latach 80.
Zanim została pierwszą damą i ikoną elegancji, musiała nauczyć się twardych zasad gry w realiach Polski lat 80. W świecie niedoborów, protekcjonalnych uśmiechów i męskich negocjacji Jolanta Kwaśniewska szybko wyciągnęła bardzo ważną lekcję.
Dziś kojarzy się z klasą, spokojem i perfekcyjną elegancją. Ale zanim Jolanta Kwaśniewska została pierwszą damą i jedną z najbardziej wpływowych kobiet życia publicznego w Polsce, przeszła bardzo konkretną szkołę charakteru – w realiach Polski lat 80. To wtedy, w świecie niedoborów i twardych negocjacji, nauczyła się, że kobieca siła nie polega na podnoszeniu głosu, lecz na pewności siebie. W książce „Kobiece gadanie” autorstwa Beata Biały (wyd. Rebis, maj 2025) wraca do tamtych lat z rozbrajającą szczerością. I choć rozmowa dotyczy głównie godności, między wierszami wybrzmiewa historia młodej kobiety, która bardzo szybko musiała nauczyć się stawiać granice. Jolanta Kwaśniewska w latach 80. – początki kariery zawodowej W połowie lat 80. trafiła do szwedzko-polskiej firmy polonijnej PAAT. Zaczynała jako sekretarka, ale szybko okazało się, że ma kompetencje i temperament menedżerki. Awansowała na stanowisko dyrektora do spraw handlowych – w czasach, gdy kobieta przy stole negocjacyjnym wciąż bywała traktowana jak „dziewuszka”, a nie partner. I właśnie wtedy wydarzyła się scena, która dziś brzmi jak gotowa scena z filmu. Podczas jednego ze spotkań handlowych – w realiach permanentnych braków towarowych – negocjowano dostawy deficytowego sprzętu, m.in. telewizorów. Mężczyźni przy stole rozmawiali ze sobą, ignorując ją lub traktując jak osobę do podania kawy. Atmosfera była gęsta od protekcjonalnych uśmiechów. Nie czekała, aż ktoś ją obsłuży. Spokojnie wstała, sama nalała sobie kawy i wróciła na miejsce. A kiedy jeden z rozmówców próbował ją zlekceważyć, jasno dała do zrozumienia, że decyzja wcale nie zapadnie ponad jej głową. To od niej – od jej podpisu, od jej zgody – zależało, czy kontrahenci dostaną zamawiany towar. "Z radzieckiej strony zawsze pojawiał się jakiś brzuchaty pan dyrektor patrzący na mnie jak na „dziewczątko”, które przypadkiem znalazło się przy stole. Jeden z nich kiedyś powiedział nawet: „No, dziewuszka…”. Tyle że ja nie przywykłam do takiego traktowania. I dlatego miałam w sobie gotowość, by odpowiedzieć jasno: to ode mnie zależy, czy te kolorowe telewizory, które proponujecie w barterze, wjadą do Polski. Pan patrzył na mnie jak na „śliczną panienkę”, a ja nalałam kawę sobie – nie jemu, jak zapewne się spodziewał. W ogóle uważałam, że to raczej on, mężczyzna, powinien nalać ją mnie", mówiła była pierwsza dama Beacie Biały. Nie było krzyku. Nie było demonstracyjnego oburzenia. Była informacja podana spokojnym tonem: proszę pamiętać, że ta umowa zależy także ode mnie. Ten gest – nalanie sobie kawy i przejęcie kontroli nad rozmową – stał się symboliczną ilustracją jej stylu działania. Czytaj też: Prawie 50 lat razem pomimo burz. Aleksander Kwaśniewski ujawnia kulisy małżeństwa. Bez tej jednej rzeczy nie daliby rady Od dyrektor handlowej do pierwszej damy – droga do autorytetu W rozmowie z Beatą Biały w książce mówi: „W tamtych czasach nikt nie używał słowa „godność”, bo brzmiało zbyt górnolotnie i nie pasowało do życia dzieciaków czy młodych ludzi. Bardziej myślałam w kategoriach „nie dam sobie dmuchać w kaszę”, i to chyba najlepiej oddaje klimat tamtych lat.” W biznesie lat 80. ta postawa była bezcenna. Kobieta musiała udowadniać swoje kompetencje częściej i mocniej niż mężczyzna. A stereotyp był prosty i krzywdzący:„Kobiety traktowano jak ładne dekoracje, nie jak partnerki do rozmowy.” W świecie reglamentowanych towarów i nieformalnych układów nie było miejsca na naiwność. Trzeba było być czujną, merytoryczną i gotową na szybką, rzeczową ripostę. Czytaj też: Badach szczerze o Aleksandrze i Jolancie Kwaśniewskich. "To jest szpan, nie ukrywajmy" Jak doświadczenia z PRL przygotowały ją do roli pierwszej damy To, co wyróżniało ją już wtedy, to sposób reagowania. Jolanta Kwaśniewska nie wdawała się w emocjonalne przepychanki. W książce podkreśla: „Nigdy nie miałam histerycznych reakcji i zawsze zwracam na to uwagę również w fundacji – krzyk i gwałtowne emocje niczego nie załatwiają. Uważam, że im spokojniej i ciszej ktoś mówi, tym bardziej muszą się skupić osoby przy stole. To jest prawdziwa siła”. W tamtej sali konferencyjnej, przy negocjacjach o telewizory, dokładnie to się wydarzyło. Gdy uświadomiono sobie, że „dziewuszka”, jak ją wówczas nazwano, jest kluczową osobą decyzyjną, ton rozmowy natychmiast się zmienił. Szacunek przyszedł nie dlatego, że go zażądała – lecz dlatego, że pokazała, iż na niego zasługuje. Fundament pod przyszłość Lata 80. były dla niej czymś więcej niż zawodowym epizodem. To była szkoła zarządzania, komunikacji i odporności. To wtedy nauczyła się, że wygląd bywa oceniany surowiej niż kompetencje – i że nie warto pozwolić, by to on definiował rozmowę. „Tak jakby uroda miała w czymkolwiek przeszkadzać”. Dziś, kiedy mówi o klasie i elegancji, nie ma w tym cienia sztuczności. Bo jej styl nie narodził się w blasku fleszy. Narodził się przy biurkach, w salach negocjacyjnych, w chwilach, gdy trzeba było nalać sobie kawy i spokojnie przypomnieć, kto naprawdę podejmuje decyzję. I może właśnie dlatego, gdy wiele lat później zasiadła przy stołach o znacznie większej wadze politycznej, była już doskonale przygotowana. Wiedziała, że prawdziwa siła nie potrzebuje podniesionego głosu. Wystarczy jedno zdanie wypowiedziane we właściwym momencie. Sprawdź też: Tego nie wiedział nikt. Była pierwsza dama Polski przed poznaniem prezydenta poważnie myślała o ślubie z innym
Rok podchodów i randka jak z filmu. Filip Gurłacz długo nie wierzył, że ma u niej szansę
Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz w podcaście "Partnerzy" prowadzonym przez Beatę Biały opowiedzieli o tym, jak rodziło się ich uczucie – od studenckiej "fuksówki", przez nieśmiałe podchody, aż po zimowy bieg przez planty w Białymstoku...
W rozmowie realizowanej przez "Twój Styl" wybrzmiewa dojrzałość i czułość, ale też szczerość wobec własnych wad i lęków. Opowieść aktorów nie jest bajką o idealnych połówkach jabłka. To historia o komplementarności, o byciu razem pomimo wszystko – i o decyzjach, które podejmuje się błyskawicznie, by nie stracić kogoś najważniejszego. Filip Gurłacz i Małgorzata Patryn-Gurłacz. Historia miłości Poznali się na studiach, na Wydziale Sztuki Lalkarskiej. Ona – dziewczyna w ogrodniczkach. On – chłopak, który jeszcze nie wiedział, że za chwilę jego życie zmieni kierunek. „Czy ja od razu wiedziałem? [...] nie, nie od razu. To mnie trafił piorun za drugim razem, kiedy spojrzałem na Gosię” – przyznał Filip Gurłacz w podcaście "Partnerzy". Pierwsze spojrzenie było tylko "jakimś zainteresowaniem". Drugie – zatrzymaniem. "Myślę, że kwestia dwóch, trzech tygodni, kiedy tak faktycznie nie spojrzałem, tylko tak się zapatrzyłem, zatrzymałem się na Gosi chwilę i mnie urzekło". W tym "zapatrzeniu" było coś więcej niż studencka fascynacja: "Urzekła mnie bardzo transparentność, czystość, jakaś taka intuicja, która mi powiedziała, że to oprócz urody, która dla mnie osobiście była ważna. Gosia mi się zawsze podobała bardzo, no to też jakby, że to dobry człowiek jest. Że ona w normalnych sytuacjach nie odbiera nikomu godności. Traktuje ludzi i świat z szacunkiem. Ma mądrość, którą ja podziwiam". Pierwsze tygodnie studiów upłynęły pod znakiem fuksówki. "Spaliśmy po kilka godzin na dobę. Wykonywaliśmy dużo zadań przez starszych kolegów zleconych. I byliśmy przebrani za świeczki” – wspominała Małgorzata Patryn-Gurłacz. Kartony, pomarańczowa gąbka udająca płomień, teatralna oprawa – wszystko brzmi jak anegdota z młodości. A jednak właśnie wtedy Filip zobaczył coś, co zostało z nim do dziś. "Widziałem w tobie jakieś światło" – powiedział. Małgorzata, słysząc jego słowa, zareagowała z czułością i lekkim zakłopotaniem: "Dziękuję ci za te słowa. To rzeczywiście wysoką poprzeczkę postawiłeś". Zażartowała też, że tym bardziej docenia jego komplement, skoro byli wtedy przebrani za świeczki. ZOBACZ TEŻ: Byli nierozłączni przez pół wieku. 4 lata temu odszedł za swoją miłością Podchody trwały rok. Ich pierwsza randka była rodem z filmu To nie była historia, w której po "drugim spojrzeniu" pada zaproszenie na randkę. "Te nasze podchody to trwały tak z rok" – przyznała Małgorzata. Filip nie ukrywał, że brakowało mu pewności siebie. "Gosia mi się jawiła jako osoba taka bardzo wykształcona, oczytana, mądrzejsza ode mnie. Więc ja byłem zagubiony i zakłopotany w tym, w jaki sposób miałbym okazać moje zainteresowanie". Wydawało mu się, że to nie jego liga. Wychowany w Słupsku, słuchający hip-hopu, czuł, że pochodzą z odległych światów. A jednak coś ich do siebie ciągnęło. Byli w jednej grupie, spędzali ze sobą czas, tworzyli paczkę przyjaciół. Zainteresowanie powoli dojrzewało. Filip śmiał się przed kamerą: "Ja to czasem mówię, że gdybym był smerfem, to bym był Ciamajdą". Nie był zdobywcą. Wspomniał o bardzo prostym, niedwuznacznym okazywaniu zainteresowania Gosią. Czasem nieudolnym wręcz. Ale w tej nieporadności było coś ujmującego. Małgorzata z czułością wspomniała jedną z pierwszych randek jak scenę z filmu: "Filip w jednej z sal przygotował stolik, dwa kubeczki z kawą. I dostałam telefon na wykładzie, żeby wyjść do jakiejś tam sali. Więc zrobiliśmy sobie wagary w jednej z sal teatralnych”. Kawa, którą oboje uwielbiają, była pretekstem, by przez chwilę być tylko we dwoje. Filip Gurłacz nie chciał stracić ukochanej. Podjął decyzję w ostatniej chwili Jednym z najmocniejszych obrazów w ich opowieści jest scena kłótni. Młodzi, dumni, przekonani o swojej racji, rozeszli się w dwie strony. "Minęło może z pięć, sześć minut tego mojego spaceru do domu, to zatrzymałem się i wpadła mi taka myśl do głowy, że jeżeli teraz się nie odwrócę i nie pobiegnę i nie naprawię, to może nic z tego nie wyjść" – wspominał Filip. Była zima. Planty w parku w Białymstoku. Ciężka kurtka. "Odwróciłem się i zacząłem biec po prostu i gonić". Dodał, że się zmachał, ale najważniejsze było coś innego: "Takie miałem wtedy poczucie. I ono jest fajne w ogóle, że zawalczyłem". Aktor stara się nie idealizować siebie. "Mi bardzo ciężko, no ja jestem jakiś taki nasiąknięty, bym powiedział właśnie taką dumą" – przyznał. Wie, że nie zawsze potrafi od razu przyznać się do błędu. Ale wie też, że idą w jednym kierunku. A Małgorzata? Na pytanie, pomimo czego jest z Filipem, odpowiedziała bez wahania: "Pomimo wszystko. I tak już zostanie". SPRAWDŹ TEŻ: Prawie 50 lat razem pomimo burz. Aleksander Kwaśniewski ujawnia kulisy małżeństwa. Bez tej jednej rzeczy nie daliby rady Źródło: Twój Styl
Miłość poza planem „Bridgertonów”. Oto prawdziwe związki gwiazd hitu Netfliksa
Choć w „Bridgerton” bohaterowie walczą o uczucia podczas londyńskiego sezonu towarzyskiego, prywatnie wielu aktorów jest już w stałych relacjach. Od czerwca 2024 Luke Newton łączony jest z Antonią Roumelioti, a Nicola Coughlan z Jake’em Dunnem od sierpnia 2024. Oto związki gwiazd Bridgerton, które rozpalają emocje fanów.
Od czasu premiery w 2020 roku „Bridgertonowie” nie przestaje elektryzować widzów na całym świecie. Choć na ekranie bohaterowie walczą o uczucia podczas londyńskiego sezonu towarzyskiego, poza planem wielu aktorów tworzy stałe i oficjalne związki. Luke Newton od czerwca 2024 łączony jest z Antonią Roumelioti, a Nicola Coughlan z Jake’em Dunnem od sierpnia 2024. Oto, jak wyglądają związki gwiazd Bridgerton w prawdziwym życiu. Luke Newton i Antonia Roumelioti – związek od czerwca 2024 Jednym z najgłośniejszych tematów w kontekście hasła związki gwiazd Bridgertonów jest relacja Luke’a Newtona i Antonii Roumelioti. Aktor został powiązany z tancerką w czerwcu 2024. Para została sfotografowana, gdy trzymała się za ręce po afterparty po londyńskiej premierze drugiej części trzeciego sezonu „Bridgerton”. W maju 2025 Luke Newton i Antonia Roumelioti ogłosili swój związek na Instagramie, czyniąc relację oficjalną w mediach społecznościowych. Roumelioti jest profesjonalną tancerką i dzieli się swoimi występami w sieci. W czasie szkoły średniej brała udział w programie „Greece's Got Talent”. Nicola Coughlan i Jake Dunn – od sierpnia 2024 razem Nicola Coughlan, znana widzom z „Bridgerton”, jest łączona z aktorem Jake’em Dunnem od sierpnia 2024. Choć para zachowuje niski profil medialny, aktorka pojawiła się na londyńskiej premierze jego serialu „Renegade Nell”. Po tym, jak Nicola Coughlan ogłosiła ich relację na Instagramie, życząc mu wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, para zadebiutowała na czerwonym dywanie podczas BAFTA Television & Television Craft Awards nominees party w kwietniu 2025 w Londynie. To wydarzenie stało się jednym z najbardziej komentowanych momentów w kontekście związków gwiazd Bridgerton. Zobacz też: Wielki finał "Bridgertonów" tuż za rogiem. Bohaterowie staną przed trudnym wyborem, a fani analizują każdy gest Małżeństwa w obsadzie Bridgerton: Adjoa Andoh i Polly Walker Wśród związków gwiazd Bridgerton są także wieloletnie małżeństwa. Adjoa Andoh, grająca Lady Danbury, jest żoną autora Howarda Cunnella. Para poznała się w 1994 roku w Battersea Arts Centre’s bookshop. Wspólnie powitali dwoje dzieci w 1996 i 1997 roku. W 2001 roku wzięli ślub. Zamieszkali w Brixton wraz z dziećmi. Polly Walker, która wciela się w Lady Featherington, jest żoną aktora Laurence’a Penry-Jonesa. Poznali się w 2003 roku w Theatre West End, a w październiku 2008 wzięli ślub. Para sporadycznie pojawia się razem na wydarzeniach branżowych, w tym na HBO Golden Globes afterparty w 2006. Zobacz również: Skradła serca rodziny Bridgertonów i oczarowała widzów. Od premiery najnowszego sezonu mówi się tylko o jednym. Kim jest Yerin Ha? Bessie Carter i Sam Phillips: połączyli ich Bridgertonowie Wśród par łączonych z „Bridgerton” znaleźli się także Bessie Carter i Sam Phillips, których – jak wskazują doniesienia – połączył hit Netfliksa. 30-latka wciela się w Prudence Featherington i występuje w serialu od początku (jak do tej pory pojawiła się w 20 odcinkach), natomiast 39-latek dołączył w pierwszej połowie trzeciego sezonu jako lord Debling, niedoszły mąż Penelope (Nicola Coughlan). Para była wspólnie fotografowana w marcu oraz maju 2023 r. w Londynie – najpierw podczas nocnego przedstawienia w teatrze, a następnie na after party gali teatralnej. W listopadzie 2023 r. Phillips towarzyszył Carter na londyńskiej premierze „Wonki” w reżyserii Paula Kinga, gdzie pozował również z jej rodzicami – Imeldą Staunton i Jimem Carterem. Aktorzy zostali także przyłapani na romantycznym spacerze po Sussex, co dodatkowo podsyciło spekulacje o ich relacji. Źródła: people.com, hellomagazine.com, elle.pl
Poznali się na studiach, była miłością jego życia. Ich więź była wyjątkowa. „Wyśpiewaliśmy sobie małżeństwo”, mówił profesor Jan Miodek
To historia, która przez lata dawała poczucie stabilności i ciepła – profesor Jan Miodek, językowa wyrocznia Polaków i Teresa, jego ukochana żona, tworzyli duet niemal nierozłączny. Dziś jednak nad tą opowieścią zawisł cień. Odejście Teresy Miodek zamknęło piękny rozdział o miłości, rodzinie i wspólnym życiu, które przez dekady toczyło się w rytmie nauki, pasji i codziennej bliskości.
Niekwestionowany autorytet. Człowiek z charyzmą i charakterystycznym poczuciem humoru. Symbol Wrocławia i językowa wyrocznia, której słowa od lat kształtują Polaków. Profesor Jan Miodek przez dekady cieszył się ogromną sympatią i szacunkiem, choć w ostatnim czasie nieco usunął się w cień. U jego boku niezmiennie stała Teresa – żona, powierniczka i miłość życia. Dzielili codzienność przez ponad pięć dekad, doczekali się syna i wnuków, a dziś ich wspólna historia naznaczona jest bolesnym rozdziałem. Śmierć Teresy Miodek zamknęła piękną opowieść o partnerstwie, oddaniu i rodzinie, która przez lata była dla nich bezpieczną przystanią. Przypominamy niezwykłą historię miłości Teresy i Jana Miodków. Profesor Jan Miodek: wyrocznia językowa Polaków Jan Miodek to bez wątpienia ikona i wyrocznia językowa, a także jeden z symboli Wrocławia. Choć urodził się w Tarnowskich Górach, to właśnie w mieście na Dolnym Śląsku mieszka od ponad pół wieku. Polacy pokochali go między innymi za programy telewizyjne „Ojczyzna polszczyzna” czy „Słownik polsko@polski”. Nie każdy jednak wie, że profesor Miodek to także piosenkarz, aktor, konferansjer i... wielki fan piłki nożnej. Jan Miodek pochodzi z rodziny nauczycielskiej. Jako mały chłopiec chciał zostać strażakiem, jednak szybko porzucił to marzenie. Zamiast tego postanowił zostać dziennikarzem. Intrygowało go radio, kocha kino. Mówi się o nim, że prywatnie jest chodzącym optymizmem. Nie lubi narzekania, a do siebie ma nie tylko wielki dystans, ale także potrafi z siebie żartować. Nic dziwnego, że od lat cieszy się ogromną sympatią Polaków. Od zawsze czuł, że jego powołaniem jest wolny zawód. Czytaj też: „Skończyło się burzliwie”. Tak poznali się Borys Szyc i Justyna Szyc-Nagłowska. Nagle zerwali Profesor Jan Miodek z żoną podczas swoich 70. urodzin, 24.06.2016, Wrocław Jan Miodek: historia miłości z żoną, Teresą Miodek Zamiast do pobliskiego Krakowa, w 1963 roku Jan Miodek wybrał się na studia do położonego o wiele dalej malowniczego Wrocławia. Z miejsca zakochał się w stolicy Dolnego Śląska i... okazuje się, że nie tylko w niej. Podczas studiów poznał miłość swojego życia, Teresę Taczanowską. Ich wspólna historia nie zaczęła się na wielkim balu ani podczas oficjalnej uroczystości, lecz w chórze Uniwersytetu Wrocławskiego. To właśnie tam, pośród nut, prób i studenckiej codzienności, narodziło się uczucie, które przetrwało całe życie. Nie mógł jednak wiedzieć, że właśnie tam spotka kobietę, z którą stworzy wieloletnie małżeństwo. Muzyka stała się dla nich przestrzenią bliskości – wspólnym rytmem, który z czasem przerodził się w trwały związek. „Odkąd pamiętam, zawsze śpiewałem dla przyjemności: w kościele, szkole, w domu. Gdy rozpocząłem studia polonistyczne na Uniwersytecie Wrocławskim, zaraz przyłączyłem się do tamtejszego chóru. Z koleżanką z roku wyśpiewaliśmy sobie małżeństwo”, opowiadał w rozmowie z katowice.naszemiasto.pl. Czytaj też: Ostatnie pożegnanie Bożeny Dykiel. Rodzina artystki zwróciła się do żałobników ze szczególną prośbą 21 lipca 1968 roku ich miłość przypieczętowały sakramentalne słowa „tak”. To właśnie wtedy stanęli na ślubnym kobiercu, rozpoczynając wspólną drogę jako mąż i żona. Osiem lat po pierwszym spotkaniu ich historia wkroczyła w nowy rozdział. Na świat przyszedł syn, Marcin. Dziś kontynuuje rodzinne akademickie tradycje jako doktor nauk humanistycznych oraz pracownik Instytutu Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego. Ich życie układało się w rytmie nauki, pasji i rodzinnych chwil. Po zakończeniu studiów Jan Miodek zdecydował się zostać na uczelni i... szybko stał się jednym z najpopularniejszych profesorów w Polsce. Dziś cieszy się ogromną sympatią rodaków, spełnił również swoje marzenie o dziennikarstwie: przez lata prowadził rubrykę „Rzecz o języku” w jednej z lokalnych gazet, w której wyjaśniał językowe zawiłości. Od kilku lat profesor Miodek jest już na zasłużonej emeryturze. Cały swój czas poświęcał ukochanej żonie, synowi, synowej oraz wnukom, które są jego oczkiem w głowie. Czy potrafi być dla nich surowy? „Może to moja wada, ale nie potrafię – ani w relacjach w pracy, ani jako ojciec czy dziadek”, wyznał w rozmowie z Michałem Raińczukiem dla radiowroclaw.pl. Profesor Jan Miodek, spytany o to, czy nie obawia się złych nastrojów na emeryturze, odpowiedział: „Kiedy jednak patrzę na swoją żonę, która jest dwa razy bardziej zajęta niż wtedy, gdy pracowała zawodowo, to coś mi się zdaje, że ja tego czasu nawet na emeryturze wciąż będę miał za mało…”, mówił. Zobacz także: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Teresę i Jana Miodków łączyła wyjątkowa więź. Los nagle ich rozdzielił Jan Miodek i jego żona najchętniej uciekali od codzienności tam, gdzie natura gra pierwsze skrzypce. Góry były ich żywiołem — szczególnie Tatry i Karkonosze, po których wędrowali z prawdziwą pasją. Kochali także rowerowe wyprawy, długie rozmowy w drodze i odkrywanie nowych miejsc. Podróże traktowali jak wspólną przygodę, okazję do poznawania świata i siebie nawzajem na nowo. „Gdy termometry wskazują osiem stopni, mąż narzeka, że jest gorąco. Zwiedziliśmy pół świata. W tym roku z Norwegii wrócił zachwycony, wszystko mu się tam podobało, nawet klimat mu odpowiadał”, mówiła żona profesora Miodka w rozmowie z radiowroclaw.pl. Teresa Miodek była wieloletnią nauczycielką oraz bibliotekarką. Ceniona za charyzmę, wiedzę i zaangażowanie, przez lata kształtowała kolejne pokolenia uczniów, budując w nich wrażliwość na słowo i literaturę. Była także żoną profesora Jana Miodka, z którym dzieliła życie przez ponad pięć dekad. W szkolnej społeczności zapisała się jako autorytet i osoba oddana edukacji. Czytaj też: Profesor Jan Miodek pogrążony w żałobie. Pożegnał ukochaną żonę. Trwali u swojego boku przez ponad 50 lat Los napisał dla Teresy i Jana Miodków wspólną historię pełną miłości, pasji i codziennych rytuałów. Ale po latach spędzonych ramię w ramię, po dekadach rozmów, podróży i cichego wsparcia, przyszło rozstanie, na które nigdy nie ma dobrego momentu. Śmierć Teresy Miodek przerwała opowieść budowaną przez całe dorosłe życie. Rodzinie składamy wyrazy współczucia. Profesor Jan Miodek z żoną podczas swoich 70. urodzin, 24.06.2016, Wrocław
Kochali się od młodości, ślub wzięli po 47 latach. Alan Rickman i jego wielka miłość trwali przy sobie do ostatnich chwil
Historia Alana Rickmana i Rimy Horton brzmi jak scenariusz romantycznego filmu, choć była całkowicie prawdziwa. Poznali się jako nastolatkowie, dojrzewali razem, budowali wspólne życie bez rozgłosu i bez potrzeby publicznych deklaracji. Ich relacja przetrwała próbę czasu, sławę, chorobę... To opowieść o miłości cichej, wiernej i głębokiej.
Alan Rickman był jednym z najbardziej charyzmatycznych aktorów swojego pokolenia, ale prywatnie pozostawał człowiekiem niezwykle powściągliwym. W świecie czerwonych dywanów i fleszy aparatów jego najważniejszą rolą była ta, której nie oglądała publiczność — rola partnera u boku Rimy Horton. I to właśnie w tej relacji odnajdywał stabilność, która pozwalała mu być artystą spełnionym. Alan Rickman i Rima Horton. Młodzieńcze spotkanie, które zmieniło całe życie Alan Rickman urodził się 21 lutego 1946 roku w Londynie jako drugie z czworga dzieci Margaret Doreen Rose i Bernarda Rickmana. Jego ojciec, robotnik fabryczny pochodzenia irlandzkiego, zmarł, gdy Alan miał zaledwie osiem lat. Wczesna strata i odpowiedzialność za rodzinę ukształtowały jego wrażliwość i powagę, które później stały się jego znakiem rozpoznawczym. Rimę Horton poznał w 1965 roku, gdy miał 19 lat. Ona była o rok młodsza. Ich uczucie rozwijało się spokojnie — w rozmowach, wspólnych próbach, długich spacerach. Już wtedy coś ich połączyło na tyle mocno, że nie rozstali się nigdy. View oEmbed on the source website Rickman studiował później w Royal Academy of Dramatic Art (RADA), jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w Wielkiej Brytanii. Zanim jednak zdobył światową sławę, pracował jako grafik, współprowadził studio projektowe i mozolnie budował swoją pozycję na scenie teatralnej. Rima w tym czasie rozwijała karierę naukową — została wykładowczynią ekonomii na Kingston University oraz aktywną działaczką Partii Pracy, przez lata pełniąc funkcję radnej w londyńskiej dzielnicy Kensington i Chelsea. Miłość dojrzewała razem z nimi. ZOBACZ TEŻ: Kiedy poznał ojca ukochanej, usłyszał zaskakujące pytanie. Tak zaczęła się ostatnia miłość Roberta Duvalla Historia wieloletniej miłości Alana Rickmana W 1972 roku Alan Rickman i Rima Horton zamieszkali razem. W czasach, gdy świat coraz bardziej fascynował się prywatnością gwiazd, oni konsekwentnie chronili swoją intymność. Nie udzielali wspólnych wywiadów, nie epatowali uczuciem na ściankach, nie budowali medialnego wizerunku "idealnej pary". Między nimi było coś znacznie trwalszego niż publiczne gesty. Rickman wielokrotnie podkreślał, że Rima jest osobą niezwykle inteligentną, lojalną i silną. Ich związek opierał się na partnerstwie i wzajemnym szacunku. Nie mieli dzieci, czego aktor żałował. "Uwielbiałbym rodzinę. Czasami myślę, że w idealnym świecie trójka dzieci w wieku 12, 10 i 8 lat zostałaby nam powierzona, a my bylibyśmy wspaniałymi rodzicami dla tej rodziny" — przyznał w jednym z wywiadów. (cyt. za Plejada.pl) Alan Rickman i Rima Horton wzięli ślub po 47 latach Choć byli razem niemal pół wieku, formalnie pobrali się dopiero w 2012 roku w Nowym Jorku. Ceremonia była kameralna, intymna, bez gości i bez rozgłosu. Alan Rickman dopiero trzy lata później zdradził w jednym z wywiadów, że wręczył Rimie prosty pierścionek i że "nikogo z nimi nie było". W 2015 roku zdiagnozowano u niego raka trzustki. Choroba postępowała szybko i bezlitośnie. Mimo to do końca starał się pracować i zachować godność, z której słynął. Alan Rickman – wielki aktor, wierny partner Świat zapamiętał go jako Severusa Snape’a z serii o Harrym Potterze, Hansa Grubera ze "Szklanej pułapki", pułkownika Brandona w "Rozważnej i romantycznej" czy niezapomnianego bohatera "To właśnie miłość". Jego głęboki głos i magnetyczna obecność sprawiały, że każda rola nabierała wyjątkowego ciężaru. Ale prywatnie Alan Rickman był człowiekiem zdystansowanym wobec sławy. Najważniejsze decyzje konsultował z Rimą. To ona była jego pierwszym widzem i najbardziej surowym recenzentem. To jej ufał bezgranicznie. 14 stycznia 2016 roku Alan Rickman zmarł w Londynie w wieku 69 lat. Do ostatnich chwil towarzyszyła mu ukochana kobieta. Ich wspólne życie zakończyło się tak, jak przebiegało — w ciszy, bez spektaklu, z ogromnym szacunkiem dla prywatności. SPRAWDŹ TEŻ: Robert Duvall odszedł z jednym niespełnionym marzeniem. Rzadko o tym mówił
Jej dramat śledziła cała Polska, nikt nie był w stanie jej pomóc. Dlaczego Agnieszkę Kotulankę pokonały "demony", z którymi zmagała się od młodości?
Miała talent, sławę, powodzenie. Agnieszka Kotulanka miała też przyjaciół, którzy próbowali jej pomóc, gdy w ostatnich latach niszczyła ją straszna choroba. Byli jednak bezradni, mogli tylko bezsilnie patrzeć, jak powoli staje się cieniem dawnej siebie. Dziś mija ósma rocznica śmierci aktorki. I znów powraca pytanie: dlaczego nie udało się uratować Agnieszki Kotulanki?
Jako Krystyna Lubicz z "Klanu" zdobyła sympatię milionów widzów, którzy zapamiętali jej promienny uśmiech, niespożytą energię oraz zaraźliwą pogodę ducha. Grała tam kobietę, która śmiało stawiała czoła wyzwaniom i potrafiła rozwiązać każdy problem. W prawdziwym życiu tak nie było. Polacy, którzy przez lata podziwiali ją w filmach i serialach, ze smutkiem obserwowali jej osobisty dramat. Aktorka, która miała wszystko - talent, popularność, powodzenie, kochające dzieci - przegrała walkę z nałogiem i depresją. Zmarła 20 lutego 2018 roku w wieku zaledwie 61 lat. Dlaczego nikt nie był w stanie jej pomóc? Agnieszka Kotulanka: przeszła do legendy, także jako śpiewająca aktorka Urodziła się jako Agnieszka Kotuła. Pochodziła z podwarszawskiego Legionowa, ojciec był wojskowym, mama prowadziła dom. O aktorstwie marzyła już w liceum. Była absolwentką warszawskiej PWST, związana z teatrem, ceniona za warsztat i wrażliwość. Po szkole grała w bardzo cenionym warszawskim Teatrze Współczesnym, między innymi w głośnym spektaklu „Mahagonny”, u boku Krystyny Tkacz, Stanisławy Celińskiej, Adama Ferencego. Potem związała się z teatrem „Syrena”. Widzowie pamiętają ją nie tylko z „Klanu”, ale też z seriali takich jak „W labiryncie” czy „Na dobre i na złe”. Jednak to rola w najdłużej emitowanej polskiej telenoweli dała jej ogromną rozpoznawalność. Zobacz także: Grali dobrane małżeństwo, za kulisami ich relacje były trudne. Aktor wyjawił prawdę Była nie tylko zdolną aktorką, słynęła też z talentu wokalnego. Występowała w spektaklach muzycznych Wojciecha Młynarskiego i na Festiwalach Piosenki Aktorskiej. Do legendy przeszło wykonanie przez nią piosenki „Przez minutę”, której melodię stanowił walc Des-Dur op. 64 Chopina, zwany minutowym. A słowa napisał do niego Wojciech Młynarski. Warto zobaczyć na Youtubie to wykonanie. Unikała zwierzeń, nie chciała niczyjego wsparcia Z relacji osób z planu i znajomych Agnieszki Kotulanki wynikało, że z czasem stawała się coraz bardziej wycofana. Nie chciała rozmawiać o problemach. Unikała zwierzeń. Kiedy pojawiały się pierwsze sygnały, że zmaga się z uzależnieniem od alkoholu, wiele osób próbowało ją wspierać. Proponowano terapię, leczenie, rozmowę. Ona – jak mówili bliscy – zamykała się w sobie. Powoli odcinała się od ludzi, co nie było winą aktorki, bo wynikało z jej stanu zdrowia i z jej konstrukcji psychicznej. Alkohol stawał się cichym towarzyszem codzienności. Najpierw niewinnie, potem coraz bardziej destrukcyjnie. W przypadku Agnieszki Kotulanki dramat rozgrywał się na oczach środowiska, ale jakby za szybą. O tym jak ciężko było o kontakt z aktorką i rozmowę o jej problemach mówił jej serialowy mąż, Tomasz Stockinger. Czytaj również: Tak ekipa Klanu zapamiętała Agnieszkę Kotulankę: „Była trudna we współpracy, nie dała sobie pomóc" Agnieszka Kotulanka chciała mężczyzny, który opanuje jej demony Była żoną i matką dwójki dzieci. W rozmowie dla „Vivy” mówiła, że marzyła o mężu, który pomoże opanować jej wewnętrzne demony. Miała różne "lęki, traumy, histerie". Z mężem Jackiem Sas-Uhrynowskim byli 12 lat, wyjechali razem w poszukiwaniu nowych możliwości do Kanady. Agnieszka Kotulanka wróciła po dwóch latach, jej małżeństwo przeżywało kryzys, praktycznie nie istniało. Aktorka zdecydowała się na rozwód, który na pewno był dla niej bardzo trudnym przeżyciem. Podjęła rolę samotnej matki dwójki dzieci – syna Michała i córki Katarzyny, które bardzo ją kochały. Odbudowywała aktorską karierę. Czytaj również: Był jedynym mężem Agnieszki Kotulanki. Tak po rozwodzie potoczyło się życie Jacka Sas-Uhrynowskiego Jako kobieta zawsze bardzo się podobała. Krążyły legendy o zakochanym w niej kiedyś Krzysztofie Stelmaszyku. Podobno kochał się w niej już na studiach, a po latach pojechał za nią aż do Kanady. Głośno było także o jej romansie z Pawłem Wawrzeckim. Bardzo się kochali, ale aktor nie chciał zostawić rodziny, przede wszystkim córki chorej na porażenie mózgowe. Gdy został wdowcem i zaproponował Agnieszce Kotulance wspólny dom, ona odmówiła. Podobno bardzo tego żałowała. Na pewno nie czuła się spełniona w miłości, chociaż nigdy nie brakowało jej powodzenia i adoratorów. Samotność i mrok w blasku fleszy Ostatecznie Agnieszka Kotulanka w 2013 roku przestała pojawiać się w „Klanie” . Ekipie bardzo zależało, żeby wróciła. Były pisane różne scenariusze, które później poprawiano ze względu na jej kłopoty osobiste. Ale ostatni raz pojawiła się w „Klanie” w 2014 roku. Była osobą dumną. Nie lubiła mówić o słabościach. Wizerunek silnej, eleganckiej kobiety był jej tarczą. Chociaż w mediach pojawiały się też zdjęcia, na których aktorkę, zaniedbaną, z opuchniętą twarzą, trudno było rozpoznać. Podobno wychodziła na prostą, kiedy 20 lutego 2018 roku dostała udaru krwotocznego, czyli wylewu. Skarżyła się tego dnia na bóle głowy, ale przypisywała je zmianom pogody. Nikt się nie spodziewał, że tak szybko odejdzie. To był szok, nie tylko dla rodziny. Czytaj też: Czy Agnieszka Kotulanka wpadła w alkoholizm przez Pawła Wawrzeckiego? Z zewnątrz jej życie to był sukces, rozpoznawalność, pieniądze, rodzina. W środku: lęk, samotność, może poczucie niespełnienia. Sława nie chroni przed depresją. Popularność nie leczy traum. A pieniądze nie dają odporności na ból. Była aktorką wrażliwą, delikatną, może zbyt kruchą na brutalność życia. Dziś, sześć lat po jej śmierci, łatwo oceniać. Trudniej zrozumieć, jak bardzo musiała cierpieć, Historia Agnieszki Kotulanki to nie tylko opowieść o przedwczesnym odejściu znanej aktorki. To dramat kobiety, która w blasku reflektorów wyglądała na spełnioną, a w ciszy własnego domu toczyła nierówną walkę z wewnętrznymi demonami. Uzależnienie nie jest kaprysem ani moralną słabością. To choroba, która wymaga leczenia, empatii i czasu. Czasem – mimo starań – bywa silniejsza niż wsparcie najbliższych. To smutne, że na jej życiu takim cieniem położył się nałóg. Bo przecież najlepiej byłoby wspominać Agnieszkę Kotulankę z jej najlepszych chwil, z dobrych ról i pięknie zaśpiewanych piosenek.
Dla modelingu porzuciła pracę naukową, karierę na wybiegu zakończyła z poczuciem ulgi. Cindy Crawford kończy 60 lat i jest szczęśliwa jak nigdy
Choć od dawna już nie chodzi w pokazach, wciąż wymieniana jest w gronie największych supermodelek w historii. Ikoną modelingu stała się trochę wbrew własnej woli, bo jej pasją w młodości była... chemia. Choć karierę naukową porzuciła, to nigdy nie przestała udowadniać, że ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko piękną twarz i perfekcyjną figurę. Właśnie dlatego Cindy Crawford od lat inspiruje miliony kobiet - nie tylko swoim stylem, ale też życiową mądrością.
Mimo że do świata show-biznesu weszła jako młoda dziewczyna z biednego domu, nigdy nie zachłysnęła się sławą ani szybko zarobionymi pieniędzmi. W jej życiu nie było miejsca na skandale. Także dlatego, że Cindy nigdy nie odcięła się od swoich korzeni i nie zapomniała, że na pokazy najsłynniejszych projektantów i okładki największych modowych magazynów trafiła z małego miasteczka. Nigdy nie zapomniała też o bolesnej stracie, której doświadczyła już jako dziecko. Trudna przeszłość jej pomogła. Pozwoliła osiągnąć sukcesy w modelingu, ale też realizować znacznie ważniejszy plan. Dziś, gdy kończy 60 lat, może sobie śmiało powiedzieć: "Udało mi się". Bo jest nie tylko ikoną mody, ale też dumną mamą, szczęśliwą żoną i filantropką, która pomaga chorym. Takim, jak jej braciszek, któremu nie pomógł nikt. Zobacz też: Cindy Crawford: rodzina, związki, zdjęcia. Jest z mężem od 20 lat | Viva.pl Strata, która odbiła się na całym jej życiu Dzieciństwo Cindy było całkiem zwyczajne. Dorastała w małym mieście, gdzie wszyscy sąsiedzi się znali i tworzyli niewielką społeczność. W jej domu nigdy się nie przelewało. Pieniędzy starczało na tyle, by przeżyć z miesiąca na miesiąc, a modelka jako mała dziewczynka, żeby zarobić pierwsze pieniądze, zbierała kukurydzę. Skromne, ale szczęśliwe życie jej rodziny zmieniło się niedługo po tym, gdy do trzech sióstr Crawford dołączył brat Jeffrey. Był długo wyczekiwanym synem państwa Crawfordów. Krótko po jego narodzinach usłyszeli straszną diagnozę. Chłopiec miał białaczkę. Mimo starań nie udało się go wyleczyć. Zmarł, gdy miał zaledwie trzy lata. Do dziś jest to jedno z najbardziej traumatycznych wydarzeń w życiu Cindy. Modelka wielokrotnie mówiła o tym, jak wielki miało to wpływ na to, kim dzisiaj jest. To właśnie ze względu na pamięć o braciszku od lat wspiera organizacje zajmujące się diagnostyką chorób nowotworowych u dzieci. Studentka chemii i twarz na okładkę Małżeństwo jej rodziców nie przetrwało tej wyjątkowo trudnej próby i po odejściu syna rozwiedli się, a ojciec odciął jej matkę od pieniędzy. Wtedy też młoda Cindy postanowiła, że nigdy nie będzie zależna od mężczyzny. Jak postanowiła, tak zrobiła. Została szkolną prymuską, a za wysokie osiągnięcia otrzymała stypendium stanowiące przepustkę na uniwersytet, na który być może jej rodziców nigdy nie byłoby stać. Mało kto wie, że Cindy studiowała inżynierię chemiczną. To właśnie wtedy zrozumiała, co znaczy być ocenianą po wyglądzie. Miała słyszeć komentarze, że pomyliła sale zajęciowe. Wielu uważało, że piękna dziewczyna nie ma nic więcej do zaoferowania. Nic bardziej mylnego – bardzo poważnie traktowała swoją edukację. W pewnym momencie łączyła pracę modelki na pełen etat ze studiami. Nadszedł jednak moment, gdy zrozumiała, że nie da rady dłużej łączyć obu tych zajęć. Za poradą matki zawiesiła karierę naukową i kupiła bilet do Nowego Jorku. Kompleks, który stał się atutem Swoją egzotyczną urodą podbiła serca fotografów w drugiej połowie lat 80. To właśnie wtedy przylgnęła do niej łatka „Baby Gii” ze względu na jej łudzące podobieństwo do słynnej supermodelki Gii Carangi, która niewiele wcześniej zmarła z powodu powikłań po zakażeniu wirusem AIDS. Cindy wyróżniała się jednak od poprzedniczki charakterem. W świecie modelingu szybko rozeszły się wieści, że Carangi ma swoją następczynię o ponadprzeciętnej inteligencji, z poczuciem humoru i wyjątkową osobowością. Pojawiły się też pierwsze propozycje okładki „Vogue’a”, w tym legendarny numer brytyjskiego wydania, w którym odważono się wyretuszować jej charakterystyczny pieprzyk. Spotkało się to z dużym entuzjazmem modelki, dla której od zawsze wiązał się on z kompleksem, zwłaszcza że w dzieciństwie był przedmiotem dowcipów jej sióstr. Przełomowa okazała się jednak okładka amerykańska, na której pieprzyk nad górną wargą się pojawił – i tak już zostało. Romans z playboyem i miłość na całe życie Crawford, w przeciwieństwie do koleżanek po fachu, unikała skandali. Wiodła spokojne życie, nie imprezowała. Po raz pierwszy głośniej zrobiło się o niej, gdy wyszła za Richarda Gere’a. Miała wtedy zaledwie 25 lat i sporo ryzykowała, bo 15 lat starszy aktor kultowego „Pretty Woman” uchodził za playboya. Ich ślub nie był zbyt romantyczny i odbył się w dość dużym pośpiechu w Los Angeles. Prawdziwy szał para wywołała, pojawiając się na gali wręczenia Oscarów w 1991 roku, a czerwona suknia Cindy z głębokim dekoltem od Versace na zawsze zapisała się w historii mody. Ich związek nie przetrwał jednak próby czasu. Mimo to modelka podkreślała, że to właśnie pierwszy mąż nauczył ją radzić sobie z mediami oraz sławą, za co zawsze będzie mu wdzięczna. Zobacz także: Domy gwiazd: jak mieszkała Cindy Crawford w Malibu? Prawdziwa miłość pojawiła się chwilę po rozstaniu z Richardem. Crawford od samego początku czuła, że to właśnie z Randem Gerberem chce stworzyć rodzinę. Pobrali się w 1998 roku na plaży na Bahamach i w przeciwieństwie do pierwszego ślubu ten był jak z bajki. Rok później pojawił się na świecie ich syn – Presley, a trzy lata później córka – Kaia. Miłość Cindy i Rande’a do dziś inspiruje całe Hollywood, pokazując, że da się obyć bez dramatów oraz skandali. Wspólnie wielkimi krokami zbliżają się do 30. rocznicy małżeństwa. Zobacz również: Łazienka Cindy Crawford wygląda jak salon. Zobacz, co czyni ją naprawdę wyjątkową | Viva.pl W ślady matki Obie z ich pociech próbowało swoich sił w modelingu. Kaia już jako 10-latka pojawiła się w kampanii Young Versace. Później, jako nastolatka, pozowała na okładki topowych magazynów, chodziła po wybiegach światowych marek, a nawet próbowała swoich sił w aktorstwie. Córka jest uderzająco podobna do matki i były na językach całego Hollywood, kiedy razem pojawiły się w zeszłym roku na prestiżowej gali LACMA Art + Film. Kariera Presleya była zdecydowanie bardziej zawiła. Młody model zmagał się z problemami związanymi ze zdrowiem psychicznym, miał również problemy z prawem po incydencie prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu. Po epizodzie zbuntowanego nastolatka szybko wydoroślał i aktualnie głośno mówi o swoich przeżyciach oraz drodze do zdrowia. Mimo innych towarzyskich trendów panujących w Hollywood założyła pełną, szczęśliwą rodzinę. Skandale zupełnie jej nie dotyczą. Ale to nikogo nie powinno zaskakiwać, bo jej nigdy nie wystarczało to, że wszyscy uważają ją za jedną z najpiękniejszych kobiet świata. Jej zależało na tym, by byś w gronie kobiet szczęśliwych, spełnionych, pomagających innym. Dziś, w dniu 60. urodzin, może sobie z dumą powiedzieć, że ten plan zrealizowała perfekcyjnie. Źródła: Podcast "Ikony stylu lat 90." Vogue.pl, Well.pl
Miała 15 lat, gdy została sama, za nią bardzo trudny czas. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”, mówi Kurakowa
Jekatierina Kurakowa to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego łyżwiarstwa figurowego. Od 2019 roku przebywa w Polsce, od czterech lat zdobywa złoto mistrzostw kraju, a na igrzyskach olimpijskich wywalczyła 57,76 punktów i dziewiąte miejsce. Za wynikami stoją jednak decyzje podjęte w wieku 15 lat, życie bez rodziców na miejscu, sportowy kryzys, zmiany trenerów i sprawy, które wykraczają daleko poza taflę.
Tegoroczne igrzyska olimpijskie ponownie kierują uwagę kibiców na rywalizację solistek. Dziś, 19 lutego, Jekatierina Kurakowa wystąpi w programie dowolnym – części zawodów, w której, jak podkreślają działacze PZŁF, zazwyczaj radzi sobie lepiej niż w krótkim. Po wtorkowym programie krótkim 23-letnia reprezentantka Polski zajmuje 19. miejsce. W trakcie rywalizacji, po występie 20 z 29 zawodniczek, była jednak dziesiąta. Ostateczna klasyfikacja ułożyła się inaczej, bo poziom był bardzo wysoki – prowadzi Japonka Ami Nakai (78.71), przed Kaori Sakamoto (77.23) i Amerykanką Alysą Liu (76.59). Program dowolny będzie dla Kurakowej szansą na poprawę pozycji. Za tą sportową tabelą stoi jednak historia znacznie dłuższa niż jeden start. Jej życie w Polsce zaczęło się, gdy miała 15 lat i została tu sama. Została sama w wieku 15 lat W podcaście dla EuroSportu z 2024 roku Kurakowa powiedziała wprost: „Ja od 15 roku życia mieszkam sama”. Do Polski przyjechała z mamą. Czekały na formalności związane z pobytem. W pewnym momencie mama musiała wrócić do Rosji. Ona została. Bez znajomości języka polskiego, bez angielskiego, bez doświadczenia w samodzielnym życiu. Wspominała moment, kiedy mama wychodziła z mieszkania. Drzwi się zamknęły. Została cisza. Mówiła, że pierwsze, co zrobiła, to poszła po czekoladkę. Ten szczegół powraca w jej opowieści jako symbol przejścia – z dziecka w osobę, która musi poradzić sobie sama. Uczyła się wszystkiego w praktyce. Organizacji dnia, gotowania, zarządzania pieniędzmi. Sama przyznaje, że „dorosłego życia” w sobie wtedy nie miała i że przyszło ono szybciej, niż powinno. Toruń – początek Jej relacja z Polską zaczęła się wcześniej, od startów juniorskich. „Przyjechałam na zawody międzynarodowo jako juniorka i bardzo mi się spodobał Toruń. Jest taki ładny, taki mały, taki piękny. Wygrałam zawody, poznałam pana Marka Kaliszka. Pamiętam, że powiedział: zawsze jesteśmy dla ciebie. To było zaskoczenie – taka osoba, której jeszcze nie znasz, a już z takim dobrym sercem podchodzi do ciebie”, wyznała w podcaście dla EuroSport Polska. Rok później wróciła na te zawody, które wtedy nazywały się Mentor Cup. „Po prostu czułam, że to jest super” – mówiła. Dziś Toruń jest jej sportową bazą. Od 2019 roku przebywa w Polsce. Od czterech lat zdobywa złoto mistrzostw Polski. To już nie tylko miejsce startów, ale codzienność. Mówi też, że kiedy przylatuje do Warszawy, czuje „zapach domu”. O Moskwie mówi inaczej – że jest tam gościem. Czytaj też: Uciekł z Rosji, w Polsce odnalazł szczęście i... miłość. To ona skradła serce bohatera igrzysk olimpijskich. Wszyscy o nią pytają Rodzina w Moskwie i rozmowy bez szczegółów Rodzice Kurakowej mieszkają w Moskwie. Kontakty są ograniczone. Ostatni raz była w domu na swoje urodziny – 24 czerwca 2023 roku. Spędziła tam kilka dni. W wywiadzie podkreślała, że są tematy, o których przez telefon nie można mówić. W kraju, w którym przebywają jej bliscy, mogą grozić za to konsekwencje. Czasem w rozmowie pojawia się tylko zdanie: „jest bardzo źle”. Bez wyjaśnień. Mówiła o bezradności. O tym, że nie może być obok. Jednocześnie stara się utrzymywać relacje – dzwoni, pyta, przywozi prezenty z podróży. Sama określiła to jako próbę bycia „kochaną córeczką i wnuczką”. Reakcje Polaków: wsparcie i ciepło Pod wywiadami z Kurakową pojawiają się setki komentarzy. Wiele z nich podkreśla jej szczerość i siłę. Internauci piszą o „ciepłej dziewczynie”, „niesamowitej osobie”, „dzielnej”, „wrażliwej”. Często powtarza się wątek szacunku dla tego, że nauczyła się języka i odnalazła się w Polsce. Wielu komentujących dziękuje jej za to, że wybrała Polskę jako kraj, który chce reprezentować. Pojawiają się głosy, że kibice „zawsze w nią wierzą”. Ktoś napisał krótko: „Tam dom, gdzie serce”. Sprawdź też: Cała Polska pamięta jej pech w Pekinie. Teraz Natalia Maliszewska wraca z hukiem i podbija olimpijski lód 25 miejsce i moment kryzysu Na mistrzostwach Europy zajęła 25 miejsce. W rozmowie opowiadała, że przed startem miała 40 stopni gorączki. Mówiła, że na lodzie nie czuła ciała i nie wiedziała, po co tam jest. Po tych zawodach na dwa tygodnie „skończyła karierę”. Zrobiła przerwę. „Miałam bardzo dużo smutku, a nawet dramatu. Przez jakiś czas byłam w depresji”, wyznała w jednym z wywiadów. To było jedno z najbardziej otwartych wyznań w jej karierze. Przyznała, że zawsze postrzegano ją jako uśmiechniętą i pozytywną, ale to nie oddawało całego jej obrazu. Po przerwie wróciła na lód. Mówiła, że bez łyżwiarstwa żyła nie swoim życiem. Na mistrzostwach świata w Montrealu zajęła 11 pozycję. To nie był medal, ale w jej narracji to był ważny moment – dowód, że potrafi odbudować się po kryzysie. Florent Amodio – relacja oparta na zaufaniu Trenerem polskiej łyżwiarki figurowej Jekatieriny Kurakowej jest Florent Amodio, mistrz Europy 2011. W rozmowie z EuroSport Polska podkreślała, że po nieudanych mistrzostwach Europy pisał do niej, pytał, czy odpoczywa. Nie zaczynał od propozycji współpracy. Najpierw był wsparciem. Wcześniej trenowała we Włoszech z Lorenzo Magrim i ten okres określała jako jeden z najlepszych w jej karierze. Później – jak mówiła – w życiu trenera „dużo się pozmieniało” i zdecydował się odejść od pracy szkoleniowej. W jego grupie pracował model z dwoma trenerami: głównym i asystentem. Po jego odejściu zawodnicy, w tym Kurakowa, przeszli pod opiekę asystentki. To właśnie z nią – jak przyznała – „nie złapały kontaktu”. Podkreślała wprost, że „ona nie ma zaufania do mnie, a ja nie mam zaufania do niej”, a dla niej zaufanie jest fundamentem relacji trener–zawodnik. O obecnym trenerze mówi, że daje jej przestrzeń na pokazywanie różnych emocji – nie tylko uśmiechu. Czytaj też: To on będzie królem tych igrzysk. Na lodowisku robi ewolucje, których nie potrafi nikt inny. Ilia Malinin nie po raz pierwszy zachwycił świat Sprawa we Francji Za łyżwiarką kolejny ciężki wątek. Jekatierina Kurakowa złożyła skargę do krajowej żandarmerii we Francji na fotografa współpracującego z Francuską Federacją Sportów Lodowych (FFSG). Sprawa dotyczy stworzenia i rozpowszechnienia fotomontażu o charakterze sek*ualnym z jej wizerunkiem. Do zdarzenia doszło po grudniowej Gali des Etoiles (Gali Gwiazd), która odbyła się w Vaujany w regionie Owernia-Rodan-Alpy. Fotograf miał najpierw przesłać Kurakowej zmodyfikowane zdjęcie w prywatnej grupie na WhatsAppie, zapewniając, że materiał nie zostanie upubliczniony. Mimo to fotografia znalazła się później wśród około 600 zdjęć udostępnionych po wydarzeniu. Według relacji 22-letniej zawodniczki otrzymywała od fotografa wiadomości o charakterze sek*ualnym, w tym komentarze odnoszące się do jej wyglądu. Na zmanipulowanym zdjęciu miała być przedstawiona podczas piruetu z odsłoniętymi piersiami, mimo że w rzeczywistości do takiej sytuacji nie doszło. – „Moja intymność została naruszona” – powiedziała Kurakowa, cytowana przez L’Equipe. Sprawa została przekazana do prokuratury, ponieważ tworzenie i rozpowszechnianie seksualnych fotomontaży jest we Francji przestępstwem. Francuska Federacja Sportów Lodowych zadeklarowała pełne wsparcie dla reprezentantki Polski i poinformowała, że po uzyskaniu informacji o zdarzeniu usunięto link do materiałów. „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło” W rozmowie z EuroSport padło zdanie, które dobrze podsumowuje jej drogę: „Łyżwiarstwo nigdy mnie nie zawiodło”. Mówiła, że relacje międzyludzkie bywają trudne, ludzie odchodzą, sytuacje się zmieniają. Lód od zawsze był w jej życiu czymś niezawodnym. Jej historia to nie tylko 57,76 punktów, 25 miejsce czy 11 pozycja. To opowieść o dziewczynie, która w wieku 15 lat została sama w obcym kraju, nauczyła się radzić sobie szybciej, niż planowała, przeszła przez kryzys i wciąż wraca na taflę. Bez patosu. Z doświadczeniem. Źródła: Podcast EuroSport Polska, gra.fm, se.pl
Rose Byrne błyszczy w "Kopnęłabym cię, gdybym mogła". Kim jest aktorka typowana do Oscara?
Rose Byrne – australijska gwiazda kina – zachwyca w filmie „Kopnęłabym cię, gdybym mogła”, który jutro trafi do polskich kin. Kreacja Lindy w tej mrocznej historii macierzyństwa przyniosła jej pierwszą nominację do Oscara i największe uznanie krytyków w dotychczasowej karierze, potwierdzając jej wyjątkowy talent aktorski.
Rose Byrne, pełnym nazwiskiem Rose Judith Esther Byrne, urodziła się 24 lipca 1979 roku w Sydney w Australii. Już jako nastolatka zaczęła karierę aktorską – debiutowała w filmie Dallas Doll w wieku zaledwie 15 lat. Od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją pozycję w branży filmowej, łącząc role w Australii z międzynarodowymi projektami, które przyniosły jej szerokie rozpoznanie. Aktorka, która rośnie z rolą. Rose Byrne od Australii do Hollywood Rose Byrne zaczynała w telewizyjnych produkcjach australijskich jeszcze w latach 90., pojawiając się m.in. w serialach Heartbreak High czy Echo Point. W 2000 roku zagrała w filmie The Goddess of 1967, za który zdobyła prestiżową nagrodę dla najlepszej aktorki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji – jeden z pierwszych sygnałów jej ogromnego potencjału aktorskiego. Przełomem w karierze była międzynarodowa ekspansja – Byrne wystąpiła w hollywoodzkich produkcjach, takich jak Gwiezdne wojny: Atak klonów, Troja czy X-Men: Pierwsza klasa, co ugruntowało jej pozycję w mainstreamowym kinie. Równocześnie nie stroniła od ambitnych ról dramatycznych i komediowych, pokazując ogromną wszechstronność. "Kopnęłabym cię, gdybym mogła" jako przełom w karierze Rose Byrne W filmie Kopnęłabym cię, gdybym mogła”Rose Byrne wciela się w Lindę, kobietę zmagającą się z ekstremalnymi wyzwaniami macierzyństwa i codziennych frustracji. Ta rola to doskonała mieszanka intensywnej dramatycznej ekspresji i skomplikowanej psychologicznej głębi, która już zyskała uznanie krytyków jako jedna z najważniejszych w jej karierze. Krytycy podkreślają, że film ten obala dotychczasowe stereotypy o idealnym macierzyństwie, stawiając na ekranie postać złożoną, niedoskonałą i skłonną do ekstremalnych reakcji – a aktorka stworzyła twarz, którą widz zapamięta na długo. ZOBACZ TEŻ: Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy Za tę rolę Byrne zdobyła Złoty Glob, a także triumfowała na festiwalu w Berlinie, gdzie otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia za najlepsze wykonanie w roli głównej. Co więcej, jej kreacja przyniosła jej nominację do Oscara dla najlepszej aktorki, co stawia ją w gronie najważniejszych aktorek sezonu nagród filmowych. W 2026 roku została też uhonorowana tytułem Woman of the Year przez prestiżową organizację Hasty Pudding Theatricals z Uniwersytetu Harvard, co jeszcze bardziej podkreśliło jej status gwiazdy, która nie tylko zdobywa uznanie krytyków, ale też serca publiczności na całym świecie. Ikona kina i telewizji: najważniejsze role Rose Byrne Kariera Rose Byrne jest imponująco różnorodna – z jednej strony aktorka pojawiała się w przebojowych komediach jak Bridesmaids czy Spy, a z drugiej w poważnych dramatycznych produkcjach czy horrorach (Insidious). Jej filmografia łączy filmy popularne z ambitnymi, artystycznymi projektami, co pokazuje jej szeroki zakres możliwości aktorskich. Byrne dała się też poznać telewidzom m.in. dzięki roli w serialu Damages, która przyniosła jej nominacje do prestiżowych nagród telewizyjnych. Ta wielowątkowa kariera sprawiła, że stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych Australijek w Hollywood. Rose Byrne poza kamerą: życie prywatne aktorki W przeszłości Rose Byrne związana była z australijskim scenarzystą i reżyserem Brendanem Cowellem. Para spotykała się przez sześć lat, lecz w 2010 roku ich związek przeszedł do historii. Dwa lata po rozstaniu poznała amerykańskiego aktora Bobby'ego Cannavale który skradł jej serce. Dziś para mieszka w Nowym Jorku, ma dwoje dzieci i uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych par w świecie kina, mimo że nie zdecydowali się na formalny ślub. Byrne często określa go "mężem", co pokazuje ich bliską więź. "Nie znoszę innych określeń. Łatwiej jest powiedzieć mąż lub żona. Chłopak czy dziewczyna brzmią zbyt niedojrzale, a partner albo partnerka jałowo "– mówił ukochany aktorki w rozmowie z serwisem "Vulture". Aktywna zawodowo i prywatnie, aktorka w wywiadach podkreśla, że to jej doświadczenia życiowe – zarówno te pozytywne, jak i trudne – pomagają jej w tworzeniu autentycznych i poruszających ról na ekranie. SPRAWDŹ TEŻ: Arcydzieło czy porażka? Nowe "Wichrowe wzgórza" rozgrzały krytyków do czerwoności
Danuta Szaflarska nie chciała ślubu z Rudzkim. Jego desperacki krok zaskoczył całą Warszawę
Miłość w świecie teatru i filmu bywała równie intensywna jak role odgrywane na scenie. W życiu Danuty Szaflarskiej uczucia splatały się z ambicją, niezależnością i odwagą podejmowania trudnych decyzji. Jednym z najbardziej poruszających rozdziałów tej historii była relacja z Kazimierzem Rudzkim – pełna emocji, niespełnionych nadziei i wyborów, które na zawsze zmieniły ich drogi.
Młodej Danusi mama radziła, żeby nie wychodziła za mąż do 25. roku życia, a zamiast tego wybawiła się i poznała świat. Posłuchała, bo do ślubu od początku nie było jej spieszno. Doczekała się dwóch mężów, kiedy szła do ołtarza z pierwszym, płakała, przekonana o tym, że właśnie odebrano jej wolność. Utalentowanej i urodziwej aktorce nie brakowało wielbicieli. Kochał się w niej sam premier Józef Cyrankiewicz. Z miłości do niej cierpiał także znakomity aktor, Kazimierz Rudzki. Swojego czasu o tym uczuciu było w stolicy głośno. Kazimierz Rudzki zakochał się w Danucie Szaflarskiej Kazimierz Rudzki zasłynął w środowisku teatralno-filmowym jako znakomity aktor, ceniono go za jego warsztat i bogate doświadczenie. Dzisiaj znamy go choćby z roli ojca Pawła w serialu "Wojna domowa", czy zatrzaśniętego w windzie dyrektora z filmu Tadeusza Chmielewskiego "Nie lubię poniedziałku". Zakochał się w Danucie Szaflarskiej jeszcze przed wojną, gdy był studentem Państwowego Instytutu Sztuki w Warszawie. Ich kontakt urwał się wraz z wybuchem II wojny światowej. Zobaczyli się ponownie dopiero po siedmiu latach, w Teatrze Kameralnym Domu Żołnierza w Łodzi. Aktor reżyserował tam wówczas sztukę "Spotkanie" Jeana Anouilha, a młoda Szaflarska dostała w niej główną rolę kobiecą. ZOBACZ: Była gwiazdą roku, on trzymał się w cieniu. Historia uczucia Bożeny Dykiel i Krzysztofa Wakulińskiego porusza do dziś Prywatnie miała za sobą rozwód z pierwszym mężem, pianistą Janem Ekierem. Para doczekała się córki Marysi, rozstali się tuż po Powstaniu Warszawskim. Aktorka usłyszała wówczas od męża, że powinna zrezygnować z zawodu i zająć się rodziną, domem. Nie wyobrażała sobie, że stać ją na takie poświęcenie, rozwiodła się więc z mężem i nadal rozwijała jako aktorka. Kiedy na jej drodze ponownie po kilku latach stanął Kazimierz Rudzki, stosunek do mężczyzn miała co najmniej neutralny, żeby nie powiedzieć chłodny. Nie myślała o kolejnym stałym związku, a jeśli idzie o jej kolegę z lat studenckich - zwyczajnie nie była nim zainteresowana, nie podobał jej się. Uczucie z jej strony ograniczało się zaledwie do sympatii. Danuta Szaflarska odrzuciła oświadczyny Kazimierza Rudzkiego Z kolei Kazimierz Rudzki był w aktorce zakochany po uszy. Kiedy subtelne zaloty nie dawały skutku, przeszedł do intensywniejszych działań i wręcz błagał, by z nim była. Reżyser Erwin Axer wspominał, że Rudzki kochał się mocno, "z efektami specjalnymi w rodzaju łez i kwiatów" (cytat za wp.pl). Do oświadczyn doszło aż dwa razy. "Mówiono, że to właśnie z rozpaczy po niezdobytej Szaflarskiej Rudzki oświadczył się kelnerce z nocnego lokalu. Z rozpaczy czy nie, kelnerka, panna Wala, oświadczyny przyjęła, małżeństwo doszło do skutku i było całkiem udane", pisał Gabriel Michalak, autor książki "Danuta Szaflarska. Jej czas". I rzeczywiście, w 1948 roku Kazimierz Rudzki ożenił się z Walerią Ablewską, kobietą, która pierwszej nocy, gdy się poznali, serwowała mu alkohol, aby mógł topić w nim swoje smutki. Para wzięła ślub kilka miesięcy od tego spotkania. Znajomi aktora trochę żartowali z tego związku, nie wróżąc mu wielkiej przyszłości, ale Kazimierz Rudzki był z Walą bardzo szczęśliwy aż do swojej śmierci w 1976 roku. Co do Danuty Szaflarskiej, jeszcze w końcówce lat 40. zakochała się w lekarzu Tadeuszu Orłowskim, przyjęła jego oświadczyny, ale do ślubu nie doszło. Po raz drugi wyszła za mąż dopiero kilka lat później za Janusza Kilańskiego. SPRAWDŹ TEŻ: Zawsze była niepokorna, nie przestraszyła się nawet ubeków, którzy chcieli ją zmusić do współpracy. Za swoją odwagę Bożena Dykiel nie raz płaciła wysoką cenę
Córka Meryl Streep zachwyca w serialu o Kennedych. Jest łudząco podobna do mamy
Grace Gummer wraca w wielkim stylu. W wywiadzie dla „L’Officiel” 39-letnia aktorka opowiada o roli Caroline Kennedy w „American Love Story”, miłości do Marka Ronsona i życiu u boku słynnej matki. Córka Meryl Streep jest dziś – jak sama mówi – dokładnie tam, gdzie powinna być.
Przez ostatnie lata Grace Gummer pozostawała poza medialnym zgiełkiem. Od 2022 roku, gdy promowała „Let the Right One In”, rzadko udzielała wywiadów. W tym czasie powitała dwoje dzieci z DJ-em i producentem Markiem Ronsonem, którego poślubiła w 2021 roku. Teraz wraca z rolą, która już budzi ogromne emocje. W serialu Ryana Murphy’ego „Love Story”, znanym także jako „American Love Story”, wciela się w Caroline Kennedy. „To list miłosny”. Grace Gummer o American Love Story Serial opowiada o relacji Johna F. Kennedy’ego Jr. i Carolyn Bessette-Kennedy – od ich poznania w 1992 roku aż do tragicznej śmierci w 1999 roku. Grace Gummer gra Caroline Kennedy – autorkę, prawniczkę i dyplomatkę, jedyne żyjące dziecko prezydenta Johna F. Kennedy’ego i Jacqueline Kennedy. W rozmowie dla „L’Officiel” aktorka podkreśliła: „Świat potrzebuje teraz romansu. I tym właśnie jest ten serial. To list miłosny”. Podkreśla, że nie chodziło o wierne kopiowanie gestów, ale o coś głębszego. „To, co jest dla mnie ważne przy graniu prawdziwej osoby w fikcyjnym serialu, to uchwycenie jej esencji. Uczucia, które roztaczała wokół siebie i wobec ludzi”. Przyznaje też, że przed rozpoczęciem pracy nad projektem jej wiedza była ograniczona. „Miałam bardzo niewielkie zrozumienie historii miłości Johna i Carolyn. Nie miałam pojęcia, jak ogromnej kontroli i presji byli poddani”. Czytaj też: Ikona lat 90. i syn prezydenta. Byli wymarzoną par Białego Domu. Nowy serial odsłania sekrety, o których milczano latami Dorastanie w cieniu Meryl Streep Grace Gummer jest córką Meryl Streep i rzeźbiarza Dona Gummera. Dorastała w małym miasteczku w stanie Connecticut z rodzeństwem: Henrym (46), Mamie (42) i Louisą (34). „Wychowaliśmy się w małym miasteczku, gdzie czuliśmy się bezpieczni i mogliśmy być sobą” – wspomina. „Uprawiałam dużo sportu, w weekendy jeździłam w góry, latem opiekowałam się dziećmi. Myślałam, że zostanę olimpijską pływaczką. Ze sławą stykałam się tylko podczas okazjonalnego spaceru przez lotnisko”. O rodzicach mówi z wdzięcznością: „Moi rodzice są niesamowicie silnymi, moralnie prawymi ludźmi, którzy zawsze stawiali nasze potrzeby na pierwszym miejscu. Zostałam dobrze wychowana – przez dobrych ludzi”. „Musiałam sprzeciwić się oczekiwaniom” Choć dziś jest rozpoznawalną aktorką, początkowo planowała inną drogę. Studiowała historię sztuki i język włoski w Vassar College, a następnie wyjechała do Rzymu, by pracować przy modzie i kostiumach. „Mówiłam po włosku i miałam włoskiego chłopaka. Ale kiedy poproszono mnie o zaprojektowanie kostiumów do sztuki, zrozumiałam, że nie mam żadnych pomysłów. Chciałam w niej grać. Nie mogłam zaprzeczyć swojej miłości do aktorstwa”. W 2008 roku zadebiutowała Off-Broadway w „The Sexual Neuroses of Our Parents”. „Dostałam miłą recenzję w ‘New York Timesie’ i potem wszystko ruszyło”. Nie ukrywa jednak, że nazwisko nie załatwiło wszystkiego. „To, kim jestem, otworzyło mi drzwi, ale nie zaprowadziło dalej. Musiałam sprzeciwić się temu, jak widzieli mnie inni, trochę podważyć oczekiwania”. Zobacz też: To już pewne. Meryl Streep zagra słynną wokalistkę w najnowszym filmie biograficznym. Ale na tym nie koniec. Znamy pierwsze szczegóły Miłość, która jest prawdziwa W rozmowie dla „L’Officiel” Grace Gummer zaskakuje szczerością, gdy mówi o Marku Ronsonie. „Celebrujemy naszą miłość. Mimo że chcę pozostać prywatna, będę wykrzykiwać z gór, jak bardzo kocham tego mężczyznę”. Dodaje: „Jestem romantyczką, ale nie wiedziałam, jak bardzo, dopóki nie poznałam mojego męża”. Para dba o wspólny czas – randki przy barze w Raoul’s, seanse w Film Forum czy kolacje w Le Veau d’Or. „Trzeba stawiać na prawdziwą rozmowę, która nie dotyczy kupy ani grafiku snu” – mówi z uśmiechem. Nostalgia za latami 90. i Nowym Jorkiem Rola w „American Love Story” przywołała w niej tęsknotę za przeszłością. „Myślę, że odczuwa się obecnie nostalgię za latami 90., szczególnie za Nowym Jorkiem lat 90. To był czas przed telefonami, kiedy życie było do przeżywania, a nie do nieustannego dokumentowania”. O Caroline Kennedy mówi z ogromnym szacunkiem: „Mam do niej ogromny respekt jako do matki, autorki, dyplomatki, prawniczki, siostry, żony i córki. To, co przeszła i osiągnęła, jest godne podziwu. Jestem pod wrażeniem”. „Jestem naprawdę szczęśliwa” Przed 40. urodzinami Grace Gummer nie mówi o kryzysie, lecz o wdzięczności. „Moje dwudzieste lata były zabawą. Trzydzieste były najlepsze i najtrudniejsze – mój poprzedni związek się rozpadł i myślałam, że moje życie się skończyło. Ale to doprowadziło mnie tu, gdzie jestem”. Dziś podsumowuje krótko: „Czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być w tym momencie mojego życia. I nie żartuję. Jestem naprawdę szczęśliwa”. Grace Gummer nie tylko gra Caroline Kennedy. Ona sama przeżywa własną historię miłosną – i zawodową – na własnych zasadach. Źródła: lofficielusa.com, kobieta.wp.pl, plejada.pl