Dzięki piosence "Taki jestem" znalazł żonę, Polaków zaskoczył wyznaniem o "diecie słonecznej". Stachursky kończy dziś 60 lat
W latach 90. był królem dyskotek i polskiej muzyki dance. Muzyce zawdzięcza w życiu wiele - dzięki swojej debiutanckiej piosence Stachursky rozkochał w sobie kobietę, z którą jest do dziś. Dziś, po ponad 30 latach na scenie, wciąż potrafi zaskoczyć swoich fanów. Z okazji swoich 60. urodzin "typ niepokorny" przygotował dla fanów wyjątkowy prezent.
Swoją przygodę sceniczną zaczynał w małym zespole rockowym, a później, pod aktualnym pseudonimem, próbował swoich sił jako prezenter w lokalnym radiu. Od zawsze muzyka była dla niego priorytetem. W 1994 roku wydał swój pierwszy singiel „Taki jestem”, który zapoczątkował jego karierę. Stał się niekwestionowanym królem dyskotek i muzyki z pogranicza popu, dance i disco polo, a także ikoną lat 90. Jego utwory do dziś podbijają parkiety w całej Polsce, a muzyk wcale nie zwalnia tempa swojej kariery. Niedawno można było go usłyszeć na scenie „Sylwestra z Dwójką”. Poznali się dzięki muzyce Chociaż wydawać by się mogło, że życie miłosne „Typa niepokornego” powinno opływać w romanse, Stachursky udowodnił, że jego serce od lat należy do jednej kobiety. Swoją wielką miłość – Iwonę Łaszczok – poznał właśnie dzięki muzyce. Jego przyszła żona pracowała wówczas w firmie fonograficznej, do której artysta wysłał swój pierwszy singiel „Taki jestem”. Szybko stało się jasne, że połączyło ich coś prawdziwego i po kilku miesiącach wzięli ślub. Chociaż życie gwiazd rządzi się swoimi prawami, „Typ niepokorny” ma na to jednak własną odpowiedź. Od lat skutecznie chroni prywatność swojej rodziny – zarówno żony, jak i synka Jacka Juniora. Zobacz też: Chronią swoją prywatność, razem wychowują syna. Oto historia Jacka Stachursky'ego i Iwony Łaszczok Metamorfoza, która wywołała medialną burzę Niedawno medialną burzę Stachursky wywołał swoimi wypowiedziami w mediach odnośnie do stylu życia. Fanów zaskoczył nowy wygląd artysty, zwłaszcza jego znaczący spadek wagi, przez który dla wielu stał się „nie do poznania”. O 20 kilogramów szczuplejszy muzyk zdradził, że to zasługa czerpania energii ze słońca. Chociaż nie miał na myśli tak restrykcyjnej diety jak bretarianizm, a bardziej chodziło o docenianie energii, jaką daje świeże powietrze, jego słowa zostały potraktowane zbyt dosłownie. Zapanowała medialna dyskusja nad szkodliwością takiego stylu życia. Nie zabrakło również komentarzy internautów oraz fanów, którzy poddawali w wątpliwość zdrowie gwiazdy. Stachursky musiał wielokrotnie sprostować swoje słowa, a i tak nie udało mu się w pełni uciec przed plotkami związanymi z dietą. Zobacz również: Nowe zdjęcie Stachursky'ego wstrząsnęło fanami. Nikt go nie poznał! Dbanie o zdrowie przynosi jednak zdecydowanie efekty w postaci zdrowego wyglądu. Muzyka natomiast wciąż czyni go młodym duchem. Dlatego tak trudno uwierzyć, że Stachursky jest obecny na scenie od ponad 30 lat. Dziś skończył 60 lat. Z tej też okazji przygotował wyjątkowy prezent dla swoich fanów i tego samego dnia wydał nowy utwór „Ty”. To tylko dowód na to, że król muzyki dance nie powiedział jeszcze ostatniego słowa, a wręcz przeciwnie – nie zwalnia tempa. Źródło: złoteprzeboje.pl
Dwa razy brała ślub, ale jej małżeństwa nie przetrwały. Spokój odnalazła dopiero dzięki przyjaźni ze Zbigniewem Wodeckim. Jego odejście było dla Olgi Bończyk ciosem
W tym roku, 16 stycznia, utalentowana aktorka i piosenkarka Olga Bończyk kończy 58 lat.
To jedna z tych historii, w których marzenie małej dziewczynki o byciu aktorką po prostu się spełniło, a wychowanie w ciszy nie przeszkodziło jej w karierze muzycznej. Olga Bończyk w swoim życiu musiała zmierzyć się z wieloma trudnościami. Życie zaprowadziło ją jednak w wiele pięknych miejsc — od desek teatralnych scen, przez kamery serialowe i mikrofony dubbingowe, aż po brzmienia dzielone wraz ze Zbigniewem Wodeckim. Zobacz też: Olga Bończyk pokazuje swoją najbardziej kruchą, prawdziwą stronę | Viva.pl Dzieciństwo inne niż wszystkie Jej dzieciństwo nie należało do najłatwiejszych, a już na pewno nie było tak sztampowe jak innych dzieci w jej wieku. Mała Olga, wychowywana wraz z bratem przez niesłyszących rodziców, musiała bardzo szybko dorosnąć. Tym bardziej że w pewnym momencie tłumaczenie spraw urzędowych stało się najmniejszym problemem. Prawdziwym wyzwaniem okazała się ciężka choroba nowotworowa jej mamy. Mając zaledwie 6 lat, musiała zmierzyć się z rzeczami, które często przerastają nawet dorosłych. W wywiadzie dla „Zwierciadła” wyjawiła, jak wspomina ten niełatwy czas. „Pamiętam, jak strasznie trudne były dla mnie wizyty u lekarzy z chorującą na raka mamą. Nie dość, że musiałam — bez żadnego filtra, który zwykle rodzice starają się nakładać na tego rodzaju informacje przekazywane dzieciom — usłyszeć diagnozę i rokowania, to musiałam jeszcze przekazać je mamie. To ja powiedziałam mojej mamie, że w każdej chwili może umrzeć” — zdradziła w rozmowie. Pomimo trudności Bończyk wielokrotnie podkreśla, że rodzice zbudowali jej oraz bratu Mirosławowi dom pełen ciepła i wsparcia. Mocno zależało im na sukcesie córki, a dom pełen ciszy nie przeszkodził im w wychowaniu dwójki zdolnych muzyków. Olga była bardzo blisko z obojgiem rodziców, tym trudniej było jej patrzeć na cierpiącą pod koniec życia mamę, która była jej ogromnym wsparciem. Miała zaledwie 18 lat, kiedy ją straciła. „Mieli być ze sobą na dobre i na złe” Olga nosi nazwisko po pierwszym mężu, Jacku Bończyku. Poznali się krótko po studiach i od samego początku byli w siebie wpatrzeni. Od razu było wiadomo, że ślub to kwestia czasu. Pobrali się w prima aprilis w 1994 roku i — jak aktorka wspomina — „mieli być ze sobą na dobre i na złe”. Niestety ich szczęście nieoczekiwanie przerwała choroba Jacka, która w tamtych latach nie była jeszcze tak oczywista. Początkowa agresja przerodziła się w brak chęci wychodzenia z domu. Bezsilność Olgi, a także stanowcza odmowa jej męża podjęcia terapii doprowadziły do rozwodu po siedmiu latach małżeństwa. Dziś Jacek Bończyk przyznaje, że od ponad 20 lat zmaga się z depresją. Aktorka ponownie wyszła za mąż za dziennikarza Tomasza Gorazdowskiego, jednak ich związek nie przetrwał próby czasu i zakończył się rozstaniem po zaledwie dwóch latach. Dziś Olga jest szczęśliwą singielką, z dystansem patrzącą w przeszłość. „Żaden z moich mężczyzn nie chciał dla mnie źle. Każdy starał się dawać mi jak najwięcej. A że się nie udało? Trudno. Nawet najpiękniejszy kryształowy wazon może się stłuc i nie da się go już posklejać” — przyznała przed laty w rozmowie dla VIVY!. Przyjaciel i autorytet Bratnią duszę udało jej się natomiast odnaleźć w życiu zawodowym — w postaci Zbigniewa Wodeckiego. Połączyła ich wyjątkowa przyjaźń, o której niejednokrotnie wspominała. Byli sobie bardzo bliscy artystycznie, co doprowadziło do wielu wspólnych występów i projektów muzycznych. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVY! wyjawiła, że jego śmierć przerwała pracę nad ich wspólną, planowaną od dawna płytą, do której wydania ostatecznie nie doszło. Był dla niej przyjacielem i autorytetem, dlatego jego odejście wywołało w jej życiu niemały wstrząs. Zobacz również: Olga Bończyk o świadomej bezdzietności. Nigdy nie chciała mieć dzieci | Viva.pl Życiowe meandry poprowadziły Olgę Bończyk przez wiele trudnych sytuacji i doświadczeń. Mimo że nie zawsze jej droga była usłana różami, osiągnęła niemały sukces jako aktorka i piosenkarka. W tym roku, 16 stycznia, gwiazda takich produkcji jak „Na dobre i na złe” czy „Barwy szczęścia”, a także autorka albumu „Wracam”, skończyła 58 lat. Źródła: olgabonczyk.pl, kobieta.wp.pl, tvn.pl
Jego drogę na szczyt Nanga Parbat śledził cały świat. Za swoje marzenie Tomasz Mackiewicz zapłacił najwyższą ceną.
Tomasz Mackiewicz nie cierpiał tej góry, a jednocześnie coś go do niej ciągnęło. Próbował wejść na jej szczyt aż siedmiokrotnie. Po raz ostatni w styczniu 2018 roku, kiedy wyruszył na Nanga Parbat razem z francuską himalaistką Elisabeth Revol. Ich wyprawa skończyła się sukcesem, który szybko zmienił się w dramatyczną walkę o życie, którą cała Polska śledziła z nadzieją, że "Czapkins" i jego towarzyszka bezpiecznie wrócą do domów. Ją udało się uratować, Tomasz z wyprawy nie wrócił. Gdyby nie tamta tragedia, dziś świętowałby 51. urodziny.
Większość ludzi pamięta go jako himalaistę. Ale dla bliskich Tomasz Mackiewicz był przede wszystkim oddanym mężem i kochającym ojcem. Jego żona, Anna Solska-Mackiewicz, zapytana w wywiadzie dla magazynu VIVA! o to, jak wspomina zmarłego męża, odpowiedziała: „Właściwie wspomnieniem jest Tomek w ruchu. On zawsze był w ruchu: albo jechał, albo szedł, albo biegł, albo się wspinał, albo coś robił, albo pracował, montował, składał. Taki Tomek, którego jest wszędzie pełno”. Rzeczywiście, był niemal wszędzie, bo od młodości ciągnęło do do świata. Młodości trudnej, naznaczonej uzależnieniem od narkotyków. Gdy się od nich uwolnił, jego nałogiem stały się podróże. A gdy już ta potrzeba wyruszenia w drogę stawała się tak silna, że nie mógł usiedzieć w miejscu, pakował się i ruszał. Jak wtedy, gdy pojechał w półroczną podróż do Indii i Bangladeszu. Jednak najbardziej ciągnęło go do gór. To w nich czuł się najlepiej, czuł spokój. Zobacz też: Tak Tomasza Mackiewicza zapamiętała żona: „W ostatniej wiadomości wyznał mi miłość” Jego serce biło dla gór. „Z nim było wszystko możliwe” Niektórzy twierdzą, że Nanga Parbat była jego największym marzeniem, inni — że już obsesją. I jedni i drudzy mają trochę racji. Mackiewicz uparł się, że zdobędzie tę górę. Wyprawa z 2018 roku była siódmym podejściem Tomka, a jego towarzyszki Elisabeth Revol — czwartym. Ich wcześniejsze wspólne wyprawy kończyły się tuż przed atakiem szczytowym z powodu złej pogody. Tym razem miało być inaczej. Ich marzenie się spełniło i 25 stycznia 2018 roku zdobyli upragnioną Nangę. Zwycięską chwilę przerwały mrożące krew w żyłach słowa alpinisty, które Revol zdradziła później w wywiadzie dla TVN24. Tomek miał powiedzieć na szczycie: „Eli, nie widzę, widzę cię bardzo niewyraźnie, nie widzę twojej czołówki”. Te słowa zwiastowały poważne problemy. Za spełnienie marzenia Mackiewicz zapłacił nie tylko utratą wzroku. Cenę była znacznie wyższa. Po słowach swojego wspinaczkowego partnera, wskazujących na ślepotę śnieżną, Revol wiedziała, że prawdziwym wyzwaniem będzie zejście. Schodząc ze szczytu, Tomasz zmagał się nie tylko z konsekwencjami utraty wzroku i licznymi odmrożeniami, ale też z chorobą wysokościową. To wszystko w pewnym momencie uniemożliwiło mu dalsze schodzenie. Elisabeth wezwała pomoc, informując o krytycznej sytuacji, po czym, pozostawiając kolegę w szczelinie na wysokości ok. 7200 metrów, kontynuowała wędrówkę samodzielnie. W tym czasie ekipa ratunkowa, składająca się z czterech doświadczonych himalaistów, była już w drodze. Dylemat na wysokości 6000 metrów Oczy całego świata skierowane były na akcję odbywającą się na stokach Nanga Parbat. Revol po całonocnym zejściu spotkała się z ekipą ratunkową na wysokości 6000 metrów. Ratownicy do ostatniej chwili mieli dylemat, czy ruszać dalej, aby udzielić Tomaszowi pomocy. Do samego końca wszyscy, którzy śledzili akcję, wierzyli, że uda się uratować himalaistę. Niestety z powodu surowych warunków pogodowych, a także po konsultacji z bazą pod K2, zapadła decyzja o powrocie i skoncentrowaniu się na ratowaniu przemarzniętej Revol. W rozmowie dla Gazety Wyborczej jeden z członków ekipy ratunkowej, Adam Bielecki, przyznał, że „wyruszenie po Tomka skazałoby Eli na śmierć”. Zobacz również: „Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat Dramatycznymi wydarzeniami na górze Nanga Parbat żył cały świat. Wielu mocno przeżyło śmierć Tomasza Mackiewicza, osądzając czyn Elisabeth Revol jako samolubny. Nie można jednak zapominać, że była to walka z żywiołem, wobec którego człowiek był całkowicie bezradny. Chociaż od tragedii minęło już prawie 8 lat, wciąż jest ona wspominana, zwłaszcza w okolicach daty urodzin himalaisty. Gdyby wtedy wydarzenia potoczyły się inaczej, to dziś w dniu swoich 51. urodzin, "Czapkins" z pewnością planowałby kolejną daleką podróż albo był w trakcie zdobywania jakiegoś szczytu. A może dałby już sobie spokój z górami i spokojnie patrzył, jak dorastają jego dzieci. Źródła: Gazeta Wyborcza, tygodnik.interia.pl, PolskieRadio24.pl
Dla niej porzucił wiarę, dla niego zrezygnowała z kariery. Dlaczego idealna para polskiego show-biznesu się rozpadła?
Ich historia miłości zaczęła się jak bajka – przypadkowe spotkanie, szybki ślub, wspólne marzenia. Z czasem jednak pojawiły się cienie, które zniszczyły ten obrazek. Co naprawdę wydarzyło się w związku Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego?
W oczach wielu byli parą idealną. Ale za kulisami ich relacji kryło się znacznie więcej, niż mogło się wydawać... Jak potoczyła się historia Haliny Mlynkovej i Łukasza Nowickiego? Oto ich historia miłości. Ostatnia publikacja na FB 6.01.2026 r. Pierwsze spotkanie – magia jednego wieczoru Halina Mlynkova i Łukasz Nowicki poznali się w 2002 r. w krakowskiej „Piwnicy pod Baranami”. Artystka, wtedy jeszcze wokalistka zespołu Brathanki, przybyła na promocję książki Jana Nowickiego. Wieczór prowadził jego syn, Łukasz. Spotkanie miało charakter kulturalny, jednak dla dwójki bohaterów ten wieczór stał się początkiem czegoś większego. „Zauważyłem wysoką kobietę. Właściwie miałem twarz na wysokości jej piersi. Siatkarka, koszykarka? – pomyślałem. Dopiero potem się okazało, że to 174 cm wzrostu plus szpilki, a ja zorientowałem się, że to wokalistka Brathanków. Spodobała mi się, intrygowała” – wspominał Łukasz w rozmowie cytowanej przez z polki.pl. Ich znajomość rozwijała się szybko. Z pomocą przyszedł Zbigniew Preisner, który zainicjował ich bliższy kontakt, prowokując przypadkowe rozmowy i spotkania. Podczas jednej z imprez odprawiono nawet żartobliwy „ślub” – z obrączkami z folii aluminiowej i fałszywym księdzem. Choć zabawny, ten gest zapoczątkował prawdziwe uczucie. ZOBACZ TEŻ: 30 lat miłości, jeden moment prawdy. Co wydarzyło się za kulisami życia Walewskiej? Związek na pełnych obrotach Łukasz, mimo że mieszkał w Warszawie, coraz częściej bywał w Krakowie. Początkowo połączyła ich przyjaźń, lecz uczucie przyszło niespodziewanie szybko. Święta Bożego Narodzenia spędzili już razem, a po kilku miesiącach zdecydowali się na ślub. Ceremonia odbyła się w rodzinnych stronach Haliny na Zaolziu. Jako że wokalistka była wyznania ewangelickiego, Łukasz zdecydował się zmienić religię – zrobił to z miłości. Pobrali się w sierpniu 2003 r. Kilka miesięcy później na świat przyszedł ich syn, Piotr. Publicznie prezentowali się jako para idealna. Często razem, uśmiechnięci, zgrani. W 2007 r. Łukasz w rozmowie z „Galą” z czułością opowiadał o Halinie: „Ideałem kobiety jest zdecydowanie Halina. Wyobraź sobie bukiet kwiatów, który został zerwany jakiś czas temu i nadal nie więdnie. Wciąż jest piękny i soczysty. Taka jest właśnie Halina. Czeszka, ale Polka. Piękna kobieta”. Cień codzienności i cena sukcesu Z czasem jednak życie rodzinne zaczęło zderzać się z codziennymi wyzwaniami. Halina poświęciła swoją karierę, by zająć się synem – decyzja, która kosztowała ją wiele emocjonalnie. „Od narodzin Piotrusia żyję z ciągłymi wyrzutami sumienia. [...] Kiedy jestem z nim, to myślę o uciekającym czasie, o niewykorzystanych szansach, o tym, że nie realizuję się zawodowo. [...] Muszę wyjeżdżać, poznawać świat, tęsknić, tulić się i płakać po powrocie z radości. Nie umiem inaczej” – mówiła w „Gali”. Równolegle Łukasz angażował się w wiele projektów zawodowych – seriale, programy telewizyjne, prowadzenie „Pytania na śniadanie”. Coraz rzadziej bywał w domu. „Stanowczo za mało czasu poświęcam Piotrkowi. To moja wina. [...] Kocham mojego syna, ale to wcale nie znaczy, że mam mu poświęcać cały wolny czas” – przyznał szczerze w tym samym magazynie. Rozstanie, które zaskoczyło wszystkich Ich małżeństwo, choć pozornie idealne, zaczęło się chwiać. Gdy w 2012 r. ogłoszono rozwód, opinia publiczna była w szoku. Para nigdy nie ujawniła oficjalnych powodów rozstania. Pojawiały się spekulacje, ale żadne z nich nie komentowało medialnych doniesień. Choć nie są już razem, dziś oboje mówią o sobie z szacunkiem. Halina w rozmowie z JastrząbPost przyznała: „Żyjemy bardzo osobnymi życiami. On ma swój świat, ja mam swój świat. Ja myślę, że ludzie nie powinni już sobie wchodzić w drogę i tego się trzymamy. Nasz syn jest już pełnoletni. Oni się spotykają, umawiają. To już idzie poza mną”. Łukasz z kolei w rozmowie z „Taka jak Ty” dodał: „Halina jest matką mojego syna. Co za tym idzie, jedną z najważniejszych osób, jakie spotkałem w moim życiu. [...] Jeżeli z kimś spędzasz 10 lat swojego życia, a potem źle o nim mówisz, bądź źle go traktujesz w swoich wspomnieniach, to jakbyś źle traktował samego siebie”. Nowe rozdziały w ich życiu Dziś każde z nich ułożyło sobie życie na nowo. Łukasz w 2016 r. ożenił się z Olgą Paszowską, z którą tworzy rodzinę. Halina z kolei po kilku trudnych relacjach znalazła szczęście u boku Marcina Kindli. Para również doczekała się dziecka. Choć ich wspólna historia dobiegła końca, oboje potrafią mówić o niej z godnością i spokojem. To rzadkość w świecie show-biznesu, gdzie każde rozstanie staje się sensacją. Mlynkova i Nowicki udowadniają, że można inaczej – z klasą, wdzięcznością i szacunkiem. SPRAWDŹ TEŻ: Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki
Miał być gwiazdą jednego sezonu, a śpiewa już 12 lat. 1 stycznia Dawid Kwiatkowski zacznie zupełnie nowy etap swojego życia
Rok. Tyle miała trwać jego kariera. Wbrew tym przepowiedniom Dawid Kwiatkowski nie został "królem jednego przeboju", który zniknął tuż po tym, jak się pojawił. Hitów na koncie ma mnóstwo, a z każdym rokiem rośnie grono jego wielbicielek. I trudno się dziwić, bo żaden artysta nie dba tak o swoje fanki. Tuż przed świętami jedną z nich zaprosił do Warszawy na świąteczny jarmark. Z okazji swoich 30. urodzin, które obchodzi 1 stycznia, też zapewne wymyśli jakąś niespodziankę.
Rok 2025 był dla niego wyjątkowy. Nie tylko z powodu ważnych projektów, w które się zaangażował. Nie tylko dlatego, że spełnił swoje marzenie i zaśpiewał na nowej płycie swojej idolki Maryli Rodowicz. Koniec ubiegłego roku dla Dawida Kwiatkowskiego jest też symbolicznym końcem pewnego etapu w życiu. W nowy, 2026 rok, artysta wszedł jako trzydziestolatek. Nie można wierzyć wróżbom Na polskiej scenie muzycznej pojawił się już jako nastolatek. Zaczynał w zespole Two of Us, ale szybko zdecydował się na karierę solową, wzorem starszego brata. Do Michała, który robi karierę we Francji, był porównywany. Częściej jednak mówiono, że jest polską wersją Justina Biebera z uwagi na podobny wiek oraz wygląd. Mało kto jednak wierzył, że Dawid Kwiatkowski podbije scenę muzyczną. Nawet sam szef jego wytwórni był przekonany, że jego kariera potrwa zaledwie rok, co artysta zdradził w wywiadzie dla „Vivy”. Mylił się. Od premiery jego debiutanckiego singla minęło już ponad 12 lat. Przez ten czas Kwiatkowski, komponował, pisał teksty, nagrywał piosenki, wydawał albumy i zdobywał coraz większe uznanie. Dziś nie tylko tworzy muzykę, ale też wspiera innych jako juror. Najpierw w programie „The Voice of Kids”, a od 2025 roku w „Must Be the Music”. Zobacz również: Maryla Rodowicz nie zaśpiewała na telewizyjnym koncercie kolęd. Zamiast tego zorganizowała własny. I to w jakim towarzystwie Wciąż na fali sukcesu, który miał się nie wydarzyć Dziś już nikt nie mówi, że "Kwiatkowski się kończy". Piosenkarz cały czas pokazuje bowiem, że ma sporo pomysłów i jeszcze więcej energii, by je realizować. W grudniu 2024 roku premierę miał singiel „Wielka woda”, będący wynikiem współpracy z Marylą Rodowicz. Piosenka znalazła się na nowym albumie artystki „Niech żyje bal”. Niespełna dwa miesiące później Dawid wydał kolejny singiel „Proszę tańcz”, tym razem nagrany razem z Kayah. W 2025 roku opublikował także solowy utwór „Pali się niebo”, którym promował swoją trasę koncertową. A gdy wydawać by się mogło, że sukcesów już dość, Kwiatkowski ponownie zaskoczył fanów, tworząc singiel „Dalej, dalej!” na potrzeby promocji filmu „Chopin, Chopin!”. Świąteczny prezent Dawid znany jest ze swojej spontaniczności, która przejawia się nie tylko w szczerych wywiadach, ale także w wadze, jaką przykłada do relacji z fanami. Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia, aby okazać wdzięczność swoim słuchaczom, a także pokazać, że są dla niego największym wsparciem, wpadł na szalony pomysł i odszukał Natalię, fankę, która spędziła 78 tysięcy minut na słuchaniu wyłącznie muzyki Kwiatkowskiego. By jej za to podziękować, zaprosił ją na świąteczny jarmark pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie i wręczył bilet na swój koncert na Torwarze. Wyjątkowy gest artysty pokazuje, jak wiele znaczą dla niego jego słuchacze i jak bardzo Dawid kocha „szaleństwo”. Zobacz też: Nie uwierzysz, kto napisał tekst do piosenki z filmu „Chopin, Chopin!”. Tylko on mógł to zrobić. Fani są zachwyceni Noworoczne życzenia Gdy się patrzy na listę jego dokonań, trudno uwierzyć, że osiągnął aż taki sukces przed trzydziestką. Łatwo za to uwierzyć, że jako trzydziestolatek za bardzo się nie zmieni i pozostanie pełnym optymizmu i szaleństwa wokalistą, który wciąż ma ochotę tworzyć i dzielić się swoją muzyką z fanami. I nie tylko muzyką. Jest niemal pewne, że kiedy 1 stycznia 2025 roku wszyscy będą snuli noworoczne plany, Dawid będzie myślał o tym, jaki prezent podarować fanom z okazji swoich 30. urodzin.
Kochały się w nim najpiękniejsze aktorki, ale dla niego liczyła się tylko jedna. Wspominał ją do końca życia
Przystojny, piekielnie zdolny, wszechstronny. Val Kilmer miał wszystko, by zostać gwiazdą Hollywood. Przez lata grał w wielkich produkcjach, a jego kreacje Batmana i Jima Morrisona przeszły do historii kina. Głośno o nim było jednak nie tylko z powodu ról filmowych, ale też burzliwego życia prywatnego. Aktor ożenił się tylko raz, ale romansował z najpiękniejszymi kobietami w Hollywood. Pod koniec życia, gdy zmagał się już z nowotworem, czule wspominał swój związek z Angeliną Jolie i Daryl Hannah.
W tym roku pożegnaliśmy wiele legend kina. Jedną z nich był Val Kilmer, który zmarł 1 kwietnia w wieku 65 lat. Ostatnie lata jego życia naznaczyła walka z wyniszczającą chorobą. Zanim jednak ze względu na stan zdrowia usunął się w cień, stworzył wiele wybitnych kreacji aktorskich i zdobył serca najsławniejszych ikon Hollywood. Odtwórca roli Batmana i Jima Morrisona Val Kilmer już jako nastolatek błyszczał talentem, który zwiastował, że stanie się ikoną kina. Mając zaledwie 17 lat został przyjęty do jednej z najbardziej prestiżowych szkół aktorskich w USA, czyli Juilliard School w Nowym Jorku. Szybko zaczął grać w teatrze, ale na debiut przed kamerą musiał czekać aż siedem lat. Ale gdy w 1984 roku pojawił się na ekranie w komedii „Top Secret!”, jego kariera natychmiast nabrała tempa. Widzom dał się poznać jako wszechstronny aktor, który nie boi się żadnej roli i poradzi sobie z każdym gatunkiem. Złotym okresem w jego karierze były lata 90., kiedy to odegrał główne role w filmach „The Doors” oraz „Batman Forever”. Zobacz też: Val Kilmer nie żyje. Odtwórca ról Batmana i Jima Morrisona miał 65 lat Miłość na planie Jedna z pierwszych ważnych produkcji w karierze Kilmera przyniosła też ważną zmianę w jego życiu prywatnym. Chodzi o film „Willow” reżyserowany przez Rona Howarda. Na planie tego kultowego dziś dzieła Val poznał brytyjską aktorkę Joanne Whalley. Bardzo szybko zaczęli się spotykać i już po paru miesiącach postanowili sformalizować swój związek. Ślub wzięli 28 lutego 1988 roku. Rok później ponownie wystąpili u swojego boku na dużym ekranie w filmie „Zabij mnie jeszcze raz”. W 1991 roku urodziła się ich córka Mercedes, a cztery lata później syn Jack. Jedyne małżeństwo, mnóstwo romansów Narodziny chłopca nie naprawiły jednak relacji między Kilmerem i jego żoną. Ich małżeństwo przeżywało wtedy poważny kryzys, którego nie udało im się pokonać. Gdy Jack miał zaledwie kilka miesięcy, Val i Joanne rozwiedli się. Powodów rozstania para nie ujawniła, wiadomo jednak, że aktor na zawsze zraził się do małżeństwa. Nigdy już nie wziął ślubu, choć okazji nie brakowało, bo kochały się w nim najpiękniejsze gwiazdy Hollywood. Kilmer spotykał się między innymi z Michelle Pfeiffer, Angeliną Jolie, Cher, Cindy Crawford i Daryl Hannah. Media rozpisywały się też o jego romansie z Paris Hilton, Winoną Ryder i polską aktorką Izą Miko, którą aktor poznał podczas pracy na planie „Double Identity”. Ze wszystkich kobiet, z którymi się spotykał, najważniejsze dla niego były dwie. Jedna z nich to Angelina Jolie. „Zostałem uratowany przed lodowatym piekłem samotności przez anioła. Być może najbardziej uduchowionego i poważnego ze wszystkich. Angelina. Kiedy ludzie pytają mnie, jaka jest Angelina, zawsze mówię, że jest jak inne kobiety i inne gwiazdy, ale po prostu bardziej. Bardziej cudowna. Bardziej mądra. Bardziej tragiczna” - pisał o niej w wydanych pod koniec życia pamiętnikach „I'm Your Huckleberry: A Memoir”. Ale to nie Jolie była największą miłością jego życia. Jego sercem na zawsze zawładnęła inna hollywoodzka piękność, Daryl Hannah. Rozstania z nią żałował do końca życia. „Cierpiałem na bóle serca. Ale to Daryl bolała mnie najbardziej. Wiedziałem, że będę ją kochał całym sercem już zawsze i ta miłość nie straciła na sile. Nadal jestem zakochany w Daryl. Kiedy zerwaliśmy, płakałem codziennie przez pół roku” - zwierzał się we wspomnianej książce. Powrót Icemana po 36 latach Wspomnienia wydane w postaci książki „I'm Your Huckleberry: A Memoir” Kilmer zaczął spisywać po tym, jak w 2014 roku zdiagnozowano u niego nowotwór gardła. Choroba zmieniła jego życie, przetrąciła spektakularną karierę. Mimo wieloetapowego leczenia u najlepszych specjalistów aktor słabł z roku na rok, z czasem stracił też zdolność mówienia. Mimo to, w 2022 roku, dał się namówić na powrót do jednej ze swoich najsłynniejszych ról i zagrał Icemana w kontynuacji filmu „Top Gun”. Był to jeden z ważniejszych występów w jego karierze i swoista klamra, ponieważ wrócił do swojego bohatera po 36 latach, kiedy to w 1986 roku zagrał w pierwszej części filmu. Zobacz również: Ujawniono oficjalną przyczynę śmierci Vala Kilmera. Media odkryły nowe fakty, tak wyglądały jego ostatnie chwile Wciąż żywy w pamięci Mimo walki i leczenia Val zmarł 1 kwietnia 2025 roku na zapalenie płuc, o czym poinformowała media jego córka Mercedes. Mimo że małżeństwo aktora z Joanne nie przetrwało próby czasu, była żona wspierała go do końca. W ostatnich latach Kilmer miał też oparcie w dzieciach. Jak podkreślał, zawsze starał się mieć z nimi dobrą relację, a w trudnym momencie jego życia ich więź jeszcze bardziej się umocniła. 31 stycznia 2025 roku obchodziłby 66. rocznicę urodzin i mimo że nie ma go wśród nas, wciąż jest żywy w pamięci i na ekranach.
Chciała odejść, zmuszono ją do urodzenia. Na długo zerwała kontakt z dzieckiem
Dziś świat żegna prawdziwą ikonę i przypomina niezwykłe historie jej życia.
Brigitte Bardot uznaje się za jedną z najpiękniejszych blondynek w historii kina. Poza Marilyn Monroe nie miała żadnej konkurencji. Zachwycała i wywoływała skandale... Nigdy nie brakowało jej niczego z wyjątkiem miłości. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem. Aktorka nigdy również nie ukrywała, że macierzyństwo ją przerasta. Została zmuszona przez bliskich do urodzenia syna, jednak po porodzie zrzekła się do niego praw. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Z czasem usunęła się w cień i mówi się, że dzięki temu ocaliła swoje życie... Dlaczego? Poznaj niezwykłą historię Brigitte Bardot. Dlaczego nadal jest fascynująca, a ludzie wciąż marzą, by ją zobaczyć? Przypominamy tekst Agnieszki Dajbor, który ukazał się w VIVIE! w lipcu 2022 roku. [Ostatnia aktualiazacja: 28.09.2024 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 28.12.2025] View Ediplayer on the source website Historia ikony. Brigitte Bardot kiedyś i dziś Brigitte Bardot ma dzisiaj 90 lat. Mieszka w Saint-Tropez, w domku przy swojej posiadłości La Madrague położonej nad brzegiem morza, na słynnym Lazurowym Wybrzeżu. Brigitte uwielbia ten kawałek Francji. Napisała kiedyś piosenkę „La Madrague”, śpiewała w niej, że tęskni za latem, słońcem, wiatrem, który czuła we włosach. W czasie wakacji płyną tędy statki wycieczkowe, a turyści spoglądają na wybrzeże i wypatrują słynnej B.B. Ona jednak od lat raczej chowa się przed światem, niż pokazuje. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzi. „Wyskakują z krzaków i z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Nie lubiła wielbicieli biegających za nią na festiwalach. „Wiem, co to znaczy być ściganą”, żaliła się. Ostatnio jednak dała o sobie znać, zaskoczyła i wzruszyła świat swoim listem do Ukraińców. „Ze łzami w oczach podziwiam odwagę wszystkich tych wspaniałych ludzi, którzy z godnością i siłą walczą o swój kraj. Cóż za przykład dla tego tchórzliwego świata!”, pisała. Dziękowała także za ratowanie zwierząt: „Wzruszyłam się do łez, gdy zobaczyłam Ukraińców uciekających ze swoimi zwierzętami, byłam pod wrażeniem ich miłości do nich, to było jak cud, który pokazał, że ludzie wciąż mają współczucie i szacunek dla zwierzęcego życia, zwłaszcza w dramatycznych momentach! Dziękuję”. Obrona praw zwierząt wypełnia jej życie od niemal 40 lat. W latach 70., kiedy zaczynała swoje akcje, była traktowana przez media jak ekscentryczna gwiazda. Może dlatego zapomnieliśmy o prawdziwych dokonaniach B.B. w ekologii, na przykład zakazie importu foczych skór (kolejne państwa Europy wprowadzały go z oporami, we Francji został on uchwalony dopiero w 1992 roku!). To w dużej mierze dzięki B.B. nikomu już nie przychodzi do głowy popisywać się futrem z małych foczek. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza”, mówi aktorka i dzisiaj wydaje się to oczywiste, chociaż przed laty wcale takie nie było. Czy wspomina czasy, kiedy świat kręcił się wokół niej? Kilka lat temu powiedziała w rozmowie dla brytyjskiego „Guardiana”, że jest szczęśliwsza niż dawniej. Przestała być gwiazdą, ale uratowała swoje życie. Nie przejmuje się nawet starością. Piękno było dla niej darem, ale nie przyniosło szczęścia. Posiadłość La Madrague pod Saint-Tropez to dzisiaj niemal muzeum, dom, w którym zapisana jest historia jej życia, długiego i pełnego dziwnych zakrętów. Czytaj też: Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła Brigitte Bardot: dzieciństwo, rodzina Historia Brigitte Bardot to na pewno nie jest opowieść o biednej dziewczynie, która za ostatni grosz kupiła bilet do Hollywood. Bardot pochodzi z bogatej rodziny przemysłowców, do szkoły chodziła w „szesnastce” – najbogatszej dzielnicy Paryża. Nigdy niczego jej nie brakowało, może poza miłością. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem, matka faworyzowała młodszą córkę Mijanou. To był katolicki, tradycyjny i restrykcyjny dom. Do dzieci nie mówiono po imieniu, tylko oficjalnie, per „vous”. Dziewczynki nieraz przywoływano do porządku szpicrutą. Brigitte zapamiętała jej świst i ból policzka po uderzeniu. Miała ukochanego króliczka Noirauda, kiedyś rodzice podali go jej na obiad. Może dlatego po latach powiedziała: „Odkąd poznałam ludzi, kocham tylko zwierzęta”. Wiele razy widziała, jak rodzice się kłócą, choć oficjalnie uchodzili za dobre małżeństwo. W domu oczekiwano, że będzie tancerką klasyczną, zresztą obie z siostrą brały lekcje baletu u byłego carskiego baletmistrza Borysa Kniaziewa. W wieku 15 lat trafiła na okładkę francuskiego „Elle”, zaproponowała to przyjaciółka jej rodziców, redaktorka młodzieżowych wydań pisma. Pośrednio dzięki temu została aktorką. Na okładce zobaczył ją Roger Vadim i zapragnął spotkać śliczną nastolatkę. Zobacz też: Plotkowano o ich gorącym romansie. Alain Delon zajmuje w jej sercu szczególne miejsce Brigitte Bardot i Roger Vadim: historia miłości Kiedy poznali się z Rogerem Vadimem, ona miała 16 lat, on 22. Rodzice kazali jej przerwać ten romans. Zareagowała radykalnie – włożyła głowę do pieca i odkręciła gaz. Na szczęście w porę zjawiła się matka. Żeby ożenić się z Brigitte, Roger Vadim musiał przejść na katolicyzm, bo tego zażądała rodzina przyszłej gwiazdy. Zrobił to i w 1952 roku poprowadził 18-letnią piękność do ołtarza. Potem on próbował reżyserii, ona grała jakieś małe rólki, oboje czekali na sukces. Przyszedł w 1956 roku. Film Vadima „I Bóg stworzył kobietę” niemal w ciągu jednego dnia wyniósł Brigitte Bardot na szczyty popularności. Krytycy pisali, że jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć, żeby w nie uwierzyć. Została okrzyknięta symbolem seksu, cudowną femme-enfant (kobietą dzieckiem), najpiękniejszą blondynką świata. Nie było chyba w europejskim kinie gwiazdy, która mogłaby z nią rywalizować. Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Anouk Aimée były piękne, ale żadna nie budziła podobnych emocji. Kiedy Brigitte pojawiała się na bulwarze Croisette w Cannes, korkowały się ulice. Na festiwalu filmowym w Wenecji jej pojawienie się wywołało niemal zamieszki. „Brigitte Bardot włada tłumem”, podkręcali nastrój dziennikarze. „Ona chodzi tak lubieżnie, że święty sprzedałby duszę diabłu, by ją zobaczyć”, pisała Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, partnerka Jeana-Paula Sartre’a. Jej dzikie, zmysłowe mambo, które tańczyła w filmie Vadima, stało się manifestem wolności. To były przecież czasy, kiedy kobiety obowiązywała zasada „Kinder, Küche, Kirche” (dziecko, kuchnia, kościół). A powszechnym strojem była garsonka. Brigitte bawiła się nagością, pokazywała nogi, ramiona, szokowała w bikini. Uwodziła, kogo chciała, żyła, jak chciała, mówiła: „Jestem, jaka jestem”. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Uwielbiała ją młodzież, nie znosiła tradycyjna Francja. Kiedy po raz pierwszy pojawiły się inicjały B.B.? Po premierze filmu „I Bóg stworzył kobietę” przeciwnicy skandalizującego obrazu wieszali w Paryżu plakaty z napisem: „Bóg stworzył kobietę, ale diabeł wymyślił B.B.”. Deszcze róż w Saint-Tropez Brigitte triumfowała, a jej stolicą stało się Saint-Tropez. Na przełomie lat 50. i 60. mała rybacka wioska zmieniła się w najmodniejszy kurort na świecie. Do mariny zaczęły przypływać jachty milionerów, w klubach i dyskotekach pojawili się playboye, na plaży odpoczywały gwiazdy: amerykańska seksbomba Raquel Welch, piękna Romy Schneider i Alain Delon, przyjeżdżał Roman Polański, David Niven, Mick Jagger ze swoją pierwszą żona Biancą, David Bowie. Brigitte Bardot najlepiej bawiła się tu ze swoim trzecim mężem Gunterem Sachsem – miliarderem, spadkobiercą fortuny Opla, playboyem, który chwalił się, że nie przepracował ani jednego dnia. Miał za to fantastyczne pomysły na zabawę, na przykład podpalanie plaży. Ale miał też gest – któregoś dnia na posiadłość La Madrague spadł deszcz róż. Sachs kazał zrzucić kwiaty z helikoptera na dowód swoich uczuć. To wydarzenie przeszło do legendy miasta. Brigitte Bardot: kochankowie i romanse Lista mężów i kochanków Bardotki jest imponująca (podobno miała stu kochanków). Była żoną Rogera Vadima, gdy romansowała z aktorem Jeanem-Louisem Trintignantem, a przy okazji z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Była żoną Guntera Sachsa, kiedy przeżyła krótki, ale intensywny związek z wielkim bardem Serge’em Gainsbourgiem. Poprosiła go, by napisał dla niej najpiękniejszą piosenkę miłosną. Tak powstał wielki erotyczny przebój „Je t’aime, moi non plus”. Śpiewali go w duecie, a kiedy parę lat później usłyszała Serge’a w duecie z Jane Birkin, ogarnęła ją zazdrość: „Myślałam, że od tego umrę”, wspominała. Ale zostawiła go, choć on kochał ją do końca życia. „Świat jest mały i tak wszyscy spotkamy się w łóżku”, żartowała. Mówiła też, że miłość trwa tyle, na ile zasługuje. W czasach, gdy świat zachwycał się wolnością seksualną, miłosne podboje blond modliszki nikogo nie gorszyły. Brigitte Bardot o macierzyństwie Granicę przekroczyła dwa razy. Po raz pierwszy w latach 70., kiedy wydała swoje pamiętniki „Inicjały B.B.”. Zwierzyła się w nich ze swoich uczuć macierzyńskich. Nigdy nie kryła, że nie odnajduje się w roli matki. Nie chciała mieć dziecka, ale drugi mąż, aktor Jacques Charrier i rodzina zmusili ją, by urodziła. Wspominała, że gdy była w ciąży, myślała o swoim dziecku jako o nowotworowej narośli, biła się w brzuch i brała marihuanę, bo chciała spowodować poronienie. Niemal od razu po porodzie zrzekła się praw do dziecka, co jednak zbulwersowało nawet jej wielbicieli. Swoje uczucia macierzyńskie opisała w tak drastyczny sposób, że jej syn Nicolas-Jacques podał ją do sądu, żądając odszkodowania (dostał je), i zerwał wszelkie kontakty. Drugim szokiem było jej ostatnie, czwarte małżeństwo. W 1992 roku poślubiła Bernarda d’Ormale’a, prawicowego polityka, doradcę faszyzującego Frontu Narodowego. W wyborach głosowała na Marine Le Pen. Nagle zaczęła opowiadać, że we Francji jest za dużo muzułmanów, w 2004 roku została skazana na karę grzywny za podżeganie do nienawiści rasowej. Wielu Francuzów pytało: gdzie się podziała Brigitte? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJCJqkz-82dd588.jpg" width="1600" height="2389" alt="Brigitte Bardot presente son fils Nicolas Charrier en exclusivite a deux photographes de presse, en janvier 1960 --- Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960,Image: 659337619, License: Rights-managed, Restrictions: Content within this photograph may require additional clearances (eg: trademark and personality rights) depending on Licensee's specific use of material, which may include book and magazine cover use.;Personality rights must be cleared for commercial use - Please contact us; Permission required for non-editorial use (inc book and magazine covers). Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Jerome Brierre / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960" /> Brigitte Bardot z synem, styczeń 1960 rok Brigitte Bardot: z dala od sławy. Jak dziś wygląda jej życie? Brigitte Bardot zmieniała się, zmieniał się świat i Saint-Tropez. Pozostało wprawdzie luksusowym kurortem, ale w latach 90. zaczęli tam zjeżdżać tak zwani nowi ruscy, w marinie cumowały jachty oligarchów. Dom nieopodal La Madrague kupiła Tatiana Jelcyn, córka byłego prezydenta Rosji. Brigitte Bardot zrezygnowała z kariery w 1973 roku. Była wtedy ciągle boginią. Dlaczego odeszła? Zestarzała się, wypaliła… W wywiadach opowiadała, że sława ją zniszczyła, a życie gwiazdy okazało się puste. „Tylko grałam, śpiewałam, tańczyłam”, mówiła, jakby to było nic. „Nie wierzyłam, że życie mogło być tak bezsensowne”, powiedziała w jednej z rozmów. Biografowie B.B. uważają, że była trochę podobna do Marilyn Monroe, do której zresztą czuła nić sympatii. Obie czuły się w dzieciństwie odrzucone, obie mimo wielkiego powodzenia były niepewne swojej wartości. Bardotka mówiła, że czuła się brzydka. Obie były rozchwiane emocjonalnie, szukały miłości. Brigitte, podobnie jak Marilyn, miała próby samobójcze, jedną z nich w 1960 roku u szczytu powodzenia. „Kiedy przeżywasz tak intensywne chwile jak ja, zawsze trzeba zapłacić rachunek”, tłumaczyła. Nie miała jednak aż tak autodestrukcyjnych skłonności – nie brała garściami leków i nie zapijała ich szklankami wódki. Chyba naprawdę uratowała swoje życie, kończąc karierę. Może przypadek Marilyn był dla niej ostrzeżeniem. „Wielkie aktorki rzadko dożywają długich lat”, pisała. Wierna i pełna miłości okazała się tylko dla zwierząt. W 1986 roku założyła Foundation for the Welfare and Protection of Animals. Jej działania miały naprawdę duży wpływ na polepszenie warunków bytowych wielu gatunków. Brigitte Bardot nie żyje 28 grudnia 2025 roku świat obiegła smutna informacja. W wieku 91 lat odeszła Brigitte Bardot, ikona ina oraz wielka miłośniczka zwierząt. Aktorka zmarła w szpitalu, zmagała się od lat z problemami zdrowotnymi. CZYTAJ TAKŻE: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka… Jaka jest Brigitte Bardot? View oEmbed on the source website
Bez niego nie ma świąt. Prawdziwa historia Świętego Mikołaja zaskakuje
Święty Mikołaj nie zawsze był grubym panem w czerwonym kubraku. Zanim stał się ikoną świąt, był biskupem, buntownikiem i… problemem dla cesarzy. Jego prawdziwa historia jest dużo bardziej zaskakująca, niż myślisz.
Grubawy starszy pan z długą brodą. Kochają go wszyscy, nie tylko dzieci, które co roku przysyłają mu 700 tysięcy listów. Bez niego nie ma świąt, bo nawet ci, którzy nie wierzą w jego istnienie, chętnie przyjmują prezenty. Święty Mikołaj. Skąd się wziął? Gdzie mieszka? I kto go ubrał w ten śmieszny czerwony kubraczek? Sprawdzała Katarzyna Sielicka. CZYTAJ TEŻ: Wigilia 2022: tak obchodzą ją gwiazdy! Państwo Lewandowscy, Natalia Kukulska, Dominika Gwit... Kim naprawdę był Święty Mikołaj? Ta historia nie jest bajką Nieprzyjaciel ludzkości doznaje porażki podczas każdej uroczystości ku czci świętych, ale w największy gniew wprawia go święto Świętego Mikołaja, ponieważ jest ono obchodzone na całym świecie”, stwierdził cesarz Leon VI, który władał w Konstantynopolu w IX wieku. Ludność miasta po raz kolejny hucznie obchodziła 6 grudnia – dzień upamiętniający śmierć biskupa Mikołaja z Myry, świętego i cudotwórcy. Jego zasług przecenić nie sposób. Co prawda nie wiadomo, czy istniał naprawdę, ale nawet gdyby nie istniał, niczego by to nie zmieniło, bo wszelkie próby przerwania kultu Mikołaja na przestrzeni wieków kończyły się fiaskiem. Czym się zasłużył? Był biskupem Myry, miasta leżącego na terenie dzisiejszej Turcji, jedynym synem bogatych i pobożnych rodziców. Po ich śmierci rozdał majątek biednym, wyrzekł się używek, kobiet, a i całe swoje życie poświęcił Bogu. Od czasu do czasu dokonywał cudów. Kiedyś zdarzyło mu się mieszkać obok bogacza, ojca trzech córek, który wyśmiewał jego pobożność i skromność. Do czasu. Gdy bogacz popadł w finansowe tarapaty, postanowił oddać córki do domu publicznego. Mikołaj stanął w obronie cnoty dziewcząt. Nocą przez komin wrzucił do domu trzy sakiewki z pieniędzmi, które wpadając, rozsypały się i wpadły do suszących się przy kominku butów i skarpet. Kominek, skarpety, zimowa noc, niespodziewane dary… Brzmi znajomo? No właśnie. Jak Święty Mikołaj przepłynął ocean i trafił do Ameryki Mikołaj w szkarłatnym stroju biskupa z mitrą i pastorałem pojawił się później w Holandii jako Sinterklaas. Przybywał w pierwszą sobotę po Dniu Świętego Marcina z Hiszpanii parowym lub żaglowym statkiem, a towarzyszył mu czarnoskóry wesołek w stroju pazia – Zwarte Piet, który taszczył wór prezentów. Tak jest do dziś. Holenderskie dzieci dostają drobne prezenty aż do 6 grudnia, kiedy to Sinterklaas przynosi im największy prezent. Ponad 200 lat temu tradycja wraz z osadnikami przekroczyła ocean i rozpowszechniła się w Nowym Amsterdamie – późniejszym Nowym Jorku. Nie obyło się bez kontrowersji. Pobożni protestanci burzyli się, nazywając bożnonarodzeniowe zwyczaje „katolickim oszustwem”. Mimo to święta z ich rodzinną atmosferą i brodatym Mikołajem zyskiwały coraz większą popularność. Jak narodziła się legenda o saniach, reniferach i elfach Sam święty również zaczął obrastać w piórka. Dorobił się całego orszaku – sań z ośmioma reniferami i gromadki elfów. Zawdzięcza to amerykańskiemu profesorowi Clementowi Clarke’owi Moore’owi, który w śnieżny zimowy dzień w 1823 roku udał się saniami na zakupy. Przedświąteczna atmosfera zainspirowała go do napisania wiersza „Noc wigilijna”. Mikołaj przylatuje w nim nad dom, w którym śpią grzeczne dzieci. Przez komin wchodzi do wnętrza, umieszcza prezenty w skarpetach, spotyka gospodarza, z którym żegna się słowami: „Wszystkim wesołych świąt życzę i dobrej nocy”. Przyjaciel profesora przesłał wiersz do gazety, która go opublikowała, jednak autor, poważny naukowiec, nie chciał się początkowo przyznać do napisania utworu. Kilka lat później przekonały go do tego właśnie dzieci, dla których stworzył „Noc wigilijną”. Wizja Mikołaja, starego przyjaznego elfa, rozpowszechniła się tymczasem tak bardzo, że do autorstwa wiersza przyznał się też inny poeta Henry Livingston Jr. Dziś istnieją cztery rękopisy „Nocy wigilijnej”, trzy z nich znajdują się w muzeach, czwarty z autografem Moore’a, pochodzący z 1860 roku, został kupiony na aukcji w Nowym Jorku w grudniu 2006 przez pewnego prezesa z branży medialnej. Zapłacił 280 tysięcy dolarów. Dlaczego Święty Mikołaj nosi czerwony strój Sanie, elfy i renifery przylgnęły do Mikołaja na dobre. „Stylizację”, którą znamy dziś, zawdzięcza grafikowi Fredowi Mizenowi, który w 1930 roku przygotowywał reklamę dla pewnego bardzo popularnego napoju gazowanego. Mikołaj pozbył się wszelkich biskupich atrybutów, stracił pastorał na rzecz pasiastej laski i zamiast życzyć wesołych świąt, pokrzykuje „Ho, ho, ho!”. Kandydat na Świętego Mikołaja może nauczyć się nim być w specjalnej szkole w Denver, którą ukończył między innymi Issa Kassissieh z Jerozolimy. Od kilku lat przez dwa lub trzy dni jeździ po Starym Mieście i Betlejem na pożyczonym od kolegi wielbłądzie. „W Ziemi Świętej, niestety, nie ma reniferów”, tłumaczy z żalem. Issa jest chrześcijaninem i w Jerozolimie urządził Mikołajowi dom, który otwarty jest aż do połowy stycznia, kiedy świętować kończą Ormianie i wyznawcy kościoła greckokatolickiego. Święty czy atrakcja turystyczna? Historia, która wywołała oburzenie Burmistrz tureckiego Demre, Süleyman Topçu nie spodziewał się chyba, że narobi takiego zamieszania swoją decyzją. Na centralnym placu w mieście, gdzie zawsze stał pomnik Świętego Mikołaja, w 2005 roku stanął inny święty. Zamiast figury biskupa na cokole tkwi teraz gruby starszy pan z brodą ubrany w znany czerwony kubraczek. Mikołaj. Najbardziej oburzeni byli rosyjscy wyznawcy prawosławia, dla których Mikołaj, biskup Myry jest bardzo ważną postacią. Burmistrz tłumaczył, że nowy Mikołaj jest bardziej atrakcyjny, przyciągnie więcej turystów. Nikogo nie przekonał i musiał się ugiąć. Ale tylko do pewnego stopnia. Figura świętego powróciła do Demre, miasta zbudowanego na miejscu dawnej Myry. Pomnik stanął w ruinach kościoła Świętego Mikołaja. Prestiżowe miejsce na placu nadal zajmuje kolorowy święty z plastiku.
Nie widzieli poza sobą świata, ich serca biły w jednym rytmie. Zbigniew i Anna Religowie byli razem mimo przeciwności
Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale ich uczucie dojrzewało i przetrwało niemal pół wieku. Ona – spokojna, oddana, zawsze w cieniu. On – charyzmatyczny, wybitny kardiochirurg, który zmieniał historię polskiej medycyny. Ich związek to opowieść o lojalności, wsparciu i sile, która rozkwitała mimo przeciwności.
Nazywano go Geniuszem serca – dosłownie i w przenośni. Ona była jego cichą opoką, żoną człowieka, który jeszcze za życia stał się legendą. Ich historia nie zaczęła się od fajerwerków. To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, lecz uczucie, które rosło z każdym dniem i przetrwało pół wieku. Prawdziwa, wierna, niezachwiana… aż do ostatniego tchu. Śmierć ich rozdzieliła, ale nie złamała więzi, która ich łączyła. Niestety dziś media obiegła informacja o śmierci Anny Wajszczuk-Religi, żony profesora Zbigniewa Religi. Zbigniew i Anna Religa: tak zaczęła się ich historia. Nie od razu zaiskrzyło... Ich drogi przecięły się na medycynie – młodzi, ambitni, pełni pasji. Zbigniew Religa i Anna Wajszczuk nie zakochali się od pierwszego wejrzenia. Wszystko rodziło się powoli, z czasu spędzanego razem, z rozmów, wspólnych planów, codzienności. „Jak to studenci spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Do pewnego momentu w dużej grupie, a potem coraz bardziej we dwoje. Na dobre poznaliśmy się właściwie na drugim roku studiów, a od trzeciego, jak to się wtedy mówiło, zaczęliśmy ze sobą chodzić, choć jeszcze oddzielnie wyjeżdżaliśmy na wakacje” – wspominała po latach Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Faktem. To był początek wielkiej miłości, która – choć z pozoru zwyczajna – przetrwała pół wieku. Choć oboje wybrali medycynę, ich drogi zawodowe od początku biegły nieco inaczej. Ona zakochana w teorii, on – w praktyce i pracy ze studentami. „Mówił, że jestem zdolniejsza, bo nigdy nie miałam problemów z zaliczaniem egzaminów czy kolokwiów, a niewiele czasu spędzałam na uczelni” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa w rozmowie z Agnieszką Nabrdalik w książce Dzisiaj rozmawiamy o Pani. Związek rozwijał się powoli, bez presji. Ślub? Nie zaprzątali sobie tym głowy. Do czasu... Kiedy Anna wyjechała na staż do Francji, oboje boleśnie odczuli brak swojej obecności. Listy, telefony – to było za mało. Po powrocie nie potrzebowali już więcej znaków – postanowili się pobrać. Ona zdecydowała, że pozostanie przy dwóch nazwiskach: „tak zdecydowałam podczas podpisywania aktu ślubu. Wcześniej nigdy ze Zbyszkiem o tym nie rozmawialiśmy”, zdradziła w jednym z wywiadów. Na obrączkach wygrawerowali datę ślubu: 20 października 1963 roku, ale wspólne życie zaczęli... osobno. Anna i Zbigniew Religa: miłość na odległość, która przetrwała wszystko Od początku ich wspólnego życia byli w ciągłych rozjazdach. Ona – w jednym miejscu, on – w drugim. Rzadko razem, ale zawsze blisko sercem. Mimo trudności udało im się stworzyć rodzinę. W 1963 roku na świat przyszła ich córka Małgosia, a cztery lata później – syn Grzegorz. Anna była jego cichą opoką, wsparciem w chwilach, gdy świat walił się na głowę. Choć przez większość życia byli bardziej osobno niż razem, ich więź była silniejsza niż dystans. „O naszej rozłące w dużej mierze decydowały niezależne od nas sytuacje” – mówiła z nostalgią. Zbigniew Religa nigdy nie potrafił postawić siebie ponad pacjentów. Ich dobro było dla niego świętością. Gdy rozpoczął pracę w Zabrzu, Anna często do niego dojeżdżała. „Mąż nie opowiadał za dużo, najważniejsze było dla niego, że ktoś jest obok. Że jest herbata, pościelone łóżko, ktoś mówi: "Połóż się". Mógł spokojnie zasnąć” – wspominała w rozmowie z gazeta.pl. Ten czas w Zabrzu był dla nich próbą – wyczerpującą, bolesną. Anna nie kryła, że to był najtrudniejszy okres ich wspólnego życia. „Były momenty krytyczne, gdy mąż kompletnie się załamywał. W klinice widzieli, że jak coś się z nim dzieje, to trzeba mnie wezwać i następnego dnia będzie spokój. Psychologicznie to było proste: przyjeżdżała bliska osoba, której można wyjawić wszystkie swoje żale, pretensje, problemy, nie odgrywając tego mocnego. To błyskawicznie rozładowywało całą sytuację” – mówiła Agnieszce Nabrdalik. Tylko przy niej mógł być sobą. „Inaczej mógł być pijany, mógł być wściekły – ale mimo wszystko musiał być silny i musiał decydować. Przy mnie mógł powiedzieć wszystko” – wyznała z czułością. Choć życie zawodowe pochłaniało ich niemal całkowicie, znajdowali przestrzeń na wspólne chwile. Kochali podróże. „Staraliśmy się zwiedzać. A później były już dwa miejsca, gdzie jeździliśmy wyłącznie po to, żeby odpoczywać. Pomijam działkę nad Bugiem. Pierwsze to Pojezierze Zachodnie w okolicach Drawska – mimo odległości wracaliśmy tam kilka razy w roku. Drugim była Afryka. Zaczęło się od Wysp Zielonego Przylądka, potem Zimbabwe, Afryka Południowa, Mauritius” – opowiadała z błyskiem w oku w rozmowie z Faktem. Zobacz także: Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa, żona słynnego kardiochirurga. Miała 85 lat <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkjJD7V-41f457b.jpg" width="2000" height="1333" alt="PHOTO MARIUSZ GRZELAK / SE / EWST NEWS WYSZKOW MINISTER ZDROWIA ZBIGNIEW RELIGA WYPOCZYWA NA SWOJEJ DZIALCE KOLO WYSZKOWA PO ZABIEGU WYCIECIA RAKA Z PLUCA N/Z ZBIGNIEW RELIGA PISZE APEL WZYWAJACY LUDZI DO BADAN OKRESOWYCH. PO PRAWEJ ZONA ANNA MINISTER DZIALKA WYPOCZYNEK 9/06/2007 FOTO MARIUSZ GRZELAK" title="Minister Religa wypoczywa na dzia?ce w Wyszkowie" /> Choć na sali operacyjnej czuł się jak ryba w wodzie, w pewnym momencie postanowił przenieść swoje zaangażowanie na zupełnie inny grunt. Zbigniew Religa wkroczył w świat polityki – nie dla kariery, lecz z misją. Chciał zmieniać system, który znał od podszewki. Marzył o nowoczesnej, skutecznej i empatycznej służbie zdrowia. „Wiedział na pewno, jak służba zdrowia nie powinna wyglądać. Gdy został ministrem, było przygotowanych kilka ustaw, które miały zmienić służbę zdrowia. Czas ministrowania był jednak bardzo krótki, bo to były niepełne dwa lata […]. Ponieważ nie posiadał silnego zaplecza partyjnego, uważałam, że nie będzie miał większych szans na przeprowadzenie wielu rzeczy. Ale kibicowałam mu w tym sensie, że widziałam jego zaangażowanie. Wierzyłam, że przy takim jego zdecydowaniu może coś z tego wyjść”, wyjawiła żona Religi Faktowi. Zbigniew Religa — choroba Wszystko zaczęło się niepozornie – rok 2003 i pierwsze niepokojące objawy. Początkowo lekarze podejrzewali nowotwór nerki lub pęcherza. Diagnoza okazała się jednak znacznie poważniejsza – rak płuc. „Stwierdził, że nie będzie się oszczędzał, nie będzie się zastanawiał, co mu wolno, a czego nie, bo i tak ma nie więcej niż pięć, siedem lat życia. Okazało się, że trafił w mniejszą liczbę” – wspominała Anna Wajszczuk-Religa. W końcu pojawiła się diagnoza — rak płuc. Choroba postępowała szybko – przerzuty do nadnerczy, później do mózgu. A jednak nie zatracili się w bólu. Odbyli podróż sentymentalną – Rodos, potem Stany Zjednoczone: Atlantic City, Detroit. Ale stan Zbigniewa zaczął się gwałtownie pogarszać. Po powrocie do Warszawy przeszedł poważną operację – usunięto mu nerkę i część wątroby. W styczniu pojawił się jeszcze na komisji sejmowej, ale w marcu był już cieniem siebie. Wiedział, że to koniec. „Zbyszek powiedział: »Zobaczysz, jak mnie zabraknie, to będzie ci bardzo ciężko«”. Myślę, że zdawał sobie sprawę, że jest dla mnie wielkim wsparciem, pod wieloma względami — psychicznym, finansowym, że jego pozycja w środowisku lekarzy i polityków też nam pomagała. W szafce nocnej w jego pokoju znaleźliśmy testament z jednym zdaniem: „wszystkie rzeczy zapisuję żonie”, wyznała Agnieszce Nabrdalik. Po jego śmierci Anna Religa nie ukrywała bólu. „Brak osoby jest odczuwalny cały czas. Mimo upływu lat wciąż łapię się na tym, że chcę zadzwonić do męża, coś mu powiedzieć. Sama obecność jest najważniejsza. Tęsknię i za wspólnym wyjazdem, i za wspólnym mieszkaniem. Za wszystkim” – za wspólnymi wyjazdami, rozmowami, mieszkaniem. Zostały jej wspomnienia i… Fundacja Rozwoju Kardiochirurgii – największe dzieło życia jej męża. W 2014 roku na ekrany kin trafił film Bogowie w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Tomasz Kot wcielił się w postać profesora Religi. Dla Anny było to bolesne, ale i ważne przeżycie. „Dopiero po obejrzeniu Bogów zdałam sobie sprawę z tego, że mój mąż jest legendą. Pewnie autorzy filmu myślą inaczej, ale według mnie jego sukcesy to przede wszystkim zasługa osobowości Zbyszka – jego ambicji, uporu, ciężkiej pracy i charyzmy” Zobacz również: Mało kto wiedział, jak wygląda. Córka aktorskiej pary debiutuje na salonach. Zjawiskowa piękność. Ma 14 lat Nie żyje Anna Wajszczuk-Religa Dzisiaj media obiegła informacja o śmierci dr n. med. Anny Wajszczuk-Religi. Okazuje się, że ukochana wybitnego profesora odeszła 23 czerwca w wieku 85 lat. Smutne wieści przekazało Stowarzyszenie Transplantacji Serca im. prof. Zbigniewa Religi. "Z głębokim smutkiem dowiedzieliśmy się, że dziś, w wieku 85 lat, zmarła Pani dr Anna Wajszczuk - Religa, żona prof. Zbigniewa Religi. Członkowie Stowarzyszenia Transplantacji Serca składają najszczersze wyrazy współczucia rodzinie, bliskim oraz przyjaciołom Pani Doktor. Informacje o terminie uroczystości pogrzebowych zostaną podane przez rodzinę w późniejszym czasie", czytamy w mediach społecznościowych. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkTqh0y-f6aa1ee.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Zbigniew Religa SK: czerwiec 2006, Premiera "Jeszcze jeden do puli?!" w Teatrze Komedia, "Jeszcze jeden do puli?!", Teatr Komedia, Zbigniew Religa z ¿on¹, garnitur granatowy, koszula niebieska, krawat niebieski, rêka fot. Kurnikowski/AKPA" title="imgkTqh0y-f6aa1ee" />
Jej lunchboxy i nocna owsianka stały się hitem Internetu. Cynamonki Kingi Wierzbickiej podzieliły Internet
„Co pakuje mojemu mężowi, jak idzie na 12 godzin do pracy”. To zdanie z pewnością kojarzy większość użytkowników polskiego TikToka. A nawet jeśli ktoś nie używa tej aplikacji, to z pewnością słyszał o przepisach od Kingi Wierzbickiej. Jej nocna owsianka podbiła Internet, jej lunchboxy zachwycają kolorami, a uzupełnianie szuflady z przekąskami to nowe uzależnienie.
Kinga Wierzbicka jest nową gwiazdą Internetu oraz żywym dowodem na to, że żeby zyskać popularność, wystarczy po prostu być sobą. Medialne odkrycie W internecie pojawiała się stosunkowo niedawno, ale szybko zgromadziła grupę wiernych odbiorców. Dziś grono jej fanów liczy już kilkaset tysięcy osób. Kariera Kingi nie ma jakiejś niezwykłej historii. Ona po prostu lubiła gotować i zaczęła pokazywać swoje kulinarne filmy na TikToka, a z czasem również na Instagrama. Na co dzień jest taka, jak większość młodych mam, dla których najważniejsza jest rodzina. Właśnie tak to się zaczęło – od jedzenia przygotowywanego dla męża i szuflad z przekąskami dla córek. Gdy ktoś myśli, że w Internecie jest już wszystko, a żeby zaistnieć, trzeba robić albo kontrowersyjne rzeczy, albo jak najbardziej szalone, to przykład Kingi pokazuje, że można inaczej. Ona nie szuka kontrowersji, od początku tworzy treści poświęcone jedzeniu. Początkowo nawet nie ujawniała twarzy, dopiero po pewnym czasie zaczęła pokazywać nie tylko to, co przygotowała, ale też swoją, zwykle uśmiechniętą, buzię. Bez żadnych negatywnych treści, tylko młoda dziewczyna i jej pasja do gotowania. Jak się okazało, tyle wystarczy, by odnieść sukces. Zobacz też: Horoskop kulinarny 2025: Twoja dieta zapisana w gwiazdach! | Viva.pl Lunchboxy i szuflady, czyli fenomen nocnej owsianki Sama Kinga nie mogła przypuszczać, że zdobędzie aż taki rozgłos. Można jednak śmiało powiedzieć, że jest gwiazdą sieci. Jej filmy mają bardzo duże zasięgi, liczone w milionach wyświetleń, a jej przepisy odtwarzają inni internetowi twórcy. Mało tego, stała się fenomenem. Nocna owsianka na twarogu podbiła serca widzów, natomiast cynamonki całkowicie podzieliły odbiorców, bo niektórzy uznali, że jest w nich za mało mąki. Kinga wykreowała też modę na uzupełnianie szuflady z przekąskami dla dzieci. Ona robi to co dwa tygodnie i zainspirowała też innych. Filmy "z szufladą" są hitem TikToka, podobnie jak te, w których Wierzbicka pokazuje pakowanie lunchboxa dla męża. Młody głos Kinga podbiła Internet swoimi prostymi codziennymi przepisami, uśmiechem i życzliwością. Nawet można powiedzieć, że ludzie ją za to pokochali. Aktualnie nie tylko inni twórcy odtwarzają jej posiłki, ale też zapraszają do tworzenia wspólnych treści. Ostatnio została też wyróżniona statuetką w plebiscycie Vibez Creators Awards, w którym portal Vibez.pl nagradzał młode osoby tworzące treści w Internecie. Była również zaproszona jakiś czas temu do audycji Radia Zet oraz na kanapę Dzień Dobry TVN. Świat naprawdę ją pokochał i kto wie, może za jakiś czas jej działalność wykroczy poza social media. Zobacz również: Świąteczne hity i ich ciekawostki | Viva.pl Przepis na sukces Stała się inspiracją, ale i dowodem na to, że Internet to miejsce dla uśmiechniętych osób, które mają pasje. Sama Kinga nie przypuszczała, że publikacja nagrań o jedzeniu doprowadzi ją do miejsca, w którym jest teraz. Dziś jej przepisy na proste, szybkiei zdrowe dania są gorącymi trendami, a sama Wierzbicka swoją autentycznością i ciepłem podbija serca kolejnych internautów. Jeśli ktoś odkrył prawdziwy przepis na sukces, to jest to właśnie ona.
Ciężko chora księżna pojawiła się na wielkiej gali. Jej życie przypomina baśń o Kopciuszku
Ogromną niespodziankę sprawiła swoim poddanym księżna Mette-Marit. Żona norweskiego następcy tronu, która z powodu postępującej choroby płuc rzadko pokazuje się publicznie, wzięła udział w gali wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla. Dziś Norwegowie ją uwielbiają i liczą na cud, który pozwoli ocalić jej życie. Ale gdy książę Haakon się z nią zaręczył, media grzmiały o skandalu, bo żoną następcy tronu miała zostać zwykła kelnerka z nieślubnym dzieckiem.
„Dobrze ją znów zobaczyć. Dobrze widzieć, że się nie poddaje”. Takie komentarze pojawiły się w relacjach norweskich mediów z uroczystości wręczenia Pokojowej Nagrody Nobla, która odbyła się 10 grudnia w Oslo. Nie chodziło jednak o Anę Corinę Machado, która odebrała prestiżowe wyróżnienie w imieniu swojej Mamy, Marii Machado. Taki entuzjazm wywołał fakt, że na gali pojawiła się księżna Mette-Marit. Entuzjazm jest zrozumiały. Żona następcy tronu księcia Haralda w tym roku odwołała już kilka wizyt z powodu stale pogarszającego się stanu zdrowia. O tym, że cierpi na nieuleczalną chorobę, księżna dowiedziała się w 2019 roku. Lekarze dawali jej wtedy najwyżej 5 lat życia… Diagnoza, która wstrząsnęła Norwegią. Księżna jest nieuleczalnie chora "Bardzo bolą mnie płuca. Muszę odpocząć" – tak w lutym tego roku księżna Mette-Marit odpowiedziała dziennikarzowi, który zapytał ją, jak się czuje. Słowa, które padły podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Narciarstwie Klasycznym 2025 w Trondheim, po raz kolejny zaniepokoiły Norwegów. Widzieli, że żona księcia Haaralda jest wyraźnie słaba i ma poważne problemy z oddychaniem. Stało się jasne, że mimo eksperymentalnej terapii nie udało się powstrzymać rozwoju samoistnego włóknienia płuc, które zdiagnozowano u księżnej w 2019 roku. Zobacz także: Księżna Mette-Marit jest śmiertelnie chora, ale nie zamierza się poddawać... Kilka dni później te podejrzenia oficjalnie potwierdziły służby prasowe norweskiej rodziny królewskiej. W wydanym wtedy komunikacie ogłoszono, że księżna musi odwołać swoją wizytę w Niemczech. "Księżna ma codzienne objawy i dolegliwości, które wpływają na jej zdolność do wykonywania obowiązków. Potrzebuje więcej odpoczynku" – głosił komunikat. Od tamtej pory Mette-Marit odwołała jeszcze kilka wizyt i spotkań, w tym niedawną podróż do Stanów Zjednoczonych. Do tej ważnej wizyty książęca para przygotowywała się od wielu tygodni. Tuż przed wylotem zaplanowanym na 6 października norweski dom królewski poinformował, że książę Haakon poleci sam. "Księżnej koronnej zalecono, aby z powodu swojej przewlekłej choroby płuc powstrzymała się od podróży do Stanów Zjednoczonych". Nic więc dziwnego, że Norwegowie tak entuzjastycznie zareagowali na to, że miesiąc po tym niepokojącym komunikacie ich ukochana księżna pojawiła się wraz z mężem, córką Ingrid Alexandrą oraz królewskią parą na uroczystości wręczenia pokojowego Nobla. Ma przed sobą trzy, może pięć lat życia Problemy ze zdrowiem księżnej Mette-Marit zaczęły się w 2017 r. Coraz częściej miała zawroty głowy, nasilały się problemy z oddychaniem. Ona sama tłumaczyła to przemęczeniem wynikającym z nadmiaru obowiązków. Zrezygnowała z dalekich podróży, odwołała kilka wizyt, postanowiła odpocząć. Mimo to objawy nie minęły. Przeciwnie, zaczęły się nasilać. Stało się jasne, że to nie jest ani przemęczenie, ani położeniowe zawroty głowy, jak wcześniej mówili lekarze. Drobiazgowe badania ujawniły straszliwą prawdę. W sierpniu 2018 r., tuż po swoich 45. urodzinach, księżna usłyszała, że ma samoistne włóknienie płuc, chorobę, która zwykle dotyka mężczyzn w wieku ok. 70-75 lat. Jeszcze gorsza była wiadomość, że nie ma na to leku i przy zastosowaniu dobrej terapii można jedynie spowolnić postępy choroby. Wtedy też księżna usłyszała, że zostało jej najwyżej 5 lat życia. Niedługo później księżna oficjalnie poinformowała o swojej chorobie. "Przez wiele lat regularnie miałam problemy zdrowotne, a teraz wiemy więcej o tym, co to jest. Choć taka diagnoza momentami ograniczy moje życie, cieszę się, że choroba została wykryta tak wcześnie. Moim celem nadal jest praca i udział w oficjalnym programie tak często, jak to możliwe. Razem z następcą tronu zdecydowaliśmy się poinformować o tym teraz, częściowo dlatego, że w przyszłości będzie trzeba planować okresy bez oficjalnego programu. W związku z leczeniem i gdy choroba jest bardziej aktywna, będzie to konieczne" – napisała w oświadczeniu. Czytaj również: Mimo nieuleczalnej choroby, wygląda na szczęśliwą. Zobacz nowe zdjęcia norweskiej księżnej! Od tamtej pory Norwegowie z zapartym tchem śledzą kolejne komunikaty o stanie jej zdrowia. I kibicują, by ponure rokowania się nie sprawdziły, a eksperymentalne leczenie, któremu niedawno poddała się księżna, przyniosło efekt. Uwielbienie, jaką poddani darzą Mette-Marit może zaskakiwać. Gdy 25 lat temu wyszło na jaw, że spotyka się z księciem Haakonem, wszyscy byli przerażeni, że następca tronu zakochał się w kelnerce z nieślubnym dzieckiem. Skandynawski Kopciuszek. Jak Mette-Marit została księżną? To będzie mezalians – ogłosiły zgodnie norweskie media, gdy 1 grudnia 2000 roku książę Haakon ogłosił swoje zaręczyny z Mette-Marit. Natychmiast wypomniano jej, że nie nadaje się na żonę następcy tronu, a więc przyszłą królową. Powód? Nie skończyła studiów, w młodości imprezowała i brała narkotyki, nie miała nawet porządnej pracy. „Przyjaciele twierdzą, że nigdy nie odmawiała skręta, a przyjmowanie ekstazy było dla nich tak normalne jak picie piwa” – pisał autor bloga o rodzinie królewskiej. Najgorsze było jednak to, że zanim zaczęła romans z księciem, wiązała się z dilerami narkotyków, najpierw z o 13 lat starszym Johnem Drange, a potem Mortenem Borgiem. Obaj mieli na koncie odsiadki za handel kokainą. „Kelnerka z nieślubnym dzieckiem i niechlubną przeszłością” – mówiono o niej. Zobacz także: Księżna Mette-Marit, umiera. Pomagała tysiącom, a jej nie pomoże nikt? Rzeczywiście, Haakon był pierwszym partnerem Mette-Marit, który nie miał na koncie odsiadki. Poznali się w 1996 roku na festiwalu muzycznym Quart. On przyjechał tam jako gość, ona pracowała jako kelnerka. Musiała tak dorabiać, bo była wówczas w ciąży z Mortenem Borgiem. Na jego wsparcie nie mogła liczyć, bo dopiero co wyszedł z więzienia. Zanim urodził się ich syn Marius Borg Høiby, nie byli już razem. Morten ją zostawił, a niedługo później znów trafił za kraty. Mette-Marit nie żałowała tego rozstania. Już wtedy romansowała z księciem Haakonem. Jak się później okazało, utrzymywali kontakt od momentu spotkania na festiwalu. Najpierw były to tylko rozmowy telefoniczne, potem zaczęli się spotykać. Haakanowi nie przeszkadzała ani przeszłość Mette-Marit, ani to, że ma małe dziecko. Ale jego rodakom, owszem. Gdy wyszło na jaw, że są parą wybuchł skandal. Lawina krytyki niczego nie zmieniła. Książę nie uległ presji i nie rozstał się z Kopciuszkiem, jak nazywano Mette-Marit. 1 grudnia 2000 roku para ogłosiła swoje zaręczyny. W odpowiedzi pojawiły się apele, by Haakon, najstarszy syn króla Haralda V i królowej Sonji, zrzekł się prawa do korony, skoro chce się żenić z „rozwiązłą kelnerką”, która na pewno okryje wstydem rodzinę królewską. Książę krytyków nie słuchał, a apelami się nie przejmował. Niedługo później norweski dwór ogłosił, że 25 sierpnia 2001 roku odbędzie się ślub księcia z Mette-Marit. Tuż przed huczną ceremonią księżna zrobiła coś, co pozwoliło jej zyskać sympatię przyszłych poddanych. Udzieliła szczerego wywiadu, w którym wytłumaczyła się ze swojej mało chwalebnej przeszłości. „Mój młodzieńczy bunt był dużo bardziej intensywny niż w przypadku wielu innych osób. W tym czasie nie chciałam żyć w zgodzie z powszechnie akceptowanymi normami. Byłam otoczona ludźmi, którzy przekraczali granice. Posunęliśmy się za daleko. Niestety, bez względu na to, jak bardzo bym chciała, nie mogę cofnąć czasu”, wyznała na specjalnej przedślubnej konferencji prasowej. Ta spowiedź była sygnałem, że księżna nie zamierza zamiatać pod dywan niewygodnych faktów, ale też nie chce wracać do przeszłości i będzie bardzo poważnie traktować swoje obowiązki żony następcy tronu. Z czasem zdobywała coraz większą sympatię, a zaangażowanie w liczne akcje charytatywne sprawiło, że rodacy zaczęli ją nazywać „norweską Dianą”. Czytaj także: Rodzina Glücksburgów: kto jest kim i jak wygląda linia sukcesji w norweskiej rodzinie królewskiej? Dziś nikt już nie wypomina jej „mrocznej przeszłości”. Jest szanowana, uwielbiana i podziwiana. Także za to, jak dzielnie stawia czoła śmiertelnej chorobie. I wszyscy życzą jej, by żyła jak najdłużej i dalej oszukiwała przeznaczenie. Na razie jej się to udaje, bo przecież w 2018 roku lekarze dawali jej maksymalnie 5 lat życia. Od tamtej pory minęło już 7 lat, a księżna Mette-Marit wciąż cieszy się życiem, mimo że każdego dnia boleśnie odczuwa, jak bardzo jest ono kruche.
Nicolas Sarkozy wydał wspomnienia z więzienia. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością"
Miesiąc po tym, jak opuścił paryskie więzienie Sante, były prezydent Francji wydał swój dziennik z pobytu w tym miejscy. Choć Nicolas Sarkozy za kratami spędził zaledwie trzy tygodnie, to wspomina ten okres jako koszmar. Oprócz samotności szczególnie dokuczało mu paskudne jedzenie, którego zapach przyprawiał go o mdłości i niewygodne łóżko. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy w "Dzienniku więźnia".
„Nie będę się domagał specjalnych warunków” – mówił Nicolas Sarkozy we wrześniu, tuż po tym, jak sąd skazał go na pięć lat więzienia. I rzeczywiście, specjalnych warunków nie dostał. Choć z zakładu karnego Sante wyszedł po zaledwie trzech tygodniach, to pobyt za kratami zapamięta do końca życia. To, co tam przeżył, opisał w książce „Dziennik więźnia”, która dziś ukazała się we Francji. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” 21 października tego roku Nicolas Sarkozy napisał nowy rozdział w historii Francji. Nigdy wcześniej były prezydent tego kraju nie został skazany na karę więzienia. Zanim tam wszedł, pożegnał się z ukochaną żoną Carlą Bruni i pomachał do kamer relacjonujących to wydarzenie dziennikarzy. Co stało się potem, dowiadujemy się z książki „Dziennik więźnia”, która ma premierę 10 grudnia. „Uderzyła mnie nieobecność jakiegokolwiek koloru. Szarość dominowała nad wszystkim, pochłaniała wszystko, pokrywała każdą powierzchnię” – wspomina swoje pierwsze w Sante były prezydent. Czytaj również: Były prezydent Francji w więzieniu za skandal, który zmienił wszystko. Za kratki odprowadziła go ukochana żona Choć Sarkozy trafił do pojedynczej celi i ze względów bezpieczeństwa był izolowany od innych skazanych, to i tak poznał ponure realia życia za kratami. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością tego miejsca", wspomina. Pierwszą noc przetrwał dzięki modlitwie, do której zachęcił go więzienny kapelan. „Było to pierwsze pozytywne doświadczenie mojego życia jako więźnia” – wspomina na kartach książki były prezydent. Z księdzem spotykał się każdego dnia, każdego dnia klękał też do modlitwy. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy, który w książce podkreśla, że został niesłusznie skazany. Pierwsze godziny w więzieniu umiliło też Sarkozy’emu oglądanie transmisji meczu jego ukochanego klubu PSG z Bayernem Leverkusen. Ale już poranek zaczął się traumatycznie. Sarkozy’ego obudził potworny hałas. Jakiś więzień z pobliskiej celi "bezlitośnie uderzał metalowym przedmiotem w kraty swojej celi”. Zapach rozmiękniętej bagietki przyprawiał o mdłości Sporo miejsca w swojej książce poświęca ciężkim warunkom w więzieniu. Swoją celę, numer 11, przyrównuje do pokoju w „niskobudżetowym hotelu, z tą różnicą, że w hotelach nie ma opancerzonych drzwi i krat w oknach. Były prezydent skarży się też na niewygodne łóżko. „Nigdy nie spałem na twardszym materacu i plastikowej poduszce”, wspomina. Kłopot sprawiał mu też prysznic, z którego leciał tylko cienki strumień wody. „Najgorsze było to, że ten cienki strumień wody zatrzymywał się bardzo szybko. Ciągle trzeba było szukać przycisku i go naciskać” – narzeka Sarkozy. Zobacz także: Carla Bruni o szczęściu i wolności: „To jest niesamowite prowadzić teraz normalne życie” Najgorsze jednak były posiłki. Sarkozy spodziewał się, że w więzieniu nie będzie jadał frykasów, ale to, co dostał, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Były prezydent już pierwszego dnia zrezygnował z​ posiłków podawanych na małych plastikowych tackach. Znalazł na niej bowiem "papkowatą, rozmoczoną bagietkę”, której zapach „przyprawiał o mdłości”. W więzieniu Sarkozy odżywiał się tylko „produktami mlecznymi, batonami zbożowymi, wodą mineralną, sokiem jabłkowym i kilkoma słodkościami”. „Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” Oprócz niewygodnego łóżka i paskudnego jedzenia byłemu prezydentowi najbardziej doskwierała monotonia. Większość dnia spędzał w swojej celi. „W więzieniu nie ma nic do oglądania, nic do roboty” – napisał w swojej książce. Ale zaraz potem dodał, że to odosobnienie „umocniło jego życie wewnętrzne”. Pomogła mu w tym nie tylko codzienna modlitwa i rozmowy z kapelanem. Do więzienia zabrał ze sobą dwie książki – powieść „Hrabia Monte Christo” Aleksandra Dumasa i historyczne dzieło „Jésus” Jeana-Christiana Petitfilsa. Poza czytaniem Nicolas Sarkozy zajmował się też spisywaniem swoich wspomnień, dlatego wydał je w formie książki zaledwie miesiąc po tym, jak jego prawnicy doprowadzili do tego, że wyszedł na wolność. Czytaj również: Ostre słowa Carli Bruni o romansie z Donaldem Trumpem! Czy wywołają medialną burzę? W więzieniu 70-letni Sarkozy bardzo dbał o to, by się nie rozleniwić. Opracował sobie codzienną rutynę, której konsekwentnie się trzymał. „Wstać wcześnie. Natychmiast pościelić łóżko. Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” – opisał swoje rytuały w książce „Dziennik więźnia”. Codziennie przez godzinę ćwiczył też na siłowni. Jak wspomina, zależało mu na tym, by być w dobrej formie, dlatego regularnie korzystał z bieżni, wioślarza i roweru stacjonarnego. Przed nudą chroniły go też odwiedziny ukochanej żony i dzieci, a także przyjaciół. Często odwiedzali go też jego prawnicy, na pogawędki wpadał też dyrektor więzienia oraz ministra sprawiedliwości, Gérald Darmanin. Carla Bruni zachwycona książką męża. Napisała krótką recenzję Nicolas Sarkozy był prezydentem Francji w latach 2007-2012. Wyrok, który zapadł we wrześniu tego roku, dotyczył kampanii wyborczej. Sąd uznał, że były prezydent brał na nią pieniądze od rządu Libii, co uznano za udział w „przestępczej zmowie”. Francuski kodeks karny przewiduje za ten czyn do 10 lat więzienia. Fakt, że Sarkozy po zaledwie 20 dniach wyszedł na wolność nie oznacza, że ma spokój. Czeka teraz na proces apelacyjny, który rozpocznie się w marcu przyszłego roku. Do tego czasu był prezydent będzie podróżował po całej Francji i promował swoją nową książkę. Na pewno odwiedzi Lourdes, bo tuż po opuszczeniu bram więzienia zapowiedział, że zamierza pojechać do tamtejszego sanktuarium maryjnego. W tej podróży zapewne będzie mu towarzyszyć żona. Carla Bruni, która jako pierwsza przeczytała „Dziennik więźnia”, jest zachwycona tą książką. Wymowną recenzję opublikowała niedawno na Instagramie. W poście pokazała okładkę i dodała symbol serca.
Był pesymistą, ale całe życie uczył nas optymizmu. Słynął z poczucia humoru i troski o innych. Takiego Stanisława Tyma nie znacie
„Miałem szczęście w życiu tak nadzwyczajne, że nie znam osoby, która miałaby porównywalne” – powiedział w jednym z wywiadów. Nie przesadził, los rzeczywiście mu sprzyjał. Może dlatego Stanisław Tym żył tak, jakby chciał się odwdzięczyć za to, że jemu się powiodło. I pomóc tym, którzy nie mieli w życiu tyle szczęścia co on. To mu się udało. Ci, którzy go znali, nie wspominają jego ról filmowych, spektakli czy felietonów. „Staszek był po prostu dobrym człowiekiem” – mówią.
Gdy rok temu, w piątek 6 grudnia, tygodnik "Polityka" poinformował o śmierci Stanisława Tyma, media natychmiast przypomniały, że był świetnym aktorem komediowym, błyskotliwym satyrykiem, reżyserem, twórcą kabaretowym, autorem spektakli, scenariuszy, książek, felietonów i skeczy. Ale jeśli zostanie zapamiętany z tego, że zawodowo zajmował się rozśmieszaniem Polaków, to będzie to dla niego bardzo niesprawiedliwe. Bo ogromne poczucie humoru wcale nie było najważniejszą z jego zalet. Jakie były te ważniejsze? Katarzyna Stoparczyk w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery zwróciła uwagę na istotny szczegół. „Stanisław umiera 6 grudnia 2024 roku. W dniu Świętego Mikołaja, kiedy ludzie obdarowują się nawzajem i okazują sobie życzliwość” – napisała. Święty Mikołaj to biskup, który zasłynął z pomagania potrzebującym i troski o innych ludzi. Dokładnie to samo można powiedzieć o Tymie. Z jedną różnicą. Święty biskup wspierał jedynie ludzi. Tym otaczał opieką także zwierzęta. Swój dom na Suwalszczyźnie zmienił w przytułek dla porzuconych psów, które ratował. „Stanisław staje w obronie życia. Zawsze. Szanuje każdy jego przejaw” – napisała w swojej książce Stoparczyk. Jako przykład podała scenę, kiedy to Tym nie pozwolił koledze zabić muchy, bo – jak przekonywał – ona też ma prawo żyć. „Lubię się śmiać, rozśmieszać. Ale dowcip bierze się z pesymizmu” Szacunek do życia Tym miał od dzieciństwa. Urodził się w roku 1937, gdy miał dwa lata, wybuchła wojna. Jego tata poszedł walczyć, więc Staś i jego siostra byli pod opieką mamy. Mieszkali wtedy w Warszawie, w której codziennością były łapanki i uliczne egzekucje. Kilkuletni Tym przez te lata napatrzył się na śmierć, choć jego mama Romana robiła wszystko, by uchronić dzieci przed okropieństwami wojny. Nie zawsze jej się udawało. Jedną z takich sytuacji opisała w swojej książce Stoparczyk. „Mały Staś zaczyna biec. Chce nadążyć za mamą, która wciąż przyspiesza. Nagle matka chwyta jego twarz w dłonie, próbując zasłonić mu oczy. A on widzi i tak. Tych dwoje, do których zapuka Gestapo, a oni w rozpaczy skoczą z balkonu swojego mieszkania. I tę krew, która wartko popłynie rynsztokiem, udając deszczówkę”. Czytaj także: Stanisław Tym popularność zdobył w „Rejsie”, wykreował wiele postaci. Dziś media obiegła informacja o jego śmierci Potem jeszcze wielokrotnie był świadkiem ulicznych egzekucji. Nauczył się, jak łatwo jest stracić życie. Niewiele brakowało, by sam je stracił. To właśnie w czasie wojny po raz pierwszy dało o sobie znać to wyjątkowe szczęście. Gdy 1 sierpnia 1944 roku wybuchło Powstanie Warszawskie, Staś z mamą zeszli do piwnicy jednej z kamienic w Śródmieściu. Wyszli z niej tylko raz, gdy mama chciała ich wykąpać. Tym wspominał, że wieczorem zabrała jego i siostrę do ich mieszkania. Ta kąpiel miała być chwilą oddechu od dusznej piwnicy, ale prawie skończyła się tragedią. Gdy Staś i jego siostra pluskali się w balii, obok kamienicy eksplodował pocisk. Wybuch był tak potężny, że woda z wanienki wylała się na podłogę. Romana szybko ubrała dzieci i wróciła z nimi do piwnicy. Wyszli z niej dopiero po kapitulacji powstania. Wojna go zmieniła. Sprawiła, że przedwcześnie wydoroślał. „Dla mnie świat od początku życia był szalenie dotkliwy, morderczy, niebezpieczny. Wydaje mi się, że z charakteru jestem skrajnym pesymistą i to mi pozwala z tego wszystkiego żartować. Bo nie mam innej szansy. Przejmować się tym nie mogę, traktować serio - też nie” – powiedział kiedyś. Powtarzał też, że ten pesymizm nie pozwala mu wierzyć w to, że ten „okropnie ponury” świat kiedykolwiek stanie się lepszy. A mimo to przez całe życie starał się go naprawiać, pomagając innym. Zobacz również: Ostatnie chwile spędził w szpitalu. Stanisław Tym tęsknił za zwierzętami i codziennie prosił gosposię, aby je pogłaskała „Stanisław daje szansę każdemu” Wbrew temu, czego doświadczył w czasie wojny i potem, w latach stalinizmu, Tym wierzył, że każdy człowiek z natury jest dobry. „Ogólnie rzecz biorąc, mam amerykański stosunek do ludzi, czyli jeśli kogoś nie znam, to zakładam, że jest w porządku. Zdarza mi się rozczarować, ale tym bardziej doceniam, jeśli się nie rozczaruję” – wyznał w jednym z wywiadów. Potwierdzili to jego przyjaciele, z którymi rozmawiała autorka jego biografii. Krystyna Janda powiedziała, że Tym nie zrywał znajomości. „Chyba tylko wówczas, kiedy człowiek okazywał się świnią. A nawet wtedy Staś dawał mu szansę, choć niestety nie każdy z tej szansy korzystał. Stanisław daje szansę każdemu” – stwierdziła aktorka. Tych, których poznawał bliżej, z którymi się przyjaźnił, traktował tak, jak Mały Książę traktował Różę. Czuł się za nich odpowiedzialny, bo ich „oswoił”. „Doświadcza tego także żona Stanisława, Anna Kokozow-Tym. (…) Para rozstaje się wiele lat przed śmiercią Stanisława. Dyskretnie, poza blaskiem ciekawskich fleszy. Anna umiera 4 lipca 2023 roku, wcześniej ciężko choruje. Stanisław dba o nią do końca jej życia, zapewniając kobiecie także bezpieczeństwo finansowe. I choć dawno nie ma wobec niej zobowiązań, wciela w życie słowa lisa, który w słynnej powiastce filozoficznej Antoine’a de Saint-Exupéry’ego wypowiada do Małego Księcia słowa: „Na zawsze ponosisz odpowiedzialność za to, co oswoiłeś” – pisze w biografii satyryka Katarzyna Stoparczyk. Tak samo traktował przyjaciół. Nawet pod koniec życia, gdy był już schorowany i słaby. Codziennie dzwonił, a każdą rozmowę zaczynał od pytania, czy wszystko w porządku i czy na pewno nie trzeba im w czymś pomóc. A gdy nie było w porządku, pomagał. Czytaj również: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... Dla mieszkańców wsi Zakąty, do której Tym przeprowadził się w 1978 roku, był jak Anioł Stróż. Pomagał im w polu, z wyjazdów do Warszawy przywoził prezenty, troszczył się o nich. „Stanisław traktuje sąsiadów jak rodzinę. Dba o ich zdrowie, a kiedy trzeba, umawia wizyty lekarskie w Warszawie. (…) Jest uważny na potrzeby innych ludzi. Kiedy ze zdrowiem jednej z sąsiadek jest źle, a miejscowi lekarze nie mają pomysłu, jak ją leczyć, Stanisław przekonuje, by poddała się operacji w Warszawie. Kiedy ta w końcu się zgadza, wszystko pomaga załatwić. Dzisiaj kobieta cieszy się, że dała się Tymowi do tego pomysłu namówić, ponieważ operacja uratowała jej życie” – czytamy w książce „Tym. Człowiek szczery na trzy litery". Ostatnia podróż z ukochaną mamą Sąsiedzi z ukochanej wsi odwdzięczali mu się za to, że się nimi opiekował. Traktowali go jak „swojego chłopa” i wspierali w trudnych momentach. Takich jak wtedy, gdy Tym w 2008 roku znów otarł się o śmierć. Lekarze wykryli wówczas u niego raka żołądka. Rokowania nie były optymistyczne. "Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję" - opowiadał w jednym z ostatnich wywiadów. Po operacji wrócił na Suwalszczyznę, a mieszkańcy jego „ukochanej wsi” otoczyli go opieką. Pomogli mu też wcześniej, gdy Tym podjął się jednej z najbardziej ryzykownych misji w swoim życiu. Było to na początku stan wojennego. W domu w Zakątach z Tymem mieszkała wówczas jego mama, którą się opiekował. I tam zmarła. Przed śmiercią powiedziała synowi, że chce być pochowana w rodzinnej Warszawie. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce ujawniła, że Tym miał ogromny problem ze spełnieniem tej ostatniej woli. „W mrocznych czasach stanu wojennego ze wszystkim był problem. Jak się okazało, z firmami pogrzebowymi też. Był za to kochający syn, dla którego ostatnia wola jego matki była święta” – czytamy. Tym przewiózł ciało mamy do Warszawy własnym samochodem, drżąc przez całą drogę, by nie zatrzymał go partol milicji, bo takie spotkanie skończyłoby się dla niego więzieniem. Jak udało mu się to zorganizować, to pozostanie tajemnicą jego przyjaciół i sąsiadów z Zakątów. Zobacz również: Nieznane kulisy kultowego filmu „Miś’’. Co łączyło Krystynę Podleską i Stanisława Tyma? Tajemnicą pozostaje też to, jak spełniono ostatnią wolę samego Stanisława Tyma. Pod koniec życia mówił, że chce, by jego prochy spoczęły blisko jego domu nad jeziorem Wigry. Ale jego grób jest w Warszawie, na Powązkach. Tam jego fani wciąż przynoszą kwiaty, zapalają znicze, oddają hołd swojemu ukochanemu aktorowi i mistrzowi satyry. Ale mogą to też robić w Zakatach. Katarzyna Stoparczyk w swojej książce sugeruje, że uroczysty pogrzeb satyryka w Warszawie wcale nie oznacza, że zignorowano jego życzenie. „Zgodnie z ostatnią wolą Stanisława Tyma jego prochy spoczęły na łonie natury, nad Wigrami, wśród drzew, przy jego domu w ukochanych Zakątach. Oficjalnie nie spoczęły, bo tego zabrania polskie prawo” - czytamy. Oficjalna wersja jest taka, że słynny aktor i reżyser został pochowany na Powązkach. A prawdziwa? To wiedzą tylko jego przyjaciele. Sąsiadek nie wolno zjadać Podczas tego oficjalnego pogrzebu Stanisława Tyma piękną mową pożegnał jego przyjaciel Wiktor Zborowski. „Chciałbym, żeby pierwsze, co usłyszysz, zbliżając się do bram raju, było radosne powitalne szczekanie twoich piesków” – powiedział. Jeśli to życzenie aktora się spełniło, Tyma w raju powitała ogromna wataha. Satyryk kochał psy, uważał, że są lepsze od ludzi, bo ludzie zawodzą, a psy są niezawodne. W jego domu na Suwalszczyźnie zawsze mieszkało przynajmniej kilka czworonogów. Bo ilekroć Tym spotkał bezdomnego, rannego, wygłodzonego czworonoga, to zawsze go przygarniał. Choć od lat był wegetarianinem, zawsze nosił w kieszeniach kawałki suszonej kiełbasy. To pomagało mu zdobyć zaufanie i przekonać psa, że z Tymem warto pójść. A gdy już Tym psa przygarnął, to albo zostawiał go u siebie, albo szukał mu dobrego domu wśród znajomych. Zobacz też: Wróżono jej wielką karierę. Rola w Misiu była jej przekleństwem. Tak obecnie wygląda życie Barbary Burskiej Jak wyznała jego druga żona Anna Nastulanka, za jeden ze swoich największych życiowych sukcesów Tym uważał to, że udało mu się przemycić do Polski bezdomnego psa, którego znalazł na greckiej wyspie Rodos. Ratował nie tylko psy. Pani Swieta, która pomagała mu w ostatnich latach w prowadzeniu domu, miała zakaz rozwieszania lepów na muchy, a do jej obowiązków należało między innymi… dokarmianie myszy w piwnicy. Z kolei sąsiedzi z Zakąt, którzy przynosili mu mleko i jajka, dobrze wiedzieli, że nie ma sensu proponować mu świeżych ryb złowionych w Wigrach. Tym uważał, że ryby to jego „sąsiadki z jeziora”, więc nie może ich jeść. „Zawsze był bardzo serdeczny, a z tego, że był taki dla ludzi i dla zwierząt, to wnioskuję, że do tej inteligencji, do tego wdzięku, do tego dowcipu, mądrości dochodziła jeszcze wielka dobroć" – powiedziała Magdalena Zawadzka, wspominając Stanisława Tyma w programie „Halo, tu Polsat”. Dlatego byłoby niesprawiedliwe, gdyby został zapamiętany jako satyryk i aktor z kultowego „Rejsu” czy „Misia”. Owszem, zagrał świetne role w filmach i na scenie. Ale najważniejszą odgrywał każdego dnia. Rolę dobrego człowieka. W tekście korzystałem z książki Katarzyny Stoparczyk "Tym. Człowiek szczery na trzy litery" (Wydawnictwo Otwarte). 15 grudnia ukaże się wznowienie.
To nie żart. Ten aktor od 30 lat dostaje wypłaty za film, w którym go nie było
Sam Rockwell, laureat Oscara, od ponad 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za film, w którym... nie zagrał! Aktor wyznał w podcaście, że jego scena nigdy nie została nakręcona, a mimo to umowa gwarantuje mu wypłaty za dystrybucję filmu. Poznaj niezwykłe kulisy tej sytuacji.
W świecie Hollywood, gdzie wszystko wydaje się możliwe, czasami rzeczywistość potrafi zaskoczyć bardziej niż filmowy scenariusz. Sam Rockwell, znany i ceniony aktor, od trzech dekad otrzymuje wypłaty za film, w którym... nigdy nie zagrał. Choć jego scena nie została nawet nakręcona, umowa zawarta na początku kariery zapewniła mu stałe wynagrodzenie. Jak to możliwe? Kulisy tej niezwykłej sytuacji są równie fascynujące, co absurdalne. Sam Rockwell i jego "niewidzialna" rola z 1989 roku W 1989 roku Sam Rockwell, dziś znany z takich produkcji jak „Trzy billboardy za Ebbing”, „Zielona mila” czy „Biały lotos”, otrzymał rolę w filmie „Wesprzyj się na mnie” (ang. „Lean on Me”). Obok niego o angaż ubiegali się również Michael Imperioli oraz Kevin Corrigan. Ku zaskoczeniu wszystkich, to właśnie Rockwell dostał szansę na udział w produkcji reżyserowanej przez Johna G. Avildsena – zdobywcę Oscara za „Rocky'ego”. Jednak ostatecznie widzowie nigdy nie zobaczyli Rockwella w tej produkcji. Podczas nagrań filmowcy nie dotarli do sceny z jego udziałem, a ze względu na ograniczony budżet i konieczność optymalizacji kosztów, postanowili aktora „puścić”, rezygnując z dalszej współpracy. Umowa silniejsza niż obecność na ekranie Mimo że Rockwell nie wypowiedział w filmie ani jednej kwestii, ani nie pojawił się nawet na ekranie, jego podpisana wcześniej umowa miała dalekosiężne skutki. Jak wyznał w podcaście „Happy Sad Confused”, nie został oficjalnie zwolniony – po prostu jego scena nie została zrealizowana, a twórcy nie chcieli płacić mu za cały tydzień pracy za jedną linię dialogu. To jednak nie zakończyło tej historii. Na mocy zawartego kontraktu, aktor od 30 lat otrzymuje wynagrodzenie za emisję filmu „Wesprzyj się na mnie” w telewizji kablowej, dystrybucję na płytach DVD, emisję w syndykacji oraz w serwisach streamingowych. Ile pieniędzy dostaje Rockwell za "Wesprzyj się na mnie"? Chociaż Sam Rockwell nie podał konkretnej kwoty, sam przyznaje, że nie są to wielkie pieniądze. Dla porównania Reece Thompson, który w „Titanicu” zagrał „irlandzkiego chłopca” i wypowiedział zaledwie trzy kwestie, otrzymuje rocznie od 100 do 200 dolarów z tytułu praw autorskich. W przypadku Rockwella, który nie zagrał nawet jednej sceny, wypłaty mają charakter symboliczny, lecz regularny – co czyni tę sytuację jeszcze bardziej zaskakującą. Kto jeszcze był związany z tym filmem? „Wesprzyj się na mnie” to film oparty na prawdziwej historii, w którym główną rolę zagrał Morgan Freeman. Wciela się on w dyrektora szkoły, który stosując kontrowersyjne metody, próbuje uchronić placówkę przed przejęciem przez zarząd komisaryczny. Produkcja porusza problematykę narkotyków wśród młodzieży i dramatycznie niskich wyników nauczania. Reżyserem filmu był John G. Avildsen – autor sukcesów takich jak „Rocky”. Mimo że Rockwell nie pojawił się w finalnym montażu, jego nazwisko pozostaje nierozerwalnie związane z tą produkcją – choćby za sprawą wypłat. Nietypowe przypadki wynagrodzeń w Hollywood Historia Sama Rockwella to jedna z tych anegdot, które pokazują, jak nieprzewidywalny może być świat show-biznesu. Często mówi się o aktorach, którzy przez lata otrzymują wynagrodzenie za jedno zdanie w filmie czy serialu. W tym przypadku jednak Rockwell nie wypowiedział żadnej kwestii, a mimo to jego umowa zapewniła mu stały dopływ środków. To niecodzienna sytuacja, która pokazuje, jak istotne są szczegóły zawarte w kontraktach w branży filmowej – i jak mogą one wpłynąć na przyszłość aktora, nawet jeśli fizycznie nie pojawił się na planie zdjęciowym. Źródło: kultura.gazeta.pl
Rodzinny dom pod Lubinem był jej pierwszą sceną. A ekspresyjne ciotki – jej najlepszym kursem aktorstwa
Joanna Kołaczkowska, niezapomniana gwiazda kabaretu Hrabi, zmarła, pozostawiając po sobie niezliczoną ilość wspomnień i wzruszeń. W wyjątkowym wywiadzie zdradzała, że to rodzinny dom w Dziesławiu pod Lubinem oraz otaczające ją silne, charakterne kobiety – mama i ciotki – były jej pierwszą publicznością, a zarazem najważniejszymi nauczycielkami scenicznej ekspresji.
Joanna Kołaczkowska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego kabaretu – nie tylko przez swój wyjątkowy talent, ale i niezwykłą charyzmę sceniczną. Zmarła, pozostawiając po sobie pustkę, której nie da się wypełnić. Jej droga artystyczna zaczęła się nie na profesjonalnej scenie, lecz w rodzinnym domu w Dziesławiu pod Lubinem. To tam, w otoczeniu silnych i ekspresyjnych kobiet, narodziła się jej umiejętność obserwacji, która z czasem przerodziła się w fenomenalny warsztat komediowy. Joanna Kołaczkowska nie żyje – kabaret stracił swoją carycę Joanna Kołaczkowska, uznawana za najzabawniejszą kobietę w Polsce, odeszła. Nazywana „carycą kabaretu”, przez lata była filarem legendarnego kabaretu Hrabi, a wcześniej grupy Potem. Publiczność kochała ją za niepowtarzalne poczucie humoru, talent do śpiewu, brawurowe wcielanie się w różne typy ludzkie oraz odwagę sceniczną, która nie znała granic. Była jednocześnie perfekcyjna i szalona, wycofana prywatnie, a szalenie ekspresyjna na scenie. ZOBACZ TEŻ: Joanna Kołaczkowska po raz ostatni przemówiła do fanów. Nikt nie przewidział, co się stanie Joanna Kołaczkowska: dom rodzinny, Dziesław pod Lubinem – scena dzieciństwa i obserwacji Kołaczkowska urodziła się w Lubinie, lecz najważniejsze wspomnienia z dzieciństwa wiążą się z Dziesławiem – niewielką miejscowością pod Lubinem, gdzie mieszkała jej rodzina. To tam, w domu dziadków, znalazła swoje pierwsze „sceniczne” miejsce – zasłonkę z ludowym wzorem w ciemnym pokoiku. Leżąc za nią, wsłuchiwała się w rodzinne rozmowy i obserwowała świat zza bezpiecznej przegrody. „Czułam się bezpiecznie” – wspominała w wywiadzie z Joanną Nojszewską dla Twojego Stylu. Śmierć ojca, gdy miała zaledwie pięć lat, sprawiła, że jako dziecko wycofała się emocjonalnie. Stała się uważną obserwatorką, co później miało fundamentalne znaczenie w jej karierze scenicznej. „Byłam czujna, żyjąca jakby za ścianą” – mówiła o sobie. CZYTAJ TEŻ: Joanna Kołaczkowska nie bała się śmierci. Jej słowa poruszają dziś do łez Ekspresyjne ciotki i mama – kobiety, które zbudowały Joannę Kołaczkowską Rodzina Kołaczkowskiej była duża – mama miała ośmioro rodzeństwa. Kobiety z tej rodziny, jak sama mówiła artystka, były silne, ekspresyjne i charakterne. Obserwowanie ich w kuchni, przy stole, podczas kłótni i godzenia się, było dla małej Asi jak kurs aktorstwa. Ciotki chodziły po ogrodzie w samych stanikach, bo kostiumów kąpielowych się wtedy nie nosiło. „To były kobiety z charakterem” – wspominała. Choć same może nie zdawały sobie z tego sprawy, były pierwowzorami wielu postaci odgrywanych przez Kołaczkowską na scenie. Gdy oglądały ją w kabarecie, mówiły: „cała nasza Stembalska” albo „cała Janka”. Widziały w niej siebie nawzajem, choć żadna nie widziała w niej samej siebie. Największą inspiracją była jednak mama. Kobieta, która miała własną wizję rzeczywistości i ją egzekwowała. Jej powiedzonka – takie jak „oka nie wyjmiesz” czy „ale gloria idzie” – trafiły wprost do skeczy kabaretu Hrabi. Czytaj też: Miała 5 lat, gdy straciła najbliższą osobę, jej mama milczała przez lata. Dzieciństwo Joanny Kołaczkowskiej nie należało do najłatwiejszych Z obserwatorki do królowej kabaretu – początki wielkiego talentu Już jako dziecko Kołaczkowska potrafiła rozbawić rówieśników – w podstawówce naklejała na ząb czarny papierek i parodiowała dorosłych. Początkowo próbowała uciec od sceny – ukończyła technikum ogrodnicze, potem studia pedagogiczne – ale kabaret i tak ją odnalazł. Do świata artystycznego wciągnął ją Adam Nowak, obecnie znany muzyk, z którym występowała w Zielonej Górze – mieście uznawanym za kolebkę polskiego kabaretu. Z kabaretem Potem, a następnie Hrabi, związała się na całe życie. Ich spektakle omijały politykę i kościół, skupiały się na emocjach i relacjach. To właśnie tam Kołaczkowska rozwijała swój literacki, abstrakcyjny styl. Publiczność pokochała ją za brawurowe role i pełne humoru, ale i empatii spojrzenie na świat. Zobacz również: Czuła, że to coś więcej niż kabaret. Misja Joanny Kołaczkowskiej zaczęła się od jej własnego kryzysu Kołaczkowska o miłości do sceny i publiczności „Na scenie czuję, że ludzie mnie lubią. Dzięki kabaretowi bardziej kocham świat” – mówiła na łamach Twojego Stylu. To zdanie doskonale oddaje jej podejście do sztuki i życia. Scena była dla niej miejscem bliskości z ludźmi, wyrażania emocji, ale i źródłem siły, która pomagała jej radzić sobie z osobistymi traumami i lękami. Choć prywatnie była osobą uporządkowaną i wycofaną, publiczność znała ją jako żywiołową, pełną energii artystkę.
Sinner u boku Bocellego. Ten nietypowy duet zaskoczył cały świat. Ależ klasa!
Ten nieoczekiwany duet dwóch ikon włoskiej kultury – sportu i muzyki – zrodził się z inspiracji wzajemnym szacunkiem i chęcią opowiedzenia historii o poświęceniu i autentyczności.
Jannik Sinner, zwycięzca tegorocznego Wimbledonu, pojawił się w piosence „Polvere e Gloria” u boku legendy opery, Andrea Bocellego. Utwór, wydany 20 czerwca 2025, łączy radosne „życiowe refleksje” Sinnera w języku angielskim z potężnym głosem Bocellego. Mimo że współpraca miała miejsce już jakiś czas temu, temat powrócił w mediach po finale Wimbledonu i zdobywa serca fanów, pokazując nowy wymiar popularności mistrza kortu. Fenomen „Polvere e Gloria” – czym zachwyca utwór? Utwór „Polvere e Gloria” (czyli „Pył i chwała”) to emocjonalna muzyczna opowieść o tym, co łączy sportowca i artystę – droga na szczyt, poświęcenie, samotność i nadzieja. Piosenka została wydana 20 czerwca 2025 roku przez wytwórnię Decca/Universal, a jej celem było nie tylko stworzenie pięknego utworu, ale też inspirowanie młodych ludzi do podążania własną drogą. Andrea Bocelli wnosi do utworu swoją charakterystyczną operową ekspresję, pełną emocji i duchowej głębi. Jannik Sinner nie śpiewa – jego udział polega na recytowaniu autorskiego monologu w języku angielskim. Słowa „Talent doesn’t exist; it has to be earned” brzmią jak jego osobiste motto i trafiają do każdego, kto kiedykolwiek walczył o swoje marzenia. Teledysk, nakręcony w malowniczej posiadłości Bocellego w Toskanii, dopełnia przekaz. Zobaczymy w nim archiwalne nagrania Sinnera z młodości, jego treningi tenisowe oraz momenty refleksji wśród natury. Połączenie z materiałami z życia Bocellego buduje most między dwoma różnymi światami – sportu i muzyki – podkreślając, że emocje, które nimi rządzą, są uniwersalne. ZOBACZ TEŻ: Jannik Sinner: „Czy ja nadal śnię?” – jego post z Igą Świątek podbija sieć Jannik Sinner o współpracy z Andreą Bocellim Wielu fanów zastanawiało się, dlaczego Sinner zdecydował się na udział w muzycznym projekcie. "Jestem bardzo szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią tego projektu z Andreą, który od 30 lat jest unikalnym i niezwykłym głosem, wizytówką naszego kraju na całym świecie. Nigdy nie marzyłem, że usłyszę swój głos w jednej z jego piosenek. To niezwykle poruszające" — wyznał tuż po premierze. Ten duet to coś więcej niż tylko wspólny utwór – to manifest wartości, które obaj artyści wyznają: uczciwość, dyscyplina i autentyczność. Sinner pokazuje się tutaj z nowej, głębszej strony, nie jako sportowiec, ale jako człowiek – skromny, refleksyjny i otwarty na nowe doświadczenia. Jannik Sinner – tenisista, który zaskakuje poza kortem Udział w utworze „Polvere e Gloria” to kolejny dowód na to, że Jannik Sinner nie boi się wychodzić poza ramy. Od początku kariery pokazuje, że sukces to nie tylko wygrywanie meczów, ale też odpowiedzialność za to, jakim się jest człowiekiem. Współpraca z Bocellim wpisuje się w jego szerokie działania społeczne, motywacyjne i wizerunkowe. Co ciekawe, to nie pierwsza okazja, kiedy sportowcy pojawiają się w projektach artystycznych, ale przypadek Sinnera jest wyjątkowy. Jego występ nie jest dodatkiem do teledysku, lecz integralnym elementem utworu. To jego głos, słowa i obecność nadają całości wymiar osobisty i autentyczny. Popularność utworu nie słabnie, a liczba wyświetleń na platformach streamingowych rośnie każdego dnia. Fani cenią nie tylko warstwę muzyczną, ale i przesłanie – i to być może jest największym sukcesem „Polvere e Gloria”. SPRAWDŹ TEŻ: Pokonał Alcaraza i zdobył Wimbledon. A kilka tygodni wcześniej stracił miłość View oEmbed on the source website
Ten hit Lady Pank miał trafić w ręce zagranicznego artysty. Dzięki Skubikowskiemu zyskał nowe życie
„Zawsze tam, gdzie ty” to ikoniczna ballada polskiego rocka, która prawie nigdy by nie powstała w znanej wersji. Jan Borysewicz skomponował ją w USA dla amerykańskiego wokalisty, ale dzięki Jackowi Skubikowskiemu utwór zyskał poetycki polski tekst — i stał się kamieniem milowym w karierze Lady Pank.
W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz przebywał w Stanach i nagrał muzykę z amerykańskim wokalistą Paulem Bolgerem – powstała anglojęzyczna wersja piosenki „Zawsze tam, gdzie ty”. Nikt jednak nie spodziewał się, że po dodaniu polskiego tekstu autorstwa Skubikowskiego utwór przeistoczy się w jeden z największych hitów polskiego rocka. Ten hit Lady Pank prawie trafił za granicę. Dziś tę kultową melodię zna każdy Polak W drugiej połowie lat 80. Jan Borysewicz wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował nad materiałem muzycznym z myślą o anglojęzycznym rynku. Wśród tych kompozycji znalazła się też ballada, którą Borysewicz napisał dla amerykańskiego wokalisty — Paula Bolgera. Bolger, znany ze współpracy z wieloma artystami, był bliski nagrania pełnej wersji utworu. Pomysł zakładał, że piosenka zyska życie poza Polską. Jednak projekt nie doszedł do skutku. Kiedy gitarzysta wrócił do Polski, przywiózł ze sobą niedokończony utwór – z piękną melodią, ale bez tekstu w rodzimym języku. Jacek Skubikowski – autor tekstu, który tchnął życie W tym miejscu na scenę wkroczył Jacek Skubikowski – jeden z najciekawszych tekściarzy tamtych lat, autor słów do przebojów Ewy Bem, Kombi i Lombardu. To on podjął się napisania tekstu do kompozycji, która wówczas istniała tylko jako emocjonalna melodia. "Jak dawałem Jackowi utwory, kompozycje do napisania na nową płytę, to Jacek któregoś dnia zadzwonił i mówi: 'Jan, znalazłem na kasecie taki utwór jakiegoś amerykańskiego wokalisty. Ja chyba sobie sam napiszę tekst i wezmę na swoją płytę ten utwór'. Ja mówię: 'okej, w porządku'" — wspominał Jan Borysewicz w radiowej Trójce. ZOBACZ TEŻ: Hit, który łączy pokolenia, powstał z buntu i strachu. Mało kto zna jego mroczne korzenie Skubikowski stworzył poruszającą, metaforyczną lirykę. Frazy takie jak „Zamienię każdy oddech w niespokojny wiatr” czy „Zawsze tam, gdzie ty” trafiły w emocjonalną strunę tysięcy słuchaczy. Tekst był pełen tęsknoty, oddania i emocji, które w połączeniu z subtelną melodią Borysewicza stworzyły całość o niespotykanej sile przekazu. Dzięki Skubikowskiemu piosenka, która miała żyć w anglosaskim świecie, otrzymała polską duszę. Numer jeden na liście Trójki i potężny hit Po nagraniu nowej wersji z Januszem Panasewiczem jako wokalistą piosenka „Zawsze tam, gdzie ty” znalazła się na szóstej studyjnej płycie Lady Pank, wydanej 20 sierpnia 1990 roku. Niemal natychmiast po premierze utwór zyskał status przeboju, trafiając na szczyt Listy Przebojów Radiowej Trójki. Ballada zaczęła królować w radiu, telewizji i na koncertach. Była regularnie odtwarzana na antenach, zdobywała uznanie krytyków, a przede wszystkim – poruszała publiczność, która znajdowała w niej emocje bliskie własnym przeżyciom. Album, skład i nagrania „Zawsze tam, gdzie ty” powstała w czasie nagrań do albumu „Zawsze tam, gdzie Ty”, który ukazał się pod szyldem Lady Pank w 1990 roku. W nagraniach wzięli udział oprócz Borysewicza i Panasewicza także Piotr Urbankiewicz (bas) oraz Kostek Joriadis (klawisze). Płyta była nagrywana w legendarnym Studio S-4 w Warszawie, a nad całością czuwał producent Rafał Paczkowski. Był to zarazem ostatni album Lady Pank przed zawieszeniem działalności w 1991 roku, co sprawiło, że piosenka miała wyjątkowe znaczenie jako pewnego rodzaju artystyczne pożegnanie z fanami. Dziedzictwo i co dziś? Ballada wyróżniała się w dorobku Lady Pank – dotąd znani z energetycznych numerów rockowych, tu zaprezentowali się z zupełnie innej, bardziej lirycznej strony. To uczyniło z „Zawsze tam, gdzie ty” piosenkę ponadczasową, która przetrwała próbę lat i nie straciła na aktualności. Utwór na stałe wpisał się w kanon polskiej muzyki rozrywkowej. Wciąż jest wykonywany na koncertach Lady Pank, zarówno w wersji klasycznej, jak i z nowymi aranżacjami. Doczekał się licznych coverów artystów starszego, jak i młodszego pokolenia. W 2024 i 2025 roku ballada była wielokrotnie wykorzystywana podczas dużych wydarzeń muzycznych, takich jak Sylwestrowa Moc Przebojów czy koncerty wspomnień w TVP i Polsacie. Nadal obecna w radiach, na playlistach streamingowych i w świadomości fanów – „Zawsze tam, gdzie ty” pozostaje jednym z największych przebojów Lady Pank, który niezmiennie porusza serca kolejnych pokoleń. SPRAWDŹ TEŻ: Nieplanowany hit PRL-u. Jak kawiarniana sprzeczka dała początek legendzie? Wielbiciele Osieckiej będą w szoku
Jedyna taka przyjaźń w świecie gwiazd. To ona od 30 lat wspiera Nicole Kidman
W świecie, gdzie rządzą konkurencja i rywalizacja, one zbudowały trwałą relację. Nicole Kidman i Naomi Watts poznały się jako nastolatki w Sydney i mimo sławy, trudnych chwil i osobistych tragedii – ich przyjaźń trwa już ponad 30 lat. Kulisy tej więzi poruszają i inspirują.
Nicole Kidman i Naomi Watts przyjaźnią się od lat 80. Choć jedna była w cieniu drugiej, ich więź przetrwała wszystko – od nieudanych castingów po śluby i sukcesy w Hollywood. Poznaj kulisy tej wyjątkowej relacji. W Hollywood przyjaźnie, jak wiadomo należą raczej do rzadkości. To świat nastawiony na rywalizację, a nie na wspieranie się. A one przyjaźnią się i to od 30 lat! Nicole Kidman i Naomii Watts – dwie gwiazdy z Australii Nicole Kidman i Naomi Watts to dwie australijskie aktorki, które odniosły sukces w Hollywood, do tego obie są blondynkami, obie dzisiaj już po 50-tce. Jak się poznały? Ich przyjaźń zaczęła się w latach 80. Nie były wtedy sławne. Naomi Watts wspominała, że poznały się jako nastolatki, obie mieszkały wtedy w Sydney, choć urodziły się gdzie indziej. Nicole w Honolulu, a Naomi w Shoreham w Wielkiej Brytanii. Miały takie same marzenia. Chciały być aktorkami. Poznały się…w poczekalni na casting. Oczekiwanie urozmaicały sobie rozmową. Jak wspominała Naomi omówiły wszystkie filmy, które lubiły, znajomych, rodziców, szkołę, chłopaków. A potem, po tym długim oczekiwaniu, podziękowano im. To był casting do reklamy kostiumów kąpielowych. Uznano, że są zbyt chude, za kościste. Zobacz też: Mało kto wie, że ma dwoje adoptowanych dzieci. O ich trudnej relacji do dziś mówi świat. Aż trudno uwierzyć Moja hojna przyjaciółka - Nic Kiedy wyszły z castingu było już ciemno. Nicole Kidman, zwana przez przyjaciółkę "Nic" zaproponowała, że podwiezie Naomi taksówką do domu, mimo że musiała za nią dodatkowo zapłacić. „Zawsze była hojna”, wspomina Naomi Watts. Zawsze były też wobec siebie lojalne. Kiedy Nicole Kidman grała w serialu „Idealna para”, z byłym partnerem Naomi Lievem Schreiberem zadzwoniła do niej i uprzedziła ją, że będzie grała intymne sceny z jej byłym. Jak mówią zawsze uprzedzają się i meldują sobie, o rzeczach, które mogą zranić. Zresztą samemu Lieve Schreiberowi bardzo się to zachowanie Nicole Kidman podobało. Obie przyjaciółki składają sobie życzenia na Instagramie. „Kocham Cię”, napisała Nicole do Naomi. Razem na ekranie wystąpiły raz , w australijskim filmie o nastolatkach z 1991 roku „Randka na przerwie”. Zobacz też: Mają bliskie relacje, są dla siebie ogromnym wsparciem. Nicole Kidman wspomniała, jaką jest mamą i czego żałuje Naomi w cieniu Nicole Ich życie potoczyło się inaczej. Nicole Kidman zrobiła wielką karierę w Hollywood i jest jedną z królowych kina. Naomi Watts miała trudny początek w Hollywood, była odrzucana. Mówiono, że tak bardzo zależy jej na pracy, tak się stara, że odpycha ludzi zamiast ich przyciągać. I gdyby nie David Lynch, który zaangażował ją do swojego słynnego filmu "Mulholland Drive", pewnie zrezygnowałaby z aktorstwa. Naomi Watts jest o rok młodsza od Nicole Kidman, ma 56 lat. Była dwa razy nominowana do Oscara, za filmy „21 gramów” i „Niemożliwe”. Jako dziecko krążyła między Anglią i Australia, rodziną ojca i matki. Była nastolatką, kiedy ojca znaleziono martwego, prawdopodobnie przedawkował heroinę. Bardzo to przeżywała, czemu trudno się dziwić. Debiutowała u boku Nicole Kidman w filmie „Randka na przerwie”. Była w jej cieniu, co nie naruszyło ich przyjaźni. Przez ponad dekadę był w związku z aktorem Lievem Schreiberem, z którym ma dwoje dzieci syna Aleksandra ( 2007) i córkę Kaię, która jest po tranzycji (urodziła się w 2008 jako chłopiec - Samuel). Nicole Kidman była w czerwcu świadkiem na ślubie Naomi W ubiegłym roku w czerwcu poślubiła aktora Billy’ego Crudupa. W tym roku także w czerwcu zrobili huczne wesele w Mexico City. Nie mogło na nim zabraknąć jej przyjaciółki Nicole Kidman. Gwiazda, która była świadkiem na ślubie mówiła, że uroczystość była piękna i niezapomniana. A dla niej to wielkie przeżycie. Kidman uczciła wesele pary zdjęciem na Instagramie pisząc, że był to „Najlepszy ślubny weekend pełen miłości i zabawy”. Sama Nicole Kidman po głośnym rozwodzie z Tomem Cruisem poślubiła w 2006 roku muzyka Keitha Urbana, z którym jest do dzisiaj. Ma czworo dzieci – dwoje dorosłych już, adoptowanych dzieci z Tomem Cruisem: Isabelle i Connora oraz dwie córki z Keitem Urbanem: Sunday Rose i Faith Margaret, która urodziła matka zastępcza. Zawsze wspierała też córkę Naomi — Kaię w jej drodze do tranzycji i leczenia. ZOBACZ TEŻ: Nicole Kidman zaszokowała wszystkich i ogłosiła zawieszenie kariery. Po trudnym roku ma dość
On był tenisowym buntownikiem, ona królową kortów. Dla tej miłości oboje rzucili wszystko
Choć Andre Agassi zakochał się w Steffi Graf od pierwszego wejrzenia w 1992 roku, na ich wspólne życie trzeba było poczekać aż do 1999. On — amerykański buntownik kortów. Ona — spokojna, pełna klasy niemiecka mistrzyni. Ich miłość to opowieść o cierpliwości, determinacji i… zerwanych zaręczynach.
Miłość Andre Agassi i Steffi Graf to jedna z najbardziej poruszających historii w świecie sportu. Oboje byli ikonami tenisa, odnosili wielkie sukcesy, ale ich drogi do siebie wiodły przez wiele lat, pełnych zwrotów akcji, złamanych serc i niespełnionych marzeń. Zaczęło się od zauroczenia na ekranie telewizora, a skończyło na wspólnym życiu, z dala od fleszy aparatów i tenisowych kortów. To opowieść o cierpliwości, determinacji i prawdziwym uczuciu, które nie poddało się presji sławy ani przeszłości. Steffi Graf i Andre Agassi: miłość od pierwszego wejrzenia, która musiała poczekać Andre Agassi po raz pierwszy zobaczył Steffi Graf, gdy ta udzielała wywiadu francuskiej telewizji. Jak wspominał w autobiografii „Open”, „jakby mnie piorun strzelił”. Był oczarowany jej „niewymuszoną gracją oraz naturalną urodą” i próbował nawiązać kontakt po French Open, jednak bez odzewu. W 1992 roku, po wygranym Wimbledonie, marzył, by zatańczyć z nią na tradycyjnej kolacji mistrzów. Chociaż miał wtedy dziewczynę i twierdził, że był to „otwarty związek”, uczucia wobec Steffi były silne. Niestety, do tańca nie doszło, a jedynym „pocieszeniem” było oficjalne przedstawienie się. Steffi nie odwzajemniała wtedy jego zainteresowania. Czytaj też: Iga Świątek w sukni za kilka tysięcy i niezwykłym tańcu z Sinnerem. Ten moment skradł show Wimbledonu! Po latach prób — wspólny trening, który wszystko zmienił W 1999 roku Agassi zakończył swoje małżeństwo z Brooke Shields. Chwilę później ponownie skierował swoje uczucia ku Steffi Graf. Niemka była wówczas w związku z Michaelem Bartelsem. Gdy Agassi zaproponował wspólny trening, była zaskoczona. Nie wiedziała wtedy, że Amerykanin już się rozwiódł. Po wspólnych ćwiczeniach Andre nie mógł przestać o niej myśleć. Wysyłał kwiaty, próbował wyrazić swoje uczucia, a podczas Wimbledonu wręczył jej własnoręcznie stworzoną kartkę urodzinową. To wtedy Steffi zapytała ukradkiem, jak się z nim skontaktować. Wkrótce umówili się na spotkanie w San Diego. Steffi Graf i Andre Agassi: zerwane związki, publiczne zaskoczenie i ślub na podwórku W sierpniu 1999 roku Steffi Graf ogłosiła zakończenie kariery. Miesiąc później media obiegła wieść o jej rozstaniu z Michaelem Bartelsem. Bartels był zszokowany: „Nie miałem pojęcia, że Steffi i Andre są parą. [...] To mnie oszołomiło”. Tymczasem relacja Agassiego i Graf rozwijała się w błyskawicznym tempie. W październiku 2001 roku para pobrała się w Las Vegas. Bez tortu, sukni, gości — tylko z matkami jako świadkiniami. Ślub odbył się na ich podwórku, a zamiast obrączek mieli kawałki rafii. Cztery dni później na świecie pojawił się ich syn Jaden Gil. ZOBACZ TEŻ: Światowa klasa, nie do poznania! Iga Świątek w jedwabnej sukni Victorii Beckham olśniła wszystkich Rodzicielstwo i życie poza kortem W 2003 roku urodziła się ich córka, Jaz Elle. Już wtedy Agassi i Graf postanowili, że ich dzieci nie zostaną tenisistami. Słowa dotrzymali — Jaden zajął się baseballem, a Jaz została trenerką fitness. Para świadomie unikała medialnego rozgłosu, skupiając się na rodzinie i wychowywaniu dzieci z dala od tenisowej presji. Steffi Graf i Andre Agassi: po 20 latach wciąż zakochani W 2004 roku Andre Agassi wygłosił pełne wzruszeń przemówienie podczas wprowadzenia żony do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. „Nigdy nie definiowałaś siebie przez to, co osiągnęłaś. [...] Twoje życie głęboko nas poruszyło” — mówił. Steffi z trudem powstrzymywała łzy: „Najlepszą częścią touru było to, że wpadłam na ciebie”. Po dwóch dekadach Agassi nadal mówi o niej z podziwem i miłością. W 2019 roku w rozmowie z „Bildem” wyznał: „Każdego roku życzę sobie, żeby została ze mną przez następne 20 lat”. SPRAWDŹ TEŻ: Tak wyglądało życie sióstr Świątek za zamkniętymi drzwiami. Siostra tenisistki ujawnia zasady, jakich musiały przestrzegać Źródła: przegladsportowy.onet.pl
W latach 90. kochały się w nim wszystkie Polki. Płakały, gdy się ożenił. Ale to małżeństwo nie należało do najłatwiejszych
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez 30 lat uchodzili za wzór zgodnego małżeństwa. Poznali się podczas wywiadu, zakochali się, pobrali, doczekali dwóch synów. Ich związek przetrwał wiele trudnych momentów, aż w 2023 roku doszło do rozstania. Co sprawiło, że tak silna relacja nie przetrwała próby czasu?
Rafał Królikowski i Dorota Mirska przez trzy dekady byli małżeństwem. Ich historia zaczęła się w latach 90., kiedy dziennikarka umówiła się na wywiad z aktorem. Wywiad przerodził się w romans, a po roku wzięli ślub. Przez trzy dekady wspólnego życia zbudowali wspólny dom, doczekali się dwóch synów. Wydawali się przykładem fajnej pary. W 2023 roku gruchnęła wieść o ich rozstaniu, która dla wielu była zaskoczeniem. Potem nadeszła separacja, wreszcie formalne rozstanie. Co się stało? Rafał Królikowski i Dorota Mirska: początki relacji – od wywiadu do ołtarza Byli power couple lat 90. Młodzi, zdolni, zakochani. On uwielbiany aktor, ona dziennikarka. Poznali się w 1994 roku, gdy Dorota Mirka przeprowadziła z Rafałem Królikowski wywiad podczas przygotowań do spektaklu „Śluby panieńskie”. Grał tam uwodziciela Gustawa. Mieli więc rozmawiać o sztuce uwodzenia. Jak Rafał Królikowski wspomina to pierwsze spotkanie? „Zobaczyłem piękną, młodą kobietę i zaśmiałem się w duchu myśląc, że przecież nie mogę z nią o tym rozmawiać i nie będę odkrywał swoich kart. Rozmawialiśmy na wiele różnych tematów, które nas wspólnie zajmowały. Głównie filmy i teatr. Aby zrobić autoryzację, zaprosiłem Dorotę do Muzeum Narodowego na wystawę wybitnej malarki, Meli Muter, którą akurat przygotowała moja profesor, jeszcze ze szkoły teatralnej”, opowiadał w rozmowie z „NaTemat”. To spotkanie zainicjowało zażyłość, która przerodziła się w miłość. W 1995 roku stanęli na ślubnym kobiercu, a ich więź wzmocniło narodzenie dwóch synów: Piotra (1998) i Michała (2002). Ich więź, zawodowe sukcesy oraz wizerunek harmonijnej rodziny uczyniły ich ikoną show-biznesu – jednak emocje bywają subtelne i nie zawsze trwałe. Dorota Mirska i Rafał Królikowski – życie prywatne poza kamerami Choć para dawała się często obserwować publicznie, oboje bardzo dbali o swoją prywatność. Dom w Sulejówku był miejscem spokoju i zwyczajnego życia, za którym oboje tęsknili po intensywnych dniach pracy. Dorota Mirska nie wszystko w pracy męża akceptowała, bez zastrzeżeń. W wywiadach Rafał wspominał, że jego żona reagowała wręcz fizycznie na sceny miłosne w filmach – wychodziła lub zamykała oczy. "Trudno jest kochającej dziewczynie patrzeć, jak jej mąż leży rozebrany obok innej. Dorota przy takich scenach wychodzi albo zamyka oczy. Aktorstwo naraża bliskich sobie ludzi na niepokoje. Ja wiem, że pewne sytuacje ją bolą, ale to, co jest między nami, jest naprawdę mocne", opowiadał Rafał w wywiadzie dla "Twojego Stylu". Rafał Królikowski: ciągłe zabieganie i depresja polskiego Hugh Granta Rafał Królikowski to jeden z najpopularniejszych polskich aktorów. Miał świetny debiut w filmie Andrzeja Wajdy „Pierścionek z orłem w koronie”. Grał w takich hitach, jak „Ciało”, „Superprodukcja”, „Czas honoru”, „Druga szansa”. Zawsze się podobał – miał klasyczną urodę, wdzięk, klasę. Urok dżentelmena. Można go uznać za polskiego Hugh Granta. Trudno się dziwić, że kochało się w nim wiele dziewczyn. Sceny miłosne należą do pracy aktora. Ale można też zrozumieć, że takie, nawet drobne napięcia mogły kumulować się przez lata. Zwłaszcza w kontekście intensywnego trybu życia – dla Rafała Królikowskiego, co za tym idzie dla jego rodziny codziennością były poranne wyjazdy aktora, bieganie z planu na plan, trudy codziennego życia – zaciągnięty na budowę domu kredyt we frankach, który jak miecz wisiał nad głową. W końcu przedwczesne odejście brata, wspaniałego aktora Pawła Królikowskiego w 2020 roku. Wszystko to przełożyło się na depresję u Rafała Królikowskiego. Wspominał, że wyszedł z choroby także dzięki pomocy żony. W pandemii to ona była zapracowana, mogła zdalnie prowadzić portal o zdrowiu, on jako aktor musiał zwolnić, pracował w ogródku, medytował, uprawiał jogę. Wspólne życie z dala od fleszy, Rafał Królikowski o poszanowaniu tajemnic Ich styl życia – ciepły, dyskretny, autentyczny – budował autentyczny obraz rodziny, która dobrze funkcjonuje nie tylko na scenie. Rafał Królikowski miał na ten temat swoją teorię… „Szczególnie w poważnych związkach musimy się opierać na szczerości i zaufaniu. Inaczej nie osiągniemy porozumienia i bliskości. Z drugiej strony nie można się od razu otwierać. Kobieta zawsze musi być tajemnicza – jeżeli odkryjemy wszystkie karty, to przestaniemy wzbudzać zainteresowanie. Są tajemnice, które należy zachować dla siebie, są takie granice, jakich nigdy nie można przekraczać, nawet w stałych związkach. Każdy ma momenty, gdy chce być sam. Należy dać partnerowi trochę wolności, nie być za bardzo wścibskim i zaborczym”, tłumaczył w jednej z rozmów. Mówił także: "Jestem mężem jednej kobiety od ponad 20 lat. (...) Trzeba po prostu się starać, żeby było dobrze. Pielęgnować to uczucie, walczyć o nie, wspierać się w trudnych momentach. Może to zabrzmi banalnie, ale przyda się też odrobina zaufania, tolerancji i cierpliwości. I tyle." , tłumaczył w magazynie "Show". Kryzys w związku, rozstanie Ta recepta długo się sprawdzała, w mediach społecznościowych aktor często publikował zdjęcia z małżonką. Wydawali się szczęśliwi, byli uśmiechnięci. Dużo razem podróżowali – na 25. rocznicę ślubu wybrali się do Australii. Do tego był jeszcze Zanzibar czy Wielka Brytania. Pierwsze niepokojące sygnały pojawiły się w 2021 roku – to ostatni czas, kiedy byli widziani razem. Ale wiadomo było, że ich synowie dorastają, dom się zmienia. W rozmowie z "Vivą" aktor tłumaczył: „Jest to taki moment w życiu rodzica, kiedy musi trochę inaczej poukładać swoje klocki. Dzieci stają się bardziej samodzielne, nie wymagają codziennej opieki. My, rodzice, mamy więcej czasu dla siebie i musimy zagospodarować tę przestrzeń, chociaż rodzicami będziemy do końca. Zawsze będziemy wspierali nasze dzieci, może rzadziej się kontaktując, ale będziemy to robić przez cały czas”. Dopiero dwa lata później, w 2023 roku tabloidy zaczęły informować o cichym rozwodzie. Media powoływały się na informatorów twierdzących, że Dorota Mirska-Królikowska już wróciła do panieńskiego nazwiska i formalne dokumenty zostały załatwione „po cichu”. Potwierdzić to miał bliski znajomy pary – jego słowa nie pozostawiały żadnych złudzeń... „Rozwiedli się, zresztą Dorota zdążyła już zmienić nazwisko — jeszcze do niedawna oficjalnie posługiwała się dwuczłonowym Mirska-Królikowska" Oczywiście, jak przy rozwodach bywa, nie zabrakło wielkich emocji. Mimo medialnej burzy, która rozpętała się w związku z tymi doniesieniami, sami zainteresowani nigdy nie komentowali sensacyjnych informacji. Wydaje się, że tak jak przez wiele lat, tak i teraz unikają medialnego zgiełku... Co było powodem rozstania? Może nie było jednego konkretnego powodu, a narosłe przez lata żale, zawiedzione oczekiwania, nieporozumienia. Jak w przypadku wielu innych par. To wiedzą oni sami, i jeśli nie chcą o tym publicznie opowiadać, można to jedynie uszanować. Milczenie w mediach – świadomy wybór czy ból po rozstaniu? Plotek oczywiście nie brakowało. Para jednak konsekwentnie milczała, by uniknąć hałasu i nie zranić, tych których kochają najbardziej - swoich synów. Piotr Królikowski skończył Akademię Sztuk Pięknych, zajmuje się fotografią i projektowaniem. Młodszy Michał jest studentem Krakowskiej Akademii Teatralnej, gra już w kilku produkcjach, miedzy innymi w serialu "Śleboda". Po rozstaniu z żoną Rafał Królikowski wrócił do aktywnej pracy – występuje w teatrze i telewizji, zapowiada udział w nowych projektach. Jego była żona znów używa nazwiska Mirska, na mediach społecznościowych dziennikarki można było zobaczyć jej zdjęcie z Rzymu, już bez męża. Oboje wybierają dystans, ale i odpowiedzialność — finansową, emocjonalną i partnerską wobec dzieci. Nadal są rodziną, tyle że w zmienionej formule.
To miała być rola życia, a skończyło się załamaniem. Po latach wyszło na jaw, jak Żuławski traktował gwiazdę "Opętania"
Isabelle Adjani i Andrzej Żuławski – ta relacja zostawiła jej blizny na całe życie
Andrzej Żuławski pracował z wieloma wybitnymi aktorkami. Jedną z nich była wielka francuska gwiazda Isabelle Adjani uchodząca za piękność wszech czasów. Kiedy ją poznał Adjani zrobiła już międzynarodową karierę, ale mieszkała w małym mieszkanku na paryskim poddaszu z mężem i małym synkiem. Miała przerwę w karierze, nikt jej nie chciał ze względu na trudny charakter. Rola u Żuławskiego w filmie „Opętanie” – „Possession” przywróciła ją do aktorskiej pierwszej ligi. Ale aktorka o mało nie przypłaciła jej utratą życia. Andrzej Żuławski — znajomość z Isabelle Poznali się w 1981 roku, Adjani była już wtedy wielką gwiazdą. Jako 17-latka zaczęła grać na scenie paryskiego narodowego teatru La Comedie Francaise. Wystąpiła w słynnym filmie „Miłość Adeli H”, za tę rolę otrzymała nominacje do Oscara. Zagrała w genialnym „Lokatorze” Polańskiego, byłą miłością wampira w „Nosferatu” z Klausem Kinskim. Jest jedyną francuską gwiazdą, która zdobyła pięć Cezarów dla najlepszej aktorki. "Opętanie" to psychologiczny horror o rozpadzie małżeństwa, w atmosferze zdrady, nieufności, kłótni, emocjonalnego rozchwiania, szaleństwa. Parę grają Isabelle Adjani i gwiazdor późniejszego "Jurrasic Park", Sam Neill. Andrzej Żuławski tworzył scenariusz filmu w czasie osobistego kryzysu po rozwodzie z Małgorzatą Braunek. Ktoś napisał, że film jest taki, jakby reżyser przelał na niego całą złość po własnym nieudanym małżeństwie. Scenariusz, inspirowany jego doświadczeniami, opowiada o małżeńskim rozpadzie i emocjonalnym chaosie. Isabelle Adjani, będąca już uznaną aktorką, początkowo odrzuciła rolę, obawiając się intensywności postaci. Żuławski nie chciał, żeby grała, ale naprawdę wchodziła w emocjonalne stany postaci, którą grała — Anny. Dzięki namowom operatora Bruno Nuyttena, jej ówczesnego partnera, zgodziła się na udział w projekcie. Burzliwy związek odcisnął piętno na jej życiu Praca nad "Opętaniem" była dla Adjani niezwykle wymagająca. Jej relacja zawodowa z Żuławskim szybko przerodziła się w burzliwy związek, który odcisnął piętno na ich życiu osobistym i zawodowym. Żuławski, dążąc do autentyczności, wymagał od aktorów pełnego zaangażowania emocjonalnego. Adjani, wcielając się w postać Anny, przeżywała na planie skrajne emocje, co doprowadziło ją do załamania nerwowego. Po latach przyznała, że rola ta była dla niej traumatyczna i potrzebowała czasu, by się z niej otrząsnąć. Sam Żuławski wspominał spotkanie z Isabelle Adjani tak: "Mieszkała na strychu kamienicy w Paryżu ze swoim małym synkiem i mężem. Mieszkanko jej pożyczył, tak zwane służbowe, w jakich gosposie domowe mieszkały we Francji pod dachami, aktor Donald Sutherland. I ona tkwiła w tym mieszkaniu, nikt jej nie chciał. Zagrała za związkowe minimum w filmie "Opętanie", za grosze, i była bardzo szczęśliwa, że ją chcą, przez co była zdyscyplinowana i chciała dobrze wypaść — tłumaczył reżyser. "Opętanie" uchodzi dziś za jeden z największych filmowych skandali lat 80. A zarazem za film niezwykły i kultowy. Scena zbliżenia między kobietą a potworem mieszkającym w pustym domu małżonków do dziś uważana jest za jedną z najbardziej szokujących w historii kina. A to zagrała Adjani. ZOBACZ TEŻ: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Isabelle Adjani uwielbiała Żuławskiego i nie mogła go znieść Relacja Andrzeja Żuławskiego i Isabelle Adjani nie ograniczała się tylko do pracy zawodowej. Ich związek był pełen namiętności, ale także konfliktów. Adjani, mimo trudności, była zafascynowana reżyserem i jego wizją artystyczną. Jednak intensywność ich relacji prowadziła do emocjonalnego wyczerpania aktorki. Adjani rzeczywiście godziła się na wszystko, czego chciał od niej polski reżyser. Sam Neill w rozmowie z "The Independent" opowiadał, że Żuławski kazał mu naprawdę spoliczkować Adjani podczas jednej ze scen. Neill mocno oponował. "Adjani podeszła do mnie. Powiedziała: Sam, musisz to zrobić. Musisz. Więc musiałem to zrobić. To była najbardziej przygnębiająca rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem na planie filmowym", wspominał aktor. Adjani myślała, że to koniec jej kariery W jednym z wywiadów aktorka przyznała, że praca z Żuławskim była dla niej tak obciążająca, że przez długi czas nie mogła wrócić do równowagi psychicznej. Żuławski podczas komentarza do wydania DVD "Opętania" wyjawił, że aktorka próbowała nawet odebrać sobie życie. Ona sama myślała, że ten film zakończy jej karierę. Tak powiedziała Andrzejowi Żuławskiemu: „To koniec mojej kariery. Nie masz prawa tak głęboko zaglądać w ludzką duszę”. Mówiła, że Żuławski znęcał się nad nią i manipulował nią. A jednak go doceniała. Zresztą jej rola przeszła do historii, jak i sam film. I nie był to żaden koniec kariery, zagrała potem choćby w "Królowej Margot", chyba najbardziej znanym filmie z jej udziałem. Ale na tym planie musiało się dziać coś niesamowitego, bo nawet twardziel Sam Neill ujawnił, że praca nad tym filmem była dla niego wyjątkowo trudna. "Kręciliśmy w Berlinie Zachodnim" u szczytu zimnej wojny. To był porąbany, ku*****o surrealistyczny czas. Żądał od nas o wiele więcej, niż mogliśmy dać. Prosił o więcej, niż powinien prosić reżyser". Isabelle Adjani, chociaż dzisiaj uchodzi za wielką legendę i divę francuskiego kina nigdy nie miała szczęścia w miłości. Na jej życiu i karierze chyba najbardziej zaważył nieudany związek z brytyjskim aktorem Danielem Day- Lewisem, który ją porzucił i nie chciał uznać ich syna za swoje dziecko. Rozstali się w gniewie, ona powiedziała, że wielkie namiętności nie przeradzają się na ogół w wielkie przyjaźnie. Potem związała się z muzykiem Jeanem Michelem Jarrem, rozstali się w 2004 roku po dwóch latach związku. W 2017 roku wyznała, że jest samotniczką, a szczęście przychodzi do niej z wnętrza. Od końca lat 80. była podejrzewana o to, że jest chora na AIDS i wiele lat zajęło jej zdementowanie tej plotki. Chociaż mówiła, że takie urojone diagnozy są bardziej filmowe niż niejeden jej film. SPRAWDŹ TEŻ: Była wielką gwiazdą lat 80. i ikoną Hollywood. Dzisiaj ma 71 lat i jest nie do poznania
Był najważniejszym mężczyzną jej życia. Profesor Ewa Łętowska o miłości, która nigdy się nie kończy
To opowieść o miłości, która przetrwała wszystko – od studenckich lat bez grosza, przez wspólne sukcesy naukowe, aż po samotność po nagłej stracie. Profesor Ewa Łętowska i jej mąż Janusz Łętowski stworzyli niezwykły związek, oparty na partnerstwie, wspólnych pasjach i bezgranicznym zaufaniu.
To była miłość, która nie potrzebowała wielkich gestów, ale trwała przez dekady. Profesor Ewa Łętowska, wybitna prawniczka, nie mówiła nigdy o odejściu męża jedynie w kategoriach straty. Mówiła o życiu bez drugiej osoby – tej, z którą przez lata dzieliła każdy dzień, każde zdanie, każdy wyjazd. Ewa Łętowska męża poznała jeszcze na studiach, był miłością jej życia Ewa Łętowska jest wybitnym profesorem prawa, kobietą-instytucją. W latach 80. była pierwszym w Polsce Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Jest autorytetem prawniczym, ale niewielu z nas kojarzy się z gorącymi uczuciami, miłością , rodziną. Tymczasem jej historia jest niezwykła. Z mężem Januszem Łętowskim poznali się na studiach prawniczych. Podobnie, jak ona został profesorem prawa. Ich pierwsze spotkanie? Siedzieli razem na wykładzie i on rozlał atrament na jej notatki. Ewa, wtedy Ołtarzewska wiedziała, że wyjdzie za mąż za kolegę z roku. Jej rodzina odnosiła się do tego bez entuzjazmu, obawiając się, że mąż może przeszkadzać w karierze naukowej młodej studentki. Ale ona wiedziała doskonale, że jest odwrotnie, że wraz z gronem kilkorga jeszcze kolegów stanowią „pakiet” wzajemnie się utwierdzający w ambicjach i aspiracjach intelektualnych. Kontynuacji tego klimatu oczekiwała w małżeństwie. Z Januszem Łętowskim pobrali się na początku lat 60. rok po zakończeniu studiów. Czytaj też: Wielka ikona PRLu miała żal do wybitnej prawniczki. O ich konflikcie huczała cała Polska. Poznaj jego kulisy Ewa i Janusz Łętowscy: Zaczynali od zera, żyli biednie Jako młodzi ludzie zaczynali wszystko wspólnie, żyli biednie, brakowało im pieniędzy. Długo nie mieli własnego mieszkania. W latach 60. nie można było nawet wziąć kredytu na mieszkanie, nie było takich kredytów. Jak wspominała profesor Ewa Łętowska pierwszego skromnego M3 na warszawskim osiedlu „Za Żelazną Bramą” doczekali się w 1969 roku, „miałam prawie 30 lat, byłam już po doktoracie. Wciąż tam mieszkałam, obejmując funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich w 1987 roku. Wiele osób myślało, że to żart, bo wiedzieli, że tam są naprawdę marne mieszkania. Nauka życia. To były również czasy ubogie w możliwości. Nie kusił wielki świat, nie było szans na studiowanie za granicą", mówiła w rozmowie dla "Vivy". Janusz Łętowski był od żony o rok starszy, urodził się w 1939 roku w Warszawie. Jego ojciec był oficerem AK, walczył w Powstaniu warszawskim. Po wojnie siedział kilka lat w więzieniu, a gdy go wypuścili, szybko zmarł. Janusza Łętowskiego wychowywała matka. Jak mówiła profesor Ewa Łętowska „Teściowa była mądrą kobietą, wychowała syna tak, że absolutnie nie miał żadnych maczystowskich ciągot”. Stworzyli partnerski związek, znany w środowisku równo ciągnący tandem prywatny i zawodowy. "Byliśmy dosyć popularną parą, więc ulubioną zabawą kolegów było zastanawianie się, kto kogo ciągnie do góry, kto komu coś napisał. Co było o tyle prawdziwe, że faktycznie, jak pracowaliśmy w tandemie, bywało tak, że jakąś rzecz, w której byłam lepsza, ja mu napisałam. I vice versa. Bardzo uczciwie zbudowaliśmy partnerski związek", opowiadała profesor Łętowska w "Vivie". To mąż namówił ją, by przyjęła funkcję Rzecznika Praw Obywatelskich. Powiedział: spróbuj, a ja zdejmę ci z głowy dom. I tak zrobił. „Nie wiedziałam, ile kosztuje bułka, to był zresztą okres reformy Balcerowicza, ceny szalały, a ja nie miałam o niczym pojęcia. Jak skończyłam kadencję, usłyszałam: „A teraz czas zejść z obłoków” (śmiech), mówiła profesor Łętowska w jednej z rozmów. Nie tylko pisali wspólnie artykuły prawnicze. Mieli też wspólne zainteresowania – ich pasją była opera. Muzyka klasyczna związała ich równie silnie, jak prawo, pisali teksty, robili audycje, programy. Byli znani jako Łętowscy - para prawników, humanistów, znawców muzyki. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło Prof. Ewa Łętowska o małżeńskich relacjach: Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu Jak wspominała ich relacje? W przejmującym wywiadzie z Teresą Torańską mówiła: „Kłócić się? To strata czasu. Upierać się? Bez sensu. Upierać to się mogę w pracy, ale w domu nie ma o co. Co będzie na obiad? Przecież to nieważne. Mnie zresztą nie zależało, czyje będzie na wierzchu. (…) My podobnie myśleliśmy. Tak, zdecydowanie podobnie. To efekt strasznie długiego czasu, jaki spędziło się razem, i rozmów. Myśmy dużo ze sobą gadali. Całymi dniami, całe życie”. Jak wspominała w morzu nieszczęść, które ich otaczało byli dziećmi szczęścia. Magdalena Bajer pisała, że pod wpływem męża, który był pragmatykiem profesor Ewa Łętowska stała się, jak sama mówiła: „stałocieplna, poniżej temperatury wrzenia”. Ich najdłuższe rozstanie? Trwało 3 miesiące na 40 lat związku. Profesor Ewa Łętowska wyjechała do Berlina, uważała że traci czas zawodowo. A, że była tam bez męża nic ją nie cieszyło. „Nie dobrze ten Berlin wspominam, bo byłam sama”, wspominała. Ich życie prywatne i zawodowe przeplatało się. Gdy Janusz Łętowski odszedł nagle, na serce, pozostawił po sobie pustkę, której nie da się wypełnić słowami. Czytaj także: Villas nie chciała jej znać, Dowbor miała do niej żal. Liczne konflikty i kosmiczne długi zrujnowały Irenę Dziedzic Pejzaż bez niego Profesor Łętowski odszedł przedwcześnie w wieku 59 lat. Zdiagnozowano u niego chorobę Parkinsona. Oboje wiedzieli, co to oznacza. Ale zanim choroba zdążyła się rozwinąć, dało o sobie znać serce. Profesor Ewa Łętowska musiała nauczyć się żyć na nowo, sama. W książce „Są” z 2007 roku Ewa Łętowska opowiadała Teresie Torańskiej, że o swoim mężu – Januszu - po jego śmierci myśli nieustannie. Że już nie poprowadzi audycji o operze, bo zawsze robili to razem. Że w żałobie sięgnęła po antydepresanty. Że na powrót Łętowskiego wciąż czekają ich psy - Klucher i Hawaj. Że długo nie mogła słuchać płyt, które wspólnie kolekcjonowali 40 lat. Że wszystko straciło sens, bo zabrakło celu. Że nie samotność jest najgorsza, tylko poczucie beznadziei. Jak mówiła w pierwszych miesiącach była tylko ściana albo sufit, zależnie od tego gdzie patrzyła. Długo zajęło jej znalezienie rytmu życia, który nie będzie tylko przeżywaniem pustki. Przez czterdzieści lat zbierali płyty –katalogowanie tego zbioru stało się dla niej czymś więcej niż archiwizacją. To forma kontaktu, echo rozmów, których już nie ma. „Popatrz, Łętowski, jakie to fajne” – mówiła do siebie. Małżeństwo jako teatr – scena, na której gra się razem Dla Ewy Łętowskiej małżeństwo to nie mit ani instytucja. To teatr – ale nie dramatyczny, tylko pełen życzliwości, autoironii, dialogu. „Byliśmy dla siebie i aktorami, i publicznością” – mówi. On był bardzo towarzyski, lubił błyszczeć, opowiadał anegdoty, ona go w tym wspierała, bo ceniła jego towarzyskość, choć sama nie znosiła wieczornych imprez i koktajli. Ich wspólne życie nie było jednak bajką – to była codzienna, solidna praca nad relacją. „Zawsze uważałam, że tyle mam od życia, ile włożę”. Kiedyś wyjeżdżali nawet na konferencje razem, byle być obok. Ich największym wspólnym odkryciem był święty Nektariusz, odnaleziony przypadkiem w Grecji, w Koryncie na ikonie w cerkwi. Teraz jego ikona wisi nad jej łóżkiem. "A tłumy na via Appia są zawsze młode", cytowała Bernarda Shaw. I mówiła: Świat trwa. Pomimo. "Bardzo się pilnuję, by na plecy innych nie ładować swoich problemów. Bo ludzie są kochani, okazali mi wiele sympatii, mają dużo cierpliwości. Ale nie lubią nieszczęść. Mają prawo ich nie lubić. I są zajęci. Trzeba ich brak czasu uszanować. Nikt nie ma prawa oczekiwać od świata, że świat będzie się nim zajmował. Świat ma swoje sprawy", tłumaczyła w rozmowie dla "Wysokich Obcasów" Praca dawała jej odskocznie, pozwalała „odfajkować dzień, tydzień, miesiąc”. Ale też tworzyła poczucie celu. „Najgorsze to brak horyzontu”. Teraz sama sobie stawia zadania, sama się mobilizuje. Profesor Ewa Łętowska ma 85 lat. Nadal jest cenioną i znaną prawniczką, komentatorką naszej rzeczywistości. Czytaj także: Niewinne spojrzenia na korytarzach TVP przerodziły się w burzliwy romans. A potem przyszła zemsta
Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
Podejmowanie w kinie historii biograficznych niezmiennie cieszy się dużą popularnością. Dużo łatwiej jest nam zaangażować się w fabułę, jeżeli wiemy, że wydarzyła się naprawdę, tym bardziej, jeżeli ukazuje ona owiane tajemnicą życia i meandry sławy znanych osób. Przedstawiamy zestawienie 7 najlepszych filmów biograficznych.
Filmy biograficzne to nie tylko rekonstrukcja życia sławnych postaci, ale przede wszystkim opowieści o emocjach, dramatach i przemianach. Przenoszą widza w świat autentycznych doświadczeń, ukazując zarówno wzloty, jak i bolesne upadki. Dzięki mistrzowskim rolom aktorskim i dopracowanym scenariuszom tego typu produkcje często trafiają do serc widzów, a także podbijają największe festiwale filmowe. W naszym zestawieniu znalazły się zarówno obrazy o artystkach i politykach, jak i o ikonach muzyki – każda z tych historii zostawia trwały ślad w pamięci. 1. „Frida” reż. Julie Taymor, 2002 Frida Kahlo zapisała się na kartach historii jako jedna z największych artystek XX wieku. Swoim charakterystycznym stylem przyczyniła się do rozwoju surrealizmu w sztuce, ale jej życie dalekie było od ideału. Film biograficzny „Frida” to pasjonująca historia niezłomnej kobiety, która w walce o siebie i swoje ideały nie cofnie się przed niczym. W postać malarki wcieliła się Salma Hayek, której rola przyniosła nominacje do Oscara, a u jej boku stanął Alfred Molina jako Diego Riviera. Oboje stworzyli parę, której chemia wprost przebija się przez ekran. „Frida” to historia o bólu, pasji i tworzeniu, które stało się manifestem kobiecej siły. To film nie tylko dla pasjonatów sztuki, ale także dla tych, którzy kochają kino pełne emocji i kolorów. 2. „Spacer po linie” reż. James Mangold, 2005 James Mangold na swoim koncie ma wiele cenionych w historii kina dzieł, z czego wyróżnić można „Przerwaną lekcje muzyki” czy „Le Mans ‘66”, a jego ostatnia produkcja „Kompletnie nieznany” wzbudziła niemałe kontrowersje. „Spacer po linie” to historia legendy muzyki country Johnny’ego Casha i jego miłości do June Carter, z poruszającymi występami Joaquina Phoenixa i Reese Witherspoon, która za tę rolę uhonorowana została Oscarem. Mimo wyraźnego biograficznego fundamentu to właśnie dynamika relacji ich postaci stanowi emocjonalne serce opowieści. Do grona głównych bohaterów zalicza się muzykę, a co ciekawe Phoenix i Witherspoon wykonywali wszystkie utwory samodzielnie, co tylko potęguje poczucie autentyczności. „Spacer po linie” to seans konieczny dla tych, którzy cenią niezapomniane występy aktorskie i kochają muzykę. 3. „Żelazna dama” reż. Phyllida Loyd, 2011 „Żelazna dama” to film, który przedefiniowuje klasyczny gatunek biografii fabularnych. Nie ukazuje on drogi na szczyt ani też szczególnego okresu władania, a opowiada dzieje Margaret Thatcher po zakończeniu jej kariery politycznej. Była jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci XX wieku i pierwszą kobietą na stanowisku premiera Wielkiej Brytanii, która na zawsze zmieniła bieg historii. „Żelazna dama” bierze na warsztat nie tylko ikoniczną postać, ale także przygląda się temu, jaką cenę zapłaciła za władzę – jako kobieta, żona i matka. W główną rolę wcieliła się ulubienica wielkiego ekranu — Meryl Streep. To naprawdę doskonała rola tej aktorki, która nie tylko wciela się w Thatcher fizycznie, ale przede wszystkim wnika w jej psychikę, pokazując ją jako silną, konsekwentną, a jednocześnie kruchą i samotną osobę u schyłku życia. Ten film to intymne studium pamięci i poszukiwania tożsamości, które zwinnie zestawiane jest z retrospektywnymi scenami z okresu politycznej świetności. 4. „Jackie” reż. Pablo Larrain, 2016 W historii politycznej Stanów Zjednoczonych wyróżnić można wiele zamachów na głowy państwa, ale jedna z nich wzbudza największe emocje. Do morderstwa F. Kennedy’iego doszło w 1963 roku w trakcie transmitowanego na żywo przejazdu pary prezydenckiej przez Elm Street w Dallas. Film „Jackie” nie skupia się jednak na 35. prezydencie USA, a na życiu jego żony tuż po jego śmierci. Narracja produkcji osnuta jest wokół pierwszego wywiadu, którego udziela po tragedii, tworzy to pretekst do przedstawienia jej stanowiska i strony w tym wydarzeniu. Oszczędzając na dialogach, jesteśmy świadkami najintymniejszych, a zarazem najcięższych momentów, przez które przechodziła pierwsza dama. W tę postać wcieliła się niezastąpiona Natalie Portman, która perfekcyjnie oddała klasę, determinację i głęboko skrywane emocje Jackie. To film niełatwy w odbiorze, małomówny i sugestywny, który tworzy jeden z najciekawszych portretów psychologicznych w swoim gatunku. 5. „Bohemian Rhapsody” reż. Bryan Singer, 2018 Chociaż od premiery tego filmu minęło już 7 lat, to grono jego fanów stale się powiększa. To fabularna opowieść o jednym z najbardziej charakterystycznych głosów w historii całej muzyki. Freddie Mercury do dziś pozostaje postacią kontrowersyjną, która przełamywała standardy w branży i tabu społeczne. Ale to także niezwykle kompleksowa historia legendarnego zespołu Queen, którego utwory zapisały się na listach przebojów wszech czasów. „Bohemian Rhapsody” to dzieło wykonane z rozmachem i niespotykaną precyzją, dzięki której udało się odtworzyć złożoną biografię wokalisty. W rolę Mercurego wcielił się Rami Malek, którego poruszający występ uhonorowany został Oscarem. To film o poszukiwaniu tożsamości i walce o niezależność, tym samym porusza tematy uniwersalne, stając się dostępnym dla każdego widza. 6. „Judy” reż. Rupert Goold, 2019 „Judy” to wzruszająca opowieść o ostatnich miesiącach życia gwiazdy, która zasłynęła swoją niezapomnianą rolą Dorotki w „Czarnoksiężniku z krainy Oz” – Judy Garland. Film skupia się na londyńskim epizodzie artystki, która w 1968 roku wyjeżdża do Wielkiej Brytanii, by dać serię koncertów. Judy na scenie błyszczy, a za kulisami walczy o emocjonalne, finansowe i fizyczne przetrwanie. W tytułową rolę wcieliła się Renee Zellweger, która w tej kreacji wręcz znika – na rzecz Judy. Aktorka nie tylko śpiewa, ale też wciela się w Garland z taką siłą i czułością, że trudno oderwać wzrok. Jej występ był szeroko komentowany, a jeszcze bardziej nagradzany m.in. BAFT’ą, Złotym Globem i Oscarem. „Judy” to film o sławie, która nie chroni przed samotnością, ale też o tym, jak potężna potrafi być sztuka, nawet gdy ciało i dusza są już zmęczone. 7. „Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody” reż. Kasi Lemmons, 2022 Od jej śmierci minęło już 13 lat, ale jej legenda jest wciąż żywa. Whitney Houston była niekwestionowaną królową muzyki pop, soul i R’n’B przełomu millenium. Biografia ukazuje najważniejsze etapy z życia artystki — od pierwszych występów w chórze gospel po toksyczny związek z Bobbym Brownem. W postać Houston wcieliła się nadzieja młodego pokolenia, Naomie Ackie, która ze szczególną uważnością ukazuje charyzmę wokalistki. Ten film to nie tylko muzyczny hołd, ale też próba uchwycenia fenomenu artystki, która podbiła świat, ale przez całe życie zmagała się z presją, samotnością i oczekiwaniami innych. Reżyserka nie koloryzuje jej historii i odważnie podejmuje próby ukazania ciemnych stron życia artystki, co nadaje tej historii autentyczności. Lemmon, tym obrazem, przypomina również jak rewolucyjna była obecność czarnoskórej kobiety w mainstreamowej branży muzyki pop w latach 90. SPRAWDŹ TEŻ: Jej matka nawet po latach wierzyła, że wróci z gór. Poruszający dokument o polskiej himalaistce na Netflixie. Nie można się oderwać Tekst: Weronika Zontek
Nowy dokument tego oscarowego reżysera już dostępny na Netflix. To zjawiskowa opowieść o jednej z najgroźniejszych ryb na świecie
Jeżeli pamiętacie oscarowy dokument „Czego nauczyła mnie ośmiornica” to z pewnością spodoba wam się najnowszy film tego reżysera. W „Zaklinaczce rekinów” ponownie zanurkujemy w podwodny świat, aby zmierzyć się z jego surową naturą i mitem filmu „Szczęki”.
Dokument „Zaklinaczka rekinów” to nie tylko historia fascynującego świata podwodnych drapieżników, ale przede wszystkim portret kobiety, która ryzykuje wszystko, by chronić to, czego większość z nas się boi. Ocean Ramsey, razem ze swoim partnerem Juanem Oliphantem, rzuca wyzwanie uprzedzeniom wobec rekinów i walczy o ich przetrwanie – nawet kosztem własnej reputacji. To film pełen emocji, sprzecznych opinii i zapierających dech w piersiach ujęć. Fabuła dokumentu „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to kompleksowa historia nieustraszonej aktywistki, która w walce o ochronę tego owianego złą sławą gatunku, gotowa jest zrobić niemal wszystko. W tym dokumencie reżyser James Reed, starał się oddać głos tym, którzy o tym świecie wiedzą najwięcej, tak więc, zarówno narratorką, jak i główną bohaterką jest tytułowa zaklinaczka – Ocean Ramsey. Przed kamerą oraz w oceanicznych wodach wspiera ją jej wieloletni współpracownik i partner – Juan Oliphant. To właśnie oni i ich osobiste historie stanowią główną oś fabularną filmu. Nie brakuje w nim także wypowiedzi ekspertów, naukowców, marynistów i osób, które miały szansę przeżyć bliższe spotkanie z rekinami. Niespełna 40- letnia Ramsey pochodzi z Hawajów i jak sama wskazuje, od zawsze czuła wyjątkowe połączenie ze światem oceanicznym. Szybko nauczyła się pływać, nurkować, a nawet uprawiać tzw. „free diving”, czyli rodzaj nurkowania na wdechu, bez pomocy butli tlenowej. Ale to jej nie wystarczało. Rekiny nie cieszyły się renomą – uważane były przede wszystkim za zagrożenie dla ludzi w związku z wieloma odnotowanymi atakami. Nie wspominając już o tym, jak silnie oddziaływał na ten mit thriller Spielberga z 1975 roku „Szczęki”. Rekiny były więc brutalnie i masowo wybijane, nie tylko na Hawajach, a w ich obronie przez wiele lat nie zdecydował się stanąć nikt… poza Ramsey. Jej przygoda rozpoczęła się, gdy poznała Oliphanta, który w tym duo pełni rolę operatora kamery i to właśnie jemu zawdzięczamy znaczną część zdjęć w filmie. Do dziś, wspólnymi siłami, próbują zmienić obraz tego gatunku w oczach opinii publicznej oraz realnie wpłynąć na prawo ochrony tych zwierząt. ZOBACZ TEŻ: Polski aktor u boku gwiazd Hollywood w hicie Netflixa. Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy Kontrowersje związane z działalnością Ocean Ramsey Działalność Ramsey wzbudzała i niezmiennie wzbudza nie lada kontrowersje, szczególnie w kręgach akademickich i naukowych. Aktywistce zarzuca się przede wszystkim brak eksperckiego wykształcenia, lecz także ingerencję w dziką naturę. Ramsey, nurkując z rekinami, często stara się nawiązać z nimi kontakt fizyczny. Jeden z naukowców wypowiadających się w dokumencie skomentował ten fakt słowami: „Oglądaj, ale nie dotykaj”. Inni natomiast próbują znaleźć w jej metodzie to, co najlepsze – jako jedna z niewielu prowadzi tak bliskie, częste i wnikliwe obserwacje. Na podstawie kompleksowej dokumentacji Oliphanta, wiele środowisk naukowych mogło rozszerzyć swoje dotychczasowe badania i dookreślić specyfikę danych gatunków rekinów. Celem pary jest przede wszystkim zdemitologizowanie obrazu tych zwierząt w oczach opinii publicznej oraz edukacja w tym zakresie. Konto na Instagramie Ocean Ramsey posiada ponad 2 miliony obserwujących, a jej odważna działalność wielokrotnie była na językach światowych mediów. Ale do największych kontrowersji należy ich biznes. Duet prowadzi rekreacyjne zajęcia nurkowania z rekinami dla turystów, co prowokuje do dyskusji na temat czystości ich intencji oraz stawia zarzut o komercjalizację i chęć zysku w związku z ich badaniami. Recenzja filmu dokumentalnego „Zaklinaczka rekinów” „Zaklinaczka rekinów” to dokument, obok którego trudno jest przejść obojętnie. Odwaga i otwartość aktywistów, nie tylko pobudza do refleksji o statusie naszego ekosystemu, lecz także inspiruje do działania. To również kompleksowa historia osób, które ryzykując własnym życiem, przekraczają wszelkie granice w imię większego dobra. Niezwykłe zdjęcia, które znalazły się w filmie, hipnotyzują i skutecznie udowadniają, że wszystko to, co myśleliśmy, że wiemy o rekinach, może być błędne. Mimo dokumentalnego charakteru film trzyma w napięciu, a to dzięki stylowi reżysera, który bezbłędnie łączy fakty z dramatycznymi tonami. „Zaklinaczka rekinów” to warta uwagi produkcja, która zadaje istotne pytania o granice ludzkiej eksploatacji natury oraz granice aktywizmu. Gdzie oglądać „Zaklinaczkę rekinów”? Światowa premiera dokumentu miała miejsce 30 czerwca tego roku. Film dostępny jest na platformie Netflix w ramach subskrypcji. SPRAWDŹ TEŻ: Groza na pokładzie to mało powiedziane. Dziwny dokument Netflixa bije rekordy Tekst: Weronika Zontek
Ten hymn kobiet po rozstaniu ma swoją tajemnicę. Cerekwicka zdradziła ją po 18 latach
"Na kolana" to jeden z największych przebojów Kasi Cerekwickiej, który w 2006 roku podbił listy przebojów i serca słuchaczy. Piosenka opowiada o sile kobiety i jej drodze do odzyskania siebie po trudnym rozstaniu. Poznaj historię powstania tego utworu, jego znaczenie oraz ciekawostki z nim związane.
Wydana w 2006 roku piosenka "Na kolana" promowała album "Feniks" i szybko stała się hymnem kobiet odzyskujących swoją siłę po bolesnych doświadczeniach miłosnych. Autorka tekstu, Kasia Cerekwicka, czerpała inspirację z własnych przeżyć, co nadało utworowi autentyczności i głębi emocjonalnej. Piosenka zdobyła uznanie zarówno słuchaczy, jak i krytyków, stając się jednym z najważniejszych utworów w karierze artystki. Kulisy powstania hitu "Na kolana" „Na kolana” powstało w wyjątkowo emocjonalnym momencie życia Kasi Cerekwickiej. Artystka nie spodziewała się, że piosenka stanie się swoistym hymnem wszystkich kobiet po rozstaniu. "Nie chciałam, żeby to była piosenka wywołująca w nas jakieś uczucia nienawiści, negatywne. Ma dawać, nie tylko kobietom, ale wszystkim, takiego powera, żeby stawiać granice, zawalczyć o siebie" — mówiła w rozmowie z Anną Lewandowską-Kitulek w "Pytaniu na Śniadanie". Jak sama przyznała, tekst nie jest „tylko o tym, jacy faceci są źli”, lecz o odnalezieniu siły po rozpadzie miłości. Utwór napisała sama Cerekwicka, a muzykę stworzył producent i kompozytor Piotr Siejka. Proces twórczy przebiegał bardzo intuicyjnie – emocje przelały się w słowa i dźwięki niemal automatycznie. Sukces i odbiór piosenki Kasi Cerekwickiej Piosenka szybko zdobyła uznanie zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Jej siła tkwiła w szczerości przekazu i emocjonalnej intensywności. "Na kolana" dotarło do czołówki list przebojów, w tym RMF FM i Radiowej Trójki. Słuchaczki odnajdywały w niej własne historie – o złamanym sercu, ale też o sile, jaka z tego bólu się wyłania. ZOBACZ TEŻ: Uczynił ten przebój nieśmiertelnym. Tytułowa Jolka tego hymnu lat 80. istniała naprawdę View oEmbed on the source website Kasia Cerekwicka wykonała "Na kolana" podczas wielu prestiżowych wydarzeń, m.in. Sopot Festival i KFPP w Opolu. Piosenka otrzymała nagrodę Superjedynki w kategorii „Przebój roku”. Utwór był też jednym z największych sukcesów radiowych 2006 roku. „Na kolana” zdefiniowało wizerunek Kasi Cerekwickiej jako artystki dojrzałej emocjonalnie, świadomej siebie i autentycznej. Dzięki temu utworowi wokalistka zyskała ogromną popularność i została zapamiętana jako głos pokolenia kobiet, które przeszły przez ból i wyszły z niego silniejsze. Ciekawostki związane z piosenką "Na kolana" Mało kto pamięta, że „Na kolana” brało udział w polskich preselekcjach do Eurowizji w 2006 roku. Ostatecznie piosenka nie została wybrana jako reprezentant Polski, ale występ w konkursie przyniósł jej dodatkową rozpoznawalność. Choć utwór ma już 18 lat, w ostatnich latach przeżywa renesans w mediach społecznościowych. Fragmenty piosenki wykorzystywane są w TikTokowych filmikach, często w kontekście siły kobiet i empowermentu. Dzięki temu „Na kolana” trafia do nowego pokolenia słuchaczy. TYLKO NA VIVA.PL: Ujawnia kulisy i przerywa milczenie. To dlatego Sara James nie pojechała na Eurowizję 2025. Mówi o presji