20 lat różnicy i ślub w tajemnicy. Mało kto wierzył w tę miłość. Gwiazda „Zbuntowanego anioła” postawiła wszystko na jedną kartę!
Natalia Oreiro i Ricardo Mollo od lat udowadniają, że ich miłość potrafi przetrwać nawet największe kryzysy. Choć ich związek od początku budził ogromne emocje — przez 20-letnią różnicę wieku, tajemniczy ślub i plotki o zdradzie — para wciąż jest razem. Gwiazda „Zbuntowanego anioła” dziś otwarcie mówi o relacji z muzykiem, którego nazywa największym wsparciem swojego życia.
Koniec roku ma wyjątkowe znaczenie dla Natalii Oreiro, ponieważ właśnie w Sylwestra wyszła za mąż. Artystka jest w związku z muzykiem Ricardo Mollo, a ich relacja była naprawdę burzliwa... Pobrali się po zaledwie pół roku znajomości, w kompletnej tajemnicy. O uroczystości nie wiedzieli nawet ich bliscy. Później mierzyli się z plotkami, dotyczącymi domniemanej zdrady. Wytykano im również dużą różnicę wieku. Na przekór wszystkim udowodnili, że miłość zwycięży! Natalia Oreiro o mężu: kim jest Ricardo Mollo? Rocardo Mollo to argentyński muzyk, wokalista i gitarzysta rockowej formacji Divididos. Przed tym, jak ślubował sakramentalne „tak” gwieździe „Zbuntowanego anioła”, był żonaty z... piosenkarką Ericą Garcią. Jednak związek nie przetrwał próby czasu. Natalię Oreiro poznał w 2000 roku. Gdy wyszło na jaw, że się spotykają, wybuchł obyczajowy skandal. Wszystko dlatego, że Ricardo Mollo jest starszy od aktorki aż o 20 lat. Na przekór wszystkim błyskawicznie podjęli decyzję, że chcą ze sobą spędzić resztę życia. Po zaledwie pół roku para powiedziała sakramentalne „tak”. O ślubie nie wiedział nikt z ich bliskich, nawet rodzice. CZYTAJ TAKŻE: Z Kielc do Hollywood. Marika Domińczyk od lat zachwyca w amerykańskich produkcjach, jej mężem jest znany aktor Oreiro i Mollo pobrali się na pokładzie statku u wybrzeży brazylijskiej wyspy Fernando de Noronha. Ich świadkami byli urzędnik stanu cywilnego i marynarze, którzy uwiecznili wszystko na wideo. Kilkanaście dni później, po powrocie do Buenos Aires, nowożeńcy zorganizowali kolację dla bliskich. O tym, że są już małżeństwem, pochwalili się, wyświetlając film z ceremonii. Od tamtego momentu minęły 25 lat. Gwiazda „Zbuntowanego Anioła” przyznaje, że receptą na udany związek jest silna nić porozumienia, która ich łączy i to, że mają podobne priorytety. „Nie jesteśmy tylko mężem i żoną, ale także towarzyszami życia. Choć jestem kobietą pewną siebie, bywam naiwna i często boję się wszystkiego. Ricardo wierzy we mnie bardziej niż ktokolwiek i rozumie mnie jak nikt inny. W wielu kwestiach mamy podobne zdanie, ale czasami dochodzi między nami do spięć. W większości przypadków z mojej winy”, mówiła szczerze Natalia Oreiro o swojej relacji z mężem w jednym z wywiadów. Kryzys w związku Natalii Oreiro i Ricardo Mollo Jeśli wierzyć mediom, czarne chmury nad ich związkiem pojawiły się kilka lat temu, kiedy Natalia pracowała na planie serialu „Entre Canibales”, w którym grała główną rolę. To właśnie tam, w 2015 roku, piękna gwiazda poznała aktora Benjamina Vicuna, z którym podobno wdała się w płomienny romans. W jednym z późniejszych wywiadów Oreiro zdementowała te doniesienia mówiąc, że są nieprawdziwe i bardzo krzywdzące. Tuż po wyznaniu media przestały rozpisywać się na temat domniemanych romansów, a nawet rzekomego rozwodu pary. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Byli najgorętszą oraz najbardziej kontrowersyjną parą Hollywood. Dziś związek Megan Fox i Machine Gun Kelly'ego stoi pod znakiem zapytania Natalia Oreiro: czy ma dzieci? Syn gwiazdy Para cały czas jest razem. 26 stycznia 2012 roku powitali na świecie pierwsze dziecko. Synkowi, który się urodził, nadali imię Merlín. Natalia i Ricardo chronią jego prywatność, nie pokazując nigdy całej twarzy na zdjęciach, które publikują na Instagramie, jednak od czasu do czasu zamieszczają piękne fotografie, które rozczulają fanów latynoskiej gwiazdy. Rodzinne zdjęcia Natalii Oreiro możesz zobaczyć w galerii.
Świat zazdrościł jej luksusu, była pierwsza dama USA gasła w samotności. Ostatnie lata życia Jackie Kennedy łamią serce
Jackie Kennedy przez całe życie mierzyła się z dramatami, które rozgrywały się zarówno za zamkniętymi drzwiami Białego Domu, jak i daleko od blasku fleszy. Zdrady Johna F. Kennedy’ego, strata dzieci i samotność odcisnęły na niej ogromne piętno. Ostatnie miesiące życia byłej pierwszej damy upłynęły pod znakiem ciężkiej walki z chorobą.
Wdowa po tragicznie zmarłym Johnie F. Kennedym nie miała łatwego życia - liczne zdrady i brak miłości ze strony pierwszego męża, poronienia i śmierć kochanka… Złamany los Jackie Kennedy przerwała ciężka choroba. Nieszczęśliwa i wycieńczona, zmarła samotnie w nowojorskim apartamencie. Jak wyglądały ostatnie lata byłej prezydentowej? Zgasła dokładnie 32 lata temu. Trudne życie Jackie Kennedy Urodziła się 28 lipca 1929 roku jako Jacqueline Lee Bouvier. Losy młodej, doskonale wykształconej Jackie splotły się z przyszłym prezydentem Stanów Zjednoczonych w 1951 roku. Jacqueline i John F. Kennedy pobrali się dwa lata później, jednak to małżeństwo do najszczęśliwszych nie należało…. Presja otoczenia - zwłaszcza ojca przyszłej głowy państwa - a także liczne romanse Johna F. Kennedy’ego sprawiły, że nad parą przez długi czas krążyły ciemne chmury. Jackie Kennedy i John F. Kennedy doczekali się dwójki pociech - córki Caroline, urodzonej w 1957 roku, i syna Johna Fitzgeralda juniora, który przyszedł na świat w 1960 roku. Wcześniej jednak Jacqueline doświadczyła ogromnej tragedii... Pierwsza Dama straciła dwie ciąże, a piąty syn zmarł zaledwie dwa dni po narodzinach. I jedynie śmierć ostatniego dziecka jakkolwiek poruszyła sumieniem bezwzględnego, pozbawionego uczuć prezydenta. Czytaj także: „To nie była łatwa miłość”. Jerzy Skolimowski i Elżbieta Czyżewska spędzili u swojego boku sześć burzliwych lat Jacqueline Kennedy, John F. Kennedy Trzy miesiące później Jackie straciła również męża w wyniku zamachu 22 listopada 1963 roku. Podczas pogrzebu Johna F. Kennedy’ego wyszedł na jaw jej wieloletni romans z bratem prezydenta USA, Robertem Kennedym, który został zamordowany zaledwie pięć lat później. Zrozpaczona Jackie Kennedy opuściła kraj, aby jeszcze w tym samym roku wyjść za greckiego magnata okręgowego, Aristotelesa Onassisa. Małżeństwo przerwała śmierć przedsiębiorcy w 1975 roku. ZOBACZ: Małżeństwo Jackie Kennedy z Aristotelisem Onasisem zaszokowało Amerykę Jak wyglądały ostatnie lata Jackie Kennedy? Związek z Onassisem również nie należał do wzorowych, a między małżonkami miało często dochodzić do kłótni o majątek oraz rozrzutność Jackie. Ostatecznie biznesmen zmienił testament - zamiast 100 mln dol. kobieta miała otrzymywać 200 tys. dol. rocznie. Mimo wszystko nie zamierzała odpuścić fortuny męża, dlatego weszła na drogę sądową z jego córką, Christiną. Sąd przyznał wdowie w spadku ponad 20 mln dol. Aristotelis Onassis, Jackie Kennedy <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgselR3I-ba0a6d4.jpg" width="1600" height="2681" alt="(Original Caption) Aristotle Onassis married Jackie Kennedy on his private island. Onassis is shown with a drink in his hand and Jackie is smiling and talking into a microphone and wearing her white wedding dress." title="Aristotle and Jacqueline Onassis at Their Reception" /> Po śmierci drugiego męża wróciła do Nowego Jorku, z którego przed laty uciekła, złamana licznymi tragediami. Jackie Kennedy rozpoczęła pracę dla Viking Press jako reporterka, gdzie odnosiła liczne sukcesy zawodowe. Po tym, jak firma zdecydowała się fabularną opowieść o zabójstwie jej pierwszego męża, przeniosła się do Doubleday i objęła stanowisko starszego redaktora. W swoim życiu całkowicie poświęcała się dbaniu o dobry wizerunek Johna F. Kennedy’ego, wiele lat po jego śmierci. Choć pracowała w mediach, była pierwsza dama do samego końca bardzo mocno strzegła swojej prywatności i kontrolowała wszystkie publikacje na swój temat. Sekrety swoich małżeństw, uzależnienie od alko*olu, am*etaminy i papierosów - Jackie Kennedy skrupulatnie zataiła wszystkie te informacje przed prasą, dla której życie byłej żony tragicznie zmarłego prezydenta stanowiły smakowity kąsek. Wdowa związała się z biznesmenem Maurice Tempelsmanem, lecz plotki na temat jej osamotnienia nigdy nie gasły... Jednak to właśnie u jego boku spędziła ostatnie lata swojego życia. Jej życie ukróciła ciężka choroba. W 1994 roku zdiagnozowano u niej zaawansowanego chłoniaka nieziarniczego. Jackie Kennedy zmarła zaledwie kilka miesięcy później, 19 maja 1994 roku. Wyczerpana walką z nowotworem, odeszła samotnie w swoim apartamencie w Nowym Jorku. Pochowana została obok pierwszego męża, Johna F. Kennedy’ego na narodowym cmentarzu w Arlington. Na szczęście nie dożyła tragicznej śmierci jedynego syna… Sprawdź również: Skończyła 40 lat, chce zmienić swoje życie. Doda wycisza karierę? „Życie przelatuje mi przez palce”
Jackie Kennedy kochała nie tego mężczyznę, którego znał świat. Tego romansu Biały Dom miał nigdy nie ujawnić
32 lata temu zmarła Jacqueline Kennedy Onassis – ikona stylu, najsłynniejsza Pierwsza Dama Ameryki i kobieta, której życie naznaczyły wielkie tragedie oraz wielkie namiętności. Po śmierci Johna F. Kennedy’ego to właśnie Robert Kennedy miał stać się jej najbliższą osobą i – jak twierdzili biografowie rodziny – największą miłością życia. Ich sekret przez lata skrywał cały klan Kennedych.
To było wielkie uczucie. I wielka namiętność. Wiedzieli o niej wszyscy Kennedy i robili wszystko, by świat się nie dowiedział. Historię romansu Jacqueline Kennedy i Roberta Kennedy’ego po latach opisał wielokrotnie nominowany do Pulitzera pisarz C. David Heymann w głośnej książce Bobby i Jackie. Love story, która wywołała w USA ogromny skandal obyczajowy. Robert Kennedy został postrzelony 5 czerwca 1968 roku w Los Angeles tuż po wygłoszeniu przemówienia wyborczego. Zmarł dzień później. Dziś, gdy mija 32. rocznica śmierci Jacqueline Kennedy Onassis, historia jej zakazanej miłości do brata JFK znów powraca jako jeden z najbardziej tajemniczych i poruszających rozdziałów sagi rodu Kennedych. View Ediplayer on the source website Historia romansu Jackie i Roberta Kennedych Piąty czerwca 1968 roku. 43-letni Robert Kennedy bierze udział w prawyborach prezydenckich na Zachodnim Wybrzeżu. Po wiecach w Oregonie leci do Kalifornii. Kiedy o 12.15 idzie wraz z żoną Ethel przez kuchnię Hotelu Ambasadorskiego w Los Angeles, zamachowiec Sirhan Sirhan strzela do niego z bliskiej odległości. Trafia w głowę. Robert zostaje przewieziony do szpitala. Zostaje podłączony pod aparaturę podtrzymującą życie. Ale nie ma szans. Jego płuca unoszą się i opadają tylko dzięki aparatom. Mózg jest już martwy. Mimo że Ethel nie odnosi obrażeń, zostaje w hotelu. Do umierającego przybywają tylko dwie osoby: ostatni z żyjących braci Kennedych, Edward zwany Tedem, oraz Jackie Kennedy, wdowa po JFK. I to Jackie na prośbę Teda i za milczącą zgodą Ethel podejmuje ostateczną decyzję o odłączeniu zmarłego od aparatury. Dlaczego ona? To pytanie przez lata pozostaje bez odpowiedzi. Mówi się, że Ethel, która jest w drugim miesiącu ciąży, z powodu szoku nie może pożegnać się z mężem. Heymann, podobnie jak wszyscy Kennedy i zaprzyjaźnione z klanem osoby, znają jednak prawdę. Jackie dostaje prawo do pożegnania Roberta, bo to ona jest największą miłością jego życia. „Żegnaj”, mówi tylko, całuje go w usta i daje znak lekarzom. Jackie i Robert Kennedy - jak się poznali? Kiedy rodzi się uczucie między Jackie i Robertem? Według C. Davida Heymanna, do romansu dochodzi po zamachu na JFK w Dallas. Oboje są jednak sobą zafascynowani od momentu, gdy Jackie wchodzi do rodziny Kennedych w 1953 roku. Robert jest już od trzech lat mężem Ethel Skakel, spadkobierczyni nafciarskiego rodu z Południa. Kocha żonę, ale zdradza ją. Ethel jest typem gospodyni domowej. Jako skrajna katoliczka odnajduje się w tradycyjnej roli matki dzieciom. Nie uznaje antykoncepcji, więc niemal każde zbliżenie pary kończy się ciążą. W sumie w ciągu 18 lat małżeństwa będą mieli 11 dzieci. Daleko jej też do światowej Jackie. 24-letnia Jackie nie jest pięknością. Matka Janet wmówiła jej w dzieciństwie, że przypomina brzydkie kaczątko. To jednak sprawiło, że Jackie doskonale wie, jak maskować mankamenty urody. Niskie czoło podwyższa podtapirowaną fryzurą, szeroki rozstaw oczu – wielkimi ciemnymi okularami. Proste marynarki kryją jej potężne ramiona i plecy, rękawiczki – olbrzymie dłonie, o których jeden z jej wczesnych kawalerów mówi, że „są jak ręce wieśniaka”. Nawet buty Jackie szyje na miarę, by optycznie zmniejszały stopy. W przeciwieństwie do Ethel jest oczytana i elokwentna. Świetnie zna się na sztuce i historii Francji. Robert może godzinami rozmawiać z nią o polityce i prezydencie de Gaulle’u. W Palm Beach na Florydzie, rodzinnej posiadłości Kennedych, często spędzają czas razem. Poza tym Jackie potrafi uwodzić jak żadna inna kobieta u Kennedych. Kiedy zależy jej, by zrobić wrażenie na mężczyźnie, mówi szeptem, patrząc mu w oczy tak, jakby nikt inny na świecie nie istniał. Tak też zachowuje się w stosunku do Roberta. „Wszyscy zauważają, co ich łączy. Chwilami zachowują się jak para zakochanych nastolatków”, wspomina pracujący potem w Białym Domu za czasów JFK przyjaciel klanu Franklin Roosevelt jr. Pragnienie miłości, czyli czy Jackie Kennedy zdradzała męża Robert dobrze wie, że małżeństwo Jackie z Johnem to fikcja. Zapatrzony w siebie John, który, jak uważają psychologowie, w łóżku próbuje sobie zrekompensować brak miłości ze strony zimnej matki Rose, podobno zdradza Jackie już w noc poślubną 12 września 1953 roku w Newport. Jego apetyt seksualny nie ma granic. Wśród tysięcy kobiet, jakie przechodzą przez jego łóżko, są i damy z towarzystwa, i pracownice Białego Domu. Umawia się z przyjaciółką mafijnego bossa Sama Giancany, Judith Campbell, i artystkami jak Mary Mayer czy Marilyn Monroe. JFK ma także setki jednonocnych przygód z dziewczynami, których imion nawet potem nie pamięta. I wszystko to pod nosem Jackie. JFK pnie się w górę po szczeblach władzy i dla Jackie to małżeństwo to także przepustka do wielkiego świata. Robert, który różni się od brata i ceni wartości rodzinne, z bólem patrzy na bratową. Mimo pozornego chłodu czuje, że pod spodem kryje się kobieta uczuciowa i namiętna. John zdradza Jackie nie tylko w dosłownym sensie. „On nie potrafi nawiązać bliższych relacji z nikim”, mówi Mary Mayer. Jest 1956 rok. Jackie ma 27 lat i jest w siódmym miesiącu ciąży. Ma już za sobą dwa poronienia i źle się czuje po konwencji Partii Demokratycznej w Chicago. John nie przejmuje się stanem żony. Odstawia ją do matki na Hammersmith Farm w Newport na Rhode Island, a sam jedzie do Cap de Antibes. Wraz z przyjaciółmi podrywają kilka dziewczyn na plaży i wyruszają w morze. Kiedy jacht pływa już dwa dni, Jackie dostaje krwotoku. John zostaje od razu powiadomiony, ale nie zamierza przerywać zabawy. Jeden raz, kiedy JFK zainteresuje się losem żony, ma miejsce w sierpniu 1963 roku, gdy po dwóch dniach życia umiera ich syn Patrick. John przyjeżdża do szpitala, pada na kolana przed żoną, płacze, przeprasza. Czuje się odpowiedzialny za śmierć synka, bo chorując przewlekle na chorobę weneryczną, zaraził Jackie, bardzo osłabił ciążę i zmniejszył szanse dziecka na przeżycie. Szybko jednak wszystko wraca do starego porządku. I Jackie znów jest sama. Zobacz też: Miał piękną żonę, ale nie potrafił być wierny. Najgłośniejsze romanse Johna F. Kennedy’ego Na kłopoty... Robert Jedyną osobą, na którą może liczyć o każdej porze dnia i nocy, jest Robert. Kiedy dowiaduje się o poronieniu w 1956 roku, rzuca wszystko i przyjeżdża do bratowej. Trzyma Jackie za rękę, gdy ta budzi się po narkozie. To on przekazuje jej wieści o stracie dziecka. Tuli w ramionach, gdy Jackie płacze. I zajmuje się pogrzebem zmarłej córeczki Arabelli. Nie kto inny jak Robert biegnie więc także na ratunek Jackie po zamachu na JFK w Dallas. Gdy Air Force One ląduje w Waszyngtonie, wskakuje do samolotu przednimi drzwiami i biegnie do ukochanej. Bierze zalaną jeszcze krwią Johna bratową w ramiona, tuli i całuje. Jak wspomina obecna wtedy na pokładzie sekretarka Liz Carpenter: „Łzy po jego twarzy ciekną ciurkiem”. Potem czule obejmuje Jackie i wyprowadza z samolotu. Od tamtej pory jest obok Jackie bez przerwy. Gdy następnego dnia Jackie oddaje hołd mężowi, którego ciało zostaje wystawione w Białym Domu, Robert podnosi ją z klęczek i zaprowadza do apartamentów na piętrze. Towarzyszy jej przez całą noc do pogrzebu. Wtedy nikt jeszcze nie zwraca uwagi na to, co się dzieje między nimi. W trakcie pogrzebu dochodzi jednak do dziwnej sytuacji, która wywołała konsternację klanu Kennedych. Bobby i Ted ruszają wraz z Jackie zaraz za trumną JFK. Ethel idzie z tyłu z resztą rodziny. Kiedy rusza kondukt, Robert i Jackie bezwiednie łapią się za ręce. Potem puszczają, jakby przyłapani na gorącym uczynku. Po chwili jednak znów biorą się za ręce, a Robert od tego momentu zaczyna zachowywać się nie jak brat zmarłego, ale jak mąż Jackie i ojciec jej dzieci: Caroline i Johna jr. Blisko, coraz bliżej Ból po śmierci JFK bardziej zbliża Jackie i Roberta. Sami chyba nie wiedzą, w której chwili fascynacja przekształca się w romans. Już w pół roku po pogrzebie prezydenta dochodzi do dziwnej sytuacji. Jackie zostaje zaproszona przez Roberta na krótki rejs prezydenckim jachtem USS Sequoia. W pewnej chwili wymieniają spojrzenia i znikają pod pokładem. Ethel wraz z innymi gośćmi pozostaje na górze. Kiedy wracają po około 10 minutach, widać wyraźnie, co zaszło w tym czasie. „Wyglądają jak dwa łaszące się do siebie koty”, zauważa przyjaciel Kennedych, Artur Schlessinger. Robert jest też coraz częstszym gościem u Jackie w jej apartamencie przy Piątej Alei na Manhattanie, gdzie Pierwsza Dama zamieszkuje po opuszczeniu Białego Domu. Producentka filmowa Susan Pollock, której przyjaciel mieszka obok Jackie, wielokrotnie widzi, jak Robert Kennedy przyjeżdża do Jackie późnym wieczorem, a odjeżdża rano. „Ten romans był otwartym sekretem”, mówi Pollock. A przyjaciel Kennedych Chuck Spalding dodaje: „W 1965 roku Jackie i Bobby byli już kochankami. I nie była to bratnia miłość, dzięki której oboje czuli się bliżej JFK”. Dlaczego więc nie wychodzi na jaw? W latach 60. prasa nie interesuje się jeszcze życiem prywatnym sławnych ludzi. Pierwsze pogłoski o ich związku pojawiają się po śmierci Jackie w 1994 roku, gdy pisarze zaczynają przyglądać się jej życiu. Poza tym Jackie jako wdowie należy się szacunek. Prasa szanuje więc jej prywatność. Zobacz też: Jest ulubioną Pierwszą Damą USA! Oto 10 niezapomnianych kreacji Jacqueline Kennedy Niech wszyscy widzą Jackie Kennedy i Robert Kennedy czują się chwilami tak swobodnie, że przestają kryć się z uczuciami nawet przed rodziną. Poza schadzkami w jej apartamencie spotykają się w Palm Beach na Florydzie. Gdy pewnego dnia do posiadłości przybywa z niezapowiedzianą wizytą była kochanka Roberta Mary Harrington, zastaje parę przy basenie w niedwuznacznej sytuacji. Przez chwilę obserwuje, jak Jackie opala się topless. W chwilę potem Robert klęka przy jej leżaku. Jedną ręką zaczyna dotykać jej nagich piersi, drugą wkłada w majtki. Zaczynają się namiętnie kochać. Harrington się wycofuje. Jest w szoku. „To było oczywiste, że Bobby sypiał ze swoją bratową”, relacjonuje Mary. Gdy po roku ma wreszcie okazję zapytać Roberta, co łączy go z Jackie, Robert odpowiada wprost: „Kocham Ethel. Ale nie potrafię oprzeć się Jackie. Jest dla mnie wszystkim”. Zszokowany jest też administrator w Departamencie Handlu Kenneth McKnight, gdy pewnego wieczoru w lipcu 1966 roku przybywa do apartamentów Roberta z pilnymi dokumentami do podpisu. „Gdy wszedłem, oboje byli na kanapie. Jackie siedziała Bobby’emu na kolanach, z rękami zaplecionymi wokół jego szyi. To nie było normalne zachowanie wdowy wobec brata zmarłego męża”, zauważa McKnight. Skazani na klęskę Ethel wie o wszystkim, ale nie protestuje. „Jestem pewny, że gdyby tylko mógł, rozwiódłby się z Ethel dla Jackie”, mówi o Robercie Franklin Roosevelt jr. Ale Ethel wie, że Bobby nie może tego zrobić. Podobnie jak wszyscy Kennedy wyniósł z domu naukę, że Kennedym wolno robić wiele, ale rozwód nie wchodzi w rachubę. Poza tym jest już wówczas pewnym kandydatem Partii Demokratycznej w nadchodzących wyborach prezydenckich. Rozwód w latach 60. całkowicie przekreśliłby jego szanse. Jackie doskonale zdaje sobie sprawę z sytuacji. O ile więc Robert pozostaje jej wierny, ona spotyka się także z innymi mężczyznami. „To nie jest prosty związek. Łączy ich wielka miłość jak zwyczajnego mężczyznę i zwyczajną kobietę. Ale nie są prywatnymi ludźmi, muszą się liczyć z opinią społeczną”, zauważa Truman Capote. Jackie romansuje z przyjacielem rodziny siostry Lee Radziwił, architektem Fernandem Parrą Hernandezem i reżyserem Mikiem Nicholsem. Ma też przelotny romans z Marlonem Brando. Jesienią 1967 roku wszyscy oczekują jej zaręczyn z Dawidem Harlechem. Ale Jackie Kennedy nie zamierza się z nikim wiązać. Wśród adoratorów pięknej wdowy jest także grecki armator i playboy Arystoteles Onassis. Na razie pozostaje w związku z Marią Callas, ale od chwili gdy Jackie po raz pierwszy gości u niego na jachcie „Christina” po śmierci Patricka, nie potrafi ukryć swojej fascynacji żoną zmarłego JFK. Robi wszystko, by ją zdobyć: kupuje drogie prezenty, futra, biżuterię. Zobacz także: Były uosobieniem piękna, luksusu i stylu. Oto niezwykła historia Lee Radziwiłł i Jackie Kennedy Po moim trupie „Jackie wyjdzie za tego faceta po moim trupie”, mówi zazdrosny Robert. Gdy do Jackie dociera wiadomość o zamachu na ukochanego, od pięciu dni jest na jachcie Onassisa na Wyspach Dziewiczych. Ale rzuca wszystko i przylatuje. Wraz ze śmiercią Roberta umiera największa miłość jej życia. „Podejrzewam, że był jedynym mężczyzną, którego kochała. Kiedy o nim mówiła, w jej głosie pojawiała się jakaś inna nuta...”, podsumowuje przyjaciel Jackie Gore Vidal. Teraz Jackie myśli już tylko o tym, by zapewnić sobie i dzieciom spokój. Rezygnuje z poszukiwania miłości. Cztery miesiące po pogrzebie Roberta Kennedy’ego wychodzi za mąż za Onassisa. Tekst: Magda Łuków
Dziś Jerzy Antkowiak kończy 91 lat. Gdyby urodził się w Paryżu, byłby drugim Diorem!
Mały, uroczy sklep z kapeluszami w przedwojennym Wolsztynie. Czteroletni chłopiec biega między półkami, przebiera kolorowe wstążki, dopasowuje do kapeluszy i podaje zaskoczonym klientkom. “Bo trzeba wiedzieć, że przed wojną, wszystkie panie obowiązkowo nosiły kapelusze. To było jak kropka nad i, wykończenie stroju” - wyjaśni po latach “mały chłopiec”, czyli nasłynniejszy polski projektant mody czasów PRL Jerzy Antkowiak. Tak narodziła się jego największa życiowa pasja, jego miłość i jego zawód - projektowanie mody - kiedy jako dziecko pomagał swojej mamie, właścicielce sklepu z kapeluszami.
Urodził się 18 maja 1935 roku w Wolsztynie. Jednak w młodości wybierając kierunek studiów, zapomniał o kapeluszach i wstążkach. Wybrał malarstwo architektoniczne ze specjalnością ceramika na ASP we Wrocławiu. Chociaż, nawet jak rysował akty, to jednak zawsze musiał domalować fragment ubrania: jakąś udrapowaną materię, albo chociaż kokardę. Jedna z profesorek powiedziała mu kiedyś: „A nasz Jureczek konfekcję maluje”. Wtedy nawet nie wiedział, co to znaczy konfekcja. Chociaż już wtedy, razem z kolegami z roku, uprawiali modowe szaleństwo: farbowali ciuchy, nosili wielkie workowate swetrzyska, byli zafascynowani włoskim neorealizmem. Cytaty pochodzą z wywiadu Ewy Wojciechowskiej z Jerzym Antkowiakiem w 2009 roku, w Komorowie. Miłość od pierwszego wejrzenia Na studiach pan Jerzy zafascynował się panią Daną. Jak wspomina w książce “Antkowiak. Niegrzeczny chłopiec polskiej mody” zakochał się w przyszłej żonie, Danucie Piąty od pierwszego wejrzenia. Miała nietypową, cygańską urodę, czarne włosy i oczy, śniadą cerę, chłopięcą sylwetkę i chłodny, zdystansowany sposób bycia. To dla niej projektował pierwsze sukienki. Również tę ślubną. “Bardzo wstydziliśmy się powiedzieć krawcowej, że panna młoda spodziewa się dziecka. Ta jednak sama się zorientowała i nie komentowała tego. Zaprojektowaliśmy wspólnie suknie, zgodną z modą, spódnica odcięta w pasie, skrojona ze skosu, z pełnego koła”. Pan Jerzy do dziś pamięta każdy detal sukienki. Po ślubie z panią Daną, jak zawsze nazywał żonę, przeprowadzili się pod Warszawę, do Komorowa, gdzie mieszkali przez całe życie w pięknym domu z ogrodem. Tam wychowywali swoje dzieci: córkę Dominikę i syna Kajetana. Dominika była wyjątkowo uzdolniona tanecznie i do 40.roku życia tańczyła w balecie. Kajetan, na prośbę ojca, pracował jako model w Modzie Polskiej, chociaż nie do końca było mu z tym po drodze. Oczarowanie i grom z jasnego nieba Na początku lat 60. Jerzy Antkowiak, przez przypadek trafił do Pałacu Kultury na Wystawę Wzornictwa Przemysłowego, gdzie odbywał się pokaz Mody Polskiej. “Zaniemówiłem. Stanąłem jak wryty oglądając modelki na wybiegu prezentujące najnowszą kolekcję. Nie potrafię opisać tego stanu, ale po prostu poczułem, że to jest to! Nie namyślając się długo, poszedłem za kulisy, prosto do Jadwigi Grabowskiej, ówczesnej dyrektorki Mody Polskiej, wyroczni, zwanej polską Coco Chanel i patrząc jej śmiało w oczy wypaliłem, że moda jest dla mnie wszystkim, od dawna projektuję i chciałbym z nią pracować. Pani Jadwiga spojrzała na mnie i zapytała: „A co, ty chłopczyku w ogóle robisz?”, a ja na to, że skończyłem ceramikę na ASP, a ona: „To się świetnie składa, bo potrzebujemy serwisu do kawy”. Serwis do kawy rzeczywiście później zaprojektował, ale żeby do tego doszło, przez całą noc, przed spotkaniem ze słynną Grabolką, rysował projekty, aby następnego dnia “udowodnić” swoją miłość do mody. Projekty miały wyglądać na „profesjonalne” i rysowane od kilkunastu lat, musiał je więc lekko pobrudzić, zalać trochę herbatą, pognieść. Jadwiga Grabowska obejrzała rysunki, szepcząc pod nosem do swojej asystentki: „No tak, ten mały rzeczywiście zna się na rzeczy”. I tak rozpoczęła się jego największa przygoda - w 1961 roku Antkowiak został zatrudniony w Modzie Polskiej. Zaczynał od podawania butów Teresie Tuszyńskiej, która wówczas pracowała jako modelka Mody Polskiej, ale z czasem zyskał coraz większe zaufanie u Grabolki i pozwalała mu projektować kolekcje na wybieg. Głównie suknie wieczorowe i karnawałowe, bo to kochał najbardziej. W czasach PRL, to była praca-marzenie. Nie tylko kreatywna i twórcza, z wyjątkowymi ludźmi, ówczesnymi gwiazdami estrady, ale dająca również możliwość wyjazdów zagranicznych, do Paryża! To było coś, o czym inni ludzie mogli tylko pomarzyć. W Paryżu chłonęli kulturę i sztukę. Chodzili na wystawy do muzeów i do kina na filmy, które w Polsce były zakazane. Antkowiak poznał tam słynnego projektanta Teda Lapidusa, który woził ich po mieście kabrioletem, a później zaprosił go do współpracy przy zaprojektowaniu kolekcji w jego domu mody. “Dla niego to było normalne, ale niestety u nas okazało się, że to normalne nie jest. Mało tego, że to jest policzek dla naszego ustroju! Lapidus przesłał telegram do Mody Polskiej, że wyjedża na miesiąc w Alpy, zostawia mi mieszkanie i zaprasza do pracy. Ale u nas chodzili z tym listem jak ze śmierdzącym jajem, zastanawiali się co to znaczy, patrzyli na mnie podejrzanie, że mam jakieś kontakty zagraniczne. Oczywiście, nie pozwolili mi pojechać. Wysłałem mu telegram z podziękowaniem. Poradzono mi, żebym napisał, że to z powodu zobowiązań wobec Mody Polskiej, a nie, że mnie nie chcą puścić.” Moda Polska jako tzw.przedsiębiorstwo państwowe podlegała cenzurze partyjnych sekretarzy, którzy oglądali każdą kolekcję przed jej premierą. Jerzy Antkowiak miał do tego zdroworozsądkowe podejście i tak to wspomina: “Oni niby chcieli oceniać, ale byli zbyt prymitywni, żeby to robić. Przede wszystkim gapili się na nasze modelki. Ale oczywiście wygłaszali mądrości w stylu: No, moja żona by tego nie założyła! Mówiąc wprost, to było takie buraczane towarzystwo. Szli potem “z opinią” do swojego nadsekretarza, czy innego ministra i mówili mu: „No dobrze, dobrze, ciekawe to było towarzyszu, pójdziecie z żoną na pokaz, zobaczycie sami”. Od głównego projektanta do … magazyniera Swoją ostatnią kolekcję dla Mody Polskiej, Jerzy Antkowiak zaprojektował w 1998 roku. To zdecydowanie najbardziej bolesne i przykre wspomnienie dla niego: “W 98 roku byłem po raz ostatni jako przedstawiciel Mody Polskiej na pokazach pret-a-porter w Paryżu. Po powrocie zrobiliśmy nasz pokaz. Wszyscy czuliśmy, że to koniec. Właścicielem firmy był już wówczas Kredyt Bank. Ostatni pokaz zrobiliśmy w siedzibie Mody, przy ul. Kubusia Puchatka, bo nie było pieniędzy na wynajęcie sali. Impreza przypominała bardziej stypę. Do małej salki, w której mieściło się kilka osób, wcisnęło się 60, trochę prasy i przyjaciół MP. Po pokazie upiliśmy się wszyscy z żalu. Nowy właściciel zaproponował mi później posadę magazyniera… I nawet się uśmiałem, bo pomyślałem: fajnie to będzie w moim życiorysie wyglądało: główny projektant MP, a potem magazynier. Posady magazyniera pan Jerzy nie przyjął. Chociaż początkowo nawet chciał. Przyjaciele i znajomi z pracy, skutecznie mu odradzili. Dziś pan Jerzy mieszka w swoim domu w Komorowie. Już sam. Ukochana pani Dana odeszła kilka lat temu. Jerzy Antkowiak przepracował jako projektant w Modzie Polskiej całe swoje życie. Pani Dana jako farmaceutka pracowała w aptece. Jako para byli jak ogień i woda, ale spędzili razem ponad 60 lat. 18 maja Jerzy Antkowiak skończył 91 lat i cały czas jest niezwykle czynny zawodowo: otwiera kolejne wystawy Mody Polskiej, maluje obrazy, pisze felietony o modzie. O zapomnianym panu Jerzym, przypomniał światu, inny projektant Tomasz Ossoliński, który w 2018 roku zorganizował pierwszą w historii, przekrojową wystawę projektów Mody Polskiej w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a w 2024 roku przygotował również film dokumentalny “A jak Antkowiak”. Tradycyjnie w jego urodziny, do Komorowa zjeżdzają jego ukochane modelki i modele z Mody Polskiej. Pan Jerzy gotuje dla wszystkich gulasz! A potem siadają na werandzie przy urodzinowym torcie szacownego jubilata i wspominają dawne, piękne czasy. Kiedyś Jerzy Antkowiak powiedział, że w czasach PRL-u było i straszno i śmieszno. Po latach dodał: "Jednak zdecydowanie uważam, ze w naszym kraju było bardziej śmieszno niż straszno. Bo naprawdę straszno, to było w Czechach, na Węgrzech, w NRD. U nas to były piękne czasy. Teraz, z perspektywy, doceniam jeszcze bardziej, że przez to, że czasy były tak ciężkie i siermiężne, wyzwalały w nas dodatkowa energię do tworzenia." SPRAWDŹ TEŻ: „Jesteśmy, jak stare małżeństwo!”, Jerzy Antkowiak o swojej przyjaźni z Tomaszem Ossolińskim
Wydawali się być parą idealną. Fani nie spodziewali się takiego finału. Gwiazdor „American Pie” rozwodzi się po 18 latach
To koniec jednej z najbardziej charakterystycznych relacji w amerykańskim show-biznesie. Jason Biggs i Jenny Mollen rozwodzą się po 18 latach małżeństwa. Choć para rozstaje się jako partnerzy, nadal wspólnie chce wychowywać swoich dwóch synów i pozostaje w bardzo dobrych relacjach.
Jeszcze niedawno uchodzili za jedną z najbardziej wyrazistych i zgranych par amerykańskiego show-biznesu. A teraz media obiegła informacja, która dla wielu fanów brzmi jak prawdziwy cios. Jason Biggs, gwiazdor kultowej serii „American Pie”, rozwodzi się z Jenny Mollen po 18 latach małżeństwa. Wieści o rozstaniu wywołały ogromne emocje. Jason Biggs i Jenny Mollen kończą małżeństwo po 18 latach Hollywood znów mówi o głośnym rozstaniu. Jason Biggs i Jenny Mollen zdecydowali się zakończyć swoje małżeństwo po 18 latach. Informacja szybko obiegła zagraniczne i polskie media, wywołując lawinę komentarzy wśród fanów pary. Przez lata uchodzili za duet pełen energii, dystansu i poczucia humoru. Jenny Mollen wielokrotnie publikowała w mediach społecznościowych wspólne zdjęcia i anegdoty z życia rodzinnego, a Jason Biggs sprawiał wrażenie człowieka, który odnalazł stabilizację po burzliwych latach kariery. Czytaj też: Wzruszające sceny na Camp Nou podczas ostatniego meczu Lewandowskiego. Żona piłkarza zalała się łzami Tym większym zaskoczeniem okazały się doniesienia o rozwodzie. Dla fanów to koniec jednej z najbardziej charakterystycznych relacji w świecie amerykańskich celebrytów. Najważniejsze miejsce w życiu byłych partnerów wciąż zajmują synowie — 12-letni Sid i 8-letni Lazlo. To właśnie na ich wychowaniu i poczuciu bezpieczeństwa byli partnerzy chcą skupić się najbardziej w nowym etapie życia. „Pozostają w bardzo dobrych relacjach i skupiają się na wychowywaniu swoich dwóch synów”, przekazał w oświadczeniu ich przedstawiciel. Jason Biggs i Jenny byli razem prawie 20 lat Ich historia zaczęła się niczym scenariusz romantycznej komedii rodem z Hollywood. Jason Biggs i Jenny Mollen poznali się w 2007 r. na planie filmu „Facet mojej najlepszej przyjaciółki”. Między aktorami błyskawicznie pojawiła się chemia, a znajomość przerodziła się w poważne uczucie. Zakochani nie kazali długo czekać na kolejny krok. Już w styczniu 2008 r. para się zaręczyła, a kilka miesięcy później powiedziała sobie „tak” podczas kameralnej, utrzymywanej w tajemnicy ceremonii. Ich ślub odbył się w kwietniu 2008 r., z dala od medialnego szumu i hollywoodzkiego blichtru. To jednak nie był koniec romantycznych gestów. W tym samym roku Jason Biggs i Jenny Mollen ponownie stanęli na ślubnym kobiercu, odnawiając przysięgę małżeńską w malowniczej Napa w Kalifornii. Tym razem świętowali już w otoczeniu rodziny i najbliższych przyjaciół. Czytaj też: Sensacyjne doniesienia o Pameli Anderson i legendarnym aktorze. Plotki o ich romansie rozpalają Hollywood. Takiego scenariusza nikt nie przewidział Z czasem ich rodzina zaczęła się powiększać. W 2014 r. na świat przyszedł ich pierwszy syn, Sid. Po trzech latach para doczekała się drugiego dziecka — Lazlo. Przez lata Jason Biggs i Jenny Mollen wielokrotnie podkreślali, że rodzina jest dla nich najważniejsza, a wspólne życie chętnie pokazywali także w mediach społecznościowych. „10 lat temu podjąłem najlepszą decyzję w swoim życiu. Jedna dekada za nami, jeszcze jakieś 5 albo 6 przed nami. Kocham cię, Jenny”, pisał aktor z okazji 10. rocznicy ślubu. Byli dla siebie wsparciem w najtrudniejszych chwilach. Tak Jason Biggs mówił o demonach przeszłości Zakochani byli dla siebie ogromnym wsparciem - na dobre i na złe. W jednej z rozmów aktor wracał także do mrocznego etapu swojego życia. Jason Biggs po latach zdobył się na wyjątkowo szczere wyznanie dotyczące walki z alko*olizmem, który przez długi czas ukrywał nawet przed własną żoną. Potrafił uczestniczyć w terapii, a chwilę później jechać do sklepu po kolejną butelkę i pić w samotności, starając się za wszelką cenę nie wzbudzać podejrzeń Jenny Mollen. „Wiedziałem, jak się nawalić na tyle, żeby wyłączyć się z równania życia. Wyłączyłem się z teraźniejszości, nie musiałem łączyć się z nią w sposób, który sprawiał, że coś czułem. Miałem to rozgryzione co do joty, ale nie byłem zbyt pijany, by nie móc z tobą rozmawiać. Cały czas wymieniałem butelki w barze”, wyznał kilka lat temu w podcaście ukochanej "All the Fails". Gwiazdor „American Pie” przyznał, że uzależnienie sprawiało, iż odcinał się od rzeczywistości i tłumił emocje, z którymi nie umiał sobie poradzić. Dla Jasona bardzo ważne było wsparcie rodziny podczas wychodzenia z nałogu. Przełomowym momentem w życiu Biggsa okazał się 2018 r. Świętował pierwszy rok życia w trzeźwości. Dla gwiazdora „American Pie” był to symboliczny początek nowego etapu, który miał pozwolić mu odzyskać kontrolę nad własnym życiem, relacjami i rodziną. Publicznie nie ukrywał, że droga do wyjścia z nałogu wymagała od niego ogromnej pracy nad sobą oraz konfrontacji z problemami, które przez lata próbował zagłuszać używkami. Wydawało się, że związek pary jest w stanie przetrwać wszystko. Wieść o ich rozstaniu zasmuciła fanów Od tygodni pojawiały się sygnały, że w małżeństwie Jasona i Jenny dzieje się źle. Mimo że para starała się nie komentować doniesień, coraz częściej mówiło się o poważnym kryzysie w ich relacji. Wiele wskazuje na to, że oboje długo próbowali ratować swoje małżeństwo i znaleźć sposób na odbudowanie związku. Bliscy pary mieli wierzyć, że Jason Biggs i Jenny Mollen zdołają przezwyciężyć trudniejszy moment. Ostatecznie jednak historia jednej z najbardziej charakterystycznych hollywoodzkich par dobiegła końca po 18 latach małżeństwa. Choć podjęli decyzję o rozwodzie, wszystko wskazuje na to, że nie zamierzają prowadzić publicznej wojny ani odcinać się od wspólnej przeszłości. Wręcz przeciwnie — byli partnerzy nadal utrzymują bliskie relacje i starają się wspólnie funkcjonować jako rodzina.
Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
Dziś mija 116. rocznica śmierci Elizy Orzeszkowej — pisarki, którą większość pamięta przede wszystkim jako autorkę „Nad Niemnem”. Tymczasem jej życie prywatne dalekie było od spokojnej i przewidywalnej historii. Małżeństwo z Piotrem Orzeszką, zawarte bardzo wcześnie, okazało się dla obojga trudnym doświadczeniem i na zawsze zmieniło losy pisarki.
Eliza Orzeszkowa kojarzy się dziś przede wszystkim z „Nad Niemnem” — szkolną lekturą, przy której kolejne pokolenia uczniów uczą się cierpliwości do opisów przyrody. Sama pisarka przez lata miała opinię statecznej pozytywistki, tymczasem była kobietą odważną, niezależną i wyprzedzającą swoje czasy. Nie bała się żyć po swojemu, nawet jeśli oznaczało to skandal obyczajowy i społeczne potępienie. W 116. rocznicę śmierci Orzeszkowej warto przypomnieć jej dramatyczne małżeństwo z Piotrem Orzeszko — relację pełną rozczarowań, wyrzutów sumienia i decyzji, których długo jej nie wybaczano. Elżbieta Orzeszkowa i Piotr Orzeszko: historia miłości Elżbieta Pawłowska - bo tak naprawdę nazywała się przyszła pisarka, urodziła się w 1841 roku w zamożnej rodzinie szlacheckiej w Miłkowszczyźnie koło Grodna. Ojciec Benedykt Pawłowski – adwokat i intelektualista, który miał w domu bibliotekę liczącą kilka tysięcy tomów, zmarł gdy Elżbieta miała 3 lata. Dziewczynkę wychowywały same kobiety, przede wszystkim chłodna, pozbawiona czułości matka, która zwała ją z francuska Lisą – stąd późniejsza Eliza. Zmuszona przez matkę dziewczynka pojechała na pensję do Sakramentek do Warszawy, gdzie całymi nocami płakała. Miała potem uraz do szkół dla kobiet, uważała, że powinny być zmienione. Gdy tylko skończyła szkołę i wróciła do domu, matka od razu postanowiła wydać ją za mąż. Kandydatem był starszy o 17 lat Piotr Orzeszko, kuzyn ojczyma pisarki. Zobacz też: Piękny tort, list od prezydenta, koncert jazzowy oraz łzy wzruszenia. Tak Zofia Kucówna obchodziła 90. urodziny Kiedy się poznali Piotr 35 miał lat, był wysokim, przystojnym blondynem, o kręcących się włosach. Miał uroczy sposób bycia, był elegancki i obyty. Eliza nie była klasyczną pięknością, niewysoka, miała ok. 1,5 m. wzrostu, z czarnymi włosami, wydatnym nosem i wydatnymi ustami nie budziła zachwytów. Wiedziała, że pan Piotr to jest jej „starający się”. Młodzi spotkali się kilka razy na balu i na obiadach. Matka spytała nawet Elizę, czy chce wyjść za pana Orzeszkę, ale było to w gruncie rzeczy pytanie formalne – małżeństwo, jak wiele wówczas należało do aranżowanych. Eliza chciała wyjść za mąż, bo myślała już o uniezależnieniu się od matki, a pan Orzeszko podobał jej się „bardziej niż inni”. Z kolei przyszły pan młody liczył na pokaźny posag poślubionej dziewczyny. Majątek liczył się często bardziej niż miłość. Przed ślubem Piotr wyjechał do Warszawy. Kupował tu powozy i meble oraz przygotowywał wyprawę dla narzeczonej, kupując jej futra, suknie i bieliznę. „Piotr powrócił z dwoma powozami, karetą i koczem z jedenastu końmi, z 4 służącymi, z których dwaj to stangreci a dwaj - lokaje”. Wszyscy byli ubrani w bogate liberie „pełne blach i galonów z wyrytym na nich herbem Leliwy”. Poza tym również herb ten widniał na drzwiach karocy. Obdarował też narzeczoną mnóstwem kwiatów świeżych i sztucznych, kupił ładne drobiazgi i garnitur złota: broszę, kolczyki i bransoletę osypaną szafirami. Wszystko to stanowiło ślubny podarek. Wraz z powrotem narzeczonego do Grodna zjechało się mnóstwo jego krewnych (cytuję za tekstem Wiktora i Macieja Orzeszko w radzima.org) Zobacz też: Pasja odebrała mu życie, miał tylko 38 lat. Tak kochali się Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli Eliza Orzeszkowa: Nie pojechałam za mężem, bo go nie kochałam Ślub odbył się 21 stycznia 1858 roku w kościele bernardyńskim w Grodnie. Był wystawny i huczny, tańczono do białego dnia. Przez parę tygodni po ślubie państwo młodzi mieszkali w Grodnie, oddając i przyjmując wizyty, potem wyjechali do Ludwinowa, posiadłości pana młodego. Przez pierwsze dwa lata małżeństwa Eliza bawiła się doskonale. Były ciągłe wizyty, kuligi, polowania, wystawne przyjęcia. „Stosunek mój z mężem był koleżeński i przyjacielski, bez sentymentów, ale i bez niezgody, owszem z chęcią wzajemnego dopomagania sobie w upiększaniu i rozweselaniu domu i życia”, wspominała w pamiętniku młoda mężatka. Szybko jednak dały o sobie znać różnice wartości. Eliza Orzeszkowa angażowała się bardzo w dyskusję na temat uwłaszczenia chłopów. Wymusiła na Orzeszce zgodę na prowadzenie w Ludwinowie szkoły dla dzieci wiejskich, czego on nie chciał. Ona zaangażowała się bardzo w Powstanie Styczniowe, on był jego przeciwnikiem. Uważał, że przyniesie niepotrzebny rozlew krwi i represje. Że nie jest dobrze przygotowane. Orzeszkowa włączyła się do Powstania całą sobą, ukrywała i przewiozła przez granice Romualda Traugutta, dowódcę Powstania. Była łączniczką partyzantów, zaopatrywała ich w żywność. Paradoks polegał na tym, że konsekwencje za patriotyczną działalność pisarki poniósł jej mąż. Po klęsce powstania, to on został zesłany na Syberię, do guberni permskiej, a jego majątek w Ludwinowie został skonfiskowany. Zwykle żona jechała na wygnanie z mężem. Ale Orzeszkowa tego nie zrobiła. Wróciła do majątku rodziców na Miłkowszczyźnie. To wywołało zaskoczenie i niemal skandal w szlacheckim towarzystwie Warszawy i Grodna. Nie dość na tym, z czasem zaczęła zabiegać o unieważnienie małżeństwa, czym jeszcze bardziej naraziła się opinii społecznej. Była zresztą przeciwniczką „ożenków majątków" i zachęcała kobiety do późniejszego wychodzenia za mąż. Po latach pisała: „Małżeństwo moje zawarte było zbyt wcześnie, nie przyniosło mi szczęścia, a nie przyszła była jeszcze pora przekonania, że bez szczęścia obejść się nie można. Spieszę dodać, że brak szczęścia, o którym mówię, nie pochodził z winy tamtej strony, owszem, był raczej winą moją, nieustalonego charakteru mego, marzycielskich i źle wówczas skierowanych moich usposobień. Jakkolwiek nie pojechałam z mężem moim na Syberię, a dlatego, że go nie kochałam. Wówczas nie rozumiałam dobrze tego, co czynię; potem stało się to dla mnie wyrzutem sumienia...”. Zachowania, których nie wybaczano „Takich zachowań nie wybaczano w eleganckim świecie polskich ziemian, gdzie żony trwały przy mężach w ich niedoli (...). Pani Eliza nie zamierzała jednak marnować sobie życia w dalekiej Rosji u boku niekochanego męża. Miała zaledwie 24 lata, a do tego wielkie plany literackie. I zamierzała je zrealizować”, pisał Sławomir Koper w książce „Sekretne życie autorów lektur szkolnych”. I dalej: „W ciągu paru lat autorka »Nad Niemnem« złamała kilka podstawowych zakazów obyczajowych: porzuciła męża zesłanego za udział w powstaniu styczniowym, zdecydowała się również żyć i pracować na własny rachunek. A to, że jej kolejnym partnerem został żonaty mężczyzna, w ogóle nie mieściło się w normach epoki. Takie rzeczy zdarzały się wyłącznie w środowiskach artystycznych, natomiast Orzeszkowa z racji urodzenia należała do eleganckiego towarzystwa”, pisał Koper w swojej książce. Rozwód, inni mężczyźni, skandal z Nahorskim Batalia o unieważnienie małżeństwa z Piotrem Orzeszko trwała dwa lata. Eliza Orzeszkowa otrzymała je w 1969 roku, dwa lata po powrocie męża z zesłania. Piotr Orzeszko powrócił do kraju w 1867 roku. Tak jak inni zesłańcy był pod ścisłym nadzorem policji. Przeżył w Warszawie jeszcze 7 lat od uwolnienia, żyjąc w ubóstwie i zarabiając na skromne utrzymanie jako nauczyciel muzyki. Zmarł 1874 roku, jego była żona nie przyszła nawet na jego pogrzeb. Romansowała już wtedy z lekarzem Zygmuntem Święcickim, znowu wywołując skandal. Wreszcie w jej życiu pojawił się Stanisław Nahorski – żonaty mężczyzna, którego kochanką była przez wiele lat, aż do śmierci jego żony. To jemu powierzyła prowadzenie spraw majątku Miłkowszczyzna, który ostatecznie musiała sprzedać. Stanisław Nahorski opiekował się bardzo skrupulatnie chorą żoną, a jednak w Grodnie nie potrafiono Orzeszkowej wybaczyć związku z żonatym mężczyzną, uchodziła za rozpustnicę. Mówiono, że łamie moralne zasady. Cichy ślub wzięli 1894 roku, po śmierci żony Nahorskiego. Razem byli 30 lat, jako małżenstwo przeżyli tylko trzy lata, ukochany, dużo starszy od Orzeszkowej zmarł na serce. Eliza Orzeszkowa przeżyła go o 16 lat, zmarła, także na serce o 9 rano, 18 maja 1910 roku, jej ostatnie słowo to był jęk: „konam”. Ponieważ nie była praktykująca i nie chodziła do kościoła, ksiądz odmówił katolickiego pogrzebu, zmienił zdanie dopiero po interwencji biskupa. Eliza Orzeszkowa w latach 70. i 80. XIX wieku napisała swoje najlepsze powieści. Była bardzo ceniona jako pisarka, dwa razy w 1905 i 1908 roku kandydowała do Nobla, konkurując z Henrykiem Sienkiewiczem. Na jej pogrzeb, na cmentarzu w Grodnie przyszło 15 tysięcy osób
Od „X Factora” do triumfu na Eurowizji. To ona zachwyciła Europę. Jej piosenka stała się hitem internetu
Dara przeszła do historii jako pierwsza reprezentantka Bułgarii, która wygrała Konkurs Piosenki Eurowizji. 27-letnia wokalistka podbiła serca widzów przebojem „Bangaranga”, choć jeszcze kilka miesięcy wcześniej nie była pewna, czy w ogóle wystąpi na scenie w Wiedniu. Dziś mówi o niej cała Europa.
Pierwsze chwile po ogłoszeniu wyników wyglądały jak scena z filmu. Dara z niedowierzaniem patrzyła na tablicę punktową, a chwilę później zalała się łzami. Bułgaria zdobyła historyczne zwycięstwo, a „Bangaranga” natychmiast stała się jednym z najczęściej odtwarzanych utworów w Europie. Jeszcze niedawno artystka przyznawała jednak, że presja i hejt niemal odebrały jej marzenie o Eurowizji. Dara nie wierzyła, że wygra. Dziś cała Europa śpiewa „Bangarangę” Fani Eurowizji od miesięcy typowali swoich faworytów, ale mało kto spodziewał się, że to właśnie Bułgaria sięgnie po zwycięstwo. Wszystko zmieniło się po próbach generalnych, kiedy media zaczęły mówić o Darze jako o jednej z najbardziej magnetycznych uczestniczek tegorocznej edycji. Jej występ był pełen energii, mocnego wokalu i widowiskowej choreografii inspirowanej bułgarskim folklorem. Widzowie pokochali przede wszystkim autentyczność artystki. Gdy odebrała statuetkę, w hali rozbrzmiewały okrzyki „Bangaranga”, które już dziś uznawane są za jeden z symboli Eurowizji 2026. Z bułgarskiego „X Factora” prosto na szczyt Eurowizji. Tak zaczęła się historia Dary Dara, a właściwie Darina Nikołajewa Jotowa, urodziła się w 1998 roku w Warnie. Popularność zdobyła jako nastolatka dzięki udziałowi w bułgarskiej wersji programu „X Factor”. Choć zajęła trzecie miejsce, szybko stało się jasne, że ma w sobie coś, czego nie można nauczyć się na żadnych warsztatach wokalnych — naturalną charyzmę i sceniczną pewność siebie. Po programie podpisała kontrakt płytowy i zaczęła regularnie wydawać kolejne single. Jej debiutancki utwór błyskawicznie podbił lokalne listy przebojów, a sama Dara stała się jedną z najpopularniejszych młodych artystek w Bułgarii. Z czasem zaczęła też pojawiać się w telewizji jako jurorka i uczestniczka rozrywkowych show. „Bangaranga” miała być ryzykownym wyborem. Okazała się eurowizyjnym fenomenem Mało kto wiedział, że „Bangaranga” była tylko jedną z trzech propozycji przygotowanych przez Darę na krajowe preselekcje. Sama wokalistka długo zastanawiała się, czy właśnie ten utwór powinien reprezentować Bułgarię podczas Eurowizji. Piosenka wyróżniała się odważnym połączeniem nowoczesnego popu, elektronicznych brzmień i motywów inspirowanych tradycyjną kulturą Bałkanów. BBC pisało o utworze: „Jest to wielka, głośna i bezkompromisowa zabawa, ale oddaje jednocześnie determinację Dary do walki ze stanami lękowymi oraz zdiagnozowanym ADHD”. Sama Dara tłumaczyła, że „Bangaranga” to coś znacznie więcej niż chwytliwy refren. Tytuł został zainspirowany jamajskim slangowym słowem „bangarang”, które oznacza bunt, chaos i wyzwolenie. Artystka określiła swój utwór jako „szczęśliwy bunt” pełen emocji, energii i wolności. „To hałas, ogień i rytm wykorzystane jako siła dobra — po to, by przegonić mrok i przywrócić życie całemu pomieszczeniu” — mówiła wokalistka. „Bangaranga to bunt, ale szczęśliwy. To zaproszenie, a nie groźba”. Dara podkreślała również, że piosenka została mocno zakorzeniona w bułgarskiej tradycji. Jedną z największych inspiracji był obrzęd kukeri — dawny rytuał, podczas którego uczestnicy zakładają futrzane stroje, maski i dzwonki, aby odstraszyć złe duchy. „To właśnie jest Bangaranga” — tłumaczyła artystka. W tekście utworu pojawiają się też mocne wersy podkreślające niezależność i wewnętrzną siłę. „Jestem aniołem, jestem demonem” czy „Nie podążam za innymi, to ja prowadzę” szybko stały się jednymi z najczęściej cytowanych fragmentów tegorocznej Eurowizji. To właśnie ten miks emocji, folkloru i nowoczesnego popu sprawił, że „Bangaranga” błyskawicznie zapadła widzom w pamięć. Dziś utwór jest nie tylko wielkim przebojem, ale też symbolem przełomu w karierze Dary. Hejt niemal odebrał jej marzenie. Dara otwarcie mówi o najtrudniejszym momencie kariery Tuż po wygranych preselekcjach wokalistka zaskoczyła fanów szczerym wyznaniem. Przyznała, że rozważa wycofanie się z Eurowizji przez ogromną falę negatywnych komentarzy w internecie. „Moje pragnienie zostało zabite i zmiażdżone przez negatywne komentarze. Do końca dnia zdecyduję, czy wziąć udział” — mówiła w programie „Predi dnes”. Najbardziej bolało ją podważanie talentu i sugestie, że nie zasługuje na reprezentowanie kraju. „Najbardziej obraźliwa dla mnie jest nieufność wobec mojego talentu” — przyznała wtedy otwarcie. Ostatecznie postanowiła jednak zawalczyć o siebie i nie pozwolić, by hejt przekreślił lata pracy. Dziś wielu fanów uważa, że właśnie ta szczerość sprawiła, iż publiczność tak mocno jej zaufała. Europa oszalała na punkcie Dary. Jej występ przeszedł do historii konkursu Występ Dary był jednym z najbardziej komentowanych momentów finału Eurowizji 2026. Scena wypełniona światłami, dynamiczny układ taneczny i hipnotyzująca energia sprawiły, że trudno było oderwać od niej wzrok. Media zwracały uwagę, że wokalistka wyglądała na scenie jak światowa gwiazda popu. Po finale jej nazwisko natychmiast trafiło do trendów w mediach społecznościowych, a nagranie występu zaczęło zdobywać miliony wyświetleń. Co ważne, Dara zdobyła ogromne poparcie zarówno jurorów, jak i widzów. Taki wynik od lat uznawany jest za jeden z najtrudniejszych do osiągnięcia w Eurowizji. View oEmbed on the source website ADHD, lęki i presja sławy. O czym zwyciężczyni Eurowizji mówi bez tabu? Dara należy do grona artystek, które coraz częściej otwarcie opowiadają o zdrowiu psychicznym. W wywiadach przyznawała, że zmaga się z lękami oraz ADHD, które zdiagnozowano u niej stosunkowo niedawno. To właśnie tym doświadczeniom poświęciła album „ADHDARA”. Wokalistka podkreślała, że muzyka stała się dla niej formą terapii i sposobem na uporządkowanie emocji. Fani doceniają ją za szczerość i autentyczność. W świecie pełnym perfekcyjnych wizerunków Dara pokazuje, że za scenicznym blaskiem często kryją się bardzo trudne emocje. Prywatnie Dara stawia na spokój i autentyczność. Tak wygląda jej życie poza sceną Mimo ogromnej popularności Dara stara się chronić prywatność. Rzadko opowiada o życiu uczuciowym i rodzinie, a w mediach społecznościowych skupia się przede wszystkim na muzyce i codziennych momentach. Znajomi artystki podkreślają, że poza sceną jest spokojna, zdystansowana i bardzo emocjonalna. Sama wielokrotnie mówiła, że najbardziej ceni relacje z najbliższymi i chwile spędzane z dala od kamer. To właśnie ten kontrast — między sceniczną energią a prywatną wrażliwością — sprawia, że fani tak mocno się z nią utożsamiają. Bułgaria świętuje historyczne zwycięstwo. Dara otworzyła nowy rozdział Eurowizji Wygrana Dary była dla Bułgarii czymś znacznie większym niż sukces muzyczny. W kraju natychmiast rozpoczęło się wielkie świętowanie, a media pisały o „nowej erze bułgarskiego popu”. Sama wokalistka wielokrotnie podkreślała, że jej największym marzeniem było pokazanie Europie bułgarskiej kultury i emocjonalności. „Jesteśmy małym krajem z ogromną kulturową duszą — starożytną, złożoną i upartą w najlepszym znaczeniu tego słowa” — mówiła Dara przed finałem. Artystka zwracała uwagę, że świat wciąż niewiele wie o bułgarskiej muzyce, tradycji i sztuce. „Jeśli ‘Bangaranga’ sprawi, że ktoś w Manchesterze, Edynburgu albo Brighton sięgnie po telefon i zacznie szukać informacji o Bułgarii, jej muzyce, wybrzeżu, literaturze czy ludziach — to znaczy, że osiągnęłam coś naprawdę ważnego”. Po finale wielu fanów pisało w mediach społecznościowych, że właśnie ta autentyczność i duma z własnych korzeni najmocniej ich poruszyły. Patrząc na reakcje Europy po zwycięstwie Dary, trudno się temu dziwić. Źródła: tvn24.pl, thisisdara.com, hindustantimes.com, onet.pl
Świat mówił o romansie z papieżem. Kim była Anna Teresa Tymieniecka? „Kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat”
Poznali się dzięki filozofii, ale ich relacja szybko zaczęła wykraczać poza akademickie dyskusje. Anna Teresa Tymieniecka przez 30 lat była jedną z najbliższych kobiet w życiu Karola Wojtyły. Gdy po latach ujawniono ich prywatną korespondencję, świat zaczął zadawać pytania: czy była to wyłącznie głęboka przyjaźń, czy też uczucie, o którym Watykan wolał milczeć?
Z okazji 106. rocznicy urodzin Karola Wojtyły warto przypomnieć jedną z najbardziej zagadkowych i komentowanych relacji w jego życiu — przyjaźń z Anną Teresą Tymieniecką. Filozofka i przyszły papież przez ponad trzy dekady pozostawali sobie niezwykle bliscy. Łączyły ich intelektualne fascynacje, wielogodzinne rozmowy i setki listów, które po latach stały się przedmiotem spekulacji na całym świecie. Kim była kobieta, którą Jan Paweł II dopuścił do siebie nawet w ostatnich chwilach życia? Anna Teresa Tymieniecka i Jan Paweł II: kulisy niezwykłej relacji O zmarłej 12 lat temu Annie Teresie Tymienieckiej mało kto pamięta. Jej nazwisko pojawiło się w 2016 roku, gdy BBC wyemitowało kontrowersyjny film dokumentalny Sekretne listy Jana Pawła II. Wówczas po śmierci arystokratki odnaleziono plik fotografii i listów, które udokumentowały jej relację z Karolem Wojtyłą: „Przyzwyczajeni jesteśmy do wizerunku Ojca Świętego w formalnym stroju. Tymczasem na zdjęciach widzimy mężczyznę na stoku narciarskim albo w szortach na kempingu nad jeziorem”, pisało wówczas BBC. Przypomnijmy, kim jest Anna Teresa Tymieniecka. Urodziła się w polsko-francuskiej arystokratycznej rodzinie w Marianowie. Od małego interesowała się filozofią i to właśnie tej nauce chciała poświęcić całe swoje życie. Nieustannie spędzała czas na czytaniu prac Platona, Bersgona i Kazimierza Twardowskiego. Po zakończeniu II wojny światowej zapisała się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po studiach wyjechała do Szwajcarii, gdzie obroniła kolejny dyplom. Kolejno wyruszyła do Belgii, by dalej się dokształcać. Długo jeździła po Europie, a w końcu trafiła do Stanów Zjednoczonych, które stały się jej miejscem na ziemi. W 1956 roku poślubiła profesora ekonomii z Uniwersytetu Stanforda, Hendrika S. Houthakkera, z którym miała troje dzieci. Karola Wojtyłę poznała w 1973 roku, gdy on był arcybiskupem Krakowa. Przyleciała do Polski, by pracować z nim nad angielską wersją jego książki, którą napisał jeszcze jako wykładowca na uniwersytecie w Lublinie. Połączyło ich zamiłowanie do filozofii oraz wspólne przeżycia - oboje doświadczyli okrucieństw II wojny światowej i nazistowskiej okupacji. Swoją znajomość postanowili kontynuować za pomocą listów i rozmów telefonicznych. Choć łączyła ich prawdziwa przyjaźń, wielu doszukiwało się czegoś więcej. Żadne z nich przez długi czas nie komentowało tych doniesień. Tymieniecka zabrała głos, gdy dziennikarz Carl Bernstein zasugerował, że ich znajomość miała podtekst romantyczny: „Nie, nigdy nie zakochałam się w kardynale. Jak mogłabym zakochać się w duchownym w średnim wieku? Jestem przecież mężatką!”, miała odpowiedzieć. W 2008 roku po śmierci swojego męża Anna Teresa Tymieniecka przekazała polskiej Bibliotece Narodowej listy, którymi wymieniała się z papieżem. Dziennikarze BBC postanowili bardzo szczegółowo się im przyjrzeć i na ich podstawie stworzyli dokument Sekrety Jana Pawła II. „Czasem było niemożliwe, żeby domyślić się, do czego kardynał się odnosił w swoich listach. Ale z moich ustaleń wynika, że na bardzo wczesnym etapie ich znajomości (prawdopodobnie wiosną 1975 roku) Anna Teresa Tymieniecka wyznała Wojtyle miłość”, pisał jeden z autorów dokumentu Edward Stourton. Poza listami co jakiś czas udawało im się spotkać: „Odbywali długie spacery, do późnych godzin nocnych prowadzili rozmowy na tematy filozoficzne i razem chodzili popływać. Faktem jest, że kiedy byli razem, panował między nimi szczególny klimat, niezmaterializowana energia erotyczna. Chyba ona rozpoczęła romantyczny związek z nim”, cytuje w swojej książce Eric Frattini Papieże i seks, słowa wykładowcy z Uniwersytetu Harvarda i obserwatora na Soborze Watykańskim II, dr George'a Hunstona Williamsa. W filmie dokumentalnym Sekrety Jana Pawła II próbuje się kreować ich relację jako tajemniczy związek, choć jak podkreśla BBC, nie ma żadnego dowodu, by „kiedykolwiek doszło do złamania celibatu”. Mimo to spekulacje o łączącym ich uczuciu stały się tematem wielu publikacji. Ich przyjaźń trwała trzydzieści lat, a zdaniem autorów materiału „była znacznie głębsza i bardziej skomplikowana” niż sądzono wcześniej. Przypomnijmy, że arystokratka nie była jedyną bliską przyjaciółką Jana Pawła II. Warto wspomnieć także o Wandzie Półtawskiej, która przez wiele lat korespondowała z Wojtyłą, także po jego wyborze na papieża. „Mężczyźnie, który nie potrafi mieć dobrych relacji przyjaźni z kobietą, nie mówię o mizoginach, którzy są chorzy - czegoś brakuje. Papież jest mężczyzną i potrzebuje także opinii kobiet. Również papież ma serce i może utrzymywać świętą i zdrową przyjaźń z kobietą”, mówił papież Franciszek. Tymieniecka była jedną z niewielu osób, które dopuszczono do łóżka papieża, gdy umierał. Czego dotyczyła ich ostatnia rozmowa? To na zawsze pozostanie tajemnicą...
Hańcza kochał ją do szaleństwa, ale nie potrafił być wierny. Ona też miała romans, a jednak byli razem do końca
Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli charakterystyczną parą. Ona drobna, niska, delikatna, on wielki, prawie dwumetrowy z tubalnym głosem. Byli bardzo popularnym duetem. Dzisiaj w Warszawie na Mokotowie jest ulica Barbary Ludwiżanki, która krzyżuje się z ulicą Władysława Hańczy. Oboje byli świetnymi aktorami, ale to Władysław Hańcza zdobył wielką popularność jako Kargul w „Samych swoich” - milkliwy, patrzący spode łba, trochę jak Rejent Milczek z „Zemsty". Mało kto wie, że w tym filmie nie mówił swoim głosem, bał się bowiem kresowego zaśpiewu. Dubbingował go inny aktor Bolesław Płotnicki. Hańcza przemówił dopiero w „Nie ma mocnych”. Władysław Hańcza zapisał się w pamięci widzów także jako Maciej Boryna w „Chłopach”. Mówiono, że potrafi zagrać każdego: i chłopa i księcia, bo był też doskonały w roli księcia zdrajcy Janusza Radziwiłła w „Potopie”. Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka byli małżeństwem do końca życia, które nie zawsze układało im się, tak jakby chcieli. Artykuł aktualizowany 19.11.2023 Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 19.11.2024 r. Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: historia miłości. Jak się poznali? Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza poznali się jeszcze przed wojną, w 1934 roku, w Poznaniu. Aktor nie był już wtedy wolnym mężczyzną. W 1929 roku ożenił się z Heleną Chaniecką, trzy lata później urodził im się syn Władysław. Był pewien, że to kobieta jego życia, tym bardziej że miała takie samo nazwisko, jak jego mama. Dlatego Ludwiżanka na początku ich znajomości nawet nie brała Władysława Hańczy pod uwagę, jako partnera. „Wtedy Hańcza ani mi się śnił!”, wspominała. Ale wspólne występy na poznańskiej scenie bardzo ich zbliżyły. „Byłam jego sceniczną amantką, aż doszło do prawdziwych oświadczyn. Władek twierdził, że z pierwszą żoną stanowili niedobraną parę”. Byli w podobnym wieku. Barbara Ludwiżanka urodziła się w styczniu w 1908 w Stanisławowie. Pochodziła z artystycznej rodziny, jej rodzice byli śpiewakami operowymi, rodzina mamy od pokoleń związana była z teatrem, dziadek napisał słynną sztukę „Żołnierz królowej Madagaskaru”. Mówiła, że wszyscy w rodzinie zdziwiliby się, gdyby nie została aktorką. Jako młoda dziewczyna zaczęła występować w teatrze w Poznaniu, na początku oznaczano ją na afiszu gwiazdkami, bo nie można było wymieniać z nazwiska ludzi, którzy nie mieli aktorskich uprawnień. Ale ona zdała egzamin i dostała się do Szkoły Aktorskiej przy poznańskim konserwatorium. Zobacz też: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Władysław Hańcza: jak został aktorem? O trzy lata starszy Władysław Hańcza naprawdę nazywał się Władysław Tosik. Początkowo miał być inżynierem włókiennikiem i przejąć rodzinny biznes. W planach był nawet wyjazd do Belgii, na studia w tym kierunku. Ale wyjazd się nie udał, a młody Władek postanowił jednak pójść własną drogą, podjął studia filozoficzne i polonistyczne na Uniwersytecie w Poznaniu. Studiował też w Szkole Dramatycznej przy Teatrze Polskim, statystował na scenie. W 1927 roku zadebiutował jako aktor rolą Hermesa w przedstawieniu „Noc Listopadowa” Wyspiańskiego. W latach 20. przyjął pseudonim Hańcza, być może jego rodzina nie chciała, by występował na scenie pod rodowym nazwiskiem. Kiedy poznali się z Barbarą, małżeństwo aktora istniało głównie na papierze. Z Heleną pobrali się jako bardzo młodzi ludzie, w gruncie rzeczy nie dorośli do poważnych zobowiązań. Z Barbarą przysięgli sobie, że będą zawsze razem. Losy pary podczas wojny Na pewien czas rozdzieliła ich wojna. Jak wielu aktorów nie grali wtedy w teatrach, Barbara była kasjerką w kinie, Władysław pracował jako magazynier. Po Powstaniu Warszawskim oboje trafili do obozu w Pruszkowie, skąd jego skierowano do układania szyn w Cottbus, a ją — do pakowania ziół w Solingen. „Nie zapomnę tej podróży. Byłam ciężko chora, brudna. Spódnicę miałam sztywną od krwi, dostałam krwotoku. Gdy przyjechaliśmy na miejsce, stary Niemiec na powitanie trzasnął mnie po rękach za to, że takie delikatne”, wspominała. Ledwo przeżyła, pobyt na robotach nadszarpnął jej zdrowie. Z Władysławem Hańczą odnaleźli się ponownie dopiero w 1948 roku, rok później, gdy on dostał rozwód, wzięli ślub. "Wyglądali zabawnie, kiedy szli razem. Hańcza, słusznego wzrostu, kroczył zazwyczaj pierwszy, za nim szła pani Barbara. On co pewien czas się zatrzymywał, odwracał i grzmiał na całą ulicę: ". Zobacz też: Jerzy Turek na ekranie bawił i rozśmieszał miliony, ale rodzinny dramat zmienił go na zawsze Władysław Hańcza: romanse Władysław Hańcza zawsze miał powodzenie. „Słuszny wzrost i ładna budowa ciała, po drugie charakterystyczny, łatwo wpadający w ucho tembr głosu, po trzecie wyrazista dykcja i wreszcie fluid męskości, zdrowej, zadowolonej ze świata i siebie”, opisywała go królowa sceny Nina Andrycz. On sam mówił, że lubi kobiety „mając pełną świadomość ich wad. Ich psychika, z całym balastem typowo niewieścich ułomności, wzrusza mnie oraz jednocześnie czyni bardziej wrażliwym i tym samym chyba lepszym”. W małżeństwie nie zawsze był wierny. Głośno było o romansie Władysława Hańczy ze słynną aktorką Elżbietą Barszczewską, na początku lat 50. w Teatrze Polskim w Warszawie. W tym samym teatrze był mąż Barszczewskiej, a dobry znajomy Hańczy – reżyser Michał Wyrzykowski i Barbara Ludwiżanka. Dziwny to był czworokąt, do którego dochodził jeszcze reżyser Jerzy Kreczmar, z którym romansowała… Ludwiżanka. Nawet zastanawiała się, czy to on nie jest mężczyzną jej życia i czy nie powinna zostawić dla niego męża. Te romanse nie trwały na szczęście długo, a po wszystkim wszyscy sobie wszystko wybaczyli i nadal ze sobą pracowali. Podobno na planie „Chłopów” Władysław Hańcza podrywał z kolei Emilię Krakowską, wchodząc całkiem nago do łóżka, w którym mieli odegrać scenę miłosną. Ale to można już zaliczyć do anegdot z planu filmowego. Zobacz też: Była więziona i poddawana torturom, mąż zostawił ją dla innej... Tragiczne losy Zofii Rysiówny <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7yakFA-5231ed9.jpg" width="2387" height="1600" alt="1973. Kadr z filmu "Chlopi" w rezyserii Jana Rybkowskiego, n/z Emilia Krakowska, Wladyslaw Hancza.,Image: 429117400, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Chlopi"" /> Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza: strata syna Barbara Ludwiżanka i Władysław Hańcza nie mieli dzieci, choć on bardzo tego chciał. Jedyny syn aktora Władysław, który także był aktorem, zmarł nagle w 1966 roku w wieku zaledwie 34 lat. To był ogromny cios dla wszystkich bliskich. Władysław Hańcza czuł się załamany, winny, że nie miał kontaktu z synem, i nie zdążył naprawić ich relacji. Winił siebie za to, że był złym ojcem. Nigdy sobie tego nie wybaczył. Jego najbardziej znane filmowe role i wielka popularność przyszły po tej tragedii, ale on nie potrafił się już z nich do końca cieszyć. Oboje z Barbarą Ludwiżanką w trudnych chwilach wspierali się, ale zapomnienia szukali także w pracy. Dużo grali w teatrze i filmie, bywały takie czasy, że mijali się w ciągu dnia, kiedy on wracał z planu filmowego, ona wychodziła do teatru. Wspólnym, świętym czasem były dla nich wakacje, zwiedzili pół świata. Zobacz także: Wydawali się dla siebie stworzeni. Historia miłości Danuty Kowalskiej i Czesława Langa Władysław Hańcza: wróżka przepowiedziała mu, kiedy umrze Byli na Sycylii, kiedy Władysław Hańcza źle się poczuł, po przyjeździe od razu trafił do szpitala. Wiedział, że już z niego nie wyjdzie. W młodości wróżka przepowiedziała mu, że będzie żył 72 lata. Pamiętał o tym przez całe życie. „Moja zachłanność wynika z pośpiechu. Kto wie, co komu pisane? Przepowiedziano mi, że umrę w siedemdziesiątym drugim roku życia, niewiele czasu zostało, by cieszyć się uśmiechami losu”, mówił w jednej z rozmów. Przepowiednia się sprawdziła. Zmarł, mając 72 lata. Żona opiekowała się nim do końca, ale wychodziła do teatru na spektakle. Tego wieczoru gdy zmarł, Barbarze Ludwiżance powiedziano o tym dopiero po przedstawieniu. „Gdy wchodziłam na scenę, koledzy już wiedzieli, że mąż nie żyje. Następnego dnia też grałam. Tak było mi lżej”, mówiła”. Po śmierci męża czuła się bardzo samotna. Ale niczego nie żałowała, mówiła, że miała wspaniałe życie. Widzowie na pewno zapamiętali ją z wielu teatralnych ról i kreacji w „Sublokatorze”, „Nocach i dniach”, czy „Seksmisji” gdzie uczyła Lamię, do czego służyli mężczyźni. Zmarła w 1990 roku. Została pochowana obok męża.
Ciężko chora księżna wzięła udział w obchodach święta narodowego. Jeden szczegół natychmiast zaniepokoił poddanych
Norweska księżna koronna Mette-Marit pojawiła się publicznie po dłuższej nieobecności i znów wywołała poruszenie. Podczas obchodów rocznicy uchwalenia konstytucji nie rozstawała się z aparatem tlenowym. To wyraźny sygnał, że stan jej zdrowia się pogarsza, a przeszczep, o którym mówi się od pewnego czasu, jest bardziej pilny niż wszyscy przypuszczali.
Księżna Mette-Marit od ośmiu lat księżna koronna od lat zmaga się z samoistnym włóknieniem płuc — nieuleczalną chorobą, która stopniowo wyniszcza pęcherzyki płucne. W ostatnich latach schorzenie się nasiliło, przez co żona następcy tronu ograniczyła swoje obowiązki, zrezygnowała z podróży i niezwykle rzadko pokazuje się publicznie. W niedzielę 17 września wzięła jednak udział w uroczystych obchodach święta uchwalenia konstytucji Norwegii. To było jej pierwsze publiczne wystąpienie od kwietnia, nic więc dziwnego, że to właśnie na niej skupiła się uwaga dziennikarzy i uczestników uroczystości. Mette-Marit ma poważne problemy z oddychaniem. Już nie rozstaje się z aparatem tlenowym Wszyscy, którzy na nią spojrzeli, od razu zauważyli niepokojący szczegół - cienką rurkę na twarzy księżnej. To przewód aparatu tlenowego, który trzymał stojący za księżną pracownik pałacu. Z takiego sprzętu korzystają pacjenci z zaawansowanymi chorobami płuc, którzy mają problemy z samodzielnym oddychaniem. Zobacz także: Norweska księżna Mette-Marit walczy ze śmiertelną chorobą. Zostało jej pięć lat życia... Fakt, że Mette-Marit używa aparatu oznacza, że choroba postępuje, a dotychczasowe metody leczenia nie są w stanie jej zatrzymać. Sama księżna tego nie ukrywa. W grudniu powiedziała, że jedynym ratunkiem dla niej jest przeszczep płuc. "Miałam nadzieję, że uda się dzięki lekarstwom utrzymać chorobę w ryzach i rzeczywiście do tej pory rozwijała się powoli. Teraz nastąpiło gwałtowne pogorszenie" - wyznała w rozmowie z telewizją NRKNor. Lekarze dawali jej tylko pięć lat życia Widok księżnej poruszył nie tylko mieszkańców Norwegii, choć nie jest to pierwszy raz, kiedy pokazała się z aparatem tlenowym. Wcześniej ze sprzętem wspomagającym oddychanie została sfotografowana 10 kwietnia podczas spotkania z norweskimi sportowcami jadącymi na Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie do Włoch. Już wtedy ten widok wywołał zaniepokojenie, które spotęgował fakt, że służby prasowe norweskiej rodziny królewskiej nie wydały żadnego komunikatu w tej sprawie. Czytaj również: Kelnerka z nieślubnym dzieckiem i norweski książę. Oto historia miłości Mette-Marit i księcia Haakona Pałac milczy także teraz, nie wiadomo więc, czy są jakieś nowe wieści w sprawie przeszczepu. Ostatni oficjalny komunikat pochodzi sprzed kilku tygodni. "Jak wszyscy wiedzą, księżna koronna cierpi na przewlekłą chorobę - włóknienie płuc. Jak informowaliśmy w grudniu, w ostatnim czasie nastąpiło wyraźne pogorszenie stanu zdrowia księżnej, dlatego rozpoczęto przygotowania do oceny możliwości przeszczepu płuc. Księżna koronna coraz bardziej potrzebuje indywidualnie dopasowanych ćwiczeń, odpoczynku i rekonwalescencji, a jej oficjalny program jest dostosowywany do jej stanu zdrowia" - informowała rzeczniczka prasowa norweskiej rodziny królewskiej, Guri Varpe. Zobacz także: Norweska księżna w ogniu krytyki po ujawnieniu korespondencji z Epsteinem. Mette-Marit przerwała milczenie <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2276655929-58e9630.jpg" width="6049" height="4033" alt="OSLO, NORWAY - MAY 17: (L-R) Prince Sverre Magnus of Norway, Crown Princess Mette Marit of Norway and Crown Prince Haakon of Norway attend the Norwegian Constitution Day with the children's parade at their residence Skaugum on May 17, 2026 in Oslo, Norway. (Photo by Per Ole Hagen/Getty Images)" title="Norway Constitution Day 2026" /> Samoistne włóknienie płuc wykryto u księżnej w 2018 roku. Przeszła wtedy serię badań, które miały dać odpowiedź na pytanie, dlaczego 45-letnia wówczas Mette-Marit szybko się męczy, ma częste zawroty głowy i problemy z oddychaniem. Przyczynę odkrył prof. Kristian Bjøro. Sam był zaskoczony, bo samoiste włóknienie płuc dotyka zwykle mężczyzn w podeszłym wieku, u kobiet występuje wyjątkowo rzadko. Lekarz nie miał wtedy dobrych rokowań - jak stwierdził, żona księcia Haakona ma przed sobą najwyżej pięć lat życia. Od tamtej pory minęło już osiem lat, a księżna żyje, choć wyraźnie widać, że choroba robi coraz większe spustoszenie w jej organizmie. Pozostaje liczyć na to, że w najbliższym czasie zostanie przeprowadzony przeszczep, który jest jedynym ratunkiem w tej sytuacji.
Tylko Elizabeth Taylor bezgranicznie ufał. W Neverlandzie robili rzeczy, których nikt się po nich nie spodziewał. Rodzina Jacksonów nie mogła tego znieść
Michael Jackson i Elizabeth Taylor przez lata tworzyli jedną z najbardziej niezwykłych relacji w historii show-biznesu. Choć dzieliło ich niemal wszystko: wiek i świat, z którego pochodzili, odnaleźli w sobie bratnie dusze. Razem uciekali od blasku fleszy, oglądali filmy Disneya, śmiali się jak dzieci i wspierali się w najtrudniejszych momentach życia. Ich przyjaźń do dziś budzi ogromne emocje.
Michael Jackson przez całe życie otaczał się ludźmi, ale ufał nielicznym. Elizabeth Taylor znała sławę równie dobrze jak on. Wiedziała, czym jest samotność, presja i życie pod nieustanną obserwacją. Kiedy się poznali, niemal natychmiast zrozumieli, że łączy ich coś więcej niż zwykła sympatia. Ich relacja przez lata wywoływała plotki, spekulacje i niedowierzanie. Oni jednak nie przejmowali się opiniami innych. W swoim towarzystwie mogli być dziećmi, którymi nigdy nie pozwolono im być. Od jednego telefonu do wielkiej przyjaźni. Jak poznali się Michael Jackson i Elizabeth Taylor? W połowie lat 80. Michael Jackson był już globalnym fenomenem. Po premierze albumu „Thriller” jego popularność osiągnęła poziom, jakiego wcześniej nie widziano w świecie muzyki. Każdy koncert zamieniał się w gigantyczne widowisko, a tłumy fanów traktowały go niemal jak zjawisko nadprzyrodzone. W tym samym czasie Elizabeth Taylor pozostawała ikoną Hollywood, choć jej filmowa kariera powoli schodziła na dalszy plan. Jackson od dawna marzył o poznaniu gwiazdy „Kleopatry”. Fascynowała go nie tylko jako aktorka, ale także jako kobieta, która przez dekady potrafiła przetrwać brutalny świat show-biznesu. Okazja pojawiła się w 1984 roku, kiedy zaprosił Taylor na koncert trasy „Victory Tour”. Wieczór nie potoczył się jednak tak, jak sobie wyobrażał. Elizabeth niespodziewanie opuściła występ jeszcze przed jego zakończeniem. Gdy Michael dowiedział się o tym po koncercie, podobno był wściekły. Nie rozumiał, dlaczego jedna z największych gwiazd świata filmu wyszła z jego show. Zadzwonił do niej z pretensjami, ale rozmowa szybko zmieniła ton. Taylor spokojnie wyjaśniła, że z miejsca, które dla niej przygotowano, niemal nic nie widziała. Jackson momentalnie się uspokoił, a rozmowa przeciągnęła się na kolejne godziny. Oboje później wspominali, że właśnie wtedy pojawiła się między nimi wyjątkowa chemia. Elizabeth Taylor po latach przyznała, że już podczas pierwszych rozmów odkryli, jak wiele ich łączy. Oboje zaczynali kariery jako dzieci i bardzo wcześnie zostali wrzuceni do świata sławy, oczekiwań i gigantycznej presji. Aktorka wspominała, że Michael doskonale rozumiał jej doświadczenia, ponieważ sam przeżywał podobne rzeczy. Oboje dorastali pod kontrolą innych ludzi i bardzo szybko nauczyli się, że sukces nie gwarantuje szczęścia. Wręcz przeciwnie, często oznacza samotność. „Nasze dzieciństwa były bardzo podobne i to od samego początku nas łączyło. Ja byłam dziecięcą gwiazdą, kiedy miałam dziewięć lat, miałam przemocowego ojca. Podobnie Michael. To nas do siebie zbliżyło", wyznała artystka w rozmowie z Oprah Winfrey. Jackson obsesyjnie chronił swoją prywatność i przez lata budował wokół siebie mur. Nie ufał niemal nikomu. Elizabeth Taylor była jedną z nielicznych osób, które mogły ten mur przekroczyć bez pytania o zgodę. Nie musiała zapowiadać wizyt, przechodziła przez ochronę bez problemu i mogła pojawić się w Neverlandzie o każdej porze. To właśnie ten poziom zaufania najbardziej zaskakiwał otoczenie Michaela. „Po tym pierwszym telefonie spędzaliśmy ze sobą coraz więcej i więcej czasu. I staliśmy się naprawdę dobrymi przyjaciółmi. Mówiliśmy sobie wszystko", dodała w wywiadzie dla „Hollywood Reporter". CZYTAJ TEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia W Neverlandzie zachowywali się jak dzieci. Disney i wspólne wygłupy. Tak spędzali razem czas Ich przyjaźń szybko zaczęła obrastać legendami. Wielu ludzi nie rozumiało, co właściwie łączy hollywoodzką diwę i ekscentrycznego muzyka. Tymczasem oni po prostu odnajdowali w sobie wzajemnie utracone dzieciństwo. W posiadłości Neverland potrafili godzinami oglądać animacje Disneya, bawić się zabawkami, grać w gry i jeździć na karuzeli,. Rzucali w siebie jedzeniem, śmiali się do łez i uciekali od świata, który od lat traktował ich bardziej jak produkty niż ludzi. W pewnym momencie zostali sąsiadami. To właśnie w tamtym czasie piosenkarz miał przychodzić do artystki na herbatę wraz ze swoim szympansem. Największe emocje budził fakt, że czasami spali w jednym łóżku. Dla opinii publicznej było to szokujące, ale Elizabeth Taylor stanowczo podkreślała, że nigdy nie było między nimi romansu ani fizycznej relacji. W rozmowie z Larrym Kingiem mówiła wprost, że po prostu czuli się przy sobie bezpiecznie. Mogli śmiać się jak dzieci i zapomnieć o tym, że są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych ludzi na świecie. Bliskość Elizabeth i Michaela budziła napięcia także w rodzinie Jacksonów. Krewni artysty zauważali, że aktorka ma dostęp do wokalisty praktycznie zawsze, podczas gdy oni sami często musieli przechodzić przez asystentów i ochronę. Według osób z otoczenia muzyka Michael zupełnie inaczej reagował na wizyty Elizabeth niż na spotkania z rodziną. Kiedy pojawiała się w szpitalu lub w Neverlandzie, natychmiast poprawiał mu się humor. Przy niej był spokojniejszy, bardziej otwarty i pogodny. Taylor stała się dla niego emocjonalnym schronieniem. Kimś, przy kim nie musiał udawać. CZYTAJ TEŻ: Jeden występ rozpoczął konflikt, który trwał do końca ich życia. Kulisy rywalizacji Prince'a z Michaelem Jacksonem są bardziej zaskakujące, niż myślisz Elizabeth Taylor była dla Michaela Jacksona największym wsparciem Ich relacja była oparta nie tylko na wspólnych doświadczeniach związanych ze sławą. Oboje przez lata zmagali się również z przewlekłym bólem i uzależnieniem od leków przeciwbólowych. Michael Jackson po wypadku na planie reklamy Pepsi cierpiał z powodu poparzeń głowy i długo walczył z bólem. Elizabeth Taylor od młodości zmagała się natomiast z problemami kręgosłupa po upadku z konia. Oboje wiedzieli więc, czym jest fizyczne cierpienie i jak bardzo potrafi wyniszczać psychicznie. To jeszcze bardziej ich do siebie zbliżyło. Jackson uwielbiał sprawiać Elizabeth prezenty. Szczególne miejsce zajmowała luksusowa biżuteria, zwłaszcza diamenty, które Taylor kochała niemal tak samo jak Hollywood. Bywało, że Michael wręczał jej drogocenne naszyjniki tylko po to, by przekonać ją do wspólnego wyjścia na galę czy imprezę. Ich znajomi żartowali, że artysta zawsze miał przygotowany „plan awaryjny”, kiedy Elizabeth nie miała ochoty pojawić się publicznie. Jedna z takich historii zakończyła się jednak kłopotliwie. Według biografów Jackson podarował aktorce naszyjnik, którego wcześniej nie opłacił. Kiedy trzeba było oddać biżuterię, sam nie miał odwagi zadzwonić do przyjaciółki i zrobił to jego prawnik. Taylor podobno była tak zła, że przez kilka miesięcy nie odzywała się do muzyka. W 2003 roku, kiedy Michael Jackson został oskarżony o molestowanie dzieci, wiele gwiazd błyskawicznie się od niego odcięło. Elizabeth Taylor zrobiła dokładnie odwrotnie. Publicznie go broniła i otwarcie mówiła, że wierzy w jego niewinność. Dla Jacksona było to niezwykle ważne, bo właśnie wtedy przekonał się, kto naprawdę jest po jego stronie. W jednym z wywiadów mówił o niej z ogromnym wzruszeniem. Nazywał ją swoją bratnią duszą, porównywał do matki i podkreślał, że jest jedną z najbardziej lojalnych osób, jakie spotkał w życiu. To właśnie Elizabeth jako pierwsza publicznie użyła wobec niego określenia „król popu”. Słowa, które później znał cały świat, padły z jej ust podczas wręczania mu nagrody Soul Train Heritage Award. „Spotkałem w swoim życiu mnóstwo ludzi, ale tylko kilkoro było najprawdziwszymi przyjaciółmi. Mógłbym ich pewnie policzyć na palcach jednej ręki. Elizabeth jest jedną z najkochańszych, najbardziej lojalnych i opiekuńczych osób, jakie kiedykolwiek poznałem", wyznał wokalista. „Jest dla mnie jak matka – i nie tylko. Jest przyjaciółką, jest świętą Teresą, księżną Dianą, królową Anglii i Wendy – bratnią duszą Piotrusia Pana", dodawał. CZYTAJ TEŻ: W Polsce trwały matury ustne, gdy pojawił się Michael Jackson. Kwiaty wręczyła mu dziewczyna, którą dziś zna cała Polska Śmierć Michaela Jacksona złamała Elizabeth Taylor 25 czerwca 2009 roku Elizabeth Taylor przeżyła jeden z największych dramatów swojego życia. Wiadomość o śmierci Michaela Jacksona dosłownie ją zdruzgotała. W emocjonalnym oświadczeniu przyznała, że jej serce i dusza zostały rozbite. Pisała, że kochała go całym sercem i nie wyobraża sobie świata bez niego. Podkreślała również, że niewiele osób rozumiało, jak silna więź ich łączyła. „Moje serce... moja dusza... są strzaskane. Kochałam Michaela całym moim sercem i całą moją duszą. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Tak wiele nas łączyło i mieliśmy tak wiele wspólnej radości. Nie sądzę, żeby ktokolwiek zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo kochaliśmy się nawzajem. To była najczystsza i najbardziej bezwarunkowa miłość, z jaką kiedykolwiek się spotkałam", pisała wówczas. Po raz ostatni publicznie pojawiła się właśnie podczas pogrzebu przyjaciela. Kilka lat wcześniej planowała zostać pochowana obok Richarda Burtona. Ostatecznie jednak zmieniła zdanie. Chciała spocząć blisko Michaela Jacksona na cmentarzu Forest Lawn Memorial w Kalifornii. „Liz zapewniała mojemu bratu poczucie ulgi, bezpieczeństwa i komfortu w wielu trudnych dla niego chwilach. Jestem jej za do dozgonnie wdzięczny", napisał Tito Jackson, brat króla popu po śmierci Elizabeth Taylor. Elizabeth Taylor zmarła 23 marca 2011 roku. Dla wielu fanów historia jej przyjaźni z Michaelem Jacksonem pozostaje jedną z najbardziej poruszających relacji w historii show-biznesu. Opowieścią o dwóch samotnych duszach, które mimo gigantycznej sławy po prostu szukały zrozumienia i bezpieczeństwa. CZYTAJ TEŻ: Gdyby nie Michael Jackson, ten hit z lat 80. nie odniósłby sukcesu? Nieliczni wiedzieli, że to właśnie on zaśpiewał w chórkach. Do samego końca chciał ukryć prawdę
Netflix przypomniał historię Mackenzie Shirilli. Rodziny ofiar do dziś żyją tamtą nocą
Mackenzie Shirilla miała 17 lat, gdy w 2022 roku w Strongsville w Ohio doszło do wypadku, który odebrał życie Dominicowi Russo i Davionowi Flanaganowi. 15 maja 2026 roku Netflix pokazuje dokument "Wypadek: Sprawa Mackenzie Shirilli", wracając do historii, która poruszyła opinię publiczną, rodziny ofiar i widzów true crime na całym świecie.
Pierwsze doniesienia mówiły o tragicznym wypadku samochodowym. Z czasem śledczy zaczęli jednak analizować przebieg zdarzenia znacznie dokładniej, a sprawa błyskawicznie stała się jedną z najgłośniejszych historii true crime ostatnich lat. Proces Mackenzie Shirilli wywoływał ogromne emocje nie tylko ze względu na wiek uczestników tragedii, ale również dlatego, że w centrum śledztwa znalazło się pytanie o intencję. Czy był to dramatyczny wypadek, czy świadome działanie? Netflix w swojej nowej produkcji próbuje odtworzyć wszystkie elementy tej historii, zachowując perspektywę zarówno rodzin ofiar, jak i samej oskarżonej. Netflix pokazuje sprawę Mackenzie Shirilli. "Wypadek" odsłania kulisy tragedii, o której mówił świat 15 maja 2026 roku na platformie Netflix zadebiutował dokument "Wypadek: Sprawa Mackenzie Shirilli", który ponownie skierował uwagę opinii publicznej na tragedię z Ohio. Produkcja nie jest jednak typowym sensacyjnym true crime opartym wyłącznie na szokujących szczegółach. Twórcy skupiają się przede wszystkim na emocjonalnym ciężarze wydarzeń i konsekwencjach, jakie poniosły wszystkie strony tej historii. Sprawa Mackenzie Shirilli od początku była wyjątkowo trudna emocjonalnie. Bohaterami tej historii byli bardzo młodzi ludzie — nastolatka i dwaj chłopcy stojący dopiero na początku dorosłego życia. W takich przypadkach opinia publiczna często próbuje znaleźć prosty podział na winnych i niewinnych, tymczasem dokument Netflix pokazuje, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej złożona. Ogromne emocje budziły również nagrania analizowane podczas procesu oraz fakt, że Mackenzie Shirilla przeżyła wypadek, w którym zginęli Dominic Russo i Davion Flanagan. Dla rodzin ofiar był to dramat, którego skutków nie sposób opisać jednym wyrokiem sądu. Z kolei część opinii publicznej do dziś dyskutuje o tym, czy wszystkie okoliczności sprawy zostały ocenione jednoznacznie. Właśnie dlatego dokument może wywoływać tak silne reakcje — nie daje łatwych odpowiedzi i zmusza do konfrontacji z bardzo trudnym tematem. Kim jest Mackenzie Shirilla i kim był Dominic Russo? Relacja, która znalazła się w centrum procesu Mackenzie Shirilla pochodzi z Ohio i przed tragedią prowadziła życie typowe dla wielu amerykańskich nastolatek. Uczyła się, spotykała ze znajomymi i była związana z Dominikiem Russo, który miał 20 lat. Ich relacja bardzo szybko stała się jednym z najważniejszych tematów procesu, ponieważ śledczy analizowali charakter związku oraz wydarzenia poprzedzające wypadek. Dominic Russo był opisywany przez bliskich jako energiczny i lubiany chłopak, mający wielu przyjaciół. W samochodzie znajdował się również Davion Flanagan — 19-latek, który tamtej nocy podróżował razem z parą. W medialnych relacjach często skupiano się przede wszystkim na relacji Mackenzie i Dominica, jednak rodzina Daviona wielokrotnie podkreślała, że on również był ofiarą tej tragedii i nie powinien pozostawać jedynie tłem całej historii. Podczas procesu prokuratura przedstawiała relację Mackenzie i Dominica jako burzliwą. W sądzie pojawiały się informacje o napięciach między młodymi ludźmi, emocjonalnych rozmowach i kryzysach w związku. Obrona podkreślała jednak, że wiele interpretacji opierało się na domysłach oraz subiektywnych ocenach zachowań nastolatków. Jedni widzieli w Mackenzie osobę działającą z premedytacją, inni zwracali uwagę na jej wiek i możliwość problemów emocjonalnych czy zdrowotnych. W rzeczywistości relacja dwojga młodych ludzi została poddana publicznej analizie w sposób niezwykle intensywny, co dla rodzin obu stron było dodatkowym źródłem bólu. ZOBACZ TEŻ: Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat Co wydarzyło się w Strongsville? Wypadek, w którym zginęli Dominic Russo i Davion Flanagan Do tragedii doszło 31 lipca 2022 roku w Strongsville w stanie Ohio. Mackenzie Shirilla prowadziła Toyotę Camry, w której znajdowali się Dominic Russo oraz Davion Flanagan. Samochód poruszał się z bardzo dużą prędkością i uderzył w budynek należący do lokalnej firmy. Siła zderzenia była ogromna. Dominic Russo i Davion Flanagan zginęli na miejscu. Mackenzie Shirilla przeżyła, choć odniosła poważne obrażenia. W kolejnych miesiącach śledczy analizowali zapis monitoringu, dane dotyczące prędkości pojazdu oraz zachowanie kierującej tuż przed zderzeniem. To właśnie ustalenia związane z brakiem hamowania stały się jednym z najważniejszych elementów procesu. Prokuratura przekonywała, że Mackenzie Shirilla celowo doprowadziła do zderzenia. Śledczy zwracali uwagę na bardzo dużą prędkość pojazdu oraz brak reakcji kierującej w ostatnich sekundach przed uderzeniem. Sąd ostatecznie przychylił się do tej interpretacji i uznał ją za winną m.in. zabójstwa. Obrona przedstawiała jednak inną wersję wydarzeń. Adwokaci sugerowali możliwość wystąpienia problemu zdrowotnego lub utraty świadomości za kierownicą. Rodzina Mackenzie wielokrotnie podkreślała, że ich zdaniem tragedia nie była zaplanowanym działaniem. To właśnie rozbieżność między tymi narracjami sprawiła, że sprawa do dziś pozostaje przedmiotem publicznych dyskusji. Co stało się z Mackenzie Shirillą? Wyrok, więzienie i pytania, które wracają po premierze Netflix W 2023 roku Mackenzie Shirilla została skazana na dwa wyroki dożywotnie odbywane równolegle, z możliwością ubiegania się o przedterminowe zwolnienie po 15 latach. Wyrok wywołał ogromne emocje w mediach oraz internecie. Dla rodzin Dominica Russo i Daviona Flanagana był momentem zamknięcia bardzo bolesnego rozdziału, choć żadna decyzja sądu nie mogła cofnąć tragedii. Mackenzie odbywa karę w zakładzie karnym Ohio Reformatory for Women. Jej sprawa wracała jeszcze w kontekście apelacji i analiz prawnych, jednak wyrok został utrzymany. Wraz z premierą dokumentu Netflix historia ponownie stała się przedmiotem zainteresowania opinii publicznej. Dziś Mackenzie Shirilla pozostaje jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci współczesnych amerykańskich spraw true crime. Dla jednych jest osobą odpowiedzialną za świadome odebranie życia dwóm młodym mężczyznom. Inni nadal zastanawiają się, czy wszystkie okoliczności tragedii zostały ocenione jednoznacznie i sprawiedliwie. Najważniejsze jest jednak to, że za medialnym zainteresowaniem stoją prawdziwe ludzkie dramaty. Rodziny Dominica Russo i Daviona Flanagana straciły synów, przyjaciół i bliskich. Rodzina Mackenzie również została na zawsze naznaczona wydarzeniami z lipca 2022 roku. Dokument Netflixa przypomina o tej historii w sposób, który nie powinien służyć taniej sensacji, lecz refleksji nad tym, jak jedna noc może zmienić życie wielu osób na zawsze. SPRAWDŹ TEŻ: Media huczą o niepokojącym incydencie z udziałem Britney Spears. Rzecznik gwiazdy ostro odpowiada: "Trzeba to natychmiast zakończyć"
Przy nim w końcu odnalazła spokój i spełniła marzenie o dziecku. Trzy lata po ślubie okrutny los przerwał szczęście Justyny Kowalczyk-Tekieli
Pojawił się w jej życiu tuż po tym, gdy zranił ją inny mężczyzna. I okazał się tym, na którego długo czekała. Oboje wiedzieli, że są sobie pisani, dlatego już po kilku miesiącach znajomości zdecydowali się na ślub. Pobrali się w 2020 roku, a rok później zostali rodzicami synka Hugo. Szczęście Justyny Kowalczyk-Tekieli przerwała wiadomość, która przyszła 17 maja 2023 roku. Tego dnia jej ukochany zginął podczas wyprawy w Alpach.
Kiedyś jedyną miłością w jej życiu był sport. Prawdziwą, szczerą i oddaną. Później poznała jednak jego. Kacper Tekieli odmienił życie Justyny Kowalczyk i pokazał, co to znaczy prawdziwie kochać. Dzięki niemu była spełnioną żoną i mamą. Choć trudno pisze się te słowa, to piękna historia Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli zakończyła tragiczna śmierć... Miłośnik gór zginął podczas wymarzonej wyprawy. Jego ciało znaleziono po przejściu lawiny. [Artykuł aktualizowany 19.01.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 24.01.2025 r.] Historia miłości Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli Ten związek długo utrzymywali w tajemnicy i nie komentowali medialnych doniesień. Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli poznali się w 2019 roku dzięki pasji do sportu. Sportsmenka robiła kurs wspinaczkowy. W jednym z wywiadów słynna polska biegaczka narciarska opowiedziała o początkach swojej relacji z ukochanym. „Polski Związek Alpinizmu miał szeroko zakrojone plany wobec mnie, a ja nie miałam żadnych podstaw ku temu, żeby iść w wysokie góry, prócz niezłej psyche i dobrej wydolności. Chciałam nauczyć się wszystkiego od podstaw, związek zaproponował Kacpra i przyjechałam do niego w podkrakowskie Skałki po naukę wertykalnego świata. Kurs był bardzo profesjonalny. A po kursie zauważyliśmy, że się bardzo polubiliśmy”, zwierzyła się na łamach Newsweeka w 2020 roku. Na jedną z pierwszych randek, Kacper Tekieli zabrał ukochaną na Cima Grande, kilkusetmetrową ścianę we Włoszech w Dolomitach. Jak podkreśliła Justyna Kowalczyk-Tekieli: „Przebiegliśmy ją w trzy i pół godziny”. Okazało się, że świetnie się uzupełniają i darzą szczerym uczuciem. Nie mogli już dłużej ukrywać łączącej ich relacji. CZYTAJ TAKŻE: Sześć lat temu otarła się o śmierć... Jak dziś wygląda życie Alżbety Lenskiej? Oficjalnie po raz pierwszy pojawili się razem na czerwonym dywanie podczas gali 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Trzymali się za ręce, a uśmiech nie schodził z ich twarzy. Justyna Kowalczyk i Kacper Tekieli na gali 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego Justyna Kowalczyk-Tekieli długo poświęcała się zawodowemu sportowi. Gdy zakończyła karierę, rozpoczęła kolejny etap swojego życia. „Płynnie przechodzę od narciarskich nerwów do normalności, której odnajduję się doskonale. Czekałam na nią wiele lat. Zdarza mi się pakować walizki i ruszać na kolejne zgrupowanie, ale z mniejszą częstotliwością i intensywnością. Buduję własne gniazdo, co sprawia mi wielką frajdę. Oddając się życiu osobistemu, musiałam trochę zaniedbać narty. Taka kolej rzeczy, na wszystko przychodzi czas – sport wyczynowy nie zostawia złudzeń. Przyszedł czas zbudowania życia osobistego. Jestem szczęściarą, wszystko układa się idealnie”, mówiła w rozmowie z Onet Sport w 2020 roku. Kim był Kacper Tekieli — mąż Justyny Kowalczyk? Fani sportsmenki długo zastanawiali się, kim jest jej ukochany. Okazało się, wkrótce, że Kacper Tekieli to doświadczony instruktor wspinaczki sportowej i alpinista. Pisano, że ma na swoim koncie wiele osiągnięć: zdobycie Elbrusu na Kaukazie (5642 m), na który... wbiegł w zaledwie pięć godzin. Z kolei w 17,5 godziny zaliczył cztery granie szczytu Matternhorn (4478 m) w Alpach, uważanego za bardzo wymagający. Wspinał się także na wiele innych szczytów zarówno w Europie, jak i Azji czy Ameryce Południowej. Z wykształcenia był filozofem. Był, ponieważ okrutny wypadek w Alpach odebrał mu życie 17 maja 2023 roku. Ślub i wspólne życie Justyny Kowalczyk-Tekieli i Kacpra Tekieli. Tak dbali o siebie Uczucie pary rozwijało się dynamicznie. W pewnym momencie zakochani zaskoczyli wielbicieli informacją o swoim ślubie. Fani Justyny Kowalczyk-Tekieli nie posiadali się z radości. Od dawna mocno kibicowali swojej ulubienicy. Para przyrzekała sobie miłość we wrześniu 2020 roku. Ślub miał odbyć się kilka miesięcy wcześniej, ale ze względu na rozwój pandemii, plany zostały zmienione. Szczęśliwą informacją była biegaczka narciarska podzieliła się z fanami w mediach społecznościowych. „Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że na wszystko w życiu musi przyjść odpowiednia pora. Od wczoraj Justyna Kowalczyk–Tekieli”, oznajmiła wówczas. Sportsmenka zachwycała w czerwonej sukni. A jej kreacja wywołała ogromne poruszenie. „Zawsze miałam słabość do czerwonych ubranek startowych”, tłumaczyła. View oEmbed on the source website Justyna Kowalczyk-Tekieli i Kacper Tekieli byli parą nierozłączną. Wspierali się, świetnie się uzupełniali i spędzali sporo czasu na górskich wyprawach. Zachwycali swoich obserwatorów wspólnymi fotografiami na Instagramie i zarażali pozytywną energią. Widać było, że łączy ich wyjątkowe uczucie. Ich życie jeszcze piękniejsze stało się pod koniec 2021 roku, gdy ich rodzina się powiększyła. Na świecie pojawił się synek zakochanych, Hugo. Małżonkowie chcieli zaszczepić w dziecku pasję do sportu. Justyna Kowalczyk-Tekieli zabierała często swoją pociechę na wędrówki po szlakach. „Z życia mojego Asystenta”, pisała gwiazda pod jednym ze zdjęć wykonanych w Austrii. ZOBACZ TAKŻE: Opłakiwały go miliony, ale nikt nie cierpiał tak jak ona. Żona Jana Kiepury musiała żyć bez niego 47 lat Opowiadała o pasji ukochanego i o swoim dziecku. „Mój mąż jest alpinistą. Robi bardzo ciężkie, trudne i niebezpieczne rzeczy w górach. Ja jestem wyczynowym sportowcem, który twardo stąpa po ziemi, więc czasem mówią, że z dwóch minusów jest plus, a czasem, że może być daleko od tego wszystkiego. Mamy takie marzenie, żeby młody człowiek po prostu uwielbiał kulturę fizyczną, chciał się ruszać i czuł z tym przyjemność. Jeśli okaże się, że ma do czegoś predyspozycje i to połączy się z pasją, będziemy go wspierać”, mówiła mistrzyni w rozmowie z Dzień Dobry TVN. „Uczymy się siebie i życiowych kompromisów. Jest w porządku, na nic nie narzekam. Straszyli mnie, że będzie dużo trudniej, a jednak młody człowiek daje radę być ze mną wszędzie. Na palcach dwóch rąk mogę policzyć godziny, w których nie był ze mną. Wszędzie go biorę i wygląda na zadowolonego” — mówiła w listopadzie 2021 r. w rozmowie z Kamilem Wolnickim z Przeglądu Sportowego Onet. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgwdTHuH-5d2fc71.jpg" width="1600" height="2400" alt="Zakopane, 10.06.2021. Gubalowka, sesja portretowa Justyny Kowalczyk - Tekieli, tu na zdjeciu z mezem Kacper Tekieli na tle gory Giewont, Tatry; n/z Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli.,Image: 618907953, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Adam Golec / Forum" title="Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli" /> Śmierć Kacpra Tekielego — okoliczności Niestety życie zaplanowało tej parze okrutny scenariusz. W 2023 roku portal DTS24.pl jako pierwszy potwierdził, że Kacper Tekieli nie żyje. Wspinacz zginął podczas wymarzonej wyprawy w Alpy. Miał 38 lat. Co było powodem tej nieszczęśliwej śmierci? Jerzy Natkański, dyrektor Fundacji Wspierania Alpinizmu Polskiego im. Jerzego Kukuczki, powiedział dla EuroSport.pl tak: „Zginął w lawinie, w czwartek odnaleziono jego ciało”… W Szwajcarii zdobywał kolejne szczyty, o czym informował w swoich mediach społecznościowych. Pisał, że zdobył: Bishorn (4153 m), Weissmies (4017 m), Lagginhorn (4010 m), Allalinhorn (4027 m), Strayhorn (4190 m) i Rimpfishhorn (4199 m). Niestety zdjęcie plecaka było ostatnim, jakie opublikował w sieci. Zobacz również: Urodził się nad morzem, ale zakochał w górach. Pokonywał najwyższe szczyty, nie udało mu się spełnić ostatniego marzenia Ponad rok temu w rozmowie z portalem pap.pl himalaista Leszek Cichy opowiedział o tym, że śmierć jego kolegi była po prostu bardzo nieszczęśliwym wypadkiem i nie miała nic wspólnego z brakiem przygotowania czy doświadczenia. „Wspinał się bezpiecznie. Przykładał do tego dużą wagę, ale widać, że góry są czasami nieprzewidywalne” opowiedział, oraz dodał: „Znalazł się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie”. Himalaista przyznał, że mąż Justyny Kowalczyk był jednym z najbardziej zaawansowanych miłośników gór. „W Polsce można wymienić trzech takich wspinaczo-narciarzy – Jędrka Bargiela, Adama Bieleckiego, no i Kacpra. To oni rzeczywiście genetycznie byli przygotowani do niesamowitych wysiłków i do szybkiej regeneracji” mówił. „Stąd takie jego rekordy – zarówno w Tatrach – kilka trudnych dróg robionych tego samego dnia”. Niestety nawet najdokładniejsze przygotowanie nie było w stanie pomóc mu w obliczu starcia z bezwzględną naturą... Justyna Kowalczyk-Tekieli, Kacper Tekieli, Zakopane, 10.06.2021 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgWbBIlD-74b4282.jpg" width="2400" height="1600" alt="Zakopane, 10.06.2021. Gubalowka, sesja portretowa Justyny Kowalczyk - Tekieli, tu na zdjeciu z mezem Kacper Tekieli na tle gory Giewont, Tatry; n/z Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli.,Image: 618908003, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Adam Golec / Forum" title="Justyna Kowalczyk - Tekieli i Kacper Tekieli" />
Martyna Wojciechowska odsłoniła mniej znaną stronę wspinaczki na Mount Everest. W swojej najnowszej książce pisze wprost: „Chyba nie potrafię wytrzymać sama ze sobą”
„Everest jest ciężką próbą charakteru”, przyznaje Martyna Wojciechowska w książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. W swoich zapiskach z bazy pod najwyższą górą świata nie opisuje spektakularnej przygody, lecz długie dni czekania, zmęczenie i własną bezsilność wobec natury.
Dziennik z wyprawy pokazuje zupełnie inną twarz himalaizmu. Martyna Wojciechowska otwarcie mówi o tym, że największym wyzwaniem okazała się dla niej cierpliwość. „Zawsze chodziłam pod górkę, ale na skróty”, pisze. Tymczasem Everest wymusił zatrzymanie. Przez 11 dni ekipa czekała w bazie na odpowiednie okno pogodowe. „Nie mogę pojąć, że nie jestem w stanie ukształtować ani terenu, ani pogody, ani mojej aklimatyzacji”, notuje. To właśnie brak kontroli stał się dla niej największym odkryciem tej wyprawy. „Everest to życie zatrzymane w kadrze”. Martyna Wojciechowska o czekaniu w bazie W kolejnych dniach Martyna Wojciechowska opisuje monotonię życia w bazie. Leżenie w namiocie, czytanie, pranie, topienie śniegu i gotowanie wody zaczynają ją przytłaczać. Przyznaje, że źle znosi bezczynność. „Nigdy w całym swoim życiu nie miałam tyle wolnego czasu”, pisze. Chwilę później dodaje jeszcze mocniej: „Chyba po prostu nie potrafię wytrzymać sama ze sobą”. Autorka nie ukrywa też tęsknoty za Polską i codziennością. Marzy o domowym obiedzie swojej mamy, kąpieli i siedzeniu na tarasie w słońcu. „Podobno w Polsce już wiosna”, notuje melancholijnie. W książce Wojciechowska wielokrotnie wraca do emocji związanych z Everestem. Pisze o frustracji, napięciu i coraz większym zmęczeniu psychicznym. „Siedzę i wpatruję się w tę cholerną górę”, relacjonuje. Dodaje jednak, że z bazy pod Everestem samego szczytu właściwie nie widać. Widoczny jest jedynie Icefall, lodospad, który opisuje jako „połamany” i „wylewający się rubasznie”. Mimo narastającego zniecierpliwienia podkreśla swoją determinację. „Będę siedzieć i wpatrywać się w Icefall, i słuchać spadających lawin tak długo, jak trzeba”, deklaruje. CZYTAJ TEŻ: Pomógł mu zrealizować film marzeń, który teraz zawalczy w Cannes. Maciej Musiał jeszcze niedawno mówił o relacji z Piesiewiczem „Po stokroć zadaję sobie pytanie: Co ja tutaj robię?”. Martyna Wojciechowska ujawnia kulisy wyprawy na Mount Everest W zapiskach pojawiają się również refleksje dotyczące samej góry. Martyna Wojciechowska przyznaje, że Everest nie wydaje jej się piękny.„Everest jest przerażający”, stwierdza wprost. Opisuje go jako ogromny i masywny himalajski gigant, wobec którego człowiek pozostaje bezradny. „Każdego dnia coraz bardziej uświadamiam sobie, jak mała jestem i nieporadna w jego obliczu”, pisze. Podczas oczekiwania na atak szczytowy pojawiają się także wątpliwości. Martyna Wojciechowska zastanawia się, dlaczego ciągle stawia sobie nowe wyzwania i co właściwie chce udowodnić. „Po stokroć zadaję sobie pytanie: «Co ja tutaj robię?»”, przyznaje. Autorka pisze też, że Everest stał się dla niej „najwyżej ustawioną poprzeczką życia”. Jednocześnie zaczyna zadawać sobie pytania o sens dalszego przekraczania granic. 9 maja 2006 roku ekipa przygotowuje się do wyjścia w kierunku szczytu. Po tygodniach oczekiwania nadchodzi moment rozpoczęcia ataku szczytowego. W wiadomości do rodziców Martyna Wojciechowska pisze: „Przede mną pięć dni największego wysiłku, na jaki mnie tylko stać”. Na końcu dodaje jedno z najmocniejszych zdań całego fragmentu: „Dam z siebie wszystko. Ale nie poświęcę wszystkiego”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Anna Starmach nie szukała romansu. Jedno spotkanie z Piotrem Kuskiem zmieniło wszystko Oto fragment książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. CIEŃ WIELKIEJ GÓRY. Rozdział dwudziesty. Wtorek. 37. dzień wyprawy Everest jest ciężką próbą charakteru, bo dotknął najczulszej struny mojej osobowości – cierpliwości. Zawsze chodziłam pod górkę, ale na skróty. Wybierałam drogę znacznie trudniejszą, ale szybszą. Everest to coś, od czego się z tym swoim pośpiechem po prostu odbiłam. Everest to życie zatrzymane w kadrze, wymaga gigantycznej cierpliwości. Topienie śniegu, gotowanie wody, jedzenie, wszystkie rzeczy, które robi się wokół siebie, permanentne zmęczenie, zimno, a przede wszystkim czekanie na okno pogodowe przez 11 dni. Konieczność podporządkowania się kaprysom góry jest dla mnie wciąż nie do zaakceptowania. Nauczona kształtowania rzeczywistości, nie mogę pojąć, że nie jestem w stanie ukształtować ani terenu, ani pogody, ani mojej aklimatyzacji. Nie mam na to wpływu, bo wszystko dzieje się samo i wtedy, kiedy chce. To dla mnie największy sprawdzian i odkrycie. Dlatego wiem, że będę tu wracać. Środa Wegetacja w Bazie. Leżę, śpię, czytam, piszę. Brak mi ludzi z kraju, wyciągnęłam dziś telefon satelitarny i wysłałam chyba 100 wiadomości do przyjaciół. Porządki, pranie, grzeję wodę w menażce i myję się. Jaka to ulga nareszcie zmyć z siebie ten brud. Czwartek Powoli czuć zmęczenie materiału, zaczynają się sprzeczki o drobiazgi. Chowam się w namiocie, Szerpowie grają w szachy, Mingma co chwila nuci jakąś wyjątkowo irytującą piosenkę. Czas chyba ruszać na szczyt i wracać do domu. Ech, zjadłabym prawdziwy domowy obiad mojej Mamy, wykąpałabym się jak człowiek i posiedziała na tarasie w słońcu. Podobno w Polsce już wiosna. Tęsknię trochę za centralnym ogrzewaniem… Minęła mi euforia, minęła irytacja, denerwuje mnie tylko, że stałam się jakaś melancholijna. Znam siebie i wiem, że w końcu poczuję, że jestem we właściwym miejscu o właściwym czasie i niczego mi już więcej do szczęścia nie potrzeba. Ale to wciąż jeszcze przede mną. Piątek Siedzę i wpatruję się w tę cholerną górę. Jak na złość z Bazy pod Everestem nawet nie widać Everestu. Tylko Icefall – połamany, poorany, wylewający się rubasznie, jakby chciał nam wszystkim pokazać wywalony język. Tak, też mam cię w dupie. W końcu wybieramy się z Darkiem na zwiady. Ta wojna nerwów trwa zdecydowanie za długo. Nikt nic nie wie, wyprawy komercyjne nie chcą ruszyć na szczyt, twierdząc, że mają czas. My nie chcemy iść jako pierwsi w sezonie od strony południowej, a nawet nie możemy sobie na to pozwolić przy tak skromnych zasobach. Ci, którzy wysforują się na początek, biorą na siebie torowanie drogi w śniegu dla innych, co jest bardzo wyczerpujące, oraz w pewnej mierze testowanie lin poręczowych. Tymczasem od strony północnej niemal codziennie ktoś zdobywa wierzchołek. Może po tamtej stronie mają więcej szczęścia? U nas pomiędzy Obozami III a IV ktoś odmroził sobie ręce i leży teraz w bazowej klinice. A z bardziej zabawnych rzeczy to na wysokości 6500 metrów podobno pojawił się nasz pies Everest. Zachodzę w głowę, jak to możliwe, skoro miał do sforsowania około 15 drabin. Albo to bzdura, albo ktoś go przeniósł, albo znalazł inną ścieżkę. Niestety, nie wkradł się w łaski, bo zjadł Szerpom 30 jajek ugotowanych na twardo i go przepędzili. Potem, znów w niezrozumiały sposób, znalazł się z powrotem w Bazie, gdzie jeszcze nieraz go dokarmiam. Postanawiamy odwiedzić zespół z Majorki, który deklarował chęć podjęcia w miarę szybkiego ataku szczytowego. Zaczynamy mozolnie przedzierać się na koniec Bazy. Mijamy po drodze Asian Trekking, zauważam, że ich mesa jest wielkości hangaru samolotowego, a na podłodze leży dywan. W kolejnym obozie zadziwia mnie liczba paneli słonecznych. Filipińczycy mają natomiast wspomnianą już antenę satelitarną o przekroju ponad 2 metrów. W Adventure Consultants jakieś 50 osób siedzi w świetlicy. Majorka to niewielka wyprawa. Po nieudanej próbie w zeszłym roku trzech wspinaczy ponownie atakuje Everest, czwarty za cel obrał sobie Lhotse. Najwyższy i najchudszy z nich, Jesus, przeprasza nas i znika gdzieś na chwilę. Wraca z pełnym uzębieniem, chociaż wychodząc, nie miał prawej jedynki. – Kilka miesięcy temu wspinałem się na Antarktydzie na Mount Vinson i lecące kawałki lodu wybiły mi ząb. Niedługo wstawią mi na stałe. Teraz mam czasówkę i przyklejam ją sobie, jak odpada – tłumaczy. Sobota Status quo. Nadal nie wiadomo, kiedy wyjdziemy do góry, kiedy może się odbyć atak szczytowy. Czekam. Ciągle coś jest nie tak. Ekipa szwajcarska miała już być na szczycie, ale zawrócili, bo pogoda zmienia się podejrzanie. Ale wyczekam tę cholerną górę! Będę siedzieć i wpatrywać się w Icefall, i słuchać spadających lawin tak długo, jak trzeba. A jeśli nie uda się za pierwszym razem, to może za drugim. Jedno wiem o sobie na pewno – jestem wyjątkowo uparta. Nigdy w całym swoim życiu nie miałam tyle wolnego czasu. Chyba po prostu nie potrafię wytrzymać sama ze sobą. Okropnie się nudzę, ale wmawiam sobie, że robię to przecież Simone Moro, ja i nasz bazowy pies, którego nazywałam Everestem w wielkiej sprawie. Ciągle potrzebuję bodźców, doznań, wrażeń, zajęć. Jak ja tego u siebie nie lubię! Z drugiej strony doceniam ten rys neuroróżnorodności, bo mam niespożytą energię w wymyślaniu, kreowaniu i popychaniu spraw do przodu, nawet wtedy, gdy inni rezygnują. Rozmawiam długo przez telefon satelitarny z Piotrem Pustelnikiem, z którym jestem w stałym kontakcie. Jest w trakcie realizacji projektu Tryptyk Himalajski i planuje zdobyć trzy ośmiotysięczniki jeden po drugim – Cho Oyu, Annapurnę i Broad Peak w Karakorum. Dzwoni z bazy pod Annapurną. – Hej, Martyna! – słyszę w tle głos Piotrka Morawskiego, który też jest na wyprawie. – Co tam u ciebie? – pytają chórem. Do pozdrowień dołącza słowacki wspinacz Peter Hámor, późniejszy zdobywca Korony Himalajów i Karakorum. Gadamy o moich rozterkach i o tym, że mam dość siedzenia w Bazie. Wiem, rozumiem i postaram się to przetrzymać, ale ile, do jasnej cholery, można wegetować w namiocie, oglądając mokre skarpetki, opakowania po Aspirynie, stertę przeczytanych książek, buty, naczynie do sikania? Nie nadaję się albo muszę jeszcze trochę dojrzeć, ostudzić głowę. Chciałabym być spokojniejsza, mniej egzaltowana. A może właśnie po to został mi dany ten czas na Evereście? O, przepraszam – nawet sama go sobie zorganizowałam! Nie wiem, czy to kwestia rozmowy z chłopakami, czy większej dawki witamin, czy czegoś innego, ale w niedzielę wstępuje we mnie nowa energia. Zaczynam mycie głowy, pranie, porządki w namiocie, remanent w mesie, a nawet postanawiam się opalać – dostałam na plecach wysypki i liczę, że minie, kiedy wystawię ciało na świeże powietrze. Po 15 minutach ramiona mam w kolorze jasny burgund, ale wysypka chyba trochę ustępuje. – Jezu, nie dawajcie jej tych witamin, bo jutro zacznie namioty przestawiać – żartuje Wojtek. Około południa, zgodnie z zapowiedzią, pojawia się ekipa z Majorki. Oli, lider, długie dredy, opalony, żylasty, typ Tarzana, drugi – niepozorny, z nosem jak mały kartofel, z którego ciągle schodzi mu skóra, trzeci – wyjątkowo spokojny, opowiada, że na wyprawach poznał Wojtka Kurtykę i Wandę Rutkiewicz, oraz uroczy Jesus. Widać, że ta ekipa czuje już wielką presję, żeby zdobyć Everest. Byliby pierwsi z Majorki, mają jedną nieudaną próbę na koncie. Wyglądają na silnych, przygotowali po siedem butli z tlenem na głowę, a każdy ma do pomocy wysokościowego przewodnika, będą razem z nimi zdobywać wierzchołek. Wstępnie ustalamy, że zaatakujemy szczyt 14 maja. Od Jesusa dowiaduję się, że w Bazie odbył się nieformalny plebiscyt na miss. Do finału przeszła chirurżka z Adventure Consultants i ja. W końcu zwyciężyłam. Konkurencja w Bazie jest raczej niewielka, kobiet jest tu zaledwie kilka, więc i radość moja, adekwatnie, taka sobie. Poza tym to przedmiotowe traktowanie i sprowadzanie nas do wyglądu mnie irytuje. Niby gadamy o planach wspinaczkowych, o ataku szczytowym, który przecież różnie może się zakończyć, a oni mi tu wyskakują z konkursem piękności. Na dodatek po południu pojawia się jakiś trekker z Włoch, który pyta: – Gdzie jest ta top modelka z Polski? Można sobie z nią zrobić zdjęcie? Chyba jest rozczarowany, kiedy dociera do niego, że to ja. Poprawiając potargane włosy, podciągając spodnie o trzy numery za duże, bo schudłam już chyba 10 kilogramów, i udając, że nie mam na twarzy krost z brudu, mówię: – No cóż, normalnie tak nie wyglądam… Pranie i sprzątanie, czyli nuda w Bazie w oczekiwaniu na atak szczytowy. Zmuszam się do uśmiechu, choć nie mam na to ochoty, ale znów włącza mi się to głupie myślenie, że jednak nie chcę wyjść na marudę. Poniedziałek Siedzenie w Bazie działa na mnie rozleniwiająco. Mięknę. Zaczynam wierzyć, że nie zasługuję na tę górę, że Everest powinien być ukoronowaniem kariery wysokogórskiej, a nie jej początkiem. Jest w tej górze coś tak majestatycznego, że mnie to po prostu onieśmiela. Po stokroć zadaję sobie pytanie: „Co ja tutaj robię?”. Czy Mount Everest jest szczytem moich marzeń? Czy gdybym go zdobyła, byłabym wreszcie spełniona, zadowolona z siebie i z życia? A jeśli odpowiedź na wszystkie te pytania nie leży w Himalajach, tylko przez cały czas miałam ją przed nosem, w Polsce? A jeśli stanę na szczycie i powiem sobie: „To co dalej, co teraz?”. Może zapytam: „Czy właśnie po to trzeba było tylu starań, nieprzespanych nocy, poświęceń?”. Czasami zastanawiam się, czego brakuje mi w życiu, że ciągle muszę przesuwać horyzont, stawiać sobie nowe wyzwania, sprawdzać się, udowadniać. No właśnie, udowadniać, ale co i komu? Everest jest dla mnie czymś więcej niż tylko przygodą. To najwyżej ustawiona poprzeczka mojego życia. Chyba jednak tęsknię. Moja kochana mama pisze mi tak pięknie i tak bardzo podtrzymuje mnie na duchu w rozmowach, choć nie dzwoni do mnie, tylko czeka, aż sama wybiorę jej numer. Aż będę gotowa, żeby coś opowiedzieć. – Modlimy się za ciebie i za powodzenie wyprawy! Tęsknimy – mówi spokojnym głosem. Jak bardzo trzeba kochać dziecko, żeby wspierać je w realizacji marzeń, które niosą ze sobą takie ryzyko? – Jadłaś? Wyspana jesteś? Zmęczona? Nie zimno ci? – Kochana mama, najmądrzejsza i najbardziej wyrozumiała kobieta na świecie – Tak, mamciu, zdrowa jestem, jak zwykle. Przecież tu jest jak na wczasach. Nie martw się o mnie – odpowiadam gładkim głosem. – Przecież się nie martwię! – odpowiada niby oburzona tym podejrzeniem. Obie wiemy, że każda z nas kłamie. Tylko się nie rozklejaj. Przed atakiem zawsze jest nerwowo. To się nazywa „jeżdżenie po trawnikach”. Czego by nie ustalono, i tak życie to zweryfikuje po swojemu. Więc się za bardzo nie napinaj, nie rozpychaj łokciami. Spokojnie, i tak wyjdzie, jak ma wyjść. Cały ciąg niespodziewanych sytuacji sprawi, że plan i tak będzie nieaktualny w pierwszych 24 godzinach jego realizacji. Plan jest planem, a życie – życiem. Ustawianie strategii ataku, te bazowe dyskusje, ten stres to normalka. Zaufaj mi ;-) Artur U hiszpańskojęzycznych kolegów jak zwykle jest wesoło, ale poza piciem herbaty i jedzeniem chałwy nie padają konkrety. Ustalamy – bo to nasze ulubione zajęcie ostatnio – że jutro idziemy do szwajcarskiej ekipy Kariego Koblera „wywrzeć na niego nacisk”. Oczywiście Kobler ma gdzieś nasze naciski, bo co go obchodzi mała wyprawa z Polski lub jeszcze mniejsza z Majorki? Wyprawy komercyjne nie są wobec nas zbyt przyjazne. Alienują się w swoich przytulnych ogrzewanych mesach, z tapicerowanymi krzesłami i zestawem napojów do wyboru. Każdy trzyma swoją strategię w tajemnicy, więc siłą rzeczy czujemy się jak przybłędy. Ja chciałabym się po prostu napić herbaty, której nie czuć odchodami jaka. Ot, takie małe marzenie. 9 maja 2006 roku, wtorek Rano znów odwiedzamy Majorkę. Można powiedzieć, że narodziła się nowa świecka tradycja. Podejmujemy decyzję – ja, Darek i Wojtek schodzimy z Bazy niżej na odpoczynek. Zaraz po lunchu wysyłamy do Polski zdjęcia, komunikat prasowy na temat ataku szczytowego i zmęczenia oczekiwaniem na niego, a potem ruszamy na dół. Pamiętam, że kiedy wcześniej pokonywałam drogę do Bazy, omal nie wyplułam płuc. Teraz przeskakuję skalne przeszkody bez trudu, w naprawdę szybkim tempie. Zadziwiające, co potrafi zdziałać aklimatyzacja. Czy Everest jest piękny? Piękne jest Pumori, wyjątkowa jest Ama Dablam, fascynująca jest Kanchenjunga, a Everest? Everest jest przerażający. Jest tak masywny, przysadzisty, że trudno nazwać go pięknym. Jest ogromny – to z pewnością. Każdego dnia coraz bardziej uświadamiam sobie, jak mała jestem i nieporadna w jego obliczu. O ile człowiek nie skorzysta z chwili nieuwagi tego himalajskiego giganta, nie ma szans w starciu z nim ani z żadnym innym ośmiotysięcznikiem. Na chwilę łączymy się z Polską, bo oszczędzamy na opłatach za internet, które są bardzo wysokie. Czytam nadesłany z Warszawy tekst na temat naszej wyprawy. Z tego, co widzę, media piszą o nas raczej życzliwie, choć z niedowierzaniem. Głównie starają się znaleźć w wyprawie jakąś sensację, sieją postrach, że niemal każdego dnia ryzykuję życie. Opinie ekspertów są przychylne. Środowisko wspinaczkowe analizuje nasze przygotowanie do ataku szczytowego. Nie wiem, czy to wystarczy, ale aklimatyzację, jak radził Artur Hajzer, realizowaliśmy zgodnie z tradycyjną, klasyczną, w tym polską, szkołą. Mamy za sobą zdobycie Island Peak, wiele noclegów na wysokości oraz dwa solidne wyjścia aklimatyzacyjne do góry, na 7600 metrów n.p.m., powyżej Obozu III. Przeraża mnie, że w tym samym czasie na zboczach Everestu operują wyprawy, które oferują klientom butle z tlenem od Obozu I lub od dwójki bez rozpoznania terenu. To tak zwana szkoła amerykańska, szybki system aklimatyzacji, wypracowany przez wyprawy komercyjne. A co, jeśli butli z tlenem zabraknie albo jak w 1996 roku nastąpi załamanie pogody i ludzie nieprzystosowani do funkcjonowania na wysokości zostaną tam uwięzieni? Będą umierać z wyczerpania, a to naraża wszystkich, którzy się wspinają w tym samym czasie. Na ich tle wypadamy nad wyraz profesjonalnie, ale czy to wystarczy? – wciąż zadaję sobie to pytanie. Za parę godzin wyruszamy w kierunku szczytu Everestu. Przede mną pięć dni największego wysiłku, na jaki mnie tylko stać. Dam z siebie wszystko. Ale nie poświęcę wszystkiego. Już wiem, że nie. Więc to już? Po tylu dniach, po niecierpliwym oczekiwaniu, po tylu nieprzespanych nocach. "Trzymajcie kciuki! Kocham Was i dziękuję za wszystko". MOJA WIADOMOŚĆ DO RODZICÓW. Fragment pochodzi z książki Martyny Wojciechowskiej, „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. Premiera już niebawem, bo 20 maja 2026 roku. Dziękujęmy wydawnictwu Agora za pomoc w realizacji tekstu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przez lata ich relacja wystawiona była na próbę. Dziś Kukulska wróciła wspomnieniami do konfliktu z bratem. Jedna rzecz zdecydowała o tym, że się pojednali
Cannes bije im brawo. Za wielkim sukcesem Pawła Pawlikowskiego stoi kobieta, która odmieniła jego życie
Paweł Pawlikowski po ośmiu latach wrócił do Cannes, gdzie prezentuje swój nowy film „Ojczyzna”. U jego boku ponownie pojawiła się Małgorzata Bela — kobieta, która przywróciła mu spokój i wiarę w miłość po najtrudniejszych momentach życia. Ich historia zaczęła się właśnie tutaj, na Lazurowym Wybrzeżu.
Choć w Cannes mówi się dziś przede wszystkim o nowym filmie Pawła Pawlikowskiego, równie duże zainteresowanie wzbudza jego relacja z Małgorzatą Belą. Para pojawiła się razem na czerwonym dywanie i od razu przyciągnęła uwagę fotoreporterów. Dla wielu ich obecność stała się symbolicznym powrotem do miejsca, w którym kilka lat temu rozpoczęła się jedna z najbardziej intrygujących historii miłosnych polskiego świata kultury. To właśnie w Cannes Paweł Pawlikowski spotkał kobietę, która odmieniła jego życie Paweł Pawlikowski i Małgorzata Bela poznali się podczas festiwalu filmowego w Cannes w 2015 r. Ona była już wtedy jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich modelek na świecie, on świeżo po ogromnym sukcesie filmu „Ida”. Początkowo bardzo pilnowali swojej prywatności i unikali wspólnych wystąpień. Z czasem jednak stało się jasne, że połączyło ich coś znacznie więcej niż świat filmu i mody. Dziś trudno wyobrazić sobie najważniejsze branżowe wydarzenia bez ich wspólnej obecności. Małgorzata Bela regularnie towarzyszy reżyserowi podczas premier i festiwali, ale ich relacja od początku opierała się przede wszystkim na dyskrecji. Oboje rzadko mówią publicznie o swoim życiu prywatnym, co tylko zwiększa zainteresowanie wokół ich związku. Małgorzata Bela pojawiła się w jego życiu po wielkiej tragedii Zanim Paweł Pawlikowski odnalazł szczęście u boku Małgorzaty Beli, przeszedł przez niezwykle trudny okres. Jego pierwsza żona, rosyjska pianistka, zmarła po walce z chorobą nowotworową. Reżyser na długo wycofał się wtedy z życia towarzyskiego i zawodowego. Skupił się przede wszystkim na wychowywaniu dzieci i próbie odnalezienia równowagi po ogromnej stracie. W jednym z wywiadów mówił szczerze: „Wolałem się nią opiekować niż być na planie. Wybrałem życie, nie sztukę”. Po śmierci żony długo nie potrafił wrócić do normalności. Choć odnosił kolejne sukcesy zawodowe, prywatnie pozostawał bardzo zamknięty i wycofany. Znajomi reżysera podkreślali, że śmierć ukochanej całkowicie zmieniła jego sposób patrzenia na świat. Pojawienie się Małgorzaty Beli okazało się dla niego nowym początkiem. Z czasem sam Pawlikowski zaczął coraz częściej mówić o tym, że odzyskał spokój i poczucie szczęścia, którego przez lata mu brakowało. Zobacz też: Polacy błyszczą w Cannes 2026. Pawlikowski i Bela przyciągnęli spojrzenia. Na festiwalu pojawili się też Gierszał i Musiał. Ich związek od początku budził emocje, ale oni wybrali dyskrecję Między Małgorzatą Belą a Pawłem Pawlikowskim jest niemal 20 lat różnicy wieku, co od początku wzbudzało zainteresowanie mediów. Oni sami nigdy jednak nie komentowali plotek i konsekwentnie chronili swoją prywatność. Nie pojawiali się razem na branżowych imprezach, nie udzielali wspólnych wywiadów i unikali medialnego rozgłosu. Pobrali się w 2017 r. i od tamtej pory tworzą jeden z najbardziej stylowych duetów polskiego świata kultury. Małgorzata Bela, która od lat współpracuje z największymi domami mody i magazynami fashion, świetnie odnajduje się u boku reżysera światowego formatu. Ich wspólne zdjęcia z czerwonych dywanów regularnie trafiają do zagranicznych mediów. Mimo rozpoznawalności oboje podkreślają, że najbardziej cenią sobie spokojne życie z dala od show-biznesowego hałasu. Paweł Pawlikowski nie ukrywa, że to dzięki niej odzyskał spokój Choć Paweł Pawlikowski zdobył Oscara, nagrody BAFTA i uznanie na całym świecie, wielokrotnie podkreślał, że najważniejsze nie są dla niego sukcesy zawodowe. W rozmowie z „Rzeczpospolitą” przyznał: „Filmy nie są najważniejsze, o wiele bardziej liczy się samo życie. Jestem szczęśliwy, bo mam dzieci, które wyszły na ludzi, zrobiłem kilka filmów, które zostaną. I po raz pierwszy od dawna czuję, że jestem na właściwym miejscu, z właściwą osobą”. Bliscy reżysera od lat zwracają uwagę, że przy Małgorzacie Beli odzyskał wewnętrzny spokój i równowagę, których brakowało mu po osobistych doświadczeniach. Sama modelka również bardzo świadomie buduje ich relację z dala od medialnych skandali i niepotrzebnego rozgłosu. To właśnie ta normalność i wzajemne wsparcie mają być dziś dla Pawlikowskiego najważniejsze. Reżyser wielokrotnie podkreślał, że choć kocha kino, to życie prywatne zawsze będzie dla niego ważniejsze niż kolejne nagrody i zawodowe sukcesy. ZOBACZ TAKŻE: Cannes 2026: francuski szyk, diamenty i teatralne fasony. Gwiazdy zachwyciły na otwarciu festiwalu. Ich powrót do Cannes ma dziś wyjątkowe znaczenie Powrót Pawła Pawlikowskiego do Cannes po ośmiu latach to nie tylko ważny moment dla jego kariery, ale także symboliczny rozdział w życiu prywatnym. To właśnie tutaj zaczęła się jego relacja z Małgorzatą Belą, a dziś para znów wspólnie pojawiła się na czerwonym dywanie. Reżyser promuje nowy film „Ojczyzna”, który znalazł się w Konkursie Głównym festiwalu i walczy o Złotą Palmę. Jednak dla wielu obserwatorów równie poruszające jest to, że u jego boku wciąż stoi kobieta, która pomogła mu na nowo uwierzyć w miłość. Ich historia pokazuje, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można jeszcze odnaleźć szczęście. A Cannes — miejsce wielkich filmowych triumfów — stało się dla Pawła Pawlikowskiego również symbolem drugiego początku. Źródła: viva.pl, plejada.pl
Serialowy Eric Forrester z „Mody na sukces” łamał serca kobiet. Prywatnie John McCook przeżył jedną wielką miłość, są razem od pięciu dekad
Przez lata był symbolem wielkich romansów i serialowych dramatów w „Modzie na sukces”. Tymczasem prywatne życie Johna McCooka wygląda zupełnie inaczej niż losy Erica Forrestera. Aktor od ponad czterech dekad jest związany z jedną kobietą, z którą stworzył trwałą rodzinę i jeden z najbardziej niezwykłych związków w świecie telewizji.
Przez lata widzowie „Mody na sukces” obserwowali kolejne miłosne perypetie i śluby Erica Forrestera. Serialowy magnat modowy nie potrafił stronić od emocjonalnych zawirowań. Tym większe zaskoczenie budzi fakt, że grający go John McCook od dekad prowadzi spokojne i stabilne życie u boku jednej kobiety. Historia aktora pokazuje, że prywatnie jest kompletnym przeciwieństwem bohatera, którego gra od 1987 roku. John McCook od niemal czterech dekad jest twarzą „Mody na sukces” John McCook dla milionów widzów na całym świecie pozostaje przede wszystkim Ericiem Forresterem. Aktor wciela się w słynnego projektanta mody nieprzerwanie od 1987 roku i przez ten czas stał się jedną z największych ikon telewizji CBS. W Polsce „Moda na sukces” zadebiutowała 5 września 1994 roku i błyskawicznie zdobyła ogromną popularność. Widzowie pokochali zarówno rodzinne konflikty Forresterów, jak i burzliwe relacje uczuciowe głównych bohaterów. Eric Forrester od początku był centralną postacią serialu, a jego życie uczuciowe regularnie dostarczało widzom gigantycznych emocji. Czytaj też: Najprzystojniejszy aktor z „Mody na sukces" nie przypomina dawnego siebie. Nie uwierzysz, jak się zmienił Eric Forrester miał za sobą liczne śluby i romanse. A co z życiem prywatnym Johna McCooka? Serialowy Eric Forrester wielokrotnie stawał na ślubnym kobiercu. Bohater „Mody na sukces” słynął z kolejnych romansów i skomplikowanych relacji uczuciowych, które przez lata były jednym z najmocniejszych filarów fabuły. To właśnie dlatego życie prywatne Johna McCooka może zaskakiwać fanów produkcji. Aktor, który na ekranie od dekad wciela się w charyzmatycznego uwodziciela, poza kamerami postawił na stabilność i wieloletni związek. Czytaj też: Jako Stephanie Forrester podbiła serca fanów. Tak wygląda dziś życie Susan Flannery John McCook i Laurette Spang są małżeństwem od 46 lat Choć dziś jego życie kojarzy się przede wszystkim z trwałym małżeństwem, John McCook ma za sobą także wcześniejsze związki. Pierwszy ślub aktor wziął w 1965 roku. Jego żoną została Marilyn McPherson. To małżeństwo nie przetrwało jednak próby czasu. Po rozstaniu aktor ponownie stanął na ślubnym kobiercu w 1972 roku. Wówczas jego wybranką była aktorka i tancerka, Juliet Prowse. Dopiero trzecie małżeństwo okazało się dla Johna McCooka historią, która odmieniła wszystko. Gdy 16 lutego 1980 roku poślubił aktorkę Laurette Spang, niewielu mogło przypuszczać, że właśnie zaczyna się jeden z najbardziej trwałych związków w świecie telewizji. Laurette stała się dla gwiazdora nie tylko żoną, ale także życiową partnerką na dobre i złe. Ich relacja przetrwała dekady, medialne zainteresowanie i ogromną popularność „Mody na sukces”. Rodzina bardzo szybko stała się dla Johna McCooka absolutnym centrum wszystkiego. Najpierw na świecie pojawił się Jake, później Rebecca i Molly. To właśnie najmłodsza córka poszła śladami słynnych rodziców i związała swoją przyszłość z aktorstwem, kontynuując rodzinne telewizyjne tradycje. Czytaj też: Pamiętasz Taylor z Mody na sukces? Życie nie było łaskawe dla Hunter Tylo Gdy rodzina zaczęła się powiększać, Laurette Spang świadomie wycofała się z zawodu i skupiła na życiu rodzinnym, podczas gdy John McCook nadal rozwijał swoją telewizyjną karierę. I robi to do dziś, od dekad pozostając jedną z największych gwiazd „Mody na sukces”. Sam aktor wielokrotnie podkreślał w wywiadach, że decyzja jego żony była przemyślana i miała ogromny wpływ na trwałość ich związku. „Kiedy Laurette była w ciąży z Jakiem, naszym pierwszym dzieckiem, nie chciała już pracować. Na szczęście pracowałem wystarczająco dużo, żeby ona nie musiała, i tak było przez te wszystkie lata. […] Ukończyła liceum, poszła do Amerykańskiej Akademii w Nowym Jorku, przyjechała tutaj i grała w wielu programach telewizyjnych. Osiągnęła wiele”, opowiadał w Soap Opera Digest. W świecie pełnym zawodowych presji, medialnego szumu i hollywoodzkich kryzysów udało im się stworzyć stabilny dom oraz relację, która przetrwała próbę czasu. Dla wielu fanów ta historia jest dziś niemal tak niezwykła jak serialowe losy Erica Forrestera — z tą różnicą, że tutaj zamiast dramatycznych zwrotów akcji pojawiły się lojalność, spokój i prawdziwe partnerstwo. „Moja kochana Laurette, moja cudowna żona jest ze mną wszędzie i we wszystkim”, mówił w jednym z wywiadów aktor. Historia Johna McCooka i Laurette Spang robi ogromne wrażenie szczególnie dziś, gdy wieloletnie związki w świecie show-biznesu należą do rzadkości. Para jest razem od ponad czterech dekad i w lutym 2026 roku świętowała 46. rocznicę ślubu.
Był jej wielką miłością, za rozstanie zapłaciła wysoką cenę. Dziś Joanna Przetakiewicz mówi wprost o pierwszym małżeństwie: „To był błąd”
Od prawie sześciu lat jest szczęśliwą żoną Rinke Rooyensa. W wywiadach chętnie opowiada o tym, jak ta miłość zmieniła jej życie. Rzadko za to Joanna Przetakiewicz opowiada o swoim pierwszym mężu. W najnowszym wywiadzie wróciła jednak pamięcią do tego bolesnego okresu w swoim życiu. „Zrozumiałam wtedy, jak bardzo mogę polegać tylko na sobie” — mówi gorzko. A pierwsze małżeństwo nazywa wprost błędem. Wyciągnęła jednak z niego ważną lekcję.
Idealnie pasuje do niej określenie "kobieta sukcesu". Joanna Przetakiewicz od ponad 16 lat prowadzi własną markę La Mania, która podbiła serca miłośniczek mody nie tylko w Polsce, ale też za granicą. Do listy sukcesów może też zaliczyć to, że samotnie wychowała trzech synów, którzy dziś też robią fenomenalne kariery. Do tego od kilku lat jest szczęśliwie zakochana, a jej związek z producentem Rinke Rooyensem wręcz kwitnie. Porażki, które okazały się cenną lekcją życia Jej droga do udanego życia prywatnego i sukcesu w biznesie nie była jednak łatwa. W najnowszym wywiadzie dla Onetu właścicielka La Manii wprost przyznaje, że ukształtowały ją trudne doświadczenia z młodości. Jak mówi, już jako nastolatka chciała żyć na własnych zasadach, szukała własnego miejsca w życiu. Czytaj także: "Jak miałam trzynaście lat, weszłam w okres totalnej rebelii" — wspomina. Wagarowała, wymykała się do klubów, paliła papierosy, chodziła w obcasach, prowadziła intensywne życie towarzyskie. Na naukę nie zostawało wiele czasu i Przetakiewicz wprost przyznaje, że przez całe liceum właściwie się „ślizgała”. "Szkoła to były dla mnie lata beztroski. Robiłam właściwie na co miałam ochotę, udzielałam się towarzysko i kompletnie nie zastanawiałam się nad tym, co dalej. Jakie będą konsekwencje tego, że nie pójdę po raz kolejny do szkoły, tylko ze swoim chłopakiem pojadę gdzieś na motorze". Liczyły się emocje, ludzie, doświadczenia i poczucie wolności. Nawet to, że po pierwszym roku liceum musiała powtarzać klasę, nie przyniosło przebudzenia. "Pomyślałam: „To super, będę miała jeszcze więcej czasu” — wspomina. Przebudzenie przyszło tuż przed maturą. "To był moment zrywu — musiałam nadrobić wiedzę z całego liceum" - przyznaje. Zobacz także: Nagle odsłoniła kulisy życia rodzinnego. Tak naprawdę wyglądają relacje jej synów z Rinke Rooyensem. Te słowa dają do myślenia Pierwsza miłość, szybkie małżeństwo Z dzisiejszej perspektywy ten rok, gdy musiała powtarzać klasę, nazywa rokiem dojrzewania, sprawdzania siebie i życia poza schematem. Przyznaje, że bardzo potrzebowała wtedy wolności i doświadczeń innych niż przewidywalna droga: szkoła, studia, dorosłość. Ogromny wpływ miała też pierwsza wielka miłość. Jej chłopak był starszy, grał w rockowym zespole, studiował i wprowadził ją do świata koncertów, prób, klubów studenckich i dorosłego towarzystwa. Czytaj również: Ślub wzięła bardzo wcześnie, z mężem doczekała się trzech synów. Joanna Przetakiewicz ujawniła powody rozwodu To, jak przyznaje w rozmowie z Onetem, stało się powodem jej konfliktu z rodzicami. Ojciec Joanny Przetakiewicz był prokuratorem — człowiekiem skupionym na pracy, zamkniętym, mało emocjonalnym. Matka była jego przeciwieństwem — ciepła, otwarta, otoczona przyjaciółkami. Nie pasowali do siebie, a mimo to byli razem. Po latach Joanna Przetakiewicz zrozumiała, że powtórzyła ten schemat. "Kiedyś ludzie się nie rozwodzili. Nawet jeśli do siebie nie pasowali, po prostu w tym trwali" — wyznała w rozmowie z Onetem. Miała zaledwie 18 lat, kiedy wyprowadziła się z domu do starszego o 13 lat mężczyzny, który później został jej pierwszym mężem. Dla jej ojca był to moment ogromnej ulgi. Zbuntowana nastolatka, która wcześniej żyła po swojemu, nagle weszła w coś, co wyglądało jak stabilizacja: dorosły partner, bezpieczny dom, spokojniejsze życie który później został jej pierwszym mężem. Tyle że ona bardzo szybko poczuła, że coś jest nie tak. Po niecałym roku wspólnego życia spakowała walizki i wróciła do rodziców. Dziś mówi, że już wtedy wiedziała, że do siebie nie pasują. Że różni ich nie tylko wiek, ale przede wszystkim sposób patrzenia na ludzi, emocje i relacje. Ale gdy pierwszy mąż poprosił ją, by wróciła, zgodziła się. Przetakiewicz wprost o pierwszym małżeństwie: "Popełniłam błąd" "Był na tyle przekonywujący, że on wtedy po prostu oszalał z chęci tego, żebyśmy wrócili do siebie. Uległam. On mnie do tego przekonał. To był błąd. Dzisiaj potrafię to wszystko sobie przeanalizować i ocenić z perspektywy czasu, że zrobiłam to samo, co zrobili moi rodzice. Zeszły się dwie osoby, które do siebie nie pasują, które mają inne patrzenie na życie, które mają przede wszystkim, i dla mnie to jest najważniejsze, inny stosunek do ludzi. Dokładnie tak było w przypadku moich rodziców" - wyznała Przetakiewicz. Czytaj także: Pierwszy mąż skrzywdził Joannę Przetakiewicz. Została z trójką dzieci Ich związek trwał w sumie 16 lat. Przetakiewicz i jej mąż doczekali się trzech synów, budowali wspólny dom i życie. Ale ona czuła się coraz bardziej nieszczęśliwa, gdy w końcu ich małżeństwo się rozpadło, ona została z niczym, bo przed ślubem podpisała intercyzę, jak się później okazało, bardzo dla niej niekorzystną. "Nie byłam jeszcze na tyle mądra i na tyle doświadczona — byłam dzieckiem. Ja ją po prostu podpisałam z pełnym zaufaniem. Ale potem, już będąc na studiach prawniczych, jak ja tę intercyzę sobie przeczytałam i przegadałam ją jeszcze ze swoim profesorem... To po prostu była taka intercyza, że wchodzisz z niczym, wychodzisz z niczym" - wyznała. Z tego błędu Przetakiewicz wyciągnęła kolejną ważną lekcję - kobieta nie może być zależna od mężczyzny. I trzyma się tego do dziś. "Zawsze będę mówiła o konieczności niezależności kobiet. Zawsze. Ostatnio spotkałam się z taką opinią mężczyzny, który powiedział, że przewracam kobietom w głowie, bo przecież one stworzone są do innej roli. Mężczyzna jest od tego, żeby za nią decydował. Wtedy powiedziałam: "Kochany. chyba nie". Taka opinia jeszcze bardziej przekonuje mnie do tego, żebym robiła dalej to, co robię" - powiedziała.
Nie chciała ślubu z Travoltą, bo bała się, że wciągnie ją do sekty. Miała wiele romansów, ale czuła się samotna. Nowa biografia odsłania wszystkie tajemnice Olivii Newton-John
Nowa biografia Olivii Newton-John odsłania historie, o których fani filmu „Grease” przez dekady mogli tylko plotkować. Matthew Hild w książce „A Little More Love” zebrał relacje przyjaciół i współpracowników gwiazdy, pokazując jej życie z zupełnie innej perspektywy. Padają szczere słowa o Johnie Travolcie, dramatycznej walce Karen Carpenter i bolesnych chwilach przed śmiercią artystki.
Choć Olivia Newton-John przez lata była postrzegana jako „ta miła”, osoby z jej otoczenia podkreślają, że kryła w sobie znacznie więcej. Australijski dziennikarz Neil McMahon stwierdził: „To było zbyt płytkie określenie. Miała w sobie ogromną głębię, autentyczność i prawdziwość”. Dodał też, że każdy po spotkaniu z nią odchodził z myślą: „Wow!”. Chemia z Johnem Travoltą była prawdziwa? Największe emocje wzbudzają fragmenty dotyczące relacji Olivii Newton-John i Johna Travolty. Didi Conn, czyli filmowa Frenchy z „Grease”, już wcześniej sugerowała, że uczucie między aktorami nie było jedynie ekranową grą. W książce przypomniano jej słowa o „soczystym pocałunku” w alternatywnym zakończeniu filmu. „Oni wtedy nie grali… To było prawdziwe”, mówiła Conn. Jeszcze więcej zdradza anonimowy muzyk związany z zespołem Olivii. Twierdzi, że gwiazda i Travolta byli sobie „bardzo, bardzo bliscy”. Newton-John miała nawet zapytać go wprost o wpływ scjentologii na potencjalny związek z Travoltą. „Jeśli wyszłabym za Johna, czy oczekiwałby ode mnie, że zostanę scjentolożką?”, miała zapytać. Muzyk odpowiedział jej: „To nie byłby obowiązek, ale na pewno byłabyć zachęcana”. CZYTAJ TEŻ: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet Olivia próbowała ratować Karen Carpenter W książce przypomniano także jedną z najbardziej tragicznych historii świata muzyki. Olivia Newton-John miała desperacko próbować pomóc Karen Carpenter, która zmagała się z anoreksją. Współpracująca z obiema wokalistkami Stephanie Spruill wspominała dramatyczne sceny: „Była chora. Bardzo chora. Olivia próbowała nakłonić ją do jedzenia… To było straszne”. Gwiazda regularnie odwiedzała Karen zarówno w Nowym Jorku, jak i w Los Angeles. Jej przyjaciel Stephen Sinclair podkreślał: „Olivia naprawdę bardzo się starała jej pomóc”. Karen Carpenter zmarła 4 lutego 1983 roku. Newton-John usłyszała tę wiadomość podczas jazdy samochodem. „To był straszny szok”, wspominała później Olivia. Po przyjeździe na spotkanie biznesowe miała po prostu rozpłakać się przy stole. Sekretny romans na planie „Xanadu” i tajemnicze zaginięcie Patricka McDermotta W biografii pojawia się również historia miłości Olivii i Matta Lattanziego. Przypomnijmy, że poznali się podczas pracy nad filmem „Xanadu”. On miał wtedy 20 lat, ona 31. Ich uczucie rozwijało się w tajemnicy przed ekipą produkcyjną. Według współpracownika Martina Samuela: „Po prostu się zakochali i to było piękne”. Ekipa miała pomagać Mattowi w ukrywaniu wizyt u gwiazdy. Jeszcze przed końcem zdjęć Lattanzi spędzał większość nocy w hotelowym apartamencie Olivii. Po latach aktor mówił o niej: „Ona jest tak optymistyczna, że ja też mogę być tylko optymistą”. Para doczekała się córki Chloe, ale po 10 latach małżeństwo zakończyło się rozwodem. Sama Olivia przyznała później: „Ponieważ byłam starsza, gdzieś z tyłu głowy miałam świadomość, że to może nie trwać wiecznie”. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące Patricka McDermotta, operatora kamery i partnera gwiazdy, który zaginął w 2005 roku u wybrzeży Kalifornii. Media spekulowały wówczas o jego depresji i problemach finansowych, ale Olivia nigdy nie pogodziła się z tą historią. Skontaktowała się nawet z ekspertem ds. bezpieczeństwa Gavinem de Beckerem, który wysłał prywatnych śledczych do Meksyku. Nie znaleziono żadnego śladu. W 2009 roku Newton-John wyznała: „Myślę, że zawsze pozostanie znak zapytania. Nigdy nie zaznam z tym pełnego spokoju”. Jej przyjaciółka Liona Boyd twierdziła natomiast: „Ona myślała, że został zabity. Myślała, że utonął. Nie wierzyła w plotki o Meksyku”. A Little More Love: The Life and Legacy of Olivia Newton-John trafiła do sprzedaży 14 maja. Autor Matthew Hild zebrał zarówno archiwalne wypowiedzi, jak i nowe rozmowy z ludźmi, którzy byli blisko gwiazdy przez całe jej życie. To nie tylko historia wielkiej kariery i światowej sławy. To również opowieść o samotności, trudnych relacjach, ogromnej empatii i emocjach, które Olivia Newton-John przez lata ukrywała przed światem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni
Ich relacja daleka była od ideału. Janet Jackson po latach ujawniła mroczne strony dorastania z Michaelem. Jej słowa zaskakują
Janet Jackson od pięciu dekad żyje na oczach świata. Dorastała w jednej z najsłynniejszych rodzin w historii muzyki, przeżyła trzy małżeństwa, spektakularne sukcesy, publiczne upokorzenia i moment, który na lata zahamował jej karierę. Gwiazda dziś kończy 60 lat. Niedawno wróciła na scenę, ale nie udaje, że wszystko było łatwe. Jakiś czas temu w szczerej rozmowie opowiedziała o Michaelu Jacksonie, dzieciństwie, macierzyństwie i tym, jak długo walczyła o kontrolę nad własnym życiem.
Przez dekady Janet Jackson i Michael Jackson uchodzili za jedno z najbardziej zżytych rodzeństw w świecie show-biznesu. Wspólne występy, podobne doświadczenia i dorastanie w cieniu gigantycznej sławy sprawiały, że wielu fanów widziało w nich niemal nierozłączny duet. Dopiero po latach Janet zaczęła mówić otwarcie o tym, jak naprawdę wyglądała ich relacja. Pełna bliskości, ale też bólu, kompleksów i stopniowego oddalania się od siebie. Michael Jackson i Janet Jackson dorastali w domu pełnym muzyki, sławy i presji Dzieciństwo Jacksonów od początku było dalekie od normalności. W domu rodziny przewijały się największe gwiazdy świata muzyki. Diana Ross, Aretha Franklin czy David Bowie. Michael i Janet bardzo wcześnie weszli do świata show-biznesu. Ona była najmłodsza z rodzeństwa, on już jako dziecko stał się wielką gwiazdą. Janet wspominała, że jako mała dziewczynka spędzała z Michaelem dużo czasu. Razem pojawiali się w klubach, obserwowali świat dorosłych i funkcjonowali w rzeczywistości, która dla większości dzieci była całkowicie nieosiągalna. Opowiadała choćby o wizytach w słynnym Studio 54, gdzie trafiała mając zaledwie 10 lub 11 lat. Mimo luksusu i sławy dzieci Jacksonów żyły pod ogromną presją. Ojciec rodziny, Joseph Jackson, miał stosować wobec dzieci przemoc i wymagać absolutnego posłuszeństwa. Michael wielokrotnie mówił później, że ojciec wyśmiewał jego wygląd i kompleksy. Janet również odczuwała skutki dorastania w takim środowisku. Michael Jackson przezywał Janet. „W głębi czułam się zraniona” Choć rodzeństwo było sobie bliskie, Janet po latach przyznała, że Michael potrafił bardzo ją ranić. W dokumencie „Janet” opowiedziała o bolesnych sytuacjach z dzieciństwa. „Były czasy, kiedy Mike mi dokuczał i mnie przezywał — nazywał mnie świnią, koniem, dzi***, wieprzem czy krową. On się z tego śmiał i ja też, ale w głębi czułam się zraniona. Kiedy ktoś mówi, że jesteś za duża, ma to na ciebie wpływ”, wyznała. Słowa Michaela miały ogromny wpływ na jej samoocenę. Janet przez lata zmagała się z krytycznym spojrzeniem na własne ciało i przyznawała, że bardzo mocno słuchała opinii innych ludzi. Dziś mówi o tym znacznie spokojniej, ale nie ukrywa, że dzieciństwo pozostawiło w niej trwały ślad. CZYTAJ TEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia „Thriller” zmienił ich relację Janet Jackson przyznała, że długo była bardzo blisko z bratem. Wszystko zaczęło się jednak zmieniać po gigantycznym sukcesie albumu „Thriller”. „Pamiętam, że naprawdę kochałam album „Thriller”, ale po raz pierwszy w życiu czułam, że między nami zachodzi zmiana. To właśnie wtedy ja i Mike zaczęliśmy chodzić własnymi ścieżkami. On nie był już tak fajny, jak dawniej”, wyznała. Wokalistka opowiadała, że coraz trudniej było jej mieć normalny kontakt z Michaelem. Według niej ogromny wpływ na to miało otoczenie króla popu i ludzie pracujący przy jego karierze. „Michael nagrywał nocami, ja dniami. Jego wytwórnia zamykała jego plan, więc nie mogłam zobaczyć, co się dzieje. Nie chcieli mnie wpuścić. Czułam, że ich celem było stworzenie między nami rywalizacji. Bolało mnie to, bo chciałam walczyć po jego stronie, a nie przeciwko niemu”, dodała. To właśnie wtedy Janet zaczęła mieć poczucie, że traci brata. Michael stawał się coraz większą gwiazdą, a ich relacja przestawała przypominać dawną więź z dzieciństwa. Janet i Michael rozumieli się jak mało kto Mimo trudnych momentów Janet wielokrotnie podkreślała, że Michael był jej bardzo bliski. Łączyły ich doświadczenia, których większość ludzi nigdy nie była w stanie zrozumieć. Dzieciństwo pod presją, sława od najmłodszych lat i życie pod nieustanną obserwacją świata. Janet wspominała, że byli wychowywani w domu, w którym praca była najważniejsza. Już jako dzieci funkcjonowali jak profesjonaliści. Występy, nagrania i ogromne oczekiwania były codziennością. To właśnie dlatego, mimo późniejszego oddalenia, Janet do końca broniła Michaela publicznie. W swoim dokumencie powiedziała jasno: „Cokolwiek ludzie mówią o Michaelu, był moim bratem i kochałam go”. Historia Janet i Michaela Jacksonów pokazuje, jak ogromna sława potrafi zmienić rodzinne relacje. Choć wychowywali się razem i dzielili podobne doświadczenia, sukces stopniowo zaczął ich od siebie oddalać. Janet nie ukrywa dziś, że bardzo przeżyła tę zmianę. Najbardziej bolała ją świadomość, że z czasem straciła brata. „On nie był już tak fajny, jak dawniej”, to jedno z tych zdań, które najlepiej pokazuje, jak bardzo zmieniła ich wspólna historia. Źródło: The Guardian. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Whitney Houston i Michaela Jacksona miał połączyć ognisty romans. Król popu do samego końca miał żałować jednego. „Chciała wyjść za niego, ale jej marzenie legło w gruzach"
To miała być miłość jak z bajki, Robert Pattinson wierzył, że to „ta jedyna”. Związek gwiazd „Zmierzchu” rozpadł się z hukiem. Kulisy zaskakują
Kristen Stewart i Robert Pattinson przenieśli ekranową miłość ze „Zmierzchu” do prawdziwego życia, stając się jedną z najbardziej kultowych par Hollywood. Wszystko runęło jednak po publikacji zdjęć, które ujawniły zdradę aktorki i wywołały jeden z największych skandali.
Byli młodzi, piękni i kochali ich fani na całym świecie. Kristen Stewart i Robert Pattinson stali się symbolem romantycznej historii, która narodziła się na planie „Zmierzchu” i błyskawicznie przeniosła się do prawdziwego życia. Gdy wydawało się, że Hollywood znalazło swoją idealną parę, wszystko runęło w jednej chwili. Zdjęcia ujawniające zdradę wywołały medialną burzę, a rozpad związku gwiazd stał się jednym z największych skandali show-biznesu. Jak Kristen Stewart i Robert Pattinson zakochali się na planie „Zmierzchu” Kristen Stewart i Robert Pattinson poznali się podczas pracy nad filmem „Zmierzch”, który błyskawicznie stał się światowym fenomenem. Historia Belli Swan i Edwarda Cullena przyciągnęła miliony fanów, a chemia między aktorami była widoczna od pierwszych scen. Początkowo oboje unikali komentowania życia prywatnego. Media jednak od miesięcy spekulowały, że uczucie wykreowane na ekranie przeniosło się również poza plan filmowy. Oni sami robili wszystko, by utrzymać relację w tajemnicy. Publicznie mówili tylko o wyjątkowej więzi i ogromnej sympatii. Stewart w wywiadach nie ukrywała, że ufa Pattinsonowi bardziej niż komukolwiek innemu, a on podkreślał, że przy niej czuje się swobodniej niż nawet w gronie najbliższych kumpli. „Nikomu nie mówię o swoim życiu tyle, co Robertowi”, opowiadała aktorka. Choć oboje starali się chronić prywatność, zainteresowanie ich związkiem tylko rosło. Kristen Stewart wielokrotnie podkreślała, że ogromna uwaga mediów była dla niej trudna. Popularność ich relacji osiągnęła poziom, jakiego nie spodziewali się nawet hollywoodzcy producenci. Ich relacja była obserwowana przez paparazzich niemal bez przerwy. Każde zdjęcie, każdy gest i każde wspólne wyjście trafiały na pierwsze strony portali plotkarskich i magazynów. Czytaj też: Zendaya i Robert Pattinson zachwycają na premierach „The Drama”, ale to jej stylizacje kradną całe show. Chemia między Kristen Stewart i Robertem Pattinsonem była tak wyczuwalna, że fani widzieli ją nawet podczas oficjalnych gal. Kultowym momentem okazała się ceremonia TV Music Awards w 2009 roku, gdy aktorzy odbierali nagrodę za najlepszy filmowy pocałunek. Wtedy na scenie niemal doszło do prawdziwego pocałunku, a publiczność oszalała z emocji. To jednak nie był jednorazowy wybryk. Romans gwiazd „Zmierzchu” stał się światową obsesją Kristen Stewart i Robert Pattinson byli czymś więcej niż zwykłą celebrycką parą. Dla milionów fanów stanowili spełnienie marzeń o miłości idealnej. Sukces filmowej sagi sprawił, że granica między fikcją a rzeczywistością praktycznie się zatarła. W czasie promocji „Księżyca w nowiu” relacja Stewart i Pattinsona weszła na zupełnie nowy poziom. Podczas pobytu w Paryżu aktor zdecydował się przedstawić ukochaną swoim rodzicom. Spotkanie miało zostać utrzymane w ścisłej tajemnicy. Plan niemal się udał, jednak mama Pattinsona zdążyła wspomnieć o dziewczynie syna swojej siostrze, a ta przekazała sensacyjne informacje jednemu z brytyjskich tabloidów. Plotki o romansie wybuchły ze zdwojoną siłą. Wtedy już nikt nie miał wątpliwości – tych dwoje łączy coś więcej niż przyjaźń. Wkrótce okazało się, że dla producentów „Zmierzchu” romans okazał się prawdziwym marketingowym złotem. Fani z zapartym tchem śledzili każdy ich gest, spojrzenie i wspólne pojawienie się na czerwonym dywanie, a zainteresowanie prywatnym życiem aktorów tylko napędzało popularność całej sagi. Dzięki temu granica między fikcją a rzeczywistością zaczęła się zacierać, a historia Belli i Edwarda żyła nie tylko w kinie, ale również na pierwszych stronach tabloidów. „Ludzie bardzo chcieli, byśmy ja i Robert Pattinson byli razem. Nasz związek stał się produktem. To nie było normalne życie. Dla mnie to było obrzydliwe”, mówiła aktorka w mediach. Czytaj też: Długo ukrywali związek, doczekali się dziecka. Robert Pattinson i Suki Waterhouse bardzo chronią swoją prywatność Z czasem wokół romansu zaczęły jednak pojawiać się coraz bardziej kontrowersyjne teorie. Część fanów i komentatorów podejrzewała, że za całą historią stoją przede wszystkim ogromne pieniądze i promocja sagi „Zmierzch”. Pojawiły się nawet plotki, że związek aktorów był elementem marketingowej strategii wpisanej w kontrakt. Według tych spekulacji uczucie miało jedynie podtrzymywać zainteresowanie filmem i napędzać popularność kolejnych części serii. Zdjęcia Kristen Stewart z reżyserem wywołały gigantyczny skandal Prawdziwy dramat rozpoczął się w chwili, gdy w 2012 roku media opublikowały zdjęcia Kristen Stewart z Rupertem Sandersem, reżyserem filmu „Królewna Śnieżka i Łowca”. Fotografie błyskawicznie obiegły internet i wywołały ogromne poruszenie. Wieść o zdradzie Kristen Stewart była ogromnym szokiem nie tylko dla Roberta Pattinsona, ale także dla milionów fanów, którzy przez lata wierzyli, że ich miłość przetrwa wszystko. Relacja uchodząca za jedną z najbardziej kultowych w Hollywood nagle rozsypała się na oczach całego świata. Sytuację dodatkowo pogarszał fakt, że Pattinson o całym skandalu dowiedział się z mediów. Dziennikarze „US Weekly” mieli zadzwonić do aktora z prośbą o komentarz do sensacyjnych doniesień, zanim jeszcze zdążył poznać prawdę od samej Kristen. Dla gwiazdora „Zmierzchu” był to potężny cios i publiczne upokorzenie, o którym błyskawicznie rozpisywały się tabloidy na całym świecie. Kristen Stewart zdecydowała się wtedy na niezwykle rzadki krok. Aktorka opublikowała publiczne oświadczenie, w którym przeprosiła Roberta Pattinsona. Podkreśliła, że zraniła najważniejszą osobę w swoim życiu. „Jest mi niezmiernie przykro z powodu bólu i kłopotów, jakie wyrządziłam bliskim mi osobom i wszystkim, których w jakiś sposób to dotyczy . Ta chwilowa nieostrożność zagroziła najważniejszej rzeczy w moim życiu i osobie, którą kocham i szanuję najbardziej na świecie - Robowi. Kocham go, kocham go, tak strasznie przepraszam...”, pisała. Media przez wiele tygodni rozpisywały się o kryzysie w związku gwiazd „Zmierzchu”. Każde pojawienie się aktorów było szeroko komentowane, a świat próbował dowiedzieć się, czy para ma jeszcze szansę na odbudowanie relacji. Rozstanie Kristen Stewart i Roberta Pattinsona zakończyło pewną epokę Choć przez pewien czas pojawiały się doniesienia o próbach ratowania związku, relacja Kristen Stewart i Roberta Pattinsona ostatecznie nie przetrwała. Po niespełna czterech latach para zakończyła swój związek. Dla wielu fanów był to koniec pewnej epoki. Historia, która zaczęła się niczym hollywoodzka bajka, zakończyła się publicznym dramatem i medialnym skandalem. W jednym z wywiadów Stewart wracała do bolesnych wydarzeń. „Robert był moją pierwszą prawdziwą miłością. Gdyby mi się oświadczył, z pewnością bym przyjęła oświadczyny. Nie jestem tradycjonalistką, ale zawsze mam nadzieję, że każdy związek, w który wchodzę, skończy się ślubem”, opowiadała w The Howard Stern Show. Czytaj też: Zdjęcia ślubne Kristen Stewart i jej żony obiegły sieć. Ten jeden szczegół z ceremonii zaskoczył wszystkich Jak dziś wygląda życie Kristen Stewart i Roberta Pattinsona Po zakończeniu związku oboje ułożyli sobie życie na nowo. Robert Pattinson jest dziś związany z wokalistką i aktorką Suki Waterhouse. Narzeczeni w 2024 roku doczekali się dziecka i unikają nadmiernego zainteresowania mediów. Kristen Stewart zaczęła spotykać się z kobietami i coraz otwarciej mówiła o swojej orientacji. Niedawno wzięła ślub z amerykańską scenarzystką i producentką Dylan Meyer. Choć od zakończenia związku Kristen Stewart i Roberta Pattinsona minęła minęło ponad 10 lat, historia ich miłości wciąż elektryzuje fanów na całym świecie. Dla wielu osób pozostają jedną z najbardziej kultowych par Hollywood, a wspomnienie romansu gwiazd „Zmierzchu” nadal budzi ogromne emocje.
Fotografował Dymną, Zachwatowicz i Polańskiego. Teraz sam został bohaterem dokumentu. Dziś ma 97 lat i nie przestaje robić zdjęć
Wojciech Plewiński przez dekady fotografował najważniejszych artystów, aktorów i twórców polskiej kultury. Dziś, mając 97 lat, sam staje przed obiektywem w niezwykle osobistym dokumencie „Proszę nie siadać”. To opowieść o człowieku, który nigdy nie przestał obserwować świata — i siebie samego.
Trudno mówić o historii polskiej fotografii bez nazwiska Wojciecha Plewińskiego. Autor ponad 500 okładek „Przekroju”, dokumentalista życia artystycznego Krakowa, fotograf największych spektakli teatralnych i portrecista ludzi kultury przez lata pozostawał dyskretnie w cieniu swoich zdjęć. Film „Proszę nie siadać” po raz pierwszy pokazuje go jednak nie jako legendę, ale człowieka: dowcipnego, czułego, momentami bezbronnego wobec czasu. Wojciech Plewiński i film „Proszę nie siadać” — intymny portret człowieka, który całe życie patrzył przez obiektyw Dokument Piotra Małeckiego i Katarzyny Sagatowskiej nie jest klasyczną biografią. Kamera towarzyszy Wojciechowi Plewińskiemu podczas podróży do miejsc ważnych dla jego pamięci: krakowskich Plant, Kalatówek, teatru czy domu w Rożnowie. W tych przestrzeniach fotograf wraca do dawnych emocji, ludzi i obrazów, które zapisał na swoich fotografiach. To właśnie wtedy odsłania swoją najbardziej prywatną stronę. W jednej ze scen mówi z charakterystycznym spokojem: „Ileż ja nie zrobiłem zdjęć. A mogłem. Ciągle mnie to prześladuje: «Dlaczego nie miałeś wtedy aparatu albo pomysłu?»”. Twórcy filmu pokazują artystę bez pomnikowego dystansu. Plewiński żartuje, obserwuje przechodniów, zachwyca się młodością i cielesnością ludzi. Jednocześnie coraz mocniej odczuwa ograniczenia własnego ciała. Codziennie ćwiczy, spaceruje, porządkuje archiwum i nadal fotografuje — dziś najczęściej telefonem. Jak Wojciech Plewiński został fotografem? Architektura była tylko początkiem Wojciech Plewiński urodził się 31 sierpnia 1928 roku w Warszawie, ale niemal całe dorosłe życie związał z Krakowem. Z wykształcenia jest architektem — ukończył Politechnikę Krakowską, studiował również rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych. Fotografia pojawiła się początkowo przypadkiem. Jak wspominał, przełomem okazał się spływ kajakowy, podczas którego pożyczył aparat Leica i zrobił pierwsze zdjęcia. Wysłał je później na konkurs fotograficzny i zdobył wszystkie nagrody. „Zobaczyłem, że to ma sens” — mówił po latach. Ta intuicja bardzo szybko przerodziła się w zawodową drogę. W połowie lat 50. Plewiński zrezygnował z pracy architekta i całkowicie poświęcił się fotografii. Był to moment, który na zawsze zmienił historię polskiej kultury wizualnej. „Przekrój”, kultowe okładki i słynne „kociaki” W 1957 roku Wojciech Plewiński rozpoczął współpracę z „Przekrojem”. Trafił tam dzięki Barbarze Hoff i przez kolejne dekady stał się jednym z najważniejszych autorów pisma. To właśnie jego zdjęcia pojawiały się na setkach okładek magazynu. Największą popularność przyniosły mu fotografie młodych kobiet nazywanych w redakcji „kociakami”. Były symbolem nowoczesności i powiewu zachodniego stylu życia w szarej rzeczywistości PRL-u. Plewiński sam wyszukiwał modelki, stylizował je i wykonywał makijaże. Wspominał po latach: „Nie powiem, żeby to była przykra robota”. Choć dziś język tamtych czasów brzmi inaczej niż pół wieku temu, fotografie Plewińskiego do dziś pozostają jednym z najbardziej charakterystycznych zapisów estetyki lat 60. i 70. Zobacz też: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać Wojciech Plewiński i teatr — fotografie, które stały się historią polskiej sceny Dla wielu krytyków właśnie teatr okazał się najważniejszym rozdziałem twórczości fotografa. Wojciech Plewiński dokumentował ponad 800 spektakli i współpracował z najwybitniejszymi reżyserami swojej epoki: Andrzejem Wajdą, Konradem Swinarskim, Jerzym Jarockim, Krystianem Lupą czy Jerzym Grzegorzewskim. Najsilniej związany był ze Starym Teatrem w Krakowie. Fotografował nie tylko sam spektakl, ale także emocje między aktorami, atmosferę prób i energię rodzącego się przedstawienia. Tadeusz Sobolewski pisał o jego pracach: „Na tych zdjęciach teatr jest jak życie, a życie jest rodzajem teatru”. Zdjęcia Plewińskiego dawno przestały być jedynie dokumentacją. Dziś są osobnym artystycznym językiem opowiadania o polskim teatrze XX wieku. Kraków artystów, Piwnica pod Baranami i wielkie nazwiska w obiektywie Plewiński przez dekady fotografował środowisko artystyczne Krakowa. Dzięki jego zdjęciom zachowały się twarze i emocje ludzi, którzy współtworzyli historię polskiej kultury. Przed jego obiektywem stawali między innymi Wisława Szymborska, Stanisław Lem, Krzysztof Komeda, Roman Polański, Anna Dymna czy Tadeusz Kantor. Fotograf dokumentował również życie Piwnicy pod Baranami i legendarne spotkania artystycznej bohemy. W filmie „Proszę nie siadać” wraca wspomnienie słynnej imprezy na Kalatówkach, gdzie — jak opowiadają bohaterowie — Roman Polański tańczył na stołach. To właśnie takie historie pokazują, że Plewiński nie był wyłącznie obserwatorem. Był częścią tego świata. Prywatne rozliczenia Wojciecha Plewińskiego. „Ojcostwo gdzieś mi uciekło” Najbardziej poruszające momenty dokumentu dotyczą jednak nie kariery, lecz życia prywatnego fotografa. Plewiński bardzo szczerze opowiada o przemijaniu, starości i relacjach rodzinnych. Przyznaje, że przez lata był całkowicie pochłonięty pracą i fotografowaniem. Biegał po mieście z aparatem, dokumentował spektakle, wydarzenia i ludzi. Z czasem pojawiła się refleksja, że część życia rodzinnego mogła mu po prostu umknąć. Film pokazuje także jego relację z żoną Anną oraz synem Maćkiem. Nie ma tu wielkich deklaracji ani patosu — jest za to czułość, codzienność i świadomość upływającego czasu. Zobacz też: Tadeusz Woźniak: przed pięćdziesiątką znalazł miłość życia, w tym samym roku został ojcem i dziadkiem Wojciech Plewiński dziś. Fotograf, który nadal szuka kadru Mimo wieku Wojciech Plewiński wciąż pozostaje aktywny. Nadal robi zdjęcia, porządkuje archiwa i wydaje albumy. Spotkania autorskie przyciągają tłumy, a młodsze pokolenia odkrywają jego fotografie na nowo. Jednym z najbardziej osobistych projektów fotografa jest cykl autoportretów wykonywanych co roku w dniu urodzin. Od ponad pół wieku Plewiński fotografuje swoje nagie ciało, zapisując kolejne etapy starzenia. To gest niezwykle odważny, ale też konsekwentny wobec całej jego twórczości. Bo Wojciech Plewiński zawsze patrzył na człowieka bez fałszu — z ciekawością, uważnością i czułością. Czytaj też: Przyjaciel wyprawił im wesele w pociągu... Oto tajemnice relacji Edyty Wojtczak i Stanisława Mikulskiego Źródła: vogue.pl, culture.pl, magazynpismo.pl
Polak otworzył Eurowizję i skradł show. Widzowie dopiero później odkryli, że jest synem legendarnej piosenkarki
Otwarcie tegorocznej Eurowizji przyniosło widzom wyjątkowo emocjonalny moment. W centrum widowiska znalazł się Roman Frankl, polski aktor i muzyk, a prywatnie syn legendarnej Marii Koterbskiej. Jego występ w Wiedniu przeszedł do historii konkursu jako jeden z najbardziej nostalgicznych i symbolicznych momentów wieczoru.
Eurowizja od lat dostarcza widzom emocji, o których później mówi cała Europa. Jednak tym razem jeszcze przed pierwszym konkursem wydarzyło się coś, co szczególnie poruszyło polskich fanów. W otwarciu pierwszego półfinału pojawił się Roman Frankl. Artysta związany dziś głównie z Austrią, którego historia okazuje się znacznie bardziej niezwykła, niż mogło się wydawać. Mało kto od razu skojarzył, że to właśnie syn legendarnej Marii Koterbskiej otworzył jedno z najważniejszych muzycznych widowisk świata. Roman Frankl zaskoczył widzów podczas otwarcia Eurowizji Organizatorzy tegorocznej Eurowizji postawili na nostalgiczny i bardzo filmowy początek. W specjalnie przygotowanym materiale widzowie poznali Antoniego, bohatera, którego życie przez dekady splatało się z historią konkursu. Kamera prowadziła go od dzieciństwa, gdy z zachwytem oglądał pierwsze czarno-białe transmisje, aż po dojrzałość pełną wspomnień, muzyki i emocji. W starszą wersję Antoniego wcielił się właśnie Roman Frankl. Pokazano go jako mężczyznę, który przez lata wspólnie z ukochanym partnerem śledził kolejne edycje Eurowizji. Z czasem historia nabierała coraz bardziej melancholijnego tonu — po stracie bliskiej osoby bohater pozostawał sam, a jedynym towarzyszem wspomnień stawała się muzyka. Kulminacyjnym momentem był obraz Frankla siadającego do fortepianu. I właśnie wtedy wydarzyło się coś wyjątkowego. Po zakończeniu filmu kamery przeniosły się na scenę wiedeńskiej areny, gdzie Roman Frankl naprawdę usiadł przy fortepianie i na żywo rozpoczął pierwszy półfinał Eurowizji. Chwilę później dołączyli do niego wokaliści, tancerze i gwiazdy poprzednich edycji konkursu. Całość wyglądała jak perfekcyjnie wyreżyserowany spektakl pełen wzruszeń i symbolicznych odniesień do historii Eurowizji. W polskiej transmisji niewiele jednak powiedziano o samym Franklu. Tymczasem jego nazwisko dla starszego pokolenia fanów polskiej muzyki ma ogromne znaczenie. Roman Frankl jest bowiem synem Marii Koterbskiej, jednej z największych ikon polskiej sceny rozrywkowej, niezapomnianej wykonawczyni takich przebojów jak „Karuzela”, „Parasolki” czy „Augustowskie noce”. CZYTAJ TEŻ: Od przyjaźni do miłości aż po grób. Jerzy i Georgeta Trela kochali się i wspierali przez pół wieku. Byli nierozłączni View oEmbed on the source website Kim jest Roman Frankl? Syn Marii Koterbskiej od lat mieszka w Austrii Roman Frankl urodził się 18 marca 1954 roku. Dorastał w cieniu wielkiej popularności swojej mamy, choć, jak sam wielokrotnie podkreślał, dzieciństwo wcale nie przypominało życia w blasku fleszy. Maria Koterbska niemal bez przerwy koncertowała, podróżowała po Polsce i świecie, a syn bardzo przeżywał jej nieobecności. "Był czas, gdy mama była cały czas w trasie. Bywało tak, że w ciągu roku spędzała w domu 28 dni. Po przyjeździe z dawnego Związku Radzieckiego miała po tygodniu kolejny wyjazd na trzy miesiące do Stanów Zjednoczonych. Pamiętam, że nie chciałem mamy puścić i położyłem się na progu drzwi. Bardzo mi jej brakowało", wyznał. Artystyczną drogę wybrał również on sam, choć początkowo muzyczna edukacja była dla niego prawdziwą męką. Dopiero pod koniec szkoły muzycznej odkrył w sobie autentyczną pasję do fortepianu i potrafił ćwiczyć nawet po osiem godzin dziennie. Później ukończył krakowską PWST i rozpoczął karierę aktorską. "Nie znosiłem szkoły. I to bardzo. Kojarzyła mi się z wszystkim, co złe. Musiałem wcześnie rano wstawać. W zasadzie na dwa lata przed jej ukończeniem, dość nieoczekiwanie, pokochałem grę. Potrafiłem osiem godzin dziennie grać na fortepianie", opowiadał. Widzowie mogli oglądać go m.in. w filmach „Wściekły”, „Urodziny młodego warszawiaka” czy „Lata dwudzieste… lata trzydzieste…”. Popularność przyniósł mu także przebój „Mężczyzna na niepogodę”. Mimo sukcesów długo zmagał się jednak z łatką „syna Marii Koterbskiej”. Właśnie dlatego w wieku 30 lat zdecydował się wyjechać do Wiednia. Chciał zacząć wszystko od nowa i udowodnić, że potrafi zbudować własną karierę niezależnie od sławnego nazwiska. W Austrii występował w teatrach i kabaretach, pisał scenariusze i przez lata stał się rozpoznawalną postacią tamtejszej sceny artystycznej. Choć dziś rzadko pojawia się w mediach, nadal utrzymuje kontakt z polskim światem show-biznesu. W ostatnich latach można było oglądać go m.in. w serialach „Klan” oraz reaktywowanych „Usta usta”. Prywatnie stroni od rozgłosu. Wiadomo jedynie, że ma żonę i dwoje dzieci. Tym bardziej symboliczny wydaje się jego występ podczas Eurowizji. Syn jednej z największych legend polskiej piosenki po latach otworzył największe muzyczne widowisko Europy. I choć wielu widzów początkowo nawet go nie rozpoznało, jego obecność na scenie okazała się jednym z najbardziej wzruszających momentów tegorocznego konkursu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet
Niespodziewanie odsłonił nieznane kulisy życia rockmana lat 90. Robert Gawliński wprost rozlicza się z przeszłością: "Udało mi się nie uzależnić"
Robert Gawliński wrócił wspomnieniami do najbardziej burzliwego okresu w swojej karierze. Lider Wilków opowiedział o gigantycznej popularności zespołu, niebezpiecznych sytuacjach z fankami i używkach, które były częścią rock’n’rollowego życia lat 90. Muzyk wyznał też, że prawdziwy przełom przyszedł po narodzinach synów.
Był ikoną polskiego rocka, idolem nastolatek i symbolem szalonych lat 90. Robert Gawliński dziś z dystansem wraca do czasów, gdy Wilki przeżywały największą popularność, a koncerty zespołu przypominały sceny z filmów o światowych gwiazdach rocka. W szczerym wywiadzie wokalista opowiedział o rock’n’rollowym życiu w latach 90,. używkach, gigantycznej sławie i przełomie, który sprawił, że całkowicie zmienił swoje życie. Wilki podbiły Polskę. „Wszyscy mnie kochali” Początek lat 90. należał do Wilków. Zespół praktycznie z dnia na dzień stał się jednym z największych fenomenów polskiej sceny muzycznej. Debiutancki album sprzedał się w oficjalnym obiegu w nakładzie pół miliona egzemplarzy, a popularność grupy rosła z każdym miesiącem. Robert Gawliński przyznał, że nie był przygotowany na skalę sukcesu, który nagle spadł na niego i cały zespół. „Niemalże z dnia na dzień stałem się Hermesem — urosły mi skrzydełka przy adidasach i zamiast chodzić, fruwałem nad ziemią. Wszyscy mnie kochali”, wspominał w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Początkowo na koncerty Wilków przychodziła publiczność związana z jarocińską sceną alternatywną. Wszystko zmieniło się w chwili, gdy „Son of the Blue Sky” trafił do radia i telewizji. Wtedy rozpoczęło się prawdziwe szaleństwo. Zespół grał nawet po dwa koncerty dziennie dla kilku tysięcy fanek. Kolejne tłumy czekały pod halami, bo nie udało im się zdobyć biletów. Dla Gawlińskiego był to moment równie ekscytujący, co przytłaczający. Czytaj też: Tak wyglądają synowie Moniki i Roberta Gawlińskich! Co dziś robią Emanuel i Beniamin? Fanki Wilków doprowadziły do niebezpiecznych scen Popularność Wilków bardzo szybko wymknęła się spod kontroli. Robert Gawliński wspomina dziś sytuacje, które momentami były wręcz niebezpieczne. Jedna z najbardziej pamiętnych wydarzyła się w Bielsku-Białej. Zespół pojawił się tam w sklepie sponsora trasy koncertowej. Początkowo spotkania przebiegały spokojnie, ale gdy fanki dowiedziały się, gdzie mogą spotkać muzyków, pod sklepami zaczęły pojawiać się tłumy. Po podpisywaniu autografów muzycy wsiedli do samochodu, by pojechać na próbę przed koncertem. Wtedy wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał. „Fanki tak napierały na nasze auto, że przewróciły je z nami w środku. To był jakaś totalna jazda po bandzie!”, opowiadał lider Wilków. Jeszcze groźniej było podczas jednego z koncertów, gdy Gawliński zdecydował się wskoczyć w tłum. Dziewczyny stojące pod sceną nie utrzymały jego ciężaru. Wokalista upadł na ziemię i został przygnieciony przez fanów. Jak przyznał, po kilku sekundach nie był w stanie ruszyć ręką ani nogą. Bał się, że się udusi. „Chciałem wstać i wyjść z tego tłumu, ale nie byłem w stanie. Te wszystkie nastolatki zaczęły się na mnie rzucać i skakać po mnie. Po 10 sekundach czułem się, jakbym zastygł w betonie. Nie mogłem ruszyć ani ręką, ani nogą. Towarzyszył mi potworny ból. Nasz perkusista zobaczył, co się dzieje i przerwał koncert. Ja wtedy resztą sił wykrzyczałem: "Kochani, k***a, zabijecie mnie!". I po chwili ludzie zaczęli ze mnie schodzić. Wszyscy byli przerażeni. Ja wstałem, otrzepałem się i wróciłem na scenę, żeby dokończyć koncert. […] Po tym incydencie przestałem skakać w publiczność”, relacjonował na łamach Plejady. Robert Gawliński o używkach: prowadził bardzo rock’n’rollowe życie Za sukcesem Wilków kryło się jednak także życie pełne skrajności. Robert Gawliński nie ukrywa, że lata 90. były okresem intensywnych imprez i eksperymentowania z używkami. „To były lata 90. Wszyscy wtedy chlali i ćpali. Wciągało się biały proszek do nosa i balowało przez dwie lub trzy noce, a potem odsypiało się przez dwa dni. Przynajmniej ja tak robiłem. Moich kolegów, którzy nie robili sobie przerw, nie ma już wśród nas. W ten sposób moje życie wyglądało przez jakieś trzy lata od debiutu Wilków”, przyznał bez ogródek Michałowi Misiorkowi. Czytaj też: Hit Wilków nucisz od lat, refren znasz na pamięć, ale nie jego historię! Robert Gawliński odsłania sekret przeboju Choć zdarzało mu się wychodzić na scenę pod wpływem substancji, podkreślał, że nigdy nie pozwalał sobie na utratę kontroli podczas koncertów. Jak podkreślił, po pewnym czasie sam zdecydował o zakończeniu tego etapu życia. „Był czas, gdy potrzebowałem butelki whisky dziennie, żeby normalnie funkcjonować. Wypijałem ją, a mimo tego czułem się trzeźwy. Dziś praktycznie w ogóle nie sięgam po mocne alko*ole. Jakieś 15 lat temu przerzuciłem się na wino. Zdarza mi się wypić drink lub dwa, ale rzadko. Ani ko*aina, ani mocniejsze rzeczy nigdy specjalnie mnie nie kręciły. Bardziej grzybki psy*ocybki. Ale one rujnują wątrobę, więc z nich zrezygnowałem”, wyznał Michałowi Misiorkowi. Przełomowym momentem dla Roberta Gawlińskiego okazało się ojcostwo. Lider Wilków przyznał, że właśnie narodziny synów sprawiły, iż postanowił całkowicie przewartościować swoje życie. Muzyk podjął decyzję o odejściu od używek i zmianie codziennych nawyków. Wtedy pojawił się sport oraz spokojniejsze życie rodzinne. To właśnie wtedy zaczął też coraz inaczej patrzeć na swoją karierę i przyszłość zespołu. „Szczęśliwie udało mi się nie uzależnić. Myślę, że duża w tym zasługa moich synów. Chwilę po tym, jak przyszli na świat, postanowiłem zatrzymać się i zmienić swoje życie. Zamiast sięgać po używki, zacząłem jeździć na rowerze. Okazało się, że jestem w stanie funkcjonować bez tych wszystkich substancji. Zbiegło się to też w czasie z rozstaniem z Wilkami”, relacjonował w rozmowie z Plejadą. Czytaj też: Ten hit lat 90. kryje niezwykłą historię. Tytuł dla wielu osób do dziś nie jest zrozumiały
Od uchodźczyni do najpotężniejszej kobiety świata. Poznaj biografię ikony, która z broszek uczyniła narzędzie władzy
Madeleine Albright była jedną z najbardziej fascynujących kobiet światowej polityki. Inteligentna, błyskotliwa i bezkompromisowa, przeszła drogę od wojennej uchodźczyni do pierwszej kobiety na stanowisku sekretarza stanu USA. Miliony ludzi pokochały ją jednak nie tylko za polityczną siłę, ale również za charakterystyczne broszki, które zamieniła w subtelny język dyplomacji. Dziś, w 89. rocznicę jej urodzin, świat znów przypomina sobie kobietę, która udowodniła, że nawet najmniejszy detal może mieć ogromne polityczne znaczenie.
Mało kto wie, że za eleganckim wizerunkiem i ostrym politycznym instynktem kryła się historia pełna strat, emigracji i trudnych odkryć rodzinnych. Madeleine Albright przez całe życie udowadniała, że polityka nie musi być chłodna i pozbawiona emocji. Potrafiła negocjować z najpotężniejszymi przywódcami świata, a jednocześnie mówić o empatii, wdzięczności i sile kobiet z niezwykłą szczerością. Od wojennej ucieczki z Pragi do amerykańskiego snu Madeleine Albright urodziła się 15 maja 1937 roku w Pradze jako Marie Jana Korbelová. Jej ojciec Josef Korbel był dyplomatą i intelektualistą, który od najmłodszych lat zaszczepiał córce zainteresowanie polityką oraz sprawami międzynarodowymi. Dzieciństwo przyszłej sekretarz stanu przypadło jednak na jeden z najbardziej dramatycznych okresów w historii Europy. Rodzina musiała uciekać najpierw przed nazistami, a później przed komunistycznym reżimem. Ostatecznie Korbelowie znaleźli schronienie w Stanach Zjednoczonych. Dla młodej Madeleine emigracja oznaczała konieczność budowania życia od nowa — w nowym języku, nowej kulturze i zupełnie innym świecie. To właśnie doświadczenie utraty domu oraz obserwowanie politycznych konfliktów sprawiły, że Albright przez całe życie była niezwykle wyczulona na kwestie wolności i demokracji. Po latach mówiła, że polityka nigdy nie była dla niej abstrakcją, bo sama doświadczyła konsekwencji wojny i autorytaryzmu. Szokujące odkrycie o własnej rodzinie Przez większość życia Madeleine Albright była przekonana, że pochodzi z katolickiej rodziny. Dopiero pod koniec lat 90., już jako sekretarz stanu USA, dowiedziała się, że jej rodzina miała żydowskie korzenie. Informacja była dla niej ogromnym wstrząsem. Okazało się, że troje jej dziadków zginęło w obozach koncentracyjnych podczas II wojny światowej. Rodzice nigdy wcześniej nie powiedzieli jej prawdy, prawdopodobnie chcąc chronić dzieci przed wojenną traumą. To odkrycie jeszcze bardziej uwrażliwiło ją na kwestie prześladowań i praw człowieka. Madeleine Albright zaczęła publicznie mówić o znaczeniu pamięci historycznej oraz odpowiedzialności polityków za ochronę demokracji. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz odszedł w wieku 80 lat. Tak zapisał się w historii polskiego kina i polityki Ambitna studentka, która nie chciała być „przeciętna” Madeleine Albright ukończyła prestiżowy Wellesley College, a później zdobyła doktorat na Columbia University. W świecie zdominowanym przez mężczyzn szybko zrozumiała jednak, że kobiety muszą pracować znacznie ciężej, by zostać potraktowane poważnie. W jednym z najbardziej znanych wywiadów powiedziała: „Na świecie wydaje się być wystarczająco dużo miejsca dla przeciętnych mężczyzn, ale nie dla przeciętnych kobiet. Musimy pracować naprawdę bardzo ciężko”. Te słowa stały się symbolem jej podejścia do życia i kariery. Albright wielokrotnie podkreślała także, jak ważne jest wzajemne wspieranie się kobiet. „Kiedy już wspięłaś się po drabinie sukcesu, nie odsuwaj jej od budynku — jesteś silniejsza, jeśli obok pojawiają się kolejne kobiety”. Choć była niezwykle ambitna, nigdy nie próbowała udawać chłodnej politycznej maszyny. Wręcz przeciwnie — jej siłą była autentyczność, inteligencja i umiejętność budowania relacji. Miłość, rodzina i życie poza polityką W 1959 roku poślubiła Josepha Albrighta, dziennikarza pochodzącego z wpływowej rodziny wydawniczej. Para doczekała się trzech córek. Madeleine wielokrotnie podkreślała, że macierzyństwo było jednym z najważniejszych doświadczeń jej życia. Choć małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1982 roku, Albright pozostała bardzo związana z rodziną. Szczególną czułością darzyła dzieci i wnuki. Jedną z jej ulubionych broszek było ręcznie wykonane serce podarowane przez córkę. W rozmowie dla „Smithsonian Magazine” opowiadała z charakterystycznym humorem: „Ludzie pytali mnie, skąd mam tę broszkę. Odpowiadałam, że zrobiła ją moja córka. W końcu córka powiedziała: ‘Mamo, musisz dodawać, że zrobiłam ją, kiedy miałam pięć lat’”. Madeleine Albright została pierwszą kobietą sekretarzem stanu USA W 1997 roku Bill Clinton mianował Madeleine Albright sekretarzem stanu Stanów Zjednoczonych. Tym samym przeszła do historii jako pierwsza kobieta na tym stanowisku. Dla milionów kobiet był to symboliczny moment. Albright pokazała, że kobieta może nie tylko uczestniczyć w wielkiej polityce, ale również realnie wpływać na światowe decyzje. Jej kadencja przypadła na wyjątkowo trudny czas międzynarodowy. Angażowała się w działania NATO na Bałkanach, wspierała rozszerzenie Sojuszu Północnoatlantyckiego i wielokrotnie podkreślała znaczenie praw człowieka. Była znana z ogromnej stanowczości, ale jednocześnie wierzyła, że dyplomacja zaczyna się od zrozumienia drugiego człowieka. „Najważniejszą rzeczą, jakiej nauczyłam się jako dyplomatka, jest to, że po drugiej stronie stołu zawsze siedzi człowiek”. To właśnie połączenie siły i empatii sprawiało, że nawet polityczni przeciwnicy darzyli ją szacunkiem. Broszki Madeleine Albright stały się legendą światowej dyplomacji Najbardziej charakterystycznym elementem wizerunku Madeleine Albright były jej broszki i pinsy. Początkowo miały być jedynie dodatkiem do eleganckich stylizacji, ale szybko zamieniły się w subtelny język politycznych komunikatów. Wszystko zaczęło się po tym, jak irackie media kontrolowane przez Saddama Husajna nazwały ją „niezrównanym serpentem”. Albright odpowiedziała w nietypowy sposób — na kolejne spotkanie z przedstawicielami Iraku założyła broszkę w kształcie węża. „Pomyślałam wtedy: to całkiem zabawne” — wspominała po latach. „Byłam jedyną kobietą w Radzie Bezpieczeństwa ONZ i uznałam, że biżuteria może być dodatkowym sposobem wyrażania tego, co mówię”. Od tamtej pory polityczka zaczęła świadomie wykorzystywać broszki jako element dyplomacji. Na dobre spotkania wybierała motyle i kwiaty, podczas trudnych negocjacji pojawiały się owady, drapieżniki albo ostre symbole. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczy rozmów rozbrojeniowych z Rosją. Rosyjski minister spraw zagranicznych zauważył wtedy przypinkę przypominającą rakietę i zapytał: „Czy to jeden z waszych pocisków przechwytujących?” Albright odpowiedziała błyskawicznie: „Tak. Jak pan widzi, umiemy robić je bardzo małe. Lepiej więc przygotować się do negocjacji”. Jeszcze większe emocje wywołała jednak broszka z trzema mądrymi małpami — symbolem „nic nie widzę, nic nie słyszę, nic nie mówię”. Madeleine Albright założyła ją na spotkanie z młodym Władimirem Putinem jako cichy protest przeciwko brutalnej polityce Rosji w Czeczenii. Putin natychmiast zauważył znaczenie przypinki i miał powiedzieć Billowi Clintonowi, że Albright celowo go prowokuje. Sama sekretarz stanu skomentowała to później z charakterystycznym dystansem: „Wiedziałam wtedy, że moja biżuteria działa”. To właśnie takie momenty sprawiły, że broszki Albright przestały być modowym dodatkiem, a stały się częścią politycznego teatru, który obserwował cały świat. Czytaj również: Byli przyjaciółmi przez 65 lat. Wojciech Mann żegna Andrzeja Olechowskiego. Poruszające sceny na Wilanowie „Read My Pins” — biżuteria, która mówiła więcej niż przemówienia Fenomen broszek Madeleine Albright stał się tak popularny, że polityczka stworzyła wokół nich własną filozofię komunikacji. W autobiograficznej książce „Read My Pins: Stories from a Diplomat’s Jewel Box” opisała ponad 200 przypinek i historie stojące za każdą z nich. To właśnie tam pojawił się jeden z jej najbardziej kultowych cytatów: „Prezydent George H.W. Bush powiedział kiedyś: »Read my lips«. Ja zaczęłam mówić reporterom i dyplomatom: »Read my pins«”. Od 2024 roku część kolekcji można oglądać w National Museum of American Diplomacy w Waszyngtonie. Wystawa pokazuje, że nawet najmniejszy detal może stać się potężnym narzędziem komunikacji i budowania politycznego przekazu. Co ciekawe, większość broszek Albright nie była luksusową biżuterią. Polityczka uwielbiała pchle targi, małe sklepy i przypadkowe znaleziska. „Niektóre pinsy po prostu do mnie przemawiały i musiałam je kupić” — mówiła. Jedną z najbardziej niezwykłych przypinek była broszka przedstawiająca Statuę Wolności. W jej oczach ukryto miniaturowe zegarki, z których jeden był odwrócony do góry nogami. Albright wykorzystywała ten sprytny detal podczas wyjątkowo długich i nudnych przemówień zagranicznych dygnitarzy. Zamiast ostentacyjnie patrzeć na zegarek, mogła dyskretnie spojrzeć na żakiet i sprawdzić, czy spotkanie dobiega końca. To właśnie podobne historie sprawiły, że kolekcja Madeleine Albright stała się czymś znacznie więcej niż modową ciekawostką. Broszki były jej prywatnym pamiętnikiem, sposobem wyrażania emocji i jednocześnie subtelną formą politycznej gry. Madeleine Albright do końca walczyła o prawa kobiet Albright była jedną z pierwszych kobiet w światowej polityce, które tak otwarcie mówiły o znaczeniu praw kobiet i ich obecności w życiu publicznym. Podkreślała, że prawa kobiet nie są pobocznym tematem polityki, ale fundamentem zdrowego społeczeństwa. „Problemy kobiet to tak naprawdę problemy ludzi. Są absolutnie centralne dla tego, jak traktujemy siebie nawzajem”. Wierzyła również, że sposób traktowania kobiet pokazuje prawdziwą kondycję państwa i poziom demokracji. Szczególnie mocno angażowała się w kwestie edukacji dziewcząt, praw człowieka i wspierania kobiet w polityce. Sama wielokrotnie przyznawała, że długo uczyła się mówić własnym głosem. „Bardzo długo zajęło mi odnalezienie własnego głosu. A teraz, kiedy już go mam, nie zamierzam milczeć”. Ostatnie lata życia Madeleine Albright Po zakończeniu pracy w administracji Madeleine Albright nadal pozostawała niezwykle aktywna. Pisała książki, komentowała wydarzenia międzynarodowe, wykładała na Georgetown University i prowadziła działalność doradczą. Do końca imponowała energią i ciekawością świata. W wywiadach często mówiła o wdzięczności za swoje życie oraz o potrzebie działania. „Każdego ranka budzę się wdzięczna za wszystko, co mnie spotkało”. Zmarła 23 marca 2022 roku w wieku 84 lat po walce z chorobą nowotworową. Dla wielu osób była symbolem odwagi, inteligencji i kobiecej siły, która nie potrzebowała podnoszenia głosu, by zostać usłyszaną. Madeleine Albright udowodniła, że dyplomacja może mieć ludzką twarz. A czasem także broszkę w kształcie węża. SPRAWDŹ TEŻ: Syn Johna Lennona ujawnił poważne problemy zdrowotne. „Proszę, badajcie się” Źródła: diplomacy.state.gov, forbes.com, smithsonianmag.com
Whitney Houston i Michaela Jacksona miał połączyć ognisty romans. Król popu do samego końca miał żałować jednego. „Chciała wyjść za niego, ale jej marzenie legło w gruzach"
Byli ikonami. Królem i królową muzyki pop. Gdy pojawiali się razem, świat wstrzymywał oddech. Dziś po latach wracają zaskakujące kulisy relacji Whitney Houston i Michaela Jacksona. Okazuje się, że ich uczucie mogło być znacznie głębsze, niż ktokolwiek przypuszczał.
Whitney Houston miała być szaleńczo zakochana w Michaelu Jacksonie. Według osób z ich otoczenia marzyła nawet o ślubie z gwiazdorem. Problem w tym, że legendarny artysta nigdy nie zdobył się na odważny krok. „Whitney chciała wyjść za Michaela, ale jej marzenie legło w gruzach, bo był on zbyt nieśmiały, by zrobić ten krok", mówił David Gest w rozmowie z „The Sun”. Michael Jackson i Whitney Houston mieli sekretne spotkania w Neverlandzie Producent i bliski przyjaciel obojga artystów, ujawnił również, że Whitney i Michael darzyli się wyjątkowym uczuciem. „Whitney naprawdę kochała Michaela, a on ją uwielbiał. Powiedział mi, że pewnego razu namiętnie się całowali, a ona powiedziała mi, że była w nim kiedyś bardzo zakochana. Myślę, że Whitney naprawdę chciała wyjść za Michaela, ale on był zbyt nieśmiały, chociaż również miał do niej słabość. Później powiedział mi, że powinien być odważniejszy. Gdyby zostali parą, Whitney na pewno nie miałaby nic wspólnego z narkotykami, ani nie stałaby się samotniczką", wspominał. Gest twierdził również, że Jackson po latach żałował swojej nieśmiałości i przyznawał, że powinien był zawalczyć o ukochaną. „Ona go kochała, a on ją uwielbiał", dodał. Ich relacja miała wykraczać daleko poza zwykłą przyjaźń. Według relacji osób z otoczenia gwiazdora, Houston często odwiedzała Neverland, czyli słynną posiadłość Jacksona. Tam mieli spędzać romantyczne chwile z dala od mediów i fleszy paparazzich. Pojawiały się nawet informacje o namiętnych pocałunkach i sekretnym romansie. Były ochroniarz Michaela Jacksona, Matt Fiddes, twierdził z kolei, że relacja artystów była „tajnym romansem”, o którym wiedziało bardzo niewiele osób. Według niego Whitney miała wręcz „zamieszkać” w Neverlandzie na krótki czas w latach 90. Fiddes utrzymywał również, że Michael nigdy do końca nie pogodził się z utratą Houston. To właśnie ich wspólne doświadczenia, gigantyczna sława, presja i życie pod nieustanną obserwacją, miały zbliżyć ich do siebie. Oboje byli niezwykle wrażliwi i oboje zmagali się z ogromnym ciężarem popularności. Wiele osób do dziś uważa, że mogliby stworzyć najbardziej niezwykłą parę w historii muzyki. Fani od lat wyobrażają sobie, jak wyglądałoby życie Whitney Houston u boku Michaela Jacksona. David Gest był przekonany, że los piosenkarki mógłby potoczyć się zupełnie inaczej. Twierdził nawet, że Houston nie wpadłaby w narkotykowy nałóg, gdyby związała się z Jacksonem. CZYTAJ TEŻ: Jeden występ rozpoczął konflikt, który trwał do końca ich życia. Kulisy rywalizacji Prince'a z Michaelem Jacksonem są bardziej zaskakujące, niż myślisz Whitney Houston marzyła o ślubie z królem popu Ich historia ma również muzyczny wymiar pełen niespełnionych szans. Michael Jackson chciał, aby Whitney zaśpiewała z nim słynny utwór „I Just Can’t Stop Loving You” z albumu „Bad”. Do duetu jednak nie doszło. Wytwórnia Houston obawiała się podobno konfliktu z promocją jej własnego albumu „Whitney”. Lata później pojawiła się kolejna okazja. Tym razem chodziło o przebój Whitney „If I Told You That”. Fani byli przekonani, że duet dwóch największych gwiazd popu stanie się wydarzeniem dekady. Ostatecznie jednak u boku Houston wystąpił George Michael. Jednym z najbardziej wzruszających momentów ich relacji miał być koncert „Michael Jackson: 30th Anniversary Celebration” w 2001 roku w Madison Square Garden. Według Matta Fiddesa to właśnie wtedy Whitney i Michael po raz ostatni mieli się objąć i wyznać sobie miłość szeptem. Sama Whitney Houston po śmierci Jacksona opublikowała niezwykle emocjonalne wspomnienie. Pisała, że Michael był jej przyjacielem, inspiracją i jednym z powodów, dla których zajęła się muzyką. Podkreślała także, że artysta przecierał szlaki afroamerykańskim wykonawcom w MTV i zmienił historię show-biznesu. „Ciężko wyrazić słowami, jak wiele znaczył dla mnie Michael Jackson. Był moim przyjacielem. Był jednym z powodów, dla których zaangażowałem się w działalność muzyczną. Inspirował mnie. Uczył mnie. Śmiał się razem, ze mną. Zrobił wiele, by afroamerykańscy artyści byli grani przez stację MTV. Moje serce jest pełne współczucia dla jego rodziny i dzieci. Mam nadzieję, że znajdą oni pocieszenie w nieprawdopodobnym dorobku pozostawionym przez Michaela", napisała. Dziś ich historia brzmi jak gotowy scenariusz filmowy. Dwoje gigantów muzyki, ogromna miłość, niespełnione marzenia i życie pod presją sławy. Choć nigdy nie stworzyli oficjalnego związku, dla wielu fanów pozostaną najbardziej fascynującą niespełnioną parą świata popu. Źródło: Onet, Fakt, scmp.com. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Michael Jackson nazywał ich ‘drugą rodziną’. Teraz ujawnili, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Aż trudno uwierzyć. Padły nowe oskarżenia