Kim jest żona Lautaro Martíneza? Dla niego zostawiła wszystko i wyjechała do Włoch
Nie planowali wielkiej historii miłosnej. Wystarczyło jedno spotkanie w Buenos Aires, by ich życie całkowicie się zmieniło. Kilka miesięcy później Agustina Gandolfo zostawiła rodzinny dom, studia i pracę, by zamieszkać z Lautaro Martínezem w Mediolanie. Dziś tworzą jedną z najbardziej rozpoznawalnych par argentyńskiego świata sportu, wychowują dwoje dzieci i wspólnie realizują kolejne projekty.
Po sukcesach na boisku Lautaro Martínez regularnie trafia na pierwsze strony sportowych serwisów. Równie dużym zainteresowaniem cieszy się jednak jego życie prywatne. U boku kapitana Interu Mediolan od lat stoi Agustina Gandolfo – influencerka i przedsiębiorczyni, która dla miłości zdecydowała się całkowicie odmienić swoje życie. Ich historia rozpoczęła się od przypadkowego spotkania, a dziś są małżeństwem wychowującym dwoje dzieci i wspólnie realizującym kolejne zawodowe oraz rodzinne plany. Jak poznali się Lautaro Martínez i Agustina Gandolfo? Historia ich związku rozpoczęła się w 2018 roku, tuż przed transferem Lautaro Martíneza do Interu Mediolan. Oboje spotkali się podczas przyjęcia urodzinowego w Buenos Aires. Agustina przyjechała do stolicy z przyjaciółkami i – jak sama później wspominała – nie miała pojęcia, kim jest młody piłkarz. – „To historia, o której prawie nigdy nie opowiadam. Poznaliśmy się w Buenos Aires, tuż przed jego wyjazdem do Włoch. Byłam tam z koleżankami i spotkaliśmy się na urodzinach. Nie wiedziałam, kim jest” – wspominała Agustina Gandolfo. Po wymianie numerów telefonów kontakt zaczęli wymieniać ze sobą wiadomości. Choć dzieliły ich setki kilometrów, oboje mieli poczucie, że rodzi się między nimi coś wyjątkowego. Lautaro już wtedy rzucił zdanie, które z czasem okazało się prorocze. – „Pewnego dnia przyjedziesz tam, dokąd właśnie się wybieram” – powiedział Agustinie. Ona nie potraktowała tych słów poważnie. Sama przyznawała, że była wtedy przekonana, iż nie zdecyduje się na tak radykalną zmianę życia. Zobacz też: Mało kto zna historię żony Dibu Martíneza. Piłkarz zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. To miłość jak z filmu Miłość silniejsza niż odległość. Decyzja, która odmieniła wszystko Po pierwszym spotkaniu Agustina wróciła do Mendozy, gdzie studiowała ekonomię i pracowała w rodzinnej firmie. Niedługo później poleciała jednak do Mediolanu, aby odwiedzić Lautaro. To właśnie wtedy ich relacja nabrała tempa. – „Zaczęliśmy pisać do siebie i wydarzyło się coś bardzo dziwnego. Czułam, jakby był już moim chłopakiem” – opowiadała. Pierwotnie pobyt we Włoszech miał potrwać zaledwie kilka dni. Szybko okazało się jednak, że rozstanie nie będzie takie proste. – „Spędziliśmy razem dziewięć dni. Dzień przed moim wyjazdem powiedział: »Nie wyjeżdżasz«” – wspominała influencerka. Agustina próbowała tłumaczyć, że czekają na nią obowiązki w Argentynie. – „Mam swoje sklepy, studia i pracę” – odpowiedziała. Chodziło o prowadzone przez nią w Mendozie butiki z odzieżą, które rozwijała jeszcze przed przeprowadzką do Włoch. Lautaro nie zamierzał odpuszczać. Zadzwonił nawet do jej rodziców i przekonał ich, aby została we Włoszech jeszcze trochę. Ostatecznie zamiast kilku dni spędziła z nim ponad miesiąc. Porzuciła dotychczasowe życie i przeprowadziła się do Mediolanu Po powrocie do Argentyny Agustina wyjechała jeszcze na wakacje do Cancún. Nawet wtedy Lautaro nie potrafił pogodzić się z kolejną rozłąką. – „Nie wracaj do Mendozy. Przyleć prosto tutaj. Nie wytrzymam dłużej” – usłyszała od ukochanego. To właśnie wtedy podjęła jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. – „Moi rodzice byli w szoku, bo zostawiłam wszystko: studia, sprzedałam swoje lokale i odeszłam z pracy w rodzinnej firmie” – opowiadała. Pytana po latach, czy nie bała się tak radykalnego kroku, odpowiedziała krótko: – „To był impuls. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło. Dzisiaj byłoby mi znacznie trudniej podjąć taką decyzję”. Od tamtej chwili wspólnie budowali życie w Mediolanie, z dala od rodziny i przyjaciół. – „Mieliśmy bardzo silną więź. W Argentynie widzieliśmy się zaledwie dwa albo trzy razy, a tutaj czuliśmy się tak, jakbyśmy znali się całe życie. Daleko od bliskich staliśmy się dla siebie największym wsparciem” – wyznała. Czytaj też: Erling Haaland był kiedyś w Polsce. Archiwalne zdjęcie z Ząbek zachwyciło kibiców i przypomniało jego mało znaną historię Rodzina Lautaro Martíneza i Agustiny Gandolfo Związek szybko przerodził się w rodzinę. Najpierw na świat przyszła córka Nina, a później syn Theo. W 2023 roku para przypieczętowała swoją historię ślubem nad jeziorem Como we Włoszech. Dziś Lautaro Martínez należy do najważniejszych zawodników Interu Mediolan i reprezentacji Argentyny, a Agustina konsekwentnie rozwija własną markę jako influencerka i przedsiębiorczyni. W Mediolanie współtworzy również restaurację, udowadniając, że od początku zależało jej na budowaniu własnej zawodowej drogi. Sama wielokrotnie podkreślała, że nie chce być postrzegana wyłącznie przez pryzmat kariery męża. – „Zanim jestem żoną piłkarza, jestem mamą, pracuję i studiuję” – mówiła, opisując swoje podejście do życia. Choć od pierwszego spotkania w Buenos Aires minęło już kilka lat, ich historia wciąż pozostaje dowodem na to, że czasem jedno przypadkowe spotkanie wystarczy, by całkowicie zmienić bieg życia. To właśnie od tamtej rozmowy rozpoczęła się wspólna droga, która zaprowadziła ich z Argentyny do Mediolanu, a później przed ołtarz nad malowniczym jeziorem Como. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2276139057-c6efdd9.jpg" width="5097" height="6936" alt="Lautaro Martinez z FC Internazionale i jego żona Agustina Gandolfo świętują z trofeum Pucharu Włoch po zwycięstwie drużyny w meczu finałowym Pucharu Włoch pomiędzy SS Lazio a FC Internazionale na Stadio Olimpico 13 maja 2026 roku w Rzymie we Włoszech." title="SS Lazio v FC Internazionale - Coppa Italia Final" /> Źródła: Ciudad Magazin, Para Ti , LA NACION – materiały dotyczące wypowiedzi Agustiny Gandolfo.
Mama najsłynniejszych polskich pięcioraczków nie uczy dzieci ojczystego języka. Padły zaskakujące słowa
Dominika Clarke odpowiedziała na pytania internautów dotyczące tego, dlaczego jej dzieci nie uczą się języka polskiego. Jak wyjaśniła, nie chce, aby w przyszłości mogły czytać obraźliwe komentarze publikowane na temat swojej mamy. Jej słowa szybko stały się szeroko komentowane w mediach społecznościowych i ponownie wywołały dyskusję wokół życia rodziny mieszkającej obecnie w Tajlandii.
Historia Dominiki Clarke od kilku lat budzi duże zainteresowanie opinii publicznej. Mama jedenaściorga dzieci zyskała rozpoznawalność po narodzinach pięcioraczków z Horyńca, a dziś wraz z rodziną mieszka w Tajlandii, gdzie relacjonuje swoją codzienność w mediach społecznościowych. Jej publikacje regularnie wywołują dyskusje, a najnowsza wypowiedź dotycząca nauki języka polskiego przez dzieci ponownie stała się szeroko komentowanym tematem. Kim jest Dominika Clarke? Dominika Clarke to mama jedenaściorga dzieci, która zyskała rozpoznawalność po narodzinach pięcioraczków z Horyńca. Obecnie wraz z rodziną mieszka w Tajlandii, gdzie rozpoczęła nowy etap życia. W mediach społecznościowych regularnie pokazuje codzienność swojej rodziny, publikując materiały dotyczące wychowania dzieci oraz życia na tajskiej wyspie Koh Lanta. Jej aktywność od miesięcy wzbudza duże zainteresowanie internautów, ale jednocześnie nie brakuje pod jej adresem krytycznych komentarzy. To właśnie do tych wpisów Clarke odniosła się w swoim najnowszym nagraniu. Dlaczego Dominika Clarke nie uczy dzieci języka polskiego? Jednym z najczęściej powracających pytań kierowanych do Dominiki Clarke jest to, dlaczego nie uczy swoich dzieci języka polskiego. Influencerka postanowiła odpowiedzieć na nie wprost, tłumacząc, że jej decyzja ma związek z hejtem, z którym od dłuższego czasu spotyka się w internecie. Jak powiedziała: „Tyle osób pyta się, dlaczego ja nie uczę dzieci mówić po polsku. Ja sobie tak myślę, może i dobrze, może nie powinnam ich uczyć, żeby nie czytali tego wszystkiego, co piszą, straszne rzeczy o ich mamie. Bo to jest aż niemożliwe. Niech żyją w błogiej nieświadomości, że życie jest piękne, a wszyscy ludzie są przyjemni.” Według Clarke właśnie brak znajomości języka polskiego miałby uchronić dzieci przed czytaniem obraźliwych komentarzy publikowanych pod materiałami dotyczącymi ich rodziny. pięcioRodzina Clarke, rodzice i 11. dzieci Słowa Dominiki Clarke wywołały burzę w sieci Wypowiedź influencerki szybko obiegła media społecznościowe i stała się przedmiotem gorącej dyskusji. Pod nagraniem pojawiło się wiele komentarzy, w których internauci odnosili się zarówno do decyzji dotyczącej nauki języka polskiego, jak i wcześniejszych wypowiedzi Clarke. Wśród przytoczonych przez źródła komentarzy znalazły się między innymi takie wpisy: „Język nie, bo dzieci mogą dowiedzieć się niewygodnych rzeczy. Ale już polskie złotówki są jak najbardziej na tak.” „Biedne te dzieciaki. Wiem co to znaczy mieć zaburzonych rodziców.” „Zabrałbym wszystkie świadczenia w Polsce, taka osoba ma jeszcze czelność prosić o wpłaty pieniędzy bo jej ciężko. Bezczelność nie zna granic.” „Ale kasa od polskich widzek już jest okej.” Jak wynika z przekazanych materiałów, najnowsza wypowiedź ponownie skierowała uwagę internautów na życie rodziny Clarke oraz wcześniejsze wydarzenia związane z pomocą, jaką otrzymała po narodzinach pięcioraczków. Dominika Clarke przypomniała, jakie wsparcie otrzymała po narodzinach pięcioraczków W materiałach przypomniano również wcześniejsze nagranie opublikowane przez Dominikę Clarke, w którym opowiadała o pomocy otrzymanej po narodzinach pięcioraczków. Jak wspominała: „Jak urodziły się pięcioraczki, dostawałam mnóstwo wiadomości od różnych firm, od rzecznika szpitala, nawet od miasta Krakowa.” Jednocześnie zaznaczyła, że po rodzinnej tragedii sytuacja uległa zmianie. „Nikt już nie odezwał się do nas odnośnie obiecanego mleka czy obiecanych pampersów.” Clarke wyliczyła również, jakie wsparcie ostatecznie otrzymała. Jak przekazała, były to między innymi list gratulacyjny z Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej, dwie paczki pampersów, misie, śliniaczki, kocyki z logo programu 500 Plus, zabawki, 5 tys. zł od władz gminy, sześcioosobowy wózek, oczyszczacz powietrza oraz cztery foteliki dla niemowląt. Rodzinę odwiedziła także ówczesna minister Marlena Maląg, a gratulacje złożył premier Mateusz Morawiecki. Podsumowując tamte wydarzenia, Clarke powiedziała: „To wszystko, co otrzymaliśmy od rządu.” Rodzina Clarke od miesięcy mieszka w Tajlandii Dominika Clarke wraz z rodziną od pewnego czasu mieszka w Tajlandii. W swoich mediach społecznościowych pokazuje codzienne życie oraz opowiada o funkcjonowaniu wielodzietnej rodziny poza Polską. Jak wynika z przekazanych źródeł, wcześniej informowała również, że miesięczne koszty utrzymania trzynastoosobowej rodziny wynoszą około 40 tys. zł. Największym wydatkiem jest edukacja dzieci, a kolejne znaczące koszty stanowią zakupy spożywcze, wynajem domu na Koh Lancie, utrzymanie samochodu oraz wynagrodzenie dla niani i pomocy domowej. Najnowsza wypowiedź dotycząca nauki języka polskiego pokazuje, że życie rodziny Clarke nadal wzbudza ogromne zainteresowanie. Decyzja influencerki oraz jej wyjaśnienia ponownie wywołały szeroką dyskusję w mediach społecznościowych, a temat w krótkim czasie stał się jednym z najczęściej komentowanych wśród obserwatorów jej profili.
Za rolę w „E.T.” pokochały ją miliony. Za sławę zapłaciła cenę, której nie powinno płacić żadne dziecko. Jej historia porusza do dziś
Drew Barrymore była jedną z największych dziecięcych gwiazd Hollywood, ale za sukces zapłaciła cenę, której nie powinno płacić żadne dziecko. Gdy świat zachwycał się jej rolą w „E.T.”, ona dorastała w cieniu uzależnień, nocnych klubów i skomplikowanej relacji z matką. W wieku 13 lat trafiła do zamkniętego ośrodka psychiatrycznego, a rok później została prawnie niezależna od rodziców. Dziś otwarcie opowiada o traumie, przebaczeniu i życiu, które udało jej się zbudować od nowa.
Gdy miliony widzów wzruszały się małą Gertie z filmu „E.T.”, niewielu wiedziało, że poza planem zdjęciowym Drew Barrymore prowadzi życie, którego nie powinno doświadczać żadne dziecko. Zanim skończyła dziesięć lat, bywała w legendarnym Studio 54, sięgnęła po alkohol i dorastała w świecie dorosłych. W wieku 13 lat trafiła do zamkniętego ośrodka psychiatrycznego, a rok później sąd uznał ją za osobę niezależną od rodziców. Dziś aktorka otwarcie mówi o swojej przeszłości i nie ukrywa, że za hollywoodzką sławę zapłaciła bardzo wysoką cenę. Historia Drew Barrymore nie przypomina bajki o cudownym dziecku, które spełniło amerykański sen. To opowieść o dziewczynce wychowanej w blasku reflektorów, która przez lata szukała tego, czego najbardziej jej brakowało – poczucia bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości. Drew Barrymore urodziła się w rodzinie, która od pokoleń tworzyła historię Hollywood Drew Blythe Barrymore przyszła na świat 22 lutego 1975 roku w Culver City w Kalifornii. Aktorstwo miała dosłownie we krwi. Jej ojcem był John Drew Barrymore, a dziadkiem legendarny John Barrymore – jeden z najwybitniejszych aktorów teatralnych i filmowych pierwszej połowy XX wieku. W rodzinie byli również Lionel Barrymore, laureat Oscara, oraz Ethel Barrymore, której nazwisko do dziś nosi jeden z teatrów na Broadwayu. Nazwisko Barrymore otwierało wszystkie drzwi w Hollywood, ale nie gwarantowało szczęśliwego dzieciństwa. W rodzinie od pokoleń powtarzały się problemy z uzależnieniami i burzliwymi relacjami. Ojciec Drew zmagał się z alkoholizmem i praktycznie nie uczestniczył w jej wychowaniu. Po rozstaniu rodziców opiekę nad dziewczynką przejęła matka, Jaid Barrymore, która bardzo szybko stała się również jej menedżerką. Przed kamerą Drew pojawiła się jeszcze przed pierwszymi urodzinami w reklamie karmy dla psów. Jako pięciolatka zagrała w filmie „Odmienne stany świadomości”, a dwa lata później została światową gwiazdą dzięki roli Gertie w „E.T.” Stevena Spielberga. Sukces przyszedł błyskawicznie. Dziewczynka, która dopiero uczyła się pisać, stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych dzieci na świecie. Sama po latach przyznała, że bardzo długo nie rozumiała, czym właściwie jest sława. – Byłam dzieckiem, które chodziło do pracy. Wydawało mi się, że tak właśnie wygląda życie – wspominała. Steven Spielberg zobaczył w niej przede wszystkim dziecko Choć „E.T.” przyniósł Drew światową popularność, sam plan filmowy był dla niej jednym z niewielu miejsc, w których czuła się bezpiecznie. Steven Spielberg od początku traktował ją z ogromną troską i szybko zauważył, że dziewczynka potrzebuje nie tylko reżysera, ale także wsparcia dorosłych. Drew była przekonana, że filmowy E.T. naprawdę istnieje. Rozmawiała z nim między ujęciami, opowiadała mu o swoim dniu i siadała obok niego podczas przerw. Spielberg nie wyprowadzał jej z błędu. Poprosił ekipę, by mechaniczna postać poruszała się także wtedy, gdy kamery były wyłączone. Wiedział, że dla kilkuletniej aktorki ta niezwykła przyjaźń ma ogromne znaczenie. Po latach Barrymore wyznała, że właśnie wtedy po raz pierwszy poczuła, iż ktoś naprawdę troszczy się o jej emocje. – Steven był dla mnie osobą, która dawała mi poczucie bezpieczeństwa – mówiła w jednym z wywiadów. To kontrastowało z jej codziennością. Po zakończeniu zdjęć wracała do świata, w którym granica między dzieciństwem a dorosłością praktycznie nie istniała. Matka była jednocześnie rodzicem i menedżerką. To zmieniło ich relację Po rozwodzie rodziców Drew wychowywała się z matką, Jaid Barrymore. To ona organizowała castingi, negocjowała kontrakty i towarzyszyła córce podczas kolejnych sukcesów. Z czasem coraz trudniej było jednak oddzielić rolę matki od roli osoby zarządzającej karierą dziecka. Drew bardzo wcześnie zaczęła zarabiać pieniądze. Uczestniczyła w premierach, spotkaniach branżowych i wywiadach, funkcjonując bardziej jak dorosła aktorka niż kilkuletnia dziewczynka. Sama wspominała, że nie potrafiła już rozpoznać, gdzie kończy się praca, a zaczyna zwyczajne życie. Najbardziej bolało ją jednak coś innego – brak zwyczajnej relacji z matką. – Nie chcę, żebyś była moją menedżerką. Chcę mieć mamę – powiedziała jej po latach, wspominając jedną z najtrudniejszych rozmów w swoim życiu. Dziś Barrymore nie ukrywa, że przez wiele lat miała do matki ogromny żal. Jednocześnie podkreśla, że jako dorosła kobieta potrafi spojrzeć na nią z większym współczuciem. – Moi rodzice po prostu nie dali rady. Dziś to rozumiem – przyznała. Zobacz też: Hollywood zna wiele przyjaźni, ale ta to prawdziwy ewenement. Połączył je przypadek, od 30 lat są dla siebie jak siostry. Mało kto wiedział Zamiast szkoły były premiery filmowe i imprezy w Studio 54 Podczas gdy większość dzieci spędzała popołudnia z rówieśnikami, Drew coraz częściej pojawiała się na czerwonych dywanach i ekskluzywnych przyjęciach. Jednym z miejsc, do których zabierała ją matka, było legendarne Studio 54 – klub będący symbolem nowojorskiego życia nocnego lat 70. i 80. Barrymore wspominała później, że jako dziecko nie widziała w tym niczego niezwykłego. Dorastała w przekonaniu, że tak wygląda normalność. – Już jako dziesięciolatka prowadziłam imprezowe życie. Wydawało mi się, że właśnie tam jest moje miejsce – opowiadała. W archiwalnym wywiadzie z Oprah Winfrey Jaid Barrymore przyznała, że podczas imprez pozwalała córce swobodnie spędzać czas z dorosłymi. Z perspektywy lat nie ukrywała, że popełniła wiele błędów. Dla Drew nocne kluby stały się jednak miejscem, w którym czuła się akceptowana. W szkole nie potrafiła odnaleźć się wśród rówieśników, a sława dodatkowo utrudniała jej nawiązywanie przyjaźni. – Nie chciałam być sławna. Chciałam tylko gdzieś pasować – wspominała. View oEmbed on the source website Alkohol i używki pojawiły się w bardzo młodym wieku Pierwszy alkohol wypiła jako dziecko. Później pojawiły się papierosy, marihuana, a w końcu również twardsze narkotyki. Barrymore wielokrotnie podkreślała, że używki nie były dla niej sposobem na dobrą zabawę. – Nie piłam po to, żeby się bawić. Piłam, żeby się upić – napisała w autobiografii „Little Girl Lost”. Każda kolejna substancja miała pomóc zagłuszyć samotność i lęk. Z zewnątrz wyglądała jak jedna z najszczęśliwszych dziecięcych gwiazd Hollywood. W rzeczywistości coraz bardziej wymykała się spod kontroli. – Im bardziej byłam odurzona, tym szczęśliwsza wydawałam się sama sobie. A tak naprawdę byłam coraz bardziej nieszczęśliwa – wspominała. Problemy narastały błyskawicznie. Drew uciekała z domu, wdawała się w konflikty i coraz częściej znikała na całe noce. Mimo to nadal pracowała przed kamerą i pojawiała się na branżowych wydarzeniach. Niewiele osób zdawało sobie sprawę, że za uśmiechem nastolatki kryje się dziecko, które od dawna nie radzi sobie z własnym życiem. Najtrudniejsze miało jednak dopiero nadejść. W wieku 13 lat matka wysłała ją do zamkniętego ośrodka Kiedy uzależnienie i bunt nastoletniej Drew zaczęły całkowicie wymykać się spod kontroli, Jaid Barrymore podjęła decyzję, która na zawsze zmieniła życie córki. Aktorka miała 13 lat, gdy trafiła do zamkniętej placówki psychiatrycznej Van Nuys Psychiatric Hospital. Jak wielokrotnie wspominała, nie wiedziała wcześniej, co się wydarzy. Została przewieziona do ośrodka w środku nocy. – Przywieźli mnie tam nocą. Gdy przekroczyłam próg, wiedziałam, że nie mogę po prostu wyjść – opowiadała po latach. Jeszcze dzień wcześniej chodziła na premiery filmowe i imprezy z gwiazdami Hollywood. Nagle znalazła się w miejscu, gdzie obowiązywały surowe zasady, a każdy dzień wyglądał niemal identycznie. – Jednego dnia byłam na czerwonym dywanie, a następnego zamknięto mnie za drzwiami z zabezpieczeniami – wspominała. Pobyt trwał około półtora roku. Drew nie ukrywa, że był jednym z najtrudniejszych doświadczeń w jej życiu. Opowiadała o rygorystycznej dyscyplinie, izolacji i poczuciu całkowitej utraty kontroli. Początkowo buntowała się przeciwko wszystkiemu. Krzyczała, łamała zasady i próbowała prowokować personel. Z czasem zaczęła jednak rozumieć, że po latach życia bez jakichkolwiek granic właśnie one okazały się czymś, czego najbardziej potrzebowała. – To było okropne. Ale potrzebowałam dyscypliny. Nigdy wcześniej nikt mi jej nie dał – mówiła. Po latach jeszcze mocniej zaskoczyła opinię publiczną, gdy przyznała, że mimo całej traumy nie potępia decyzji matki. – Ludzie pytają, jak mogła mi to zrobić. A ja odpowiadam: prawdopodobnie uratowała mi życie. To nie oznaczało jednak, że zapomniała o bólu. Barrymore wielokrotnie podkreślała, że najbardziej bolało ją poczucie odrzucenia przez osobę, której najbardziej ufała. Czytaj też: Ulubienica millenialsów przez lata milczała o koszmarze, jaki w domu zgotowała jej matka. „Cieszę się, że umarła” – napisała po latach w swojej książce Nie chciała już menedżerki. Potrzebowała mamy Pobyt w ośrodku nie naprawił relacji z Jaid Barrymore. Wręcz przeciwnie – uświadomił Drew, jak bardzo brakowało jej zwyczajnej więzi z matką. Dopiero jako dorosła kobieta Drew zaczęła patrzeć na matkę z większym zrozumieniem. Nie usprawiedliwia jej decyzji, ale uważa, że Jaid była samotną kobietą, która nie poradziła sobie z wychowaniem córki będącej światową gwiazdą. – Moi rodzice po prostu nie dali rady. Dzisiaj to rozumiem. Przebaczenie nie przyszło od razu. Aktorka przyznaje jednak, że życie z nieustannym gniewem byłoby dla niej znacznie większym ciężarem. View oEmbed on the source website W wieku 14 lat została prawnie niezależna Po opuszczeniu placówki Drew podjęła decyzję o emancypacji. Miała zaledwie 14 lat, gdy sąd uznał ją za osobę samodzielną. Dla większości nastolatków taki scenariusz wydaje się niewyobrażalny. Ona musiała nauczyć się płacić rachunki, prowadzić dom i podejmować decyzje, które zwykle należą do dorosłych. – Wiedziałam, że naprawdę jestem sama. To było przerażające – wspominała. Emancypacja nie była wyłącznie buntem przeciwko matce. Specjaliści, którzy pracowali z Drew podczas leczenia, uznali, że powrót do wcześniejszego modelu życia może okazać się dla niej niebezpieczny. Pierwsze miesiące samodzielności nie przypominały hollywoodzkiego życia. Barrymore wykonywała zwyczajne prace, sama robiła zakupy i uczyła się funkcjonować bez ludzi, którzy przez całe dzieciństwo podejmowali za nią decyzje. Hollywood skreśliło ją szybciej, niż ją pokochało Po wyjściu z ośrodka okazało się, że dziecięca sława nie gwarantuje kolejnych ról. Wielu producentów uważało Drew za problematyczną aktorkę. – Mówili, że jestem katastrofą i nikt nie powinien mnie zatrudniać – wspominała. Przez pewien czas wydawało się, że jej kariera dobiegła końca. Barrymore nie zamierzała jednak rezygnować z aktorstwa. Przełom przyszedł w latach 90. Najpierw zaskoczyła widzów krótką, ale pamiętną rolą w „Krzyku”, a później udowodniła, że świetnie odnajduje się w komediach romantycznych. „Od wesela do wesela”, „50 pierwszych randek” czy „Aniołki Charliego” sprawiły, że publiczność zobaczyła zupełnie nową Drew – pogodną, pełną dystansu i niezwykle charyzmatyczną. Jednocześnie zaczęła rozwijać się jako producentka. Założona przez nią firma Flower Films odpowiada za wiele hitów kinowych, a Barrymore odzyskała kontrolę nad własną karierą. Córkom daje dzieciństwo, którego sama nie miała Dziś Drew Barrymore jest przede wszystkim mamą dwóch córek – Olive i Frankie. Wielokrotnie podkreślała, że właśnie macierzyństwo całkowicie zmieniło jej sposób patrzenia na własne dzieciństwo. – Nigdy nie zdecydowałabym się na dzieci, gdybym nie była gotowa postawić ich na pierwszym miejscu – mówiła. Aktorka świadomie chroni córki przed światem show-biznesu. Nie chce, aby dorastały na planach filmowych i od najmłodszych lat funkcjonowały pod presją popularności. To właśnie one sprawiły również, że Drew inaczej spojrzała na własną matkę. – Z wiekiem zrozumiałam, że rodzice też bywają zagubieni. To nie znaczy, że wszystko im wybaczam. Ale rozumiem ich bardziej niż kiedyś. Choć relacja z Jaid Barrymore przez lata pozostawała bardzo trudna, aktorka nie zerwała z nią kontaktu. Dziś mówi raczej o akceptacji niż o pojednaniu. Trauma została z nią na zawsze Drew Barrymore często powtarza, że dzieciństwa nie da się odzyskać. Nawet po latach stabilnego życia zdarza jej się wracać myślami do czasu, gdy jako nastolatka została zamknięta w ośrodku. – Zawsze mam gdzieś z tyłu głowy myśl, że ktoś przyjdzie i znowu wszystko mi odbierze – przyznała w jednym z wywiadów. Mimo tego nie definiuje siebie przez traumę. Wręcz przeciwnie – uważa, że najważniejsze było nauczenie się życia mimo bolesnych doświadczeń. – Nie zmieniłabym swojej historii. To ona sprawiła, że jestem osobą, którą jestem dzisiaj. Drew Barrymore nie opowiada o swoim dzieciństwie po to, by wzbudzać współczucie. Robi to, ponieważ chce pokazać, jak ogromny wpływ na dorosłe życie mają doświadczenia z najmłodszych lat. Historia dziewczynki, która miała wszystko oprócz poczucia bezpieczeństwa, jest dziś przestrogą przed ceną, jaką dziecięce gwiazdy potrafią zapłacić za sukces. Zobacz też: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią Bibliografia: Biography.com, People.com, The Independent, The Oprah Winfrey Show, The Howard Stern Show, The Drew Barrymore Show, Los Angeles Times, Decider, The List, Nicki Swift, Drew Barrymore i Todd Gold „Little Girl Lost”, Drew Barrymore „Wildflower”, Deep Dive (YouTube).
Rodzice Marianny Zydek są zadeklarowanymi obrońcami życia. Gdy przyjęła tę rolę, w domu wybuchł konflikt
Marianna Zydek rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym, ale w rozmowie z magazynem „PANI” zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie. Aktorka zdradziła, że decyzja o przyjęciu roli w filmie „Czwartek”, poruszającym temat aborcji, doprowadziła do trudnych rozmów z rodzicami. Jak podkreśla, konflikt okazał się ważnym doświadczeniem i elementem poszukiwania własnej drogi.
Marianna Zydek od lat konsekwentnie wybiera role, które nie pozostawiają widzów obojętnymi. Tym razem aktorka opowiedziała nie tylko o zawodowych decyzjach, ale także o ich konsekwencjach w życiu prywatnym. Przyznała, że udział w krótkometrażowym filmie „Czwartek”, poruszającym temat aborcji, wywołał napięcia w jej rodzinie. Jak zdradziła, rozmowy z rodzicami, którzy są zadeklarowanymi obrońcami życia, przerodziły się w otwarty konflikt, który – jak dziś ocenia – okazał się ważnym doświadczeniem. Rola, która wywołała rodzinny konflikt Marianna Zydek należy do grona aktorek młodego pokolenia, które nie boją się wymagających i niejednoznacznych ról. W wywiadzie dla magazynu „PANI” opowiedziała Anicie Zuchorze o jednym z najbardziej osobistych doświadczeń związanych z pracą zawodową. Chodzi o udział w krótkometrażowym filmie „Czwartek” w reżyserii Bren Cukier. Produkcja powstała w 2023 roku i podejmuje temat aborcji. Jak przyznała aktorka, już na etapie podejmowania decyzji o przyjęciu roli wiedziała, że będzie to miało konsekwencje również w jej życiu rodzinnym. – „Rola w tym filmie była dla mnie wyzwaniem także rodzinnym, bo moi rodzice są obrońcami życia od początku. Wiedziałam, że w domu czekają nas długie dyskusje” – powiedziała. Marianna Zydek nie powiedziała „tak” od razu Choć Bren Cukier od początku widziała Mariannę Zydek w roli Marii w filmie „Czwartek”, aktorka nie przyjęła propozycji od razu. Jak opowiadała w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”, decyzję poprzedziły długie rozmowy z reżyserką, podczas których spotkały się ich odmienne perspektywy. Bren Cukier, wychowana w Stanach Zjednoczonych, postrzegała aborcję jako oczywiste prawo kobiety. Marianna Zydek, wychowana w konserwatywnej rodzinie, po raz pierwszy mogła tak głęboko skonfrontować się z tym tematem. Przełomowym momentem okazało się wysłuchanie nagrań rozmów kobiet, które przeszły przez doświadczenie aborcji. Jedna z historii szczególnie poruszyła aktorkę. – „Sama nie miałam aborcji. Do udziału w filmie przekonało mnie wysłuchanie nagrań rozmów przeprowadzonych przez Bren. W jednym z głosów rozpoznałam swoją przyjaciółkę. Mówiła o tym, jak dramatycznie to przeszła. Nie miała żadnego wsparcia, była bardzo młoda, zostawiona sama sobie. Nie wiedziałam o tym. Wtedy uznałam, że warto poruszyć ten temat” – wyznała. „Po raz pierwszy musiałam opowiedzieć się po którejś ze stron” Pytana, czy przewidywane rozmowy rzeczywiście się odbyły, Marianna Zydek nie pozostawiła wątpliwości. Jak wyznała, między nią a rodzicami doszło do konfliktu. Jednocześnie podkreśliła, że z perspektywy czasu uważa go za potrzebny. Aktorka zaznaczyła, że decyzja o udziale w filmie była dla niej ważnym etapem budowania własnej niezależności. – „Doszło do konfliktu, który był niezwykle potrzebny. Dla mnie decyzja, żeby zagrać w ‘Czwartku’, była elementem szukania własnej drogi. Po raz pierwszy musiałam opowiedzieć się po którejś ze stron” – powiedziała w rozmowie z magazynem „PANI”. Zydek podkreśliła również, że od początku miała świadomość, iż film może zostać odebrany jako manifest, dlatego chciała podjąć tę decyzję w pełni świadomie. Jak aktorka rozumie przesłanie filmu „Czwartek”? Marianna Zydek zwróciła uwagę, że dla niej film nie sprowadza się do prostego opowiedzenia się za jedną ze stron sporu. W wywiadzie dla magazynu „PANI” wyjaśniła, że postrzega temat aborcji także jako zagadnienie filozoficzne, dotyczące pytań o wolność jednostki, granice władzy oraz kwestii natury metafizycznej. Jednocześnie podkreśliła, że sam film – w jej ocenie – nie opowiada się ani za, ani przeciw aborcji, lecz pokazuje doświadczenie kobiety i ogromną samotność, która może mu towarzyszyć. Podobnie mówiła o projekcie w rozmowie z „Wysokimi Obcasami”. – „Zależało nam, żeby film nie opowiadał się za żadną ze stron, tylko po prostu pokazał problem. I nawet nie jakiś skrajny przypadek, tylko sytuację, która będzie jak najbardziej uniwersalna, a mimo wszystko będzie poruszać, powodować dyskusję. Chciałyśmy zwrócić uwagę na to, że to może być każda z nas” – powiedziała. Reżyserka Bren Cukier podkreślała z kolei, że jej celem było zachęcenie widzów do spojrzenia na temat z większą empatią i dostrzeżenia „szarości” w dyskusji, która zbyt często sprowadzana jest do dwóch skrajnych stanowisk. Wyjątkowa współpraca z Bren Cukier Marianna Zydek bardzo ciepło wspomina współpracę z reżyserką „Czwartku”. W rozmowie z „PANI” opowiadała, że jeszcze przed rozpoczęciem zdjęć Bren Cukier pokazała jej szczegółowo przygotowany storyboard całego filmu. Jak przyznała, rzadko zdarza się tak dobre porozumienie między aktorem a reżyserem. Aktorka zdradziła również, że choć ona i Bren Cukier na co dzień funkcjonują w różnych kulturach i mówią różnymi językami, szybko znalazły wspólny sposób pracy. Jak opowiadała, reżyserka jest Polką z pochodzenia, przedstawicielką trzeciego pokolenia rodziny mieszkającej w Stanach Zjednoczonych, wywodzącej się z ocalałych z Holocaustu. Obie żartowały nawet, że ich prababki mogły znać się przed wojną w Warszawie. Marianna Zydek wybiera role, które skłaniają do refleksji Z wywiadu dla magazynu „PANI” wyłania się obraz aktorki, która świadomie wybiera role skłaniające do refleksji. Sama przyznaje, że najważniejsze jest dla niej, aby każda postać wnosiła do jej życia coś nowego i pozwalała spojrzeć na świat z innej perspektywy. Udział w filmie „Czwartek” okazał się dla Marianny Zydek nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale także impulsem do ważnych rodzinnych rozmów. Choć – jak sama przyznała – decyzja o przyjęciu roli doprowadziła do konfliktu z rodzicami, dziś nie żałuje swojego wyboru. Wręcz przeciwnie – uważa go za ważny krok w poszukiwaniu własnej drogi oraz świadomego podejmowania decyzji jako aktorka i jako człowiek. View oEmbed on the source website
Tylko w VIVA! Bez Tabu: Zdobył 16 najważniejszych światowych tytułów; po latach zdradza, jak rozpoczęła się jego przygoda z zapasami
Andrzej Supron w rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc w programie "VIVA! Bez Tabu" wrócił pamięcią do swoich sportowych początków. Opowiedział o bracie, który ukształtował jego charakter, o przypadkowym trafieniu na salę zapaśniczą i o treningach, które zaprowadziły go na światowe areny. Cały odcinek programu jest dostępny na YouTube.
Choć dziś nazwisko Andrzeja Suprona jest synonimem sukcesów w zapasach, sam olimpijczyk nie ukrywa, że o jego życiu w dużej mierze zdecydował... przypadek. W szczerej rozmowie opowiedział o dzieciństwie, pierwszych sportowych fascynacjach i ludziach, którzy pomogli mu odnaleźć drogę, której sam początkowo wcale nie planował. Andrzej Supron o początkach w zapasach. "To brat wyrobił we mnie wojowniczy charakter" Na pierwszy rzut oka niewiele wskazywało na to, że zostanie jednym z najwybitniejszych polskich zapaśników. Jak przyznał w programie "VIVA! Bez Tabu", często spotykał się z zaskoczeniem ludzi, którzy spodziewali się, że mistrz świata musi wyglądać niczym olbrzym. Sam podchodzi do tego z dużym dystansem i humorem. Jeszcze ciekawsza okazała się jednak historia tego, jak w ogóle znalazł się na macie. Andrzej Supron opowiedział Marioli Bojarskiej-Ferenc, że decyzja o rozpoczęciu treningów nie była efektem wieloletnich planów: "A no właściwie przypadek rządził, bo to kolega mi powiedział: 'słuchaj Andrzej, chłopaki chodzą na zapasy'. Ja mówię: 'jakie zapasy?'. 'No wiesz, te przewracanki'. A rywalizowaliśmy we wszystkim." Jak wyznał, jeszcze zanim poznał smak sportowej rywalizacji na macie, codziennie mierzył się z dużo bardziej wymagającym przeciwnikiem — własnym starszym bratem. "A moim, właściwie takim pierwszym sparing partnerem, który wyrobił we mnie ten wojowniczy charakter, to był mój brat. Był starszy od mnie o dwa i pół roku, lał mnie regularnie, a ja mu nigdy nie odpuszczałem, zawsze. Ale potem jak już wiedziałem, że mam nad nim przewagę, to już głupio mnie było go lać, bo już miał narzeczoną, to tak nie wypada, odpuściłem. Ale rzeczywiście wyzwolił we mnie taką wolę walki i to mi gdzieś później, można by powiedzieć, jeszcze z tym moim charakterem nieustępliwym, pomogło w sporcie" — powiedział. W rozmowie z Mariolą Bojarską-Ferenc wrócił także do dnia, w którym po raz pierwszy przekroczył próg sali treningowej na warszawskim Powiślu. "Poszedłem na taką salę gimnastyczną na Powiślu na ulicy Drewnianej, no i tam zapytałem się, który to tam trener tam stoi, taki niewysoki, ale dobrze zbudowany. 'Proszę pana, bo my tu byśmy chcieli wziąć na zapasy'. Tak spojrzał na nas: 'A ile macie lat?'. Przestraszyliśmy się, że może za mało. Dodaliśmy sobie po dwa lata. Uśmiechnął się, mówi: 'Rozbierać się'. No i tak się zaczęła moja przygoda z zapasami" — wspominał. Tylko w VIVA! Bez Tabu: Jego dwa poprzednie małżeństwa były skazane na porażkę. Dziś Andrzej Supron jest żonaty po raz trzeci: „Uczucie zrodziło się z… niechęci” Andrzej Supron o treningach. "Trzeba było mieć twardy charakter" Rozmowa dotyczyła nie tylko wspomnień z dzieciństwa, ale także codzienności sportowca. Mariola Bojarska-Ferenc zapytała mistrza, jak wyglądały treningi i jakie cechy były niezbędne, by osiągnąć sukces w zapasach. Odpowiedź Andrzeja Suprona pokazuje, że ta dyscyplina wymaga znacznie więcej niż siły fizycznej. Jak powiedział w programie "VIVA! Bez Tabu", fundamentem były charakter i wszechstronne przygotowanie. "Przede wszystkim trzeba było mieć właśnie twardy charakter. No predyspozycje, no to na przykład gimnastyczne, bo ja powiem szczerze, że zapasy są bardzo wszechstronną dyscypliną sportu. U nas pracuje cały aparat ruchowy" — tłumaczył. Szczególne miejsce w jego wspomnieniach zajmuje trener Tadeusz Świętulski, który szybko dostrzegł drzemiący w nim potencjał: "Trener Tadeusz Świętulski zauważył, że mam do tego smykałkę. Zostawiał mnie jeszcze po treningu. Jeszcze mnie na matę, jeszcze mnie gnębił. Głowę, ręce zabierał. Ale ja te ręce później zabierałem wszystkim na całym świecie." Choć początki treningów nie były bardzo intensywne, z czasem sport stał się jego codziennością. "Wtedy to było naprawdę niewiele, bo to było tylko trzy razy w tygodniu w najlepszym układzie, bo to był wtorek, czwartek i sobota. A w sobotę nieraz były zawody, więc nie było tego treningu. Ale na moment kadeta, później juniora to wystarczało. Natomiast później powinno być więcej. Ja już byłem w kadrze, więc ja i tak często wyjeżdżałem. Później zmieniłem barwy klubowe na GKS Katowice. [...] W kadrze to my spędzaliśmy około 300 dni w roku. Już sala nie była potrzebna, bo i tak się ćwiczyło" — podsumował. SPRAWDŹ TEŻ: Erling Haaland był kiedyś w Polsce. Archiwalne zdjęcie z Ząbek zachwyciło kibiców i przypomniało jego mało znaną historię Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Profesor powiedział Stanisławowi Tymowi, że się nie nadaje. Ta decyzja zmieniła historię polskiego kina
17 lipca przypada rocznica urodzin Stanisława Tyma – jednego z najwybitniejszych satyryków, scenarzystów i aktorów w historii polskiego kina. Choć dziś trudno wyobrazić sobie rodzimą komedię bez jego nazwiska, droga do sukcesu wcale nie była oczywista. Zanim stworzył kultowe role i scenariusze, wyrzucano go z uczelni, pracował przy produkcji słodyczy w dawnym Wedlu i przez lata zmagał się z bolesnymi konsekwencjami jednej decyzji, która niemal odebrała mu wiarę w siebie.
Z perspektywy czasu łatwo uznać karierę Stanisława Tyma za pasmo artystycznych sukcesów. W rzeczywistości jego młodość pełna była zwrotów akcji, przypadków i rozczarowań, które dla wielu mogłyby oznaczać definitywny koniec marzeń. Sam wielokrotnie wracał do tamtych doświadczeń w wywiadach, opowiadając o nich z charakterystycznym dystansem, ale również z niezwykłą szczerością. To właśnie one ukształtowały człowieka, którego później pokochały miliony widzów. Z chemii do fabryki słodyczy. Stanisław Tym zamiast laboratorium trafił do dawnego Wedla Zanim Stanisław Tym odkrył, że jego miejscem jest scena i pisanie, próbował odnaleźć się na zupełnie innej ścieżce. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej, jednak szybko okazało się, że nie jest to kierunek, z którym wiązałby swoją przyszłość. Ostatecznie opuścił uczelnię i, jak wielu młodych ludzi tamtych czasów, musiał po prostu znaleźć pracę. Tak trafił do Zakładów Przemysłu Cukierniczego im. 22 Lipca, czyli dawnego Wedla: „Los rzucił mnie do produkcji herbatników i czekolady. (...) Lubię słodycze. ” W rozmowie dla „Playboya” opowiadał, że nowi koledzy z pracy zapytali go pierwszego dnia, na co ma ochotę. Odpowiedział bez wahania, że na chałwę, która w tamtych czasach uchodziła za prawdziwy rarytas. Jak sam przyznał, zjadł jej niemal pół kilograma. Konsekwencje okazały się opłakane. Po ogromnej porcji chałwy wypił jeszcze około litra zimnego mleka, co skończyło się bardzo bolesnymi problemami żołądkowymi. „Wrąbałem chyba z pół kilo. Zakleiłem się. Pić się chciało. Dali mi mleko. Wychyliłem z litr zimnego. Chałwa oczywiście skawaliła mi się w żołądku i pochorowałem się. Trzy dni ją trawiłem. Koszmar” – wspominał z właściwym sobie dystansem. ZOBACZ TEŻ: O rozstaniu z żoną nigdy nie mówił. Ostatnie lata życia Stanisław Tym spędził u boku innej kobiety Do szkoły teatralnej trafił przez przypadek. Jedna rozmowa w „Stodole” zmieniła całe jego życie Stanisław Tym wielokrotnie podkreślał, że nigdy nie planował zostać aktorem. Wszystko wydarzyło się właściwie przez przypadek. W 1957 roku pracował w studenckim klubie „Stodoła”, obsługując szatnię i wejście. To właśnie tam spotkał dawnego kolegę ze szkoły średniej – Roberta – który przyszedł na wieczór z aktorem Józefem Parą. Rozmowa, która początkowo miała dotyczyć codziennych spraw, bardzo szybko zeszła na plany zawodowe młodego Tyma. Opowiedział, że zamierza zdawać do Łodzi na wydział włókiennictwa. Wtedy usłyszał słowa, które – jak po latach przyznał – zmieniły całe jego życie: „Będziesz miał napisane w dowodzie: zawód – inżynier. Przecież to wstyd! (...) [Masz być] Aktorem. Jesteś pięknym, wysokim chłopakiem, masz wspaniałe włosy.” Jeszcze tego samego dnia Robert wręczył mu swoją wizytówkę, a nazajutrz zaprowadził go do Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej. Tam przedstawił go studentom, którzy postanowili przygotować go do egzaminów. Wśród nich byli między innymi Barbara Madejczyk, Andrzej Juszczyk i Roman Wilhelmi. „Powiedział: 'Przygotujcie go tak, żeby zdał na wydział aktorski'. I oni mnie przygotowali”, wspominał jego słowa Tym w rozmowie z „Rzeczpospolitą”. Sam nie wierzył, że ma jakiekolwiek szanse. O miejsce ubiegało się około 650 kandydatów, a przyjęto zaledwie 22 osoby. Z każdym kolejnym etapem był coraz bardziej zdziwiony, że wciąż pozostaje w grze. Najbardziej dramatyczny okazał się egzamin końcowy. Komisja poprosiła kandydatów o zaprezentowanie nowego tekstu, którego wcześniej nie recytowali. Tym nie miał przygotowanego dodatkowego utworu. Na szkolnym korytarzu znalazł jednak tomik Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i w ciągu kilkunastu minut nauczył się na pamięć wiersza „Śmierć braciszka”. Ogromny stres sprawił, że podczas recytacji przez cały czas miał zamknięte oczy: „Byłem tak skupiony, aby się nie pomylić, że odruchowo cały wiersz powiedziałem z zamkniętymi oczami.” Ku jego zaskoczeniu komisja uznała to za świadomy środek aktorskiego wyrazu. Tak dostał się do szkoły teatralnej, choć sam był przekonany, że egzamin zakończy się niepowodzeniem. Wyrzucenie z PWST było dla niego ciosem. Przez lata walczył z nerwicą i zwątpieniem Spełnienie marzeń nie trwało jednak długo. Po dwóch latach nauki w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej zapadła decyzja, która na wiele lat odcisnęła piętno na psychice Stanisława Tyma. Jak wspominał w rozmowie z „Rzeczpospolitą”, opiekun roku Jan Świderski przekazał mu, że profesorowie doszli do wniosku, iż popełnili błąd, przyjmując go na studia. „Jan Świderski powiedział, że popełnili błąd, przyjmując mnie. Że z dyplomem aktorskim będę człowiekiem nieszczęśliwym. Bo ja się do teatru nie nadaję. Podjęli więc decyzję o relegowaniu mnie dla mojego dobra, bo "jeszcze zdążę sobie jakoś inaczej ułożyć życie". Przeżyłem straszliwe załamanie. Leczyłem potem nerwicę kilkanaście lat” – mówił po latach. Podobnie opowiadał o tym po latach w wywiadzie dla „Playboya”: „Ciężko to odchorowałem. Bardzo długo wychodziłem z nerwicy, na pewno ponad 10 lat. Początki były okropne. Miewałem stany, w których byłem pewien, że umieram.” Jednocześnie z czasem zaczął dostrzegać w tej bolesnej decyzji nieoczywisty punkt zwrotny. Gdyby nie został usunięty z uczelni, być może nigdy nie odnalazłby swojego prawdziwego powołania jako autora tekstów, scenarzysty i satyryka. „Mogę przypuszczać, że gdyby nie Świderski, nie zostałbym człowiekiem zawodowo piszącym”, stwierdził wówczas. To właśnie ta droga zaprowadziła go do kabaretu, scenariuszy filmowych i ról, które na trwałe zapisały się w historii polskiej kultury. Paradoksalnie więc jedna z najbardziej bolesnych porażek w jego życiu okazała się początkiem kariery, dzięki której Stanisław Tym stał się ikoną rodzimej satyry i jednym z najważniejszych twórców polskiego kina. SPRAWDŹ TEŻ: Ich miłość zaczęła się od zaskakującej historii. Krzysztof Respondek wspominał ją z uśmiechem
Justyna Majkowska odeszła z Ich Troje u szczytu sławy. Po latach zdradziła, dlaczego nie chciała już tak żyć
Justyna Majkowska była głosem jednego z najpopularniejszych składów Ich Troje. To z nią zespół nagrał „Powiedz”, „Zawsze z tobą chciałbym być” i „Wypijmy za to”, a w 2003 roku zajął 7. miejsce na Eurowizji. Gdy grupa była na samym szczycie, wokalistka podjęła decyzję, która była szokiem dla fanów w całej Polsce. Zniknęła ze sceny, choć wszystko wskazywało na to, że jej kariera dopiero nabiera rozpędu.
17 lipca Justyna Majkowska świętuje 49. urodziny. Dla wielu fanów na zawsze pozostanie wokalistką, z którą Ich Troje przeżywało swój największy rozkwit. Gdy zespół bił rekordy popularności, a jego przeboje śpiewała cała Polska, ona niespodziewanie postanowiła zamknąć ten rozdział. Co sprawiło, że zrezygnowała z kariery w momencie, o którym marzy większość artystów? I jak potoczyło się jej życie po odejściu z jednego z najpopularniejszych zespołów początku XXI wieku? Zanim przyszła wielka sława, były chóry, festiwale i pedagogika Justyna Majkowska urodziła się 17 lipca 1977 roku w Zduńskiej Woli. Muzyka była obecna w jej życiu od najmłodszych lat. Próbowała śpiewu operowego, uczyła się gry na pianinie i gitarze, występowała jako solistka chóru Andrzeja Woźniaka, a także brała udział w festiwalach i przeglądach artystycznych. Szczególnie bliska była jej piosenka poetycka. Występowała z zespołem Erato, z którym zdobywała nagrody i rozwijała własny styl. Nie skupiała się jednak wyłącznie na scenie. Rozpoczęła naukę języka migowego, a później studia z pedagogiki i edukacji elementarnej. Na tym jednak nie poprzestała – po dwóch latach rozpoczęła również studia z terapii pedagogicznej. Do Ich Troje trafiła trochę wbrew sobie W 2001 roku, po odejściu Magdy Femme, Ich Troje szukało nowej wokalistki. Justynę Majkowską polecił Andrzej Wawrzyniak z zespołu Erato. Co ciekawe, artystka zetknęła się z grupą znacznie wcześniej. Już w 1995 roku nagrywała chórki dla Ich Troje, choć wtedy nie poznała osobiście Michała Wiśniewskiego ani Jacka Łągwy. Na spotkanie z liderem zespołu wcale się nie spieszyła. Po latach wspominała, że długo trzeba było ją namawiać. „Mnie długo trzeba było namawiać, żebym spotkała się z panem Wiśniewskim. Pojechałam w końcu, ociągając się. Założyłam najgorsze ciuszki, zawiązałam na głowie chustkę, żeby wyglądać jak Marysia ze wsi i zaśpiewałam bardzo przeciętnie. Wyszło tak, że już mnie nie puścili” – opowiadała. Jej życie zmieniło się niemal natychmiast. Z akademika trafiła w sam środek największego muzycznego fenomenu początku XXI wieku. „Płakałam tydzień po tym, jak się zgodziłam, a potem stwierdziłam: trzeba brać byka za rogi, trudno. Ogarnęłam się wtedy, kiedy okazało się, że przyjechało dwóch panów ochroniarzy do mojego akademika, w którym mieszkałam, wzięli kartony, spakowali wszystkie rzeczy: jedziemy. Dosłownie tak było” – wspominała. Z Justyną Majkowską Ich Troje osiągnęło największe sukcesy Nowa wokalistka musiała błyskawicznie nauczyć się repertuaru zespołu i odnaleźć się w roli następczyni Magdy Femme. Sama nie chciała jednak nikogo kopiować. „To nie jest tak, że się wskakuje w czyjeś buty. Ja miałam swoje buty i to jest tak, że wnosi się wtedy nową jakość, zupełnie nowy styl” – tłumaczyła. Publiczność szybko zaakceptowała jej obecność. Ciepły głos Majkowskiej znakomicie współgrał z charakterystycznym brzmieniem Ich Troje, a kontrast między jej spokojniejszą osobowością a sceniczną ekspresją Michała Wiśniewskiego okazał się niezwykle skuteczny. To właśnie z Justyną zespół nagrał płytę „Ad.4”, na której znalazły się największe przeboje grupy: „Powiedz”, „Zawsze z tobą chciałbym być”, „Razem, a jednak osobno” i „Wypijmy za to”. Kolejne albumy sprzedawały się w ogromnych nakładach, koncerty przyciągały tłumy, a Ich Troje regularnie pojawiało się na największych festiwalach. W ciągu kilkunastu miesięcy Majkowska znalazła się na samym szczycie polskiego show-biznesu. Eurowizja była jej wielkim finałem w zespole W 2003 roku Ich Troje reprezentowało Polskę na Eurowizji w Rydze. Utwór „Keine Grenzen – Żadnych granic” zajął 7. miejsce i do dziś pozostaje jednym z najbardziej pamiętnych polskich występów w historii konkursu. Dla Justyny Majkowskiej był to również symboliczny finał współpracy z zespołem. Decyzję o odejściu podjęła jeszcze przed konkursem, ale zgodziła się wystąpić zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Publiczność wiedziała już, że wokalistka żegna się z grupą. Jej wejście podczas eurowizyjnego występu zostało przyjęte gromkimi brawami. Dlaczego Justyna Majkowska odeszła z Ich Troje? Przez lata wokół jej odejścia narosło wiele domysłów. Najczęściej powtarzano, że chodziło o partnera wokalistki. Michał Wiśniewski mówił wprost: „Justyna wybrała miłość”. Sama Majkowska znacznie mocniej akcentowała jednak zmęczenie i presję, z którą musiała mierzyć się każdego dnia. „Byłam po prostu tym wszystkim zmęczona. To był główny powód. Wszyscy powtarzali mi, że trzeba być idiotką, żeby odchodzić z zespołu w momencie, gdy jest na szczycie i gdy można już spijać śmietankę z popularności” – przyznała. Po latach mówiła również o stresie, który towarzyszył jej niemal bez przerwy. „W Ich Troje musiałam podołać życiu w stresie na okrągło. Czasami miałam na scenie przyklejony uśmiech, zaciskałam zęby, ale momentami było też dużo zabawy” – wspominała. Dla osoby, która sama określała się jako domatorka, ciągłe trasy, wywiady i brak prywatności stawały się coraz trudniejsze do zniesienia. „Te dwa lata spędzone w zespole były naprawdę super. Wspominam je z dużym sentymentem. Brakowało mi tylko czasu na życie prywatne. Jestem z natury domatorką, bardzo rodzinną osobą, a przez ten czas prowadziłam życie na walizkach” – mówiła. View oEmbed on the source website Jacek Łągwa wspominał kłótnię z Michałem Wiśniewskim Inny fragment tej historii ujawnił Jacek Łągwa. Muzyk przyznał, że podczas trasy w Stanach Zjednoczonych doszło do konfliktu między Majkowską a Michałem Wiśniewskim. Powodem miał być Błażej Szychowski, ówczesny partner wokalistki i członek grupy tanecznej Ich Troje. „Justyna pokłóciła się z Michałem podczas trasy w Stanach Zjednoczonych. Poszło o jej chłopaka, który tańczył w naszym balecie i któremu podziękowaliśmy za współpracę. Nie pamiętam dokładnie, o co chodziło, ale Justyna uniosła się honorem i postanowiła odejść solidarnie ze swoim facetem” – opowiadał Łągwa. Błażej Szychowski był wtedy dla Majkowskiej bardzo ważną osobą. Wokalistka mówiła o nim z dużą czułością. „Błażej ujął mnie, bo jest zabawnym, uroczym facetem. A przy tym szczerym, dobrym, ciepłym facetem. Ma hopla na punkcie tańca” – wyznała. Para zaręczyła się i planowała wspólną przyszłość. Związek ostatecznie jednak nie przetrwał. Ich wizje życia miały coraz bardziej się od siebie różnić: Majkowska marzyła o domu, rodzinie i spokoju, Szychowski chciał rozwijać karierę w show-biznesie. Wszystko wskazuje na to, że odejście wokalistki nie miało jednego powodu. Złożyły się na nie zmęczenie, emocje związane z życiem prywatnym, konflikt w zespole i coraz silniejsza potrzeba odzyskania własnej codzienności. Czytaj też: Dla niego odeszła z Ich Troje, planowali ślub. Tak kochali się Justyna Majkowska i Błażej Szychowski Michał Wiśniewski nie chciał zatrzymywać jej na siłę Michał Wiśniewski po latach przyznał, że nie zamierzał wywierać na Majkowskiej presji. „Myślę, że nie można komuś zabronić odejść. Przysłowie mówi: jeśli kogoś kochasz, puść go wolno; jeżeli wróci, to jest twój, jeśli nie wróci, to nigdy twój nie był” – mówił. Lider Ich Troje uważał, że próby zatrzymania wokalistki mogłyby zniszczyć ich relację. „Justyna odeszła na własną prośbę, wszelkiego rodzaju próby zatrzymania jej skończyłyby się tym, że byśmy do dziś nie rozmawiali” – dodał. Ta decyzja rzeczywiście pozwoliła im zachować kontakt. Z czasem Majkowska wracała do Ich Troje przy okazji jubileuszy, koncertów i pojedynczych nagrań. „A tak to często się spotykamy, śpiewamy razem, jesteśmy przyjaciółmi” – podkreślał Wiśniewski. Po odejściu wybrała spokojniejsze życie Po rozstaniu z Ich Troje Justyna Majkowska nie porzuciła muzyki od razu. W 2004 roku wydała album „Nie czekam na cud”, a kilka lat później płytę „Zakochana od jutra”. Nie próbowała jednak odtwarzać dawnego tempa kariery. Wróciła do Zduńskiej Woli, ukończyła studia i rozpoczęła pracę z dziećmi z niepełnosprawnościami. Zajmowała się między innymi terapią dzieci z autyzmem, pracowała w szkole specjalnej i wykorzystywała znajomość języka migowego. W jednej z dawnych rozmów mówiła o tej pracy z charakterystyczną dla siebie szczerością. „Może ja jestem trochę nienormalna, bo dogaduję się z tymi dzieciakami? Znam język migowy, zajmowałam się upośledzonymi dziećmi i dobrze mi się z nimi rozmawiało” – opowiadała. To właśnie tam, z dala od kamer i scenicznych świateł, odnalazła zupełnie inny rodzaj spełnienia. Założyła rodzinę i została mamą trojga dzieci W 2005 roku Justyna Majkowska wyszła za Jarosława Miśkiewicza, mężczyznę niezwiązanego z show-biznesem. Niedługo później została mamą syna Ignacego. Później na świat przyszła córka Aniela oraz drugi syn, którego imienia artystka nie ujawniła publicznie. Majkowska bardzo konsekwentnie chroni rodzinę. Nie pokazuje dzieci w mediach i nie opowiada szczegółowo o życiu prywatnym. Z humorem wspominała jednak reakcję pociech na jej dawną karierę. „Mój mąż ostatnio włączył dzieciakom mój duet z Michałem, który nagraliśmy, gdy byłam w ciąży z Anielcią. Dzieci patrzyły na to bez entuzjazmu. Były zdziwione tym nagraniem. Pytały, dlaczego śpiewał ze mną jakiś pan w czerwonych włosach. Wolałyby, żeby na tym filmiku był obok mnie ich tata” – opowiadała. Nie zniknęła z muzyki całkowicie Choć nie zdecydowała się na wielki powrót, kilka razy ponownie pojawiła się u boku Ich Troje. Wzięła udział w jubileuszu dziesięciolecia zespołu, występowała w projekcie Ich Troje + One Dwie, nagrała z Michałem Wiśniewskim utwór „Krzyk”, a także pojawiła się podczas koncertu z okazji dwudziestolecia grupy. W 2020 roku wystąpiła również w teledysku do piosenki „Wypijmy za to”. Jacek Łągwa nie ukrywał, że jej głosu nadal brakuje w zespole. „Szkoda, bo uważam, że jej wokal najbardziej pasował do piosenek Ich Troje. Ale to jej decyzja. Postanowiła pójść inną drogą i ja to szanuję” – przyznał. View oEmbed on the source website Czym dziś zajmuje się Justyna Majkowska? Dziś była wokalistka Ich Troje pracuje na pełen etat jako terapeutka dziecięca. Łączy obowiązki zawodowe z wychowywaniem trojga dzieci i działalnością społeczną. Angażuje się również w lokalną politykę. Kandydowała do Rady Powiatu Zduńskowolskiego, a w 2024 roku ponownie wystartowała w wyborach i uzyskała mandat. Szczególnie ważne są dla niej kwestie ochrony zieleni i środowiska. „Bardzo mnie uwiera to, że się wycina drzewa i nie dba się o zieleń. Brak wiedzy na temat tego, co robi nam drzewo. Druga rzecz to zanieczyszczenie środowiska” – mówiła. Na scenę wraca tylko okazjonalnie. Nie ukrywa, że przy obecnym życiu nie widzi przestrzeni na intensywną karierę. „Nie mam czasu na wielki powrót. Nie wiem, jak miałabym to zrobić, bo pracuję na pełen etat i mam troje dzieci w chacie” – przyznała. Dla fanów na zawsze pozostanie głosem największych przebojów Ich Troje. Ona sama wybrała jednak życie, w którym o sukcesie nie decydują tłumy pod sceną ani kolejne okładki, lecz rodzina, praca z dziećmi i poczucie, że wreszcie może żyć we własnym rytmie. Źródła: plejada.pl, cozatydzien.tvn.pl, viva.pl
Ich miłość zaczęła się od zaskakującej historii. Krzysztof Respondek wspominał ją z uśmiechem
Z żoną Katarzyną był związany od czasów szkolnych, a sam wielokrotnie podkreślał, że to właśnie jej zawdzięczał wiele najważniejszych decyzji w życiu i karierze.
17 lipca Krzysztof Respondek obchodziłby swoje 57. urodziny. Kabareciarz, aktor i zwycięzca programu "Jak oni śpiewają" zapisał się w pamięci widzów nie tylko dzięki charakterystycznemu poczuciu humoru i talentowi scenicznemu, ale także niezwykłej historii miłości... Krzysztof Respondek na zawsze zapisał się w historii polskiego kabaretu Krzysztof Respondek zmarł 22 grudnia 2023 roku w wieku 54 lat. Kilka dni wcześniej przeszedł rozległy zawał serca. Mimo wysiłków lekarzy i kilkudniowej walki o jego życie nie udało się go uratować. Informację o śmierci artysty przekazał wówczas jego wieloletni przyjaciel i współtwórca kabaretu Rak, Krzysztof Hanke. Krzysztof Respondek dołączył do kabaretu Rak w 1999 roku. To właśnie tam zyskał ogromną popularność i przez lata bawił publiczność charakterystycznym śląskim humorem. Z Krzysztofem Hankem połączyła go nie tylko współpraca zawodowa, ale również wieloletnia przyjaźń. Artysta urodził się 17 lipca 1969 roku. Był absolwentem Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej we Wrocławiu, a swoją karierę rozpoczynał na deskach Teatru Rozrywki w Chorzowie. Szerokiej publiczności dał się poznać nie tylko jako kabareciarz, lecz także aktor serialowy. W latach 2007–2015 wcielał się w jedną z ról w serialu "Barwy szczęścia", a widzowie mogli oglądać go również w produkcji "Naznaczony". Ogromnym sukcesem okazał się także jego udział w trzeciej edycji programu "Jak oni śpiewają". Krzysztof Respondek zwyciężył muzyczne show, udowadniając, że poza talentem aktorskim dysponował również znakomitym głosem i sceniczną charyzmą. ZOBACZ TEŻ: „Wierzymy, że kiedyś się spotkamy”. Przejmujący wpis w rocznicę śmierci Joanny Kołaczkowskiej. Szwagier artystki namalował wyjątkowy obraz Krzysztof Respondek poznał żonę jeszcze w szkole. To dzięki niej zdał maturę Choć Krzysztof Respondek był bardzo aktywny zawodowo, znacznie rzadziej opowiadał o swoim życiu prywatnym. Nie ukrywał jednak, że rodzina zawsze była dla niego najważniejsza. Przez wiele lat związany był z Katarzyną, swoją rówieśniczką, którą poznał jeszcze w czasach szkolnych. Ich znajomość rozpoczęła się jeszcze przed maturą. Jak po latach z uśmiechem wspominał artysta, to właśnie Katarzyna pomogła mu zdać egzamin dojrzałości, rzucając mu ściągę na ławkę. Ta zabawna historia stała się jedną z jego ulubionych anegdot. Para była nierozłączna. Na ostatnim roku studiów, w 1991 roku, zakochani wzięli ślub. Dwa lata później na świat przyszła ich pierwsza córka Antonina, natomiast w 2002 roku rodzina powiększyła się o drugą córkę – Florentynę. Co ciekawe, Antonina miała okazję pojawić się gościnnie w serialu "Barwy szczęścia", w którym występował jej tata. Katarzyna była jego największym wsparciem. Miała wpływ na najważniejsze decyzje Krzysztof Respondek wielokrotnie podkreślał, że w jego domu pielęgnowana jest tradycyjna śląska zasada, zgodnie z którą to kobieta ma decydujący głos. W rozmowie z tygodnikiem "Na Żywo" z charakterystycznym dla siebie humorem mówił: „Moja babcia rządziła dziadkiem, moja mama ojcem. I ja kultywuję tę śląską tradycję”. Artysta nie ukrywał również, że Katarzyna była dla niego nie tylko żoną, ale także najlepszym doradcą zawodowym. To właśnie ona pomagała mu podejmować najważniejsze decyzje dotyczące kariery i, jak sam przyznawał, nigdy się nie pomyliła. „Żona jest takim moim osobistym menadżerem. Ona mi doradza, czy przyjąć rolę. Ona namówiła mnie też do udziału w programie "Jak oni śpiewają" i przyjęcia roli w serialu "Naznaczony". I były to strzały w dziesiątkę” – wyznał na łamach "Twojego Imperium". Słowa Krzysztofa Respondka pokazują, jak ważną rolę w jego życiu odgrywała rodzina. Choć był rozpoznawalnym aktorem i kabareciarzem, największą wartość stanowiło dla niego wsparcie najbliższych. 17 lipca, w dniu jego urodzin, wielu fanów wspomina Krzysztofa Respondka nie tylko jako wybitnego artystę kabaretowego i aktora, ale również jako oddanego męża i ojca. Pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny, który do dziś wywołuje uśmiech i przypomina o jego wyjątkowym talencie. SPRAWDŹ TEŻ: To oni wylansowali „Biedroneczki są w kropeczki”, cała Polska wierzyła, że są idealną parą. Za kulisami ich małżeństwo się rozpadało
To oni wylansowali „Biedroneczki są w kropeczki”, cała Polska wierzyła, że są idealną parą. Za kulisami ich małżeństwo się rozpadało
Choć stworzyli jeden z najpopularniejszych duetów polskiej estrady lat 60., ich wspólne życie nie miało szczęśliwego finału. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski śpiewali przeboje, które znała cała Polska, ale za kulisami narastały konflikty i niespełnione marzenia. Dziś, w 90. rocznicę urodzin Danuty Rinn, wracamy do historii ich wielkiej miłości i głośnego rozstania.
Danuta Rinn była jedną z najbardziej charyzmatycznych gwiazd polskiej piosenki. Publiczność pokochała ją najpierw za występy w duecie z Bogdanem Czyżewskim, z którym wylansowała takie przeboje jak „Biedroneczki są w kropeczki”, „Na deptaku w Ciechocinku” czy „Wszystkiego najlepszego”. Ich sceniczna chemia sprawiała wrażenie, że są nierozłączni także prywatnie. Rzeczywistość okazała się jednak znacznie bardziej skomplikowana. W dniu 90. rocznicy urodzin Danuty Rinn przypominamy historię jednego z najsłynniejszych małżeństw polskiej estrady – związku, który zakończył się rozwodem mimo ogromnej miłości i wspólnego sukcesu. Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: jak się poznali? Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski poznali się na jednym z przeglądów muzycznych w Koszalinie, w 1963 roku. Ona od razu wpadła mu w oko. Podobał mu się jej temperament, energia, błysk w oku Mówił do niej Danuśka. Zaczęli razem organizować zespół, to miał być kwartet, ale zebranie pozostałej dwójki słabo im szło, więc zdecydowali się na duet. Świetnie się rozumieli, byli z tego samego pokolenia. Bogdan Czyżewski starszy od Danuty Rinn o dwa lata (urodził się w 1934 roku) pochodził z Warszawy. Jego tata Stefan Czyżewski był wojskowym, brał udział w kampanii wrześniowej. Zginął w Powstaniu warszawskim. Bogdan miał trochę żalu do ojca, że tak zostawił rodzinę i poszedł ginąć za Ojczyznę, ale był też z bardzo niego dumny. Po wojnie studiował mechanikę precyzyjną na Politechnice Warszawskiej, mama cieszyła się, że będzie miał dobry zawód. Tyle że jego ciągnęła muzyka. Wziął udział w ówczesnym „The Voice of Poland”, czyli radiowym konkursie młodych talentów. Zaśpiewał piosenkę „Zapomniana dziewczyna”, która stała się przebojem. Zobacz też: Józef Nalberczak: aktor z komedii Stanisława Barei był znany z licznych romansów. Jego śmierć do dziś budzi wiele pytań <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgqwu0vt-24f0f91.jpg" width="2201" height="1600" alt="Opole, 1965 r. III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Danuta Rinn (1936-2006) i Bogdan Czyzewski (1934-).,Image: 428321271, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Janusz Sobolewski / Forum" title="III Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki. Opole 1965 r. Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski" /> Danuta Rinn miała już jedno małżeństwo za sobą Danuta Rinn urodziła się w Krakowie, skończyła średnią szkołę muzyczną w klasie fortepianu. Potem studiowała kompozycje w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Kiedy poznała Bogdana Czyżewskiego, miała już za sobą wielki miłosny zawód – nieudane małżeństwo. Była młodą dziewczyną, kiedy poślubiła lekarza Andrzeja Rynducha. Okazało się niestety, że mąż jest niewierny i to notorycznie. W pewnym momencie powiedziała sobie dość i postanowiła wyrzucić go ze swojego życia. Byli razem 4 lata, jak mówiła o 4 lata „za długo”. Został jej po nim urobiony od nazwiska pseudonim – Rinn. Obiecała sobie, że nie wyjdzie więcej za mąż. Ale miała 28 lat, gdy poznała Bogdana Czyżewskiego. Była młodą kobietą, chciała ułożyć sobie na nowo życie, bardzo chciała mieć dzieci. Cieszyło ją, że mają z Czyżewskim wspólną pasję do muzyki. To ich bardzo łączyło. Zobacz też: Zdrady męża, depresja, podstępna choroba. Smutne życie Danuty Rinn Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: historia miłości Ślub wzięli w 1964 roku. Ich znajomi wspominali, że widać było, jak między nimi iskrzy. Mówiono, że wyśpiewali sobie szczęście. Szybko podbili serca publiczności. Ich kariera rozwijała się znakomicie. Na polskiej estradzie był jeszcze jeden taki małżeński duet, Zofia i Zbigniew Framerowie. Ale nie mieli aż takich przebojów, które śpiewałaby cała Polska. Rinn i Czyżewski objechali świat, od ZSRR po USA. Ale w życiu prywatnym szybko zaczęło się między nimi psuć. View oEmbed on the source website Okazało się, że mają różne charaktery i upodobania. Danuta Rinn marzyła o domu, dzieciach, rodzinie. Śpiewała nawet w Opolu, w 1973 roku piosenkę: „Obywatelu zostań tatą – Skończ z tym wygodnym celibatem/Nie jesteś psychopatą/By męczyć się z tym dylematem/Nie próbuj nawet się tłumaczyć/I nie wykręcaj się niemądrze/Przecież tworzenie potomności/To jest twój święty obowiązek”. Było to trochę prześmiewcze, ale nieodległe od marzeń samej piosenkarki. Bogdan Czyżewski absolutnie nie zamierzał być ojcem. Chciał korzystać z życia, zwiedzać świat, korzystać z możliwości, jakie dała mu kariera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgRpP1NG-3deed5f.jpg" width="1600" height="1618" alt="Opole, 22-25.06.1972 r. X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Danuta Rinn i Bogdan Czyzewski.,Image: 428528730, License: Rights-managed, Restrictions: 3222_3 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="X Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Danuta Rinn i Bogdan Czyżewski: problemy w związku i na estradzie Posypało się między nimi także na estradzie. Danuta Rinn była na pewno mocniejszą stroną tego duetu, miała nie tylko bardzo dobry głos, ale i niezwykłą estradową osobowość. Czyżewski był w jej cieniu, być może to był jeden z powodów rozpadu ich związku. Ale najważniejszym problemem były chyba inne oczekiwania małżonków. Danuta Rinn była zrozpaczona, że nie układa się jej kolejne małżeństwo, zajadała stres, zaczęła tyć. Popadła w depresję, kiedyś zapomniała na koncercie słów piosenki. Publiczność jej nie oszczędzała. Raz, kiedy wyszli na estradę, ludzie zaczęli krzyczeć: Oleńka, Oleńka (szukano wtedy Oleńki do roli w „Potopie”). Po latach Bogdan Czyżewski powiedział: „Nasz duet i nasze małżeństwo się najzwyczajniej w świecie wyczerpały. Rozstaliśmy się, bo Danka chciała iść w humorystyczną konwencję, na co ja nie miałem ochoty... Poza tym zaczęła tyć i tusza stała się powodem jej kompleksów. Nie chciała ze mną występować, bo uważała, że tworzymy niekorzystny dla niej fizycznie kontrast” (cytuję za kobieta wp.pl). Danuta Rinn mówiła publicznie, że to małżeństwo było ewidentną pomyłką. „Decyzję o tym, kiedy odejść, trzeba podjąć we właściwym momencie. Czasem trzeba chłopa odstawić i jeszcze kopnąć w cztery litery”, mówiła, dodając, że mąż „wysysał z niej całą krew". Zobacz też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3vYCBd-4448104.jpg" width="1635" height="1600" alt="Opole, 06.1975. XIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, recital Danuty Rinn "Rinndial", n/z Danuta Rinn i .,Image: 590316932, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Lech Pempel / Forum" title="13 Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, 1975" /> Danuta Rinn: jak potoczyło się jej życie? Po rozpadzie ich duetu i oficjalnym rozwodzie w 1974 roku wydawało się, że kariera Danuty Rinn stoi pod znakiem zapytania. Piosenkarka siedziała w swoim mieszkaniu na Czerniakowskiej, jadła, nie ogarniała bałaganu. Czekała na telefony i propozycje, ale one nie przychodziły. Pomogli jej Włodzimierz Korcz i Jan Pietrzak, który zaproponował jej napisaną przez siebie piosenkę „Gdzie ci mężczyźni?”. Miała to śpiewać w kabarecie „Pod Egidą” piękna i delikatna Anna Nehrebecka. Ale Korcz i Pietrzak, widząc, w jakim stanie jest Danuta Rinn, zaproponowali ten utwór jej. „Pomyślałem o Dance Rinn. Właśnie rozwiodła się z Bogdanem Czyżewskim. Była w nie najlepszej formie. Czekała na jakieś propozycje zawodowe, ale jej telefon nie dzwonił. Interesujący dla wszystkich był tylko duet Czyżewski-Rinn, ale on właśnie przeszedł do historii", wspominał Włodzimierz Korcz. Czytaj także: Alicja Majewska i Włodzimierz Korcz zabrali głos. Łączy ich przyjaźń i praca, lecz brani są za małżeństwo Zaśpiewała „Gdzie ci mężczyźni?” jak swoją autorską piosenkę, całą sobą. Do dzisiaj kojarzy się głównie z tym hitem. Jeden przebój odmienił jej estradowe losy. Ludzie od nowa ją pokochali, była sobą, zadzierżystą „babką z krwi i kości”. Nikogo nie udawała. W latach 80. wspierała ruch Solidarności, chodziła – choć nie było jej łatwo na tzw. Marsze za Ojczyznę, na patriotyczne Msze. Niewielu wiedziało, że choruje na cukrzycę, że jest samotna. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgnXHY9e-b59fbf0.jpg" width="2400" height="1600" alt="Warszawa, 1995. Danuta Rinn, piosenkarka, n/z w swoim mieszkaniu.,Image: 428900016, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jaroslaw Stachowicz / Forum" title="Danuta Rinn" /> Jak potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego? Inaczej potoczyły się losy Bogdana Czyżewskiego. On sam uważał, że miał trudniej od byłej żony, bo nigdy nie trafił mu się taki wielkie przebój, jak jej „Gdzie ci mężczyźni". Był gwiazdą m.in. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej. To się nie wszystkim podobało, o czym on sam wprost mówił: „Co do Kołobrzegu, to po 1981 roku artyści tam występujący, w tym ja, otoczeni zostali anatemą, jako kolaboranci, reżimowcy, komuchy łamiące bojkot stanu wojennego. Było to bardzo przykre i niesprawiedliwe. Dotknęło to na przykład także kompozytorki Katarzyny Gaertner, pieśniarza Adama Zwierza, aktorów Mikulskiego, Karewicza, Józefa Nowaka czy Wieńczysława Glińskiego. Te czasy strasznie poniszczyły relacje koleżeńskie, przyjaźnie”. Miał jednak swoją publiczność, występował przez wiele lat. Jako swoje najlepsze czasy wspominał jednak lata duetu z Danutą Rinn. Wspominał, że Danuta Rinn, jak to kobieta, zawsze lubiła postawić na swoim. Piosenkarka zmarła 19 grudnia 2006 roku. Bogdan Czyżewski karierę zakończył w latach 90. Ma dzisiaj 92 lata.
O rozstaniu z żoną nigdy nie mówił. Ostatnie lata życia Stanisław Tym spędził u boku innej kobiety
Przez lata unikał zwierzeń i nie odsłaniał kulis swojego życia uczuciowego. Niewielu wiedziało, że po rozstaniu z Anną Tym u boku Stanisława Tyma była już inna kobieta.
Był wybitnym aktorem i satyrykiem, słynącym z zamiłowania do komentowania otaczającej go rzeczywistości. Znacznie mniej entuzjazmu wykazywał w kwestii zwierzeń na temat życia prywatnego — wiadomo jednak, że Stanisław Tym wymknął się ze szponów śmierci, a później cieszył się spokojem u boku swojej miłości, Anny Nastulanki. Stanisław Tym był mężem Anny Tym. Rozstali się w tajemniczych okolicznościach „Miałem trzy procent szans na przeżycie. Ale te trzy miałem. Wycięli mi żołądek i zrobili nowy z jelita cienkiego. Siedemnaście lat już z nim żyję”, mówił Stanisław Tym, który przed laty pokonał raka żołądka. Gdy walczył z chorobą, wspierała go ówczesna żona, Anna Tym. Kojarzyć mogą ją fani filmu Miś, w którym wystąpiła w epizodycznej roli pasażerki samolotu do Londynu. Później to aktor trwał przy ukochanej, gdy jej problemy zdrowotne uległy pogorszeniu. Nie była to miłość medialna. Stanisław Tym nie wspominał o żonie, nie pokazywali się razem na publicznych wydarzeniach. Uczucie przetrwało wiele lat, łączyły ich również kwestie zawodowe — lecz nie było im dane dożyć spokojnej starości. Rozstali się tajemniczych okolicznościach, których żadne z nich nie skomentowało. O tym, że artysta nie był już ze swoją byłą już małżonką, wiedziało niewielu. Prawda wyszła na jaw dopiero niedawno, kiedy to sieć obiegła informacja o śmierci Anny Tym. Zmarła 4 lipca 2023 r. po długich zmaganiach z ciężką chorobą. Okazało się wówczas, że Stanisław Tym od dawna nie jest mężem scenografki, a jego serce było już zajęte przez inną kobietę. Stanisław Tym, Łódź, 23.10.1998 rok Anna Nastulanka — kim jest ostatnia miłość Stanisława Tyma? To kolejny tajemniczy związek artysty, o którym wiadomo niewiele. Z informacji w sieci możemy dowiedzieć się, że para zetknęła się ze sobą na płaszczyźnie zawodowej około 19 lat temu. Ponadto Anna Nastulanka współpracowała z zapleczem producenckim filmu Ryś z 2007 roku. Nie wiadomo jednak, w jakich okolicznościach poznali się bliżej, oraz kiedy dokładnie wykluło się między nimi głębsze uczucie... Kulisy tej relacji są owiane tajemnicą, i nie zapowiada się, aby cokolwiek w tej kwestii miało się zmienić. Przez lata łączyła ich nie tylko miłość — Anna Nastulanka reprezentowała ukochanego w kontaktach z mediami, zajmowała się redagowaniem jego książek (pierwsza z nich to „Mamuta tu mam. Utwory zebrane spod łóżka. Z ilustracjami autora” z 2005 roku), a także była zagorzałą kolekcjonerką i znawczynią jego dzieł i obrazów. Mieli wspólne pasje i zainteresowania, dlatego zdawało się, że tworzyli naprawdę udany i zgrany związek. Para unikała świateł reflektorów, a swoje gniazdko uwili w małej wiosce nieopodal jeziora Wigry w województwie podlaskim. To właśnie tam aktor pod koniec życia mógł cieszyć się spokojem, o którym od zawsze marzył. Stanisław Tym zmarł 6 grudnia 2024 r., a o jego śmierci poinformował tygodnik „Polityka”, z którym związany był o wielu lat. CZYTAJ TAKŻE: Była żoną Stanisława Tyma, później się rozstali. Co wiemy o Annie Tym?
"Ja jestem polska dziewczynka". Gwiazda "Mamma Mia!" z dumą mówi o swoich korzeniach. Nieliczni znali jej historię
Hollywood dało jej sławę, ale to Polska dała jej korzenie. Christine Baranski od lat z dumą opowiada o rodzinnych tradycjach, dzieciństwie w polsko-amerykańskim domu i ojcu, który zaszczepił w niej miłość do teatru. Choć żałuje, że nie mówi płynnie po polsku, podkreśla, że więź z krajem przodków pozostaje ważną częścią jej tożsamości.
Za ekranowym blaskiem, prestiżowymi rolami i światową rozpoznawalnością kryje się opowieść niezwykle osobista. Christine Baranski wielokrotnie podkreślała, że polskie korzenie są ważną częścią jej tożsamości. W domu rodzinnym pielęgnowano tradycje, wspominano ojczyznę przodków i przekazywano wartości, które – jak wynika z wypowiedzi aktorki – pozostały z nią na całe życie. Christine Baranski polskie korzenie. Rodzinna historia zapisana w pamięci Christine Baranski od lat zachwyca publiczność wybitnymi kreacjami aktorskimi, ale za imponującą karierą w Hollywood kryje się również historia głęboko zakorzeniona w rodzinnej pamięci. Urodziła się w 1952 roku w Buffalo w stanie Nowy Jork. Jest córką Virginii Mazurowskiej i Luciena Baranskiego, a jej rodzina należy do trzeciego pokolenia polskich imigrantów w Stanach Zjednoczonych. Dzieciństwo spędziła w Cheektowadze – dzielnicy zamieszkanej głównie przez społeczność polskiego pochodzenia, gdzie język, tradycje i kultura przodków pozostawały ważnym elementem codziennego życia. Jej ojciec pracował w polskojęzycznej gazecie, a rodzinny dom był miejscem, w którym pielęgnowano więź z Polską. Christine uczęszczała do żeńskiej szkoły katolickiej, a następnie rozpoczęła studia aktorskie w prestiżowej nowojorskiej uczelni Juilliard, uznawanej za jedną z najważniejszych szkół artystycznych w Stanach Zjednoczonych. Czytaj też: Miliony pokochały ją jako „Doktor Quinn”. Mało kto wie, że ma polskie korzenie. Odsłaniamy jej rodzinne sekrety Karierę rozpoczęła na deskach teatru, gdzie rozwijała warsztat, zanim zwróciła na siebie uwagę szerokiej publiczności. Przełomem okazała się rola w sitcomie „Cybill”, za którą została uhonorowana nagrodą Emmy. Od tego momentu jej nazwisko na stałe wpisało się w grono najbardziej cenionych amerykańskich aktorek. W kolejnych latach stworzyła szereg ról, które przyniosły jej międzynarodową rozpoznawalność. Widzowie pokochali ją jako Diane Lockhart w serialu „Sprawa idealna”, dr Beverly Hofstadter w „Teorii wielkiego podrywu” oraz Tanyę Chesham-Leigh w musicalu „Mamma Mia!”. Aktorka nigdy nie ukrywała, że polskie pochodzenie jest ważnym elementem jej tożsamości. Polskie tradycje nie były jedynie odświętnym symbolem ani sentymentalnym wspomnieniem. Były ważnym elementem rodzinnego życia. W domu Christine Baranski obchodzono Wigilię, przygotowywano święconkę i z szacunkiem pielęgnowano zwyczaje wyniesione z Polski. „Ja jestem polska dziewczynka. Dorastałam w polsko-amerykańskiej społeczności. Mój ojciec był dziennikarzem w polskiej gazecie. Nazywała się "Dziennik". Obchodziliśmy Wigilię, była święconka. Znam wszystkie polskie tradycje. […] Straciłam ojca. Był wspaniałym człowiekiem, pracowitym. Straciliśmy go nagle, a moja mama przez wszystkie te lata była matką pracującą, wychowującą dwoje dzieci”, opowiadała [cytat za dzieńdobrytvn.pl]. Christine Baranski żałuje jednej rzeczy Choć polskie tradycje były obecne w jej domu od najmłodszych lat, Christine Baranski przyznaje, że nie nauczyła się biegle języka polskiego. Aktorka zna jedynie część polskich zwrotów i otwarcie mówi, że tego żałuje. „Znam trochę zwrotów, rozumiem słowa, ale nie potrafię płynnie posługiwać się polskim. Żałuję, bo dorastałam w polsko-amerykańskim domu, w którym tradycja była niezwykle ważna. Moja babcia mówiła wyłącznie po polsku, moi rodzice również między sobą posługiwali się tym językiem…”, relacjonowała w rozmowie z Dawidem Muszyńskim dla Pani. Jak sama wyjaśnia, zadecydowali o tym rodzice, gdy była jeszcze mała. W tym samym wywiadzie aktorka opowiedziała, że jej starszy brat z najbliższymi rozmawiał wyłącznie po polsku. Gdy rozpoczął naukę w szkole, okazało się jednak, że ma trudności z płynnym posługiwaniem się językiem angielskim, co utrudniało mu codzienne funkcjonowanie podczas zajęć. Christine Baranski, młodsza od brata o dwa lata, znalazła się już w zupełnie innej sytuacji. Rodzice, wyciągając wnioski z wcześniejszych doświadczeń, postanowili zmienić sposób wychowania językowego. Od tego momentu zwracali się do niej wyłącznie po angielsku, chcąc ułatwić córce start w amerykańskiej szkole i oszczędzić jej podobnych trudności. Sprawdź też: Ma polskie korzenie i długo o tym nie mówił. David Duchovny wrócił wspomnieniami do babci z Warszawy Dziś aktorka patrzy na tę decyzję z pewnym żalem. Przyznaje, że z perspektywy czasu uważa ją za błąd. Jak podkreśla, miała przecież wokół siebie wszystko, co sprzyjało nauce języka przodków. W rodzinnym domu nie brakowało polskiej muzyki, na półkach stały książki w języku polskim, a atmosfera codzienności była silnie związana z polską kulturą. Mimo to nie opanowała języka w takim stopniu, w jakim – jak sama przyznaje – chciałaby dziś mówić. Dom, w którym dorastała Christine Baranski, rządził się jasno określonymi zasadami. Jak sama wspomina, panowała w nim atmosfera przywiązania do tradycji, rodzinnych rytuałów i dobrych manier. W jednym z wywiadów aktorka porównała go nawet do świata przedstawionego w serialu „Pozłacany wiek”, w którym występowała. Nie chodziło jednak o przepych, lecz o codzienną etykietę i szacunek wobec rodzinnych zwyczajów. „Bardzo tradycyjny. Trochę przypominał serial „Pozłacany wiek”, w którym obecnie gram. Przestrzegano w nim pewnej – nazwijmy to – etykiety. Na przykład po każdym obiedzie musieliśmy z bratem, wstając od stołu, podziękować całej rodzinie za wspólny posiłek. I robiliśmy to po polsku. Akurat to sformułowanie bardzo dobrze opanowałam. (śmiech)”, mówiła we wspomnianym wywiadzie dla Pani. Christine Baranski aktorstwo ma w genach Christine Baranski nie ma wątpliwości, że jej zamiłowanie do sceny nie pojawiło się przypadkiem. Jak opowiada, rodzinna historia od początku była silnie związana z teatrem. Jej dziadkowie, jeszcze przed emigracją do Stanów Zjednoczonych, występowali na scenie polskiego teatru. To właśnie dlatego aktorka z uśmiechem mówi, że miłość do aktorstwa ma wręcz „zapisaną w DNA”. Pierwsze teatralne fascynacje pojawiły się bardzo wcześnie. Podczas wizyt u dziadków zamieniała strych w swoją własną scenę, gdzie z dziecięcą wyobraźnią odgrywała kolejne role z musicalu „Południowy Pacyfik”. Była to zabawa, która – jak wspomina – dawała jej ogromną radość i pozwalała rozwijać wyobraźnię jeszcze na długo przed rozpoczęciem profesjonalnej edukacji artystycznej. Jednym z najważniejszych wspomnień z dzieciństwa pozostaje jednak chwila, gdy ojciec zabrał ją po raz pierwszy do teatru. Christine Baranski miała wtedy siedem lat. Nie był to przypadkowy spektakl – na scenie występował Zespół Pieśni i Tańca „Śląsk”. To wydarzenie zapadło jej w pamięć nie tylko ze względu na sam występ, ale przede wszystkim z powodu reakcji ojca. Czytaj też: Szczerze wyznanie Pauliny Smaszcz: doświadczyła przemocy w związku; podnosiła się z dna. Tylko w VIVA! Bez Tabu mówi, jak odzyskała siebie Gdy opadła kurtyna, Lucjan Barański nie krył wzruszenia. Ze łzami w oczach nagradzał artystów gromkimi brawami, głośno wykrzykując: „Brawo!”. Jak przyznaje aktorka, właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyła, jak wielkie emocje potrafi wywołać teatr. Jest przekonana, że to właśnie ten wieczór rozbudził w niej miłość do sceny. Wspomnienie ma dla niej jeszcze bardziej osobisty wymiar, ponieważ jej ojciec zmarł rok później i to właśnie ta chwila pozostała jednym z najcenniejszych obrazów, jakie zachowała w pamięci. „Gdy tylko opadła kurtyna, usłyszałam, jak tata ze łzami w oczach klaszcze i krzyczy na cały głos: „Brawo!”. Wydaje mi się, że to właśnie wtedy, widząc te emocje, zakochałam się w teatrze. Jest to też moje ulubione wspomnienie związane z tatą, który zmarł rok później”, mówiła w rozmowie z Pani. Lata później przyszło kolejne przełomowe wydarzenie. Christine Baranski została przyjęta do prestiżowej uczelni muzycznej Juilliard. Pierwszą osobą, z którą podzieliła się tą wiadomością, była jej mama. Obie postanowiły uczcić ten wyjątkowy moment w hotelowym barze. Zamówiły drinki Manhattan z wisienką i – jak z humorem wspomina aktorka – każda wypiła ich chyba po dwa. Do dziś wspomina ten wieczór z uśmiechem, podkreślając, że był to jedyny raz w życiu, kiedy razem z mamą pozwoliły sobie na tak beztroskie świętowanie. Kraków, który okazał się spełnieniem marzeń Jakiś czas temu Christine Baranski odwiedziła Kraków. Jak relacjonowała, podróż miała dla niej wyjątkowo osobisty wymiar. „Uważam, że poznawanie korzeni i odwiedzanie krajów, z których pochodzą nasi przodkowie, pozwala lepiej zrozumieć własną historię, nawiązać kontakt z przeszłością. Nie potrafię tego wytłumaczyć, ale w Krakowie czułam się jak w domu. Oczarowały mnie brukowane uliczki i stare kamienice. A jedzenie? Wyborne! Smakowało jak to, które robiły moja mama i babcia – tylko było jeszcze lepsze. Jestem pewna, że wrócę”, mówiła Dawidowi Muszyńskiemu w Pani.
Zostawiła syna i wyjechała do USA. Po latach Wojciech Jeżowski wyznał: „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej”. Dziś mówi do niej po imieniu
Majka Jeżowska nigdy nie ukrywała, że macierzyństwo i kariera nie zawsze szły w parze. Gdy wyjechała do Stanów Zjednoczonych, planowała zostać zaledwie kilka tygodni. Los zdecydował inaczej – za oceanem spędziła 12 lat. Najboleśniejszą konsekwencją tej decyzji była rozłąka z synem, który po latach szczerze opowiedział o tym, czego najbardziej brakowało mu w dzieciństwie.
Jedną z bohaterek najnowszego numeru magazynu „PANI” jest Majka Jeżowska. Artystka w szczerej rozmowie wraca do najważniejszych momentów swojego życia – opowiada o dzieciństwie, miłościach, wieloletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych oraz trudnych wyborach, które przyszło jej podejmować jako matce. Szczególnie poruszający jest wątek relacji z synem Wojciechem, który po latach otwarcie mówi o tym, jak wspomina dzieciństwo u boku jednej z najbardziej rozpoznawalnych polskich piosenkarek. Wyjazd, który zmienił wszystko Na początku nic nie zapowiadało, że krótki wyjazd stanie się jednym z najważniejszych rozdziałów w życiu Majki Jeżowskiej. Artystka miała już za sobą pierwsze sukcesy, zdobywała nagrody i budowała swoją pozycję na polskiej scenie muzycznej. Do Stanów Zjednoczonych poleciała z zamiarem pozostania tam przez osiem tygodni. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna. W Polsce trwał stan wojenny, a zawodowa przyszłość była niepewna. Pobyt za oceanem wydłużył się do 12 lat. Dla piosenkarki oznaczało to konieczność rozpoczęcia życia od nowa, ale również niezwykle trudną rozłąkę z dzieckiem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009474-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-5c6810d.jpg" width="650" height="365" alt="Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009474-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009475-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-5395912.jpg" width="650" height="365" alt="Majka Jeżowska i Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009475-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" /> Narodziny syna zmieniły jej priorytety Majka Jeżowska wielokrotnie podkreślała, że pojawienie się Wojtka na świecie całkowicie odmieniło jej spojrzenie na życie. – „Kiedy urodził się Wojtek, przestałam myśleć tylko o sobie. Nagle najważniejsze stało się jego dobro” – wspominała. Paradoksalnie właśnie wtedy musiała podjąć decyzję, która do dziś pozostaje jedną z najtrudniejszych w jej życiu. Przez pierwsze dwa lata pobytu w USA nie widziała syna. Artystka nie ukrywa, że przez lata towarzyszyły jej ogromne wyrzuty sumienia. Wiedziała, że ominęły ją pierwsze kroki, pierwsze słowa i wiele codziennych chwil, których nie da się już odzyskać. Zobacz też: Nagrała dla niego swój największy hit, dziś łączy ich wyjątkowa więź. Kim jest syn Majki Jeżowskiej? Wojciech Jeżowski: „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej” Dziś Wojciech Jeżowski mówi o tamtym czasie bez pretensji, ale z dużą szczerością. Przyznaje, że jako dziecko tęsknił za czymś, co dla wielu rodzin jest codziennością. – „Dziecko potrzebuje stabilności, rytuałów” – mówi. Choć cała Polska znała jego mamę z telewizji i koncertów, on czasami chciał, żeby była po prostu obecna w domu. – „Marzyłem o mamie bardziej zwyczajnej. Takiej, która codziennie wraca do domu i nie wyjeżdża na koncerty” – wspomina. Jednocześnie podkreśla, że Majka Jeżowska zawsze starała się, by wspólnie spędzany czas był wyjątkowy. – „Zawsze próbowała, żeby było coś ekstra, żeby było nieprzeciętne. Może zamiast kotleta spróbujemy sushi? Może pojedziemy do Legolandu?” – opowiada. Historia jednej z najsłynniejszych piosenek Majki Jeżowskiej Po powrocie do Polski artystka chciała odbudować więź z synem. Wtedy trafiła na tekst Agnieszki Osieckiej „A ja wolę moją mamę”, który pokazał jej Jan Borkowski. Jeżowska od razu wiedziała, że chce go zaśpiewać. Jak sama przyznała, piosenkę nagrała właśnie z myślą o Wojtku. Sama skomponowała muzykę, a aranżację przygotował Jan Borysewicz. Utwór szybko stał się jednym z największych przebojów w jej karierze i do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych piosenek dla dzieci w Polsce. Szczególnego znaczenia nabiera również teledysk. Chłopcem biegnącym do Majki Jeżowskiej jest właśnie jej syn. Dlaczego nie mówi do niej „mamo”? Jednym z najbardziej zaskakujących elementów ich relacji jest sposób, w jaki Wojciech zwraca się do swojej mamy. Nie używa słowa „mamo”. Mówi do niej po prostu: „Majka”. Jak wyjaśnia, wszystko zaczęło się podczas koncertów. – „Jeździłem z nią na koncerty i kiedy trzeba było coś szybko zakomunikować w tłumie, wołanie »mamo« powodowało, że kilkadziesiąt kobiet się odwracało. Więc musiałem coś zmienić i stąd zacząłem mówić »Majka«” – tłumaczy. To, co miało być praktycznym rozwiązaniem, z czasem stało się naturalnym elementem ich codzienności. Dziś patrzą na tamte lata z innej perspektywy Choć dzieciństwo Wojciecha Jeżowskiego naznaczyła rozłąka z mamą, oboje podkreślają, że udało im się zbudować silną relację. Syn artystki wspomina, że lata spędzone między Polską a Stanami Zjednoczonymi nauczyły go otwartości i odwagi. – „Szkoła w Stanach, do której chodziłem, nauczyła mnie innej kultury, odwagi, otwartości. Dało mi tę wolność, żeby pójść za swoimi marzeniami i pomysłami” – mówi. Historia Majki Jeżowskiej pokazuje, że za sukcesem scenicznym często kryją się bardzo trudne wybory. Sama artystka nie ukrywa, że rozłąka z synem była doświadczeniem, które pozostawiło w niej ślad. Dziś jednak ich relacja opiera się na bliskości, szczerości i wzajemnym zrozumieniu, a słynna piosenka „A ja wolę moją mamę” zyskała dzięki temu jeszcze bardziej osobisty wymiar. Zobacz też: Doświadczała przemocy w związku; uciekła za ocean, by ratować siebie i syna. Majka Jeżowska bez tabu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/1009473-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo-9a5d67a.jpg" width="650" height="365" alt="Majka Jeżowska i Wojciech Jeżowski w teledysku "A ja wolę moją mamę"" title="1009473-majka-jezowska-zatanczyla-z-synem-w-tancu-z-gwiazdami-dzis-wojtek-jezowski-nie-jest-juz-cherubinkiem-zdjecia-wideo" />
Nie tylko taniec i muzyka. Mało kto wie, kim jest z zawodu. Wykształcenie Mandaryny może zaskoczyć wielu
Przez lata zachwycała na scenie, ale niewiele osób wie, że za sukcesem Mandaryny stoi nie tylko talent i pracowitość. Marta Wiśniewska konsekwentnie rozwijała swoje umiejętności, kończąc kilka szkół i zdobywając kwalifikacje, które do dziś wykorzystuje w życiu zawodowym.
Publiczność od lat zna ją jako Mandarynę – artystkę, choreografkę i kobietę, która nie boi się zawodowych wyzwań. Jednak poza światłem reflektorów kryje się historia, o której wciąż mówi się zaskakująco rzadko. Marta Wiśniewska konsekwentnie inwestowała w swoją edukację, kończąc kolejne szkoły i zdobywając kwalifikacje, które stały się ważnym elementem jej kariery. Wykształcenie Mandaryny to znacznie więcej niż pasja do tańca Przez lata Mandaryna wypracowała pozycję jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny rozrywkowej. Publiczność pokochała ją za muzykę, taniec i sceniczną charyzmę, a kolejne etapy jej kariery sprawiły, że nazwisko Marty Wiśniewskiej na trwałe wpisało się w krajobraz rodzimego show-biznesu. To właśnie z tymi obszarami najczęściej kojarzona jest jej zawodowa droga. Z powodzeniem realizuje się również jako choreografka, instruktorka tańca oraz właścicielka szkoły tanecznej. Niewielu zdaje sobie sprawę, że za sceniczną swobodą i wieloletnim doświadczeniem kryje się także konsekwentnie budowana ścieżka edukacji. Artystka ukończyła kilka szkół i zdobyła kwalifikacje, które stały się ważnym fundamentem jej zawodowej drogi. Sprawdź też: Mandaryna nie zostawiła już żadnych wątpliwości, to powiedziała o Wiśniewskim. "To nie fejk" Mandaryna to kobieta wielu talentów Taniec pojawił się w życiu Marty Wiśniewskiej na długo przed tym, zanim stała się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej sceny. To właśnie on jako pierwszy wyznaczył kierunek jej artystycznych marzeń i z czasem stał się nie tylko pasją, lecz także fundamentem zawodowej drogi. Pierwsze sceniczne doświadczenia zdobywała już jako uczennica trzeciej klasy szkoły podstawowej. Wówczas dołączyła do dziecięcego zespołu Krajki, z którym występowała przez siedem lat. Był to czas intensywnego rozwoju i zdobywania umiejętności, które w kolejnych latach otworzyły jej drzwi do świata profesjonalnego tańca. Czytaj też: To był najtrudniejszy moment po rozstaniu z Michałem Wiśniewskim. Pola nie ukrywa, co usłyszeli synowie Prawdziwym przełomem okazał się rok 1996. Wraz z formacją 7 coma 7 wywalczyła mistrzostwo Polski w tańcu hip-hop, potwierdzając, że obrana przez nią droga nie jest dziełem przypadku, lecz efektem wieloletniej pracy i konsekwencji. To właśnie hip-hop stał się stylem, z którym związała się na dłużej i który do dziś pozostaje ważnym elementem jej zawodowej tożsamości. Miłość do tańca z czasem przerodziła się również w działalność edukacyjną. Od 2007 roku Marta Wiśniewska prowadzi sieć szkół Mandaryna Dance Studio, specjalizujących się w tańcu hip-hop. Swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się także jako sędzia dwóch federacji tanecznych – World Artistic Dance Federation oraz International Dance Organization (Polski Związek Tańca). To kolejny rozdział w historii kobiety, która od lat udowadnia, że taniec jest dla niej czymś znacznie więcej niż sceniczną pasją – stał się przestrzenią, w której zbudowała swoją zawodową pozycję. Marta Wiśniewska ukończyła kilka szkół. Kim jest z zawodu? Mało kto wie, że Mandaryna jest z wykształcenia animatorką kultury. Jednym z ważniejszych etapów tej drogi było ukończenie Policealnego Studium Zawodowego Szkoły Projektowania i Reklamy na Wydziale Aktorskim przy Wyższej Szkole Sztuki i Projektowania w Łodzi. Chcąc rozwijać kolejne umiejętności, podjęła naukę w Szkole Aktorskiej Haliny i Jana Machulskich w Warszawie. W jej życiorysie znalazło się również miejsce na szkołę kaskaderską w Łodzi. Wszystkie te doświadczenia składają się na obraz artystki, która od początku swojej kariery stawiała nie tylko na sceniczne doświadczenie, ale także na systematyczne zdobywanie nowych kompetencji.
83-letni Tadeusz Sznuk rzadko mówi o rodzinie. Raz zdobył się na wyjątkowo szczere wyznanie. To dlatego dzieci nie poszły w jego ślady
16 lipca Tadeusz Sznuk obchodzi 83. urodziny. Legendarny gospodarz teleturnieju „Jeden z dziesięciu” od ponad trzech dekad cieszy się niesłabnącą sympatią widzów. Choć na ekranie jest doskonale znany milionom Polaków, od lat konsekwentnie chroni swoją prywatność. Co wiadomo o jego rodzinie?
Tadeusz Sznuk od ponad 30 lat pozostaje twarzą teleturnieju „Jeden z dziesięciu” i jest jednym z najbardziej cenionych prezenterów w Polsce. Dziennikarz imponuje profesjonalizmem, spokojem i charakterystycznym poczuciem humoru, dzięki czemu od lat cieszy się ogromnym uznaniem widzów. Z okazji jego 83. urodzin przypominamy, co wiadomo o życiu prywatnym prezentera. Choć rzadko mówi o swoich bliskich i unika medialnego rozgłosu, wiadomo, że jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci i dziadkiem. Tadeusz Sznuk: od ponad 30 lat prowadzi teleturniej „Jeden z dziesięciu” Tadeusz Sznuk jest już kultową postacią produkcji i cieszy się ogromną sympatią widzów, którzy nie wyobrażają sobie innego prezentera na jego miejscu. Dziennikarz imponuje nie tylko spokojem czy kulturą osobistą, ale także... poczuciem humoru. Nie każdy jednak wie, że lubiany prezenter jest spełniony nie tylko w życiu zawodowym. Tadeusz Sznuk nie pojawia się na branżowych imprezach i bardzo chroni swoją prywatność, rzadko też wypowiada się na temat swoich bliskich. Okazuje się, że dziennikarz jest szczęśliwym mężem, ojcem trójki dzieci, a także dziadkiem. Jeden z dziesięciu, Tadeusz Sznuk Tadeusz Sznuk: dzieci, żona, rodzina Zgodnie ze sporym dystansem do siebie, z jakiego jest znany, wyznał, co myśli o nim jego żona. „O czym myśli kobieta, tego żaden mężczyzna nigdy nie może być pewien, ale nie wiem, czy dobre wychowanie pozwoliłoby panu zacytować to, co miałbym do powiedzenia. Powiem tak, żona ma o mnie zdanie bez wątpienia słuszne”, powiedział Pawłowi Piotrowiczowi w wywiadzie dla Onetu. Tadeusz Sznuk ma dwóch synów, którzy ukończyli studia informatyczne i w takim zawodzie pracują oraz córkę, która jest z wykształcenia psycholożką społeczną. Jak przyznaje prezenter, żadne z dzieci nie poszło w jego ślady. Synowie ukończyli studia informatyczne i z tym związali swoje kariery, a córka jest psychologiem społecznym. „Bo miały okazję obserwować tatusia, którego często nie było w domu, więc trzymają się od mediów z daleka. Wie pan, i radio, i latanie człowieka od rodziny oddalają”, wyznał w wywiadzie dla Onetu. Choć Tadeusz Sznuk rzadko bywał w domu, to starał się poświęcać im jak najwięcej czasu. Sam podkreśla, że jego pociechy są dobrze wychowane i będą się wyrażać o nim dobrze, nawet jeśli nie jest to do końca zgodne z prawdą. Tadeusz Sznuk jest również szczęśliwym dziadkiem. I choć o bliskich zazwyczaj mówi niewiele, w wywiadzie z Onetem opowiedział krótko o relacji z wnukami. Jakim jest dziadkiem? „Najlepszy. Dostałem od znajomych koszulkę z napisem „Najlepszy dziadek na świecie”. Choć tak naprawdę w to nie wierzę, więc jej nie noszę, by nie usłyszeć protestu. No, ale dogadujemy się”, odpowiedział z typowym dla siebie poczuciem humoru. SPRAWDŹ: Od lat prowadzi Jeden z dziesięciu, a jaki jest prywatnie? Oto nieznane oblicze Tadeusza Sznuka! Jeden z dziesięciu, Tadeusz Sznuk
Tylko na VIVA.pl: Zgarnął w „Idź na całość” główną nagrodę, wygrana zamieniła się koszmar. Niesłychana historia uczestnika programu, tak zapamiętał ją Zygmunt Chajzer
Program "Idź na całość" zapisał się w historii polskiej telewizji nie tylko dzięki emocjonującym nagrodom, ale również barwnym uczestnikom, którzy robili wszystko, by zwrócić na siebie uwagę prowadzących. Fantazyjne przebrania, odważne pomysły i ogromna kreatywność stały się znakiem rozpoznawczym kultowego teleturnieju. Dziś Zygmunt Chajzer wrócił do tych wspomnień w rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl. Przed kamerami opowiedział o najbardziej niezwykłych przebraniach, ale także o historii zwycięzcy, która po latach wciąż wywołuje u niego ogromne emocje.
To właśnie takie wspomnienia pojawiły się, gdy podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim Zygmunt Chajzer wylosował pytanie z Kuli VIVY! Legendarny prowadzący bez chwili zawahania zaczął przywoływać obrazy uczestników, którzy robili wszystko, by zostać zauważonym. Niektóre z tych historii do dziś wywołują uśmiech, inne – jak sam przyznaje – zostawiły w nim coś znacznie więcej. Zygmunt Chajzer wrócił pamięcią do najbardziej niezwykłych uczestników "Idź na całość" Podczas rozmowy z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl Zygmunt Chajzer wylosował z Kuli VIVY! pytanie: „»Idź na całość« to też wyraziści uczestnicy. Które z ich przebrań pamięta Pan do dziś?”. Odpowiedź pojawiła się niemal natychmiast. Jedno z przebrań szczególnie zapadło mu w pamięć. Zygmunt Chajzer powiedział Rafałowi Kowalskiemu: „Jedna Pani się przebrała za łabędzią wyspę. [...] Na głowie jezioro było dookoła, na środku była wyspa, na tej wyspie łabędzie były. Ona była przebrana tak na zielono, że stanowiła tło dla tej wyspy.” To tylko jedna z historii, które do dziś wywołują uśmiech na twarzy legendarnego prowadzącego. Jak wynika z jego wspomnień, uczestnicy potrafili wykazać się niezwykłą kreatywnością, a ich pomysły nierzadko stawały się jednym z najbardziej pamiętnych elementów programu. Zgarnął główną nagrodę, ale później zaczęły się problemy. Zygmunt Chajzer opowiedział niezwykłą historię uczestnika Choć zabawnych wspomnień z planu „Idź na całość” nie brakuje, jedno z nich do dziś zajmuje w pamięci Zygmunta Chajzera szczególne miejsce. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl prowadzący wrócił do historii uczestnika, który pojawił się w programie przebrany za Fiata 126p. Dopiero później okazało się, że za pomysłowym kostiumem kryła się znacznie bardziej poruszająca opowieść. Jak wspominał przed kamerami Viva.pl: „Była też ciekawa historia, dlatego że ja kiedyś zaprosiłem do gry pana, który był przebrany za Fiata 126P. [...] Był zabudowany cały i nie miałem pojęcia o tym, że jest to osoba niepełnosprawna. A ten pan był na wózku. On sobie do tego wózka zbudował karoserię Fiata i potem wygrał samochód.” Historia nie zakończyła się jednak wraz z wygraną. Jak opowiedział Zygmunt Chajzer, po wielu latach ponownie spotkał zwycięzcę programu i dopiero wtedy dowiedział się, przez co musiał przejść po zakończeniu teleturnieju. „To nie był mały Fiat, to było coś większego. Ja tego pana spotkałem po wielu, wielu latach. Tym samym samochodem jeździł i okazało się, że tam historia była bardzo ciekawa, dlatego że wtedy trzeba było płacić podatek od wygranych. Nie miał tych pieniędzy. Nie było go stać na wykupienie, na zapłacenie podatku i zakład pracy, w którym pracował, wszyscy ludzie z tego zakładu zrzucili się po to, żeby mógł zapłacić podatek. Na dodatek fundator tej nagrody dołożył trochę pieniędzy i samochód został przerobiony na samochód odpowiadający potrzebom inwalidy” – wspominał. To właśnie zakończenie tej historii najbardziej zapadło prowadzącemu w pamięć. Jak przyznał Rafałowi Kowalskiemu, był to jeden z tych momentów, które przypominają, że nawet w świecie telewizyjnych emocji najważniejsi są ludzie i ich wzajemna życzliwość. Kolejną edycję programu „Idź na całość” będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Mało kto zna historię żony Dibu Martíneza. Piłkarz zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. To miłość jak z filmu
Jedno spojrzenie na londyńskim przystanku autobusowym wystarczyło, by Emiliano „Dibu” Martínez zakochał się bez pamięci. Dziś wspólnie wychowują dwoje dzieci, świętują największe piłkarskie sukcesy i tworzą jeden z najbardziej zgodnych związków w świecie futbolu. Mało kto jednak wie, jak naprawdę zaczęła się ich miłość.
Dziś są jedną z najbardziej rozpoznawalnych par argentyńskiego futbolu, jednak ich związek powstał z dala od stadionów i kamer. Zanim Emiliano Martínez został mistrzem świata i bohaterem milionów kibiców, był młodym piłkarzem próbującym odnaleźć swoje miejsce w Londynie. Właśnie wtedy na jego drodze pojawiła się Amanda Gama, znana dziś wszystkim jako Mandinha Martínez. Kim jest Mandinha Martínez? Mandinha Martínez, której prawdziwe nazwisko brzmi Amanda Gama, wychowała się w Wielkiej Brytanii w rodzinie o portugalsko-brazylijskich korzeniach. Zamiast wykorzystywać popularność męża, od początku postawiła na własną ścieżkę zawodową. Jest projektantką wnętrz i przedsiębiorczynią. Prowadzi markę MiSueños Kids, specjalizującą się w aranżacji pokoi dziecięcych oraz produktach dla najmłodszych. Choć w mediach społecznościowych obserwują ją tysiące osób, zdecydowanie częściej pokazuje rodzinne chwile i efekty swojej pracy niż życie u boku słynnego bramkarza. To świadomy wybór, który pozwala jej zachować prywatność mimo ogromnej popularności męża. Miłość, która zaczęła się na londyńskim przystanku Ich historia rozpoczęła się w 2013 roku w Londynie. Emiliano Martínez był wówczas zawodnikiem Arsenalu i regularnie odwiedzał restaurację prowadzoną przez rodziców Mandinhy. Ona studiowała, a w weekendy pomagała rodzinie w lokalu. – Moi rodzice prowadzili restaurację w Londynie, do której często przychodzili piłkarze Arsenalu. Emi zaczął tam zaglądać, gdy miał 17 albo 18 lat. Ja studiowałam i w weekendy pomagałam rodzicom. Widywaliśmy się wtedy dość często. Był bardzo nieśmiały. Ja zresztą też – wspominała po latach. Z czasem okazało się, że mieszkali niemal po sąsiedzku. Codziennie mijali się na przystanku autobusowym, jednak żadne z nich nie miało odwagi rozpocząć rozmowy. – Mieszkałam dosłownie obok niego. Codziennie mijałam go w drodze do pracy i zastanawiałam się, dlaczego za każdym razem spuszcza wzrok. Pomyślałam, że jest zarozumiały, bo przecież zwykłe „cześć” nic nie kosztuje – opowiadała Mandinha. Prawda była jednak zupełnie inna. Argentyński bramkarz po prostu nie potrafił zrobić pierwszego kroku. Ostatecznie zdobył się na odwagę i wysłał wiadomość. – Napisał do mnie: „Nie jestem zarozumiały. Po prostu się wstydzę. Może pójdziemy na kawę?”. Odpowiedziałam: „Nie, przyjdź do mnie, napijemy się kawy tutaj”. I tak wszystko się zaczęło. Później umawialiśmy się już na kolejne kolacje – zdradziła. Pierwsze spotkanie rozwiało wszystkie wątpliwości. – Kiedy pierwszy raz wszedł do mojego mieszkania, pomyślałam tylko: „Jaki on jest wysoki! To chyba nie ma szans się udać, bo ja jestem taka drobna”. Ale od początku był niezwykle czuły i serdeczny – mówiła z uśmiechem. To właśnie wtedy Mandinha odkryła, że za nieśmiałością Emiliano kryje się romantyk. Jak sama wspominała, nie próbował imponować drogimi prezentami. – Nigdy nie próbował imponować drogimi prezentami. Przynosił mi kwiaty, pisał listy. Do dziś je wszystkie przechowuję. Bajkowy ślub i wspólne życie z dala od blasku fleszy Po trzech latach związku para zaręczyła się, a 22 maja 2017 roku powiedziała sobie sakramentalne „tak” w Brocket Hall pod Londynem. Wśród gości znaleźli się przyjaciele Martíneza z Arsenalu, między innymi Santi Cazorla, Héctor Bellerín i David Ospina. Choć uroczystość zgromadziła wielu piłkarzy, miała bardzo rodzinny charakter. Od początku zależało im na tym, by ten dzień świętować przede wszystkim z najbliższymi. Po ślubie wspólnie przeprowadzali się za kolejnymi klubami Emiliano, aż ostatecznie osiedlili się w Birmingham po jego transferze do Aston Villi. Mimo rosnącej popularności bramkarza konsekwentnie chronią swoje życie prywatne i unikają celebryckiego stylu życia. Dzieci są dla nich najważniejsze W 2018 roku para powitała na świecie syna Santiago. Bramkarz nie ukrywa, że ojcostwo całkowicie odmieniło jego życie. – Nigdy nie bronię tylko dla siebie. Zawsze robię to dla kogoś. Odkąd urodził się mój syn, wszystko się zmieniło. Wtedy naprawdę rozwinąłem skrzydła – przyznał. Trzy lata później rodzina powiększyła się o córkę Avę. Jej narodziny zbiegły się jednak z jednym z najważniejszych momentów w karierze Emiliano Martíneza – trwającym Copa América 2021. Z powodu obowiązujących w czasie pandemii protokołów sanitarnych bramkarz nie mógł opuścić zgrupowania reprezentacji Argentyny. Wiedział, że jeśli zdecyduje się wrócić do domu, straci szansę na spełnienie największego sportowego marzenia. Razem z Mandinhą podjęli trudną decyzję, że zostanie z drużyną narodową. Po zdobyciu mistrzostwa Ameryki Południowej nie ukrywał wzruszenia. – Powiedziałem żonie, że to moje największe marzenie, a ona mnie w tym wsparła. Nadal nie miałem okazji poznać mojej córki. Kilka miesięcy wcześniej obiecaliśmy sobie, że zdobędziemy ten tytuł dla najlepszego piłkarza świata. Teraz chcę świętować z rodziną i w końcu wziąć córkę na ręce – mówił po finałowym zwycięstwie nad Brazylią. Mandinha od początku wspierała decyzję męża, choć oznaczało to, że w jednym z najważniejszych dni ich rodzinnego życia nie będzie mógł być przy niej. Kilka dni później Emiliano wrócił do domu już jako mistrz Copa América i po raz pierwszy osobiście przytulił Avę. Zdjęcia z tego spotkania obiegły media na całym świecie, stając się symbolem ceny, jaką sportowcy czasem płacą za realizację swoich marzeń. Mandinha wspiera Dibu na każdym etapie kariery Droga Emiliano Martíneza na piłkarski szczyt nie była usłana różami. Przez wiele lat był wypożyczany do kolejnych klubów i cierpliwie czekał na swoją szansę, a Mandinha towarzyszyła mu na każdym etapie tej drogi. Gdy w końcu spełnił marzenie o grze na najwyższym poziomie i sięgnął z reprezentacją Argentyny po największe trofea, to właśnie ona najczęściej świętowała te chwile u jego boku. Dziś kibice regularnie widują ich razem zarówno na stadionach, jak i podczas najważniejszych wydarzeń piłkarskich. W październiku 2024 roku Mandinha towarzyszyła mężowi na czerwonym dywanie przed galą Złotej Piłki w paryskim Théâtre du Châtelet, a po zakończeniu sezonu Premier League 2025/2026 wraz z dziećmi wyszła na murawę Villa Park, gdzie wspólnie świętowali z kibicami Aston Villi. Mandinha nie ukrywa, jak bardzo jest dumna z osiągnięć męża. Z okazji jego urodzin opublikowała poruszający wpis: – Jesteś tym, co mamy najpiękniejszego. W tym wyjątkowym dniu chcę podziękować Ci za to, że jesteś filarem naszej rodziny. Podziwiam Cię. Równie stanowczo stanęła po jego stronie, gdy FIFA zawiesiła bramkarza na dwa mecze reprezentacji. – Każdy, kto naprawdę cię zna, wie, jakim jesteś człowiekiem. Masz wielkie serce. Jesteś wspaniałym przyjacielem, synem, ojcem i mężem. Jestem z ciebie dumna – dziś i zawsze. To właśnie w takich momentach najlepiej widać, że ich relacja nie kończy się na wspólnych zdjęciach z murawy czy czerwonych dywanów. Mandinha od lat jest dla Emiliano nie tylko partnerką, ale także osobą, która wspiera go zarówno w chwilach triumfu, jak i wtedy, gdy musi mierzyć się z krytyką czy sportowymi przeciwnościami. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1258253866-10c5c8a.jpg" width="4657" height="3105" alt="Emiliano Martínez z żoną i dziećmi, synem Santim i córką Avą, podczas meczu Premier League pomiędzy Aston Villą a Brighton & Hove Albion na stadionie Villa Park 28 maja 2023 roku w Birmingham w Wielkiej Brytanii." title="Aston Villa v Brighton & Hove Albion - Premier League" /> Własna marka i życie poza piłkarskim światem Choć kibice najczęściej przedstawiają ją jako żonę „Dibu” Martíneza, Mandinha konsekwentnie buduje własną markę i rozwija działalność biznesową. Projektowanie wnętrz pozostaje jej największą zawodową pasją, a firma MiSueños Kids pozwala realizować kreatywne pomysły niezależnie od piłkarskiej kariery męża. Na jej profilach w mediach społecznościowych znacznie częściej niż zdjęcia z czerwonych dywanów pojawiają się rodzinne spacery, wspólne podróże czy codzienne chwile z dziećmi. To właśnie taki obraz ich życia wyłania się najczęściej – daleki od celebryckiego przepychu, a znacznie bliższy normalności. Historia Mandinhy Martínez i Emiliano „Dibu” Martíneza pokazuje, że nawet świat wielkiej piłki nożnej nie musi oznaczać życia wyłącznie w blasku reflektorów. Ich związek od ponad dekady opiera się na wzajemnym wsparciu, cierpliwości i zaufaniu – wartościach, które okazały się równie ważne jak wszystkie trofea zdobyte na boisku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2181045898-04f4d9c.jpg" width="4000" height="6000" alt="Emiliano Martinez z Argentyny i jego żona Mandinha Martínez pozują do zdjęć na czerwonym dywanie przed ceremonią wręczenia 68. Złotej Piłki w Théâtre du Chatelet, 28 października 2024 r. w Paryżu we Francji" title="68th Ballon D'Or Ceremony At Theatre Du Chatelet In Paris" /> Źródła: TyC Sports, Infobae, AS USA, elcomercio.pe, thesun.co.uk, besoccer.com
Przez lata bawił miliony Polaków. Dziś Ireneusz Krosny rozpoczyna nowy rozdział. Tego po słynnym mimie mało kto się spodziewał
Publiczność od lat zna go jako mistrza pantomimy. Dziś Ireneusz Krosny pokazuje jednak zupełnie nowe oblicze. Obok występów scenicznych coraz śmielej rozwija muzyczną pasję, która zaowocowała debiutanckim singlem i planami wydania pierwszej płyty.
Przez 44 lata udowadniał, że cisza może wywoływać salwy śmiechu i wzruszenie silniejsze niż najdłuższy monolog. Dziś Ireneusz Krosny ponownie zaskakuje publiczność. Legendarny mim nie zamyka jednego rozdziału swojej artystycznej historii, lecz otwiera kolejny. Tym razem zamiast gestów i mimiki coraz częściej wybrzmiewają fortepian, blues i autorskie piosenki. Ireneusz Krosny nie kończy z pantomimą. Rozpoczyna zupełnie nową drogę Przez ponad cztery dekady Ireneusz Krosny pozostawał jednym z najbardziej rozpoznawalnych artystów polskiej sceny pantomimy. Jego występy nie potrzebowały słów. Wystarczały gest, precyzyjna mimika i doskonale wypracowany kontakt z publicznością, by rozbawić widzów do łez. Dziś artysta ogłasza jednak ważną zmianę. Nie jest to pożegnanie z dotychczasowym dorobkiem, lecz świadome poszerzenie swojej działalności. Jak podkreślił w rozmowie z „Dzień Dobry Wakacje”, nadal występuje jako mim i nie zamierza rezygnować z pantomimy. Jednocześnie rozpoczął nową ścieżkę swojego życia. Obok scenicznych występów coraz więcej miejsca zajmuje muzyka, która od lat pozostawała jego niespełnionym marzeniem. „Nie rezygnuję jeszcze. Cały czas się pantomimą zajmuję. Jeżdżę, występuję, bawię ludzi. Natomiast zacząłem pewną nową ścieżkę w moim życiu obok pantomimy”, mówił w programie śniadaniowym. To właśnie ten drugi artystyczny świat zaczyna dziś wysuwać się na pierwszy plan. „Tyski blues” to coś więcej niż debiutancki singiel. Pandemia zmieniła wszystko. Wrócił do marzeń sprzed lat Pierwszym symbolem tej zmiany stał się utwór „Tyski blues”. To debiutancki singiel Ireneusza Krosnego, który otwiera jego muzyczną drogę. Artysta nie ukrywa, że blues jest dla niego gatunkiem szczególnie bliskim. Jak sam przypomina, urodził się w Tychach, a Śląsk od lat kojarzy z muzyką bluesową. To właśnie dlatego ten gatunek stał się naturalnym językiem jego pierwszych autorskich kompozycji. Jednocześnie podkreśla, że wraz z własnym zespołem nie zamierza ograniczać się wyłącznie do bluesa. To jednak właśnie ten styl będzie regularnie powracał w jego twórczości, ponieważ – jak przyznaje – jest najbliższy jego muzycznej wrażliwości. „Ja się urodziłem w Tychach. Można powiedzieć, że na Śląsku blues to muzyka ludowa. To jest tak, że rzeczywiście gdzieś ten blues we mnie był. Teraz tworząc muzykę, grając z własnym zespołem, to pewnie nie tylko blues się będzie pojawiał, ale będzie go dużo, ponieważ to jest coś, co czuję. Wielu profesorów na studiach mówiło mi, że powinienem grać bluesa”, opowiadał w „Dzień Dobry Wakacje”. Czytaj też: Życie Michała Wiśniewskiego zmieniło się nie tylko przez miłość. Jedna decyzja wywołała ogromne emocje Ireneusz Krosny wrócił do marzeń sprzed lat Nowa droga nie pojawiła się przypadkiem. Ireneusz Krosny przyznaje, że impuls przyniosła pandemia. Odwołane występy sprawiły, że jego zawodowy kalendarz nagle się zatrzymał. Wolny czas postanowił wykorzystać na coś, o czym myślał już jako uczeń szkoły średniej. Artysta wspomina, że chciał przenieść się do szkoły muzycznej, jednak nie zdążył przygotować się do egzaminów wstępnych. Muzyczne plany musiały ustąpić miejsca pantomimie, która na wiele lat zdominowała jego zawodowe życie. Dopiero pandemia pozwoliła wrócić do dawnych marzeń. Ireneusz Krosny zaczął regularnie grać na fortepianie, rozwijając pasję, która przez lata pozostawała w cieniu jego scenicznej działalności. Czytaj też: Życie Michała Wiśniewskiego zmieniło się nie tylko przez miłość. Jedna decyzja wywołała ogromne emocje „Muzyka to jest spełnienie marzeń, które za mną chodziły w życiu. Pamiętam, że w szkole średniej chciałem się przenieść do średniej muzycznej. Niestety, wpadłem za późno, był zbyt krótki czas do egzaminów wstępnych. Nie byłem w stanie przygotować repertuaru. I gdzieś ta muzyka tak została na etapie jakiegoś podstawowego wykształcenia. W międzyczasie zostałem mimem i całe życie jestem jako mim. Ale przyszła pandemia. Skasowało mi nagle cały kalendarz pracy, jak wszystkim artystom. No i co robić, jak jest wolny cały tydzień, cały miesiąc, czy pół roku? Zacząłem robić to, co lubię robić, czyli zacząłem grać na fortepianie”, dodawał. Muzyka nie pozostała jedynie hobby. Ireneusz Krosny po pięćdziesiątce ukończył studia i został dyplomowanym pianistą jazzowym. Dziś konsekwentnie rozwija nowy projekt artystyczny. Jak zapowiedział, mniej więcej raz w miesiącu będzie publikował kolejne utwory. Równocześnie pracuje nad materiałem, który ma znaleźć się na planowanej na przyszły rok płycie. To oznacza, że debiutancki singiel jest dopiero początkiem większego przedsięwzięcia. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze. View oEmbed on the source website <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN011713130005-47e4805.jpg" width="2000" height="1364" alt="Ireneusz Krosny, 20.04.2015 Teatr Capitol, Najnowszy autorski pantomimiczny spektakl komediowy najslynniejszego polskiego mima Ireneusza Krosnego pt. "Mowa ciala"." title="Ireneusz Krosny, 20.04.2015 Teatr Capitol, Najnowszy autorski pantomimiczny spektakl komediowy najslynniejszego polskiego mima Ireneusza Krosnego pt. "Mowa ciala"." />
Tylko na VIVA.pl: Walczył z żywiołem; nie wiedział co go czeka. Zygmunt Chajzer o tym, jak został prowadzącym kultowego programu. Miał sporo szczęścia!
Od lat jest twarzą kultowego teleturnieju „Idź na całość”, ale mało kto zna historię, od której wszystko się zaczęło. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla VIVA.pl Zygmunt Chajzer ujawnił kulisy castingu, na który jechał praktycznie w ciemno. Burza, spóźnienie i zaskakujący zbieg okoliczności sprawiły, że ta historia mogła potoczyć się zupełnie inaczej.
Dziś trudno wyobrazić sobie „Idź na całość” bez charakterystycznego stylu Zygmunta Chajzera. Jak jednak wyznał przed kamerami VIVA.pl w rozmowie z Rafałem Kowalskim, początek tej przygody wcale nie był zaplanowany. Wszystko zaczęło się od jednego telefonu i decyzji, która – jak sam przyznaje – była prawdziwym „pójściem na całość”. To było pójście na całość”. Zygmunt Chajzer wrócił pamięcią do przełomowego momentu Na pytanie z Kuli VIVY!, czy kiedykolwiek naprawdę poszedł na całość, Zygmunt Chajzer odpowiedział bez chwili zastanowienia. „Zdecydowanie tak. Udział w castingu do »Idź na całość« to było pójście na całość.” – powiedział Rafałowi Kowalskiemu w rozmowie dla VIVA.pl. Jak wyznał przed kamerami VIVA.pl, sam casting od początku był dla niego jedną wielką niewiadomą. „Ja kompletnie nie wiedziałem, do jakiego programu startuję. Nie wiedziałem o co chodzi. Zadzwonił znajomy, który powiedział, że jest casting do takiego fajnego teleturnieju. A ja wtedy prowadziłem »Lato z radiem«. Musiałem się zerwać z tego koncertu. Jechałem przez Polskę, nad którą szalała burza, oberwanie chmury” – wspominał. Warunki na trasie sprawiły, że dotarł na miejsce z dużym opóźnieniem. „Miałem być na godzinę 20. Przyjechałem na 22 i byłem pewien, że już jest po ptokach, że to już po tym castingu. (...) Ale patrzę, światła się świecą w tym klubie, gdzie był casting. OK, samochody stoją, może jeszcze coś z tego będzie. Wszedłem do środka (…) tylko na mnie czekali już” – powiedział Rafałowi Kowalskiemu. Tylko na VIVA.pl: Zygmunt Chajzer przerywa milczenie na temat burzliwego życia syna. Te słowa o ich relacji z Filipem mówią wszystko „Nagle zapala mi się żarówka”. Jedno wspomnienie przesądziło o wszystkim Największy przełom nastąpił już podczas samego castingu. Zygmunt Chajzer wyznał przed kamerami VIVA.pl, że dopiero wtedy zrozumiał, do jakiego programu został zaproszony: „Zaczynają mi tłumaczyć, o co chodzi w tym teleturnieju. I nagle zapala mi się żarówka. Boże, drogi. Ja oglądałem »Geh aufs Ganze!« w Niemczech, jak wyjeżdżałem jako student tam malować do roboty i oglądaliśmy ten program.” To wspomnienie sprzed lat okazało się bezcenne. Jak zdradził Rafałowi Kowalskiemu, doskonale pamiętał sposób prowadzenia niemieckiej wersji teleturnieju. „I ja wiem, jak ten program prowadził Jörg Draeger, prowadzący niemiecką wersję »Idź na całość«. No i zrobiłem dokładnie to, co robił Jörg Draeger, bo pamiętałem, bo miałem to w głowie” – mówił. Choć casting poszedł po jego myśli, po wszystkim usłyszał dobrze znaną formułkę: „No ale oczywiście po samej tej akcji castingowej producent mówi: »No tak, odezwiemy się do pana, zadzwoni«. Mówię: »dobra, dobra, nie mam telefonu«.” Telefon jednak rzeczywiście zadzwonił: „Włodek Wróblewski [...] zaprosił mnie na rozmowę. To były bardzo nerwowe trzy dni.” To właśnie od tej rozmowy rozpoczęła się historia, która sprawiła, że Zygmunt Chajzer na lata stał się twarzą jednego z najbardziej kultowych teleturniejów w historii polskiej telewizji. Kolejną edycję programu "Idź na całość" będzie można oglądać już tej jesieni na kanale TTV. Całe wideo znajdziecie na naszym YouTube. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Była żona Dwayne'a Johnsona nie zniknęła z jego życia. Razem stworzyli hollywoodzkie imperium
Premiera aktorskiej „Vaiany” sprawiła, że o Dwaynie Johnsonie znów mówi cały świat. Aktor ponownie wciela się w Maui, ale jednocześnie odpowiada za produkcję filmu wspólnie z osobami, które od lat należą do jego najbliższego zawodowego grona. Wśród nich znajduje się także Dany Garcia – kobieta, która przez lata była jego żoną.
Choć ich małżeństwo zakończyło się już wiele lat temu, historia Dwayne'a Johnsona i Dany Garcia wciąż pozostaje jedną z najbardziej nietypowych w Hollywood. Poznali się jeszcze jako bardzo młodzi ludzie, razem zakładali rodzinę, wspierali się w najtrudniejszych momentach i wspólnie przeszli przez rozwód. Dziś nadal prowadzą razem biznes, produkują największe hollywoodzkie hity i zgodnie podkreślają, że rozstanie nie przekreśliło wzajemnego szacunku. Jak doszło do tego, że byli małżonkowie stali się jednymi z najbliższych partnerów zawodowych? Poznali się jeszcze na studiach. Tak zaczęła się historia miłości Dwayne'a Johnsona i Dany Garcia Historia ich związku rozpoczęła się na początku lat 90. na University of Miami, gdzie oboje studiowali. Dwayne Johnson był wówczas młodym futbolistą marzącym o zawodowej karierze sportowej, natomiast Dany Garcia studiowała zarządzanie i już wtedy wyróżniała się przedsiębiorczością. To właśnie na kampusie po raz pierwszy się poznali. Johnson miał około 18 lat, a Garcia była od niego o cztery lata starsza. Ich relacja rozwijała się z dala od błysku fleszy. W tamtym czasie nikt nie przypuszczał, że Dwayne stanie się jedną z największych gwiazd wrestlingu, a później Hollywood. Dany towarzyszyła mu jednak na długo przed światową sławą – widziała zarówno jego sukcesy, jak i chwile zwątpienia. Kiedy po zakończeniu przygody z futbolem amerykańskim próbował odnaleźć nową drogę zawodową, mogła obserwować, jak rodzi się fenomen „The Rocka”. Po kilku latach związku para pobrała się 3 maja 1997 roku. Małżeństwo przypadło na okres dynamicznego rozwoju kariery Johnsona w WWE. Popularność rosła z miesiąca na miesiąc, a razem z nią pojawiały się kolejne zawodowe wyzwania i coraz częstsze podróże. Mimo to starali się budować stabilny dom i wspierać się w realizacji wspólnych marzeń. Cztery lata później, w 2001 roku, na świat przyszła ich córka Simone Alexandra Johnson, która z czasem również związała swoją przyszłość z wrestlingiem. ZOBACZ TEŻ: Bad Bunny związał się z jedną z najsłynniejszych modelek świata Ich dyskretny związek rozpalał plotki, choć oni sami unikali rozgłosu Wspólnie wychowywali córkę, ale zrozumieli, że ich drogi się rozchodzą Narodziny Simone były dla nich jednym z najważniejszych momentów w życiu. Oboje wielokrotnie podkreślali, że rodzicielstwo zawsze pozostawało dla nich priorytetem. Jednak wraz z upływem lat coraz wyraźniej dostrzegali, że choć tworzą zgrany zespół jako rodzice, ich małżeństwo przestało odpowiadać temu, kim stali się jako ludzie. W 2007 roku ogłosili decyzję o rozwodzie. Nie towarzyszyły jej medialne konflikty ani publiczne oskarżenia. Mimo wszystko dla Dwayne'a Johnsona był to bardzo trudny okres. Po latach przyznał, że zawierając małżeństwo, człowiek wierzy, iż będzie ono trwało przez całe życie, jednak rzeczywistość nie zawsze układa się zgodnie z planem. Rozpad rodziny mocno nim wstrząsnął, a największym pytaniem, jakie sobie zadawał, było to, jakim ojcem będzie dla swojej córki. W rozmowie w podcaście The Hollywood Reporter's Awards Chatter aktor wyznał również, że właśnie wtedy przechodził kolejny epizod depresji. Wspominał, że był to moment pełen niepewności, w którym próbował poukładać własne życie i odnaleźć równowagę po zakończeniu wieloletniego związku. To doświadczenie wpłynęło także na jego zawodowe decyzje. Johnson przyznał, że przez pewien czas świadomie wybierał przede wszystkim lekkie, familijne produkcje. Jak tłumaczył, nie był wtedy gotowy na role wymagające emocjonalnego obnażenia. Potrzebował historii z pogodnym zakończeniem – takich, które same dawały mu poczucie nadziei i spokoju. Z perspektywy czasu przyznał, że właśnie dlatego z ogromną radością pracował przy filmach familijnych, bo pomagały mu przejść przez jeden z najtrudniejszych etapów życia. Rozwód nie zakończył ich wspólnej historii. Dziś Dwayne Johnson i Dany Garcia tworzą biznesowy duet To, co wydarzyło się po rozwodzie, do dziś budzi zdumienie wielu osób. Zamiast całkowicie zakończyć wspólny rozdział, Dwayne Johnson i Dany Garcia postanowili zbudować nową relację – opartą na przyjaźni, zaufaniu i wspólnych celach zawodowych. W 2008 roku Garcia została menedżerką byłego męża, a kilka lat później ich współpraca weszła na zupełnie nowy poziom. W 2012 roku wspólnie założyli Seven Bucks Productions, firmę producencką odpowiedzialną za wiele największych projektów z udziałem Johnsona. Studio stoi za takimi produkcjami jak Jumanji, Jungle Cruise, Red Notice, Black Adam, a także aktorską „Vaianą”, w której Johnson ponownie wciela się w Maui. W rozmowie z Oprah Winfrey w 2020 roku aktor podkreślił, że ich rozwód nigdy nie był pełen wzajemnych pretensji. Jak wyjaśnił, po prostu zrozumieli, że małżeństwo nie było im pisane. Pozostali jednak świetnymi przyjaciółmi, którzy zrozumieli, że razem mogą osiągnąć coś wielkiego. "To była po prostu jedna z tych sytuacji, kiedy nie był to burzliwy rozwód. Po prostu… małżeństwo nie było nam dane [...] ale oboje mieliśmy smykałkę do interesów i do osiągania celów. Pomyśleliśmy więc: a co, gdybyśmy dalej razem robili interesy?”, mówił. To właśnie ta decyzja okazała się jednym z najważniejszych momentów w ich życiu. Dziś są partnerami biznesowymi, współtworzą jedną z najbardziej rozpoznawalnych firm producenckich w Hollywood i niezmiennie wspierają się przy kolejnych projektach. Dziś Dwayne Johnson jest szczęśliwie związany z Lauren Hashian, z którą wychowuje dwie córki – Jasmine i Tianę. Co ciekawe, ich patchworkowa rodzina od lat uchodzi za przykład wzajemnego szacunku i dobrych relacji. Doskonale było to widać podczas światowej premiery aktorskiej „Vaiany”, gdzie aktor pojawił się nie tylko z obecną żoną i dziećmi, ale również z byłą żoną. Ten wspólny występ po raz kolejny pokazał, że mimo zakończenia małżeństwa nadal pozostają sobie bliscy i wspierają się zarówno prywatnie, jak i zawodowo. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jednego z partnerów poznała w sądzie, drugi był młodszy o 10 lat. Tak wyglądało życie uczuciowe Marty Wiśniewskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2285136577-148f6c4.jpg" width="5582" height="3720" alt="Dave Rienzi, Dany Garcia,, Lauren Hashian, Jasmine Johnson, Dwayne Johnson, Tiana Johnson, Ata Johnson, Ava Raine i Tatyanna Dumas. Światowa premiera filmu "Vaiana". Hollywood Bowl in Los Angeles, California, 7.07.2026." title="Dave Rienzi, Dany Garcia,, Lauren Hashian, Jasmine Johnson, Dwayne Johnson, Tiana Johnson, Ata Johnson, Ava Raine i Tatyanna Dumas. Światowa premiera filmu "Vaiana". Hollywood Bowl in Los Angeles, California, 7.07.2026." />
Marta Nieradkiewicz porusza wyznaniem, choroba całkowicie zmieniła jej życie. Po diagnozie zrozumiała jedną rzecz: "Wielu lęków już się wyzbyłam"
Jedna diagnoza potrafi zmienić wszystko. Marta Nieradkiewicz nie ukrywa, że choroba przewartościowała jej życie i nauczyła ją czerpać z każdej chwili. W szczerej rozmowie dla magazynu „Pani” aktorka opowiada o strachu, leczeniu, sile bliskich oraz o tym, dlaczego dziś bardziej niż kiedykolwiek chce żyć pełnią życia.
Jedna diagnoza potrafi zatrzymać świat. To, co jeszcze wczoraj wydawało się oczywiste, nagle przestaje mieć znaczenie, a każda kolejna chwila zyskuje zupełnie nową wartość. Marta Nieradkiewicz nie ucieka od rozmowy o tym doświadczeniu. W najnowszym wywiadzie z niezwykłą szczerością opowiada o życiu po diagnozie, o zmianie perspektywy i o tym, dlaczego dziś – bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – chce czerpać z życia pełnymi garściami. Marta Nieradkiewicz o życiu po diagnozie Nie ma w tej opowieści miejsca na wielkie deklaracje ani patos. Jest za to szczerość, która wybrzmiewa z każdym kolejnym zdaniem. W rozmowie opublikowanej na łamach magazynu „Pani” Marta Nieradkiewicz przyznaje, że doświadczenie choroby przewartościowało jej codzienność. Jak podkreśla aktorka, po usłyszeniu diagnozy zmieniło się jej podejście do życia. Zamiast wycofania pojawiła się potrzeba pełniejszego przeżywania każdej chwili. Nie chce już chować się przed tym, co przynosi los. Zamiast tego wybiera odwagę, bliskość i pragnienie, by czerpać, jak najwięcej. Każda rozmowa, każda bliskość, każdy zwyczajny dzień przestały być czymś oczywistym. Stały się doświadczeniem, którego nie warto odkładać na później. Dla Marty Nieradkiewicz życie nie oznacza dziś nieustannego pędu czy spektakularnych przeżyć. Oznacza przede wszystkim uważność i świadomość, że to właśnie teraźniejszość jest najcenniejszym miejscem, w którym można naprawdę być. „Dziś jestem w takim momencie życia, w którym wielu lęków już się wyzbyłam. […] Po prostu zrozumiałam, że nie da się przeżyć życia, cały czas się go bojąc. Kiedyś bałam się wielu rzeczy. Miłości. Samotności. Rozczarowań. Tego, że coś się nie uda. Że ktoś odejdzie. Ale dzisiaj mam w sobie większą zachłanność na życie niż lęk przed nim. Bardziej chce mi się życia nachapać niż przed nim schować”, opowiada Beacie Biały w nowym wywiadzie dla Pani. Czytaj też: Odsłania kulisy walki, ma za sobą trudny czas. Marta Nieradkiewicz wprost o chorobie i nowym rozdziale: "Życie to nie jest zbiór kolorowych pocztówek" Marta Nieradkiewicz: Od własnej obserwacji do diagnozy Droga do diagnozy zaczęła się od sygnału, którego Marta Nieradkiewicz nie zlekceważyła. Aktorka wyczuła zmianę w piersi i to właśnie ten moment stał się początkiem dalszej diagnostyki. Kolejne badania przyniosły odpowiedź, która na zawsze zmieniła jej rzeczywistość – rozpoznano nowotwór piersi. Szczególnie mocno w pamięci zapisała się data, w której odkryła niepokojącą zmianę. Jak wspominała, wydarzyło się to w dniu jej urodzin. Zamiast świętowania pojawiły się pytania, niepewność i konieczność zmierzenia się z tym, co miało nadejść. „To były moje urodziny. Wyszłam z wanny, dotknęłam piersi i poczułam, że coś jest nie tak. Wieczorem szłam do opery z Anią Jadowską i pokazałam jej to miejsce. Mówiłam jeszcze spokojnie, że pewnie nic wielkiego. Że w poniedziałek pójdę do lekarza. A potem zaczęła się długa droga. USG. Biopsje. Kolejne badania. Najtrudniejsze było czekanie. To życie pomiędzy lękiem a nadzieją. Pomiędzy „Na pewno będzie dobrze” a „A jeśli jednak nie?”. Pamiętam też myśli: „Naprawdę?”, „Dlaczego ja?”. Ale bardzo szybko zrozumiałam, że stawiam pytania, na które nie ma odpowiedzi. […] I mam wrażenie, że kiedy przestałam walczyć z samym faktem choroby, zrobiło mi się lżej. Nie musiałam już pytać: „Dlaczego?”. Mogłam zacząć pytać: „Jak przez to przejść?”, mówiła Beacie Biały na łamach Pani. Czytaj też: Marta Nieradkiewicz po raz pierwszy tak szczerze o nowotworze. Wspomina moment diagnozy Perspektywa długiego i wymagającego leczenia była dla Marty Nieradkiewicz jednym z najtrudniejszych momentów od chwili diagnozy. Świadomość, że przed nią kolejne etapy terapii – od chemioterapii, przez mastektomię, aż po radioterapię – oraz że cały proces potrwa wiele miesięcy, budziła ogromny lęk. Jednocześnie aktorka szybko zrozumiała, że w tej drodze równie ważne jak leczenie ciała będzie zadbanie o własną psychikę. Dlatego zdecydowała się skorzystać ze wsparcia psychoonkolożki, która towarzyszyła jej podczas kolejnych etapów terapii. Jak opowiada, specjalistka pomagała jej oswoić emocje i przygotować się na to, co mogło pojawić się wraz z leczeniem – od złości i frustracji po momenty zwątpienia. Dzięki temu trudne uczucia przestały być dla niej czymś niepokojącym, a stały się naturalną reakcją na wyjątkowo wymagające doświadczenie. To właśnie takie wsparcie pozwoliło jej spojrzeć na własne emocje z większą łagodnością. Zrozumiała, że strach, bezsilność czy kryzysy nie świadczą o słabości, lecz są częścią procesu, przez który przechodzi wiele osób mierzących się z chorobą nowotworową. Jak podkreśla, zaakceptowanie tych emocji sprawiło, że łatwiej było je unieść i krok po kroku przechodzić przez kolejne etapy leczenia. „Nagle okazuje się, że nic nie jest dane raz na zawsze. Że grunt, po którym szłaś przez całe życie, może się osunąć. Że zdrowie nie jest obietnicą. Że przyszłość nie jest gwarancją. I że jesteś znacznie bardziej krucha, niż dotąd myślałaś. To chyba było dla mnie najtrudniejsze odkrycie. Nie sama choroba, ale utrata złudzenia, że życie jest czymś pewnym i przewidywalnym”, zwierza się w rozmowie z Pani. Choroba nauczyła ją prosić o pomoc Marta Nieradkiewicz nie ma wątpliwości, że doświadczenie choroby stało się dla niej jedną z najważniejszych lekcji pokory. Jak przyznaje, dopiero wtedy po raz pierwszy naprawdę zrozumiała, że nie wszystko da się udźwignąć w pojedynkę. Przez lata próbowała zachować kontrolę nad każdą sferą życia, jednak diagnoza zmusiła ją do zaakceptowania własnych ograniczeń. Aktorka nauczyła się prosić o pomoc. W chwili największej bezradności odkryła, jak wielu ludzi ma obok siebie. Mogła liczyć na nieocenione wsparcie rodziny, przyjaciół. Ale centrum wszechświata wciąż pozostaje dla niej ukochana córeczka, Jaśmina. „Mój dom właściwie nigdy nie był pusty. Ktoś robił zakupy, ktoś gotował obiad, ktoś odbierał Jaśminę ze szkoły, ktoś zostawał ze mną na noc. Moi przyjaciele stworzyli specjalną grupę i po prostu podzielili między siebie opiekę nade mną. Myślę, że właśnie wtedy po raz pierwszy naprawdę zobaczyłam, jak bardzo jestem kochana. Na co dzień tego nie dostrzegamy. Dopiero kryzys pokazuje, kto rzuci własne sprawy i przyjedzie, bo jesteś ważniejsza. […] Jeśli jest mi trudno, dzwonię do przyjaciół i mówię: „przyjedź”, „posiedź ze mną”, „potrzebuję cię”, mówi Beacie Biały. Marta Nieradkiewicz: tak zmieniły ją trudne doświadczenia Choć doświadczenie choroby odcisnęło na niej trwały ślad, Marta Nieradkiewicz mówi także o tym, co dzięki niemu zyskała. Nie chodzi o wielkie życiowe deklaracje, lecz o nową wrażliwość na codzienność. To, co kiedyś wydawało się zwyczajne, dziś potrafi wywołać prawdziwe wzruszenie. Jednym z takich momentów był pierwszy powrót na rower po zakończeniu leczenia. Dla aktorki nie była to jedynie przejażdżka, ale symbol odzyskiwanej sprawności i zaufania do własnego ciała. Jak wspomina, nie potrafiła powstrzymać łez. Radość z tego, że znów mogła pedałować i poczuć, jak ciało niesie ją przed siebie, okazała się silniejsza niż słowa. Zmienił się również sposób, w jaki buduje relacje z ludźmi. Coraz częściej pozwala sobie na spontaniczność i otwartość. W pamięci szczególnie zapisało jej się przypadkowe spotkanie na ławce z nieznajomą starszą kobietą. Zwykłe powitanie przerodziło się w rozmowę o życiu – rozmowę, na którą jeszcze kilka lat wcześniej być może nie zrobiłaby miejsca, pochłonięta ekranem telefonu i codziennym pośpiechem. „Choroba coś we mnie rozjaśniła. Pamiętam pierwszy raz, kiedy po leczeniu wsiadłam na rower. Jechałam i płakałam ze szczęścia. Bo mogłam znowu pedałować. Bo moje ciało znowu mnie niosło. Dzisiaj potrafię zachwycić się rzeczami, które kiedyś uznałabym za zwyczajne. Rozmową. Spacerem. Kawą wypitą w słońcu. Jakby ktoś podkręcił jasność świata”, opowiadała na łamach Pani. Czytaj też: Robert Lewandowski przerwał milczenie. Powiedział, kiedy podejmie decyzję o reprezentacji Polski Dziś Marta Nieradkiewicz znacznie rzadziej szuka odpowiedzi na wielkie egzystencjalne pytania. Zamiast zastanawiać się nad sensem życia, większą uwagę poświęca temu, jak je przeżywać – z uważnością, uczciwością wobec siebie i innych oraz gotowością do budowania bliskich relacji. Jak wynika z jej słów, to właśnie codzienne wybory i sposób, w jaki traktujemy ludzi oraz własny czas, nabrały dla niej największego znaczenia. Mówiąc otwarcie o nowotworze piersi, Marta Nieradkiewicz chce również dołożyć swoją cegiełkę do przełamywania milczenia wokół choroby. Z jej perspektywy szczera rozmowa ma moc odbierania rakowi części strachu, wstydu i społecznego piętna, które wciąż towarzyszą wielu pacjentom. Właśnie dlatego postanowiła zamienić własne doświadczenie w świadectwo, które – jak ma nadzieję – doda innym odwagi i pozwoli spojrzeć na chorobę z większą otwartością. Na pytanie o marzenia Marta Nieradkiewicz odpowiada z lekkością i uśmiechem. Mimo doświadczeń, które zmieniły jej spojrzenie na życie, nie przestała wierzyć w uczucia. Przyznaje, że wciąż marzy o miłości i nie wyklucza, że najpiękniejszy rozdział jest jeszcze przed nią. Aktorka z dystansem wspomina również zabawną przepowiednię, którą usłyszała od dwóch wróżek. „Chciałabym się jeszcze zakochać. Dwie wróżki powiedziały mi, że czeka mnie wielka miłość. (śmiech) Może…”, wybrzmiało.
Autorka „Cudzoziemki” przez lata skrywała te uczucia. Wyznała je dopiero umierającemu mężowi
Dziś mija 37 lat od śmierci Marii Kuncewiczowej – jednej z najwybitniejszych polskich pisarek, autorki niezapomnianej **„Cudzoziemki”**. Choć stworzyła jedną z najpiękniejszych opowieści o skomplikowanych uczuciach, jej własne małżeństwo dalekie było od romantycznych uniesień. Z Jerzym Kuncewiczem przeżyła 63 lata – pełne prób, rozstań, niewierności, ale także niezwykłej lojalności i przyjaźni, których prawdziwą wartość dostrzegła w pełni dopiero u kresu wspólnego życia.
Maria Kuncewiczowa - autorka „Cudzoziemki”, jedna z najbardziej znanych i docenianych polskich pisarek, wyszła za mąż w wieku 26 lat. Jej wybrankiem nie był nikt ze środowiska artystycznego, ale prawnik, adwokat i polityk Jerzy Kuncewicz. Nie wiedziała, czy dobrze robi, wychodząc za mąż, nie była zakochana po uszy. Właściwie wydawała się dosyć oziębła. Początki tego małżeństwa były trudne... Maria i Jerzy Kuncewiczowie dawali sobie wiele swobody Jak pisała dr Alicja Szałagan – znawczyni biografii Marii Kuncewicz – małżeństwo przetrwało, bo mąż dał żonie „długie lejce”. Sama Maria Kuncewicz wspominała: „Dawaliśmy sobie bardzo daleko posuniętą swobodę. [...] Tak się składało, że to, co w innym układzie współżycia mogłoby się stać katastrofą nie do naprawienia, u nas przemieniało się w okres próby, okres oddalenia, rozwidlenia dróg, które potem mają się znowu spotkać” Jak układał się związek Marii i Jerzego Kuncewiczów, który trwał 63 lata, do śmierci Jerzego w 1984 roku? Zobacz też: Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy? Maria i Jerzy Kuncewiczowie: historia miłości Maria Kuncewicz z domu Szczepańska urodziła się w 1895 roku w Samarze w Rosji, wróciła do Polski jako nastolatka. Jej ojciec był dyrektorem gimnazjum w Płocku. Maria studiowała polonistykę i filozofię w Polsce oraz literaturę francuską na Uniwersytecie w Nancy, we Francji. Uczyła się także śpiewu w konserwatoriach polskich i francuskich. W 1936 roku wydała powieść „Cudzoziemka”, która przyniosła jej sławę i uznanie, wcześniej w 1933 roku ukazał się piękny zbiór opowiadań „Dwa księżyce”. Występowała jako śpiewaczka, pracowała jako tłumaczka w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Była też autorką pierwszej polskiej powieści radiowej „Dni powszednie państwa Kowalskich” i „Kowalscy się odnaleźli”. Zobacz też: Ona nazywała go korzonkiem, on mówił do niej robaczku. Historia miłości Andrzeja Korzyńskiego i jego żony Sylwii Sokorskiej-Korzyńskiej Jerzy Kuncewicz urodził się w 1893 roku w szlacheckiej rodzinie. Studia prawnicze, rozpoczęte w Liege, we Francji, ukończył w Polsce. Pracował jako nauczyciel przyrody w Lublinie. Po ukończeniu studiów prawniczych został adwokatem. Jako polityk był ludowcem. Jerzy i Maria Kuncewiczowie pobrali się w 1921 roku. Ona pisała, że „wchodząc w małżeństwo zwalczyła siebie”. Widziała jednak uczucia męża. W 1927 roku małżonkowie zaczęli jeździć jako letnicy do modnego już wówczas Kazimierza Dolnego. Zakochali się w tym miejscu, kupili tu dom w pięknej okolicy, na górze Wąwozu Małachowskiego. Jerzy Kuncewicz przy pomocy znajomego architekta przebudował go, tworząc niezwykłe miejsce otoczone ogrodem. Były w nim piękne kwiaty i pawie, mąż stworzył dla żony idylliczne miejsce. Ale cieszyli się nim dwa lata, do 1939 roku, kiedy ich świat zmiotła wojna. Słynna „Kuncewiczówka”, czy inaczej „Willa pod wiewiórką”, trwa do tej pory i jest domem-muzeum pisarki i jej męża. Maria Kuncewiczowa do męża: Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni Czy było to szczęśliwe małżeństwo? Trudno powiedzieć, nie stała za nim wielka miłość ze strony Marii, ani namiętne pożądanie. W listach do męża pisarka zwierzała się „(…) łatwiej jest ludzi przywiązywać do siebie książkami niż własną osobą, własnym życiem. Zwłaszcza, że nasze wspólne życie pozbawione było pasji. Nie było między nami ani miłosnego czadu, ani nałogu wspólnej sypialni, więc rzeczywiście coś istotnego, coś trwalszego niż erotyzm musiało wejść między nas i tak nas z sobą związać. Że Ty tak sobie cenisz to coś, że nie masz do mnie żalu za wszelkie braki naszego współżycia (które są wynikiem winy obustronnej), uważam za wielką łaskę, doprawdy niezasłużoną”. Zobacz też: Kim była „Krysta”? Dwie twarze znanej pisarki Krystyny Siesickiej Maria Kuncewiczowa: fintifluszek nie lubię Czy byli sobie wierni? Nie. Głośny był romans Marii Kuncewiczowej z wybitnym pisarzem Adolfem Rudnickim, który przyjeżdżał do Kazimierza. Była w nim zakochana, po rozstaniu próbowała nawet targnąć się na życie. Pisała, że Alek to straszny człowiek, tym bardziej, że i bezprzykładnie uroczy. „Nie bawią mnie chłopcy. Świństw, ani tych wszystkich drobnych fintifluszek nie lubię. Bardzo mnie to śmieszy i nudzi, a miłość widać nie jest mi pisana. Ha, trudno. Wszystkiego mieć nie można”, tłumaczyła Maria Kuncewiczowa w jednym z listów. Trudno powiedzieć, dlaczego się rozstali. Rudnicki ożenił się z inna kobietą, miał zresztą trzy żony. Utrzymywali kontakt z Marią, ale ich romans się skończył. Jerzy Kuncewicz wiedział oczywiście o wszystkim. Wybaczył żonie zdradę, choć musiało go to wiele kosztować. Nie mógł żyć bez ukochanej Marynki. Sam też nie był święty, podobno w Kazimierzu miał jakiś romans, ale nie tak głośny i znaczący, jak jego żona. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img8EoYiG-2d3cf20.jpg" width="2019" height="1600" alt="Kazimierz Dolny, 1978. Maria Kuncewiczowa, pisarka - w swoim domu; z lewej maz Piotr Kuncewicz.,Image: 431120185, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Michal Browarski / Forum" title="Maria Kuncewiczowa, pisarka" /> Jerzy kochany, najmilszy Więź między nimi tworzył nie tylko wspólny dom i wspólne życie, ale też narodziny w 1922 roku jedynego dziecka, ukochanego syna Witolda. Maria bardzo kochała syna, rozpaczała, gdy po wojnie wyjechał do USA. Mąż był dla niej wsparciem, gdy przeżywała męczarnie niepokoju podczas wojny – Witold był w marynarce wojennej, jako telegrafista służył na ORP „Wilk”, uratowano go z tonącego okrętu „Jastrząb”. Po wojnie zamieszkał w USA, w Virginii. Rodzice pojechali do Ameryki za nim, ale nie bardzo tam im się wiodło i wrócili do Europy, potem do Polski. Maria Kuncewiczowa bardzo tęskniła za synem. Bardzo głęboko przeżywała macierzyństwo, zastanawiała się, czy była dobrą matką, czy w ogóle bardziej niż matką nie była koleżanką, zbyt pobłażliwą dla syna. Obwiniała się za jego niepowodzenia, m.in. rozpad pierwszego małżeństwa. Jerzy, nieswojo mi bez Ciebie Maria i Jerzy Kuncewiczowie w czasie wojny wyemigrowali z Polski, mieszkali w Anglii, potem w USA. Na emigracji było im ciężko. Maria próbowała zrobić międzynarodową karierę jako pisarka, ale to się nie udało. W emigracyjnej pustce bardzo przeżywała rozstania z mężem. Kiedy nie było go u jej boku, czuła, jak jest bliski i ważny w jej życiu. Pisała, że bez niego czuje się zagubiona. „Wstyd się przyznać, ale bardzo mi Ciebie brak (…) Jerzy, mój złoty, bardzo kochany, [...] żałuję każdej chwili, że Ciebie nie ma; Mnie też jest bardzo nieswojo bez Ciebie”. Marzyła, by wrócił i zaczął „gderać i huczeć”. Mąż był jej przyjacielem, doradcą, agentem literackim. Oboje z obywatelstwem amerykańskim wrócili do Polski w początku lat 60. Od 1962 roku znowu razem mieszkali w swoim domu w Kazimierzu Dolnym. Nie był to już taki azyl, jak przed wojną, bo przy Kuncewiczówce wyrósł ogromny wypoczynkowy ośrodek „Dom prasy”. Jak wspominała ich znajoma malarka Uta Gnatowska, Państwo Kuncewiczowie mieli w sobie niespożytą młodzieńczą energię i apetyt na życie. W przypadku Jerzego Kuncewicza całkiem dosłowny apetyt, bo był potężny, mówił tubalnym głosem, stanowiąc przeciwieństwo delikatniej, kruchej żony. Maria Kuncewiczowa opowiadała anegdotę, jak Jerzy w najlepszych cukierniach i kawiarniach wyjmował z kieszeni kanapkę z szynką. Był mięsożerny, ale nie lubił słodyczy. Dobrze gotował, robił legendarny irlandzki gulasz z jagnięciny. Zobacz też: Maciej Damięcki zakochał się w niej bez pamięci. Ona twierdziła, że rozwód ocalił go przed tragedią Maria Kuncewiczowa do umierającego męża: jak ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję Jerzy Kuncewicz miał kłopoty ze zdrowiem. Chorował na serce, zmarł w 1984 roku. Maria Kuncewiczowa niesłychanie przeżyła śmierć męża. Wspominała, jak przy łóżku umierającego męża szeptała „czułe wyrazy z żarliwością, jakiej skąpiłam, kiedy byłam młoda. Teraz omdlewałam z żalu: dlaczego? dlaczego? Dlaczego szczędziłam tak długo tej mowy erotycznej, jedynej prawdy serca? [...] Słuchaj, jak ja ciebie kocham, jak pragnę, jak dziękuję!”. Czuła się niebywale samotna, opuszczona. Twierdziła, ze mąż jest wciąż obecny w domu. Jak pisała Uta Gnatowska, pomagająca pisarce w pracach domowych pani Janeczka słyszała, jak Maria Kuncewiczowa rozmawiała z mężem. Była przyzwyczajona do jego opieki, obecności. Do wspólnego przeżywania świata, wymiany myśli, rozmowy. W książce „Listy do męża”, którą wydała po śmierci Jerzego, napisała: „Mijał drugi rok, odkąd ciebie zakopano. W miejsce bieli napływała szarość, codziennie bardziej zielona. Otóż któregoś ranka niechciana wierzba oszalała. Za­skrzypiała, potrząsnęła koroną, zamiotła sobą powietrze i runęła w szum, bezład, w liściastą zawieruchę, w zemstę za strach przed burzą, za nudę upałów, za zimne anielstwo śniegu, za wszystko, czego ona ani my nie lubiliśmy. Katastrofa była tak gęsta i niespodziewana, że mój świat się zachwiał i ty w twoim nowym bycie chyba także doznałeś wstrząsu”. Maria Kuncewiczowa zmarła w 1989 roku w Kazimierzu Dolnym i tam została pochowana. Syn Witold Kuncewicz zmarł w 2009 roku w Virginii, wcześniej przekazał do muzeum swoich rodziców mnóstwo pamiątek. Korzystałam m.in. z tekstu Alicji Szałagan „Ciężar obecności”: dopełnienie autobiograficznych wątków w twórczości Marii Kuncewiczowej w listach do męża (1944-1958). Pamiętnik literacki.
Erling Haaland był kiedyś w Polsce. Archiwalne zdjęcie z Ząbek zachwyciło kibiców i przypomniało jego mało znaną historię
Erling Haaland pożegnał się już z mundialem, jednak wciąż pozostaje jednym z najgłośniejszych nazwisk turnieju. Norwegia odpadła w ćwierćfinale po meczu z Anglią, ale uwagę internautów przyciągnęło teraz coś zupełnie innego. W sieci pojawiło się archiwalne zdjęcie młodego piłkarza wykonane w Polsce. Haaland miał wówczas zaledwie 16 lat i dopiero rozpoczynał drogę na światowy szczyt.
Dziś rozpoznają go nawet osoby, które na co dzień nie śledzą futbolu. Charakterystyczna blond fryzura, imponująca postura i niezwykła skuteczność sprawiły, że Erling Haaland stał się nie tylko sportową gwiazdą, lecz także jednym z najbardziej wyrazistych bohaterów współczesnej popkultury. Zanim jednak zaczął ustanawiać rekordy i występować na największych stadionach świata, brał udział w młodzieżowych rozgrywkach. Jeden z takich turniejów sprowadził go do podwarszawskich Ząbek. Erling Haaland zachwycił świat. Mało kto pamięta, że zanim został gwiazdą, grał także w Polsce Erling Haaland od kilku sezonów pozostaje jednym z najbardziej elektryzujących piłkarzy świata. Norweski napastnik imponuje skutecznością, regularnie bije kolejne rekordy i odgrywa kluczową rolę zarówno w reprezentacji swojego kraju, jak i w barwach Manchesteru City. Jego nazwisko od dawna nie schodzi z pierwszych stron sportowych serwisów, a każde kolejne trafienie tylko potwierdza, że należy do ścisłej światowej czołówki. Podczas tegorocznego mundialu ponownie znalazł się w centrum uwagi. Norwegia z Haalandem w składzie sprawiła kilka niespodzianek i dotarła aż do ćwierćfinału, gdzie musiała uznać wyższość reprezentacji Anglii. Mimo odpadnięcia z turnieju napastnik pozostawił po sobie bardzo dobre wrażenie i jeszcze bardziej umocnił swoją pozycję jako jednej z największych gwiazd współczesnego futbolu. Kibice i eksperci zgodnie podkreślali, że nawet w najtrudniejszych momentach pozostawał liderem swojej drużyny. Ogromna popularność sprawia, że fani coraz chętniej odkrywają także mniej znane historie z jego młodości. Jedna z nich ma wyjątkowo polski akcent. Niewiele osób pamięta, że zanim Haaland zachwycał na największych stadionach świata i walczył o najcenniejsze piłkarskie trofea, przyjechał do Polski jako nastolatek reprezentujący narodową drużynę do lat 17. Wówczas nie był jeszcze globalną gwiazdą, lecz jednym z wielu obiecujących zawodników marzących o wielkiej karierze. To właśnie podczas tego pobytu powstało zdjęcie, które po niemal dekadzie ponownie obiegło Internet i wywołało lawinę komentarzy. ZOBACZ TEŻ: Po zakończeniu kariery chce wrócić do ojczyzny i hodować krowy. Erling Haaland, gwiazda norweskiej piłki nożnej zaskoczył planami Archiwalne zdjęcie Erlinga Haalanda z Polski podbija internet. Wszystko wydarzyło się w Ząbkach Internet uwielbia historie pokazujące początki wielkich karier, dlatego nic dziwnego, że fotografia młodego Erlinga Haalanda błyskawicznie stała się viralem. Kilka dni temu archiwalne ujęcie przypomniał Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Ząbkach, publikując zdjęcie wykonane po finale Pucharu Syrenki z 2016 roku. Fotografia przedstawia zaledwie 16-letniego Haalanda stojącego w szatni z okazałym trofeum. Dziś trudno uwierzyć, że uśmiechnięty nastolatek z krótkimi włosami i chłopięcą twarzą już kilka lat później stanie się jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy świata. To właśnie ten kontrast sprawił, że zdjęcie zaczęło błyskawicznie krążyć po mediach społecznościowych, a internauci z sentymentem wspominają początki kariery norweskiego snajpera. Pod nim znalazł się krótki, ale wymowny opis: „Zdjęcie 16-letniego Erlinga Haalanda w szatni MOSiR Ząbki po zdobyciu Pucharu Syrenki w 2016 roku. W finale Norwegia wygrała z Rumunią.” Erling Haaland w Polsce nie tylko grał w piłkę. Kibice przypomnieli jeszcze jedną ciekawostkę Powrót archiwalnego zdjęcia sprawił, że internauci zaczęli przypominać sobie także inne historie związane z pobytem Haalanda w Polsce. Jedną z najczęściej wspominanych jest amatorski teledysk nagrany przez reprezentację Norwegii U-17 podczas Pucharu Syrenki. Młodzi piłkarze bawili się przed kamerą, śpiewali i żartowali, pokazując, że poza boiskiem byli po prostu grupą nastolatków cieszących się wspólnym wyjazdem. SPRAWDŹ TEŻ: Dla tej miłości porzucił ukochane Kaszuby. Agnieszka i Maciej Miecznikowscy są razem od ponad 20 lat. Tak zaczął się ich związek View oEmbed on the source website
Dla tej miłości porzucił ukochane Kaszuby. Agnieszka i Maciej Miecznikowscy są razem od ponad 20 lat. Tak zaczął się ich związek
Maciej Miecznikowski i Agnieszka Miecznikowska są razem od ponad 20 lat. Poznali się, gdy ona pracowała w telewizji, a on zdobywał popularność z zespołem Leszcze. Dziś tworzą szczęśliwe małżeństwo, wychowali dwoje dzieci i zgodnie podkreślają, że trwały związek wymaga codziennej pracy, wzajemnego wsparcia i akceptacji.
To już 24 lata, odkąd Maciej Miecznikowski poznał swoją drugą połówkę. Ukochana żona Agnieszka pracowała wtedy w jednej z telewizji, on robił z kolei karierę z zespołem Leszcze. W swoich napiętych grafikach znaleźli jednak miejsce na sprawy sercowe. Dziś są rodzicami dwójki dzieci i cieszą się wspólną teraźniejszością. Z okazji urodzin artysty przypominamy historię ich niezwykłej miłości. Maciej i Agnieszka Miecznikowscy – pierwsze spotkania, wyprowadzka do stolicy Rok 2002 przyniósł im uczucie, o którym nie mieli nawet czasu pomarzyć. „Kiedy poznałam Maćka, byłam zapracowaną trzydziestolatką, dziennikarką telewizyjną spędzającą całe życie w gmachu przy Woronicza w Warszawie. Przychodziłam rano, wychodziłam w nocy. Kiedyś szefowa powiedziała mi: "Tylko nie zapomnij wyjść za mąż!". Innym razem usłyszałam od koleżanek z redakcji: "Ty sobie nigdy faceta nie znajdziesz. Szukasz cech, które wzajemnie się wykluczają. Ktoś taki, kto by je w sobie połączył, nie istnieje!", przyznawała w jednym z wywiadów pani Agnieszka. Najpierw ona zobaczyła go na ekranie. Kilka szczegółów wystarczyło, by serce zaczęło bić mocniej. „Ktoś przeglądał materiały z koncertu monograficznego, jaki zespół nagrał dla naszej stacji. Wpatrywałam się w monitor, myśląc: co za koleś! Jaki on jest zabawny. Moją uwagę przykuły jego czarne jak węgle oczy i uwodzicielski niski głos”, przytaczał jej słowa portal styl.interia.pl. On zapamiętał pierwsze wspólne chwile jeszcze inaczej. „Najpierw się do siebie tylko uśmiechaliśmy. Muzyką też jej raczej nie zaimponowałem, bo ona lubi smutną muzykę. Ale faktycznie czasem wspomina, że jak już do niej zacząłem dzwonić, to jej się kolana uginały, kiedy słyszała mój głos”, śmiał się artysta. Dopiero po jakimś czasie się spotkali i wymienili numerami telefonów. Zaczęli ze sobą pisać, dzwonić, aż… zostali parą. Wokalista wiele razy podkreślał, że do stolicy przeniósł się tylko dla ukochanej. Wcześniej mieszkał na Kaszubach i niemal za nic w świecie nie oddałby widoków na zielone pagórki i jeziora. Ale miłość była ważniejsza. Zobacz też: Ma za sobą sześć operacji, czeka na następną. Maciej Miecznikowski opowiedział o utracie słuchu Maciej Miecznikowski, Agnieszka Miecznikowska, 2009 Żona Macieja Miecznikowskiego o dzieciach, ślubie i związku Wkrótce zakochani zostali rodzicami małego Maćka. Gdy miał 7 miesięcy wzięli ślub w Kościele Duszpasterstwa Środowisk Twórczych w Warszawie. Do dziś śmieją się, że spóźnili się na własne wesele! „W domu zostało dziecko, któremu chyba udzieliły się nasze emocje, bo tego dnia ciągle płakało. Byłam nie tylko panną młodą, ale też zaaferowaną mamą”, wspominała Agnieszka Miecznikowska w Twoim Stylu. Już rok później zostali rodzicami Zosi. Od tamtej pory tworzą model rodziny 2+2. Z czasem dla siebie, pomysłami na wspólne spędzanie czasu i z wieloma takimi samymi pasjami. Jedną z nich są podróże, choć równie mocno pan Maciej i pani Agnieszka lubią czas w domu. Czytaj też: Legendarną polską parę potępił Watykan. O niej mówiono, że dostaje role filmowe, bo... jest żoną Jak mieszka się im pod Warszawą? „Mamy psy, oba ze schroniska, koty, dom pod lasem z łąką wokół i sporym ogrodem, który uprawiamy, nie używając środków chemicznych. To mąż zaraził mnie miłością do ziemi i ekologicznych upraw. Lubię patrzeć, jak schylony nad grządkami sadzi coś albo pieli, od razu widać, że sprawia mu to dużą radość. Maciek jest lepszym ogrodnikiem ode mnie, ma więcej cierpliwości. Ja od razu chciałabym widzieć efekt”, przyznawała się ukochana muzyka. Recepta według Macieja i Agnieszki Miecznikowskich na udane małżeństwo Maciej i Agnieszka podkreślają, że trwały związek wymaga zaangażowania i gotowości do mierzenia się z codziennymi wyzwaniami. Ich zdaniem udane małżeństwo nie opiera się wyłącznie na szczęśliwych momentach, lecz także na wspólnym pokonywaniu trudności. W rozmowie z magazynem „Pani” muzyk zaznaczył, że warto dostrzegać własne niedoskonałości i konsekwentnie pracować nad relacją. Jak stwierdził, świadomość tego, co wymaga poprawy, jest jednym z fundamentów udanego związku. „Trzeba mieć świadomość tego, co nie do końca jest doskonałe i pracować nad tym”, opowiadał. Z kolei Agnieszka przyznała, że z biegiem lat oboje nauczyli się akceptować dzielące ich różnice. Podkreśliła również, że nie pielęgnują wzajemnych uraz i unikają przedłużających się konfliktów czy tzw. cichych dni. Małżonkowie z satysfakcją mówią także o swoich dzieciach. W wywiadzie dla portalu ShowNews Maciej Miecznikowski zdradził: „Mają fajne życia i fajne zawody. Córka uczy się chińskiego, syn zajmuje się komputerami”. Są dla siebie wsparciem w każdej sytuacji Ona, kocha go za wiele rzeczy, ale jedną z ważniejszych jest jego niepodrabialne poczucie humoru. On z kolei zawsze ma w niej wsparcie. Żona nie ma problemu z wyjazdami męża, z trasami koncertowymi, z pracą, którą czasem musi wykonać na końcu Polski. Była też dla niego wsparciem podczas każdej z operacji ratującej piosenkarzowi słuch. Artysta do dziś nie wie dokładnie, co mu jest. "Na prawe ucho już prawie nie słyszę. Miałem już sześć operacji i pewnie konieczne będą kolejne. Choruję na otosklerozę. Kosteczki w moich uszach się zrastają. Trzeba je więc rozwiercać, a po każdej takiej ingerencji słuch coraz bardziej się przytępia. To samo miał Beethoven, przynajmniej to mnie z nim łączy. Medycyna do dziś nie potrafi wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje. Jeśli ktoś znajdzie odpowiedź na to pytanie, pewnie otrzyma Nagrodę Nobla", opowiadał Plejadzie kilka lat temu. I choć z żoną nie pokazują się często publicznie, to właśnie poza kamerami są ze sobą najszczęśliwsi. I oby tak dalej! Przy okazji kolejnych urodzin życzymy mu wszystkiego, co najlepsze. Maciej Miecznikowski, Agnieszka Miecznikowska, 2012
Legendarną polską parę potępił Watykan. O niej mówiono, że dostaje role filmowe, bo... jest żoną
Spojrzenie, którego nie sposób zapomnieć. Delikatna uroda, hipnotyzująca obecność i talent, dzięki któremu przeszła do historii polskiego kina. Lucyna Winnicka zachwycała na ekranie, ale równie fascynujące było jej życie prywatne. W 98. rocznicę urodzin aktorki przypominamy niezwykłą historię miłości, którą przeżyła z Jerzym Kawalerowiczem – uczucia silniejszego od różnic, wystawionego na próbę przez zdradę i zakończonego rozstaniem, po którym pozostał wzajemny szacunek.
Zagrała tytułową rolę w głośnym filmie „Matka Joanna od Aniołów”. Czarno-biały, ascetyczny obraz, będący adaptacją opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, jest dziś uważany za kultowy. Przedstawia historię mniszek w klasztorze w Ludyniu, na Smoleńszczyźnie, które zostały opętane. Najbardziej wyrazistą postacią jest w nim Lucyna Winnicka, która wcieliła się w przeoryszę. Prywatnie była żoną Jerzego Kawalerowicza. W filmie wydawała się piękna, ciepła, ale również niepokojąca, jakby skrywająca jakąś tajemnicę. Odrazę budziły zwłaszcza sceny diabelskiego szaleństwa, które odgrywała. A prywatnie? Z mężem dzieliło ich sporo lat, ale połączyło gorące uczucie. Mimo że kres tej miłości położyła zdrada, po rozstaniu udało się im zachować niezwykle serdeczne relacje... Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: ich wspólne dzieło Film, nakręcony w 1960 roku, został szybko oprotestowany przez Episkopat Polski, do czego przyłączył się też Watykan. Biskupi uznali, że jest atakiem na wiarę i Kościół. Ale PRL-owskie władze jakoś pozwoliły na jego ukończenie i – w atmosferze skandalu – dotarł na festiwal do Cannes, gdzie otrzymał Srebrną Palmę, a Lucyna Winnicka nagrodę dla najlepszej aktorki zagranicznej. Nie byłoby tego filmu – dzisiaj podziwianego na świecie klasyka polskiej kinematografii – bez Jerzego Kawalerowicza i hipnotyzującej roli Lucyny Winnickiej. We dwoje rozumieli się bez słów. Poznali się też na planie w 1954 roku. Czytaj także: Pierwsza żona miała mieć na Zbigniewa Zapasiewicza niszczący wpływ, ale długo nie potrafił się od niej uwolnić Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: jak się poznali? Dzieliło ich 6 lat i różne doświadczenia. Jerzy Kawalerowicz urodził się w Ukrainie, niedaleko Kołomyi, w czasie wojny rodzinie udało się uciec do Polski, do Krakowa. Skończył Kursy Przysposabiające do Reżyserii (tuż po wojnie w Polsce nie było jeszcze szkoły filmowej), parę lat studiował na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Poznał tam malarkę Marię Gunter, była jego pierwszą wielką miłością i pierwszą żoną. Razem mieszkali, razem malowali. Mieli dwoje dzieci – Kingę i Jacka. Był przystojny, efektowny, szybko zyskał autorytet, stał się „instytucją”. Podobał się kobietom i sam był wrażliwy na ich wdzięki. Żartował nawet, że reżyser „nie powinien składać przysięgi małżeńskiej”. Lucyna Winnicka miała 26 lat, była śliczną, delikatną blondynką, pochodziła z dobrej warszawskiej rodziny (ojciec był adwokatem). Była świetnie wykształcona – od szkoły podstawowej, słynnej Plater-Zyberkówny, przez uznane liceum Reytana, po Szkołę Teatralną i prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Za pierwszym razem nie zrobiła na Jerzym wielkiego wrażenia, śmiał się do kolegów, że wygląda jak rozdeptany mops. Miała jego zdaniem zbyt „tłustą twarz”. Dał jej jednak główną rolę w swoim filmie „Pod gwiazdą frygijską”. Ona zwróciła uwagę na „siłę i zdecydowanie” Kawalerowicza. I coś między nimi zaiskrzyło, bo od tamtej pory Kawalerowicz zaczął jeździć do niej do Szczecina, gdzie grała w teatrze. Czytaj także: Zakochał się w niej bez pamięci. Zostawiła go z dnia na dzień z dwójką maleńkich dzieci <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7hMN8p-846f0f6.jpg" width="2190" height="1600" alt="1954. Plan filmu "Pod gwiazda frygijska" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza, n/z Lucyna Winnicka (C), Jerzy Kawalerowicz (P).,Image: 428978651, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Plan filmu "Pod gwiazda frygijska"" /> 1954 rok. Plan filmu „Pod gwiazdą frygijską”, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Jerzy Kawalerowicz i Lucyna Winnicka: "Pociąg" Kiedy pisał scenariusz do swojego pierwszego wielkiego filmu „Pociągu” (1959 rok) byli już razem. On to ukrywał, nie chciał, by plotkowano, że pisze scenariusz z myślą o żonie i daje jej główną rolę – Marty. Podobno na planie traktował ją bardzo surowe. Ale, zakochany przemontował film, gdy okazało się, że Lucynie Winnickiej nie podoba się zbyt duża rola innej aktorki Teresy Szmigielówny (po latach Szmigielówna wspominała: „Miałam zagrać inną rolę, niż grałam na planie, a na premierze zobaczyłam jeszcze inną”). Lucynie Winnickiej partnerował w „Pociągu” wspaniały Leon Niemczyk (a było to jeszcze przed „Nożem w wodzie” Romana Polańskiego) i Zbigniew Cybulski w nietypowej dla siebie roli natrętnego, nieznośnego adoratora, który nie może zrozumieć, dlaczego Marta nie chce z nim być. Mówiono potem, że Cybulski wywróżył sobie tym filmem własną śmierć – skakał w nim do pociągu, uczepiony ramy okna. Tak czy inaczej „Pociąg” był wydarzeniem, niesamowicie nostalgiczny, nastrojowy, czemu pomagała muzyka opracowana przez Andrzeja Trzaskowskiego (ojca Rafała Trzaskowskiego) i piękne wokalizy Wandy Warskiej. Powtarzano frazy z filmu, jak ta mówiona przez Lucynę Winnicką: „Nikt nie chce kochać, każdy chce być kochany”. Ona sama jest w tym filmie doskonała, przykuwa wzrok, intryguje, gra na tłumionych emocjach, których czasem jedynie się domyślamy. Film i rola Winnickiej zostały obsypane nagrodami, m.in. na festiwalu w Wenecji Słynny reżyser Martin Scorsese, widząc film po latach, określił go jako masterpiece – arcydzieło i pokazywał na swoich autorskich przeglądach. Zobacz także: Grażyna Staniszewska i Wojciech Noszczyk byli razem ponad pół wieku i nigdy się sobą nie nudzili Winnicka jedzie odbić męża Lata 60. to szczęśliwy czas w ich życiu. Dużo podróżują, co jest ich wspólną pasją. Znana jest anegdota, jak pewien zafascynowany Winnicką Algierczyk zaoferował Jerzemu Kawalerowiczowi, że wymieni ją na stado baranów. Na co Kawalerowicz miał odpowiedzieć: „Ale gdzie ja je pomieszczę?!”. Kupują dom na warszawskim Żoliborzu – bliźniaka wspólnie z innym znanym małżeństwem Zofią Nasierowską i Januszem Majewskim. Adres na ulicy Fortecznej jest znany w Warszawie. Obie pary przyjaźnią się, dzieci bawią się razem w ogródku. Kawalerowiczowie mieli dwoje dzieci – Agatę i Piotra. Jedna z żoliborskich znajomych Winnickiej wspominała, że gdy mały Piotruś zobaczył „Matkę Joannę od Aniołów”, rozpłakał się i powiedział: „To nie jest moja mamusia. Moja jest dobra i kochana”. Kawalerowicz kręci swój chyba najpopularniejszy film: „Faraona”, na podstawie powieści Bolesława Prusa, Winnicka grywa u innych reżyserów, m.in. w „Pamiętniku Pani Hanki”, przedwojennym czytadle przeniesionym na ekran przez Stanisława Lorentowicza, „Godzinie pąsowej róży”, „Sposobie bycia”. Sprawy komplikują się w końcu lat 60. Jerzy Kawalerowicz marzył o ekranizacji „Austerii”, powieści Juliana Stryjkowskiego. Ale film o środowisku galicyjskich żydowskich ortodoksów, szukających schronienia przed pogromami, nie był mile widziany przez polityczne władze. A po '68 roku w ogóle nie miał szans na realizację (ostatecznie reżyser zrobił go w 1983 roku i jest to piękny film z wielką rolą Franciszka Pieczki). Kawalerowicz wyjeżdża do Włoch, gdzie jest ceniony i podziwiany. Tam w 1971 roku robi film „Magdalena”, który okazuje się klapą, choć muzykę napisał do niego sam Ennio Morricone. Do tego wybucha skandal, bo Jerzy odbija producentowi jego narzeczoną, aktorkę i seksbombę Lisę Gastoni. Włosi są wściekli, skarżą się do polskiego Ministerstwa Kultury, grożą nagłośnieniem międzynarodowego skandalu obyczajowego. Lucyna Winnicka, która w Warszawie opiekuje się dopiero co narodzonym synkiem, dowiaduje się przez przypadek, że jej mąż ma romans i pragnie spędzić resztę życia we Włoszech. Momentalnie jedzie tam i przywozi go z powrotem. Nikt nie wie, ile ją to kosztowało nerwów i emocji. Na ich małżeństwie pojawia się poważna rysa. Będą razem jeszcze kilka lat, by w połowie lat 70. wziąć rozwód. Ona będzie już sama, on żeni się po raz trzeci z wybitną scenografką Magdaleną Dipont. Czytaj także: Loda Halama: kiedy zginął jej mąż, schronienia szukała u teściowej. Ta chciała odebrać jej syna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgvFTVVB-a846bbf.jpg" width="1995" height="1600" alt="Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu "Gra" w rezyserii Jerzego Kawalerowicza. N/z od lewej: Wieslaw Golas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz.,Image: 428178174, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Zurn / Forum" title="krecenie filmu "Gra", 1967" /> Warszawa, 1967. Realizacja sceny do filmu „Gra”, N/z od lewej: Wiesław Gołas, Lucyna Winnicka, Jerzy Kawalerowicz Była aktorka, jest joginka Mniej więcej w tym samym czasie Winnicka odchodzi od aktorstwa, które zaczyna ją nudzić. Mówi, że usycha, że na nic ciekawego już nie czeka. „Szłam po niewłaściwych torach. Przyglądałam się wzajemnemu podgryzaniu i oskarżaniu o kradzież ról, nie umiałam walczyć o swoje, zamykałam się w skorupie” – wyjaśniała tę decyzję w „Polityce”. Podróżuje po świecie, m.in. do Japonii, Nepalu, Indii, mieszka w Aśramie, fascynuje się hinduizmem, buddyzmem, jogą, holistyczną medycyną, którą zaczyna propagować jeszcze w głębokim PRL-u. I ma ogromny udział w rozpowszechnieniu i jogi, i medycyny Dalekiego Wschodu w Polsce. To ona także popularyzuje słynną terapię oddechową „rebirthing”. Wielu ludzi śmiało się wtedy, że znana aktorka zajmuje się takimi „dziwnymi” sprawami. Ale znacznie więcej ją podziwiało i uwielbiało. W 1977 roku tworzy „Akademię Dobrego Życia”, jedną z pierwszych u nas samopomocowych organizacji. W 1998 roku jest współzałożycielką „Transparenty International Polska” – organizacji do walki z korupcją. Pisze książki, które stają się bestsellerami. Wykonuje pracę, która na wielu ludzi ma wpływ nie mniejszy niż filmy, które robi w tym czasie jej były mąż. Oboje mają zresztą dobre, przyjacielskie relacje. On wspiera ją jak może, przyznaje, że zajęty pracą miał za mało czasu dla dzieci. Próbuje to nadrobić. Jerzy Kawalerowicz umiera w styczniu 2007 roku, nie odzyskując przytomności po wylewie. Do końca czuwa przy nim żona. Rok później Lucyna Winnicka trafia do domu opieki społecznej w Palmirach, umiera po długiej chorobie w styczniu 2013 roku. Mówiła, że dzięki rolom filmowym czuje się tak, jakby zdobyła kawałek nieśmiertelności. „Gdy będę leżała w grobie, ludzie będą mnie widzieli żywą, ładną i młodą”. Czytaj także: Namawiano ją, by przerwała ciążę ze względu na karierę. Maria Koterbska nie chciała o tym słyszeć Warszawa 09.1962. Reżyser filmowy Jerzy Kawalerowicz i aktorka Lucyna Winnicka
Chciała zostać jego żoną. Ten związek Agnieszka Osiecka nazwała „jedyną walką o szczęście”. Po nim wszystko się zmieniło
Miała zaledwie 18 lat, gdy spotkała mężczyznę, którego twarz zapamiętała na całe życie. Zakochała się od pierwszego wejrzenia, marzyła o wspólnej przyszłości i wierzyła, że właśnie odnalazła miłość, na którą czekała. Historia Agnieszki Osieckiej i Witolda Dąbrowskiego zaczęła się jak romantyczny film, ale z czasem przyniosła także rozczarowanie. To właśnie ten związek poetka po latach nazwała „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”.
Był ostatni dzień lipca 1955 roku. Warszawa tętniła życiem za sprawą Międzynarodowego Festiwalu Młodzieży i Studentów, a Agnieszka Osiecka pracowała jako festiwalowa korespondentka. Wieczorem umówiła się z Grzegorzem Lasotą, nie przypuszczając, że to spotkanie odmieni jej życie. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Wystarczyło jedno spojrzenie, by przyszła autorka Małgośki wiedziała, że ten niepozorny chłopak zrobił na niej wrażenie, jakiego wcześniej nie wywołał nikt. Kilka lat później napisze, że spotkało ją wtedy „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miała dotąd w życiu”. Jedno spojrzenie wystarczyło. „Niełatwo przestać na nią patrzeć” Tamtego wieczoru umówiła się z Grzegorzem Lasotą. Przyszedł z przyjacielem – młodym poetą Witoldem Dąbrowskim. Nie był typem mężczyzny, który od razu przykuwał uwagę głośnym zachowaniem czy pewnością siebie. Wręcz przeciwnie. Sprawiał wrażenie nieśmiałego i kruchego. To jednak właśnie on zrobił na Osieckiej ogromne wrażenie. Po latach wspominała, że „ten chłopiec miał twarz najpiękniejszą ze wszystkich twarzy i niełatwo przestać na nią patrzeć, kiedy się już zaczęło”. To uczucie od początku było niezwykle intensywne. – Od pierwszego wejrzenia oszalała na punkcie Witka. Mimo ogromnego zmęczenia pracą znajdowała czas na randki z nim i nocne eskapady po mieście – mówiła w rozmowie z portalem TVP.info Joanna Podsadecka, autorka książki „Mężczyźni Osieckiej”. Mieli swoje miejsca w Warszawie. Tam rodziła się ich miłość Nie potrzebowali wystawnych kolacji ani wielkich gestów. Najważniejsze były wspólne spacery i miejsca, które należały tylko do nich. Jednym z nich były odeskie schody za placem Trzech Krzyży. Innym – wieża spadochronowa na Powiślu. To właśnie tam obserwowali Wisłę i godzinami rozmawiali. Osiecka zapamiętała tamte chwile niezwykle obrazowo. „Patrzyli do zapatrzenia w swoje wieczorne twarze i bali się siebie dotknąć”. Ich uczucie dojrzewało spokojnie. Było pełne nieśmiałości i zachwytu, tak charakterystycznych dla pierwszej wielkiej miłości. Na urodziny Witolda przyniosła mu niewielkiego pluszowego misia o imieniu Kuba. Dla zakochanej dziewczyny taki prezent znaczył znacznie więcej niż kosztowny podarunek. Czytaj też: Wykreował „księżniczkę na gruzach”. Tak Osiecką wychowywał ojciec. Po latach mówiła, że zrobił z niej dziwadło „To nie był flirt, to była modlitwa” Osiecka nie marzyła o przelotnym romansie. Chciała miłości, która będzie wyjątkowa i zostanie z nią na zawsze. „Bardzo chciałam być współczesną Izoldą. Bardzo wierzyłam, że bym nią być umiała” – pisała. Razem z Witkiem szybko zaczęli używać słowa „wyjątkowo”. W ich świecie wszystko wydawało się inne niż u pozostałych. Po latach wspominała tę relację jednym z najbardziej poruszających zdań, jakie kiedykolwiek napisała o miłości. „To nie był flirt, to była modlitwa”. Tak samo zapamiętała pierwszy pocałunek. „To był najdziecinniejszy i najważniejszy ze wszystkich moich pocałunków”. To właśnie dla niego chciała zostać w STS-ie Miłość do Witolda zaprowadziła ją również do Studenckiego Teatru Satyryków. To on zabrał ją na pierwsze spotkanie grupy, która wkrótce stała się jej drugim domem. Atmosfera zrobiła na niej ogromne wrażenie. „Siedzieli przy długim stole, pili kawę i straszliwie wrzeszczeli” – wspominała. Choć dyskusje dotyczyły głównie polityki i początkowo nie we wszystkim się odnajdywała, bardzo szybko zrozumiała, że chce zostać częścią tego środowiska. Nie ukrywała też, że miała jeszcze jeden powód. „Bo stanowczo miałam ochotę tam zostać. Podobali mi się ci ludzie, byłam ciekawa, poza tym – tam był Witold”. To właśnie wtedy zaczęła pisać pierwsze piosenki. Z charakterystycznym dla siebie dystansem określała je jako „na pół infantylne, na pół grafomańskie bzdurki”, ale szybko okazało się, że koledzy dostrzegli w niej ogromny talent. Myślała nawet o ślubie. Wtedy wszystko zaczęło się zmieniać Z biegiem miesięcy zakochanie ustępowało miejsca coraz poważniejszym planom. Agnieszka zaczęła wyobrażać sobie wspólną przyszłość. Jak opowiada Joanna Podsadecka, przez pewien czas była nawet gotowa zostać żoną Witolda Dąbrowskiego. Kiedy jednak nabrała tej pewności, poeta wycofał się z tego pomysłu. To doświadczenie bardzo ją zabolało. Biografka zwraca uwagę, że właśnie wtedy Osiecka postanowiła już nigdy nie uzależniać swojego poczucia własnej wartości od związku. Coraz bardziej zależało jej na zachowaniu niezależności, nawet jeśli oznaczało to rezygnację z marzeń o idealnej miłości. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Miłosny trójkąt sprawił, że postanowiła odejść Pierwszy zachwyt z czasem zaczął słabnąć. Osiecka coraz wyraźniej dostrzegała, że rzeczywistość różni się od wyobrażeń, które towarzyszyły jej na początku znajomości. Jak opowiada Joanna Podsadecka, po mniej więcej roku poetka zaczęła zauważać w Witoldzie cechy, które wcześniej przesłaniało zakochanie. W tym samym czasie zakochał się w niej Stanisław Młynarczyk, kolega ze Studenckiego Teatru Satyryków. Przez kilka miesięcy próbowała odnaleźć się w trudnej sytuacji, jednak coraz bardziej brakowało jej spokoju. W końcu wyjechała w góry, odcięła się od znajomych i po powrocie zdecydowała, że zakończy obie relacje. Była to jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie musiała wtedy podjąć. Jedna miłość, która została z nią na zawsze Choć ich drogi rozeszły się stosunkowo szybko, wspomnienie Witolda Dąbrowskiego nigdy nie zniknęło z pamięci Agnieszki Osieckiej. To właśnie z nim przeżyła pierwsze wielkie zakochanie, pierwsze rozczarowanie i pierwszą próbę stworzenia związku, który miał być na całe życie. Najpełniej oddają to dwa zdania, które po latach zostawiła po tej historii. Najpierw napisała, że było to „to, co było najlepsze i najgorsze ze wszystkiego, co miałam dotąd w życiu”. Później nazwała ten związek „tą jedyną w swoim życiu walką o szczęście”. I właśnie dlatego historia Witolda Dąbrowskiego zajmuje w biografii Agnieszki Osieckiej miejsce szczególne. Nie dlatego, że trwała najdłużej, ale dlatego, że była pierwszą miłością, w którą uwierzyła bez żadnych zastrzeżeń. Źródła: wysokieobcasy.pl, tvp.info