Kate miała dość, William zwlekał. Tak wyglądały początki ich miłości. Dziś świętują 15 lat razem i są nie do złamania
Dziś mija 15 lat od ślubu księżnej Kate i księcia Williama – jednej z najbardziej podziwianych par na świecie. Choć dziś uchodzą za wzór stabilnego i szczęśliwego małżeństwa, ich droga do wspólnego „żyli długo i szczęśliwie” nie była wcale tak prosta, jak mogłoby się wydawać.
Historia miłości Kate i Williama to opowieść o dojrzewaniu, trudnych wyborach i drugich szansach. Zanim stanęli razem na ślubnym kobiercu w 2011 roku, musieli zmierzyć się z kryzysami, rozstaniem i presją życia w blasku fleszy. Dziś, 15 lat po królewskim ślubie, ich relacja wydaje się silniejsza niż kiedykolwiek – ale kulisy ich związku pokazują, że nawet w bajkowej historii nie brakuje momentów zwątpienia. Kulisy związku Kate i Williama Księżna Kate i książę William tak naprawdę tworzą jedną z najbardziej tajemniczych królewskich par. Nie do końca wiadomo, kiedy oficjalnie zaczęli się ze sobą spotykać. Idąc śladem królowej Elżbiety II i jej męża, księcia Filipa, nie okazują sobie publicznie uczuć, przez co nigdy nie wiadomo, jakie obecnie łączą ich relacje. Tym samym para próbuje z jednej strony oddzielać życie prywatne od zawodowego i nie odwracać uwagi od danego wydarzenia, a z drugiej strony unika plotek i dorabiania zbędnych teorii każdemu gestowi, tak jak było to w przypadku księżnej Diany i księcia Karola. Przypomnijmy, że wówczas odwrócony wzrok, nie trzymanie się za rękę czy samotne wyjście od razu odbierane było jako oznaka braku szczęścia w małżeństwie. Książę Cambridge i jego przyszła małżonka poznali się na studiach. Podczas wywiadu zaręczynowego Kate powiedziała: „Spiekłam raka i nagle zabrakło mi śmiałości”. Z kolei William dodał, że już wtedy dostrzegł w niej coś wyjątkowego, ale rzeczywiście najpierw łączyła ich przyjaźń. Mieli po 19 lat. Tyle miała Diana, gdy została żoną księcia Karola. William w tym przypadku nie zamierzał jednak iść w ślady matki. W jednym z wywiadów przed laty wyznał, że nie zamierza żenić się wcześniej niż koło 30-stki. I jak widać, słowa dotrzymał. Para ma za sobą jednak ciężkie chwile. Czytaj też: Książę Karol był ukochanym wnukiem Królowej Matki. Była jego wsparciem i znała wszystkie sekrety Kate i William rozstali się. Co było powodem? William miał bowiem zdradzać Kate z jej byłą przyjaciółką. Para nie mieszkała wtedy razem – Kate przebywała w Londynie, a książę Cambridge odbywał służbę wojskową. Kiedy wychodził na przepustki spotykał się z przyjaciółmi, a media dokumentowały jego wybryki na zakrapianych alkoholem imprezach. „Zamiast spędzać wolne dni w stolicy lub w Berkshire, wolał wypady do barów z kolegami z oddziału. Kiedy w końcu zjawił się w Londynie, wybrał się do klubu, ale bez Kate i intensywnie flirtował z jedną z dziewcząt, o czym nazajutrz doniosły wszystkie brukowce. Kate miała dość. Dla niej takie zachowanie oznaczało brak szacunku”, czytamy w książce Marci Moody, Kate. Księżna Cambridge. Według autorki to właśnie zdrada była powodem rozstania pary w 2007 roku. Następca tronu lubił wtedy bawić się z przyjaciółmi i nie chciał podejmować decyzji na całe życie. Księżna Kate była cierpliwa i długo znosiła jego beztroskę. Oboje byli wtedy bardzo młodzi. Niestety w pewnym momencie zdała sobie sprawę, że William nadużywa jej uczucia. „Rozstaliśmy się na pewien czas, bo byliśmy bardzo młodzi. Kształtowały się nasze charaktery, dojrzewaliśmy. Potrzebowaliśmy trochę przestrzeni”, podkreślał w jednym z wywiadów książę William. Prawda była jednak nieco inna. Jak podaje Andrew Morton w swojej książce William i Catherine, od samego początku między parą dochodziło do spięć, które wynikały z tego, że oboje pochodzili z innych środowisk. „Potrafił nagle zignorować Kate i pójść rozmawiać z kimś innym. Oczekiwał, że ona przybiegnie za nim, a im dłużej się znali, tym bardziej zdawał się trzymać ją na krótkiej smyczy. Czuła, że jest traktowana jak służąca, a nie jego dziewczyna”, pisze. „Często zdarzały się kłótnie, rozstania i powroty”, dodaje Andrew Morton. Wygląda na to, że parze trochę zajęło dotarcie się i zaakceptowanie własnych wartości. Rozstanie okazało się dla obojga bardzo bolesne i po upływie kilku miesięcy Kate i William wrócili do siebie. Książę przysiągł ukochanej poprawę, a ona wybaczyła mu jego zachowanie. Od tamtej pory stanowią udany związek, a od 2011 roku wzorowe małżeństwo. Zobacz także: Księżna Kate zachwyciła nowym kolorem włosów Książę William miał kochankę? Jak każda para, mieli jednak swoje kryzysy. Choć doczekali się trójki dzieci - George'a, Charlotte i Louise'a, na koncie mają także trudne przejścia. W 2019 roku brytyjska prasa ujawniła, że książę William ma romans, a jego małżeństwo z Kate wisi na włosku. Kochanką księcia Williama miała być Rose Hanbury. Ta od lat była blisko rodziny królewskiej. Przed laty pracowała jako modelka, jej mężem jest obecny markiz Cholmondeley, jako filmowiec znany pod pseudonimem David Rocksavage. Oba małżeństwa swego czasu utrzymywały ze sobą bliskie kontakty. To się zmieniło, gdy media w kwietniu rozpisywały się o romansie Rose z księciem Williamem. Wówczas Kate miała zerwać kontakt z przyjaciółką, a książę miał zaniechać spotkań z nią. Prasa tak dociekliwie drążyła jednak informacje na temat Williama i Rose, że prawnicy księcia zagrozili podjęciem kroków prawnych, jeśli wciąż powielane będą te doniesienia. Chwilę później na przyjęciu w pałacu Buckingham w czerwcu 2019 roku Rose była jednym z gości. Ale na jej palcu zabrakło już obrączki… Czytaj również: Nie wszystkie dzieci kochała tak samo. Jaką matką była Bona Sforza? Kryzys w związku Kate i Williama zażegnany Chwilę później brytyjska prasa donosiła, że Kate nie wierzy w doniesienia mediów, ale.. one nie wpływają dobrze na ich związek. Trudno się dziwić. Życie pod taką presją nie mogło być dla niej łatwe zwłaszcza, że wszystko wskazywało na to, że domniemana zdrada Williama miała mieć miejsce chwilę po narodzinach trzeciego dziecka pary! Kilka miesięcy po ujawnieniu w mediach tej informacji, książęca para Cambridge wzięła udział wspólnie w jednym z przedsięwzięć tuż przed świętami, na którym Kate odsunęła się od męża, gdy ten próbował ją objąć. To nagranie miało być ostatecznym dowodem na to, że para przechodzi kryzys w związku, choć pojawiały się głosy, że Kate po prostu nie chciała złamać ustalonych zasad, mówiących o nieokazywaniu sobie uczuć podczas wystąpień (tzw. PDA). Żyjąc ciągle pod ostrzałem, pilnując się na każdym kroku była zaskoczona gestem księcia, stąd jej reakcja. Plotki o romansie księcia Williama ucichły równie szybko jak się pojawiły, a wszystko wskazuje na to, że kolejny rok para przywitała z „czystą kartą”. Od tamtej pory tworzą związek, który – choć wystawiany na próbę – z czasem tylko się umacniał. Od ślubu w 2011 roku przeszli długą drogę: nie tylko jako para, ale też jako przyszli monarchowie, rodzice trójki dzieci i jedna z najważniejszych podpor brytyjskiej rodziny królewskiej. Lata prawdziwej próby dla Kate i Williama Ostatnie lata pokazały jednak, że nawet najbardziej stabilne relacje nie są wolne od dramatycznych doświadczeń. Szczególnie trudny okazał się dla nich okres 2024–2025, kiedy księżna Kate zmagała się z chorobą nowotworową. Diagnoza, ogłoszona publicznie w marcu 2024 roku, była ogromnym wstrząsem – tym bardziej, że niemal równolegle z chorobą zmagał się również król Karol III. Dla księcia Williama był to czas ogromnej próby, w którym – jak podkreślają źródła z otoczenia pary – skupiał się przede wszystkim na tym, by być przy żonie i zapewnić jej jak największe wsparcie. Na początku 2025 roku Kate przekazała, że jest w remisji, co stało się symbolicznym momentem zamknięcia jednego z najtrudniejszych rozdziałów w ich życiu. To doświadczenie jeszcze bardziej zbliżyło małżonków. Jak podkreślają osoby z ich otoczenia, ich relacja opiera się dziś na wyjątkowej sile, partnerstwie i wspólnym podejmowaniu decyzji – zarówno tych prywatnych, jak i publicznych. „Są prawdziwym zespołem” – mówią współpracownicy pałacu, wskazując, że zawsze stoją ramię w ramię, niezależnie od okoliczności. Dziś, w 2026 roku, gdy świętują 15. rocznicę ślubu, mówi się o nich jako o parze „niezachwianej” w swoim uczuciu. Po „naprawdę trudnym” okresie – jak określają go brytyjskie media – Kate i William wchodzą w nowy etap życia z poczuciem większej siły i odporności. Bliscy podkreślają, że jeśli potrafili przejść przez tak poważne kryzysy, czują się gotowi na wszystko, co przyniesie przyszłość. To już nie tylko historia miłości, ale także opowieść o wytrwałości, lojalności i wspólnym pokonywaniu przeciwności. Prywatne zdjęcie na rocznicę. Kate i William pokazali rodzinny kadr zza kulis życia Z okazji 15. rocznicy ślubu książę William i księżna Kate podzielili się z fanami wyjątkowym zdjęciem, które znacząco różni się od dotychczasowych, oficjalnych portretów. Fotografia, wykonana podczas rodzinnego wypoczynku w Kornwalii, pokazuje parę wraz z trójką dzieci – George’em, Charlotte i Louisem – w swobodnej, czułej scenerii. Wszyscy leżą boso na trawie, uśmiechnięci i zrelaksowani, z dala od królewskiego protokołu. Autor zdjęcia, Matt Porteous, od lat dokumentuje najważniejsze momenty z życia rodziny. Publikacji towarzyszył prosty podpis: „Świętujemy 15 lat małżeństwa” i symboliczne serce – gest, który wielu odczytuje jako wyraźny sygnał, że para coraz śmielej otwiera się na bardziej osobisty, bliski ludziom wizerunek monarchii. Czytaj też: Książę William i książę Harry wyprowadzali swoich opiekunów z równowagi. Jakimi byli dziećmi?
Najstarszy syn Deląga robi karierę za granicą i przyciąga spojrzenia. Podobieństwo do ojca jest uderzające
Paweł Deląg świętuje dziś 56. urodziny, a jego życie prywatne przechodzi wyjątkowy moment – aktor wkrótce ponownie zostanie ojcem, a już teraz spełnia się także w roli dziadka. Choć sam od lat pozostaje jedną z największych gwiazd polskiego kina, coraz częściej mówi się również o jego synach, którzy konsekwentnie budują własne kariery w branży filmowej.
Paweł Deląg od lat należy do grona najbardziej rozpoznawalnych i cenionych polskich aktorów, który z powodzeniem rozwijał karierę także za granicą. Dziś jednak coraz więcej uwagi przyciąga nie tylko jego dorobek artystyczny, ale również życie prywatne. Artysta już wkrótce ponownie zostanie ojcem, a jego rodzina się powiększy. Tymczasem jego synowie, choć przez długi czas trzymali się z dala od mediów, są już dorośli i krok po kroku budują własną pozycję w branży filmowej – i to nie zawsze w oczywisty sposób. Paweł Deląg o synach Paweł Deląg jest dumnym ojcem dwóch synów: 25-letniego Mikołaja oraz 33-letniego Pawła Deląga Juniora. Najstarszy z nich urodził się w 1993 roku i jest owocem związku aktora z Katarzyną Gajdarską. Co ciekawe, o drugim dziecku aktora opinia publiczna dowiedziała się stosunkowo późno. Przypomnijmy, że kilka lat temu w rozmowie z serwisem Plejada ulubieniec publiczności został spytany o to, czy cieszy się, że jego synowie idą w jego ślady. W odpowiedzi mogliśmy wówczas usłyszeć: „I Paweł, i Mikołaj, bo mam dwóch synów, podążają ścieżką producencką. Paweł pracuje już nad kolejnym projektem i ładnie się rozwija. Mikołaj dopiero stawia pierwsze kroki w tym zawodzie, ale bardzo mnie to cieszy, bo to znaczy, że w pewien sposób zaraziłem ich miłością do tego filmowego świata”, opowiadał. CZYTAJ TEŻ: Ciężarna partnerka Pawła Deląga pokazała wyjątkowy kadr. Jedno zdanie wystarczyło, by poruszyć wszystkich Czym się zajmuje starszy syn Pawła Deląga? Okazuje się, że 33-latek poszedł w ślady ojca, choć jego zawodowa droga nie ogranicza się wyłącznie do aktorstwa. Paweł Deląg Junior na co dzień mieszka w Krakowie i rozwija się w branży filmowej zarówno przed, jak i za kamerą. Wystąpił m.in. w serialu „Polowanie na ćmy” oraz produkcjach zagranicznych – w Czechach, Wielkiej Brytanii i Ukrainie. Z czasem jednak coraz mocniej skupił się na produkcji filmowej. Współpracuje z ojcem przy różnych projektach, pełniąc funkcje asystenta reżysera i kierownika produkcji. Media informują również, że za granicą jest bardzo ceniony. Co więcej, jego konto w mediach społecznościowych wciąż się rozwija i przyciąga kolejnych fanów. Pod niektórymi zdjęciami nie brakuje pozytywnych komentarzy. Internauci zaznaczają, że Paweł odziedziczył urodę po swoim sławnym tacie. I choć wzbudza zainteresowanie wśród wielu kobiet, jego serce jest zajęte. Paweł Deląg Junior w 2022 roku stanął na ślubnym kobiercu z Adrianną Malicką. Okazuje się, że sam ojciec 33-latka dowiedział się o uroczystości zaledwie trzy dni przed nią. „Sytuacja była szczególna. Już wtedy nadciągnęła wojna, a raczej napaść Rosji na Ukrainę. To był szczególny moment, dla nas coś się zaczyna, osobiste święto rodzinne, a tutaj duże wydarzenie. Wszyscy zapamiętaliśmy ten dzień. Ślub był ładny, nieduży, w gronie rodzinnym”. Artysta dodał również, że został dziadkiem. „Uczucie jest zaskakujące. Nie byłem na to gotowy i wyraźnie powiedziałem w rodzinie, że zwracać się do dziadka może tylko Rozalia, czyli moja wnuczka, więc trochę czasu mam. Nagle coś się otwiera” – zwierzał się aktor w podcaście WojewódzkiKędzierski. Co ciekawe, rodzina Pawła Deląga wkrótce jeszcze się powiększy – aktor spodziewa się kolejnego dziecka. Oznacza to, że różnica wieku między jego najstarszym synem a najmłodszym rodzeństwem wyniesie aż 33 lata, a wnuczka Rozalia będzie starsza od swojego wujka lub cioci o około cztery lata. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Rodzinne tajemnice Pawła Deląga. Drugi syn długo pozostawał poza światem mediów
Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna
Ich historia zaczęła się w liceum na warszawskim Żoliborzu i szybko przerodziła w pierwszą, młodzieńczą miłość. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn wspierali się w trudnych chwilach i razem odkrywali świat aktorstwa. Choć ich drogi ostatecznie się rozeszły, uczucie i więź z tamtych lat na długo pozostały w ich życiu.
Oboje podziwiani, lubiani, cieszący się szacunkiem. Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn urodzili się w latach 40., dzieli ich jedynie rok. Należą do tego samego pokolenia – przyszli na świat tuż po wojnie. Mała Stasia od dziecka wiedziała, że chce być aktorką, mimo że jej rodzina marzyła, by została lekarką. Z kolei Andrzej Seweryn rozważał karierę naukową, ale to Stanisława Celińska zaciągnęła go na zajęcia aktorskie do Pałacu Młodzieży. Jak się wydaje, to właśnie dzięki niej połknął aktorskiego bakcyla. Jak wyglądał związek Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Seweryna i dlaczego się rozpadł? Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: historia relacji Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn poznali się, gdy byli nastolatkami, w liceum na warszawskim Żoliborzu, ona była niespokojnym duchem, buntowniczką, on raczej ułożony, świetny uczeń, któremu przepowiadano świetną przyszłość. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. Od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". Zobacz też: Miał wszystko: urodę, talent, uznanie. Niezwykłe życie Gerarda Wilka Andrzej Seweryn i Stanisława Celińska: historia miłości Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty, jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Zobacz także: Nieznany romans Gabrieli Kownackiej i Krzysztofa Janczara. Przez cztery lata byli nierozłączni Stanisława Celińska była pierwszą, wielką miłością Andrzeja Seweryna Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Stanisława Celińska spotkała na swojej drodze aktora Andrzeja Mrowca, zakochała się w nim, mieli dwoje dzieci. Ten związek nie przetrwał, ale to było jej jedyne małżeństwo. Andrzej Seweryn na studiach zakochał się w Bogusławie Blajfer, razem wzięli udział w protestach przeciwko władzy w Marcu’68. Oboje siedzieli. Po kilku latach rozstali się jednak. Andrzej Seweryn był mężem początkującej wtedy aktorsko Krystyny Jandy, tworzyli parę w życiu i na ekranie, zagrali razem w głośnym filmie „Dyrygent” Andrzeja Wajdy. Doczekali się też córki, znanej dzisiaj aktorki Marii Seweryn. Aktor jest w szczęśliwym związku ze swoją piątą żoną Katarzyną Kubacką-Seweryn. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. Wspierał ją, gdy miała życiowe kłopoty. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w książce "Ja prowadzę!" (wyd. „WAB – Grupa Foksal", 2019) Zobacz też: Tworzyli jedną z najpiękniejszych par. Niezwykła historia miłości Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Wajdy
Mało kto znał ich prawdziwą historię. Maria Szabłowska i Marek Lipiński byli razem pół wieku
Nie żyje Marek Lipiński – wieloletni radiowiec i mąż Marii Szabłowskiej. Ich miłość, która rodziła się powoli i dojrzewała przez dekady, przetrwała blisko pół wieku, stając się jedną z najbardziej niezwykłych historii w polskim świecie mediów.
We wtorek, 28 kwietnia 2026 roku, media obiegła smutna wiadomość o śmierci Marka Lipińskiego. Dla wielu był przede wszystkim legendą Polskiego Radia, ale prywatnie – partnerem życia Marii Szabłowskiej. Ich relacja nie zaczęła się od wielkiego uczucia, lecz od zawodowych spięć i różnic charakterów. Z czasem jednak to właśnie te doświadczenia zbudowały silną więź, która przetrwała dziesięciolecia. Dziś historia ich związku wybrzmiewa jeszcze mocniej – jako opowieść o miłości, która potrzebowała czasu, by stać się naprawdę trwała. Maria Szabłowska i Marek Lipiński: poznali się w pracy. Historia miłości Wszystko zaczęło się od wspólnej pracy… Jeszcze podczas Studium Dziennikarskiego na Uniwersytecie Warszawskim, Maria Szabłowska trafiła do Polskiego Radia. Zadebiutowała audycją Studio Rytm, a już od 1973 roku prowadziła w Jedynce audycję publicystyczną Muzyka i Aktualności. Słuchacze pamiętają na pewno też dziennikarkę z późniejszych radiowych projektów: Muzyki Nocą czy Magazynu Muzycznego Rytm. Pierwszym krokom młodej reporterki bacznie przyglądał się ówczesny kierownik Polskiego Radia, Marek Lipiński… „Była ambitna i obowiązkowa, a jednocześnie żywiołowa, spontaniczna i uparta”, wspominał dziennikarz, akcentując mocno to ostatnie, bo pani Maria miała ze swoim ówczesnym przełożonym kilka spięć. „Mój mąż był moim szefem. Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Zdarzało nam się nie raz w pracy pokłócić. Okazało się, że te spory chyba nas do siebie zbliżyły i zostaliśmy parą”, mówiła ulubienica słuchaczy Dobremu tygodniowi. „Najwyraźniej najpierw musieliśmy się porządnie wykłócić, no i pewnie dzięki temu panuje teraz w naszym związku niemal stoicki spokój”, śmiał się z kolei pan Marek w Rewii. Czytaj także: Krzysztof Szewczyk i Maria Szabłowska zachwycali w programie „Wideoteka dorosłego człowieka”. Jak dzisiaj wygląda ich relacja? Maria Szabłowska, Warszawa ok. 1987 r. Gdy już zakochani zaczęli być razem, zaczęli odkrywać uroki wspólnego życia i pracy. „Wszyscy mówią, że niedobrze jest, jak żona i mąż pracują w tym samym zawodzie. A ja uważam, że wręcz przeciwnie. Nikt tak nie zrozumie pracy dziennikarza radiowego, jak inny radiowiec. Tego, że czasem trzeba pójść do pracy w nocy lub dłużej zostać w montażowni, albo gdzieś pojechać. Mój mąż nigdy nie uważał, że miejsce żony jest tylko w domu”, mówiła z radością dziennikarka redakcji Rewii. Z kolei on w tym samym wywiadzie docenił ją za ogromne ciepło, cierpliwość (także, gdy on prowadzi auto!) oraz zaradność i oddanie nawet codziennym czynnością „Żona nie ma sobie równych, jeśli chodzi o gotowanie, miłość do kwiatów i pielęgnowanie ogrodu. Jej pogodne usposobienie jest dobre na wszystko. Zjednuje sobie wszystkich i tworzy cudowną atmosferę”, czytamy. Co ciekawe, Marek Lipiński nazywał małżonkę Pućka. Dlaczego? „To się wzięło jeszcze z dzieciństwa. Wyglądałam wtedy jak pyza. Potem stałam się bardziej podobna do człowieka, ale mój pseudonim przylgnął do mnie na stałe”, przyznała Maria Szabłowska. Maria Szabłowska, Marek Lipiński, czerwiec 2002 rok Maria Szabłowska: życie prywatne, rodzina Owocem prawie 50-letniego związku pary jest ukochana córka. Małgorzata urodziła się w drugim tygodniu stanu wojennego… „To był dar od Boga. Przesiedziałam na 3-letnim urlopie macierzyńskim, odchowałam córkę, mogłam spokojnie patrzeć, jak rośnie. Pod koniec urlopu zaczęłam pracować od północy do trzeciej nad ranem w „Muzyce nocą”. Małgosia spała wtedy pod opieką taty”, wspominała jakiś czas temu Maria Szabłowska. Aż trudno w to uwierzyć, ale tak jak dziennikarka zakochała się w swoim szefie, tak mąż Małgorzaty był jej… profesorem! Jaką drogę zawodową wybrała córka Marii Szabłowskiej? „Powiodło jej się w życiu. W pewnym sensie powieliła moją drogę. Najpierw poszła do szkoły komputerowej, ale zorientowała się, że to nie to. Zdała więc na ASP. Tam poznała męża, który był jej profesorem. Mają dwoje dzieci, własne studio projektowe. Fajnie im się układa. Małgosia jest wyważoną osobą, w czym przypomina mi mojego tatę. Kiedy dzieje się coś złego, ja najczęściej się wzburzam, denerwuję, a ona to załatwia na spokojnie, z dużą dorosłością. To fantastyczna cecha”, opowiadała gwiazda Dobremu tygodniowi. Czytaj także: O tym romansie plotkowali wszyscy. Jacek Borkowski przypominał Aleksandrze Śląskiej jej młodzieńczą miłość... Na co dzień Maria Szabłowska odnajduje ukojenie w rodzinie i w roli babci. „Jestem zwykłą babcią. To dla mnie ogromna przyjemność zajmować się Franią. Jest częstym gościem u nas na Saskiej Kępie”, mówiła w jednym z wywiadów. To właśnie dom na Saskiej Kępie przez lata był miejscem, w którym razem z Markiem Lipińskim budowali swoją codzienność. Choć rzadko pojawiali się razem publicznie, łączyła ich wspólna pasja do podróży. „Objechaliśmy samochodem Sycylię, Sardynię, Korsykę, Lampedusę oraz norweskie fiordy”, wspominali. Równie chętnie wracali jednak do swojego miejsca na ziemi nad Wisłą. Dziś te wspólne chwile – zarówno te dalekie, jak i zupełnie zwyczajne – tworzą poruszający obraz ich wieloletniego, zgodnego życia. Zobacz również: Dzięki Elvisowi Presleyowi wciągnęła się w muzykę. Tajemnice Marii Szabłowskiej Pozdrawiamy pięknie i życzymy mnóstwa miłości! Maria Szabłowska, Marek Lipiński, gala rozdania Wiktorów 2011, Warszawa, 14.04.2012 rok Maria Szabłowska, Marek Lipiński, Fashion Loves Football by Esotiq, Warszawa, 12.06.2012 rok
Od kilku lat podbija internet, dziś mówią o nim wszystkie światowe media. Mało kto wie, jaki prywatnie jest Łatwogang
Jeszcze niedawno był tylko twórcą internetowych wyzwań, który balansował między pasją a finansowym chaosem. Dziś stoi za akcją, o której mówi cała Polska. Kim naprawdę jest Łatwogang i co wydarzyło się po drodze, że z anonimowego Piotrka stał się jedną z najbardziej intrygujących postaci internetu?
Jeszcze chwilę temu był „tym od dziwnych wyzwań na TikToku”. Dziś Łatwogang to twórca, którego zna niemal cała Polska. I to nie tylko za sprawą spektakularnego, dziewięciodniowego streama charytatywnego, podczas którego udało się zebrać ponad 250 mln zł na rzecz dzieci chorych na raka. Ale za tym internetowym fenomenem kryje się historia znacznie bardziej osobista. Kim właściwie jest Łatwogang poza kamerą? Od anonimowości do pierwszych viralów Dla fanów to przede wszystkim charyzmatyczny twórca, który potrafi zamienić najbardziej absurdalny pomysł w viral. Dla znajomych jest po prostu Piotrkiem. 23-latek, który jeszcze w 2024 r. dzielił się w sieci informacją o zdanej maturze, dziś stoi za jedną z największych oddolnych akcji charytatywnych w polskim internecie. Choć jego profil obserwuje prawie trzy miliony osób, o jego życiu prywatnym wiadomo zaskakująco niewiele. I być może właśnie to sprawia, że wzbudza tak duże zainteresowanie, bo za ekranową energią kryje się ktoś, kto wciąż pozostaje trochę tajemnicą. Początki? Bez wielkiego planu i bez gwarancji sukcesu. Pierwszy film wrzucił w 2021 r. Bez wielkiej strategii, bez sztabu ludzi, bez presji. Komediowe scenki, parodie, lekkie formaty inspirowane tym, co już działało w sieci. Publikował nieregularnie, trochę na wyczucie, trochę dla zabawy. Przełom przyszedł w 2022 roku. Wyzwanie: 100 tys. kroków w jeden dzień, bez przygotowania. Nie udało się. I właśnie ta porażka okazała się sukcesem. Autentyczność, brak perfekcji i dystans do siebie przyciągnęły widzów bardziej niż idealnie wyreżyserowane treści. To wtedy zaczęła się jego prawdziwa droga. Łatwogang nigdy nie wpisywał się w jeden schemat. Raz robił pompki za lajki, innym razem rozwiązywał egzamin ósmoklasisty, mierząc się z własnymi trudnościami językowymi. Potrafił też zorganizować urodzinowe życzenia w najbardziej nieoczywisty sposób, jak wtedy, gdy Turek śpiewał „sto lat”, dojąc krowę. Brzmi absurdalnie? Być może. Ale właśnie ta mieszanka szczerości, humoru i totalnego braku wstydu sprawiła, że jego filmy zaczęły osiągać milionowe wyświetlenia. CZYTAJ TEŻ: To one stoją za sukcesem Łatwoganga i Bedoesa. Dziś nie kryją wzruszenia, gdy o nich wspominają Życie prywatne Łatwoganga. Co naprawdę ukrywa Piotrek? Choć z zewnątrz może się wydawać, że jego życie to pasmo sukcesów, rzeczywistość bywa bardziej skomplikowana. Sam przyznał, że w 2024 roku zarabiał średnio 20 tys. zł miesięcznie, ale rok zakończył na minusie. Inwestycje w produkcje, sprzęt, kolejne pomysły. Wszystko to pochłaniało ogromne środki. Nie zabrakło też trudniejszych momentów. Problemy z zarządzaniem finansami doprowadziły do sytuacji, w której komornik zajął jego konto. „To było głupie. Odkładałem ciągle spłacenie podatku. Ciągle miałem wyjazdy, ciągle coś chciałem robić i jakoś tak zostawiałem to z tyłu głowy, aż mi w końcu zabrali pieniądze. Teraz obecnie mam 70 zł na koncie, więc jest super”, powiedział z charakterystycznym dla siebie dystansem. To wyznanie pokazuje coś, czego często nie widać w mediach społecznościowych, że za viralami i spektakularnymi akcjami stoją realne konsekwencje i decyzje, które nie zawsze są trafione. „Kiedyś rozdałem 100 tys. zł i miałem na koncie 100 tys. zł... Nie miało to powalonego rozgłosu, ale super to było, bo wygrał taki dziadek i on był taki kozacki na żywo. Nigdy nie pokazałem tego dziadka, jak dałem mu pieniądze", wyznał. Wśród wszystkich historii, wyzwań i spektakularnych akcji jest jeden stały punkt, jego mama. To właśnie ją wskazuje jako swoją największą inspirację, zwłaszcza jeśli chodzi o pomaganie innym. To od niej nauczył się, że warto się dzielić, nawet wtedy, gdy samemu nie ma się zbyt wiele. Nieprzypadkowo więc jego największy projekt, charytatywny stream dla Fundacji Cancer Fighters, był czymś więcej niż tylko internetowym wydarzeniem. Był osobistą misją. „Moja mama jest księgową i pracuje w firmie Budimex. Chciałem bardzo podziękować. Niech się firmy uczą, jak to się robi. [...] Mama też ogólnie od dziewięciu dni codziennie pracuje nad akcją, robi wielkie rzeczy tutaj i moja mama jest zdecydowanie bardziej zasłużona niż ja. Gdyby jej tutaj nie było, tobyśmy na pewno nie byli na tym etapie. Wielkie serducho ode mnie dla mojej własnej mamy", powiedział na streamie. Historia Łatwoganga to nie tylko opowieść o popularności. To historia o konsekwencji, chaosie, błędach i ogromnej potrzebie działania. O kimś, kto nie zawsze ma plan, ale zawsze ma pomysł. I choć jego życie prywatne wciąż pozostaje w cieniu internetowych projektów, to właśnie ono najbardziej ukształtowało twórcę, którego dziś ogląda cała Polska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: To jej głosem mówi kultowa Pszczółka Maja. Ewa Złotowska zdradza, jak ta rola zmieniła jej życie. Mało kto spodziewał się takiego wyznania
To one stoją za sukcesem Łatwoganga i Bedoesa. Dziś nie kryją wzruszenia, gdy o nich wspominają
Nie kamery, nie rekordowe kwoty i nie tłumy widzów były tu najważniejsze. W cieniu wielkiej akcji działo się coś znacznie bardziej poruszającego. To właśnie one sprawiły, że ten moment zapisał się w pamięci milionów.
To był moment, który na długo zapisze się w historii polskiego internetu. Emocje, łzy i niewiarygodna skala pomocy. Za spektakularnym sukcesem charytatywnej akcji Bedoesa i Łatwoganga stoją nie tylko miliony widzów, ale też… ich mamy. Mama Bedoesa i jej zaskakujący gest na wizji Gdy Bedoes zdecydował się wesprzeć Fundację Cancer Fighters, nikt nie spodziewał się, że kolejne wydarzenia potoczą się w tak imponującym kierunku. Raper nagrał poruszający utwór „Ciągle tutaj jestem (diss na raka)” razem z 11-letnią Mają, która zmaga się z białaczką. Ten gest poruszył miliony serc i stał się początkiem czegoś znacznie większego. Chwilę później Łatwogang uruchomił charytatywny stream, który w ciągu dziewięciu dni przyciągnął ogromną publiczność i przyniósł niewiarygodny efekt. Live zakończył się w niedzielę o godznie 21:37. Liczba wynosiła wówczas ponad 250 mln złotych dla Fundacji Cancer Fighters. W szczytowych momentach transmisję oglądało ponad 1,5 mln osób jednocześnie. Przypomnijmy, że przez niewielką kawalerkę influencera przewinęły się dziesiątki znanych twarzy. Od Dody, przez artystów, aż po sportowców i dziennikarzy. Jednak to nie celebryci byli największym zaskoczeniem dla widzów. Ogromne emocje wzbudziła obecność mamy Bedoesa. Kobieta zdecydowała się na symboliczny, bardzo osobisty gest. Zgoliła włosy na wizji, podobnie jak wcześniej zrobiły to m.in. Maffashion czy Katarzyna Nosowska. Maszynkę w ręce wziął sam raper. W trakcie transmisji zdradził, że to właśnie choroba nowotworowa jego mamy była impulsem do zaangażowania się w pomoc dzieciom walczącym z podobnymi diagnozami. Ten moment był jednym z najbardziej poruszających w całym streamie. Jakiś czas temu Bedoes na łamach magazynu Vogue przyznał: „Wychowałem się bez taty. Tylko z mamą, babcią i, gdzieś w tle, z dziadkiem. Moja mama była dla mnie trochę jak siostra i najlepsza przyjaciółka. Babcię w jakimś sensie traktowałem jak mamę – taką starszą, bardziej dojrzałą. Nie chciałem jej stresować, a mamie mówiłem wszystko. Wypracowaliśmy sobie schemat – ona mi zawsze ufała. Wiedziała, że powiem jej o wszystkim, nawet o tych najgorszych doświadczeniach", ujawnił wówczas. „Na razie to wygląda tak, że mam mamę, a zaraz obok – babcię i dziadka, czyli jesteśmy w kupie. To mała rodzina, ale jesteśmy bardzo zżyci. Kocham ich, co nie jest żadną tajemnicą. Mówię o tym prawie w każdym utworze", dodał. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujące kulisy rodzinnego spotkania! Antonio Banderas zachwyca wspólnym kadrem z córką i zięciem Polakiem Mama Łatwoganga. Cicha siła stojąca za sukcesem akcji Równie ważną rolę odegrała mama Łatwoganga. Choć na co dzień pracuje jako księgowa w firmie budowlanej, podczas akcji była jednym z jej filarów. Sam influencer nie krył wzruszenia i wdzięczności. „Moja mama jest księgową i pracuje w firmie Budimex. Chciałem bardzo podziękować. Niech się firmy uczą, jak to się robi. [...] Mama też ogólnie od dziewięciu dni codziennie pracuje nad akcją, robi wielkie rzeczy tutaj i moja mama jest zdecydowanie bardziej zasłużona niż ja. Gdyby jej tutaj nie było, tobyśmy na pewno nie byli na tym etapie. Wielkie serducho ode mnie dla mojej własnej mamy", powiedział na streamie. Przypomnijmy, że firma, w której pracuje jego mama, przekazała na rzecz fundacji 2,5 mln złotych, co tylko podkreśliło skalę zaangażowania. Kobieta również zabrała głos, nie kryjąc emocji. Podkreśliła, jak ważna jest jedność ludzi w obliczu tak trudnych doświadczeń. „Bardzo się cieszę, że tak duża kwota została zebrana na te dzieciaki i jestem naprawdę strasznie szczęśliwa. Bardzo mocno wspierałam tę akcję i bardzo się cieszę, że tyle pieniędzy zebraliśmy. Jest to naprawdę ogromna kwota. Te dzieciaki... cieszę się, że będą mogły dostać tę pomoc, którą powinny mieć, że dostaną tyle sprzętu. [...] Świat tak się zjednoczył, to też ma znaczenie dla dzieciaków. Dzieciaki czują tę siłę jaka jest w nas, w ludziach, żeby pomagać", wyznała. Ta historia pokazuje, że za wielkimi akcjami często stoją cisi bohaterowie. W tym przypadku dwie mamy, których wsparcie, zaangażowanie i osobiste doświadczenia pomogły stworzyć coś absolutnie wyjątkowego. To nie tylko rekordowa zbiórka, ale przede wszystkim dowód na to, że empatia i solidarność wciąż mają ogromną moc. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Co za głos i charyzma! 16-latka wygrała „Szansę na sukces” i rusza do Opola! Kim jest Maja Oleśków, o której mówi dziś cała Polska?
Andrzej Poczobut na wolności. Po 1860 dniach w białoruskim łagrze wrócił do Polski
1860 dni cierpienia. Nagle wszystko się zmieniło. Na granicy dochodzi do operacji, o której wiedzieli nieliczni. W cieniu politycznych rozgrywek zapadły decyzje, które przywracają wolność jednemu z najbardziej znanych więźniów białoruskiego reżimu.
To miał być kolejny dzień politycznych napięć. Zamiast tego stał się momentem, który poruszył miliony serc. Po 1860 dniach niewoli Andrzej Poczobut wrócił do Polski. I choć słowo „wolność” brzmi dziś donośnie, jego cena jest widoczna na pierwszych zdjęciach dziennikarza. Andrzej Poczobut na wolności. Kulisy poruszającej wymiany To wydarzyło się na polsko-białoruskiej granicy. Właśnie tam doszło do wymiany więźniów w formule „pięciu na pięciu”. Po jednej stronie Białoruś i Rosja. Po drugiej Polska. W negocjacje zaangażowanych było aż siedem krajów. Efekt? Andrzej Poczobut odzyskał wolność po dokładnie 5 latach od momentu zatrzymania przez białoruski reżim. Na miejscu czekał premier Donald Tusk. To on jako jeden z pierwszych powitał Poczobuta w kraju. Do opinii publicznej szybko trafiło zdjęcie ze spotkania. Obraz, który mówi więcej niż słowa. CZYTAJ TEŻ: Fani TzG domagają się odejścia Kasprzyk, Pavlović komentuje “Ewa nie jest profesjonalistką” View oEmbed on the source website Dziennikarz przez ostatnie lata przebywał w kolonii karnej w Nowopołocku, miejscu uznawanym za jedno z najcięższych więzień na Białorusi. Choć w 2024 i 2025 roku dochodziło do zwolnień więźniów politycznych, jego nazwisko ani razu nie pojawiło się na listach uwolnionych. Dopiero teraz, w wyniku skomplikowanej operacji dyplomatycznej, udało się doprowadzić do jego powrotu. „Jest w Polsce cały i zdrowy”, przekazał minister spraw zagranicznych, wicepremier Radosław Sikorski. Te słowa brzmią uspokajająco. Jednak reakcje tych, którzy zobaczyli Poczobuta na zdjęciach, są pełne emocji. „Jak zobaczyłem zdjęcie, to od razu się popłakałem”, powiedział w Radiu RMF24 Aleś Zarembiuk, szef Białoruskiego Domu w Polsce. „Widać, że Andrzej Poczobut nie jest zdrowy. Widać, że jest po 5 latach bardzo ciężkich tortur i bardzo ciężkich przeżyć”, dodał. Dyplomacja na najwyższym szczeblu Cała operacja miała międzynarodowy charakter. Białoruskie media państwowe podały, że decyzję o uwolnieniu, w tym Andrzeja Poczobuta, podjął Alaksandr Łukaszenka. Z kolei wysłannik USA do spraw Białorusi, John Coale, ujawnił, że jego zespół pomógł doprowadzić do uwolnienia trzech Polaków i dwóch Mołdawian. Radosław Sikorski nie pozostawił złudzeń co do roli Stanów Zjednoczonych. „To przykład doskonałego sojuszu z USA. Ten dzień nie byłby możliwy bez prezydenta Donalda Trumpa i jego decyzji”, podkreślił podczas konferencji. Dodał również: „Fakt, że mieliśmy kogoś na wymianę, bardzo pomógł, ale nie stałoby się to bez Donalda Trumpa”. Głos zabrał także ambasador USA w Polsce, Tom Rose. W emocjonalnym wpisie na platformie X zaznaczył, że uwolnienie Poczobuta to efekt wspólnych działań i „zdecydowanej dyplomacji”. Choć polityczne kulisy tej operacji są imponujące, to właśnie ludzki wymiar tej historii porusza najmocniej. Zdjęcie Andrzeja Poczobuta, zmęczonego, naznaczonego latami cierpienia stało się symbolem ceny, jaką płaci się za wolność i przekonania. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Młynarska mówi o Łatwogangu i wspomina Owsiaka. Ma dla młodego influencera jedną radę View oEmbed on the source website
Byli jak ogień i woda. Wielka miłość zakończyła się nagle. Kulisy rozstania Osieckiej i Passenta zaskakują
Ich związek trwał osiem lat i pełen był skrajnych emocji. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent stworzyli relację opartą na fascynacji, różnicach i wspólnych marzeniach. Doczekali się córki, ale nie zdecydowali się na ślub. Ostatecznie ich historia zakończyła się bolesnym rozstaniem.
On był zdolnym dziennikarzem i publicystą, który przeszedł w życiu wiele. Ona miała artystyczną duszę, zawsze poszukiwała: inspiracji, siebie, ludzi. Doczekali się córki Agaty. Agnieszka Osiecka i Daniel Passent byli w związku przez osiem lat. Nigdy nie podjęli decyzji o ślubie... W pewnym momencie para musiała zmierzyć się z kryzysem i wszystko się rozsypało. On nie ukrywał, że rozstanie było dla niego bolesnym ciosem. Dlaczego? Jak wyglądała ich relacja? Agnieszka Osiecka i Daniel Passent: historia miłości Rozkochiwała w sobie wielu mężczyzn, łamała im serca. Sama również cierpiała z powodu miłości. „Chociaż raz warto umrzeć z miłości. Chociaż raz”, pisała w wierszu. Jednak jednym z najważniejszych mężczyzn w jej życiu był Daniel Passent. Kiedy się poznali, był początek lat 70. Agnieszka Osiecka była cenioną autorką tekstów, poetką i artystką. On był znanym dziennikarzem, tłumaczem i felietonistą Polityki. Kiedy się poznali, oboje byli w związkach. Ale zapragnęli być razem. „Agnieszka pojawiła się w moim życiu. Każde z nas już kogoś wtedy miało. Po jakimś czasie zerwaliśmy swoje poprzednie związki i zostaliśmy ze sobą”, wspominał w rozmowie z Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Agata Passent nie ogląda serialu o Agnieszce Osieckiej. Córka poetki zdradziła powód Agnieszka wyprowadziła się z rodzinnego domu i wspólnie z ukochanym zamieszała w Falenicy. Stamtąd przeprowadzili się na Żoliborz. Tam tworzyli własną historię. Byli jednak jak ogień i woda. Wiele ich różniło, a jednak jakaś siła ich do siebie przyciągała. View Burdaffi on the source website „Jest potwornie wrażliwy i drażliwy. Jeśli sobie wezmę kogoś takiego na głowę, to już trzeba z nim siedzieć na serio i być w porządku. Ale czy ja się do tego nadaję?”, pisała poetka. Czy obawiała się miłości? „Agnieszka wiązała się z wieloma mężczyznami. Po mnie też miała jeszcze życie uczuciowe. Trudno stwierdzić, który z mężczyzn był dla niej najbardziej ważny. Ja może zaspokajałem tę potrzebę tworzenia normalnego domu, domu rodzinnego, z zupą...”, mówił dziennikarz. Daniel Passent relację z Agnieszką Osiecką opisywał jako... pouczającą, inspirującą. Artystka nauczyła go zupełnie innego spojrzenia na wiele kwestii. Dla obojga był to bardzo ważny, cenny czas. Dziennikarza i poetkę łączyła pasja do zawodu, ogromne zaangażowanie i czuli się w tym spełnieni. „Każde z nas było ciekawe drugiego. I na pewno byliśmy bardzo blisko intelektualnie. Obserwowałem jej pracę w STS-ie, poznawałem jej środowisko – reżyserów, aktorów, piosenkarki. Dużo rozmawialiśmy. Czy Agnieszka skorzystała? Nie wiem. Ale ja na pewno skorzystałem bardzo dużo. Ona nauczyła mnie innego spojrzenia na świat. Widziała dookoła siebie dużo więcej, niż ja widziałem. Wspólne rozmowy, które prowadziliśmy w towarzystwie, np. w SPATiF-ie – z Minkiewiczem, Ważykiem i wieloma innymi – to bardzo mnie wzbogacało”, pisał w Imperium Kobiet Daniel Passent. ZOBACZ: Jak naprawdę wyglądało życie Agnieszki Osieckiej? Hanna Bakuła ujawnia sekrety poetki! Agnieszka Osiecka, Agata Passent, Daniel Passent, 1975 rok Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta W końcu na świecie pojawiła się ich córka – Agata. Dziewczynka urodziła się 4 lutego 1973 roku. Poetka pragnęła stabilizacji, ale z drugiej strony obawiała się tej codzienności... To był dla niej zupełnie inny świat, niż ten, do którego była przyzwyczajona. Dusiła się w nim. Ona – dusza towarzystwa, żywioł, wolny duch. Para nigdy nie wzięła ślubu. „Szczęśliwa miłość nie była dla Agnieszki interesująca. Dom, dziecko, pieluchy, zupki – to ją nudziło”, wyjaśniała Maryla Rodowicz w rozmowie z Urodą Życia. Z czasem nie dało się już ukrywać różnic w charakterach i oczekiwaniach od życia. Związek Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta przetrwał osiem lat. „To nie było formalne małżeństwo. To był wolny związek partnerski – jak to się teraz mówi. To trwało około 8-10 lat. Były przerwy, rozstania. Wyjeżdżaliśmy osobno, również zagranicę”, mówił Daniel Passent w Imperium Kobiet. Agnieszka Osiecka z córką Agatą Rozstanie Agnieszki Osieckiej i Daniela Passenta Decyzja o rozstaniu była bolesna. „Byłem zrozpaczony. Zostałem z córką sam w tym domu, który zbudowaliśmy na Żoliborzu. Agnieszka uważała, że tak będzie dla Agaty lepiej. Sama wróciła na Saską Kępę, do swojej matki. Nie wiedziałem, jak sobie dam radę”, wspominał dziennikarz. Agnieszka Osiecka odeszła do innego mężczyzny. Związała się ze Zbigniewem Mentzlem. Krytyk literacki i eseista był młodszy o 15 lat od poetki. Z czasem relacje między Danielem Passentem a Agnieszką Osiecką uległy poprawie. „Po jakimś czasie relacje nasze ułożyły się optymalnie. Agnieszka interesowała się swoją córką. Pomagała mi, sfinansowała remont domu, bywała z nami bardzo często. Nawet, kiedy założyłem nową rodzinę, przyjaźniła się z nami”, wspominał Daniel Passent. „Agnieszka była świetną partnerką, pogodną, żywą, koleżeńską, skromną (…). była osobą jednocześnie bardzo dobrą i niedobrą. Dobrą, gdy kupowała brzydkiego słonia od zmęczonej przekupki ze Wschodu, a niedobrą, bo zostawiała ludzi, zmieniała kompozytorów, nie bawiła się w sentymenty”, dodawał dziennikarz. ZOBACZ: Kusiła, czarowała, a potem... odchodziła. Kim byli najważniejsi mężczyźni Agnieszki Osieckiej? Daniel Passent ożenił się z Martą Dobromirską, z którą do dziś tworzy szczęśliwe małżeństwo. Z kolei związek Agnieszki Osieckiej i Zbigniewa Mentzla przetrwał dziesięć lat. W 1988 roku poetka została porzucona. Wtedy związała się z Michałem Kottem, a następnie z André Ochodlo. Źródło: Uroda Życia, NaTemat.pl, Onet Kobiet.pl, Imperium Kobiet Daniel Passent z córką Agatą
To ona nauczyła go miłości i zmieniła na lepsze. Bedoes zdradził prawdę o związku w nietypowy sposób
Bedoes i Roksana Kwiatkowska od lat budzą zainteresowanie fanów polskiego hip-hopu. Ich relacja rozwijała się na oczach mediów, a kolejne etapy związku były szeroko komentowane. Jak się poznali i co sprawiło, że dziś uchodzą za jedną z najbardziej rozpoznawalnych par w branży?
Związek Bedoesa i Roksany Kwiatkowskiej to historia, która łączy świat muzyki, mody i mediów społecznościowych. Oboje funkcjonują w przestrzeni publicznej, ale starają się zachować równowagę między życiem prywatnym a zawodowym. Ich relacja od początku wzbudzała emocje – również ze względu na wcześniejsze związki i rozpoznawalność partnerki rapera. Kim jest Bedoes i kim jest jego partnerka? Bedoes, czyli Borys Przybylski, urodził się 21 kwietnia 1998 roku w Bydgoszczy. To jeden z najważniejszych przedstawicieli nowej fali polskiego hip-hopu. Swoją pozycję zbudował dzięki szczerym, często bardzo osobistym tekstom oraz współpracy z SBM Label. Jego albumy osiągały wysokie wyniki sprzedażowe, a on sam wielokrotnie podkreślał, że muzyka jest dla niego formą autoterapii. Wychowywał się bez ojca, a trudne dzieciństwo miało duży wpływ na jego twórczość i emocjonalność. Roksana Kwiatkowska to modelka i influencerkaa, która zyskała rozpoznawalność jeszcze przed związkiem z Bedoesem. Aktywnie działa w mediach społecznościowych i branży modowej. W przeszłości była związana z raperem Quebonafide, co sprawiło, że jej życie prywatne stało się przedmiotem zainteresowania mediów plotkarskich. Kwiatkowska buduje własną markę jako osoba kreatywna, współpracując z różnymi projektami wizualnymi i modowymi, a jej styl jest często komentowany w mediach lifestyle’owych. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Zaskakujące kulisy rodzinnego spotkania! Antonio Banderas zachwyca wspólnym kadrem z córką i zięciem Polakiem Początki związku Bedoesa i Roksany Kwiatkowskiej. Od spekulacji do potwierdzenia w utworze Relacja Bedoesa i Roksany Kwiatkowskiej zaczęła się rozwijać stosunkowo dyskretnie. Nie ogłosili od razu swojego związku, choć fani spekulowali na ten temat od dłuższego czasu. Potwierdzenie otrzymali dopiero w 2021 roku, w utworze "City Boy": City boy dziewczyny chcą żebym im zrobił dziecko / Nie chcę dzieci no chyba że jesteś Roxyxo. Kolejne oznaki ich relacji pojawiły się w internecie – wspólne zdjęcia, komentarze i subtelne gesty szybko zostały zauważone przez fanów. Później Roksana opublikowała wpis, w którym nie szczędziła ukochanemu pięknych i szczerych słów, nawiązując przy tym do tematu konfliktu z Filipkiem. "Borysa poznałam kilka lat temu przelotem w biurze SBM, chwilę przed Stodołą, jednak zawodowo przecięliśmy się dopiero przy „Smokach”. Miałam o nim różne zdanie, obserwowałam z boku potknięcia i sukcesy. Kiedy usłyszałam „1998”, moja pierwsza myśl to było – aha, ok, ciekawe kto mu to podpowiedział. Okazało się że nikt. Nie znam bardziej szczerej osoby w branży niż Borys, nie znam też bardziej impulsywnej i wybuchowej. Argument o braku poszanowania osób biedniejszych czy sodówce jest chyba najbardziej absurdalnym w stosunku do Bedoesa. Od zawsze ujmował mnie sercem na dłoni, skromnością i przyziemnością i mimo sukcesów i rosnącej popularności, nic się w tym temacie nie zmieniło." W 2023 roku raper złożył partnerce publiczne życzenia urodzinowe, które odbiły się szerokim echem w sieci. To, co napisał, niejednemu fanowi wycisnęło łzy z oczu. "Nie masz w ogóle czasu dla siebie, poświęciłaś się cała, żeby mi pomóc rozwinąć wytwórnię, ale tak naprawdę to Ty ją prowadzisz, a ja Ci pomagam. Nie chcesz za to żadnych pochwał, nie chcesz za to nic, nie chwalisz się tym, robisz swoje. Pracowałaś w Subwayu, sama przeprowadziłaś się do Warszawy, wszystko co masz zbudowałaś od zera. Bez Ciebie nigdy nie wsiadłbym do samolotu, bez Ciebie nigdy bym się nie uśmiechnął, bez Ciebie życie nie miałoby sensu. Jesteś najpiękniejsza, ale napisać to, to jak nie napisać nic. Nigdy wcześniej nie znałem miłości, Ty jesteś moją pierwszą prawdziwą miłością, pierwszym prawdziwym pocałunkiem i osobą, z którą chcę spędzić resztę życia. Żadne słowa nie opiszą połączenia jakie mamy ani tego, co do Ciebie czuję, po prostu dziękuję. Wszystkiego najlepszego, moja idolko" – napisał na Instagramie. Związek na oczach mediów i kolejne etapy relacji Ich relacja szybko stała się jednym z głośniejszych tematów w polskim show-biznesie. Media chętnie śledziły rozwój ich związku, zwłaszcza że oboje mają silną obecność w internecie. Mimo to starali się prowadzić życie możliwie normalnie, unikając nadmiernej ekspozycji szczegółów prywatnych. Jednym z przełomowych momentów w ich relacji były zaręczyny, o których poinformowali publicznie. Dla wielu fanów był to dowód na to, że ich związek ma stabilne fundamenty. Bedoes niejednokrotnie mówił o tym, jak ważna jest dla niego partnerka i jak dużą rolę odgrywa w jego życiu – zarówno prywatnym, jak i zawodowym. Ich relacja zaczęła być postrzegana jako dojrzalsza i bardziej ugruntowana. Związek z Roksaną Kwiatkowską wpłynął na wizerunek Bedoesa, który z buntowniczego rapera coraz częściej jawi się jako osoba szukająca stabilizacji. W jego wypowiedziach i twórczości można dostrzec większy spokój i refleksję. Roksana natomiast konsekwentnie rozwija swoją karierę, nie ograniczając się wyłącznie do roli partnerki znanego artysty. Razem tworzą duet, który łączy świat muzyki i mody, a ich relacja – choć publiczna – zachowuje pewien poziom intymności i autentyczności. ZOBACZ TEŻ: Nagrała "diss na raka" z Bedoesem i stała się symbolem nadziei. Historia 11-letniej Mai Mecan chwyta za serce
Nagrała "diss na raka" z Bedoesem i stała się symbolem nadziei. Historia 11-letniej Mai Mecan chwyta za serce
Maja Mecan, 11-letnia dziewczynka, stała się symbolem walki z chorobą i nadziei dla tysięcy osób. Jej utwór nagrany z Bedoesem – „Ciągle tutaj jestem (diss na raka)” – błyskawicznie obiegł internet i poruszył serca Polaków. Za muzyką stoi jednak dramatyczna historia walki o zdrowie oraz ogromne wsparcie społeczne, które przerodziło się w jedną z najgłośniejszych zbiórek charytatywnych ostatnich miesięcy.
To, co zaczęło się jako osobista forma wyrażenia emocji, szybko stało się ogólnopolskim ruchem solidarności. Historia Mai Mecan pokazuje, jak wielką siłę mają słowa, muzyka i wspólnota ludzi gotowych pomagać. W centrum tej opowieści znajduje się nie tylko choroba, ale także niezwykła determinacja, odwaga i wsparcie, jakie dziewczynka otrzymała od artystów oraz tysięcy nieznajomych. Nagrała diss na raka z Bedoesem i stała się ikoną. O tej piosence huczy cała Polska Utwór "Ciągle tutaj jestem (diss na raka)" powstał jako osobisty manifest walki z chorobą, jednak jego oddziaływanie szybko wykroczyło daleko poza indywidualną historię. Nagranie z udziałem Bedoesa trafiło do sieci i niemal natychmiast zaczęło zdobywać ogromną popularność. Internauci docenili szczerość przekazu, a także niezwykłą siłę, jaka biła z młodej dziewczynki mierzącej się z tak trudnym doświadczeniem. View oEmbed on the source website Popularność utworu przełożyła się na realne działania. Wokół Mai zaczęła tworzyć się społeczność wsparcia, a ogromną rolę odegrał influencer Łatwogang, który zaangażował się w pomoc. Zainicjowana zbiórka na rzecz fundacji Cancer Fighters szybko nabrała tempa i w ciągu dziewięciu dni przekroczyła próg 250 mln zł. Każde udostępnienie, każda wpłata i każde słowo wsparcia budowały poczucie wspólnoty. To pokazuje, że muzyka – nawet powstała z bólu – może stać się impulsem do realnej zmiany i solidarności na ogromną skalę. ZOBACZ TEŻ: Kasia Tusk zabrała głos na temat zbiórki Łatwoganga. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Kim jest Maja Mecan, która poruszyła serca milionów? Maja Mecan ma 11 lat i jeszcze niedawno prowadziła życie typowe dla dziecka w jej wieku. Jej codzienność zmieniła się diametralnie wraz z diagnozą poważnej choroby, która wymusiła hospitalizacje i długotrwałe leczenie. Ogromną rolę w życiu Mai odgrywa rodzina, szczególnie mama, która aktywnie wspiera córkę i informuje opinię publiczną o przebiegu leczenia. To właśnie dzięki tej otwartości historia dziewczynki trafiła do szerokiego grona odbiorców. Maja, mimo młodego wieku, stała się symbolem walki, odwagi i nadziei – nie tylko dla dzieci zmagających się z chorobami, ale również dla dorosłych, którzy odnajdują w niej inspirację. Maja walczy z ostrą białaczką szpikową. Choroba wróciła po raz trzeci Na początku 2023 roku u dziewczynki zdiagnozowano ostrą białaczkę szpikową. Diagnoza choroby była momentem przełomowym, który całkowicie zmienił życie Mai i jej bliskich. Początkowe miesiące leczenia wiązały się z ogromnym stresem, niepewnością oraz koniecznością przystosowania się do nowej rzeczywistości. Hospitalizacje, badania i intensywna terapia stały się codziennością dziewczynki, która musiała bardzo szybko dorosnąć do sytuacji, w jakiej się znalazła. Wyczekiwany przeszczep szpiku oraz chemioterapia dały Mai i jej najbliższym nadzieję na poprawę ich dramatycznej sytuacji. Ulga trwałą zaledwie przez chwilę. W tym momencie 11-latka walczy z trzecim nawrotem nowotworu. "Tym razem choroba nie zatrzymała się w szpiku, lecz zaatakowała narządy wewnętrzne, w tym: oko, płuca i jelita. Przybrała postać wyjątkowo ciężką, agresywną i oporną na leczenie. Lekarze nie mają wątpliwości, że sytuacja jest dramatyczna. Choroba uderzyła z nową siłą, obejmując miejsca, które decydują o oddychaniu, widzeniu i podstawowych funkcjach życiowych. Każdy dzień to walka o zatrzymanie postępu nowotworu, o reakcję na leczenie, o czas" – przekazała jakiś czas temu fundacja Cancer Fighters, pod której opieką znajduje się Maja. Mama Mai w rozmowach medialnych podkreślała, jak ogromne znaczenie ma wsparcie płynące od ludzi. Zwracała uwagę, że każdy gest – zarówno finansowy, jak i symboliczny – daje jej córce siłę do dalszej walki. W ostatniej rozmowie z TVN24 mówiła, że każde słowo i każdy przejaw solidarności mają realny wpływ na samopoczucie dziewczynki, która obecnie czeka na decyzje dotyczące jej leczenia. "Myślę, że na pewno wpłynęło bardzo dobrze. Teraz jesteśmy w trakcie decyzji w związku z dalszym leczeniem Majeczki. W przyszłym tygodniu czekają ją badania obrazowe, które pozwolą lekarzom podjąć decyzje właściwe, jak ją leczyć" – wyjaśniła Katarzyna Mecan. Trzymamy mocno kciuki za Maję oraz za powstępy w leczeniu! SPRAWDŹ TEŻ: Zgoliła włosy i postawiła sprawę jasno. Słowa Edyty Pazury dają do myślenia
Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par
Nikt nie wierzył, że im się uda. Beata Ścibakówna i Jan Englert, mimo dzielącej ich 25-letniej różnicy wieku, pokazali, że prawdziwa miłość nie zna granic. Co skrywa sekret ich związku?
Tworzą jedną z najpiękniejszych par w polskim show-biznesie. Szczęśliwi, zgodni... Jan Englert i Beata Ścibakówna są doskonałym przykładem na to, że o prawdziwą miłość trzeba walczyć do końca. Początkowo ich relacja wywołała ogromne poruszenie. Aktor był wówczas rektorem Akademii Teatralnej, a jego przyszła żona studentką. W dodatku dzieliło ich 25 lat. Nikt nie dawał szans temu uczuciu. Oni jednak udowodnili, że niesłusznie. Wspólnie doczekali się córki, która poszła w ich ślady. Co Beata Ścibakówna i Jan Englert mówili o małżeństwie i miłości? View Ediplayer on the source website Początki miłości Beaty Ścibakówny i Jana Englerta Od chwili, gdy się poznali, są niemal nierozłączni. Mało kto wierzył, że połączy ich trwała i szczęśliwa miłość. Beata Ścibakówna i Jan Englert każdego roku udowadniają, jak bardzo wszyscy się mylili. Ich uczucie pojawiło się niespodziewanie – wcześniej nic nie wskazywało, że połączy ich coś więcej. Jak Jan Englert wspomina tamte początki? „Jesteśmy małżeństwem od niemal 25 lat, a parą ponad 27. Na początku nic nie zapowiadało, że będziemy razem. Przez trzy lata uczyłem Beatę na uczelni i nie było pioruna z jasnego nieba. Przypadek sprawił, że pojechaliśmy razem do Australii zagrać Pana Tadeusza. I tak się potoczyło”, mówił aktor w wywiadzie dla Pani w 2019 roku. Jak wspomina Jan Englert, wszystko zaczęło się podczas wyjazdu studentów do Australii, gdzie wystawiali spektakl „Pan Tadeusz”. Podczas wspólnego wypoczynku nad oceanem Beata Ścibakówna weszła do wody, a chwilę później sytuacja przybrała niebezpieczny obrót – relacjonował później rektor warszawskiej Akademii Teatralnej. „Namówiłem ją, żeby skakała ze mną przez fale i nagle wpadliśmy w dół bez dna. Beata zaimponowała mi swoim opanowaniem. Cały czas, bez histerii, powtarzała: panie profesorze, niech pan mnie nie puszcza. I wtedy przyjrzałem się jej uważniej, bo przedtem miałem do czynienia z kobietami raczej impulsywnymi”, mówił. Dopiero po powrocie do Polski coraz częściej zaczął zwracać uwagę na piękną studentkę, a ona odwzajemniła to zainteresowanie. CZYTAJ TAKŻE: Beata Ścibakówna i Jan Englert: jak narodziła się ich miłość? Pewnego dnia profesor zaprosił Beatę Ścibakównę do eleganckiej kawiarni – chciał w ten sposób uniknąć niepotrzebnych podejrzeń i plotek. Aktorka była wtedy świeżo po obronie pracy magisterskiej. Od tamtej chwili wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Po latach Jan Englert przyznał, że nigdy nie przypuszczał, iż Beata zainteresuje go jako kobieta. Tymczasem emocje okazały się silniejsze od rozsądku. Zaskoczyła go swoim spokojem i dojrzałością, imponowała mu, a u jej boku odnalazł prawdziwe szczęście. „Otóż ja twierdzę, że udane związki są wtedy, gdy partnerzy są na podobnym etapie rozwoju psychicznego i fizycznego, niezależnie od wieku. A ja pochodzę z rodziny, która późno dojrzewa. Uważam więc, że dopiero między czterdziestką a pięćdziesiątką zaniechałem tej gonitwy, poszukiwania niezwykłych wrażeń, miotania się. Beata mnie zaskoczyła niezwykłym spokojem”, mówił Jan Englert w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2007 roku. Gdy między uznanym aktorem a młodą studentką zrodziło się uczucie, ich związek wzbudził spore kontrowersje. Dla otoczenia był niemal skandalem, choć sami zakochani nie postrzegali go w ten sposób. Beata Ścibakówna obawiała się jednak, że zostanie posądzona o chęć wykorzystania popularności partnera. Dodatkowym wyzwaniem była 25-letnia różnica wieku. Młoda aktorka spodziewała się, że reakcje ze strony rodziny mogą być dalekie od entuzjastycznych. Beata Ścibakówna i Jan Englert w VIVIE! 2022 roku Beata Ścibakówna i Jan Englert w 2007 roku: Beata Ścibakówna i Jan Englert: miłość, której nie zatrzymały uprzedzenia i przeciwności Nic nie mogło stanąć na drodze do ich szczęścia. Beata Ścibakówna wspominała potem: „Zachłysnęłam się tym, że wielki Jan Englert wybrał dziewczynę z prowincjonalnego miasteczka. I nie myślałam, co z tego wyniknie. Poszłam za nim jak w dym”. Będąc studentką, nie myślała o tym związku, jak o przygodzie czy romansie, po prostu się zakochała i cieszyła się, że mogła tego doświadczyć, mimo że wszyscy ostrzegali ją przed cieszącym się zainteresowaniem płci pięknej aktorem. Do Jana Englerta wzdychało wiele kobiet. „Kobiety mnie stworzyły. Zawsze byłem babski król, bo lepiej dogadywałem się z płcią piękną. Nawet w szkole mnie tak nazywali”, cytuje słowa Jana Englerta dziennik Fakt. Aktor miał też na koncie jedno małżeństwo. Wcześniej był żonaty z Barbarą Sołtysik, z którą doczekał się trójki pociech. „Długo dojrzewaliśmy do związku, ale w końcu zaczęliśmy nowe życie, stworzyliśmy dom. A nasze uczucie rodziło się, umacniało i stało się silnym związkiem”, mówiła Beata Ścibakówna w rozmowie z Pani w 2019 roku. Zakochanych połączyła miłość do teatru, która jest stałym elementem ich małżeństwa. Mówią wprost, że nie oddzielają życia prywatnego od pracy i często rozmawiają w domu o rolach czy teatrze. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert Beata Ścibakówna i Jan Englert w sesji VIVY!, 2007 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert: sekret szczęśliwego małżeństwa, rodzina i wspólna droga przez życie W jednym z wywiadów Beata Ścibakówna wyznała, co najbardziej ceni w ukochanym. „Mądrość wieku dojrzałego zdecydowanie bardziej mnie pociąga niż niestałość młodości. Janek wie, czego chce. Czas wahań ma za sobą. Po męsku podejmuje decyzje. A poza tym wydaje mi się młodszy od wielu moich kolegów. Wiem, że mogę na niego liczyć. Każde z nas ciężko pracuje. Gdy jest się spełnionym prywatnie i zawodowo, wszystkie problemy rozwiązuje się łatwiej”, mówiła. Beata Ścibakówna i Jan Englert stanęli na ślubnym kobiercu w 1995 roku. To był jeden z najważniejszych dni w ich życiu. Aktorka nie przyjęła nazwiska męża, ponieważ zależało jej na tym, by budować swoją pozycję samodzielnie. Nigdy nie chciała ścigać się z legendą cenionego artysty. „Nie podpierałam się jego nazwiskiem, a on nigdy niczego specjalnie dla mnie nie wyreżyserował. Chciałam iść od początku swoją drogą i to się udaje”, zaznaczała. Beata Ścibakówna i Jan Englert w dniu ślubu: W 2000 roku powitali na świecie córkę, Helenę. Dziecko jest najważniejszym spoiwem ich związku. Teraz czują także ogromną dumę, ponieważ ich 24-letnia pociecha poszła w ich ślady. Szkoli swój aktorski warsztat i odnosi pierwsze sukcesy. W marcu 2023 r., szczęśliwe małżeństwo udzieliło wywiadu dla naszej redakcji. Opowiedzieli w nim o swojej córce oraz o szczegółach zdrowego małżeństwa: „Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy…", mówił Jan Englert. „(...) Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!", dodała aktorka. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa W tym samym wywiadzie nie zabrakło ciepłych słów na temat córki, Heleny która ma już 24 lata: „Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo"- wspomina aktorka. Beata Ścibakówna i Jan Englert powiedzieli również, że podczas pandemii nadrobili zaległości serialowe. Mieli także więcej czasu dla siebie. Aktorka w wywiadach podkreśla, że jest normalną żoną. „Jestem żoną normalną, ale nie idealną. W kuchni słabo sobie radzę, rzadko gotuję. Jak twierdzi moja córka, nie mam genu gotowania. (śmiech) Nie wiem, jak to możliwe, że podczas lockdownu nie umarliśmy z głodu. Ale poza tym jestem typową matką Polką. Nudy!”, zwierzała się w rozmowie z Anną Zaleską. Beata Ścibakówna i Jan Englert z córeczką, Heleną Beata Ścibakówna i Helena Englert w VIVIE!, 2022 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert stworzyli związek, który opiera się na tradycyjnych zasadach. „Oboje mamy mocne charaktery. Jesteśmy zodiakalnymi Bykami, on majowy, ja kwietniowa. […] On nie przejmuje się sprawami materialnymi, ale na szczęście pieniądze się go trzymają. Jest dość rozrzutny, lubi robić zakupy i uszczęśliwiać innych prezentami”, zdradziła Beata Ścibakówna magazynowi Pani w 2019 roku. Zakochani mają także określony podział ról! Niektóre rzeczy się zmieniły. „W skrócie z moją żoną sytuacja przedstawia się tak: byłem profesorem, teraz robię za asystenta. Mam w niej dyrektora – trochę z racji rozłożenia sił w związku, a trochę z lenistwa – i często oddaję jej pole do działania”, wyznał aktor w jednym z wywiadów. Małżonkowie często uprawiają sztukę kompromisu, rozumieją się, wspierają. Są po prostu jednością. „Każda para to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sposób funkcjonowania z biegiem czasu się zmienia”, wspominał Jan Englert. Beata Ścibakówna nie ukrywa, że małżeństwo to trudna sztuka, nad którą należy ciągle pracować, pielęgnować i rozwijać. Wraz z mężem miewali lepsze i gorsze momenty, ale zawsze udawało im się pokonywać na swojej drodze wszelkie przeszkody. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. „Nie mam do nikogo o to pretensji” „Wiadomo, że życie małżeńskie nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami. My też mieliśmy okresy lepsze i gorsze, przez 25 lat to nieuniknione. Być może nasze małżeństwo ma się dobrze, bo pracujemy razem, mamy wspólne pasje? My właściwie cały czas jesteśmy we dwoje. I w teatrze, i w domu, i na wakacjach. Mamy wspólne zainteresowania i mnóstwo tematów do rozmów”, wyznała Beata Ścibakówna na łamach Urody Życia w 2020 roku. A Jan Englert w rozmowie z Dzień Dobry TVN podkreślał: „Udane partnerstwo to jest równowaga między braniem, a dawaniem”. Zakochanym życzymy wszystkiego dobrego, przede wszystkim dużo miłości. Uroda Życia 10/2020, Fakt.pl, VIVA!, Dzień Dobry TVN, Pani Jan Englert i Beata Ścibakówna VIVA!, 2022 rok:
Od przypadkowego spotkania do wielkiej miłości. Są razem od 19 lat. Penélope Cruz i Javier Bardem skrywają historię jak z filmu!
Penelope Cruz i Javier Bardem poznali się w 1992 roku, ale ich miłość wybuchła dopiero po 16 latach. Dziś, przy okazji urodzin aktorki wraca historia ich niezwykłego związku i wspólnej drogi.
Są najpopularniejszą hiszpańską parą aktorską na świecie. Gdy się poznali, byli bardzo młodzi. Penelope Cruz i Javier Bardem są charyzmatyczni i wszechstronni. Potrafią grać w komercyjnym hitach – wystarczy wymienić „Bonda” czy „Piratów z Karaibów”, gdzie grał Javier, a jednocześnie w trudnych, niezależnych produkcjach. Na przykład w dramacie „To nie jest kraj dla starych ludzi” braci Coen. Pochodzą z różnych światów, choć oboje od dziecka interesowali się sztuką. Ich miłość narodziła się na planie 16 lat po pierwszym spotkaniu... Z okazji urodzin Penélope Cruz, przypominamy, jak potoczyły się losy pary. Penelope Cruz i Javier Bardem: pierwsze spotkanie Poznali się w 1992 roku na planie ekscentrycznego filmu „Szynka, szynka”. Tytuł wziął się stąd, że jego bohater miał obsesję na punkcie seksu i jedzenia. A jedzenie kojarzyło mu się m.in. z sutkami Penelope Cruz. Młodziutka aktorka uwodziła w tym filmie kolejnych mężczyzn, wśród nich Javiera Bardema. Oboje byli młodzi – ona miała 19 lat, on 23. Bardzo mu się podobała i od razu zwrócił na nią uwagę. Ale poszli swoimi drogami, by spotkać się dopiero po 16 latach u Woody’ego Allena w „Vicky, Cristina, Barcelona”. Wtedy zaczęło się między nimi prawdziwe, gorące uczucie. Penelope Cruz urodziła się w 1974 roku, w Alcobendas, na przedmieściach Madrytu. Jej mama Encarna Sanchez – fryzjerka, marzyła, aby córka stała się sławna. Penelope jako 4-letnia dziewczynka zaczęła uczyć się baletu, właściwie całe jej dzieciństwo i młodość to lekcje tańca (pobierała nawet kursy w Hiszpańskim Balecie Narodowym). Jako nastolatka porzuciła jednak taniec na rzecz aktorstwa. Film „Szynka, szynka” był jej debiutem, od razu uznanym, bo dostała za tę rolę nagrodę Goya, czyli hiszpańskiego Oscara. W 1999 roku po raz pierwszy zagrała u Pedro Almodovara w filmie „Wszystko o mojej matce”. Z Almodovarem jest związana jako aktorka do dzisiaj. On uważa ją za swoją muzę. Oboje śmieją się, że ich relacja to mocny związek, tyle że bez seksu. W 2001 roku Penelope zaczęła karierę w Hollywood i to od bardzo mocnego uderzenia. W filmie „Vanilla sky” zagrała u boku Toma Cruisa. Szybko okazało się, że mają romans. Wprawdzie oficjalnie pokazali się razem dopiero gdy Tom był już w trakcie rozwodu z Nicole Kidman. Ale o Penelopie i tak mówiono, że rozbiła jego małżeństwo. Byli razem 3 lata, odeszła Penelopa, podobno dusiła się w tym związku, męczyło ją nieustające życie w świetle reflektorów. Przymus bycia uśmiechniętą panią Cruise. Po rozstaniu powiedziała: „Kocham Toma i jego dzieci, jego mamę. Jestem bardzo lojalna wobec ludzi, którzy byli dla mnie dobrzy. Tom jest dobrym człowiekiem. Ludzie, którzy byli dla mnie dobrzy, są dla mnie nietykalni” (cytuję za amerykańskim „In Style”). W Hollywood Penelope ze świetnej aktorki zmieniła się w seksbombę i łamaczkę męskich serc. Na planie filmu „Sahara” zakochała się w Matthew McConaughey. Byli razem rok, po czym ona stwierdziła (na szczęście!), że pora wracać do domu, do Hiszpanii. Zobacz też: Zaczęli od życiowych porażek. Tak wyglądało 30 lat Marty Dobromirskiej i Daniela Passenta <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSHa2Zw-310775e.jpg" width="2400" height="1600" alt="CANNES, FRANCE - MAY 08: Penelope Cruz (R), wearing jewels by Atelier Swarovski Fine Jewelry, with Javier Bardem (L) attend the screening of "Everybody Knows (Todos Lo Saben)" and the opening gala during the 71st annual Cannes Film Festival at Palais des Festivals on May 8, 2018 in Cannes, France. (Photo by Emma McIntyre/Getty Images)" title=""Everybody Knows (Todos Lo Saben)" & Opening Gala Red Carpet Arrivals - The 71st Annual Cannes Film Festival" /> Javier Bardem: droga do sławy Javier Bardem pochodzi z Wysp Kanaryjskich. Jego rodzice szybko się rozwiedli, aktor był wychowywany przez mamę, cenioną w Hiszpanii aktorkę Pilar Bardem. Jego rodzina to właściwie wielki aktorski klan, dlatego jako dziecko spędzał mnóstwo czasu w teatrach i na planach filmowych. Zadebiutował jako 6-latek. Ale nie czuł się skazany na aktorstwo, grał w rugby, przez 4 lata studiował malarstwo, by w końcu uznać, że nie jest w nim dość dobry. Żeby zarobić pieniądze, imał się różnych prac, był m.in. ulicznym Supermanem, podobno ma nawet na swoim koncie epizod striptizera. Jego aktorski talent dostrzegł John Malkovich, który już w końcu lat 90. namawiał go na wyjazd do Hollywood, ale Bardem uważał, że ciągle za słabo mówi po angielsku. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu rola w filmie Juliena Schnabla „Before Night falls” z 2000 roku. Został za nią nominowany do Oscara, jako pierwszy hiszpański aktor. A swoje pełne uznania słowa nagrał mu na sekretarce Al Pacino. Bardem twierdzi, że nie mógł dostać wspanialszego prezentu. Nie ma sensu wymieniać tu wszystkich wspaniałych ról, jakie zagrał. Dość powiedzieć, że Francis Ford Coppola uznał go za spadkobiercę takich wielkości, jak: Jack Nicholson, Robert de Niro, czy właśnie Al Pacino. Zobacz też: Mentor i jego muza: Pedro Alomodovar i Penelope Cruz. Nie istnieliby bez siebie Penelope Cruz i Javier Bardem: historia miłości, ślub, dzieci Kiedy więc Penelope i Javier spotkali się po raz drugi, na planie filmu „Vicky, Cristina, Barcelona” w 2007 roku, oboje byli już gwiazdami. Mieli wielkie pragnienie utrzymywania swojego związku z dala od mediów. Szczególnie Penelope, która sprawdziła na własnej skórze, co to znaczy być stale na celowniku paparazzi. Wszyscy widzieli, ile chemii było między nimi na planie „Vicky, Cristina, Barcelona", ale oficjalnie nikt o tym nie mówił. Penelope zagrała tam ekscentryczną i histeryczną żonę Javiera. On śmiał się, że gdy patrzył, jak rzucała talerzami na planie, zastanawiał się, czy naprawdę wchodzić w ten związek. Pobrali się w 2010 roku na Bahamas. Rok poźniej urodził się ich syn Leonard, w 2013 córka – Luna. Małżonkowie często grają razem w filmach, Javier Bardem pytany, jak to jest pracować z żoną, powiedział: „Ja nie mam z tym problemu. Wykonujemy swoją pracę, a potem wracamy do naszego codziennego życia, które jest o wiele bardziej interesujące niż jakakolwiek fikcja” (cytat za „Ikon London Magazine”). Gdy w 2007 roku odbierał Oscara za rolę w filmie „To nie jest kraj dla starych ludzi” wyznał Penelope: „Tak wiele Ci zawdzięczam i tak bardzo cię kocham”. Co, jak na ich standardy publicznego manifestowania uczuć, było jak miłosna epopeja. Penelope dostała Oscara rok później za „Vicky, Cristina, Barcelona" – byli pierwszymi hiszpańskimi aktorami nagrodzonymi tą statuetką. Penelope jest buddystką, Bardem wychował się w wierze katolickiej, ale odszedł od kościoła. Nigdy nie mieli problemów z różnicami światopoglądu. Na co dzień on jest dużo aktywniejszy w publicznym życiu, chodzi na manifestacje proklimatyczne, popierał małżeństwa jednopłciowe. Nie są o siebie zazdrośni, choć powodów nie brakowało. Na przykład, gdy Javier grał u boku Julii Roberts w głośnym hicie „Jedz, módl się i kochaj” (2011). Podobno gwiazda „Pretty woman” była nim zafascynowana, w dodatku przeżywała wtedy kryzys w swoim małżeństwie. Dla Penelope, która była wtedy w ostatnich tygodniach ciąży z pierwszym dzieckiem, to musiał być trudny czas. Wszystko skończyło się na szczęście na plotkach. Zobacz także: Antonio Banderas o swojej przemianie: „Już nie jestem Banderasem silnym, seksownym, walczącym” Penelope Cruz i Javier Bardem: jak dziś wygląda ich małżeństwo? Na co dzień żyją z dala od kamer, cenią dom, są świetnymi rodzicami „Bycie matką to patrzenie na życie z innej perspektywy, jakby się znów było dzieckiem. Nawet twój związek z naturą się zmienia”, mówiła Penelope dla brytyjskiego „Guardiana”. A w Marie Claire opowiadała: „Odkąd pamiętam, pragnęłam być mamą. Czekałam jedynie na właściwy moment i na właściwą osobę. Nic nie dało mi więcej szczęścia niż macierzyństwo. Ale nigdy nie zamieszczę zdjęć naszych dzieci na Instagramie. Nie będę też opowiadać o nich w wywiadach. Jestem strażniczką ich anonimowości. Prywatność moich dzieci to dla mnie świętość”. Przy okazji jednego ze wspólnych filmów „Wszyscy wiedzą” w 2018 roku, gdzie wcielili się w postaci Laury i Paco, znajomych, których kiedyś łączyła wielka namiętność, Penelope powiedziała, że oboje z Bardemem chcą trochę wyhamować, ona sama zagrała w ponad 60 filmach. Wprawdzie wspólna praca wiele ułatwia, to jednak nie chcą ciągle być parą na ekranie. Aktorka podkreśla, że to rzadkie pokazywanie się razem na ekranie wynika z zachowania higieny związku. "Mam wrażenie, że to nam służy. Nie chcielibyśmy, by pomieszały nam się te dwa światy – prywatny i zawodowy. A intuicja podpowiada mi, że mogłoby się tak zdarzyć". "Panują u nich bardzo jasne zasady. Ich rodzina funkcjonuje w prosty, harmonijny sposób. Są dla mnie symbolem szczęśliwej, kochającej się pary. Miło patrzeć na dwoje ludzi darzących się tak wielkim szacunkiem", mówił o związku Cruz i Bardema reżyser wyżej wspomnianego filmu. Czytaj także: Emily Blunt i John Krasinski: „Najlepsze dni w moim życiu zaczęły się, kiedy poznałem żonę” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgkbijx7-37cec85.jpg" width="2400" height="1600" alt="VENICE, ITALY - SEPTEMBER 11: (EDITORS NOTE: This image has been converted in black and white) Javier Bardem and Penelope Cruz attend the closing ceremony during the 78th Venice International Film Festival on September 11, 2021 in Venice, Italy. (Photo by Vittorio Zunino Celotto/Getty Images)" title="Closing Ceremony - The 78th Venice International Film Festival" />
Jeden występ rozpoczął konflikt, który trwał do końca ich życia. Kulisy rywalizacji Prince'a z Michaelem Jacksonem są bardziej zaskakujące, niż myślisz
Dwie legendy. I historia, o której przez lata mówili wszyscy. Michael Jackson i Prince. Ikony, które zmieniły muzykę na zawsze, ale za kulisami ich relacja była pełna napięcia, niedopowiedzeń i cichych ciosów. Co naprawdę wydarzyło się między nimi?
Michael Jackson i Prince. Dwie legendy, które zdominowały lata 80. i na zawsze zmieniły oblicze muzyki. Ich sukces był ogromny, ale za kulisami narastało napięcie. Od niefortunnego występu po zerwaną współpracę. Historia ich relacji to opowieść o ambicji, rywalizacji i emocjach, które wymknęły się spod kontroli. Michael Jackson i Prince. Początek rywalizacji gigantów Michael Jackson i Prince w latach 80. osiągnęli status największych gwiazd muzyki pop. Obaj nie tylko zrewolucjonizowali ten gatunek, ale również przełamali bariery dla czarnoskórych artystów, dominując listy przebojów. W ciągu jednej dekady stworzyli łącznie 30 hitów, które znalazły się w top 10, z czego aż 13 dotarło na 1. miejsce. Sukcesy były spektakularne. „Thriller" Michaela Jacksona stał się najlepiej sprzedającym się albumem wszech czasów, a Purple Rain sprawiło, że Prince jako pierwszy od czasów The Beatles jednocześnie zajął 1 miejsce za album, singiel i film. Tak wielka popularność oznaczała jednak nieustanne porównania. Michael Jackson wyraźnie podkreślał, że nie chce być zestawiany z Prince’em i traktował go jak rywala. Z czasem zawodowa konkurencja zaczęła przeradzać się w osobisty konflikt. Występ u Jamesa Browna w 1983 roku, który zmienił wszystko Kluczowym momentem był rok 1983 i występ Jamesa Browna. To wtedy Michael Jackson i Prince po raz pierwszy spotkali się na scenie. Jackson najpierw zachwycił publiczność duetem z Jamesem Brownem, zdobywając owacje na stojąco. Następnie zachęcił go, by zaprosił Prince’a. Ten jednak nie sprostał oczekiwaniom. Jego występ nie zrobił wrażenia, a próba efektownego wejścia na atrapę latarnii umieszczonej obok sceny, zakończyła się upadkiem. Według nagrań Michael Jackson skomentował sytuację bardzo krytycznie, uznając występ za kompromitację. To wydarzenie stało się jednym z pierwszych momentów, które wyraźnie zaostrzyły relacje między artystami. CZYTAJ TEŻ: Zniknął z mediów, teraz Damian Kordas mówi wprost o chorobie: "Nie byłem w stanie funkcjonować". Mało kto wiedział, przez co przechodził View oEmbed on the source website Niewypał podczas współpracy przy „Bad” i rosnące napięcie Mimo napięć pojawiła się szansa na wspólny projekt. W 1986 roku Michael Jackson zaprosił Prince’a do nagrania duetu do "Bad". Spotkanie zorganizował Quincy Jones. Prince początkowo wykazał zainteresowanie, jednak nie odpowiadała mu forma projektu, który był sygnowany nazwiskiem Jacksona. Obawiał się także, że zostanie przedstawiony w gorszym świetle. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, gdy Prince zmienił demo utworu i odesłał je do Jacksona. Ostatecznie do współpracy nie doszło. Prince odrzucił również udział w teledysku, a jego miejsce zajął Wesley Snipes. Wcześniej, w 1985 roku, odmówił także udziału w nagraniu „We Are The World", które współtworzył Michael Jackson z Lionelem Richie. Co naprawdę napędzało konflikt Jacksona i Prince’a? Relacja Michaela Jacksona i Prince’a była nieustannie podsycana przez media. Każda wypowiedź czy aluzja natychmiast trafiała na nagłówki. Michael Jackson nie krył emocji w autobiografii „Moonwalk" z 1988 roku. Nazwał wówczas Prince’a jedną z najbardziej nieuprzejmych osób, jakie spotkał. Obaj artyści mieli silne osobowości i zupełnie różne podejście do pracy. Jackson słynął z perfekcjonizmu i dbałości o każdy detal, podczas gdy Prince działał spontanicznie i szybko. Te różnice tylko pogłębiały napięcia. Nawet pod koniec życia Michael Jackson nadal odnosił się do Prince’a, podkreślając jego obecność w swojej twórczej rywalizacji. Czy Michael Jackson i Prince naprawdę się nie znosili? Głos Jimmy’ego Jama Nowe spojrzenie na relację artystów przedstawił Jimmy Jam, który współpracował z muzykami. Podczas premiery filmu „Michael" przyznał, że choć byli wobec siebie konkurencyjni, to jednocześnie darzyli się szacunkiem. Zwrócił uwagę na ich odmienne style pracy. Prince tworzył spontanicznie i szybko finalizował utwory, natomiast Michael Jackson potrafił przez trzy dni dopracowywać jedną linię tekstu. Zdaniem Jimmy’ego Jama obaj artyści wzajemnie się inspirowali, mimo że ich współpraca mogłaby być trudna. Michael Jackson zmarł 25 czerwca 2009 w wieku 50 lat po zatrzymaniu akcji serca. Prince zmarł 21 kwietnia 2016 w Paisley Park w Chanhassen, Minn., w wieku 57 lat w wyniku przypadkowego przedawkowania fentany*u. Choć ich relacja była pełna napięć, po śmierci Jacksona Prince przyznał, że strata była dla niego bolesna. Podczas koncertów oddawał mu hołd, wykonując jego utwory. Historia ich konfliktu pokazuje, że nawet największe legendy mogą jednocześnie rywalizować i wzajemnie się inspirować. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie miał domu ani pieniędzy, a znał go cały Kraków. Tego nie wiesz o legendzie "Piwnicy pod Baranami"
Nie miał domu ani pieniędzy, a znał go cały Kraków. Tego nie wiesz o legendzie "Piwnicy pod Baranami"
29 lat temu zmarł Piotr Skrzynecki – legenda Krakowa, twórca „Piwnicy pod Baranami” i człowiek, który uczynił z życia sztukę. Do dziś pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych i fascynujących postaci polskiej kultury.
Przejście kilkudziesięciu metrów przez krakowski Rynek potrafiło zająć mu całe godziny – zaczepiali go wszyscy: kwiaciarki, preclarze, taksówkarze, profesorowie. Piotr Skrzynecki, w kapeluszu z piórkiem, czarnej pelerynie i z dzwonkiem w ręku, był żywą legendą miasta. To nim w „Piwnicy pod Baranami” ogłaszał kolejne punkty programu, witając publiczność swoim charakterystycznym tonem. W 29. rocznicę jego śmierci wraca pamięć o człowieku, którego nazywano magiem i czarodziejem – i który do dziś pozostaje symbolem niepowtarzalnego ducha Krakowa. Piotr Skrzynecki: tajemnice życia Był wolnym duchem, nie przywiązywał wagi do pieniędzy, niczego nie „posiadał”, a był jedną z najbardziej wpływowych postaci Krakowa. Nie miał mieszkania, przyjaciele kupowali mu w prezencie drogie ubrania, które przepalał papierosami, perfumy. Mówił: „nie nadaję się do niczego. W takim razie może do wszystkiego?”. Stworzył legendarny kabaret „Piwnica pod Baranami”, w którym występowali tacy artyści, jak Ewa Demarczyk, Marek Grechuta, Wiesław Dymny, Grzegorz Turnau, Zbigniew Preisner, Anna Szałapak. „Piwnica” nie znoszona przez władze PRL-u ukształtowała artystyczny gust wielu pokoleń. „Jeśli się sami nie zabawimy, to nikt nas nie zabawi”, powtarzał Piotr Skrzynecki za swoim ulubionym myślicielem Michelem Montaignem. Na czym polegał fenomen Skrzyneckiego, dlaczego choć wszyscy go znali, nikt nie wiedział, jak wygląda jego życie osobiste? Zobacz też: Już raz podbiła telewizję. Teraz wróciła i rozbiła bank w TTBZ. Nowa królowa sceny? Przeszła samą siebie! Piotr Skrzynecki: rodzina, dzieciństwo, życie prywatne Piotr Skrzynecki urodził się 12 września 1930 roku w Warszawie. Na chrzcie nadano mu imiona Piotr Cezary. Jego ojciec Marian Skrzynecki był wojskowym, odznaczonym orderem Virtuti Militari za udział w wojnie z bolszewikami w 1920 roku. Był adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego, potem pracował w kancelarii Prezydenta II RP. Mama Adela Endelman pochodziła z zasymilowanej rodziny żydowskiej. Trudno w to dzisiaj uwierzyć, ale Marian Skrzynecki - jako wysoki rangą wojskowy, musiał mieć pozwolenie na takie małżeństwo. Adela zaś musiała przyjąć chrzest – przybrała na nim imię Magdalena i zmienić wyznanie, by wziąć dla męża katolicki ślub. Było to bolesne, bo rodzina zerwała z nią relacje, za to że wyparła się swoich korzeni i tradycji. Pomijając te przeżycia można powiedzieć, że Piotr Skrzynecki pochodził z dobrze sytuowanej i tzw. porządnej rodziny. Spokojne dzieciństwo zabrała wojna. Ojciec zginął w początku października 1939 roku. Magdalena Skrzynecka została sama z dwójką synów. Wiedziała, co grozi jej i całej rodzinie. Postanowiła więc rozdzielić dzieci, oddając Piotra na wychowanie do ciotki, nauczycielki w Makowie Podhalańskim. Mały Piotr był wrażliwym, łagodnym dzieckiem, źle znosił rozłąkę, martwił się o to, co dzieje się z mamą i bratem, tęsknił. Piotr Skrzynecki: skomplikowane relacje z rodziną Po wojnie miał pojechać do mamy do Łodzi, ale termin tego spotkania był stale odwlekany. Piotr tego nie rozumiał i nie akceptował. Do tego jego mama i brat nie przyjechali – mimo obietnicy - na Boże Narodzenie 1945 roku. Jak pisze Monika Wąs w książce „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner” „kontakty rodzine stawały się coraz chłodniejsze, a Piotr z grzecznego chłopca przemienił się w niesfornego młodzieńca, który zaczął sprawiać ciotce problemy wychowawcze, do czego pewnie doszły typowe zachowania dojrzewającego nastolatka”. Gdy w końcu pojechał do Łodzi do mamy i brata, czuł się tam kimś „dodatkowym”, niekoniecznym. Być może z tego doświadczenia utraty domu, rozłączenia z rodziną brała się jego późniejsza samotność. Bo „żył tak, żeby do niczego się nie przywiązywać i niczego nie stracić”. W jednym z wywiadów mówił: „nie mam odwagi, żeby posiadać cokolwiek”. Z rodziną utrzymywał kontakty, ale sporadyczne. Jan Nowicki, przyjaciel Piotra Skrzyneckiego, znał jego mamę i opowiadał, że do końca była piękną kobietą. Zobacz też: Ojciec jurora The Voice of Poland to nie tylko międzynarodowa gwiazda jazzu. Ich prywatna relacja zaskakuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgaqduIb-2d83f6d.jpg" width="2096" height="1600" alt="Piwnica pod Baranami, Krakow 1970. Piotr Skrzynecki dostarcza publicznosci materialow budowlanych do budowy lepszej przyszlosci. Sa to rozmaite rupiecie , jak stare deski , fragmenty mebli, itd. Z prawej Jerzy Kopczewski - "Buleczka",Image: 428206984, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jan Morek / Forum" title="Piwnica pod Baranami" /> Piotr Skrzynecki: jak doszło do powstania "Piwnicy pod Baranami" Jako młody chłopak chciał studiować ekonomię, ale szybko zrezygnował. Mama poradziła mu, by poszedł do Szkoły Instruktorów Teatrów Ochotniczych, co potem bardzo mu się przydało. Podobno w Nowej Hucie prowadził nawet ochotniczy teatr zakładów kanalizacyjnych, ale nie wiadomo czy to prawda, czy jedna z wielu anegdot Skrzyneckiego o sobie samym. W początku lat 50. przyjechał do Krakowa studiować historię sztuki pod okiem słynnego profesora Karola Estreichera. Był dobry, znał się na sztuce, przez wiele lat pisał recenzję wystaw w „Echu Krakowa”, oprowadzał ludzi po wystawach. Podobno bardzo ciekawie. Estreicher chciał go zatrzymać na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale Skrzynecki odszedł, nie zrobił nawet dyplomu. W 1956 roku stworzył z przyjaciółmi klub artystyczny w pałacu „Pod Baranami”, na Rynku w Krakowie. Na początku „Piwnica” to była totalna improwizacja: każdy śpiewał i wykonywał, co umiał. Skrzynecki przez przypadek zaczął prowadzić któryś z wieczorów i od razu zachwycił publiczność. Bawił, miał charyzmę, smak do literatury i sztuki, oryginalny gust. Gdy pojawiła się Ewa Demarczyk, „piwnica” stała się najsłynniejszą sceną kabaretową w Polsce. „Jesteśmy wysepką w morzu: bestialstwa, szarzyzny, głupoty, łajdactwa, cynizmu i nietolerancji”, mówił Skrzynecki. Zobacz też: Pisarz wizjoner nie przepadał za ludźmi, ale stworzył najczulszy związek. Najpierw zasnął na randce, potem podbił jej serce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgveTaIm-138f377.jpg" width="1600" height="2358" alt="COTYGODNIOWY ZESTAW ZDJÊÆ REDAKCJI FOTOGRAFICZNEJ PAP/CAF 27.04.1997 zmar³ Piotr Skrzynecki - za³o¿yciel "Piwnicy pod Baranami". Nale¿a³ do najbardziej barwnych osobowoci Krakowa. "Bez niego Kraków by³by pusty i artystycznie niepe³ny" - powiedzia³ o Skrzyneckim fotograf Witold Górka. N/z: Piotr Skrzynecki sk³ada Annie Dymnej ¿yczenia z okazji jej lubu w 1982 roku. PAP/CAF Maciej Sochor k-403901/9" title="Skrzynecki Dymna" /> Piwnica pod Baranami - wyjątkowe miejsce „Piwnica pod Baranami” nigdy nie była publicystyczna i dosłowna. Ale w latach 80. wykonywali m.in. dekret o stanie wojennym, który wyśpiewywany na scenie brzmiał surrealistycznie. „Zakazane zostało/zakazane zostało/zwoływanie i odbywanie/wszelkiego rodzaju spotkań….” Warto to obejrzeć na YouTubie. W czasie jednej z piwnicznych imprez w Niepołomicach odsłonięto pomnik Barana, z napisem „Baranowi naród", co było aluzją do oddanego wcześniej w Nowej Hucie monumentu Lenina. Słynne „Dezyderata” to było wielkie piwniczne przesłanie: „przechodź spokojnie przez hałas i pośpiech/I pamiętaj, jaki spokój można znaleźć w ciszy/O ile to możliwe/bez wyrzekania się siebie/Bądź na dobrej stopie ze wszystkimi….” Krystyna Zachwatowicz, wspaniała scenografka, żona Andrzeja Wajdy śpiewała przezabawną piosenkę. „Bo taka głupia to ja już nie jestem/może głupia, ale taka to już nie”. Hanna Wyrodek mówiła afektowany monolog o obrazie „Szał” Podkowińskiego. A Wiesław Dymny słynny tekst „Na przykład Majewski”, który i dzisiaj byłby świetną parodią partyjnych przemówień. Tych hitów było bez liku. Nie starczyłoby miejsca, by wymienić wspaniałe piosenki Leszka Długosza, Grzegorza Turnaua, Anny Szałapak i Zbigniewa Preisnera m.in. w piosence o „Mrówce i słoniu”. A wszystko to spajał i animował Piotr Skrzynecki. Czytaj także: Dziś jest na szczycie, lecz kilka lat temu szurał po dnie. Tylko nieliczni wiedzieli, co działo się za zamkniętymi drzwiami Piotr Skrzynecki i Janina Garycka: historia ich relacji Wielki scenograf Kazimierz Wiśniak opowiadał, że Skrzynecki jako młody chłopak bardzo podobał się dziewczynom. Był brunetem z kręconymi włosami, wysokim, szczupłym, miał ujmujący uśmiech. Nigdy jednak nie łączono go wprost z żadną kobietą. Gdy miał pieniądze, kupował naręcza kwiatów na rynku i rozdawał różnym znajomym i nieznajomym damom. Kim byli dla siebie z Janiną Garycką? Na pewno parą przyjaciół, choć Garycka podobno kochała Piotra absolutnie. Przez wiele lat mieszkał z nią i jej dwoma ciotkami w słynnym mieszkaniu Na Groblach 12. Słynnym, bo po występie schodziła się tam cała „Piwnica” i jej przyjaciele. Wsród nich był także… Karol Wojtyła, przyjaciel Janiny Garyckiej z Wydziału Polonistyki, w latach 60. metropolita krakowski. Skrzynecki mówił o ciotkach Janiny Garyckiej „moje lokatorki” , choć to one były właścicielkami mieszkania. Groble to legenda. Jedyny w swoim rodzaju krakowski salon. W dymie papierosów, przy wódce, toczyły się tam długie rozmowy, rodziły niezwykłe pomysły. Wchodziło się tam przez okno. Zabawy były huczne. Janina Garycka wspominała: „Nocny szał od 11 do szóstej. Tłumy znane i nieznane, jemy sery, kiełbasę wiejską, filety śledziowe, ciastka, pijemy herbatę – wszystkiego w sumie zbyt mało – morze wódki! Jeden facet śpi na krześle, dwaj leżą w poprzek łóżka. Edzio Wrona erotyzuje, ja politykuję z Zygmuntem i Warchałem” (cytuję za Onet.pl). Kim była ona sama? Kierownikiem literackim Piwnicy, scenografem, „Piotrem w spódnicy”, jak mówił Jan Nowicki. Jak opowiadał artysta piwnicy, Mirosław Obłoński: „najprościej byłoby powiedzieć, że ze strony Janiny to była miłość. To nie takie proste. Ona dużo wcześniej niż my wszyscy dostrzegła, że Piotr jest człowiekiem niezwykłym. I tę niezwykłość postanowiła chronić. To była służba w najlepszym tego słowa znaczeniu”. Nigdy nie ożenił się z Janiną Garycką, choć błagała go o to matka. Ale przez wiele lat był niezbywalnym elementem tej dziwnej rodziny, wyprowadził się dopiero w połowie lat 80., gdy miasto przyznało mu kawalerkę przy ulicy Worcella. Czytaj także: Wylansowała hit dekady, zna go każdy Polak. Dziś jego autorka pisze piosenki dla Sanah Piotr Skrzynecki: zakochał się tylko raz O miłości mówił w jednej z rozmów „raz się zakochałem i to było nieprzyjemne. Miłość to jest zły sen, który spotyka się tylko w bajkach, dopóki czar nie pryśnie. To męcząca choroba psychiczna, więc nie bardzo mi odpowiada, żeby chorować, zazdrościć, tęsknić”. Nawet przyjaciele nie wiedzieli, czy jest człowiekiem rozwiedzionym czy kawalerem. Pojawiały się opowieści o jakiejś kobiecie, która kiedyś była dla niego ważna. Jest taka opowieść, jak po przedstawieniu „Biesów” w Londynie do Jana Nowickiego i Zygmunta Koniecznego podeszła kobieta z podwójnymi oczami - miała swoje i parę doklejonych. Ekscentryczka, Polka, ale i Hiszpanka. Zapytała: „Czy Panowie są z z Krakowa?”. „Tak”, powiedział Nowicki, zdziwiony, dlaczego pyta. „Bo ja tam mam męża. Zna Pan może mojego męża, nazywa się Piotr Skrzynecki”. Potem mówiła, że teraz jest żoną innego mężczyzny i razem hodują żaby. Po przyjeździe Jan Nowicki poleciał od razu do Skrzyneckiego, zaniósł mu w prezencie od byłej żony orchideę i zagadnął: „nic mi pan nie powiedział, pan mój przyjaciel, że przecież miał pan żonę”. Na co Skrzynecki żachnął się: „a tak, tak. Chodzi jakaś wariatka po Europie i tak opowiada. Niech jej Pan nie słucha”. Z kolei Zygmuntowi Koniecznemu wyjaśnił: „a nie, to Alina, to mitomanka jest. Janinka (Garycka) też ją znała” (cytuję za książką „Piotr Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”). Niejasna jest też sprawa syna Piotra Skrzyneckiego, który jakoby ma mieszkać w Kanadzie, ale Józef Skrzynecki, brat Piotra, nigdy o nim nie słyszał. Czytaj także: Była miłością jego życia, chciał być z nią do końca. Okrutnie złamała mu serce Piotr Skrzynecki: choroba, ostatnie lata W latach 90. Skrzynecki zachorował na raka wątroby, pomagał mu wtedy, kto mógł. Nikt sobie nie wyobrażał pejzażu Krakowa bez Piotra. W jednej z rozmów mówił: „ja wolę nie myśleć, co będzie potem. Takie rozmyślania to bardzo niebezpieczna namiętność. No bo co tam jest? Obym tylko nie polazł do piekła. Piekło najbardziej mnie martwi, ale… tak się przecież staram. Czy jednak wyjdę z tego cało? Co tam w ogóle może być? Wolę marzyć o życiu tutaj. Nasze życie składa się głównie z marzeń”. Nie był łatwym pacjentem. Trzeba go było pilnować, żeby brał leki, jadł. Opiekowali się nim najbliżej Agnieszka Chrzanowska, Piotr Ferster i Jan Trybulski, który w „piwnicy” czuwał nad dźwiękiem i światłem. Kiedy choroba zaczęła na dobre postępować, coraz więcej czasu spędzał w klinice, ale lekarze wozili go z duszą na ramieniu na sobotnie spektakle kabaretu, wiedząc, że to dla niego najlepsza terapia. Mówił: „jakie ja mogę mieć życiowe przesłanie? Nie mieć mieszkania, nie mieć dzieci, nie mieć samochodu, nie mieć pieniędzy – wtedy człowiek czuje się zupełnie wyswobodzony, bierze torebeczkę i idzie, gdzie chce”. Zmarł w kwietniu 1997 roku, kilka miesięcy po nim zmarła Janina Garycka. Był człowiekiem nie do podrobienia, stworzonym w jednym egzemplarzu. Wybór wolności, życie bez zobowiązań rodzinnych, bez własności, pieniędzy na pewno miało swoją cenę. Samotność także ją miała. Skrzynecki był outsiderem zaprzyjaźnionym z tłumem ludzi. Podobno wszyscy znajomi mają o nim swoją opowieść. „Piotr był i znikał, i każdy miał wrażenie, że akurat jemu poświęcił dużo czasu i uwagi. To był błyskotliwy erudyta, który mógł zostać, kim chciał, a został Piotrem Skrzyneckim”, mówił o nim Grzegorz Turnau. Po jego śmierci w „Piwnicy pod Baranami” śpiewano: Dziś, Piotr, gdy Ciebie nie ma, Pieśń tę wznosimy do nieba, Trwaj tam i czuwaj nad nami, Noc w noc, usłaną gwiazdami… Pisząc tekst korzystałam z książki Moniki Wąs „Skrzynecki. Demiurg i wizjoner”, wyd. WAM, 2018 Czytaj także: O tym skandalu milczano przez długi czas. Po 25 latach książę Belgii uznał syna ze związku z piosenkarką
Nigdy nie poznał ojca, ale mama jest całym jego światem. Jasper ze łzami w oczach ujawnił rodzinne sekrety
Choć odpadł z "Tańca z Gwiazdami", to na pewno zapisze się w historii tego programu. Nie tylko dlatego, że dobrze sobie radził na parkiecie. Widzów poruszyła też historia Kacpra „Jaspera” Porębskiego i jego mamy. To opowieść o relacji wystawionej na próbę, bolesnych doświadczeniach i wyznaniach, które na zawsze zmieniły ich życie.
Nie każda relacja matki i syna ma w sobie tyle ciepła, zrozumienia i autentyczności. W przypadku Kacpra „Jaspera” Porębskiego i Izabeli Kalińskiej mówimy o więzi, która wykracza daleko poza schematy. Ich wspólny występ w „Tańcu z Gwiazdami” był czymś więcej niż tylko telewizyjnym show. Stał się symbolem miłości, która dojrzewała latami. Relacja, która przetrwała wszystko. Kacper Porębski i jego mama są dla siebie całym światem Dla Kacpra udział w tanecznym programie był nie tylko wyzwaniem fizycznym, ale przede wszystkim emocjonalną podróżą. Szczególne miejsce w jego sercu zajmuje odcinek rodzinny, w którym na parkiecie towarzyszyła mu mama. Jak sam przyznał, był to najbardziej poruszający moment ostatnich pięciu lat jego życia. Trudno się dziwić. Ich wspólny taniec miał wymiar niemal symboliczny. Kiedyś to ona nosiła go na rękach, dziś role się odwróciły, a on z dumą prowadził ją w blasku reflektorów. Ich relacja opiera się na czymś niezwykle rzadkim. Przyjaźni, która zbudowana została na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Izabela Kalińska nigdy nie próbowała narzucać synowi gotowego scenariusza na życie. Zamiast tego pozwoliła mu szukać własnej drogi, wierząc, że pasja sama wskaże kierunek. To podejście przyniosło efekty. Kacper wyrósł na jednego z najbardziej rozpoznawalnych twórców internetowych w Polsce. Nie zawsze było jednak łatwo. W młodości Kacper często zostawał sam w domu z powodu obowiązków zawodowych mamy. Mimo to, jak podkreśla Kalińska, od najmłodszych lat wykazywał się niezwykłą dojrzałością i nigdy nie zawiódł jej zaufania. On sam z uśmiechem wspomina początki swojej kariery, kiedy nagrywał „głupie filmy”. Dziś to właśnie one stały się fundamentem jego sukcesu. Jednak prawdziwym testem ich relacji okazał się moment coming outu Kacpra. To doświadczenie, które na długo pozostanie w jego pamięci. Strach przed odrzuceniem, niepewność i ogromne napięcie sprawiły, że nie był w stanie powiedzieć o wszystkim mamie twarzą w twarz. Zdecydował się na publikację wideo w internecie. Jak sam wyznał, był to jeden z najtrudniejszych momentów w jego życiu. Obawiał się, że może stracić najważniejszą osobę. Dziś przyznaje, że te lęki były irracjonalne, ale wtedy wydawały się przytłaczające. Reakcja Izabeli Kalińskiej była jednak dokładnie taka, jakiej potrzebował. Pełna miłości, spokoju i akceptacji. Podkreśliła, że ta informacja nie zmieniła absolutnie niczego w ich relacji. Dla niej najważniejsze było to, że jej syn jest szczęśliwy i żyje w zgodzie ze sobą. CZYTAJ TEŻ: Gdy straciła nadzieję, los ją zaskoczył. Ta miłość była im pisana. Oto historia Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartłomieja Wróblewskiego Brak ojca i trudne wyznania. Kulisy, które zmieniły życie influencera Przypomnijmy, że do ostatniego odcinka w „Tańcu z Gwiazdami" słynnego influencera przygotowywała Małgorzata Potocka. Kacper nie ukrywał wówczas emocji i przyznał wprost, że dorastał bez obecności ojca, co miało ogromny wpływ na jego rozwój i sposób postrzegania siebie. Jak wyznał, brak „męskiego wzorca” sprawił, że do dziś mierzy się z trudnością w walce o własne racje. Na pytanie o relację z ojcem odpowiedział krótko i bez niedomówień: „Nie mam z nim żadnego kontaktu". Rozstanie rodziców było dla niego momentem granicznym. Szczególnie trudnym do zaakceptowania jako dziecko. Nie potrafił pogodzić się z myślą, że jego rodzina przestała istnieć w dotychczasowej formie. „Od razu po rozstaniu rodziców nie mogłem poradzić sobie z tą myślą, że nie ma mamy i taty razem", wyznał. Kacper Porębski, nie kryjąc wzruszenia, przyznał również, że bardzo szybko musiał dorosnąć. Wspomniał o konieczności przejęcia odpowiedzialności za rodzinę, co odcisnęło piętno na jego dalszym życiu. W kolejnych wypowiedziach Kacper jeszcze mocniej podkreśla rolę swojej mamy, która wychowywała go samodzielnie. To właśnie ona stała się dla niego fundamentem i największym wsparciem. Influencer nie ukrywa, że ogromnie ją podziwia, szczególnie za to, jak wiele była w stanie poświęcić. „Z mamą wychowałem się sam. I ekstremalnie podziwiam ją za to, że oddawała mi tyle serca mimo że pracowała na trzy etaty i była cały czas w pracy. (...) Całą nagrodę chciałbym przekazać na domy samotnej matki. Myślę, że to jest niesamowite, jak pojedyncza osoba jest w stanie zadbać o wychowanie dziecka. To jest bardzo duże wyzwanie. Więc podziwiam wszystkie takie kobiety, które są na tyle silne, że dają radę", mówił. Źródło: Halotupolsat, Taniec z Gwiazdami. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ich miłość dojrzewała w cieniu tragedii. Eleni i Fotis do dziś idą przez życie ramię w ramię
Ich miłość dojrzewała w cieniu tragedii. Eleni i Fotis do dziś idą przez życie ramię w ramię
Eleni i Fotis są razem od ponad 50 lat — ich relacja przetrwała więcej, niż większość z nas potrafi sobie wyobrazić. W najtrudniejszym momencie nie odwrócili się od siebie, a to, co ich łączy, dziś wybrzmiewa jeszcze mocniej.
Jej kojący głos znają wszyscy. Artystka nietuzinkowa, skromna, niezwykle utalentowana. Mimo tego, że los okrutnie ją doświadczył, nie porzuciła pogody ducha. Ma w sobie nadludzką wręcz siłę... W styczniu 1994 roku Eleni straciła jedyne dziecko. Ukochana córka Afrodyta zginęła z rąk byłego, niezwykle zazdrosnego chłopaka. Mimo tego, co ją spotkało, piosenkarka zdołała mu wybaczyć. W chwili największej próby nie była jednak sama. U jej boku od 50 lat wiernie trwa Fotis Tzokas. Wraz z artystką wiele sobie zawdzięczają, mogą liczyć na wzajemne zrozumienie i wsparcie. Na co dzień towarzyszy im – poza miłością – również przyjaźń... Tak mówili o łączącym ich uczuciu. Eleni: dzieciństwo, miłość do muzyki Eleni urodziła się w Bielawie 27 kwietnia 1956 r. jako Helena Milopulos. Jej rodzicami byli Perykles i Despina Milopulos, których wojna domowa zmusiła w latach 50. do opuszczenia Grecji. Osiedlili się w Polsce i założyli wielodzietną rodzinę. „Byłam dziesiątym dzieckiem. Ośmioro z nas żyje. Mam czterech braci i trzy siostry. Jestem najmłodsza, więc rozpieszczana przez swoje rodzeństwo. To, co wspominam i co było najwspanialsze w moim dzieciństwie, to ta serdeczność, ta miłość między rodzeństwem, miłość naszych rodziców, babci, która nami się opiekowała. Wyrastałam w takim duchu, gdzie dużo się śpiewało” - opowiadała o swoich młodzieńczych latach Eleni w wywiadzie dla Radia Niepokalanów. W szkole średniej Eleni marzyła o karierze nauczycielki wychowania muzycznego. Gdy okazało się, że nie dostała się na studia do szkoły pedagogicznej i czeka ją rok przerwy, postanowiła wykorzystać ten czas na śpiewanie w zespole Prometheus. „Pomyślałam sobie, że właściwie mogę pomóc trochę rodzicom finansowo, bo był to zespół, który pracował zawodowo i zarabiał. Ja przez rok odciążę rodziców, a potem znów będę zdawała na studia” - dodawała. 20 lipca 1975 r. Helena Milopulos przyjęła swój sceniczny pseudonim i zadebiutowała z Prometheusem na koncercie w Domu Marynarza w Gdańsku jako Eleni. Twórczość zespołu została bardzo pozytywnie przyjęta. Dzięki bardzo ciepłemu odbiorowi muzyki, którą wykonywała Eleni, planowany rok zamienił się w kilkadziesiąt lat i trwa do dziś! Czytaj także: Jest blisko Boga, wybaczyła mordercy córki i wciąż koncertuje. Jak dziś wygląda życie Eleni? Eleni i jej mąż: jak się poznali? W latach 70. popularność formali Prometheus była ogromna. Zespół robił międzynarodową karierę, koncertował po Europie, a jego członkowie zarabiali bardzo dobre pieniądze. Mimo że Eleni nie marzyła o zostaniu wokalistką, przyjęła tę nową ścieżkę kariery z otwartymi ramionami. Był to dla niej najlepszy z możliwych startów w dorosłą karierę muzyczną, a wraz z nim przyszła też szansa na miłość. Założycielem Prometheus był bowiem Kostas Tzokas, który poznał Eleni ze swoim bratem. Między parą od razu wywiązała się silna więź. „Kostas miał brata Fotisa, zakochaliśmy się, wzięliśmy ślub. Miałam 20 lat, kiedy urodziła się nasza córka Afrodyta. Byliśmy szczęśliwi, mieliśmy wszystko, młodość, siebie, miłość, cudowną pracę” - wspominała w wywiadzie dla Super Expressu. Eleni i Fotis Tzokas: historia miłości Szczęśliwi małżonkowie na każdym kroku okazywali sobie wsparcie. Na początku swojego związku zamieszkiwali Police, skąd pochodził Fotis. Tam też było jego studio nagraniowe. A kiedy urodziła się ich córka Afrodyta, przenieśli się do Poznania. W tym czasie Eleni wciąż była wokalistką w Prometheusie, który nadal był bardzo popularnym zespołem, a przy tym zaczęła współpracować z „Poznańską Estradą”. Po tych muzycznych doświadczeniach piosenkarka postawiła na karierę solową i w 1980 roku wydała swój pierwszy album: „Ty – jak niebo, ja – jak obłok". Następne lata to niesłabnąca popularność Eleni i dynamiczny rozwój jej solowej kariery. Od czasów debiutanckiego albumu, cała Polska znała i nuciła jej piosenki! Przez ten piękny, ale również intensywny czas w jej karierze, szła pod rękę z mężem Fotisem. Był dla niej ogromnym wsparciem zarówno jako kochający partner, ale również członek jej zespołu - od początku pracował jako dźwiękowiec podczas koncertów. „Mój mąż jest dla mnie przyjacielem, a ja - jako żona - jestem przyjacielem dla niego. Często doświadczam tego, np. w sprawach zawodowych. Pracujemy w tej samej branży, a mimo to potrafimy o tym rozmawiać godzinami. Nawet jeżeli widzimy się krótko, bo akurat ja wróciłam, a mąż wyjeżdża, to często się kontaktujemy, choćby telefonicznie, i wszystko uzgadniamy, omawiamy. Po wielu latach wspólnego życia jesteśmy przyjaciółmi" - mówiła Eleni w wywiadzie dla kwartalnika formacyjnego „Życie Wieczne”. Przeczytaj także: Eleni i Fotis Tzokas są razem na dobre i na złe. Kim jest mąż znanej artystki? Eleni z mężem, Fotisem, 2001 rok Dramat rodzinny Eleni: śmierć córki Życie Eleni i Fotisa można podzielić na to przed tragedią i po niej. Przez 17 lat żyli pasją do muzyki, miłością i troską o jedyną córkę Afrodytę. Dziewczynie bardzo wcześnie przytrafiła się burzliwa historia miłosna. Kiedy miała 13 lat, poznała Piotra G. Rozstali się w 1993 r. ale mężczyzna wpadł w obsesję i nie potrafił poradzić sobie ze stratą Afrodyty. 22 stycznia Polskę obiegł komunikat o poszukiwanej nastolatce o nazwisku Tzokas. Policja i rodzice Afrodyty mieli głęboką nadzieję, że odnajdą ją całą i zdrową. Niestety, jeszcze tego samego dnia okazało się, że dziewczyna została zamordowana. Dzień wcześniej zatrzymano chłopaka córki Eleni. 21-latek przyznał się, że postrzelił ukochaną. 31 maja 1995 r. Sąd Wojewódzki w Poznaniu skazał go na 25 lat więzienia. „Wtedy runął mój cały świat. Tak było i tak jest. Wszystkie marzenia dotyczące Afrodytki, po prostu wszystko zawaliło się. Pierwsza myśl, jaka mi wtedy przyszła do głowy to to, że doszło do tragedii dwóch rodzin. Naszej rodziny i rodziny tego chłopaka. Doszło do tragedii, która wcale nie musiała mieć miejsca. Młodzi ludzie nie poradzili sobie z uczuciem, niedobra miłość, zaborcza miłość, psychiczne zniewolenie tej drugiej osoby. Oni nie poradzili sobie z tym, nie powiedzieli o tym nikomu" - wspominała Eleni w wywiadzie w Radiu Niepokalanów. Eleni będąc w głębokiej żałobie, zdobyła się po śmierci córki na godny podziwu gest. Zadzwoniła do matki zabójcy i powiedziała jej, że obie rodziny przeżywają straszną tragedię. Nie umiała obwinić tego chłopaka za śmierć jej jedynej córki, chciała natomiast wyciągnąć rękę i współdzielić ból z jego rodzicami. „Ani przez moment nie miałam nienawiści do tego chłopaka. Były momenty, kiedy żal mi było tej rodziny, dlatego, że ta matka dźwiga niesamowity krzyż. Tym bardziej że znała Afrodytkę i kochała ją. Rozmawiałam z nią i powiedziałam jej, że tak naprawdę obie straciłyśmy dzieci. Ona też w jakimś stopniu straciła syna. To wszystko jest bardzo trudne. Wielu ludzi dziwi się, że ja przebaczyłam. Wiem, że przebaczenie jest trudną miłością, ale jeśli człowiek wierzy — musi przebaczyć. Warto nie czuć do jakiejś osoby nienawiści, bo to zabija” - wspominała wokalistka w wywiadzie dla Radia Niepokalanów. Eleni z portretem córki Afrodyty Eleni i Fotis Tzokas przetrwali śmierć córki Eleni na ten trudny czas zrobiła krok w tył i wycofała się z życia publicznego. Nie koncertowała ani nie nagrywała piosenek, oddała się za to modlitwie i trwaniu przy mężu. Szukała ciszy, ukojenia. Jak udało im się przetrwać tak dramatyczny okres? „Po prostu zadawaliśmy dużo pytań. Poszukiwaliśmy przyczyn tragedii i odpowiedzi na nasze pytania, ale nie obwinialiśmy siebie nawzajem. Tutaj sprawdziła się nasza miłość i przyjaźń” - wyznała Eleni w kwartalniku formacyjnym „Życie Wieczne”. Eleni i Fotis nie odwrócili się od siebie. Zamiast tego okazywali sobie niesłabnące wsparcie, co tylko umocniło ich związek. Mąż piosenkarki towarzyszy jej w życiu po dziś dzień, będąc przy niej na dobre i na złe. Udowodnili, że dzięki miłości i przyjaźni są w stanie przetrwać najcięższe chwile. „Miłość jest w życiu najważniejsza. To fundament, na którym budujemy całą egzystencję. Ona nadaje jej sens. Tak naprawdę bez miłości trudno żyć. Każdy z nas potrzebuje odrobiny miłości, serdeczności, a serdeczność i dobroć są zawarte w słowie miłość” - wyznała Eleni w wywiadzie dla Głosu Wielkopolskiego. Eleni, Koncert Walentynkowy Polsatu, 2021 rok Eleni, plan programu „Taka jak Ty”, 26.11.2021 rok
Polacy pokochali ją dzięki jednej piosence. Gdy ten przebój zaśpiewał potem Fogg, ona w furii rzuciła się na niego z nożem. Utwór jest znany do dziś, o Marcie Mirskiej mało kto pamięta
Nie chciała śpiewać tej piosenki. Uważała, że tekst pasuje do starszej pani, a ona była dopiero po trzydziestce. W końcu Hanka Bielicka przekonała ją, że to będzie przebój. I miała rację. Jedno wykonanie sprawiło, że Martę Mirską pokochała cała Polska. Ale później zaczął się dramat, który na zawsze zmienił jej życie.
Historia piosenki „Pierwszy siwy włos” - dzisiaj niemal archiwalnej, to opowieść nie tylko o wielkim przeboju, ale też o emocjach, ambicjach i niesprawiedliwości, które często towarzyszą artystycznym sukcesom. W centrum tej historii stoi Marta Mirska – dziś nieco zapomniana, ale w swoim czasie jedna z najbardziej znanych piosenkarek powojennej Polski. Jej głos, niski, ciepły alt dobrze oddawał nostalgię i subtelną kobiecą wrażliwość, której tak bardzo potrzebowali słuchacze w kraju podnoszącym się po wojnie. Piosenka, wyciągnięta z szuflady, była zapisana na pakowym papierze Sam utwór narodził się w dość niepozornych okolicznościach. Jego autorem był Henryk Jabłoński, który stworzył melodię jeszcze w czasie wojny, zapisując nuty na szarym pakowym papierze, który chował do szuflady w kuchni. Kiedy żona zaczęła narzekać, że brakuje jej miejsca na sztućce, powiedział: "Spal te kompozycje, napiszę w przyszłości lepsze". Spaliła , ale na szczęście nie wszystkie. I gdy już po wojnie trzeba było szybko wysłać kompozycje na konkurs piosenki, to wyciągnęła z szuflady zapis tanga pod tytułem "Dziewczyna z tramwaju". Władysławowi Szpilmanowi kompozycja przypadła do gustu, ale zamówił nowy tekst u Kazimierza Winklera. I tak powstał utwór "Pierwszy siwy włos". Początkowo nic nie zapowiadało, że stanie się czymś więcej niż jedną z wielu piosenek prezentowanych w radiu. Mirska mówiła, że to piosenka dla starszej pani, a potem bisowała na koncercie 14 razy! Najbardziej niezwykły moment tej historii wydarzył się jednak w chwili pierwszego wykonania. Marta Mirska, której Szpilman zaproponował tę piosenkę, nie była do niej przekonana. Kręciła nosem, uważała, że jej tekst jest zbyt „dojrzały”, bo opisuje emocje kobiety starszej, bardziej doświadczonej. Bała się, że piosenka ją postarzy, nie podobała jej się fraza o dzieciach. Bo chciała uchodzić za kobietę, która dopiero wchodzi w życie. Jej koleżanka, Hanka Bielicka, od razu wyczuła, jakim szlagierem może być ta kompozycja. „Bierz głupia tę piosenkę!", radziła. Zżymał się też sam Szpilman. "Mówi, że to piosenka dla starszej piosenkarki. A ona co, młoda? Ma już dobrze po trzydziestce. Poza tym musi zaśpiewać, bo program koncertu jest już wydrukowany", wspominał. W końcu gwiazda stanęła przed mikrofonem podczas koncertu transmitowanego na żywo w Hali Gwardii w Warszawie, w końcu lat 50. I właśnie wtedy wydarzyło się coś, czego nie sposób zaplanować ani wyreżyserować. Już po pierwszych frazach na sali zapadła cisza, a potem wybuchły brawa. Publiczność nie puszczała Marty Mirskiej ze sceny. Domagała się bisów – i to nie jednego czy dwóch, lecz aż czternastu! Cała Polska, słuchająca tego koncertu przez radio, wielokrotnie słyszała tę samą piosenkę, za każdym razem przeżywając ją na nowo. To właśnie wtedy „Pierwszy siwy włos” stał się czymś więcej niż utworem – stał się legendą . Jego siła tkwiła w prostocie i uniwersalności. Opowiadał o przemijaniu, o pierwszym sygnale starości, ale robił to bez dramatyzmu, raczej z czułością i akceptacją. W tej historii która dzieje się podczas babiego lata i jest wspomnieniem pierwszego spotkania dwojga zakochanych ludzi i drogi, którą razem przeszli jest mnóstwo sentymentu. W powojennej rzeczywistości, naznaczonej stratą i niepewnością, taka opowieść trafiała do serc słuchaczy. Ludzie odnajdywali w niej własne historie. Mieczysław Fogg zrobił z niej wielki przebój, Mirska umierała z zazdrości, szarżowała na kolegę z widelczykiem do ciasta Władysław Szpilman, który był podobno pamiętliwy, nie wybaczył kaprysów zadziornej Marcie Mirskiej. Polecił nagrać, co nie było wtedy w zwyczaju, tę samą piosenkę Mieczysławowi Foggowi. A Fogg był wielką gwiazdą i szybko to jego wykonanie stało się bardziej popularne od oryginału. Dziennikarz muzyczny i radiowiec Adam Halber wspominał, jak opowiadano, że "w pewnej restauracji, podczas zakrapianej kolacji, Marta Mirska miała się rzucić na Mieczysława Fogga z nożem w ręce, przewracając stoły, krzesła, zrywając obrusy i tłukąc zastawę, ze słowami: Ty (tu proszę sobie wstawić, co tam komu wyobraźnia podpowiada) ukradłeś mi piosenkę. Może i ukradł, ale ta kobieca wersja wydaje się być jakaś cieplejsza, bardziej romantyczna. No i gdyby nie te czternaście bisów nie wiadomo, czy byłoby co kraść". Trzeba jednak dodać, że w innych wspomnieniach Mirska miała ranić koledze ręce widelczykiem do ciasta, a jeszcze winnych widelcem. Faktem jest, że Fogg miał poranione dłonie, które trzeba było opatrzeć. A Marta Mirska chwaliła się, że "spuściła mu łomot". Podobno on chciał ją przeprosić i pojednać się. Jak pisze Emilia Padoł w książce "Piosenkarki PRL-u. Spotkanie I". Faktem jest, że Mirska od Fogga się nie mogła uwolnić – nie tylko wspólnie koncertowali, ale też przez lata mieszkali naprzeciwko siebie przy Alei Wyzwolenia w Warszawie. Marta Mirska dramatyczne losy piosenkarki Los Mirskiej potoczył się później w sposób dramatyczny. Z czasem jej popularność malała, a ona sama stopniowo znikała z życia artystycznego. Ostatecznie zmarła w 1991 roku w biedzie, w warunkach skrajnego niedostatku, co często bywa opisywane jako śmierć z głodu. To szczególnie przejmujące, gdy zestawi się ten koniec z chwilą jej największego triumfu – momentem, w którym publiczność nie chciała pozwolić jej zejść ze sceny. Historia „Pierwszego siwego włosa” pozostaje więc historią paradoksu. To opowieść o piosence, która poruszyła tysiące ludzi, o wykonawczyni, która nadała jej emocjonalną głębię, i o tym, jak łatwo pamięć o prawdziwych źródłach sukcesu może zostać zatarta. Bo choć to Mieczysław Fogg utrwalił ten utwór w zbiorowej świadomości, to właśnie Marta Mirska sprawiła, że stał się on czymś więcej niż tylko piosenką – stał się przeżyciem.
Stracił żonę, a potem zakochał się w siostrze Emily Blunt. „Diabeł ubiera się u Prady” zmienił w życiu aktora wszystko
Nie każda wielka historia miłosna zaczyna się od iskry. Niektóre rodzą się z ciszy po stracie. Felicity Blunt i Stanley Tucci spotkali się w momencie, gdy życie aktora było naznaczone żałobą. Ich relacja nie była oczywista — była powolna, ostrożna, ale prawdziwa. I właśnie dlatego dziś fascynuje bardziej niż niejeden hollywoodzki romans.
Na czerwonym dywanie Felicity Blunt pojawia się u boku męża, ale rzadko zabiega o uwagę mediów. Nie dlatego, że brakuje jej pewności siebie — raczej dlatego, że nigdy nie potrzebowała światła reflektorów, by istnieć. Jej historia to opowieść o kobiecie, która nie szukała sławy, a mimo to stała się częścią jednej z najbardziej poruszających historii miłosnych współczesnego Hollywood. Felicity Blunt — życie poza światłem reflektorów W świecie, w którym nazwisko „Blunt” kojarzy się przede wszystkim z Emily — jedną z najbardziej rozpoznawalnych aktorek swojego pokolenia — Felicity wybrała inną drogę. Cichszą, ale nie mniej znaczącą. Zamiast planów filmowych — książki. Zamiast czerwonych dywanów — rozmowy z autorami. Jako agentka literacka pracuje z historiami innych ludzi. Pomaga je kształtować, wydobywać, dopracowywać. To paradoksalne, że sama stała się bohaterką opowieści, której nie planowała. Opowieści o miłości, która przyszła nie w odpowiednim czasie — ale w tym właściwym. Stanley Tucci i Felicity Blunt — miłość, która przyszła po stracie Zanim pojawiła się Felicity, życie Stanleya Tucciego było inne. Uporządkowane. Zakorzenione. Jego pierwsza żona, Kate Spath-Tucci (ur. 1962, zm. 2009), była nie tylko partnerką, ale fundamentem jego świata. Ich małżeństwo trwało 14 lat. Wspólnie wychowywali troje dzieci. Kiedy Kate zmarła po walce z rakiem, ten świat się rozpadł. I choć życie toczyło się dalej, coś w nim już na zawsze pozostało pęknięte. Aktor nie ukrywał tego bólu. W jednym z wywiadów powiedział: „To wciąż jest trudne. I zawsze będzie trudne. Ale ona nigdy nie chciałaby, żebyśmy pogrążali się w żałobie i pozwolili jej przejąć nasze życie.” To zdanie brzmi jak granica — między przeszłością a próbą pójścia dalej. Zobacz też: To wydarzenie może konkurować z Met Galą! Tak wyglądała premiera „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Spotkanie, które zmieniło wszystko Ich pierwsze spotkanie było krótkie i raczej niezobowiązujące. Premiera „Diabeł ubiera się u Prady” w 2006 roku — on przyszedł z żoną, ona towarzyszyła siostrze. Kilka zdań, uprzejma rozmowa i tyle. Nic nie wskazywało na to, że kiedyś jeszcze do tego wrócą. Dopiero kilka lat później ich drogi znów się przecięły — tym razem na ślubie Emily Blunt i Johna Krasinskiego nad jeziorem Como. Okoliczności były zupełnie inne, podobnie jak moment w ich życiu. Jak wspominał Stanley Tucci: „Spotkałem ją dzięki jej siostrze… widziałem ją wcześniej na premierze. Moja żona jeszcze żyła… Zmarła kilka lat później. Półtora roku później pojechałem na ślub Emily i wtedy zobaczyłem Felicity — i to był początek.” To nie była historia z nagłym zwrotem akcji. Raczej spokojny początek relacji, która z czasem nabrała znaczenia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-139034612-646096b.jpg" width="2128" height="3000" alt="NEW YORK, NY - FEBRUARY 15: Actor Stanley Tucci and Felicity Blunt attend the Nanette Lepore Fall 2012 fashion show during Mercedes-Benz Fashion Week at The Stage at Lincoln Center on February 15, 2012 in New York City. (Photo by )" title="Nanette Lepore - Front Row - Fall 2012 Mercedes-Benz Fashion Week" /> Różnica wieku i wątpliwości, które mogły wszystko zakończyć Ich relacja od początku nie była całkiem prosta. Dzieliło ich 21 lat — Felicity była przed trzydziestką, Tucci miał za sobą długie małżeństwo, dzieci i trudne doświadczenia. Sam przyznawał, że miał wątpliwości i próbował się wycofać. Jak mówił: „Bałem się wejść w ten związek i próbowałem go zakończyć, bo jestem od niej dużo starszy i nie chciałem czuć się stary przez resztę życia.” To nie była decyzja podjęta od razu. Raczej proces — z dystansem, ostrożnością i próbą zrozumienia, czy to ma sens. Z czasem jednak stało się jasne, że ta relacja jest dla niego ważniejsza niż obawy, które ją na początku hamowały. Sam podkreślał później, że wiedział, iż Felicity jest kimś wyjątkowym. Zobacz też: Gwiazda "Diabeł ubiera się u Prady" zaskakuje nowym wizerunkiem. Dziś trudno ją rozpoznać. Nie do wiary, że to ta sama osoba! Rodzina, która powstała z miłości i codziennych wyborów Kiedy pobrali się w 2012 roku, ich związek był już ugruntowany, ale wciąż wymagał uważności. Felicity nie wchodziła tylko w relację partnerską — stawała się częścią życia mężczyzny, który wychowywał dzieci i nadal mierzył się ze stratą. Tucci mówił o tym wprost: „Felicity była niesamowita — przyjęła wdowca i trójkę dzieci. To ogromna rzecz w tak młodym wieku. Jeśli ktoś uczynił nasze życie lepszym, to właśnie ona.” Z czasem ich rodzina się powiększyła. W 2015 roku urodził się Matteo, a trzy lata później Emilia. To było kolejne naturalne rozszerzenie ich wspólnego życia — bez wielkich deklaracji, raczej krok po kroku. Wspólna codzienność — kuchnia, książki i bliskość Najwięcej o ich relacji mówi jednak codzienność. Nie premiery czy wywiady, ale zwykłe momenty — wspólne gotowanie, rozmowy przy stole, życie rodzinne. W czasie pandemii wiele osób zobaczyło ich w bardziej prywatnym wydaniu — w krótkich nagraniach z kuchni, gdzie Tucci przygotowywał drinki, a Felicity była za kamerą. To były proste sytuacje, ale pokazywały ich naturalną dynamikę. Może dlatego jego słowa brzmią tak zwyczajnie: „Felicity sprawiła, że wszystko stało się dla nas lepsze.” Bez wielkich deklaracji. Po prostu — lepsze. Źródła: vogue.pl, graziadaily.co.uk, The Drew Barrymore Show
Po rozstaniu z Jandą długo leczył złamane serce, szczęście odnalazł dopiero u boku piątej żony. Andrzej Seweryn kończy 80 lat
Jest jednym z najwybitniejszych aktorów w historii Polski. Grał u najlepszych reżyserów i to nie tylko w Polsce, ale też we Francji, którą nazywa swoją drugą ojczyzną. Jego znajomi mówią, że jest tytanem pracy i perfekcjonistą. Te cechy sprawiły, że kariera Andrzeja Seweryna zawsze układała się fenomenalnie. Mniej szczęścia miał w życiu prywatnym. Z okazji 80. urodzin aktora przypominamy historię jego małżeństw.
Andrzej Seweryn powiedział kiedyś o sobie, że jest facetem opętanym przez pracę. Zdarzało mu się nawet zemdleć na scenie z przepracowania. A jednak najlepiej czuł się w teatrze albo na planie filmowym. Dopiero niedawno trochę się zmienił, wyhamował, docenił uroki domu i bliskość rodzinnych relacji, chociaż nadal pozostaje aktywny zawodowo. Aktor ma za sobą barwne i bogate życie osobiste, był kilkakrotnie żonaty, ma troje dzieci – córkę, znaną aktorkę Marię Seweryn i dwóch dorosłych już synów: Yanna i Maximiliena. Ale szczęście znalazł dopiero u boku Katarzyny Kubackiej-Seweryn, propagatorki kultury, organizatorki Festiwalu Filmowego – „Spotkania Niezwykłe”, autorki wielu projektów artystycznych. To jest jego małżeństwo na dobre i złe, na całe życie. Oto historia miłości pary. [Ostatnia aktualizacja tekstu na viva.pl 04.05.2024] Andrzej Seweryn: cztery małżeństwa Wcześniej aktor był żonaty cztery razy. Po raz pierwszy ożenił się w 1970 roku z Bogusławą Blajfer, to była studencka miłość, której pomogła...polityka. Oboje uczestniczyli w studenckich protestach ’68 roku, drukowali ulotki wykorzystując do tego wyżymaczkę kultowej pralki „Frania". Potem oboje siedzieli w więzieniu, choć Bogusława znacznie dłużej, bo została oskarżona z poważnego paragrafu, o próbę obalenie siłą ustroju PRL. Młodzieńczy związek przetrwał 3 lata. Poszli swoimi drogami, zakładając nowe rodziny. Po latach Andrzej Seweryn powiedział w rozmowie dla „Playboya”: „Oglądałem zdjęcia z mojego pierwszego ślubu – z całym szacunkiem dla urody Brada Pitta i Angeliny Jolie, zobaczyłem na nich porównywalną parę". W 1974 roku zrobiło się głośno o jego ślubie z Krystyną Jandą. Był już uznanym aktorem. Ona dopiero zaczynała karierę, więc ich relacja opierała się na układzie mistrz i uczennica. Jandzie szybko zaczęło to doskwierać. Mieli tak różne charaktery i oczekiwania, że ten związek był chyba z góry spisany na straty. I dzisiaj pewnie lepiej rozumieją się jako przyjaciele i rodzice Marii Seweryn. W 1980 roku, niedługo po rozwodzie z Krystyną Jandą, Andrzej Seweryn wyjechał do Francji, gdzie zastał go stan wojenny. Pozostał na emigracji, podczas której miał wielkie sukcesy, był m.in. aktorem francuskiej sceny narodowej „Comédie Française”. We Francji ożenił się z Laurence Bourdil, a następnie z piękną libańską aktorką Mireille Maalouf. Byli razem 15 lat. Podobno dla niego odłożyła karierę aktorską, zajęła się domem i wychowaniem ich syna Maximiliena. Ale Seweryn wrócił po latach do Polski, a Mireille postanowiła pozostać we Francji. Ich relacje zaczęły się rozluźniać. Zobacz też: Krystyna Janda i Andrzej Seweryn byli małżeństwem przez pięć lat. Oto historia ich miłości Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: historia miłości Wchodzenie w nowe związki, jest jak zaczynanie życia na nowo. Andrzej Seweryn robił to wiele razy. Ale wreszcie znalazł kobietę, u której boku zamierza spędzić resztę życia. Poznali na festiwalu filmowym w Maroku. Katarzyna napisała na zaproszeniu: „Ciepło pozdrawiam”. Jego to zainteresowało. „Może dla innych osób nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ale do mnie nikt wcześniej tak nie pisał. Byłem ciekaw, kto to jest. Potem zobaczyłem wysoką, piękną kobietę w długiej sukni i stało się. Po prostu się zakochałem”, opowiadał w "Twoim Stylu". Ona spodziewała się spotkania z chłodnym, wyniosłym aktorem. A okazał się ujmujący, otwarty, dowcipny. Zaimponowało jej, że jest zawsze ciekawy nowych wyzwań i różnorodnych aktorskich przeżyć. Grał w kabarecie „Pożar w burdelu", wystąpił w teledysku „Otsochodzi". Szybko znaleźli porozumienie. Przegadali całą noc. „Następnego dnia - mówiła Katarzyna Kubacka-Seweryn w rozmowie z Magdaleną Żakowską w „Urodzie Życia” – na pożegnalnej kawie nad horyzontem pokazała się tęcza. Nasza tęcza. Teraz o tym wiem. Andrzej wpisał mi w książce proroczą dedykację: „W oczekiwaniu na obiecaną tęczę…” Odjechał, ale niebawem znów mieli się spotkać. Zobacz też: Andrzej Seweryn w młodości przebywał w więzieniu. Teraz opowiedział o „jednym z pierwszych męskich doświadczeń” w jego życiu Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: na dobre i na złe Kiedy się poznali, oboje nie byli już młodzi. Mieli za sobą wystarczający bagaż doświadczeń i przeżyć. Katarzyna Kubacka-Seweryn przeżyła miłosny zawód i nie myślała o tym, żeby jeszcze raz wiązać się z kimś na stałe. Zakładać rodzinę. Andrzeja Seweryna poznała wtedy, gdy godziła się już z życiem „szczęśliwej singielki", która przynajmniej sama o sobie decyduje. Jest niezależna, ma swoją przestrzeń i spędza życie na pracy i podróżach. Stało się jednak inaczej. Zakochali się w sobie, wiedzieli, że grzechem byłoby odrzucać szansę, jaką daje im los. Pewnego razu Andrzej Seweryn zaprosił ją do Rzymu i tam podczas uroczystej kolacji oświadczył się. Pobrali się w 2015 roku, w polskiej ambasadzie. Czytaj też: Stara się ją chronić. Kilka lat temu ukochany Iwony Pavlović zabronił jej jednej rzeczy Nie myślą o przeszłości. Katarzyna Kubacka-Seweryn mówiła w rozmowie z „Urodą życia", że nigdy nie obawiała się tego, że jej ukochany był kilkakrotnie żonaty. Wiedziała, że ich uczucie jest wyjątkowe. I że spotkali się w najlepszym dla siebie czasie, jako w pełni dojrzali ludzie, Andrzej Seweryn ma dzisiaj 78 lat, Katarzyna Kubacka-Seweryn jest o 18 lat młodsza, oboje mają już wnuki. Potrafią docenić wagę kompromisu, wiedzą, jakie to ważne, by wszystko przegadać – to, co cieszy i to, co boli, przeszkadza. Być razem, a jednocześnie nie rezygnować z siebie i swoich pasji. Czasem zdarzały im się nieżyczliwe spojrzenia i komentarze. Uwagi o artyście z bogatą przeszłością. Ale oni pokazali, że mają rację, są ze sobą już 13 lat i więź między nimi jest coraz silniejsza. Andrzej Seweryn i Katarzyna Kubacka-Seweryn na premierze serialu "Królowa", Warszawa, 20.06.2022 r. Ciepły, rodzinny dom Dzisiaj mieszkają razem w apartamencie niedaleko warszawskich Łazienek. Stworzyli swój własny dom, chociaż musieli nauczyć się swoich nawyków, przyzwyczajeń, charakterów. Andrzej Seweryn miał czasem żal do żony, że traktuje go jak nauczycielka i próbuje wychować. Ona zauważała, że mąż trzyma nierozpakowane kartony z rzeczami od kilku lat. „Andrzej o zgrozo, do dziś nie wie, że szuflady i szafki same się nie zamykają", śmiała się w rozmowie z „Urodą życia". Ale jego uwagi brała za komplementy – przez wiele lat pracowała jako polonistka i uwielbiała prace w szkole. Poza tym, jak mówiła Magdalenie Żakowskiej: „Andrzej wie, że jest osobą bardzo przeze mnie kochaną. Że ufam mu i choć czasem się sprzeciwiam, traktuję go jak autorytet”. On na swoim Instagramie, pod jednym ze zdjęć napisał: „...I powiedziałem Kasi, jak ją kocham, nawet gdy gubi parasolki... A gubi! Oj gubi!". Andrzej Seweryn niedawno udzielił wywiadu VIVIE!, w którym otworzył się na temat relacji z żoną. Mówi, że od lat jest wielbicielem jednej kobiety. „W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat", tłumaczył. Czy ta późniejsza miłość jest inna? „Pewnie tak. W każdym razie w moim przypadku była inna, jak widać. Zawsze mówiłem moim synom, żeby wiązali się z kobietami, które mają poczucie humoru. No i tak się stało z ich ojcem, czyli mną”, opowiadał Krystynie Pytlakowskiej. W ich relacji nie ma nudy. To ukochana pomaga zatrzymać Andrzejowi Sewerynowi w sobie młodzieńca. Katarzyna Kubacka-Seweryn przychodzi na premiery męża i zawsze jest szczera w ocenach. „Jest surowym sędzią. To bardzo dobrze mi robi. […] Oczywiście, że jesteśmy wrażliwi na nasze słabości i wolimy, żeby nas chwalono, ale tylko idiota wierzy wszystkim, którzy go chwalą”, zwierzał się aktor. Zakochani podarowali sobie nawzajem nowe światy. Przede wszystkim dom – ciepły, rodzinny, wielopokoleniowy. Dzieci ich obojga są tu kochane, a wnuki bardzo lubią bawić się z dziadkiem. Katarzyna sprawiła, że życie rodzinne nabrało intensywnych barw. I stało się tak bardzo ważne. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Zobacz też: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Katarzyna Kubacka-Seweryn, Andrzej Seweryn, Premiera filmu Niebezpieczni dżentelmeni, 19 stycznia 2023
Była nominowana do Oscara i Złotego Globu. Jedna z najlepszych wokalistek świata ma polskie korzenie
To jedna z tych artystek, obok których nie da się przejść obojętnie. Hipnotyzuje głosem, zachwyca stylem i zaskakuje historią – bo za jej pseudonimem kryją się polskie korzenie i droga pełna emocji. Nominowana do Oscara i Złotego Globu, od lat pozostaje ikoną muzyki alternatywnej.
Karen Lee Orzolek, znana jako Karen O, od lat fascynuje fanów na całym świecie. Choć dziś uchodzi za ikonę alternatywy, jej droga do sukcesu była pełna kontrastów – od spokojnego dzieciństwa po nieokiełznaną energię sceniczną, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Karen O – historia, w której spotykają się Korea, Polska i amerykański sen Karen O urodziła się 22 listopada 1978 roku w Seulu. Jej mama pochodzi z Korei Południowej, a ojciec ma polskie korzenie. Ich historia zaczęła się w Azji, gdzie – mimo kulturowych różnic – zdecydowali się być razem. Gdy Karen była jeszcze dzieckiem, rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Dorastała w New Jersey, ucząc się życia pomiędzy różnymi światami. Ta mieszanka doświadczeń z czasem stała się jednym z fundamentów jej artystycznej tożsamości. Nazwisko Orzolek, które odziedziczyła po ojcu, do dziś budzi ciekawość – zwłaszcza w Polsce. Z grzecznej dziewczyny do scenicznego żywiołu – droga Karen O do Nowego Jorku Dziś trudno w to uwierzyć, ale Karen O była kiedyś bardzo spokojnym dzieckiem. Sama przyznała: „To aż wstydliwe, jak dobrze się zachowywałam, dlatego teraz robię rzeczy takie jak plucie wodą na siebie na scenie”. Uczęszczała do prestiżowej szkoły w New Jersey, a później studiowała m.in. w Tisch School of the Arts w Nowym Jorku. To właśnie tam zaczęła odnajdywać własny głos – nie tylko muzyczny, ale też emocjonalny. Poczucie niedopasowania, o którym mówiła w wywiadach, z czasem stało się jej siłą. Na scenie zamieniła je w energię, która przyciąga publiczność do dziś. Yeah Yeah Yeahs – zespół, który zmienił wszystko Początek lat 2000 to moment przełomowy. Razem z Nickiem Zinnerem i Brianem Chasem założyła Yeah Yeah Yeahs – zespół, który szybko stał się symbolem nowojorskiej sceny indie. Ich debiutancki album Fever to Tell zdobył ogromne uznanie, a Karen O niemal z dnia na dzień stała się jedną z najbardziej charakterystycznych frontmanek swojego pokolenia. Jak sama podkreślała w rozmowie z Los Angeles Times: „Wciąż musimy łapać ludzi za kołnierz… możemy łatwo zostać zapomniani”. To podejście słychać w ich muzyce – od emocjonalnego „Maps” po energetyczne „Heads Will Roll”. Zespół zdobył wiele nominacji do Grammy i na stałe wpisał się w historię alternatywy. Karen O solo – artystka, która odnalazła swoją wrażliwość Karen O nie zatrzymała się na sukcesie zespołu. Jej solowa twórczość pokazała zupełnie inne oblicze – bardziej ciche, intymne i refleksyjne. Album Crush Songs był jak muzyczny pamiętnik – pełen emocji i osobistych historii. Z kolei projekt Lux Prima nagrany z Danger Mouse’em udowodnił, że nadal lubi eksperymentować i wychodzić poza schematy. Największym przełomem była jednak muzyka filmowa. Utwór „The Moon Song” z filmu Her przyniósł jej nominację do Oscara, a wcześniej została wyróżniona nominacją do Złotego Globu za projekt do filmu Where the Wild Things Are. To moment, w którym jej talent został dostrzeżony na globalną skalę. View oEmbed on the source website Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. W jej muzyce pojawiło się więcej czułości i refleksji, choć nie straciła swojej charakterystycznej intensywności. Zobacz też: Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster Styl, skandale i magnetyzm, który nie przemija Karen O od zawsze była artystką, która nie boi się przekraczać granic. Jej sceniczne występy – pełne spontanicznych gestów i emocji – przeszły do historii. Jednym z głośniejszych momentów w jej karierze był wyciek prywatnych nagrań KO at Home. Artystka podeszła do sytuacji z dystansem, mówiąc: „Takie rzeczy się zdarzają”. To właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż fascynuje fanów. Jej głos, styl i osobowość tworzą mieszankę, której nie da się podrobić. W 2023 roku magazyn Rolling Stone umieścił ją na liście 200 najlepszych wokalistów wszech czasów. To dowód, że Karen O nie jest tylko gwiazdą swojej epoki – jest jej symbolem. Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój i autentyczność. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. Coraz częściej pokazuje też fanom bardziej osobistą stronę swojego świata. W jednym z najnowszych wpisów wróciła wspomnieniami do dzieciństwa i rodzinnych korzeni. Opisała wizytę w restauracji Benu, gdzie zabrała swoją mamę na urodziny – spotkanie po latach z osobą z dawnych czasów okazało się dla niej wyjątkowo poruszające: „Dorastałam na osiedlu domków szeregowych w Englewood w New Jersey. To były lata 80., biegaliśmy z dzieciakami po okolicy, podejmując złe, ale ekscytujące decyzje, jak spędzać czas”. We wpisie wspomniała też o powrocie do koreańskich tradycji i smaków, które – jak przyznała – potrafią „rozbudzić zakurzone wspomnienia” i przywołać obrazy z dzieciństwa. To pokazuje, jak ważne w jej życiu wciąż są korzenie i rodzinne doświadczenia, nawet jeśli na co dzień funkcjonuje w świecie wielkiej sceny. Dziś Karen O wydaje się bardziej niż kiedykolwiek zanurzona w refleksji nad tym, kim jest – nie tylko jako artystka, ale też córka, partnerka i matka. Czytaj także: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał Źródła: rozrywka.radiozet.pl, mixtapememoir.com, faroutmagazine.co.uk, wikipedia.org
Zebrał już prawie 26 milinów, ale licznik wciąż rośnie. Ujawniamy, kim jest Łatwogang, który rozpoczął największą akcję charytatywną w sieci
Od kilku dni w sieci dzieje się coś, czego nikt się nie spodziewał. Tajemniczy stream, rosnące w zawrotnym tempie liczby i influencer, który z pozoru znany jest z absurdalnych wyzwań… nagle zmienia zasady gry. Kim naprawdę jest Łatwogang i jak udało mu się poruszyć setki tysięcy osób?
Łatwogang nie przestaje zaskakiwać. Influencer z Radomia, znany z absurdalnych wyzwań i viralowych akcji, dziś przyciąga uwagę całej Polski dzięki charytatywnemu streamowi. Efekt? Ponad 25 mln zł na walkę dzieci z rakiem i zaangażowanie setek tysięcy osób. Kim naprawdę jest Patryk Garkowski? Łatwogang. Kim jest Patryk Garkowski z Radomia? Łatwogang, czyli Patryk Garkowski, to 24-letni influencer pochodzący z Radomia, który szturmem zdobył TikToka. Jego profil obserwuje ponad 2,4 mln osób, a popularność zawdzięcza charakterystycznemu stylowi montażu, poczuciu humoru i… kompletnie nieprzewidywalnym pomysłom. W internecie bywa nazywany „Piotrkiem”, ale to właśnie jako Łatwogang stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w polskim świecie social mediów. To twórca, który nie idzie utartymi ścieżkami. Zamiast powielać popularne trendy, tworzy własne, często balansujące na granicy absurdu. To, co wyróżnia Łatwoganga, to skala i kreatywność jego działań. Influencer potrafił stworzyć plażę w salonie rodziców, aby uczcić 100 mln wyświetleń piosenki „California” White’a 2115. Innym razem poleciał aż do Ohio w USA tylko po to, by zatańczyć viralowy Ohio Dance. Jednak prawdziwym szokiem dla internautów okazał się jego rekord na Instagramie. Łatwogang pobił wynik rodzinnego zdjęcia Friza, Wersow i Majusi… publikując fotografię własnej stopy. Co więcej, zdjęcie trafiło na billboardy, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych internetowych fenomenów. Na tym nie koniec. To on odpowiada za prank z tablicą „Witamy w Bydgoszczy”, ustawioną przy wjeździe do Warszawy. Do tego dochodzą jeszcze bardziej ekstremalne akcje: wyjazd do Australii w stroju kangura, stworzenie jeżdżącej cytryny czy wykonanie 1500 pompek w stroju pokojówki – decyzją widzów. CZYTAJ TEŻ: Ogromne zaskoczenie na streamie u Łatwoganga. Robert Lewandowski zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał Ed Sheeran i Wrocław. Nietypowa współpraca influencera Łatwogang zaskoczył również w świecie muzyki. Współpracował z takimi artystami jak Julia Żugaj, Roxie Węgiel czy Quebonafide. Największym echem odbiła się jednak jego akcja z Edem Sheeranem. Influencer nie tylko nagrał z brytyjską gwiazdą utwór w języku polskim, ale także… woził się z nim po wrocławskim rynku na podwójnym rowerze. To wydarzenie błyskawicznie obiegło internet, umacniając jego pozycję jako twórcy, który potrafi przekraczać granice. Dziś jednak Łatwogang przyciąga uwagę nie tylko rozrywką, ale przede wszystkim ogromnym zaangażowaniem społecznym. Influencer prowadzi charytatywny stream, z którego cały dochód trafia do Fundacji Cancer Fighters. Inspiracją do akcji była piosenka „Diss na raka” Bedoesa i 11-letniej Mai związanej z fundacją. Efekt? Do zbiórki dołączyły kilkaset tysięcy osób, a kwota przekroczyła już 25 mln zł (stan na godzinę 11:15 w piątek). To jedna z największych internetowych akcji charytatywnych, która pokazuje, jak ogromną siłę mają media społecznościowe, gdy stoją za nimi konkretne działania. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Przesłuchanie kierowcy zostało nagle przerwane. Nowe fakty dotyczące kulisów wypadku, w którym zginął Litewka wzbudzają ogromne emocje
Danuta Stenka po latach o kulisach „Nigdy w życiu”: „To był koszmar”. Chciała odejść z planu
Danuta Stenka wraca do przełomowej roli Judyty i po latach ujawnia kulisy pracy nad „Nigdy w życiu”. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka nie ukrywa, że było to dla niej bolesne doświadczenie. – „To był koszmar” – przyznaje szczerze.
Dziś „Nigdy w życiu” uchodzi za jedną z najważniejszych komedii romantycznych w Polsce. Historia Judyty na stałe zapisała się w popkulturze, inspirując całe pokolenia kobiet. Jednak droga do tego sukcesu była dla Danuty Stenki znacznie trudniejsza, niż mogłoby się wydawać. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu aktorka wraca do początku tej historii – i odsłania kulisy, które zmieniają sposób patrzenia na ten film. Danuta Stenka i „Nigdy w życiu” – wszystko zaczęło się od Grocholi Na początku nic nie wskazywało na to, że to właśnie Danuta Stenka zagra Judytę. Aktorka była kojarzona przede wszystkim z ambitnym teatrem i współpracą z najwybitniejszymi reżyserami. Tymczasem komedia romantyczna była wówczas w Polsce dopiero raczkującym gatunkiem. Jak wspomina w rozmowie z Onetem: „Decydenci zdecydowanie nie widzieli mnie w tym filmie. Mimo wielokrotnych sugestii autorki, Kasi Grocholi, żeby zaproszono mnie na zdjęcia próbne, mój telefon milczał”. Producenci mieli zupełnie inną wizję obsady – chcieli powierzyć rolę młodszej aktorce. Dopiero gdy okazało się, że ekranowa matka i córka wyglądają jak siostry, zaczęto szukać kogoś bardziej wiarygodnego wiekowo. Sama aktorka nie miała złudzeń: „Ja się z klimatem ‘Nigdy w życiu’ po prostu nie kojarzyłam”. Ostatecznie – jak przyznaje – została Judytą z bardzo pragmatycznego powodu: „Potrzebowali starszej mamy”. „To był koszmar” – kulisy, o których nie mówiono Choć film miał lekki, ciepły charakter, doświadczenia Stenki na planie były zupełnie inne. Już na etapie pracy pojawiły się ogromne emocje i napięcia. Aktorka nie ukrywa w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu: „Moja przygoda z filmem ‘Nigdy w życiu’ to wcale nie jest wesoła historia”. Najtrudniejsze przyszło jednak później. Danuta Stenka bardzo mocno zapamiętała pierwszą część zdjęć. Jak przyznaje: „Prawdziwy koszmar zaczął się na planie i trwał mniej więcej do połowy zdjęć”. Skala emocji była ogromna. „Wracałam do domu załamana, płacząc mojej menadżerce do słuchawki” – wspomina. I dodaje jedno z najbardziej poruszających zdań: „Gdybym mogła udźwignąć finansowo zerwanie umowy, zrezygnowałabym z tej roli w ułamku sekundy”. Mimo tego każdego dnia wracała na plan i robiła wszystko, by nikt nie zauważył jej stanu. „Całą swoją energię inwestowałam w to, żeby nikt na planie nie zorientował się, w jakim tak naprawdę jestem stanie. A byłam w rozpaczy”. Zobacz też: Walczyła z tym przez sześć lat. Gwiazda „Nigdy w życiu” zdobyła się na poruszające wyznanie: "To był upiorny czas" Cisza reżysera i poczucie odrzucenia Źródłem kryzysu była m.in. trudna relacja z reżyserem Ryszardem Zatorskim. Dla aktorki, przyzwyczajonej do intensywnej pracy nad rolą, brak komunikacji był szczególnie bolesny. „Przyzwyczaiłam się do dłubania, analizowania, poprawiania (...). A tutaj reżyser milczał. Żadnych wskazówek, żadnych komentarzy, nic” – mówi wprost. W pewnym momencie doszła do dramatycznego wniosku: „Doszłam do wniosku, że on mnie tam po prostu niezmiennie NIE CHCE. Uznałam, że narzucili mu mnie. Wcisnęli”. To poczucie bycia niechcianą to jeden z największych lęków aktora. Sytuacja zmieniła się dopiero po szczerej rozmowie z reżyserem. Okazało się, że obie strony żyły w błędnym przekonaniu na swój temat. Ten moment był przełomowy – od niego zaczęła się prawdziwa współpraca i budowanie postaci, która z czasem stała się kultowa. Powrót po latach – Stenka znów zagra Judytę? Po ponad dwóch dekadach historia „Nigdy w życiu” doczekała się kontynuacji w postaci kolejnej książki autorstwa Katarzyny Grocholi. Sfilmowanie tej historii jest tylko kwestią czasu. Danuta Stenka nie ukrywa, że podchodzi do tego projektu z mieszanką ciekawości i ostrożności, ale jednocześnie oficjalnie potwierdza swój udział. W rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu mówi wprost: „Jestem bardzo ciekawa scenariusza. Oczywiście jest we mnie niepokój, bo drugie części z rzadka się udają, ale jestem otwarta na tę przygodę”. Aktorka zaznacza jednak, że jej powrót nie jest bezwarunkowy. Kluczowa pozostaje dla niej kwestia obsady i wierności oryginalnej historii. Jak podkreśla, nie wyobraża sobie tej opowieści bez ludzi, którzy stworzyli fenomen pierwszej części. Ten powrót budzi ogromne emocje – zarówno wśród widzów, jak i samej aktorki. Bo choć „Nigdy w życiu” było dla niej doświadczeniem skrajnie trudnym, dziś pozostaje jedną z najważniejszych ról w jej karierze. Czytaj również: Fani czekali latami na ten moment. Judyta wraca, a Katarzyna Grochola dorzuca niespodziankę. Takiego ruchu nikt się nie spodziewał
Litewka dostawał nawet 100 próśb dziennie. Najbardziej bolały słowa: „Pan mi nie pomógł”. Bliscy widzieli, że już nie daje rady
Łukasz Litewka zginął 23 kwietnia 2026 roku w wypadku, jadąc na rowerze. Miał 36 lat. Poseł Lewicy z Sosnowca był jednym z najbardziej rozpoznawalnych społeczników w Polsce: organizował zbiórki, pomagał chorym dzieciom, rodzinom po pożarach i bezdomnym zwierzętom. Potrafił w kilka godzin zachęcić do pomocy tysiące ludzi. Ale za tą skutecznością kryła się także cena: przeciążenie, bezsilność i wiadomości, które zostawały z nim na długo.
Pierwsze informacje o jego śmierci wstrząsnęły nie tylko światem polityki. Dla wielu osób Łukasz Litewka nie był „posłem z Lewicy”, ale człowiekiem, do którego pisało się wtedy, gdy zawodziło wszystko inne. Według doniesień do wypadku doszło 23 kwietnia 2026 roku na drodze między Dąbrową Górniczą a Sosnowcem; policja przekazywała, że na tamten moment nie było potwierdzonych ustaleń wskazujących na celowy charakter zdarzenia. Chłopak z Sosnowca, który zaczął od ławek i rozmów z ludźmi Łukasz Karol Litewka urodził się 9 maja 1989 roku w Sosnowcu. Z wykształcenia był socjologiem, absolwentem Uniwersytetu Śląskiego. Zanim został posłem, przez lata działał lokalnie jako radny Sosnowca. W polityce nie zaczynał od wielkich haseł. Jego pierwsze rozpoznawalne akcje dotyczyły spraw najprostszych: osiedlowych ławek, zaniedbanych miejsc, placów zabaw, rozmów z mieszkańcami. Według relacji bliskich i znajomych wychował się w Zagórzu, dużej sosnowieckiej dzielnicy. Ojciec pracował jako górnik, mama handlowała warzywami na targowisku. W domu ważne były tradycyjne zasady, rodzina i obowiązki. Ten życiorys pomagał mu później budować wizerunek „chłopaka z sąsiedztwa” — kogoś, kto nie mówi o pomocy z dystansu, tylko sam bierze kartony, przenosi pralkę, organizuje transport albo pisze post, który uruchamia lawinę dobra. Łukasz Litewka i siła Facebooka. Tak powstała społeczność, która pomagała Największą siłą Litewki były media społecznościowe. Nie używał ich wyłącznie do politycznej autopromocji. Zbudował wokół siebie społeczność, która reagowała natychmiast: wpłatami, udostępnieniami, ofertami transportu, remontu, sprzętu, jedzenia czy adopcji zwierząt. Pomagał dzieciom chorującym na SMA, rodzinom w kryzysie, osobom po pożarach, ludziom z niepełnosprawnościami i zwierzętom. Jedna z najbardziej znanych historii dotyczyła zbiórek, w których w krótkim czasie udawało się zebrać ogromne kwoty na leczenie. W artykule dla wyborczej.pl przypomniano m.in. akcję, w której dla dzieci chorych na SMA udało się zgromadzić miliony złotych. Jego metoda była prosta, ale skuteczna: opowiedzieć historię tak, żeby odbiorca zobaczył człowieka, nie numer zbiórki. Nie krzyczał, nie moralizował, nie zawstydzał. Raczej zapraszał do wspólnego działania. To dlatego wielu ludzi miało poczucie, że nie tylko „wpłaca pieniądze”, ale staje się częścią czegoś większego. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Partnerka Łukasza Litewki zabiera głos po jego śmierci. „Będziemy domagać się rzetelnego śledztwa”. Ujawniła też, dlaczego ukrywali swój związek „Ostatni na liście, pierwszy w działaniu”. Kampania, w której promował psy do adopcji W 2023 roku Łukasz Litewka wystartował do Sejmu z ostatniego, osiemnastego miejsca listy Nowej Lewicy w okręgu sosnowieckim. Wynik okazał się sensacją: zdobył 40 579 głosów i wyprzedził Włodzimierza Czarzastego, który uzyskał 22 332 głosy. Najbardziej zapamiętano jednak nie sam wynik, lecz kampanię. Na banerach wyborczych Litewka promował psy z sosnowieckiego schroniska. Hasło „Adoptuj mnie” i zdjęcia zwierząt zastąpiły klasyczny polityczny przekaz. Jak podawały media, akcja pomogła znaleźć dom części psów, które od dawna czekały na adopcję. To był Litewka w pigułce: nawet kampanię potrafił zamienić w interwencję społeczną. Dla jednych był dzięki temu autentyczny. Dla innych — zbyt sprawny w budowaniu emocji wokół siebie. Sam często słyszał zarzuty, że pomaga „pod publikę”. Odpowiedzią były kolejne zbiórki i kolejne historie ludzi, którzy mówili, że bez niego nie daliby rady. Pomoc, która ratowała innych, zaczęła obciążać jego samego Z tekstu Anny Malinowskiej w „Dużym Formacie” wyłania się także mniej widoczna strona tej działalności. Litewka miał dostawać nawet około 100 próśb o pomoc dziennie. Każda z nich oznaczała czyjąś chorobę, dramat rodzinny, pożar, cierpienie dziecka albo zwierzęcia. Najbardziej bolesne były sytuacje, w których nie mógł pomóc wszystkim. Bliscy opowiadali, że zdarzały się wiadomości z wyrzutem: „Pan mi nie pomógł”. Padały też słowa i obrazy, których nikt nie powinien dźwigać sam — w tym zdjęcia zmarłych dzieci. W takich chwilach jego działalność przestawała być tylko piękną opowieścią o skuteczności internetu. Stawała się ciężarem psychicznym. Znajomi widzieli, że bywa przeciążony. Wspierali go, kiedy dramatów było za dużo. To ważny fragment tej historii: pomaganie może dawać sens, ale może też wypalać, jeśli człowiek każdego dnia mierzy się z cudzym bólem i poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których nie da się rozwiązać jednym postem. Kontrowersje i błędy. Litewka nie był postacią jednowymiarową Łukasz Litewka budził skrajne emocje. Miał oddanych zwolenników, ale też krytyków. W przeszłości był karany grzywną w sprawie dotyczącej głosowania na projekty budżetu obywatelskiego. Pojawiały się również zarzuty, że niektóre akcje pomocowe były prowadzone zbyt szybko, zbyt emocjonalnie albo bez wystarczającej współpracy z organizacjami. Jedną z takich spraw była zbiórka na delfinoterapię, z której Litewka wycofał się po krytyce dotyczącej cierpienia delfinów w niewoli. Ta decyzja pokazywała, że działał impulsywnie, ale potrafił też przyznać, że nie wszystko zostało sprawdzone tak, jak powinno. Nie był klasycznym politykiem partyjnym. Unikał części ideologicznych sporów, mówił własnym językiem i częściej angażował się w konkretne historie niż w wielkie debaty programowe. Dla jednych to była słabość. Dla innych — powód, dla którego mu ufali. CZYTAJ TEŻ: Miał wielkie serce, odszedł zbyt wcześnie. Łukasz Litewka wprost mówił o wierze i Bogu: "Nie będę za to nikogo przepraszał" Do końca wierzył w dobro Historia Łukasza Litewki nie jest tylko opowieścią o polityku, który miał świetne wyniki w social mediach. To historia o samotności ludzi proszących o pomoc, o sile wspólnoty i o cenie, jaką płacą ci, którzy stają się ostatnią deską ratunku. Litewka pokazał, że wokół jednej historii można zgromadzić tysiące obcych sobie osób. Że ludzie naprawdę chcą razem czynić cuda — pod warunkiem, że ktoś pokaże im, gdzie są potrzebni. Jego śmierć przerwała tę drogę nagle, ale zostawiła pytanie, które wybrzmiewa mocniej niż polityczne spory: jak pomagać tak, żeby ratować innych i nie zgubić przy tym siebie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Doda nie wierzy w „wypadek” Litewki. Wokalistka z samego rana zamieściła w sieci poruszający wpis. Jej słowa dają do myślenia Źródła: Anna Malinowska, „Łukasz Litewka. Ludzie chcą razem czynić cuda”, Duży Format, Gazeta Wyborcza, 23.04.2026 Serwisy informacyjne (m.in. WP Kobieta, Interia) – informacje o śmierci Łukasza Litewki, kwiecień 2026 Profil publiczny Łukasza Litewki (Facebook) Materiały biograficzne i parlamentarne (m.in. mamprawowiedziec.pl, Sejm RP)
Kilka dni przed 80. urodzinami ożenił się po raz drugi. Szczęście uwielbianego aktora przerwał tragiczny wypadek
Wojciech Siemion – aktor, który żył sceną nawet poza nią – odszedł 16 lat temu, pozostawiając po sobie niezwykłą historię talentu, pasji i miłości, która potrafiła odmienić jego życie nawet w najtrudniejszych chwilach.
Wojciech Siemion zasłynął z wielu genialnych ról filmowych i teatralnych. Przez całe życie powtarzał, że to aktorstwo wybrało jego. Na początku miał zostać prawnikiem, ale kiedy poznał wiersze Różewicza, wszystko się w jego życiu zmieniło. Mówiono o nim, że to typ artysty, który nigdy nie wychodzi ze swojej roli, a codzienne życie było dla niego jak przedłużenie sceny – nie mówił zwyczajnie, a deklamował. Gdy po śmierci ukochanej żony wydawało mu się, że nic dobrego już go nie spotka, los przyniósł mu jeszcze jedną wielką miłość. Wojciech Siemion wierzył bowiem, że na uczucie nigdy nie jest za późno. Dziś mija 16 lat od jego śmierci. Wojciech Siemion: rodzina, dorastanie Urodził się 30 lipca 1928 we wsi Krzczonów, w rodzinie Mikołaja i Apolonii Siemionów. Miał szóstkę braci, wśród nich dziennikarza Leszka Siemiona, a także chemika Ignacego Siemiona. Wielkim wzorem do naśladowania w dzieciństwie był dla Wojciecha Siemiona jego tata, który w Krzczonowie otrzymał pracę wiejskiego nauczyciela i czuł do tego zajęcia ogromne powołanie. Bardzo mu zależało, aby każde dziecko miało dostęp do kultury i sztuki. Znał na pamięć całego "Pana Tadeusza", a swoim entuzjazmem i miłością do poezji zarażał wszystkich wokół, włącznie ze swoimi dziećmi. We wsi był nawet teatr, a mieszkańcy na co dzień lubili spotykać się i śpiewać ludowe pieśni. Przesiąknięty takim otoczeniem Wojciech Siemion, miał bardzo szczęśliwe dzieciństwo. "Jeżeli myślę o Krzczonowie, to natychmiast wyświetla mi się z fotograficzną dokładnością nasz stary dom rodzinny, i stawy przy tym domu, i dziadkowa łódź, którą wypływaliśmy na połów, i bardzo piękne stare drzewa, o których wiem, że ich już tam nie ma, ale są w mojej wyobraźni. Pamiętam doskonale sąsiadów. I Józka, co grał na trąbce, i Józka Krzysiaka, który prowadził pięknie melodię na skrzypcach, i Mietka Robaka, znakomitego bębnistę", wspominał w "Kurierze Lubelskim" w 2008 roku. Wszystko zmieniło się, gdy przyszła II wojna światowa. Mikołaj Siemion za działania konspiracyjne został kilkukrotnie aresztowany. Osłabiony i chory na tyfus nawet w więziennych celach szerzył swoją miłość do poezji i czytał innym więźniom wiersze znanych poetów. Ojciec Wojciecha Siemiona zginął w Auschwitz w 1942 roku... Czytaj też: Maja Wachowiak była gotowa rzucić wszystko dla Gustawa Holoubka. Ich huczny ślub wszedł do literatury Wojciech Siemion: jak poznał ukochaną Jadwigę? Mimo że od dziecka ciągnęło go na scenę, nie myślał o aktorstwie, jak o sposobie na życie. Po drodze miał nawet kilka poważnych doświadczeń scenicznych - jako uczeń Gimnazjum i Liceum dla Dorosłych im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu Wojciech Siemion zadebiutował w Krakowiakach i góralach Wojciecha Bogusławskiego na scenie miejskiego teatru, ale kiedy przyszło mu wybierać kierunek studiów, postawił na prawo. Studia prawnicze nie dały mu co prawda szczęścia zawodowego, ale gdyby nie one, nie poznałby swojej ukochanej żony Jadwigi. Była jego koleżanką z Wydziału Prawa KUL, a później uznaną i utalentowaną adwokatką, którą aktor pieszczotliwie nazywał "Piwką". Pobrali się 3 stycznia 1950 roku w Konopnicy niedaleko Lublina. Jakiś czas później ich rodzina powiększyła się o pierwszą pociechę - syna Krzysztofa. Żona, widząc jak jej ukochany tęskni za sceną i nie umie znaleźć sobie miejsca, pomogła podjąć mu decyzję o spróbowaniu swoich sił w aktorstwie. Posłuchał od razu. Kiedy Wojciech Siemion pojawił się na egzaminach na wydział aktorski warszawskiej PWST, wprawił w zachwyt samego Aleksandra Zelwerowicza. Aktor i nauczyciel postanowił pomóc utalentowanemu debiutantowi w jak najszybszym ukończeniu szkoły aktorskiej, dzięki czemu Wojciech Siemion został absolwentem w trybie skróconym. Wojciech Siemion grywał prowincjuszy Od tamtej pory można go było widzieć na wielu polskich scenach teatralnych, a wkrótce także i na małym ekranie, w filmach i serialach. Wcielił się m.in. w postać Kacperskiego w "Zezowatym szczęściu", Józia w "Jutro premiera", kaprala Naroga w "Skąpani w ogniu", Wilczka w "Ziemi obiecanej". Pojawił się w serialach takich jak "Złotopolscy", "Wojna domowa", "Alternatywy 4", "Niewiarygodne przygody Marka Piegusa". Aktora obsadzano często w rolach prowincjuszy, prostych chłopów ze wsi. O Wojciechu Siemionie mówiono, że wcale nie musi się w takie postacie wcielać, bo to w nim po prostu jest: twardy akcent, sposób chodzenia, wygląd. On sam nigdy zresztą nie wstydził się swojego wiejskiego pochodzenia, o czym w 2005 roku mówił na łamach "Wprost": "Moje chłopskie pochodzenie nigdy nie było dla mnie powodem do wstydu. Co prawda w rodzinie krążyły opowieści, że jesteśmy potomkami książąt porwanych z Pskowa, ale fakty jednoznacznie wskazują na chłopstwo." Jednak w pewnym momencie zaczął marzyć o zagraniu kogoś "wyższego stopniem". Zwrócił się nawet w tej sprawie do scenografa: "Wie pan, zawsze ubierają mnie w takie straszne łachy, w jakieś okropne trepy, rozlatujące się kapcie czy gumiaki, a ja raz chciałbym zagrać w prawdziwych oficerkach", ale w odpowiedzi usłyszał: "Panie Siemion, pan nawet w oficerkach będziesz dla mnie na bosaka". Ta chłopskość emanowała z aktora niezależnie od ról i ubioru. Wojciech Siemion był pod tym względem jedyny w swoim rodzaju. Tadeusz Konwicki mówił o nim, że był on aktorem przez całą dobę, nigdy z tej roli nie wychodził. "Wojtek jest zawsze aktorem. Wojtek Siemion lubi recytować wiersze w każdej wolnej chwili. Lubi recytować dla kolegów, dla przechodniów, nawet dla dzieci". Pisarz przytoczył pewną zabawną anegdotę z udziałem pana Wojtka. "Kiedy kręciliśmy 'Salto', któregoś wieczora Siemion jadł kolację we wrocławskim Klubie Dziennikarzy. Po kolacji Wojtek wspiął się na podium dla orkiestry i zaczął recytować Gałczyńskiego. Recytował tak cały wieczór. Sala z wolna pustoszała. Wreszcie zostało kilkunastoosobowe towarzystwo przy zsuniętych stolikach. Wtedy Siemion zszedł z podium i zbliżył się do tego towarzystwa. I recytował tylko dla nich, tylko dla nich jedynych, jak cygański skrzypek, obchodząc nieśpiesznie te zsunięte stoliki. Koło północy jeden z biesiadników odwrócił się nieśmiało do artysty i rzekł z przepraszającym uśmiechem: 'My russkije, my nie panimajem'." (cytat za culture.pl) Zobacz też: W tym małżeństwie była miłość, wierność, szacunek. Historia Jana Kobuszewskiego i Hanny Zembrzuskiej Wojciech Siemion: dworek w Petrykozach W 1969 roku wraz z żoną kupili piękny dworek w Petrykozach, okolicach Grójca, Miejsce miało swój potencjał i urok, ale na tamten moment było w opłakanym stanie. "Osiedliliśmy się tu na początku lat 70. Na początku dworek nie nadawał się zupełnie do zamieszkania. Wszystko było zniszczone", opowiadał w Echu Dnia aktor. Wspólnymi siłami Siemionowie przywrócili miejscu dawną wspaniałość. Miejsce stało się dla aktora i jego żony istnym rajem, zaciszem, w którym spędzili szczęśliwie kolejne lata życia, ale ponadto Wojciech Siemion zaczął kolekcjonować w nim ludowe pamiątki. Z czasem dworek zaczął pełnić też funkcję muzeum i skansenu, a w jego progi zaglądali ciekawi miejsca uczniowie z okolicznych szkół. "Wtedy opowiadam im o sztuce współczesnej. Poznają ją właśnie na moim poddaszu", opowiadał aktor, który kiedyś jako mały chłopiec obserwował swojego ojca szerzącego wiedzę o kulturze w małej wiejskiej szkole i sam też pragnął kontynuować tę miłość do sztuki. Wojciech Siemion: w wieku 80 lat ponownie się ożenił W 2004 roku Wojciech Siemion przeżył ogromną stratę. Jego ukochana żona Jadwiga, z którą przeżył 54 lata, zmarła. Ciężko było mu kontynuować codzienne życie bez jego "Piwki", a dworek w Petrykozach stracił na dawnej energii. Aktor przestał widzieć sens w prowadzeniu go w pojedynkę, chciał nawet sprzedać skansen. Nie czuł się na siłach, sam też podupadł na zdrowiu. W ciężkim okresie pomogli mu przyjaciele. Towarzyszyli mu w żałobie, odwiedzali go, a z czasem zaczęli także wyciągać aktora do ludzi, który na emeryturze miał wówczas mniej kontaktów z otoczeniem. Pewnego dnia przedstawili mu piękną Barbarą Kasper. Kobieta była młodsza od aktora o 20 lat. Para bardzo szybko nawiązała nić porozumienia, dobrze czuli się w swoim towarzystwie, zaprzyjaźnili, a z czasem pojawiło się pomiędzy nimi głębsze uczucie. Ta nowa relacja sprawiła, że Wojciech Siemion znów poczuł chęć do życia. Ponownie miał z kim dzielić swoje pasje i zachwyty do sztuki i natury. Wiosną 2008 roku oświadczył się nowej ukochanej i mając prawie 80 lat, wziął drugi ślub. Ceremonia odbyła się bez rozgłosu, ale za to w dzień urodzin aktora nastąpiło wielkie świętowanie w towarzystwie przyjaciół i rodziny połączone z jubileuszem 60-lecia pracy artystycznej. "Godnie zastąpiła nieodżałowaną Jadwigę" - przyznawali zgodnie przyjaciele Wojciecha Siemiona. Z kolei sam aktor pytany o nową miłość mówił z entuzjazmem: "Odżyłem! Myślałem, że nic dobrego już mnie nie spotka, a tu, proszę, mam wspaniałą żonę, przy której zaczynam nowe życie. Okazuje się, że na miłość nigdy nie jest za późno!". Niestety szczęście zakochanych zostało przerwane przez tragiczny wypadek samochodowy.... W 2010 roku, kiedy Wojciech Siemion wracał wraz z małżonką autem do domu, stracił panowanie nad kierownicą. Samochód zderzył się z ciężarówką. Aktora przewieziono do szpitala, jego stan był ciężki, jednak lekarze byli dobrej myśli. Kiedy jednak podjęto próby wybudzenia go ze śpiączki farmakologicznej, Wojciech Siemion zmarł. Odszedł 24 kwietnia 2010 roku. Dziś mija 16 lat od tego wydarzenia... Czytaj też: Dorastała bez ojca, do dziś ma bardzo bliską relację z bratem. Jak potoczyły się losy rodziny Beaty Tyszkiewicz? Źródła: Paula Rodak YT, pomponik.pl, culture.pl, film.wp.pl
Barbra Streisand przeszła piekło jako dziecko. Nie wierzyła w nią nawet własna matka
Barbra Streisand to jedna z największych ikon świata rozrywki, ale jej droga na szczyt była pełna bólu, odrzucenia i walki o własną wartość. Wychowana w trudnych warunkach na Brooklynie, bez wsparcia najbliższych, zdołała przełamać wszelkie bariery i osiągnąć spektakularny sukces. Jej historia to opowieść o determinacji, talencie i niezłomnej wierze w siebie.
Jedna z najbardziej wpływowych i największych gwiazd Hollywood. Wokalistka, aktorka, reżyserka i producentka. Życie jej nie oszczędzało, ale mimo przeciwności losu gnała za marzeniami. Nigdy nie zwątpiła w siebie. Odważa, zabawna, pewna siebie... Taka właśnie jest Barbra Streisand. Dla wielu kobiet jest wzorem do naśladowania. Jak wyglądało jej życie? Barbra Streisand: trudne dzieciństwo i kariera Barbra Streisand urodziła się 24 kwietnia 1942 roku w biednej żydowskiej rodzinie. Wychowywała się na Brooklynie. Nie miała jednak łatwego dzieciństwa. Matka nią pogardzała i rzadko okazywała wsparcie. Uważała, że jej córka jest brzydka i nic nie potrafi. Na szczęście to nie złamało Barbry. Wręcz przeciwnie jeszcze mocniej walczyła o siebie i chciała udowodnić wszystkim, że osiągnie sukces. Po śmierci ojca wraz z mamą zamieszkała u ojczyma. Mężczyzna nie przepadał za pasierbicą i nie zamierzał tego ukrywać. Na każdym kroku zwracał jej uwagę, upominał, wytykał potknięcia. Często była zamykana za karę w łazience. „W łazience mogłabym przesiadywać godzinami. Zostało mi to do dziś. Tam zresztą jest najlepsza akustyka”, komentowała w jednym z wywiadów. Ponieważ jej matka uważała, że dziewczyna powinna znaleźć pracę i zająć się czymś w życiu, stwierdziła, że powinna nauczyć się pisania na maszynie. Chciała, żeby tak jak ona została sekretarką. Tymczasem główna zainteresowana miała zupełnie inne plany na przyszłość. „Dziś cieszę się z tego, że matka we mnie nie wierzyła. Gdyby było inaczej, zapewne zostałabym wybitną sekretarką”, mówiła Barbra. Streisand od zawsze marzyła o scenie, wiedziała kim chce być. Uznała, że powinna wziąć sprawy w swoje ręce. Uciekła z Brooklynu po ukończeniu szkoły średniej. Przeprowadziła się na Manhattan i otrzymała prace bileterki w teatrze Lunt-Fontanne na Broadwayu. Oprócz tego chodziła na zajęcia aktorstwa i spełniała swoje marzenie o scenie występując w małych nocnych klubach. Wygrana podczas konkursu piosenki dla amatorów w klubie na Manhattanie zagwarantowała jej angaż w rewii Another Evening with Harvey Stone. Podczas jednego ze swoich pierwszych występów zaczarowała widownię. Została przyjęta owacjami i prośbami o bisy. Już wtedy większość z nich zdawała sobie sprawę, że stoi przed nimi prawdziwa gwiazda. Jej pierwsza płyta wydana w 1963 roku „The Barbra Streisand” podbiła serca słuchaczy. Krążek zdobył dwie nagrody Grammy i status złotej płyty w Stanach Zjednoczonych. Publiczność oszalała na punkcie zdolnej, charakterystycznej dziewczyny. W zaledwie dwa lata wydała dwa kolejne krążki, które także okazały się hitami. W 1968 roku zagrała w ekranizacji sztuki „Zabawna dziewczyna”. Za tę rolę została doceniona Oscarem dla najlepszej aktorki. Chwilę później była przekonana, że dłużej nie będzie koncertować. Miało to związek z przykrym incydentem. Przed pojawieniem się na scenie koncertu charytatywnego trzymała anonim, w którym grożono jej śmiercią. Mimo strachu postanowiła pojawić się przed publicznością, ale zapomniała słów piosenki. Widownia ją wygwizdała, a artystka głównie skupiała się na aktorstwie. Ale nigdy nie porzuciła muzyki. Stworzyła kolejne świetne kreacje w „Hello, Dolly”, „No i co, doktorku?”, „Tacy byliśmy”, „W pogodny dzień zobaczysz przyszłość. W filmie "Narodziny gwiazdy" pokazała umiejętności producenckie. Produkcja otrzymała sześć Złotych Globów. Soundtrack osiągnął wielokrotny status platyny. A Barbra Streisand otrzymała Oscara w kategorii dla najlepszego kompozytora. Streisand okazała się być artystką kompletną. Zajęła się także reżyserią. Czegokolwiek się nie dotknęła, odnosiła sukces. Już jako 27-latka na swoim koncie najważniejsze nagrody – Emmy, Złoty Glob, Grammy. Wśród współpracowników była charakteryzowana jako silna, pewna siebie i chwilami bezczelna. „To jakieś szowinistyczne brednie. Jestem po prostu perfekcjonistką. Ludzie płacą mnóstwo pieniędzy za moje płyty. Chcę, żeby dostali skończony i dopracowany materiał i nie bardzo wiem, co w tym dziwnego”, dementowała. Barbra Streisand jest jedną z największych gwiazd muzyki na świecie. Sprzedała więcej płyt niż ktokolwiek z żyjących i tworzących artystów. Na swoim koncie ma 53 złote płyty, 31 płyt osiągnęło status platyny, a 14 multiplatyny. „Uwielbiam nagrywać, zakładać słuchawki i śpiewać do muzyki, którą kocham. Uwielbiam śpiewać w studio, ponieważ nie musisz się martwić o to, jak wyglądasz", mówiła. Zobacz również: Był gwiazdą pierwszej edycji "Big Brothera", potem słuch o nim zaginął. Teraz powrócił w nowym formacie i zaskoczył metamorfozą Życie prywatne Barbry Streisand Barbra Streisand długo szukała miłości. Była trudnym partnerem dla mężczyzn – stawiała na swoim, chciała być niezależna. Zawsze Gwiazda miała 23 lata, kiedy po raz pierwszy wzięła ślub. Jej mąż Elliot Goulda także był aktorem. Poznali się planie jednej ze sztuk. Wspólnie doczekali się syna, Jasona. Barbra nadal poświęcała się pracy i zaniedbywała rodzinę. W końcu postanowiła złożyć pozew o rozwód. "Oboje zaczęliśmy dojrzewać w inny sposób, chcieliśmy innych rzeczy, co sprawiło, że stopniowo się od siebie oddalaliśmy. Wydaje mi się, że jednym z powodów było to, że w pewnym momencie Barbra stała się ważniejsza niż nasz związek. Ale myślę, że poszło nam naprawdę dobrze. Rozwód przebiegł szybko i bezboleśnie, a nikt nie odbierze nam tego, co razem przeżyliśmy", mówił Elliot w ,,Sunday Morning" Mówiono, że po rozwodzie spotyka się George’em Segalem, Ryanem O’Nealem, czy Robertem Redfordem. Najważniejszym mężczyzną był dla niej syn. Jason chciał pójść w ślady matki. Zagrał homoseksualistę w filmie „Inside out”. Sam napisał do niego scenariusz i zajął się reżyserią. Odpowiadając na pytania dziennikarzy, wyznał, że jest gejem. To był cios dla Barbry. Aktorka zerwała z synem kontakty i odnowiła je dopiero wtedy, gdy dowiedziała się, że u jej syna zdiagnozowano HIV. Bała się o syna i postanowiła, że zrobi wszystko, by mu pomóc. „Nawet kiedy na jakiś czas straciłem z nią kontakt, ani przez chwilę nie wątpiłem, że mnie kocha. To niesamowita kobieta. Jest dla mnie największą podporą”, mówił Jason w jednym z wywiadów. Barbra Streisand z synem, Jasonem Do Barbry w końcu uśmiechnęło się szczęście i znalazła uczucie. 1 lipca 1996 roku poznała swojego drugiego męża – aktora Jamesa Brolina. Po dwóch latach wzięli ślub. Streisand jeszcze nigdy nie była tak zakochana i szczęśliwa. Mąż jest dla niej ogromnym wsparciem. Sama artystka przyznaje, że nikt nie działa na nią tak kojąco. „Potrafimy przez kilka dni z rzędu nigdzie nie wychodzić. Do późna leżymy w łóżku, a potem wstajemy i cały dzień snujemy się po domu w piżamach. Oglądamy stare filmy, słuchamy muzyki, czasem sobie coś maluję. Nic nam więcej nie potrzeba do szczęścia”, mówiła. Kiedy dziennikarze pytają ich o to, co jest receptą na tak udane małżeństwo odpowiadają zgodnie-szczerość i miłość. "Ja mam swoje pieniądze, ona swoje. Wiedziemy rajskie życie, więc to chyba działa", żartował Brolin. I chociaż tabloidy od czasu do czasu informują o kryzysie w ich związku, główni zainteresowani temu zaprzeczają. W 2004 roku media podały, że wokalistka zmaga się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Podobno Streisand przeszła zabieg usunięcia polipa z okrężnicy, który wykryto podczas rutynowego badania. Wówczas rzeczniczka Streisand potwierdziła, lekarze nie wykryli u piosenkarki nowotworu złośliwego. Barbra Streisand wielokrotnie udowadniała, że ma wspaniałe serce. Artystka działa charytatywnie. W 1986 roku założyła The Streisand Foundation. Jej celem jest wsparcie działań w kwestii ochrony środowiska, walki o pokój na świecie i obrona praw swobód obywatelskich, a także prowadzenie badań w dziedzinie zdrowia kobiet. Barbra Streisand angażuje się także w zbieranie funduszy na walkę z AIDS. Źródło: Viva!, Kobieta WP, RMF FM, Interia Muzyka , PAP, Onet Film Barbra Streisand z mężem, Jamesem Brolinem: