Zrezygnowała z kariery dla miłości. Sławomira Łozińska dopiero po rozwodzie z Olejniczakiem zrozumiała prawdę. „Kochałam za bardzo. Nie oczekiwałam niczego w zamian"
Ich uczucie było intensywne i pełne nadziei, ale życie napisało zupełnie inny scenariusz. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak stworzyli związek, który zakończył się rozwodem, bólem i osobistą tragedią. Po latach ich relacja zaskoczyła wszystkich, a śmierć pianisty ponownie przywołała tę niezwykłą historię.
Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak to dwie bardzo znane, wybitne postacie. Ona aktorka, która ma na swoim koncie kilkadziesiąt ról filmowych i teatralnych, ale chyba na zawsze zostanie zapamiętana jako Bronka z kultowego serialu „Daleko od szosy”. On wybitny pianista, pedagog, juror konkursu Chopinowskiego. Zakochali się w sobie tak bardzo, że postanowili połączyć się „małżeńskim węzłem” i powiedzieć sobie tak. Dlaczego nie udało się im życie we dwoje? Sławomira Łozińska mówiła, że z Januszem Olejniczakiem ma lepsze kontakty po rozwodzie, niż miała jako żona. W nocy z 20 na 21 października 2024 roku do mediów spłynęła niezwykle smutna informacja o śmierci wybitnego pianisty. Janusz Olejniczak miał 72 lata, na początku miesiąca świętował urodziny. "Wspaniały artysta i przepiękny człowiek, o cudownych charakterze, który każdemu dobrze życzył", pisała o nic współpracowniczka, Joanna Ławrynowicz-Just. Przypominamy jego niezwykłą historię miłości ze Sławomirą Łozińską... Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: historia miłości Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak poznali się w połowie lat 70., oboje byli jeszcze studentami, ale już z widokami na dużą karierę. Ona jeszcze jako studentka została zaangażowana do Teatru Narodowego, co zawsze jest prestiżowe. On jako 18-latek był finalistą Konkursu Chopinowskiego. Sławomira Łozińska urodziła się w 1953 roku w Warszawie, już w liceum wiedziała, że chce być aktorką. Dostała się za pierwszym razem do warszawskiej Szkoły Teatralnej, studiowała na roku, który uchodził za wybitny, byli na nim m.in. Joanna Szczepkowska, Ewa Ziętek, Emilian Kamiński, Paweł Wawrzecki. Ogromną popularność przyniosła jej rola Bronki w „Daleko od szosy”. Niektórzy nawet dziwili się, że aktorka z Warszawy tak świetnie zagrała wiejską dziewczynę. Uczesana w staromodny kok, kiczowato wystrojona była urocza, ciepła, kobieca. Wielu widzów kibicowało jej bardziej niż miastowej Ani. Rok później Sławomira Łozińska świetnie wypadła w roli Justyny w ekranizacji powieści „Granica”. Grała w wielu filmach i serialach, m.in. Joannę Racewicz w serialu „W labiryncie”. Od 2007 roku wciela się w postać Barbary Jakubik w „Barwach szczęścia”. A niedawno wróciła na duży ekran grając główną rolę w filmie inspirowanym życiem Jolanty Brzeskiej „Lokatorka”. Janusz Olejniczak urodził się w 1952 roku. Wszyscy w jego rodzinie wiedzieli, że będzie pianistą, on też. Nigdy nie miał w tej sprawie wahań i dylematów. Miał 18 lat, gdy został laureatem konkursu chopinowskiego w 1970 roku. Z jednej strony otworzyło mu to wiele drzwi, ale wiedział też, że stale jest oceniany, weryfikowany. Ciężko pracował na miano jednego z najbardziej uznanych polskich pianistów, a od czasu do czasu bywał aktorem – grał Fryderyka Chopina w filmie Andrzeja Żuławskiego „Błękitna nuta” u boku Sophie Marceau. Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak: jak wyglądał ich związek? Kiedy Janusz Olejniczak poznał Sławomirą Łozińską, oboje wiedzieli, że to jest miłość, która zakończy się decyzją o wspólnym życiu. Znajomi ich ostrzegali, mówili, że ich małżeństwo nie ma prawa się udać, bo mają za silne osobowości. Ale oni nie chcieli tego słuchać. Po dwóch latach znajomości wzięli ślub. Sławomira Łozińska prawie wycofała się z zawodu. Dostawała różne propozycje, ale nie miała serca do pracy. Rodzina stała się dla niej najważniejsza. Nie chciała słuchać rad koleżanek aktorek, które namawiały ją, żeby nie zrywała z aktorstwem. Zatrudniła jednak opiekunkę do dzieci, która odciążyła ją z części obowiązków. Gdy w 1978 rok urodził się ich starszy syn Tomek, Sławomira Łozińska ograniczyła aktywność zawodową, gdy po pięciu latach na świat przyszedł młodszy — Paweł, poświęciła się w całości domowi. Miała pewnego rodzaju wymówkę, bo trwał jeszcze stan wojenny. "Był bojkot telewizji – nie przyjmowaliśmy tam pracy. Spalił się Teatr Narodowy, gdzie miałam etat. Zajmowałam się synami. Macierzyństwo okazało się odkryciem. Bardzo chciałam je dobrze przeżyć. I bardzo się denerwowałam, kiedy coś odrywało mnie od tej powinności”. Dla męża była matką, żoną, kochanką i panią od kserowania nut „Ojciec z pewnością nie był typem samca alfa. Był łagodny i troskliwy. To moja matka często przejmowała męską rolę w naszej rodzinie — jest władcza i dzielna. Z tego powodu do dzisiaj czuję przed nią respekt. Może taka była albo po prostu nie miała innego wyjścia, żyjąc z moim ojcem. Musiała przejąć wiele jego obowiązków, to ona była ta odpowiedzialna”, wspominał ich syn Paweł Olejniczak, dzisiaj dyrygent (cyt. za wyborcza.pl). Sławomira Łozińska próbowała pilnować porządku w domu, co nie jest łatwe przy małych dzieciach i mężu, który jest roztargnionym artystą i żyje we własnym świecie. Syn nazwał go Piotrusiem panem. Sławomira Łozińska próbowała także organizować życie artystyczne męża, szybko jednak okazało się, że jemu to nie odpowiada. „Byłam od zawożenia dokumentów we właściwe miejsca, kontaktów z Pagartem, kserowania nut, wożenia i odbierania ubrań z pralni. Ale na pewno nie byłam osobą, która odpowiadała za pracę Janusza w sposób duchowy. Bardzo szybko to odczułam, więc skupiłam się na ksero”, opowiadała w rozmowie dla „Zwierciadła”. Pozbawiona własnego życia, skupiona na domu, stała się nie tylko klasyczną tradwife (tradycyjną kobietą przy mężu), ale zaczęła popadać w uzależnienie od męża i jego miłości. „Byłam tak skupiona na wyczuwaniu jego nastrojów, że nie odróżniałam dnia od nocy, lata od zimy. Kochałam za bardzo. Pragnęłam czułości, akceptacji. Nie oczekiwałam niczego w zamian”, mówiła w rozmowie z miesięcznikiem „Pani”. I dodawała: „Wydaje ci się, że nie możesz bez tej drugiej osoby oddychać, chociaż w głębi duszy wiesz, że wszystko, co dobre dawno minęło”. Samotna matka i proza życia Janusz Olejniczak rozwijał się jako pianista, koncertował, a ona płaciła rachunki, naprawiała kran, wbijała gwoździe. Do niczego go nie angażowała, ktoś nawet zapytał: „A co jest z Pani mężem, siedzi w więzieniu?” Bo tak był nieobecny. Czy jej nie kochał? Na pewno kochał, ale po latach mówił, że nie dorośli do ślubu. „A na pewno ja. Na miły Bóg, mi się wydaje, że ja dopiero parę lat temu dojrzałem. Długie miałem dzieciństwo, całe czterdzieści lat (śmiech). Podobno mężczyźni dojrzewają później, ale za to dokładniej”. Ona w pewnej chwili zorientowała się, że w codzienności jest samotną matką, a jej mąż nawet nie docenia tego, jak bardzo zdejmuje mu z głowy tzw. prozę życia. Na wspólnym wyjeździe byli całą rodziną tylko raz, w Maroku. A jednak przy tym wszystkim, przy długich nieobecnościach ojca, i pewnie coraz większej irytacji mamy, Paweł Olejniczak zachował wspomnienie kochającego domu. I ojca, który był dla niego mistrzem, nut nauczył go wcześniej niż alfabetu. Pamiętał też stojący w domu fortepian, na którym jego ojciec zawsze grał. Małżeństwo się rozpadło, ale pojawiła się przyjaźń Sławomira Łozińska i Janusz Olejniczak przetrwali w małżeństwie 18 lat. Janusz Olejniczak odszedł, ze Sławomirą Łozińską rozwiedli się ostatecznie w 1995 roku. „Nasze małżeństwo rozpadło się, bo myślę, że po prostu musiało się rozpaść. Sławka zaczęła robić karierę. Wszyscy pamiętają ją z serialu "Daleko od szosy", ale przecież zrobiła w życiu dużo innych rzeczy. Ja zacząłem koncertować po świecie. I myślę, że prędzej czy później nasze drogi musiały się rozejść, bo każdy miał swoje intensywne życie. I chyba nie było nam razem po drodze. Na szczęście dziś żyjemy w bardzo przyjaznych stosunkach. I mogę szczerze powiedzieć, że Sławka wreszcie znalazła faceta, którego akceptuję i bardzo lubię”. Janusz Olejniczak ożenił się z Elżbietą Dmochowską — aktorka i córką znanego aktora Mariusza Dmochowskiego, ale z nią także się rozwiódł. Sławomira Łozińska związała się z aktorem Andrzejem Makowieckim. Po rozwodzie, który był dla niej traumą, miała tak niską samoocenę, że odrzucała poważne role. Uważała, że im nie podoła. Nie było jej łatwo po dłuższej przerwie wrócić do zawodu. W 1994 roku zajęła się pracą w telewizji, prowadziła program „Kawa czy herbata”. W 2002 roku, kiedy wszystko wydawało się zmierzać ku dobremu, byli małżonkowie przeżyli straszną tragedię — była nią nieoczekiwana śmierć ich starszego syna Tomasza Olejniczaka, studenta medycyny, alpinisty, żeglarza. Zmarł po zwichnięciu nogi, przez błąd lekarski — lekarz zapomniał mu podać zastrzyk antyzakrzepowy. Aktorka na długi czas wycofała się z aktywnego życia, zamilkła, piła, brała leki. „To było niewyobrażalne. […] Myślałam, że tylko obłęd będzie moim życiem. Ale pamiętam moment, kiedy kilka dni po pogrzebie Tomka poczułam, że wstępuje we mnie jakaś zwierzęca siła, nieprawdopodobna moc. To był sygnał, że muszę trwać”, wyznała przed laty. Z byłym mężem wspierali się w tych ciężkich chwilach, w pewnym sensie zaprzyjaźnili. Ten element przyjaźni, jak nazwała go aktorka, bardzo im pomógł w relacji. Gdy w 2009 roku zmarła mama Sławomiry Łozińskiej, Janusz Olejniczak przyjechał, by wesprzeć aktorkę. „Piliśmy kawę i milczeliśmy. To jest niesamowite: przeżyć piekło z człowiekiem, rozwieść się, a potem wiedzieć, że rzucił wszystko, żeby przez chwilę pobyć z tobą w cierpieniu”, opowiadała. Artyści do samego końca pozostawali w kontakcie. Aktywni zawodowo, zabiegani, ale bliscy sobie. Ich przyjaźń przerwała śmierć pianisty — Janusz Olejniczak zmarł 20 października na zawał serca. ZOBACZ: 50 lat temu grał Stasia w kultowym filmie „W pustyni i w puszczy”. Dziś Tomasz Mędrzak zmaga się z ciężką chorobą. Padł ważny apel <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2023/02/forum-0427746060-bb4502b.jpg" width="1384" height="2244" alt="Janusz Olejniczak, Wizyta Michaela Jacksona w Warszawie, 27-28.05.1997,Image: 427746060, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Janusz Olejniczak" />
Wyjechała po nowe życie. Trafiła w pułapkę, z której nie było ucieczki. Historia Anuli z „Wojny domowej” poraża
Miała przed sobą wielką karierę i życie jak z marzeń. Los napisał jednak dla niej zupełnie inny scenariusz – pełen bólu, samotności i dramatycznych wyborów. Dziś Elżbieta Góralczyk obchodziłaby 76. urodziny. Jej historia wciąż porusza i nie daje o sobie zapomnieć.
To miała być historia z happy endem. Zamiast bajki – koszmar. Życie Elżbiety Góralczyk, gwiazdy kultowej „Wojny domowej”, przypomina scenariusz wstrząsającego filmu – pełnego dramatów, złamanych marzeń i bolesnych decyzji. Aktorka, którą widzowie pokochali jako Anulę, dziś obchodziłaby 76. urodziny. Choć jej kariera zapowiadała się obiecująco, prywatnie przyszło jej zmierzyć się z doświadczeniami, które na zawsze odcisnęły piętno na jej życiu. Elżbieta Góralczyk: o jej udziale w "Wojnie domowej" zadecydował przypadek Na casting trafiła przypadkiem po tym, jak usłyszała ogłoszenie w telewizji. Nie powiedziała rodzicom o swoich planach. Pokonała pokaźną grupę konkurentek i otrzymała angaż – było to spełnienie jej wielkiego marzenia. Elżbieta Góralczyk w „Wojnie domowej” zagrała siostrzenicę Ireny, Anulę. Gdy serial Jerzego Gruzy trafił na antenę w 1965 roku, miała zaledwie 15 lat. Mimo dużej popularności został zdjęty po jednym sezonie z powodów politycznych. W jednym z odcinków bowiem pies oddał mocz na jeden z numerów partyjnej „Kultury” (było to zupełnie przypadkowe), co nie spodobało się komunistycznym działaczom. Jego wrogiem z uwagi na to, jak została przedstawiona w nim młodzież (beztroska, mająca za nic narodowe święta, niezbyt zainteresowana partyjnymi ideologiami), miał być sam Władysław Gomułka. Decyzja była zatem nieodwołalna mimo tego, że produkcja została świetnie odebrana przez widzów. Elżbieta Góralczyk: dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Elżbieta Góralczyk nie porzuciła marzenia o aktorstwie. Czekała na kolejne propozycje, ale te do niej nie napływały. Próbowała swoich sił jako modelka, zagrała jeszcze dwie mało znaczące role w „Nosie” i „Życiu na gorąco”, zaś później postanowiła pójść inną ścieżką. Zdała maturę, ukończyła szkołę charakteryzatorską i znalazła zatrudnienie w TVP. Aż pewnego dnia jej znajomy, malarz, zaprosił ją do Wiednia, w którym wystawiał swoje prace. „Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Nie podejrzewała wówczas, że decyzja ta okaże się dla niej koniec końców tragiczna... Czytaj także: Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Anula (Elżbieta Góralczyk) i Paweł (Krzysztof Musiał-Janczar) w „Wojnie domowej”, 1965 Elżbieta Góralczyk: jej mąż pochodził z Austrii, to było toksyczne małżeństwo W trakcie pobytu początkowo wszystko szło, jak należy. Zwiedziła miasto, dobrze bawiła się w towarzystwie znajomego. Ale pod jego koniec poznała pewnego mężczyznę, Austriaka, majętnego prawnika. Zwrócił jej uwagę niemal od razu tym, że nie był nachalny, wydawał się człowiek poważnym, zdystansowanym. Nie wiedziała jednak wówczas, że nie jest to jedynie poza na potrzeby pierwszego spotkania. Mimo zauroczenia wróciła do Polski. On odwiedził ją po dwóch miesiącach. Ten czas był dla nich szczególny – często z kimś się spotykali, chodzili w odwiedziny do przyjaciół, znajomych. Jemu wyraźnie taki tryb życia odpowiadał, był tym wręcz zafascynowany. „Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: . Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Koniec końców uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Wzięli ślub, w kwietniu 1975 roku na świecie pojawiła się ich córka Dominika. Ale dla Elżbiety Góralczyk dom stał się więzieniem. Jej mąż był osobą toksyczną, wiecznie niezadowoloną, stawiającą kolejne wymagania, których nikt i nic nie było w stanie spełnić. Wprost określała go później mianem tyrana i furiata. Miał wpędzić ją w nie lada kompleksy i traktować jak służącą. „Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko, co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Czytaj także: Jerzy Kosiński był z Kiki do końca, to ona została oficjalnie wdową po pisarzu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl2wVpZ-69b1b57.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1968. Elzbieta Goralczyk - aktorka, znana z serialu telewizyjnego "Wojna domowa".,Image: 428683895, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Elzbieta Goralczyk - aktorka" /> Elżbieta Góralczyk, aktorka znana z serialu telewizyjnego „Wojna domowa”, Warszawa 1968 rok Elżbieta Góralczyk: za to małżeństwo przypłaciła zdrowiem Przez te wszystkie lata robiła, co mogła, by zdobyć jego uznanie i przychylność. Odgrywała swoją najbardziej dramatyczną, wymagającą rolę – perfekcyjnej żony, która w oczach męża perfekcyjna nigdy nie była i nie będzie. Mimo nadludzkich wręcz starań, zawsze była przez niego odtrącana, wyszydzana i piętnowana. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, mówiła rozgoryczona w wywiadzie dla „Faktu”. Zabronił jej przyjmować w domu jakichkolwiek gości, gdy próbowała z nim dyskutować, denerwował się i wszczynał awanturę. Ją takie warunki życia kosztowały zdrowie. Najpierw to psychiczne, bo zachorowała na depresję. Później zdiagnozowano u niej groźną chorobę nerek, która przekształciła się w nowotwór. W tym niewyobrażalnie trudnym czasie nie mogła liczyć na nikogo. Była sama i przejmująco samotna. „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. Gdy jej córka miała 16 lat, podjęła decyzję o rozwodzie. Miała dość. Być może poczuła, że jest wyzuta z sił i bezradna wobec męża, który okazał się tyranem. Gdy mu powiedziała, że odchodzi, wpadł w szał. Miał wygrażać, że zostawi ją z niczym i tej obietnicy dotrzymał. Elżbieta Góralczyk zdawała sobie sprawę, że nie ma szans: wszyscy go znali, był osobą poważaną w środowisku. Wpływową. Ale na niej nie robiło to wrażenia – była przygotowana na wszystko, chciała po prostu świętego spokoju. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, stwierdzała ze smutkiem po latach. Elżbieta Góralczyk: relacja z córką Za swoją wolność Elżbieta Góralczyk zapłaciła najwyższą cenę – straciła kontakt z ukochaną córką. Po rozwodzie dziewczynka została przy ojcu i obwiniała matkę za rozpad rodziny. Aktorka próbowała wrócić z dzieckiem do Polski, jednak usłyszała, że córka czuje się Austriaczką. Zdecydowała się więc pozostać w Wiedniu, by być blisko Dominiki i próbować odzyskać z nią relację – niestety, bezskutecznie. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, deklarowała. Odeszła 16 stycznia 2008 roku w wieku 57 lat, samotna i wyniszczona chorobą. Jej grób znajduje się na cmentarzu Sievering w Wiedniu. Informacja o śmierci aktorki dotarła do Polski z opóźnieniem – według różnych źródeł wynosiło ono od dwóch tygodni do nawet dwóch miesięcy. „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. I czytając o jej losach, trudno się z tym nie zgodzić... Czytaj także: Maria Broniewska była gwiazdą filmu „Ulica Graniczna”. Los nie szczędził jej dramatów Źródło: Fakt.pl, Swiatseriali.interia.pl, Se.pl Elżbieta Góralczyk, wrzesień 1997 roku. Ostatnie dostępne zdjęcie aktorki, 11 lat przed śmiercią
Gdy była dzieckiem, jej talent dostrzegł Jan Englert, potem wróżono jej wielką karierę za granicą. Dziś cała Polska kojarzy ją z jedną rolą
To miała być historia o wielkiej, międzynarodowej karierze. Joanna Trzepiecińska już jako młoda dziewczyna zachwycała talentem, a jej nazwisko coraz częściej pojawiało się w kontekście zagranicznych produkcji. Dziś jednak – choć mogła podbić Hollywood – widzowie kojarzą ją głównie z jedną rolą. Jej własne słowa rzucają nowe światło na tę decyzję.
To miała być kariera pisana wielkimi literami – zagraniczne produkcje, nazwiska światowego formatu i droga prosto do Hollywood. Joanna Trzepiecińska już na starcie została dostrzeżona przez Jana Englerta, a później okrzyknięta jedną z największych nadziei polskiego kina. Dziś większość widzów widzi w niej przede wszystkim jedną postać. Jej własne słowa pokazują, dlaczego ta historia potoczyła się zupełnie inaczej. Jan Englert odkrył talent Joanny Trzepiecińskiej Początek tej historii nie wydarzył się na planie filmowym ani w świetle reflektorów. Kluczowy moment przyszedł znacznie wcześniej – podczas konkursu recytatorskiego. To właśnie wtedy Joannę Trzepiecińską zauważył Jan Englert, o czym opowiedziała w najnowszym wywiadzie dla dziennik.pl przeprowadzonym przez Ellę Wojczak. „Na jednym z konkursów recytatorskich zobaczył mnie Jan Englert i po występie porozmawiał z moimi rodzicami, sugerując, że powinnam spróbować swoich sił w szkole teatralnej”. To spotkanie okazało się decydujące i wyznaczyło kierunek jej dalszej drogi. Co jednak istotne – nie była to decyzja podszyta ambicją czy presją. Aktorka podkreśla, że wszystko działo się naturalnie: „Poszłam na egzaminy właściwie bez wielkiej presji”. Dostała się do warszawskiej szkoły teatralnej za pierwszym razem, co tylko potwierdziło jej predyspozycje. Już wtedy miała za sobą intensywny czas rozwoju – szkołę muzyczną, konkursy i różnorodne aktywności, które budowały jej pewność siebie. W rozmowie wyraźnie zaznacza także, że pochodzenie z Tomaszowa Mazowieckiego nigdy nie było dla niej przeszkodą: „Nie, kompletnie nie miałam takiego kompleksu”. Ten fragment jej historii – dziś przywoływany w kontekście najnowszego wywiadu – pokazuje, że fundamentem jej kariery nie była pogoń za sławą, lecz konsekwentna praca i naturalna droga rozwoju. Joanna Trzepiecińska i szansa na Hollywood Po ukończeniu szkoły teatralnej jej kariera zaczęła rozwijać się bardzo dynamicznie. W latach 80. i 90. była uznawana za jedną z najbardziej obiecujących aktorek, a – jak podkreślano – „świat stoi przed nią otworem”. Zainteresowanie jej osobą szybko wykroczyło poza Polskę. Reżyserzy z Europy i Stanów Zjednoczonych chcieli z nią pracować, a ona otrzymywała propozycje ról u boku takich aktorów jak John Hurt, Rod Steiger czy Rutger Hauer. To była realna szansa na międzynarodową karierę, w tym także w Hollywood. Mimo to Joanna Trzepiecińska konsekwentnie odrzucała kolejne oferty. Jej podejście najlepiej oddają słowa: „Mam tam grać z Kempem, to wolę tutaj z Holoubkiem”. Za tym wyborem stały jednak nie tylko kwestie artystyczne. Ważnym powodem była także sytuacja prywatna. Aktorka wychowywała dwóch synów – Wiktora i Karola – i, jak sama przyznała, robiła to sama: „Moich chłopców wychowywałam sama, bo tak się potoczyły losy z ich ojcem, że nie chciał się nimi zajmować”. Decyzja o pozostaniu w Polsce była więc również wyborem matki, która postawiła na stabilność i obecność w życiu dzieci. Trzepiecińska jasno wskazywała, że to doświadczenie ukształtowało jej podejście do życia i relacji: „Teraz jestem samodzielna i czuję się silna”, podkreślała na łamach magazynu VIVA!. W efekcie szansa na Hollywood – choć realna i wielokrotnie powracająca – zeszła na dalszy plan. Najważniejsze okazały się wartości, które nie miały nic wspólnego z blaskiem światowej kariery. Zobacz też: Gwiazda hitu Polsatu samotnie wychowała synów. Dziś mówi, co naprawdę było najtrudniejsze Dlaczego aktorka wybrała teatr i Polskę Za tym wyborem stała konkretna filozofia pracy i życia. Joanna Trzepiecińska nie ukrywa, że najważniejszy był dla niej teatr – przestrzeń, w której mogła się rozwijać i pracować z twórcami, których naprawdę ceniła. „Teatr to jedyne miejsce, gdzie mam szansę pracy z wybitnymi reżyserami i wspaniałymi kolegami”, wyznała aktorka na łamach magazynu Gala. To właśnie tam znajdowała sens swojej pracy. Nie w rozgłosie, nie w popularności, ale w jakości: „Tu mogę obcować z najlepszą literaturą”. Jednocześnie bardzo jasno oceniała realia branży filmowej: „W kinie i telewizji tak naprawdę nie ma żadnych kryteriów jakości. Najważniejsze jest, by produkcja się sprzedała”. To spojrzenie tłumaczy jej konsekwencję. Nie była zainteresowana karierą opartą na popularności. Sama mówiła: „Nie nadaję się do tego, by być królową balu”. W świecie pełnym blasku i czerwonych dywanów wybrała scenę teatralną – mniej spektakularną, ale dla niej prawdziwą. Rola Alutki zdominowała wizerunek aktorki Paradoks jej kariery polega na tym, że mimo tak świadomych wyborów, konsekwencji i bogatego dorobku teatralnego oraz filmowego, dla wielu widzów Joanna Trzepiecińska wciąż pozostaje jedną postacią – Alutką z „Rodziny zastępczej”. To właśnie ta rola przyniosła jej ogromną popularność i sympatię, zapisując się na stałe w pamięci publiczności. Postać charakterystyczna, wyrazista, obecna przez lata na ekranie – nic więc dziwnego, że dla wielu stała się najważniejszym skojarzeniem z aktorką. Tym bardziej że, jak sama przyznaje, widzowie często przywiązują się do ról, które towarzyszą im najdłużej. I choć mogłoby się wydawać, że tak silne zaszufladkowanie może być ograniczające, Joanna Trzepiecińska nie traktuje tego w ten sposób: „My, aktorzy, nie mamy wpływu na to, które role zostaną z widzami najdłużej”, podkreśliła Joanna Trzepiecińska dla dziennik.pl. W jej podejściu nie ma frustracji ani potrzeby odcinania się od tej postaci. Wręcz przeciwnie – jest akceptacja i dystans, które tylko potwierdzają jej świadome podejście do zawodu: „Skojarzenie z Alutką cieszy mnie”. Jednocześnie między tymi słowami wybrzmiewa coś więcej. Aktorka subtelnie zaznacza, że jej droga zawodowa była znacznie bogatsza – obejmowała zarówno wymagające role teatralne, jak i różnorodne doświadczenia artystyczne, które nie zawsze przebijają się do masowej świadomości. To właśnie tutaj ujawnia się największy kontrast tej historii. Z jednej strony – ogromny dorobek i świadome wybory, w tym rezygnacja z międzynarodowej kariery. Z drugiej – jedna rola, która dla wielu widzów stała się symbolem całej jej twórczości. Dla samej Trzepiecińskiej nie jest to jednak powód do sprzeciwu. Raczej dowód na to, że aktorstwo żyje w pamięci widzów własnym życiem – niezależnie od planów i ambicji samego artysty. Co Joanna Trzepiecińska mówi dziś o swojej karierze Dziś, patrząc wstecz, Joanna Trzepiecińska nie zmienia narracji. Nie mówi o straconych szansach ani o tym, co mogło być. Jej wypowiedzi są spójne z tym, jaką drogę wybrała na początku. Podkreśla, że nigdy nie skupiała się na sobie w kategoriach wyglądu czy popularności: „Zupełnie nie analizowałam siebie w takich kategoriach”. Istotniejsze były wartości wyniesione z domu: „Ważniejsze było to, czy jesteśmy pracowici, czy się rozwijamy”. To właśnie ten fundament sprawił, że nie uległa presji świata, który oferował jej znacznie więcej – przynajmniej na pierwszy rzut oka. Zobacz też: Trafiła do szpitala, myślała, że to zawał. Joanna Trzepiecińska zmaga się z chorobą Kariera w Polsce zamiast światowej sławy Jej historia nie jest opowieścią o utraconej szansie. To raczej świadomy wybór drogi, która – choć mniej spektakularna – była zgodna z jej przekonaniami. Mimo propozycji z Europy i Stanów Zjednoczonych, mimo realnej szansy na międzynarodową karierę, została w Polsce. Wybrała teatr, rozwój i życie na własnych zasadach. Jak sama podsumowała: „Jestem tylko jedną z wielu aktorek, która po prostu pracuje. Co mi się miało udać, to się udało”. I być może właśnie w tym zdaniu kryje się największe zaskoczenie tej historii.
Król przedwojennej komedii bawił miliony. W życiu prywatnym los nie szczędził mu bolesnych ciosów. Tak wyglądały ostatnie lata Adolfa Dymszy
Adolf Dymsza, król przedwojennego humoru, człowiek, który potrafił rozśmieszyć jednym spojrzeniem, skrywał za sceniczną lekkością życie pełne skrajnych emocji. Od spektakularnej kariery i wielkiej miłości, przez rodzinne dramaty i wojenne kontrowersje, aż po bolesny finał jego historii. To opowieść o legendzie, która bawiła miliony, a prywatnie mierzyła się z losem znacznie trudniejszym, niż mogłoby się wydawać.
Adolf Dymsza zawsze lubił żartować, nawet w czasie swojego ślubu z piękną tancerką Zofią Olechnowicz. Wynajął ludzi, którzy przed kościołem wołali: „Szkoda Dodka, taki ładny!”. Był chyba największym polskim talentem komediowym, potrafił rozśmieszyć publiczność jednym spojrzeniem, ruchem brwi. O jego sztuce aktorskiej pisane są doktoraty. Miał żonę, z którą był blisko 50 lat i cztery córki. Uwielbiał najmłodszą Anitę, z którą los połączył go w tragiczny sposób. Jego życiorys zawiera jeszcze wiele innych ciekawych momentów... Adolf Dymsza: droga do sławy Adolf Dymsza urodził się 7 kwietnia 1900 roku jako Adolf Bagiński w rodzinie urzędnika kolejowego. Uczył się w szkole handlowej, pracował w kancelarii prawnej, a od 1918 roku zaczął grywać w teatrach. Sceniczne nazwisko — Dymsza, wymyśliła mu siostra Zuzanna, na prośbę teatru „Miraż”. Dymsza był trochę zły — on sam chciał siebie nazwać „Scipio del Scampio”. Zapisał ten pseudonim na kartce, jednak kiedy zadzwoniono z teatru z prośbą o podanie pseudonimu, siostrze zgubiła się kartka i wymyśliła na poczekaniu „Dymszę”. Na początku imał się różnych zajęć. Grywał epizody w filmach, był wodzirejem, uczył tańców towarzyskich w jednej z warszawskich szkół. Brał udział w maratonach tanecznych, jeden nawet wygrał, tańczył bez przerwy 48 godzin. Zobacz też: Kim była pierwsza żona Wiesława Dymnego? Historia miłości artysty z Teresą Hrynkiewicz Adolf Dymsza: jak potoczyła się kariera komika? W lutym 1921 roku trafił na scenę słynnego teatru „Qui Pro Quo”, ale tak się nie podobał, że jego nazwisko, czym prędzej zdjęto z afisza. Praktykował, występując w cukierni „Zakopiańska” i w ogrodzie Saskim. W 1925 roku wrócił do „Qui Pro Quo” i podbił Warszawę. Na jego występy ściągały tłumy. Adolf Dymsza zrobił przed wojną olśniewającą karierę. Monologi i sztuki pisali dla niego najlepsi: Julian Tuwim i Marian Hemar. „Gdyby Dymsza urodził się w Ameryce, zagnałby do rogu Charliego Chaplina, Bustera Keatona i Harolda Loyda”, pisał Marian Hemar. Grał w najbardziej kasowych przedwojennych komediach m.in. „Każdemu wolno kochać”, „Robert i Bartrand” czy „Paweł i Gaweł”, gdzie ekscytujący był jego duet z innym ulubieńcem przedwojennej Polski Eugeniuszem Bodo. Mówiono na niego „Dodek”, zresztą wcielał się w taką postać, warszawskiego cwaniaka. A w 1936 roku, kiedy był u szczytu sławy, wystąpił w filmie „Dodek na froncie". Trudno powiedzieć, że był przystojny. Pisarz Tadeusza Wittlin tak go charakteryzował: „krępy jegomość o dużej głowie, szerokich barach, ramionach boksera i krótkich nogach, którymi szybko przebiera". Był jednak uwielbiany, miał niesamowite wyczucie komizmu, grał mimiką, brwiami, spojrzeniem. Już po wojnie Antoni Marianowicz pisał: „On jak zechce, oczkiem tylko mrugnie, nóżką ekscentrycznie zabalansuje i – zapędzi w kozi róg każdego ze swoich rywali". Zobacz też: „Czasem żałuję, że ją adoptowałam”. Trudna relacja Krystyny Sienkiewicz z córką Julią Adolf Dymsza i Zofia Olechnowicz: historia miłości Swoja przyszłą żonę poznał w latach dwudziestych ubiegłego wieku. Zofia Olechnowicz była tancerką. Występowała w grupie „Tacjanna gilrs” (była to znana przed wojną grupa baletowa małżeństwa Tacjanny i Stefana Wysockich). Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Ślub brali, gdy panna młoda miała 17 lat, trzeba się więc było postarać o indult, specjalne zezwolenie od władz kościelnych. Ale czego się nie robiło dla Dymszy… Małżeństwo Adolfa i Zofii było bardzo dobre, choć burzliwe. Dymszy zdarzały się skoki w bok, o czym przyjaciele nigdy nie zapominali powiadomić jego małżonki. Znane są opowieści, jak Zofia Olechnowicz z parasolką w dłoni wkraczała do garderoby niewiernego męża i wybijała mu (dosłownie) z głowy romanse. Poza tym dobrze im się powodziło. Dymsza zarabiał więcej niż ministrowie w rządzie II RP, małżonkowie mieli piękne mieszkanie, nowoczesne zagraniczne auta, które Dymsza uwielbiał, nianię do dzieci. Ale życie rodzinne nie było beztroskie, zmarło im troje dzieci, syn i córki bliźniaczki. Adolf Dymsza robił, co mógł, żeby je uratować przed powikłaniami po grypie. Codziennie jeździł do szpitala i oddawał dzieciom krew. Ale nie udało się ich ocalić. Nie trzeba mówić, jak bardzo oboje z żoną to przeżyli. Zawsze chcieli mieć dużą rodzinę, więc jeszcze przed wojny urodziły się trzy córki: Wisława, Jadwiga i Janeczka, a w 1944 roku ukochana Anita. Aktor lubił czas spędzony z rodziną, bardzo dbał o swoje dziewczyny. Ponieważ był zapalonym szewcem-amatorem, sam szył im buty. Uczył je jeździć na łyżwach, zabierał na plan filmowy. Adolf Dymsza: zdrajca czy bohater? Chłosty od AK Być może okropny strach o rodzinę sprawił, że od 1940 roku Dymsza zaczął grać w niemieckich teatrzykach rewiowych i kabaretach. Na początku pracował jako kelner, jak wielu innych aktorów. Ale występowanie w teatrach działających pod egidą hitlerowców było znacznie bardziej intratne, można było zarobić nawet 20 tys. złotych miesięcznie. Na taki układ zdecydował się nie tylko Dymsza, ale też m.in. Mira Zimińska, Maria Malicka, Józef Węgrzyn. Jednak odium spadło na Dymszę. To do niego przylgnęło posądzenie o zdradę i złamanie zakazu wydanego przez Państwo podziemne. Może dlatego, że Dymsza utrzymywał też bliskie stosunki z Niemcami, żartował i wygłupiał się z nimi, a jego nazwisko na afiszu robiło swoje. Maciej Damięcki, który przed laty był mężem Anity Dymszówny opowiadał, że jego teść wracał do czasów wojennych. Mówił, że na początku nie rozumiał, dlaczego miałby nie grać dla ludzi. Wspominał, że było na niego parę wyroków chłosty od AK. „Mówił: chłopaki przyszli, trochę ich rozśmieszyłem, powiedzieli: i rzeczywiście ja krzyczałem, a oni zaczęli walić pasami w ten tapczan – pomyślałem: No idioci, odkurzają mi tapczan” (cytuję za rozmową z Maciejem Damięckim: „Dymszę mam cały czas przed oczami”) Adolf Dymsza pomagał w czasie II wojny światowej Zlekceważenie zakazu występowania na jawnych scenach, ściągnęło na Dymszę karę: w lipcu 1944 roku podziemna „Rzeczpospolita Polska" doniosła o naganie udzielonej kilku artystom, w tym Dymszy „między innymi za utrzymywanie zażyłych stosunków z Niemcami. Po wojnie sąd koleżeński ZASP ukarał Dymszę pięcioletnim zakazem grania na warszawskich scenach. Dodek musiał również przekazywać 15 proc. honorariów na Dom Aktora w Skolimowie, a jego nazwisko na afiszach zastępowano - przez jakiś czas, trzema gwiazdkami. Mało kto wtedy wiedział, że Adolf Dymsza pomógł uwolnić z Pawiaka swoją koleżankę, aktorkę Mirę Zimińską. A z rąk Gestapo Czesława Skoniecznego i Marię Chmurkowską. Pomagał znajomym w Getcie warszawskim. Organizował dla nich paczki z żywnością, które przenosiła za mur aktorka Zofia Grabińska. Opisał to w swojej książce Remigiusz Piotrowski („Artyści w okupowanej Polsce: zdrady, triumfy, dramaty”, wyd. PWN, 2015). W swoim domu w podwarszawskim Otwocku przez pół roku ukrywał Mieczysława L. Kittaya, znanego przedwojennego iluzjonistę żydowskiego pochodzenia. Gdyby nie pomoc Dymszy, Kittay nie przeżyłby okupacji. Zobacz też: Ich miłość musiała pokonać opór Kościoła. Gdy Adolf Dymsza gasł, nie było przy nim żony i córki Adolf Dymsza: choroba i ostatnie chwile Gdy po 5 latach banicji aktor wrócił do Warszawy, powitała go burza oklasków. To tutaj był przede wszystkim uwielbiany jako Dodek. Szybko też wrócił na plan filmowy. Zagrał m.in. w pierwszej powojennej komedii „Skarb”, rolę, która do dzisiaj śmieszy. Zatrudnił się w teatrze Syrena, w którym występował do emerytury. Na przełomie lat 60. i 70. Dymsza zaczął chorować na demencję. Żona, która miała kłopoty z kręgosłupem, nie mogła sobie poradzić, szczególnie gdy aktor zaczął wymagać 24-godzinnej opieki. Żadna z córek nie zdecydowała się wziąć ojca do siebie, bo nie były w stanie zajmować się nim przez całą dobę. Ostatnie lata życia spędził w ośrodku sióstr zakonnych w Górze Kalwarii, gdzie zmarł 20 sierpnia w 1975 roku. Środowisko nie mogło wybaczyć rodzinie, a przede wszystkim Anicie Dymszównie, że „oddała ojca do przytułku". Anita była aktorką, ukochanym dzieckiem Dymszy, może dlatego to do niej kierowano pretensje. Choć trzeba powiedzieć, że w gruncie rzeczy została zaszczuta. Nie podawano jej ręki, w restauracji, kiedy podchodziła do stolika, inni od niego odchodzili. Przestała dostawać propozycje pracy. Najpierw próbowała z tym bojkotem walczyć, ale załamała się, wyjechała z Warszawy, pozrywała wszystkie kontakty. Piła, zapiła się na śmierć w 1999 roku. Została pochowana obok wnuka Adolfa Dymszy — dwudziestolatka Tomasza Grodeckiego, syna jego najstarszej córki Wisławy.
Słowa, które przejdą do historii i rekord wszech czasów. Artemis II przypomniał światu legendę Apollo
Misja Artemis II już dziś zapisywana jest w historii eksploracji kosmosu. Załoga statku Orion nie tylko wypowiedziała słowa, które poruszyły świat, ale także ustanowiła nowy rekord w dziejach załogowych lotów kosmicznych. To symboliczny i technologiczny krok w stronę powrotu człowieka na Księżyc.
Pierwsze obrazy i relacje z misji Artemis II natychmiast obiegły świat, przypominając, jak wielkie emocje wciąż budzi eksploracja kosmosu. Lot wokół Księżyca, choć zaplanowany jako test, szybko stał się wydarzeniem o ogromnym znaczeniu społecznym. W jego trakcie pojawiły się chwile ciszy, napięcia i wzruszenia, które na nowo zdefiniowały sposób, w jaki patrzymy na granice ludzkich możliwości. Historyczne słowa załogi Artemis II. Cały świat wstrzymał oddech Jednym z najbardziej poruszających momentów misji Artemis II był czas, gdy statek Orion znalazł się po niewidocznej stronie Księżyca. To właśnie wtedy nastąpiła planowana przerwa w łączności z Ziemią, trwająca około 40 minut. Choć sytuacja była przewidziana przez inżynierów i wpisana w przebieg misji, dla milionów obserwatorów na całym świecie oznaczała chwilę niepewności i napięcia. Po odzyskaniu kontaktu załoga przekazała słowa, które miały symboliczny wymiar. Wypowiedzi astronautów wpisują się w tradycję wielkich misji NASA, przypominając słynne komunikaty z czasów programu Apollo. "Wspaniale znów słyszeć Ziemię. Kiedy ruszaliśmy w stronę księżyca, powiedziałem, że nie opuszczamy ziemi, bo ją wybieramy. I to jest prawda" – powiedziała specjalistka misji, Christina Koch, dodając po chwili: "Zawsze wybierzemy Ziemię, zawsze wybierzemy siebie nawzajem". ZOBACZ TEŻ: Dowódca Artemis II stracił żonę przed misją. To, co zrobiła dla niego załoga, już przeszło do historii Artemis II pobił rekord ustanowiony przez program Apollo Misja Artemis II przyniosła także przełom w wymiarze czysto historycznym. Załoga statku Orion wykonała lot dookoła Księżyca, osiągając największą odległość od Ziemi, jaką kiedykolwiek pokonali ludzie. Tym samym pobity został rekord ustanowiony jeszcze w czasach programu Apollo. To osiągnięcie oznacza realny postęp technologiczny i operacyjny, który pozwala myśleć o dalszych, jeszcze bardziej ambitnych misjach. Systemy nawigacyjne, komunikacyjne i zabezpieczenia zastosowane w Orionie zostały sprawdzone w ekstremalnych warunkach, co stanowi fundament dla kolejnych etapów programu Artemis, który zakłada nie tylko powrót człowieka na Księżyc, ale także budowę trwałej obecności na jego powierzchni. SPRAWDŹ TEŻ: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca?
Dowódca Artemis II stracił żonę przed misją. To, co zrobiła dla niego załoga, już przeszło do historii
Carroll Wiseman nie była astronautką ani celebrytką, a jednak jej imię na zawsze zapisało się w historii kosmosu. Załoga misji Artemis II nazwała krater na Księżycu na jej cześć – gest, który skrywa niezwykle poruszającą historię miłości, straty i pamięci. Kim była żona astronauty Reida Wisemana i dlaczego jej los poruszył tak wielu?
Za spektakularnymi misjami kosmicznymi często stoją bardzo osobiste historie, które rzadko przebijają się do opinii publicznej. W przypadku Carroll Wiseman stało się inaczej – jej życie i przedwczesna śmierć sprawiły, że stała się symbolem czegoś znacznie większego niż tylko prywatna tragedia. To opowieść o kobiecie, której obecność – choć już nie fizyczna – wciąż towarzyszy jednemu z najważniejszych projektów NASA ostatnich lat. Załoga Artemis II nazwała krater na Księżycu imieniem zmarłej żony dowódcy misji Decyzja załogi Artemis II o nazwaniu krateru "Carroll" była jednym z najbardziej osobistych gestów w historii współczesnej eksploracji kosmosu. Nazwa została nadana na cześć Carroll Wiseman – zmarłej w 2020 roku żony dowódcy misji Reida Wisemana, która przez wiele lat toczyła walkę z nowotworem. Ten historyczny moment został udokumentowany podczas wielogodzinnej transmisji na żywo. "Kilka lat temu, kiedy zaczęliśmy tę podróż w naszej zżytej rodzinie astronautów, straciliśmy bliską osobę... Nazywała się Carroll" – powiedział specjalista misji Jeremy Hansen, nie kryjąc wzruszenia: "Tę najjaśniejszą plamę na księżycu chcielibyśmy więc nazwać jej imieniem." Po tych słowach cała załoga objęła się w geście zjednoczenia i wsparcia. To nie tylko symbol pamięci, ale też świadectwo tego, jak silne emocje towarzyszą ludziom stojącym za wielkimi projektami NASA. ZOBACZ TEŻ: O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca? Kim była Carroll Wiseman? Cicha bohaterka życia jednego z najważniejszych astronautów NASA Carroll Wiseman była osobą, która odegrała niezwykle ważną rolę w życiu swojego męża – astronauty NASA, Reida Wisemana. Ich relacja była przykładem partnerstwa opartego na wzajemnym wsparciu i zrozumieniu. Życie u boku astronauty wiąże się z długimi okresami rozłąki, stresem i niepewnością, a Carroll była dla swojego męża stabilnym punktem odniesienia. Carroll pracowała jako pielęgniarka, ale jej codzienność była nierozerwalnie związana z wymagającym światem NASA. Towarzyszyła mężowi w kolejnych etapach jego kariery – od treningów, przez misje, aż po przygotowania do Artemis II. Strata, która poruszyła NASA. Carroll Wiseman przez lata walczyła z chorobą Diagnoza przyszła niespodziewanie i na długie lata zdominowała życie całej rodziny. Carroll Wiseman przez około pięć lat zmagała się z chorobą nowotworową, którą toczyła z ogromną determinacją i prywatnością. Zmarła w maju 2020 roku w wieku 46 lat. Jej śmierć była dla Reida Wisemana ciosem tym bardziej dotkliwym, że zaledwie miesiąc później stracił również swoją matkę, Judy, która odeszła po walce z chorobą Alzheimera. Ten podwójny cios sprawił, że osobista historia astronauty nabrała jeszcze bardziej dramatycznego wymiaru. SPRAWDŹ TEŻ: Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…”
Stracił miłość życia i został sam z dwumiesięcznym dzieckiem. Historia ich miłości poruszyła całą Polskę. „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał…”
Gdyby żyła, dziś świętowałaby 44. urodziny. Agata Mróz-Olszewska – jedna z najbardziej poruszających postaci w historii polskiego sportu – do dziś pozostaje symbolem odwagi, miłości i walki do końca. Jej historia, choć tragicznie krótka, wciąż inspiruje i przypomina, jak wielką siłę ma serce, które nie przestaje wierzyć.
Agata Mróz-Olszewska – siatkarka z sercem wojowniczki i duszą marzycielki. Dziś obchodziłaby 44. urodziny. Choć od jej odejścia minęły lata, pamięć o niej wciąż jest żywa, a jej historia – pełna nadziei, determinacji i miłości – porusza kolejne pokolenia. Marzyła o byciu mamą i mimo poważnej choroby nigdy nie zrezygnowała z tego pragnienia. Dwa tygodnie po narodzinach córeczki Liliany przeszła przeszczep szpiku kostnego. Nie zdążyła jednak nacieszyć się macierzyństwem – odeszła dwa miesiące później. Do końca wierzyła, do końca walczyła. Kochała całym sercem – i była kochana. View Ediplayer on the source website Agata Mróz-Olszewska i Jacek Olszewski: historia miłości Miała zaledwie 17 lat, gdy usłyszała diagnozę – mielodysplazja szpiku. Świat sportu właśnie otwierał przed nią ramiona, a ona musiała zejść z boiska, by stoczyć swoją najtrudniejszą walkę – o życie. Trzy lata poza grą, trzy lata niepewności, leczenia, nadziei. Ale wróciła. Silniejsza, bardziej zdeterminowana, gotowa na wszystko. Gdy wyniki zaczęły się poprawiać, ponownie stanęła na parkiecie. Żyła, jakby każdy dzień mógł być ostatnim. Walczyła, inspirowała, zachwycała. W barwach reprezentacji Polski błyszczała jak mało kto – I nigdy nie przestała wierzyć, że warto marzyć – nawet wtedy, gdy los nie był łaskawy. W trudnych chwilach zawsze stali obok rodzice, którzy zawzięcie o nią walczyli i to dzięki nim odnajdywała w sobie niesamowite pokłady siły. „To mnie nauczyło, że warto walczyć do końca”, wspominała w wywiadzie VIVY!. Potem jej tarczą był ukochany mąż, Jacek Olszewski. „Kiedy trzeba – pogłaszcze, kiedy trzeba – zmotywuje do działania. Stoi za mną cały czas. Jacek jeszcze nigdy mnie nie zawiódł. Skoro on tak wierzy we mnie, to ja przecież nie mogę go zawieść. Nie wiem, czy sama dałabym sobie radę. (…) Jacek był moim łącznikiem ze światem zewnętrznym. Chwilami tarczą obronną”, wspominała Agata Mróz-Olszewska w rozmowie z Sylwią Borowską w 2008 roku. Czy to był przypadek? A może przeznaczenie? Jacek Olszewski pojawił się w życiu Agaty zupełnie niespodziewanie – na górskim szlaku w Szczyrku. Ale trudno uwierzyć, że to było tylko zrządzenie losu. Ona sama przyznawała, że wcześniej wchodziła w relacje, które nie miały przyszłości. Dopiero on – spokojny, wspierający, ciepły – okazał się tym jedynym. Od pierwszego spotkania coś ich połączyło. Jakby los szeptał im do ucha: „To wasza historia”. I tak się zaczęła – piękna, głęboka miłość, która przetrwała wszystko. Nawet najtrudniejsze chwile. „Spotkaliśmy się na stoku w Szczyrku. To był dzień, kiedy pierwszy raz w życiu założyłam narty na nogi. Nie można było mnie nie zauważyć. Szybko znaleźliśmy wspólny język. Nie mogliśmy się rozstać. Grałam wtedy w Bielsku-Białej, on przyjechał ze znajomymi na tydzień do Szczyrku”, zwierzała się siatkarka. To jedno spotkanie połączyło ich na zawsze. Stali się nierozłączni. Oboje zawalczyli o ten związek i swoje uczucie. Agata Mróz-Olszewska przyznała, że choroba nauczyła ją jednego – niczego nie należy odkładać na później. Zwłaszcza miłości. „Rano trenowałam, jechałam do Szczyrku, choćby na obiad, a potem wracałam znowu na trening. Od początku czuliśmy się dobrze w swoim towarzystwie. Samo to coś znaczy, że po tygodniu znajomości zaryzykowałam podróż nocą w zamieci śnieżnej do Warszawy, żeby znowu go zobaczyć. Po meczu w Kaliszu wsiadłam w dresach do samochodu i ruszyłam. Nie wiedziałam nawet, gdzie mieszka. Dojechałam o czwartej nad ranem. Wykręcam numer komórki i modlę się, żeby odebrał. Odbiera. Mówię: „Cześć, jestem w Warszawie, spotkamy się?”. Potem wszystko szybko się potoczyło. Od chwili, kiedy zachorowałam, nie odkładam już nic na później. Niczego nie planuję. Nauczyłam się żyć tu i teraz”, wyznała Agata Mróz-Olszewska w VIVIE!. Zobacz też: Była spełnieniem marzeń Agaty Mróz. Dziś córka wybitnej siatkarki ma 16 lat i wiadomo, czym się zajmuje <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrBVZ7n-3b267ab.jpg" width="1600" height="1837" alt="PHOTO: AGENCJA SE/EAST NEWS BIELSKO BIALA SIATKOWKA SPORT MECZ STAL BKS / GRZESKI KALISZ N/Z AGATA MROZ VOLLEYBALL GAME STAL BKS VS GRZESKI KALISZ AGATA MROZ Warsaw, Poland 04/06/2008 Agata Mroz died at the age of 26. One of the best Polish volleyball players lost her last battle against leukemia. In the picture: Agata Mroz" title="Mecz siatkowki BKS Grzeski" /> Agata Mróz w 2005 roku Agata Mróz-Olszewska i Jacek Olszewski o miłości i rodzinie Przy Jacku Olszewskim Agata Mróz odnalazła to, czego szukała przez lata – prawdziwe szczęście i bezwarunkową miłość. Był jej opoką, spokojną przystanią, do której zawsze mogła wrócić – nawet wtedy, gdy świat walił się w gruzy. Pobrali się 9 czerwca 2007 roku, ale los nie dał im zbyt wiele czasu tylko dla siebie. „Czasami musiało nam wystarczyć tyle, że zjedliśmy w szpitalu pizzę przy świeczce”, mówiła z uśmiechem Agata – i właśnie w tych drobnych chwilach odnajdywali wielkie szczęście. Ceniła w Jacku jego wewnętrzny spokój, umiejętność niesienia ukojenia. Przy nim – jak sama mówiła – nawet największe problemy traciły na znaczeniu. Bo miłość, którą dzielili, potrafiła rozjaśnić nawet najciemniejsze dni. „Mam w nim wielkie oparcie. (...) Jacek jest bardzo energiczny i przedsiębiorczy. Ciągle proponuje: chodźmy tam, zobaczmy to. Nie zawsze za nim nadążam”, wspominała. Kolejne miesiące były dla nich intensywne i pełne niepokoju. Jacek Olszewski był przy ukochanej w chwilach zwątpienia, bezsilności i bólu. Widział na co dzień jej cierpienie. Wspólnie spędzony czas, był dla nich prawdziwym darem, za który zawsze będzie wdzięczny. „Mówiła, że to, co nas łączy, to spokój. Nie musieliśmy nawet ze sobą rozmawiać, by się rozumieć. Przez te dwa wspólne lata chyba tylko raz się pokłóciliśmy. Zawsze potrafiliśmy się pogodzić”, mówił w wywiadzie z Moniką Kotowską. Jacek Olszewski kilka lat temu w rozmowie z VIVĄ! mówił, że jego żona nigdy nie zakładała z góry najgorszego scenariusza. Oboje z takim nastawieniem przechodzili ten trudny okres. Wspólnie byli nastawieni na walkę i budowanie swojej szczęśliwej przyszłości. „Nikt nie jest przygotowany na śmierć najbliższej osoby. Walczy się do samego końca i wierzy się, że będzie dobrze. (…) Powiedzieliśmy sobie, że zrobimy wszystko, aby się udało, i żyliśmy dalej jak normalna rodzina. Podczas tej rozmowy obiecałem tylko Agacie, że w razie czego ja zajmę się dzieckiem. Nie wyobrażałem sobie, że oddam je komuś pod opiekę, bo sobie nie poradzę, tak jak jeden z wdowców, który oddał dziecko rodzinie zastępczej, gdyż nie dawał rady psychicznie”, podkreślał w 2017 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Czytaj także: Wdowiec po Agacie Mróz wziął ślub. Jacek Olszewski pokazał zdjęcie z uroczystości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxPKswr-3aa051f.jpg" width="1202" height="2000" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK POCALUNEK AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC SUKNIA SLUBNA 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgzNGhLo-7a25620.jpg" width="2000" height="1269" alt="PHOTO ROBERT SZWEDOWSKI /EAST NEWS TARNOW SLUB BYLEJ REPREZENTANTKI POLSKI SIATKARKI AGATY MROZ Z JACKIEM OLSZEWSKIM N/Z AGATA I JACEK W SAMOCHODZIE SLUBNYM CADILAC ELDORADO AGATA MROZ JACEK OLSZEWSKI KOSCIOL MALZENSTWO SIATKARKA ZNANI LUDZIE GWIAZDA SIATKOWKI ZNANYCH LUDZI SIATKOWKA SPORTU MILOSC 09/06/2007 FOTO ROBERT SZWEDOWSKI" title="?lub siatkarki Agaty Mróz" /> Ślub Agaty Mróz-Olszewskiej i Jacka Olszewskiego, czerwiec 2007 roku Na początku 2008 roku siatkarka poinformowała, że spodziewa się dziecka. Nie mogła uwierzyć, gdy zobaczyła dwie magiczne kreski na teście ciążowym. Na początku nie dawała wiary, że faktycznie jest w ciąży. Wcześniej lekarze informowali ją, że w jej sytuacji zdrowotnej to niemożliwe. Organizm był bardzo osłabiony. Po wykonaniu kolejnego testu zadzwoniła do męża, by poinformować go o tej wspaniałej nowinie. Agata Mróz-Olszewska była wtedy przed kwalifikacją do przeszczepu szpiku, który był dla niej ratunkiem. „Jestem w ciąży!” Po drugiej stronie krótka cisza i śmiech. Myślał, że to żart. Zadzwoniłam do lekarki, która też była zaskoczona, ale żeby mieć stuprocentową pewność, wysłała mnie na badania. Już miałam wyznaczony termin operacji – 22 listopada. Pojechałam wcześniej na kwalifikację do Katowic po to tylko, żeby powiedzieć: „niestety, muszę to przesunąć, bo jestem w ciąży.”. Komisja lekarska zamarła. Nikt nie był na to przygotowany”, wspominała w wywiadzie Sylwii Borowskiej dla VIVY! w 2008 roku. Sprawdź też: Magda Umer i Andrzej Nardelli: wróżono im rychły ślub. Ale on zginął tragicznie w 1972 roku Córka była jej największym szczęściem Niektórzy lekarze sugerowali, że powinna usunąć ciążę. Ale Agata Mróz-Olszewska nie brała tego pod uwagę. Chciała zawalczyć o swoją córeczkę, a termin przeszczepu odwołano. Na szczęście udało sie odnaleźć specjalistów, którzy podjęli walkę o dziecko i mamę, dając jej nadzieję, wsparcie. ,,W dziewiątym tygodniu zobaczyłam na USG tę maleńką kijankę i od razu zaczęłam szukać kontaktu z hematologami, którzy poprowadziliby moją ciążę. Byli lekarze, którzy sugerowali, że powinnam ją usunąć", zwierzała się. Wraz z mężem pomyśleli, że dziecko to znak od Boga. „Że jeszcze w naszym wspólnym życiu coś jest nam dane. Że zasługujemy na szczęście. Najpierw czekałam na właściwego mężczyznę, a kiedy już byliśmy z Jackiem po ślubie, to skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie rozmawialiśmy o dziecku. Nie planowaliśmy tego, ale też nie broniliśmy się. Ostatnią szansę miałam przed przeszczepem”, wspominała Agata Mróz-Olszewska. Dla Agaty ciąża była nie tylko spełnieniem marzeń, ale też ogromnym wyzwaniem – fizycznym i psychicznym. Jej mąż, Jacek Olszewski, był wtedy przy niej każdego dnia. Towarzyszył jej na wszystkich badaniach, trzymał za rękę, gdy bolało najbardziej. „Patrzyłem, jak bardzo cierpiała… Miała transfuzje, krwiaki na nogach usuwane operacyjnie, nie mogła chodzić. A mimo to trwała – z nadzieją, z wiarą, z miłością do dziecka, którego tak bardzo pragnęła”, wspominał w rozmowie z Moniką Kotowską. 4 kwietnia 2008 roku para powitała na świecie córeczkę, Lilianę. Dziewczynka urodziła się w 7 miesiącu ciąży, jako wcześniak. „Kiedy zobaczyłam Lilianę, zaczęłam płakać. Taka maleńka. Dwa kilogramy szczęścia. Cieszyłam się, że się udało. Że jest z nami. Że jest zdrowa. Widzę w niej Jacka. Wykapany tata”, mówiła Agata Mróz-Olszewska wspominając chwilę, gdy zobaczyła córkę po raz pierwszy. Każdego dnia dziękowała Bogu za kolejny dzień i zdrowie córki. Rodzina była dla niej najważniejsza. Nie marzyła o powrocie na boisko, ale wierzyła, że wszystko się jeszcze uda, że będzie patrzeć, jak jej córeczka stawia pierwsze kroki. Że wraz z mężem będzie kolekcjonowała wspólnie te wspomnienia... Najtrudniejsze chwile przyszły po przeszczepie szpiku. Zabieg odbył się w maju 2008 roku, kilka miesięcy po tym, jak został przesunięty ze względu na ciążę. „Tłumaczę sobie, że ten zabieg, który był zaplanowany na listopad, mógł skończyć się dokładnie tak samo. Może więc dostaliśmy od losu dodatkowe siedem miesięcy i dziecko? Tak wolę myśleć”, przekonywał Jacek Olszewski. W trakcie leczenia małżonkowie nagrywali film „Lekcja Agaty”. To miało być świadectwo jej walki po wygranym przeszczepie. Zależało im na tym, by obalić mity i dodać sił innym osobom, które mają w sobie ogromny strach. „Niestety, życie napisało za nas inny scenariusz. I nie mieliśmy na to wpływu”, wspominał Jacek Olszewski rok po odejściu żony. Agata Mróz-Olszewska: śmierć Choć przeszczep szpiku kostnego się udał, organizm Agaty był zbyt słaby, by poradzić sobie z kolejnym ciosem. Infekcja, która przyszła nagle, okazała się bezlitosna. Wstrząs septyczny odebrał jej życie... Agata Mróz-Olszewska odeszła 4 czerwca 2008 roku, mając zaledwie 26 lat. Dwa miesiące wcześniej została mamą. Jej odejście poruszyło całą Polskę – bo do końca była symbolem odwagi, siły i miłości. Jacek Olszewski został sam z maleńką Lilianą w ramionach. Rok po śmierci ukochanej powiedział w rozmowie z Moniką Kotowską słowa, które wzruszają do dziś: „Nie pytam Boga, dlaczego mi ją zabrał, tylko dziękuję mu za to, że postawił Agatę na mojej drodze.” Nie mógł się załamać, musiał być silny dla swojego dziecka, by zapewnić Lilianie bezpieczeństwo i szczęście. „Nie mogłem przechodzić żałoby, bo w domu było dwumiesięczne dziecko, którym musiałem się opiekować, musiałem się uśmiechać, nie poddawać się przygnębieniu i smutkowi, bo Lilka by to wyczuła. Dziecko jest jak sejsmograf, odbiera nasze myśli i nastroje”, zwierzał się w 2017 roku w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!”. Po stracie ukochanej żony Jacek Olszewski znalazł jeszcze jeden cel. Powstała fundacja Kropla życia. Mąż siatkarki podróżował z córką po całym kraju, rejestrował dawców szpiku, prowadził wykłady. „Spłacałem dług, jaki zaciągnąłem u ludzi, którzy kiedyś pomagali Agacie”, mówił. Gdy Jacek Olszewski wspomina żonę, zawsze widzi przed oczami uśmiechniętą Agatę. „Wciąż widzę jej uśmiech, jej oczy. Zawsze takie ciepłe. W Agacie urzekła mnie naturalność. (…) Chciałbym, żeby ludzie o niej nie zapominali. Wtedy będę spokojny, że swoją walkę wygrała. (…) Mam czasem takie wrażenie, że ona na mnie patrzy, że widzi. I jak chcę zrobić coś głupiego, zaraz myślę: „i co teraz powiedziałaby Agata?”. Może kiedyś odpowie mi we śnie? Co myśli, czy dobrze sobie radzę? Czekam na to spotkanie”, mówił Jacek Olszewski wiele lat temu w rozmowie z Moniką Kotowską. Aż trudno uwierzyć, że siatkarki nie ma z nami już prawie 17 lat... Czytaj także: Siostra Agaty Mróz przerwała milczenie. Wspomina ostatnie spotkanie... „Przyjeżdżaj, jest źle” Jacek Olszewski z córką, Lilianą w sesji VIVY! z 2017 roku:
Cillian Murphy odrzucił zasady Hollywood. Aktor ujawnia, co naprawdę myśli o sławie. Jedno zdanie zmienia wszystko
Cillian Murphy od lat gra według własnych zasad i nie zamierza ich zmieniać. W świecie, który premiuje widoczność, on wybiera niewidzialność. W świecie, który kocha hałas, on stawia na ciszę. I choć jego twarz zna cały świat, sam aktor zdaje się być gdzieś obok tego wszystkiego.
Cillian Murphy od lat udowadnia, że w świecie pełnym krzyku i błysku fleszy można funkcjonować zupełnie inaczej. Tam, gdzie inni aktorzy zabiegają o uwagę, on wybiera ciszę. Tam, gdzie branża domaga się obecności, on konsekwentnie znika. I właśnie w tej sprzeczności: między intensywnością na ekranie a powściągliwością poza nim, kryje się jego największa siła. Cillian Murphy o sławie. „Nie potrzebuję żadnego potwierdzenia” Cillian Murphy nie ukrywa swojego sceptycyzmu wobec współczesnych mediów. Jak sam mówi: „Żyjemy w świecie jednorazowego użytku”. I dodaje: „To jak z ekranem telefonu: jednego dnia wypełnia go jakieś zdarzenie, ludzie zajmują się czymś lub kimś, a następnego wszystko znika, zastąpione kolejną gorącą sprawą. Coś pojawia się i zaraz przemija, tak bez końca”, czytamy w wywiadzie dla magazynu GQ Polska. To podejście przekłada się na jego życie. Nie potrzebuje ciągłego zainteresowania ani potwierdzenia swojej wartości. „Nie potrzebuję żadnego zewnętrznego potwierdzenia swojej wartości. Jestem szczęśliwy z przyjaciółmi i rodziną”, podkreśla. Resztę nazywa krótko: „to tylko szum”. Murphy nie wybiera ról przypadkowo. Interesują go bohaterowie skomplikowani, pełni sprzeczności, często poranieni. „Interesuje mnie motyw zmagania się. Przecież każdy z czymś walczy”, mówi. Nie wierzy też w proste szczęście: „Nigdy nie jesteśmy ostatecznie spełnieni, cały czas przebywamy w drodze”. Dlatego nie pociągają go postacie jednowymiarowe. To napięcie, wewnętrzny konflikt i nieprzewidywalność sprawiają, że sięga po dany scenariusz. CZYTAJ TEŻ: Jeździł na obozy chrześcijańskie, teraz jego podejście się zmieniło. Maciej Musiał wprost o wierze w Boga Od zespołu muzycznego do Oscara. Tak zaczynał Cillian Murphy Choć współpracował z największymi, w tym z Christopherem Nolanem i zdobył Oscara za „Oppenheimera”, nie traktuje tego jako punktu docelowego. Jego kariera rozwijała się stopniowo, a przełomem był film „28 dni później”. To właśnie wtedy, jak wspomina, „znalazł mnie Christopher Nolan”. Ich współpraca trwa do dziś, a Murphy stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów swojego pokolenia. Mimo to wciąż zachowuje dystans do sukcesu i jego konsekwencji. Zanim pojawił się na ekranie, jego życie kręciło się wokół muzyki. Grał w zespole, studiował prawo, ale szybko zrozumiał, że to nie jego droga. Przełom przyszedł wraz z teatrem. To właśnie scena dała mu pierwszą szansę. „Najlepiej uczyć się aktorstwa, grając”, podkreśla. Spektakl „Disco Pigs” stał się początkiem wszystkiego i otworzył mu drzwi do świata filmu. Choć kino przyniosło mu międzynarodową sławę, Murphy nigdy nie zapomniał o teatrze. Opisuje go jako doświadczenie wyjątkowe: „uzależniające”, „efemeryczne”, „niebezpieczne, seksowne i elektryzujące”. Nie wartościuje. Dla niego liczy się historia i rola, a nie medium. Teatr pozostaje fundamentem jego aktorskiej tożsamości. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Hanna Bieluszko w trudnej walce o zdrowie. Przyjaciółka ujawnia przełomowy moment Życie w Irlandii i ucieczka od Hollywood Po latach spędzonych w Londynie zdecydował się na powrót do Irlandii. To była świadoma decyzja. Ucieczka od zgiełku i próba znalezienia równowagi. Dziś jego życie toczy się wokół prostych rzeczy. „Lubię też pójść do pubu”, mówi z uśmiechem. Najważniejszy jest czas z rodziną, spokój i codzienność, która nie ma nic wspólnego z hollywoodzkim stylem życia. Z biegiem lat coraz mocniej zwraca się ku historiom związanym z własnym krajem. Irlandia. Jej przeszłość, konflikty i traumy staje się ważnym punktem odniesienia. „Irlandia była kolonizowana dwukrotnie: raz przez Anglików, a drugi raz przez Kościół”, zauważa. Dla Murphy’ego kino to sposób na zrozumienie tej historii i próbę pogodzenia się z nią. Motyw wyjazdu za granicę, obecny m.in. w „Sunburn”, nie jest mu obcy. To doświadczenie wielu Irlandczyków. Poszukiwanie pracy, wolności, nowego początku. Murphy dostrzega w tym coś uniwersalnego. Emigracja nie jest tylko zmianą miejsca, ale też próbą odnalezienia siebie. I choć jego własna droga potoczyła się inaczej, dobrze rozumie emocje, które za tym stoją. Źródło: Magazyn GQ. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Modzie. Edyta Zając została odrzucona w Nowym Jorku. To, co stało się chwilę później, zmieniło jej życie
Janusz Radek obchodzi dziś urodziny. Dla Boga przeszedł tysiące kilometrów. "Zajmuje to około miesiąca"
Pielgrzymki Janusza Radka stały się dla niego i bliskich stałym, religijnym rytuałem. Artysta znany z udziału w polskich preselekcjach do Eurowizji w przeszłości opowiadał o wędrówkach Drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela, długich dystansach i miesiącu marszu po 33–45 km dziennie.
Janusz Radek obchodzi dziś 58. urodziny. Artysta, który swego czasu wycofał się z życia publicznego, jest głęboko wierzący. Jego opowieści o pielgrzymkach i poświęceniu dla Boga inspirują tysiące... Oto jego niezwykła historia. Wystąpił w konkursie preselekcji do Eurowizji. Kim jest Janusz Radek? Janusz Radek jest kojarzony z muzyką od lat 90. i z występami teatralno-muzycznymi. Ma na koncie m.in. nagrodę dziennikarzy za interpretację utworu „Dziwny jest ten świat” podczas 40. KFPP w Opolu, a także współpracę z Piotrem Rubikiem jako solista "Tryptyku Świętokrzyskiego". W 2025 roku ponownie wystartował w polskich preselekcjach do Eurowizji z piosenką "In Cosmic Mist" i zajął 7. miejsce w głosowaniu widzów (3,84%). A jednak to nie konkursowe emocje są jego życiowym celem. Gdy mówi o pielgrzymkach, opowiada o drodze, która ma sens niezależnie od świateł sceny. Wskazuje też na praktyczny skutek tej duchowej rutyny: wielodniowe marsze pozwalają utrzymać nienaganną formę. ZOBACZ TEŻ: Ten jeden moment zmienił wszystko. Janusz Radek postawił na rodzinę, a scena zeszła na dalszy plan Pielgrzymki jako rodzinny rytuał Janusza Radka W tej historii najmocniej wybrzmiewa to, że nie jest sam. Pielgrzymowanie stało się wspólnym projektem jego rodziny, a wiara — przestrzenią przeżywaną razem, w ruchu i w czasie, który trzeba świadomie "oddać" na drogę. Żeby w ogóle móc realizować plan, bliscy biorą co roku około czterech tygodni wolnego. "Chodzimy przez Europę piechotą drogą Świętego Jakuba do Santiago de Compostela. Moja żona jest już na trzeciej takiej pielgrzymce i ma zaliczone około 13 tysięcy kilometrów. Dołączyłem do niej trochę później i dorobiłem się 6 tysięcy, a starsza córka przeszła 10 tysięcy. Wcześniej szliśmy przez Polskę i od wschodniej granicy do Zgorzelca jest 1100 km. Przeważnie idzie się 33-45 km dziennie, więc zajmuje to około miesiąca" — zdradził w rozmowie z portalem Złota Scena. Janusz Radek mówi wprost, że co roku wraca do pieszych pielgrzymek o religijnym charakterze i właśnie w tej regularności widać sedno: to stała praktyka, do której trzeba się przygotować i na którą trzeba mieć odwagę w codziennym życiu. SPRAWDŹ TEŻ: Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady
Nie tylko kręci serial. Twórca „Yellowstone” zarabia fortunę także poza planem. Mówi, że robi to dla swojego nałogu
Taylor Sheridan to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w świecie seriali. Twórca „Yellowstone” nie tylko pisze hit za hitem, ale buduje potężne imperium oparte na ranczach, koniach i bezkompromisowym realizmie. Kulisy jego działalności i zarobków mogą zaskoczyć nawet najbardziej doświadczonych widzów i obserwatorów branży.
Taylor Sheridan to twórca, który w ostatnich latach całkowicie zdominował świat seriali, udowadniając, że western wciąż może przyciągać miliony widzów. Jego produkcje nie tylko biją rekordy popularności, ale również generują ogromne zyski, wykraczające daleko poza samą branżę filmową. Za sukcesem „Yellowstone” i jego spin-offów stoi nie tylko talent scenarzysty, lecz także przemyślany model biznesowy oparty na ranczach, koniach i bezkompromisowym podejściu do realizmu. Taylor Sheridan – od aktora do potężnego showrunnera Taylor Sheridan urodził się w maju 1970 r. w Chapel Hill w Karolinie Północnej, jednak jego życie bardzo szybko związało się z Teksasem. Dorastał w Fort Worth, a jednocześnie spędzał czas na ranczu w Cranfills Gap, co miało ogromny wpływ na jego przyszłą twórczość. Już wtedy funkcjonował między dwoma światami – miejskim i kowbojskim – które później stały się fundamentem jego historii. Zanim osiągnął sukces, przez lata próbował swoich sił jako aktor. Występował w produkcjach takich jak „Strażnik Teksasu”, „Veronica Mars” czy „Synowie Anarchii”, jednak nie były to role, które przyniosły mu rozpoznawalność na szeroką skalę. Przełom nastąpił dopiero w 2010 r., gdy mając 40 lat i stojąc przed renegocjacją kontraktu, podjął radykalną decyzję o porzuceniu aktorstwa. Postawił wszystko na scenariopisarstwo. Jak sam uznał, przez 15 lat czytał słabe scenariusze, więc wiedział, jakich błędów unikać. Ta decyzja okazała się kluczowa. Najpierw napisał „Aż do piekła”, za które otrzymał nominację do Oscara, a następnie stworzył „Sicario” (2015) i „Wind River. Na przeklętej ziemi” (2017). Te produkcje nie tylko odniosły sukces, ale ugruntowały jego styl – surowy, realistyczny i bezkompromisowy. „Yellowstone” i jego spin-offy – fenomen, który zmienił wszystko Największy sukces przyszedł wraz z serialem „Yellowstone”. Historia rodziny Duttonów z Montany okazała się przełomem nie tylko dla Sheridana, ale i dla całego gatunku westernowego w telewizji. Produkcja szybko zdobyła ogromną popularność i stała się fundamentem całego uniwersum serialowego. Na bazie sukcesu powstały kolejne projekty, w tym „1883” oraz „1923”, które rozwijają historię rodziny Duttonów w różnych okresach. Sheridan wrócił także do swojego dawnego pomysłu i zrealizował „Mayor of Kingstown” (2021-), do którego scenariusz pilota napisał w jedną noc. Równolegle rozwijał inne produkcje, takie jak „Tulsa King” czy „Special Ops: Lioness”. Twórca nie ogranicza się jedynie do nadzorowania projektów. Jest bezpośrednio zaangażowany w ich tworzenie i pisze około 20 godzinnych scenariuszy rocznie. Co istotne, wiele pomysłów rodzi się podczas pracy na ranczu – w siodle, w trakcie codziennych obowiązków. Zobacz też: Sezon serialowy należy do Michelle Pfeiffer. Nowa produkcja spodoba się fanom Yellowstone! Ranczo 6666 i miliony dolarów – jak Sheridan zarabia poza ekranem Taylor Sheridan zbudował swój sukces nie tylko na scenariuszach, ale również na działalności poza branżą filmową. Jest właścicielem kilku rancz w Teksasie, w tym legendarnego 6666, którego historia sięga 1870 r. To miejsce nie jest jedynie elementem jego stylu życia – stało się kluczowym elementem jego biznesu. Co istotne, jego działalność nie wynika wyłącznie z kalkulacji finansowej. Sheridan otwarcie przyznaje, że tworzy filmy, by finansować swój „nałóg” – kolekcjonowanie i hodowlę koni. To właśnie ta pasja sprawia, że rancza pełnią podwójną funkcję: są zarówno zapleczem produkcyjnym, jak i przestrzenią rozwijania jego obsesji, która napędza kolejne projekty. Na terenie rancza realizowane są jego produkcje, a Paramount płaci za jego wynajem nawet 50 tys. dolarów tygodniowo. Co więcej, różne spin-offy „Yellowstone” kręcone są w różnych częściach tej ogromnej posiadłości, co dodatkowo zwiększa jej wykorzystanie i znaczenie. Ranczo to także realna działalność gospodarcza. Hodowane są tam bydło rasy Angus i konie, które Sheridan wykorzystuje w swoich produkcjach. Dodatkowo rozpoczęto sprzedaż wołowiny, co zostało nawet pokazane w 5. sezonie „Yellowstone”. W ten sposób twórca połączył świat filmu z rzeczywistym biznesem, tworząc spójny i dochodowy ekosystem. Realizm za wszelką cenę – konie, kowboje i obozy treningowe Jednym z najważniejszych elementów twórczości Sheridana jest realizm. Scenarzysta otwarcie krytykuje standardy Hollywood, zwłaszcza w zakresie pracy z końmi. Uważa, że są one słabo wytrenowane i niebezpieczne, dlatego korzysta z własnych zwierząt. Aktorzy w jego produkcjach nie tylko odgrywają role – muszą nauczyć się prawdziwego życia na ranczu. W tym celu organizowane są specjalne „obozy kowbojskie” w Teksasie. To intensywne szkolenia, podczas których uczą się jazdy konnej, pracy z bydłem i obsługi lassa. Przed 5. sezonem „Yellowstone” koszt takiego obozu wyniósł 214 979,61 dolarów. Około 33 tys. dolarów przeznaczono na catering, a znaczną część budżetu pochłonęło korzystanie z koni – 2 tys. dolarów za sztukę. To pokazuje, że autentyczność w jego produkcjach nie jest przypadkiem, lecz efektem dużych inwestycji, które bezpośrednio łączą się z jego pasją do koni. Kulisy finansowe produkcji – liczby, które robią wrażenie Imperium Sheridana opiera się na ogromnych nakładach finansowych, które jednak przekładają się na sukces. Skala wydatków związanych z jego produkcjami jest imponująca. Przykładem może być 5. sezon „Yellowstone”, do którego zamówiono 24 nowe siodła, każde za prawie 1000 dolarów. Dodatkowo wynajem rancza na potrzeby produkcji kosztuje 50 tys. dolarów tygodniowo, co stanowi istotne źródło dochodu dla samego twórcy. Choć niektórzy producenci, w tym David Glasser z 101 Studios, wyrażali niezadowolenie z części wydatków, Sheridan nadal cieszy się dużą swobodą. Powód jest prosty – jego produkcje przyciągają ogromną publiczność zarówno do telewizji kablowej, jak i platformy Paramount+. Dzięki temu jego pozycja w branży pozostaje niezachwiana. Czytaj też: Fani „Yellowstone” nie uwierzą, że to Polska. Ten krajobraz wygląda jak Montana Źródła: wyborcza.pl, serialowa.pl
To koniec historii, w którą nikt nie wierzył. Najdłuższa budowa świata dobiegła końca
Po 144 latach budowy Barcelona doczekała się chwili, w którą przestano wierzyć – Sagrada Família została ukończona. Najsłynniejsza świątynia świata, zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego, nie tylko domknęła swoją historię, ale też stała się symbolem cierpliwości, wiary i triumfu ludzkiej wizji nad czasem.
Barcelona odetchnęła. Przez niemal półtora wieku to miasto żyło w rytmie uderzeń dłuta i pisków hydraulicznych dźwigów. Nikt nie wierzył, że to się kiedyś skończy. A jednak w 2026 roku ostatni element układanki – fragment olbrzymiego krzyża na centralnej Wieży Jezusa wskoczył na swoje miejsce. Tym samym wieża osiągnęła 172,5 metra wysokości i Bazylika Świętej Rodziny, Sagrada Família, przewyższyła niemiecką katedrę w Ulm (161,53 metra). Antoni Gaudí celowo zaprojektował ją tak, by była metr niższa niż wzgórze Montjuïc w Barcelonie. Uważał, że dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Bożego. Architekt, który budował dla Boga, nie dla ludzi Kiedy w 1883 roku młody, genialny Antoni Gaudí przejmował budowę od Francisca de Pauli del Villara, nikt nie przypuszczał, że kładzie fundamenty pod najbardziej ambitne przedsięwzięcie nowożytnej Europy. Gaudí nie był tylko architektem, był wizjonerem, który rozumiał, że czas ludzki jest niczym wobec wieczności. Pytany o datę zakończenia prac, z uśmiechem spoglądał w niebo i odpowiadał: „Mój Klient się nie śpieszy”. Miał na myśli Boga. Ale przez dekady ciągnącej się budowy mieszkańcy Barcelony zaczęli podejrzewać, że ten „Klient” musi mieć nieskończoną cierpliwość do biurokracji. Przez ponad 137 lat miasto nie dawało zgody na budowę kościoła. Zalegalizowano ją dopiero w 2019 roku, co kosztowało zarząd Bazyliki Sagrada Família 4,6 miliona euro! Początkowo miała być tylko miejscem pokuty za grzechy. Dla Gaudíego Sagrada Família stała się nie tylko zleceniem, kolejnym budynkiem w rosnącej barcelońskiej metropolii, ale formą żarliwej modlitwy, która przeszła w całkowitą ascezę. Z genialnego dandysa, który w młodości jadał w najlepszych restauracjach Barcelony, nosił nienaganne garnitury, obracał się w kręgach katalońskiej socjety i nie był praktykującym katolikiem, stał się „Bożym architektem”. Każdy grosz zarobiony na innych projektach, jak Casa Milà czy Casa Batlló, przeznaczał na budowę świątyni. A kiedy brakowało funduszy, co stało się normą, chodził od domu do domu, prosząc o datki. Ta niemal mistyczna pobożność sprawiła, że pod koniec życia zjednoczył się ze swoim dziełem. Sypiał w zakurzonym, gipsowym warsztacie tuż przy fundamentach, jadał tylko chleb i orzechy, a jedyną rzeczą, jaka go jeszcze trzymała przy życiu, była chęć zobaczenia choćby fragmentu ukończonej Fasady Narodzenia Pańskiego. Zobacz też: Antonio Gaudi zaprojektował najsłynniejsze budowle w Barcelonie. Czemu żył w celibacie? Śmierć, którą jakby przewidział Na Drzwiach Różańcowych w Bazylice Sagrada Família jest płaskorzeźba „Śmierć sprawiedliwego”, przedstawiająca konającego mężczyznę z dużą brodą, przy którym czuwa Święta Rodzina. Aby rzeźba stała się realistyczna, Gaudí odwiedził stary Szpital Świętego Krzyża, prowadzony przez zakonnice i przyjmujący ubogich, by zrobić szkice umierających. Czyżby portretując konającego biedaka z wielkim zarostem, przewidział własną śmierć…? Był utrudzony pracą, kiedy 7 czerwca 1926 roku udał się z Sagrada Família do stojącego obok Oratorium Świętego Filipa Neri, gdzie zwykł się modlić. Na skrzyżowaniu ulic Bailén i Gran Vía potrącił go przejeżdżający tramwaj. Gaudí upadł i leżał na ziemi jak żebrak. Wyglądał tak nędznie, że nikt nie rozpoznał w nim wielkiego artysty. Przewieziono go do szpitala, tego samego, gdzie szkicował konających. Zmarł trzy dni później w samotności, w wieku 73 lat i gdyby nie dokumenty znalezione w jego kieszeni, świat mógłby się nie dowiedzieć, że odszedł genialny architekt. Śmierć Gaudíego poruszyła mieszkańców Barcelony, którzy 12 czerwca tłumnie wyszli na ulice, by towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Został pochowany w krypcie Bazyliki Sagrada Família. Sagrada Família – świątynia pełna ukrytych znaczeń Sagrada Família nie jest zwykłą świątynią. To „kamienna Biblia”, w której nic nie jest dziełem przypadku. Każdy wymiar w bazylice jest wielokrotnością 7,5 metra. Gaudí uznał, że to idealny moduł architektoniczny, wynikający z proporcji kolumn i naw. Wyobrażał sobie, że świątynia będzie miała 18 wież w kształcie wrzecion, z których każda stanie się ukłonem w stronę innej postaci biblijnej: Jezusa, Matki Bożej, 12 apostołów i czterech ewangelistów. Oprócz tego miała mieć trzy główne fasady: Męki Pańskiej od zachodu, Chwały od południa i Narodzenia Pańskiego od wschodu, nad którą czuwał osobiście od początku do końca. Jest pełna detali i rzeźb wyglądających jak żywe. Do ich tworzenia Gaudí nie szukał idealnych modeli. Twarz żołnierza z rzeźby „Rzeź niewiniątek” ma rysy miejscowego murarza, który miał sześć palców, a do postaci osiołka w scenie ucieczki do Egiptu mistrz kazał… gipsować żywe zwierzę, by idealnie uchwycić jego anatomię. Był perfekcjonistą. Do budowy używał piaskowca ze wzgórza Montjuïc, na którym stworzył swój słynny Park Güell. Wybrał piaskowiec ze względu na jego trwałość i bogactwo odcieni od szarości, różu, brązu aż po niebieski. Wnętrze jak żywy las – geniusz natury według Gaudíego Wchodząc do środka ukończonej wreszcie bazyliki, człowiek natychmiast zapomina o surowej matematyce i tonach betonu. Gaudí nienawidził linii prostych, twierdząc, że w naturze one nie istnieją. Chciał, by wnętrze bazyliki było lasem. I dziś, w 2026 roku, ten las wreszcie w pełni rozkwitł. Kolumny nie są zwykłymi filarami. One rozgałęziają się pod sklepieniem niczym pnie potężnych sekwoi. Zastosowana w nich technologia podwójnej helisy sprawia, że wydają się skręcać w górę, naśladując strukturę ludzkich kości lub pni drzew. Symbolika jest tu obecna w każdym milimetrze. U podstawy Fasady Narodzenia Pańskiego widać dwa ogromne żółwie – morskiego i lądowego. To one w swojej powolności i trwałości dźwigają na sobie ciężar historii. Gaudí chciał, by światło wpadające do środka było przefiltrowane tak, jak słońce przedzierające się przez gęstwinę liści. Dziś ten efekt zachwyca bardziej niż kiedykolwiek. O poranku wnętrze tonie w chłodnych błękitach i zieleniach – to strona Narodzenia, symbolizująca nadzieję i początek. Jednak w miarę upływu dnia słońce wędruje na stronę Fasady Pasji, zalewając ją krwistą czerwienią i głębokim pomarańczem. To „płuca” bazyliki, które oddychają kolorem. W południe, gdy słońce znajduje się w zenicie, środek kościoła wypełnia czyste, białe światło, łączące wszystkie etapy życia Chrystusa w jedno. To nie jest kościół, lecz żywy organizm. Czytaj też: W Grecji powstaje ''miasto-kwadrans''. Na czym polega jego koncepcja? Technologia XXI wieku kończy wizję sprzed 140 lat W momencie śmierci Gaudíego Sagrada Família była ukończona w około 15 procentach. Największą tajemnicą tej budowy jest fakt, że mistrz nie zostawił planów. Podczas hiszpańskiej wojny domowej anarchiści spalili kryptę i większość rysunków. Ocalały tylko nieliczne gipsowe modele. Ukończenie dzieła wymagało jednak technologii, o której Gaudíemu, pracującemu z ołówkiem i gipsowymi modelami, nawet się nie śniło. Architekci XXI wieku musieli stać się detektywami. Używali oprogramowania do projektowania skrzydeł odrzutowców i silników NASA, by rozszyfrować geometryczne zagadki mistrza Gaudíego. Ostatnia faza budowy stała się spektaklem nowoczesności. Nad dzielnicą Eixample unosiły się specjalistyczne helikoptery, a wokoło nich uwijały się drony pszczoły. Największym wyzwaniem okazały się kosze z owocami, jak winogrona, figi czy jagody. Każdy z tych elementów ważył kilka ton, a ich powierzchnia była pokryta kruchą wenecką mozaiką trencadís. Tradycyjne dźwigi przy takiej wysokości i gęstej zabudowie Barcelony stawały się bezużyteczne. Inżynierowie wspominają montaż wieńczącego wieżę kosza z winogronami jako nawlekanie nitki na igłę podczas jazdy na rollercoasterze. Najmniejszy podmuch wiatru od Morza Śródziemnego mógł sprawić, że warta miliony euro mozaika roztrzaska się o fasadę. Drony wyposażone w lasery mapowały strukturę wież z dokładnością do milimetra, szukając idealnych punktów podparcia, podczas gdy helikoptery osadzały gotowe, prefabrykowane segmenty na szczytach. To był triumf cyfrowego bliźniaka (digital twin) – wirtualnej wersji bazyliki, w której każdy ruch przećwiczono tysiące razy, zanim stalowa lina uniosła kamień. Było to jak powietrzny balet: potężne helikoptery i drony pszczoły dokończyły wizję, którą 144 lata temu człowiek zaczął kreślić ołówkiem. Kiedy patrzy się dziś na te kolorowe szczyty – soczyste truskawki, pękate granaty i lśniące winogrona – widzi się coś więcej niż dekorację. Widzi się symbol przetrwania. Gaudí chciał, by jego kościół był „latarnią wiary” widoczną dla żeglarzy wpływających do portu. Dzięki dronom i lotnictwu te „latarnie” wreszcie zapłonęły pełnym blaskiem. Miasto bez rusztowań – jak Barcelona zmieniła się na zawsze Dla mieszkańców Barcelony ukończenie budowy to coś więcej niż koniec remontu. To zmiana tożsamości miasta. Montserrat, właścicielka małej kawiarni naprzeciwko Fasady Pasji, serwuje kawę od 40 lat. „Mój ojciec mówił, że te wieże rosną powoli jak bambus, ale nieubłaganie”, opowiada, wycierając blat, z którego wreszcie zniknął charakterystyczny biały pył kamieniarski. „Płaciliśmy podatek od pyłu przez całe życie. Wszystko wokół było białe. Kiedy rano zdemontowali ostatnie rusztowania i drony odleciały, poczułam się, jakby ktoś zdjął z miasta gorset. Możemy wreszcie zobaczyć niebo w całości. To dziwne uczucie – widzieć tę świątynię skończoną. Ale gdybym powiedziała ojcu, że te kolosy przylecą z nieba na stalowych linach, kazałby mi pić mniej wina. On jednak zawsze powtarzał, że dla Gaudíego niebo nie było granicą, tylko placem budowy. I chyba miał rację”. W kawiarni Montserrat zagraniczni goście siedzą razem z mieszkańcami, a ich wzrok nieustannie ucieka w górę. Patrzą na kwadrat magiczny na Fasadzie Pasji, gdzie suma liczb zawsze daje 33 – wiek Chrystusa. Patrzą na kolorowe owoce na iglicach, które Gaudí kazał umieścić tak wysoko, „by aniołowie mieli co podziwiać”. Dziś te owoce nie są już tylko dla aniołów – dzięki kamerom dronów i turystycznym lornetkom każdy detal tej „kamiennej Biblii” stał się dostępny dla ludzkiego oka. Zobacz też: Jak naprawdę wygląda życie w Pałacu Prezydenckim? Niewygodne tajemnice i codzienność głowy państwa 144 lata cierpliwości. Historia, która przetrwała wszystko Ostatni dźwięk śmigieł ucichł, słychać już tylko dzwony Barcelony, która wygląda dziś inaczej niż przez ostatnie dekady. Nie trzeba już mrużyć oczu, patrząc na Bazylikę Sagrada Família, by wyobrazić sobie, co „autor miał na myśli”. Wizja, która przez tyle lat wydawała się niemożliwa do spełnienia bez Boskiej interwencji, urzeczywistniła się dzięki uporowi, kosmicznej technologii i niezłomnej wierze. Gaudí mówił, że buduje tę świątynię dla Boga, a Bóg nie patrzy na zegarek, tylko na czystość serc budowniczych. Miał rację. Bóg miał czas, a Barcelona miała cierpliwość. Największy triumf nie polega jednak na tym, że budynek jest najwyższy czy najpiękniejszy. Gaudí udowodnił, że w świecie, gdzie liczy się to, co szybkie, tanie i tymczasowe, wciąż jest miejsce na projekty stulecia. Kurtyna opadła, żurawie odjechały. Ale legenda o człowieku, który stworzył perłę z kamienia, stała się nieśmiertelna. Sagrada Família stoi gotowa – 144 lata budowy, setki tysięcy rąk i niezłomna wizja. Czas zacząć ją podziwiać.
W Hollywood radzili jej zmienić nazwisko. Polka zrobiła odwrotnie i wygrała. Dziś jest gwiazdą w USA
Udowodniła, że w Hollywood można osiągnąć sukces bez rezygnacji z własnej tożsamości. Polskie nazwisko nie stanęło jej na drodze do kariery, a dziś – choć nie jest już tak widoczna – nadal działa zawodowo. Co robi teraz aktorka znana z „Chirurdzy” i „Artysty”?
Nina Siemaszko to dowód na to, że w Hollywood nie trzeba wyrzekać się swoich korzeni, by osiągnąć sukces. Aktorka o polskim nazwisku przez lata budowała swoją pozycję w amerykańskim show-biznesie, występując w popularnych serialach i filmach. Dziś, choć działa z dala od medialnego zgiełku, konsekwentnie podąża własną drogą. Polskie korzenie, które ukształtowały jej drogę Nina Siemaszko urodziła się w Chicago jako Antonina Jadwiga Siemaszko. Jej historia zaczyna się jednak dużo wcześniej – od losów ojca, Konstantego Siemaszko, który po II wojnie światowej opuścił Polskę i zamieszkał w Londynie. To właśnie tam założył rodzinę z Collette McAllister. Po narodzinach pierwszego syna zdecydowali się na przeprowadzkę do Chicago, gdzie przyszła na świat Nina i jej rodzeństwo. Mimo życia w Stanach Zjednoczonych, w domu Siemaszków pielęgnowano polską kulturę, język i historię. Rodzina angażowała się także w działania promujące polskość. To wychowanie sprawiło, że aktorka nigdy nie odcięła się od swoich korzeni. Warto dodać, że aktorstwo nie jest w tej rodzinie przypadkiem – jej brat Casey Siemaszko również został aktorem i, podobnie jak ona, zdecydował się nie rezygnować z polsko brzmiącego nazwiska. Zmieniła tylko imię. Nazwisko zostawiła bez kompromisów Na początku kariery zdecydowała się na praktyczny krok – skróciła swoje imię z Antoniny Jadwigi do Niny. Powód był prosty: łatwiejsza wymowa dla amerykańskiej publiczności. Jednak nazwiska nie zmieniła. Siemaszko pozostało jej znakiem rozpoznawczym. To świadoma decyzja, która – jak pokazuje jej historia – nie przeszkodziła w osiągnięciu sukcesu. Podobną drogę wybrał jej brat Casey Siemaszko, który urodził się jako Kazimierz. On również zmienił imię, ale zachował nazwisko. Czytaj też: Gwiazda „Gwiezdnych wojen” przez lata żyła w cieniu sławnej matki. Debbie Reynolds odeszła dzień po śmierci córki. Ich relacja skrywa wiele tajemnic Kariera Niny Siemaszko w USA – od 1986 roku do dziś Nina Siemaszko rozpoczęła swoją karierę w 1986 roku rolą w filmie „One More Saturday Night”. Od tego momentu systematycznie pojawiała się w kolejnych produkcjach. Na swoim koncie ma ponad 70 ról w filmach i serialach. Widzowie mogli oglądać ją w takich tytułach jak „Chirurdzy”, „Potyczki Amy”, „Prezydencki poker”, „Pamiętnik Czerwonego Pantofelka” czy „Szpital dobrej nadziei”. W 2011 roku wystąpiła w filmie „Artysta”, który został nagrodzony Oscarem. Jak podaje serwis imdb.com, jej ostatnie aktywności aktorskie przypadają na 2017 i 2018 rok. W 2018 roku pojawiła się w serialu „Kellie Martin in Hailey Dean Mystery: A Will to Kill”, natomiast rok wcześniej zagrała w filmie „Historia nienawiści” (2017). To właśnie te produkcje zamykają jej dotychczasową filmografię, po której aktorka wyraźnie ograniczyła swoją obecność na ekranie. Życie poza kamerą. Nowy etap i zaangażowanie poza Hollywood Dziś Nina Siemaszko prowadzi spokojniejsze życie w Los Angeles, ale wcale nie znika z radaru. Wciąż jest aktywna zawodowo, angażuje się społecznie i coraz częściej dzieli się prywatnymi momentami z fanami. Niedawno opublikowała wpis, w którym poinformowała o zaręczynach, pisząc wprost: „Powiedziałam TAK!”. Podkreśliła, że były to wyjątkowe i bardzo osobiste chwile. Aktorka działa także poza światem filmu. Angażuje się w inicjatywy środowiskowe i pełni rolę delegatki, reprezentując określoną grupę w strukturach organizacyjnych w USA. W swoich wpisach podkreśla współpracę z Young Performers National Committee oraz działalność na rzecz członków organizacji. Na co dzień skupia się również na pasjach – interesuje się jogą, prowadzi prywatne zajęcia i promuje aktywny styl życia. W jej mediach społecznościowych nie brakuje też odniesień do wartości, które są jej bliskie. Jedno z jej mott brzmi: „Radość nie jest opcjonalna”. Mimo upływu lat Nina Siemaszko nie przestaje iść własną drogą – dziś bardziej świadomie, spokojniej, ale nadal z wyraźnym kierunkiem. Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Zobacz też: Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami Źródła: radiozet.pl, film.wp.pl, imdb.com, antyradio.pl
Śpiewała „Que Sera, Sera”, ale życie hollywoodzkiej wcale nie przypominało bajki. Nigdy nie zaznała prawdziwej miłości. Kulisy jej życia zaskakują
Doris Day była ikoną kina i muzyki, uwielbianą na całym świecie za swój ciepły wizerunek. Choć na ekranie emanowała radością i niewinnością, jej życie prywatne pełne było dramatów, trudnych związków i bolesnych doświadczeń.
Doris Day była piosenkarką i gwiazdą filmową lat 50. i 60. Jedną z najbardziej kasowych aktorek swoich czasów. Porównywano ją z Marilyn Monroe, choć były bardzo różne. Monroe była sexbombą, Doris Day kojarzyła się z miłą dziewczyną z sąsiedztwa, seksowną, ale zarazem cnotliwą, domową i ciepłą. Biograf wielu gwiazd Jack Law napisał, że mężczyźni chcieli spać z Marilyn Monroe, ale obudzić się przy Doris Day. Świetnie śpiewała, jej najbardziej znanym przebojem jest piosenka „Que sera, sera”, popularna do dzisiaj w przeróżnych wykonach. Doris Day śpiewała ją w filmie… Alfreda Hitchcocka. Już całkiem niedawno, bo w 2009 roku 87-letnia Doris Day wydała płytę „My Heart”, która trafiła niemal od razu do pierwszej dziesiątki najchętniej kupowanych płyt w Wielkiej Brytanii. Miała wtedy za sobą 62 lata kariery! Grała w wielu komediach , takich jak m.in. „Herbatka we dwoje”, „Nie jedzcie stokrotek”. Była popularna na całym świecie, u nas Bohdan Łazuka śpiewał o niej w piosence "Bohdan, trzymaj się": Ja nie jestem Phillip Clay, ja nie jestem Doris Day, ja nie jestem także Frank Sinatra.... Kojarzyła się z pogodną, pełną werwy, zaradną dziewczyną. Ale jej życie prywatne było dalekie od szczęścia. Jak sama wspominała często było raczej „skandalicznym nieszczęściem”. W Hollywood przytacza się często przykład Doris Day i jej filmowego partnera i przyjaciela Rocka Hudsona. Oboje uchodzili za ikoniczny wzór heteroseksualnych Amerykanów. W rzeczywistości ona nigdy nie przeżyła szczęśliwego związku, on był gejem, do czego przez całe życie bał się przyznać, w obawie przed załamaniem kariery. Jak wyglądało życie Doris Day, wielkiej hollywoodzkiej gwiazdy? Doris Day: jej karierę przerwał dramatyczny wypadek Doris Day urodziła się jako Doris Kappelhoff w amerykańsko-niemieckiej rodzinie. Pseudonim Day zaczerpnęła z piosenki „Day after day”. Miała wielki talent do tańca, ale dramatyczny wypadek przekreślił jej marzenia o karierze. W samochód, którym jechała uderzył pociąg, Doris z otwartym złamaniem nogi wylądowała w szpitalu na wiele miesięcy. Nie było mowy o powrocie do tańca. Ponieważ dobrze śpiewała, razem z mamą zdecydowały, że będzie kształcić się i próbować swoich sił w tym kierunku. Szybko się wybiła. W 1945 roku, w wieku 23 lat, zaśpiewała swój pierwszy wielki hit „Sentimental Journey” („Sentymentalna podróż”), który stał się bardzo popularny wśród amerykańskich żołnierzy na wojnie w Korei, w latach 50. W końcu lat 40. zadebiutowała bardzo udanie w filmie, szybko stała się jedną z największych atrakcji kasowych filmowej ameryki. Kojarzyła się z wizerunkiem ponętnej, ale konserwatywnej dziewczyny, z zasadami. Pisano, że „flirtowała z łóżkiem”, ale nigdy do niego nie weszła. W latach 50. wystąpiła w wielu filmach, takich jak "Herbatka we dwoje", "Zobaczę Cię we śnie", "Kochaj albo odejdź". Czytaj też: Clark Gable odszedł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę View oEmbed on the source website Doris Day: mówiło się o niej "najstarsza dziewica na świecie" Grała obok największych amantów hollywoodzkich: Jamesa Stewarta, Cary’ego Granta, Davida Nivena i Clarka Gable i Kirka Douglasa, z którym szczerze się nie lubili. Ona uważała, że Kirk jest totalnie skupiony na sobie. On szybko zauważył, że maska Doris Day jest odległa od niej samej. Doris Day wystąpiła także w thrillerze Alfreda Hitchcocka "Człowiek, który wiedział za dużo" Za film "Telefon towarzyski" otrzymała jedyną w swojej karierze nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Przełamywała hegemonię mężczyzn na szczycie list najpopularniejszych i najlepiej opłacanych aktorów. Amerykanie kochali Doris Day i kochali się z niej śmiać. W latach 60. nazywano ją najstarszą dziewicą na świecie – bo ciągle grała staroświeckie, cnotliwe panny. Z kolei komik i muzyk Oscar Levante żartował: Znałem Doris Day, zanim została dziewicą. Jeszcze w 1967 roku Mike Nichols zaproponowal jej role Pani Robinson w głośnym potem filmie „Absolwent”. Był to doskonały sposób na zmianę wizerunku i pokazanie innych aktorskich możliwości. Miała zagrać starzejącą się kobietę, która uwodzi zagubionego osiemnastolatka , w tej roli zadebiutował Duston Hoffman. Film stał się wielkim wydarzeniem. Ale Doris Day odrzuciła rolę tłumacząc, że jest wulgarna, prostacka i podważa jej system wartości. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Doris Day: cztery małżeństwa O Doris Day mówiono, że emanowała zaraźliwą radością życia. Tymczasem jej życie osobiste była skrajnie nieudane. Przyznawała zresztą, że w latach 50. przeszła załamanie nerwowe, że nie miała orgazmu i nie potrafiła go udawać, romansowała z wieloma mężczyznami, między innymi z Ronaldem Reaganem. Najstarsza dziewica świata, tak naprawdę wyszła za mąż mając 19 lat. Oczarował ją muzyk-puzonista Al Jordan, z którym występowała w kilku grupach. Para pobrała się w 1941 roku, jeszcze w tym samym roku narodził się jedyny syn gwiazdy Terry Melcher. Małżeństwo nie miało w sobie nic z hollywoodzkiej z bajki. Jordan okazał się przemocowcem, bił Doris po twarzy. Mówiła, że zmienił jej życie w koszmar. A Jordana nazwała psychopatycznym sadystą. Dziecko było jedynym powodem, dla którego przetrwała w tym związku kilka lat. W 1946 roku Doris Day ponownie została panną młodą. Tym razem jej wybrankiem był saksofonista George Weidler. To małżeństwo też było porażką. Wytrzymali ze sobą tylko osiem miesięcy, jednak ostateczny wyrok rozwodowy wydano w 1949 roku. W tym samym roku w życiu gwiazdy pojawił się producent i agent Martin Melcher, który zauroczył ją, oświadczył się i wreszcie wydawało się, że życie Doris Day zaczyna się układać. Para pobrała się, a Melcher adoptował syna swojej żony. Martin okazał się jednak tyranem kontrolującym każdy jej krok. Robił wszystko, by nie dopuszczać do niej syna i utrudniać im kontakt. Po jego śmierci okazało się, że był też oszustwem, zostawił ją z koszmarnymi długami i zobowiązaniami, o których nie miała pojęcia. W swojej wspomnieniowej książce pisała: „Kim był Marty Melcher? To pytanie nieustannie mi się nasuwało. Jak mogłam żyć z mężczyzną przez 17 lat i nie wiedzieć, kim on jest?” Po raz ostatni wyszła za mąż za Barry’ego Comdena, szefa kuchni swojej ulubionej restauracji w Los Angeles. Ujął ją tym, że za każdym razem dawał jej torbę ze skrawkami wędlin i mięs dla jej ukochanych psów. To był już czas , gdy lepiej czuła się w towarzystwie zwierząt niż ludzi, i mogłaby powtórzyć za Marilyn Monroe: ludzie mnie gryźli, psy nigdy. Czwarte małżeństwo, zawarte w 1976 roku trwało pięć lat. Doris Day po tych doświadczeniach dała sobie spokój ze stałymi związkami. Do śmierci była sama, otoczona ukochanymi zwierzętami. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem Doris Day: uratowała syna przed Charlesem Mansonem Była w swojej rezydencji, kiedy w pewien sierpniowy dzień 1969 roku usłyszała przez radio, że ​​Sharon Tate i cztery inne osoby zostały zaatakowane w willi pod adresem Cielo Drive 10050. Z przerażeniem rozpoznała ten adres jako dawny dom jej syna i jego narzeczonej Candice Bergen. Wkrótce ujawniono, że Charles Manson obrał sobie za cel dawny dom syna Doris Day Terry’ego z powodu urazy, jaką chował do niego. Terry Melcher – wzięty wtedy producent muzyczny, nie chciał wydać jego płyty. Wydała mu się za słaba. Sama Doris Day poznała Charlesa Mansona i od razu jej się nie spodobał. Zauważyła, że jest agresywny i porywczy. Prosiła syna, by zerwał tę znajomość i wyprowadził się z willi przy Cielo Drive. Manson wiedział, że Terry już tam nie mieszka, ale ten adres dobrze znał, odwiedzał Terry’ego. Willa została mu w głowie, dlatego kazał bandzie tam zaatakować. Terry, w czasie rozprawy Mansona, zeznawał na środkach uspakajających. Dostał ochronę. Doris Day przeżyła śmierć swojego syna, który odszedł po chorobie w 2004 roku. Sama odeszła w 2019 w swoim domu w Kalifornii, w Carmel Valley. Miała 97 lat. Żyła z dala od świata show-biznesu. Podobnie, jak inna gwiazda, Brigitte Bardot poświęciła się zwierzętom, które chciała ratować. Przede wszystkim psom. W Ameryce jest wspomina z nostalgią i sentymentem do dzisiaj. Mówiła, że choć brakowało jej szczęścia słonecznej dziewczyny, za którą uchodziła, próbowała wykorzystać każdą chwile w życia. Czytaj też: Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
Córka Michaela Jacksona kończy dziś 28 lat. Dopiero po czasie wyznała, jakim ojcem był król popu
Urodziny Paris Jackson to moment powrotu do trudnych, ale ważnych wspomnień. Jej opowieść o ojcu porusza i skłania do refleksji.
Paris Jackson często podkreślała, że nie miała łatwego dzieciństwa. Wychowywała się bez matki, a od narodzin zawsze towarzyszyli jej paparazzi. Zainteresowanie mediów nasiliło się, gdy 11-letnia wówczas dziewczynka pożegnała ojca – Michaela Jacksona. Wtedy portale z całego świata pisały nie tylko o słynnym muzyku, ale również o jego dzieciach. Po latach córka króla popu opowiedziała o emocjach, jakie jej wówczas towarzyszyły oraz o relacji ze słynnym tatą. View Ediplayer on the source website Michael Jackson i Paris Jackson: relacja, dzieciństwo Kilka lat temu córka Michaela Jacksona udzieliła wywiadu słynnej modelce Naomi Campbell. W rozmowie opowiedziała o dzieciństwie. Zdradziła też szczegóły dorastania w domu króla Popu. Okazało się wówczas, że ojciec lubił zabierać swoje dzieci na wycieczki. Paris Jackson nie ukrywała, że w tamtym czasie zobaczyła niemal cały świat. „Widzieliśmy wszystko. Widzieliśmy kraje Trzeciego Świata. Widzieliśmy każdą część globu”, mówiła w jednym z odcinków „Filter with Naomi”, który ukazał się na kanale modelki na platformie YouTube. „Wychowywał mnie miłośnik wolnej miłości, hipisowski facet, co więcej nauczył nas, że piękno pochodzi z wnętrza – i do dziś w to wierzę", dodała przy innej okazji. Co więcej, artysta dbał o to, żeby pieniądze oraz sława nie zniszczyły jego dzieci. Chciał, aby skończyły dobre szkoły. Wychowywał je najlepiej, jak tylko potrafił. „Mój tata był naprawdę dobry w upewnianiu się, że jesteśmy kulturalni i pilnował naszego wykształcenia, a nie tylko pokazywał blichtr i blask sławy”, słyszeliśmy w rozmowie z Naomi. Żadne z jego dzieci nie otrzymywało niczego za darmo, Michael Jackson chciał, aby cała trójka znała wartość pieniądza. „Dorastaliśmy w poczuciu, że musimy zarabiać na rzeczy. Jeśli chcieliśmy pięć zabawek od FAO Schwarz lub Toys R Us, musieliśmy przeczytać pięć książek", dodawała. „Nie wciskał nam kitu. Chcesz dać dzieciom najlepsze możliwe dzieciństwo, ale musisz też przygotować je na świat pełen gówna", kontynuowała. Paris Jackson z braćmi, 07.07.2009 rok Blanket, Prince i Paris nie chodzili do szkoły. Byli wychowywani przez nianie i nauczycielki. Nie mogli też korzystać z kina, prywatnego ZOO, kolejek górskich, czy jeść słodyczy. Musieli na to zasłużyć. „Pytał, czy chcemy iść do szkoły, ale powiedzieliśmy mu, że nie potrzebujemy przyjaciół, bo mamy jego i Disney Channel", mówiła. Michael Jackson konsekwentnie chronił prywatność swoich dzieci. Rzadko opuszczały jego posiadłość, a jak to robiły były przykryte chustami, kocami, czasem zakładały maseczki. Te działania jedynie nakręcały media, które chciały zrobić zdjęcia ich twarzy. „Teraz rozumiem, dlaczego nasz ojciec chciał, by nasze twarze były zasłonięte. Kiedy wychodziliśmy bez niego, nie zakładaliśmy masek i byliśmy nierozpoznawalni", opowiadała Paris w rozmowie z Oprah Winfrey. 25-latka w innym wywiadzie przyznała, że zainteresowanie prasy w tak młodym wieku mocno na nią wpłynęło. Wyznała, że do dzisiaj cierpi na zespół stresu pourazowego. „Doświadczam czasem halucynacji dźwiękowych. Słyszę dźwięk, który przypomina szelest torebek na śmieci. To od paparazzi, standardowe PTSD", mówiła w rozmowie z Willem Smithem. Michael Jackson, 1996 rok Paris Jackson i relacja z ojcem. Śmierć Michaela Jacksona Artysta powtarzał Paris, żeby nie zapominała jego słów. W wywiadzie dla „The Rolling Stone" wspominała, że ojciec przychodził do niej i zwierzał się z wszystkich problemów. Dodała też, że on był jej Piotrusiem Panem, a ona jego Dzwoneczkiem, co często podkreślał. „Wyobraź sobie, że twój rodzic wypłakuje ci się, bo cały świat nienawidzi go za coś, czego nie zrobił. A dla mnie on był jedyną osobą, która naprawdę się liczyła. Widziałam, jak cierpi i sama cierpiałam, więc zaczęłam nienawidzić cały świata za to, co mu robił", słyszeliśmy. Ojciec był dla niej autorytetem. Potrafił się z nią bawić, a w razie potrzeby był konsekwentny i wymagający. „Bardzo długo nie wiedziała, że jej ojciec jest znany, ani nawet jak ma na imię. Śpiewał i tańczył, ale myślała, że wszyscy tak robią, bo nie znała innych dzieci ani innych rodziców", pisały media. Gdy Michael Jackson w 2009 roku odszedł, ze łzami w oczach powiedziała: „Tatuś był najlepszym ojcem, jakiego sobie mogłam wymarzyć", przyznała, stojąc nad grobem taty. A jak wspomina dzień, w którym dowiedziała się o jego śmierci? „Nie wiem, to się po prostu stało. Byłam młoda i nieświadoma tego, co się wydarzyła. Naprawdę nie rozumiałam, co się dzieje", dodała. Natomiast w 2017 roku w wywiadzie dla „Rolling Stone" przyznała, że niedługo po pogrzebie Michaela Jacksona jej życie stało się koszmarem, miała depresję. Podkreśliła też, że król popu do dzisiaj odwiedza ją w snach... Gdy straciła tatę, szukała pocieszenia u mamy, jednak prawnie pozostawała pod opieką babci — Katherine Jackson. Gdy podrosła, udało jej się odnowić kontakt z rodzicielką. I choć doszło do pierwszej konfrontacji, nie od razu złapały wspólny język. Okazuje się, że stosunki z mamą z dnia na dzień są coraz lepsze. Dały sobie drugą szansę. „Poznaję ją i uświadamiam sobie, jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Wystarczy wspomnieć, jaką muzykę lubi — jest to country i folk, więc wysyłam jej te utwory, nad którymi aktualnie pracuję. Stała się moją przyjaciółką. Jest bardzo spokojna, co w niej kocham", zapewniła. Córka piosenkarza przyznała też, że dzięki wychowaniu ojca stała się samodzielna. „To zarabianie, a nie tylko bycie uprawnionym do pewnych rzeczy lub myślenie: 'Och, mam to'. To jest jak zarabianie, ciężka praca na coś – to jest coś zupełnie innego. To osiągnięcie”, opowiadała. Zrozumiała, że na sukces trzeba zapracować. Co więcej, nie chce wykorzystywać nazwiska taty. Kontrakty, przesłuchania czy castingi zdobywa samodzielnie. „Chodzę na przesłuchania, ciężko pracuję, studiuję scenariusze, robię swoje”, zapewniła. Dzisiaj Paris Jackson kończy 28 lat. Michael Jackson, 2005 rok Paris Jackson, 20.03.2017 rok Paris Jackson, 01.05.2017 rok Paris Jackson, 06.03.2022 rok
Uwodził, pisał wiersze i odchodził. Ale to nie kobiety, a ON był w jego życiu najważniejszy. Ta historia wciąż zaskakuje badaczy
Dziś, w 177. rocznicę śmierci Juliusza Słowackiego, warto spojrzeć na jego biografię nie tylko przez pryzmat szkolnych lektur i nieszczęśliwej miłości do Ludwiki Śniadeckiej. Życie autora „Kordiana” pełne było emocjonalnych niejednoznaczności, fascynacji, uwodzenia i relacji, które do dziś budzą pytania o jego prawdziwe uczucia, intymność i miejsce poza obyczajową normą epoki.
Wszyscy znamy ckliwą historię nieszczęśliwej miłości Juliusza Słowackiego do Ludwiki Śniadeckiej i pisany z myślą o niej piękny fragment poematu „Beniowski”: Kłębami dymu niechaj się otoczę/Niech o młodości pomarzę pół senny”. Ale czy wieszcz naprawdę kochał Ludwikę? Całe życie miał wokół siebie wiele kobiet, które czasem nazywał „podpórkami”, czasem cynicznie je uwodził i zwodził. Porzucał bez wielkiego żalu. Łatwo przychodziło mu pisanie dla nich wierszy, ale z żadną nie nawiązał głębokiego, prawdziwego związku. Nigdy się nie ożenił, nie marzył o potomku. Do żadnej kobiety nie pisał listów tak mocnych, jak do Zygmunta Krasińskiego, żadnej nie prosił by „wszponiła się w niego jak orzeł i jak lew roztargała”. Spotkanie poetów w rzymskiej „willi róż” było pełne takiego napięcia, jakby grom z jasnego nieba spadł na obydwu. To dla Zygmunta zaczął znikać nocami, to on obudził go do życia. Czy Słowacki był gejem, a może był biseksualny? Jak wyglądało życie i związki poety? Juliusz Słowacki: wieszcz z Krzemieńca, dandys, gracz Juliusza Słowackiego znamy wszyscy, choćby ze szkoły, jego dramat „Kordian” to żelazna lektura licealna. Wizerunek Słowackiego popsuł trochę Witold Gombrowicz używając go do prześmiewczej sceny w „Ferdydurke”. To tam profesor Bladaczka wmawia uczniom, że Słowacki wielkim poetą był i musi zachwycać. O życiu prywatnym poety wiadomo niewiele, na przykład o tym, że nie utrzymywał się z pisania, a z gry na giełdzie, do czego miał dobre wyczucie. Inwestował m.in. w koleje lyońskie. Ktoś nazwał go nawet wieszczem hossy i bessy. Był dandysem, bardzo dbał o swój wygląd, ubrania szył na miarę, lubił je komponować. Pomady do włosów sprowadzał z Londynu. „Dziś właśnie udała mi się moja rola w ogrodzie Tuilleries: pierwszy raz ubiorem zwróciłem oczy dam – bo miałem białe szarawarki, kamizelkę białą kaszmirową, w ogromne różnokolorowe kwiaty, tak jak dawne suknie damskie, i kołnierz od koszuli odłożony – do tego dodajcie laseczkę z pozłacaną główką i glansowane rękawiczki, a będziecie mieli Julka”, pisał do wujostwa. Robił wrażenie. Był przystojny, błyskotliwy, świetnie tańczył, znany był z tego w towarzystwie. Z czasem urodę zabrała mu choroba - gruźlica. Sprawiał wrażenie zapadniętego w sobie, wychudzonego, tylko oczy żarzyły mu się jak węgle. Dużo podróżował, uwielbiał to. Trochę przy tym uciekał od nudy, zobowiązań, zakorzenienia w jednym miejscu. Z żadnym nie czuł się na dobre związany. Był bardzo zżyty z matką Salomeą Bécu, uchodził nawet za maminsynka. Ale uciekał w podróże również przed nią i jej toksyczną, zaborczą miłością - zawsze chciała po swojemu urządzać mu życie. Pisał: „wychowany między kobietami, chciałem się z ich rąk wyrwać - i być samotnym”. Matkę nazywał Najdroższą Sally i Aniołem Stróżem, a jednak nie widzieli się przez 20 lat. Salomea znała syna z jego listów i opowieści znajomych. Marta J. Nowicka, autorka głośnej książki „Słowacki. Wychodzenie z szafy”, mówiła, że spotkanie matki i syna po latach, w Dreźnie, musiało być dla obojga potężnych szokiem. Zobacz też: Alibabki: w sądzie dochodziły prawa do używania nazwy, połączyła je przyjaźń na całe życie Kobiety Juliusza Słowackiego Pierwszą wielką miłością Juliusza Słowackiego miała być wspomniana już Ludwika Śniadecka, ale czy naprawdę tak było? Słowacki był wtedy nastolatkiem, Ludwika - starsza od niego o 6 lat - nawet nie brała pod uwagę jego amorów. W tamtym czasie dużo ważniejsza była przyjaźń Juliusza z Ludwikiem Spitznaglem i samobójcza śmierć przyjaciela. Ludwik - prawdopodobnie z powodu nieszczęśliwej miłości strzelił sobie prosto w serce. Na Słowackim wywarło to ogromne wrażenie, do postaci Ludwika wracał w „Kordianie”, w „Godzinie myśli”, poświęcił mu też osobny wiersz. Potem, już jako dorosły mężczyzna miał wiele miłości, czy raczej miłostek? W Paryżu uwodził córkę wydawcy, 16-letnią Korę Pinard. W liście do przyjaciela Edwarda Odyńca pisał: „Jak Szatan obłąkiwam młodą szesnastoletnią panienkę, która już od dwóch dni ma gorączkę z maligną. Otóż to jest diament do moich wspomnień – braknie tylko żeby zwariowała(…)”. Czy mieli romans? Być może, na pewno nie była to znajomość bezinteresowna. Słowacki zaprzyjaźniony z rodziną Kory dostawał lepsze warunki dla druku swoich książek (lepsze nawet niż Mickiewicz!). Poza tym dosyć cynicznie bawił się Korą i jej uczuciami. A gdy zerwał z nią napisał: „ma lat 16 i ładna, więc zapomni”. Ona przez wiele lat nosiła kwiaty na jego grób. A potem w testamencie nakazała to swoim dzieciom. Czytaj również: Była jego największą szkolną miłością, nagle się rozstali. Michała Żebrowskiego i Monikę Pęcikiewicz połączyło wyjątkowe uczucie Juliusz Słowacki i sześć panienek z Florencji Lubił, gdy kobiety robiły pierwszy krok, lubił być podziwiany, przeglądać się w ich oczach. Ale kiedy poczuł się osaczony, uciekał. Tak było w Genewie, podczas znajomości z Eglantyną Pattey, o której pisał, że „ładna być dawniej musiała”. To ją nazywał „podpórką”. Była dla niego – jak wiele innych kobiet „tym czymś, co go kocha”. Dużo rozmawiali, chodzili na spacery, pozwalała mu lepiej znosić samotność. Marzyła o ślubie, a jej rodzina robiła, co mogła, by stworzyć Juliuszowi ciepły dom. Ale on zaczął się nudzić i męczyć tym gniazdem rodzinnym. I mimo rozpaczy Eglantyny, wyjechał. We Florencji zaprosił do siebie sześć znajomych, młodych Włoszek, by pochwalić się urządzeniem mieszkania. (Panienki) „dziwiły się widząc moje eleganckie mebelki, mój fortepian, moją posadzkę, wybitą dywanem”, pisał do matki. Gdy jedna z nich oświadczyła mu się, był oburzony. „Żadnej delikatności uczuć nie znają tutaj”, komentował w liście. Na wyliczanie znajomych Słowackiego zabrakło by miejsca. Bo była przecież jeszcze malarka Maria Wodzińska, do której napisał słynny wiersz „Rozłączeni - choć jedno o drugim pamięta”. Doceniał jej „niepojęty czar”, a jednocześnie pisał chłodno „dorosła już panna, ale bardzo brzydka – gra ślicznie na fortepianie”. Podobno nie doszło do małżeństwa przez zbyt duże oczekiwania rodziców Marii. Trudno jednak powiedzieć, by po tym rozstaniu poeta rozpaczał. Marta J. Nowicka uważa, że Juliusz Słowacki uwielbiał konwersacje z kobietami, szukał w nich wsparcia, a zarazem był niezdolny do wchodzenia w jakiekolwiek związki. Miał poczucie rozedrgania, niedopasowania, tułaczki. Zobacz też: Osierocona przez ojca, matka oddała ją do domu dziecka. Trudne dzieciństwo Elżbiety Czyżewskiej Juliusz Słowacki i Zygmunt Krasiński: co ich łączyło? Z Zygmuntem Krasińskim poznali się w 1836 roku w Rzymie. Wiele ich łączyło. Byli nie tylko wybitnymi poetami. Obaj mieli toksycznych rodziców, Juliusz Słowacki – matkę, Zygmunt Krasiński – ojca, generała Wincentego Krasińskiego, który chciał, by syn żył podług jego wzorów. Zmusił go nawet do wzięcia ślubu z Elizą Branicką, której Zygmunt nie kochał i chyba ją unieszczęśliwił, wiecznie zdradzając. Obaj byli genialnymi dziećmi, od których wiele oczekiwano. Do tego Zygmunt Krasiński przypominał Juliuszowi Słowackiemu przyjaciela z lat młodości – Ludwika Spitznagla. W liście do matki napisanym po spotkaniu poetów w rzymskiej Willi róż, Juliusz dużo opowiada o Zygmuncie. Zwierza się, że powietrze włoskie dziwnie działa na jego zmysły; że czuje teraz „tysiąc zachceń, tysiąc wielkich podlotów do nieba”. Spacerują z Krasińskim po rzymskich parkach i uliczkach. Słowacki coraz później wraca w nocy albo i nie wraca. Psują się jego relacje z wujem, u którego mieszka. W końcu się wyprowadza. Słowacki i Krasiński mówią o sobie, że są „dwoma szaleńcami". Rozumieją się bez słów. Słowacki czuje się wydobyty przez tę relację z wewnętrznej martwoty. Obudzony i uratowany. W wierszu „Do Zygmunta" napisze: „Żegnaj, o żegnaj, archaniele wiary!/ Coś przyszedł robić z moim sercem czary,/ Coś w łzy zamienił jego krew czerwoną,/ Wyrwał je z piersi, wziął we własne łono,/ Ogrzał, oświetlił, by nie poszło w trumnę". Romantyczne listy Zygmunta do Juliusza To Zygmunt Krasiński poinformował Juliusza Słowackiego o aresztowaniu jego matki, za akcję agitacyjną - Salomea przyniosła wiersze poety na spotkanie. Zbliżyli się wtedy jeszcze bardziej, matka długo nie odpowiadała na listy, Słowacki szukał bliskości, którą dawała mu korespondencja z Salomeą. Odnalazł tę bliskość u Krasińskiego, z którym miał „absolutne porozumienie”. Z korespondencji Słowackiego i Krasińskiego zachowało się „trzynaście listów Zygmunta i siedem Juliusza do Zygmunta; pozostałe w dyspozycji Słowackiego zniszczono zgodnie z jego ostatnią wolą. Miały charakter tak intymny, że kiedy po śmierci syna Salomea opublikuje niektóre z nich, Krasiński uznał to za niegodziwość. W listach widać, że poeci są sobie bliscy. Krasiński pisze w 1841 roku: „Chciałbym na godzinę, godzin dwie byśmy Ty i ja - stali się starcami, chciałbym by nas sześćdziesięcioletnich znów ta sama willa róż otoczyła”. Czasem, jak przystało na kochanków czynią sobie wyrzuty, że druga strona nie kocha dość mocno ani nie odpowiada dość prędko. „Już nie czujesz serca mego - czemu to? Przecież przez wszystkie te lata je czułeś - i w nim nic odmiennego, ono zawsze Twoim tak, jak w willi róż”, pisze Zygmunt Krasiński. Namiętny styl ich relacji daleki jest od „kulturalnego koleżeństwa Zana czy Mickiewicza". Słowacki pisze: „Powinieneś [mnie] jak centaur stratować, jak orzeł wszponić, jak lew roztargać, a ja powinienem Ci się oprzeć”. "Trudno oprzeć się wrażeniu, że jest to obrazowanie, które odnosi się do erotycznych fantazji i zwierzęcego popędu. „Nigdy zresztą i w listach do nikogo innego frazy Słowackiego nie brzmią z taką mocą", twierdzi Marta J. Nowicka. W taki sposób mówią niekiedy tylko postaci z jego utworów. Słowacki pisze z Paryża w 1843 roku, że potrzeba mu listu od Zygmunta, bo kocha go nie tylko duchem, ale też po ludzku. Czy uprawiali seks? Podobno przynajmniej raz, właśnie w willi róż, która była dla nich tak ważna. Kochający się, niewierni Zygmunt Krasiński był mistrzem w ukrywaniu swojego życia. Był też romansowy i niewierny. Nie mówił Słowackiemu, że romansuje z Delfiną Potocką, jej nazwisko nie pada ani razu w listach do poety. Z kolei Juliusz Słowacki podczas romansu z Krasiński nawiązuje znajomość z Joanną Bobrową, kiedyś kochanką Zygmunta. Spotykają się we troje. Chodzą po Rzymie. Z czasem Krasiński przestrzega Słowackiego przed miłością do Joanny. Zaklina, ostrzega by nie wdawał się w przyziemne i niegodne jego nieśmiertelności uczucie do Rubensowej madonny. W końcu Słowacki sam rezygnuje z uczucia, na rzecz „podpórki”, przyjaźni która będzie ważna i będzie trwała do końca życia poety. Zygmunt Krasiński nie był jedynym ważnym mężczyzną w życiu Juliusza Słowackiego, było ich kilku, warto na pewno wymienić Michała Rolę Skibickiego. Poznali się jeszcze na Wołyniu, spotkali ponownie w Paryżu, gdzie Michał przyjechał z Ameryki Południowej. To była burzliwa, intensywna znajomość, zakończona skandalem - Skibicki trafił do więzienia za defraudacje. To Skibicki w 1834 roku odwiódł go od pomysłu pojedynku z Adamem Mickiewiczem, którego Słowacki nie znosił i z którym chciał walczyć. Słowacki tęsknił za nim, wspominał go, poświęcił mu dwie powieści „Mnich” i „Arab”. Czytaj również: Ewa Pokas i Maciej Zembaty - ich małżeństwo zabiła zazdrość i awantury Juliusz Słowacki: ostatnie lata Juliusz Słowacki zmarł wiosną 1849 roku w wieku 40 lat na postępującą gruźlicę. Nie było przy nim Zygmunta Krasińskiego, z którym poróżniły go poglądy i wartości. Słowacki szedł w mistycyzm i marzył o rewolucji, Krasiński był coraz bardziej konserwatywny, coraz mocniej czuł i podkreślał swoją przynależność do kościoła. Zaczęli też krytykować siebie jako poeci. Słowackim opiekował się do końca jego przyjaciel, malarz Charles Pétiniaud-Dubos. Życie Juliusza Słowackiego można interpretować w różny sposób, wielu biografów poety widziało w nim Casanowę. Faktem jest jednak, że już Tadeusz Boy-Żeleński dostrzegał konwencjonalność niektórych liryk Słowackiego adresowanych do kobiet, np. poematu „W Szwajcarii”. Poeta nie potrafił (nie chciał) wejść z prawdziwy związek z żadną z kobiet. Marta J. Nowicka w książce „Słowacki. Wychodzenie z szafy” uważa, że do naszego drugiego wieszcza najbardziej pasuje wizerunek queer, który nie może odnaleźć się w erotyczno-obyczajowej normie swoich czasów. Juliusz Słowacki miał w sobie kobiece cechy, co widział w nim Krasiński. Lubił zachwycać sobą kobiety, robić wrażenie, ale nie znosił, gdy kazały mu się deklarować. Zygmunt Krasiński przeżył swojego przyjaciela o 10 lat, zmarł w 1859 roku w Paryżu, zostawił żonę i czwórkę dzieci Zobacz też: Stanisław Jasiukiewicz miał zagrać Bogumiła w "Nocach i Dniach". Choroba odebrała mu rolę, a potem zabrała życie Korzystałam z książki Marty Justyny Nowickiej „Słowacki. Wychodzenie z szafy", Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa, 2021.
Wzbudzali emocje różnicą wieku, dziś żyją po swojemu. „Na początku była sensacja”. Kościukiewicz o miłości do znanej polskiej reżyserki
Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” wrócił do początków relacji z Małgorzatą Szumowską. Aktor ujawnił, że różnica wieku była kiedyś tematem licznych komentarzy i medialnej sensacji. Dziś ich związek to stabilne małżeństwo, które – mimo trudnego początku i plotek – przetrwało próbę czasu.
Mateusz Kościukiewicz zdecydował się na szczere wyznanie w wywiadzie dla „Złotej Sceny”, wracając do początków swojego związku z Małgorzatą Szumowską. Aktor ujawnił, że różnica wieku 13 lat między nimi była kiedyś źródłem ogromnego zainteresowania i medialnej sensacji. Dziś jednak patrzy na to z dystansem, podkreślając, że ich relacja opiera się na stabilności, zrozumieniu i wspólnym doświadczeniu, które zbudowali przez lata małżeństwa. Mateusz Kościukiewicz i różnica wieku: medialna sensacja na początku Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” zdecydował się na szczere wyznanie dotyczące życia prywatnego. Jak przyznał, początki relacji z Małgorzatą Szumowską wzbudzały ogromne zainteresowanie. Różnica wieku – wskazywana jako 13 lat – była osią komentarzy i powodowała, że ich związek określano jako sensacyjny. – Sto lat temu był taki temat, żeśmy się na początku zaczęli spotykać. Był to jakiś rodzaj sensacji – powiedział aktor w wywiadzie dla „Złotej Sceny”. Dziś, jak podkreśla, sytuacja wygląda zupełnie inaczej. – Dzisiaj to żadna sensacja. Związek Kościukiewicza i Szumowskiej pod lupą opinii publicznej Nowy wywiad dla „Złotej Sceny” przypomniał historię, o której przez lata mówiono więcej w kuluarach niż oficjalnie. Gdy ich relacja wyszła na jaw, natychmiast pojawiły się komentarze i spekulacje, a różnica wieku tylko podsycała emocje. Wielu traktowało ten związek jak coś chwilowego, wręcz skazanego na szybki koniec. Oni jednak nie wdawali się w dyskusje i nie prostowali plotek – po prostu robili swoje. Dopiero z czasem okazało się, że za całą tą medialną burzą stoi coś znacznie trwalszego, niż ktokolwiek zakładał. Od Paryża do małżeństwa – historia miłości, której nikt nie dawał szans Historia związku Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza sięga okolic 2009 roku, kiedy poznali się w Paryżu. To właśnie tam, w trakcie pracy zawodowej, ich relacja zaczęła się rozwijać. Znajomość rozpoczęła się od spotkań towarzyskich i przyjaźni, która z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Decyzja o związku zapadła podczas pracy nad filmem „Sponsoring”. Relacja od początku budziła emocje – także ze względu na fakt, że Małgorzata Szumowska była wówczas w innym związku. Jej decyzja o zmianie życia spotkała się z krytyką otoczenia. Mimo to para konsekwentnie budowała swoją relację, nie zważając na opinie innych. Zobacz też: Dzieli ich 14 lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki Tajemniczy ślub i życie z dala od skandali Choć początkowo nikt nie wróżył im przyszłości, Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz zostali małżeństwem. Informacja o ślubie zaskoczyła media, ponieważ para przez długi czas nie potwierdzała doniesień. Dopiero wspólne pojawienie się z obrączkami rozwiało wszelkie wątpliwości. Wiadomo, że ceremonia odbyła się w 2012 roku, jednak jej szczegóły pozostały prywatne. Z czasem ich relacja przestała być tematem sensacji, a oni sami zaczęli funkcjonować z dala od medialnego szumu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jest starsza od pasierbicy o 9 miesięcy. Przed pierwszym spotkaniem była pewna obaw. Edyta Pazura wyjawia, jak dziś naprawdę wygląda ich relacja Stabilne małżeństwo i wspólne życie rodzinne Mateusz Kościukiewicz w wywiadzie dla „Złotej Sceny” podkreślił, że dziś najważniejsza jest stabilność. – Jesteśmy dosyć długim małżeństwem, szczęśliwym – zaznaczył. Para doczekała się córki, a także wychowuje syna Małgorzaty Szumowskiej z wcześniejszego związku. Ich życie rodzinne toczy się z dala od skandali i medialnych burz. Aktor zwraca uwagę, że kluczowe znaczenie ma wzajemne zrozumienie i codzienna komunikacja, która z biegiem lat stała się prostsza i bardziej naturalna. Źródła: viva.pl, zlotascena.pl, film.wp.pl
Burzliwa miłość, bolesne plotki i wielka siła. Hanna Bieluszko w życiu przeszła wiele. Teraz toczy najważniejszą walkę
Hanna Bieluszko, ceniona aktorka związana z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, przechodzi jeden z najtrudniejszych momentów w życiu. Po latach sukcesów na scenie i ekranie dziś walczy o zdrowie, a w sieci trwa zbiórka na kosztowną rehabilitację.
Hanna Bieluszko to kobieta sceny! Silna, wyrazista, oddana pasji i wierna zasadom. Prywatnie jednak zawsze wybierała coś więcej niż brawa: dom, bliskość i rodzinę, którą stawiała ponad wszystko. Dziś jednak los wystawił ją na najtrudniejszą próbę. Po informacji z 2 kwietnia o poważnych problemach zdrowotnych ruszyła zbiórka na jej leczenie i rehabilitację, a za kulisami tej historii jest nie tylko walka o powrót do sprawności, ale też opowieść o kobiecie, która zawsze wiedziała, co naprawdę jest ważne. Hanna Bieluszko od lat jest ważną postacią polskiego teatru i telewizji Hanna Bieluszko urodziła się 11 listopada 1954 roku w Poznaniu. Studiowała na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie, a dyplom uzyskała w 1981 r. W teatrze zadebiutowała już w 1979 r. i od tamtej pory konsekwentnie budowała swoją zawodową drogę. Po zakończeniu studiów Hanna Bieluszko nie zwalniała tempa. Jej zawodowa droga szybko zaczęła nabierać wyraźnych kształtów, prowadząc ją przez jedne z ważniejszych scen w Polsce. Najpierw pojawiła się w Teatrze Rozmaitości w Warszawie, gdzie zdobywała doświadczenie i sceniczne obycie, by następnie związać się z Teatrem im. Stefana Jaracza w Łodzi. To właśnie ten etap był dla niej czasem intensywnej pracy i budowania aktorskiej tożsamości. Kolejne role, nowe zespoły i zmieniające się sceny sprawiały, że konsekwentnie zaznaczała swoją obecność w teatralnym świecie — krok po kroku umacniając swoją pozycję jako aktorka, która nie boi się wyzwań i artystycznych poszukiwań. Czytaj też: Beata Kozidrak po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o swojej walce z chorobą. Wspomniała o "wielkim lęku" i wsparciu, które dało jej siłę Na scenie występuje od przeszło 45 lat, a od 1992 r. pozostaje związana z Teatrem im. Juliusza Słowackiego w Krakowie. To właśnie ta przestrzeń stała się jej ważnym artystycznym domem. W wielu wywiadach Hanna Bieluszko otwarcie mówiła, że zawsze chciała być aktorką. Pierwsze niepowodzenia były dla niej bolesne. Nie dostała się od razu do warszawskiej szkoły teatralnej, pracowała jako goniec i młodsza pomoc techniczna, a dopiero później rozpoczęła drogę, która zaprowadziła ją do zawodu. „Zawsze chciałam być aktorką. Trudno mówić o tym, żebym marzyła, chociaż jak nie zdałam po raz pierwszy do warszawskiej szkoły teatralnej to się załamałam i obraziłam się na cały świat. […] Nie dostałam się również na romanistykę, więc na początku poszłam do pracy. Zostałam gońcem i młodszą pomocą techniczną. Rok później dostałam się na teatrologię w Poznaniu i w pewnym momencie stwierdziłam, że to nie jest dla mnie. Zaliczyłam cały rok i powiedziałam im, że chcę zdawać do szkoły teatralnej, żeby nie było nieprzyjemności. Bawiłam się zawsze w teatr, ale to jest normalne”, opowiadała w rozmowie z Kingą Kuryło dla Damosfery. Za kulisami tej historii kryje się jednak coś więcej niż tylko determinacja młodej dziewczyny. To także bunt i emocje, które na długo zapadły w pamięć. Hanna Bieluszko nie miała łatwego startu — jej marzenia o aktorstwie nie spotkały się z aprobatą najbliższych. Jak sama wspomina, kiedy rodzice dowiedzieli się o jej planach, wybuchła prawdziwa burza. Nie chcieli, by zdawała do szkoły teatralnej, a ich sprzeciw był jednoznaczny i stanowczy. A jednak to właśnie w tym momencie zaczęła się jej prawdziwa droga. Bo czasem największe emocje i sprzeciw otoczenia stają się początkiem ważnej historii. Od „Barw ochronnych” do „Barw szczęścia”. Hanna Bieluszko o aktorstwie Kariera Hanny Bieluszko łączy teatr, film i telewizję. Zagrała m.in. w „Barwach ochronnych” w reżyserii Krzysztofa Zanussiego, a także w „Nauce latania” Sławomira Idziaka czy „Seksmisji” Juliusza Machulskiego. Sama aktorka przyznała nawet z charakterystycznym dystansem: „Dziś powtarzam, śmiejąc się, że zaczynałam w Barwach ochronnych, a skończyłam w Barwach szczęścia”. Szeroka publiczność kojarzy ją przede wszystkim z telewizji. Hanna Bieluszko była znana widzom jako doktor Renia Zakrzewska-Nowicka, przyjaciółka Marii Zduńskiej w serialu „M jak Miłość” w latach od 2000 r. do 2012 r. Z kolei od 2013 r. gra Krystynę Złotą, matkę Marka, w serialu „Barwy szczęścia”. To właśnie ta różnorodność ról sprawiła, że przez lata potrafiła pozostać blisko publiczności. Z jednej strony teatr, z drugiej seriale oglądane przez szeroką widownię — Hanna Bieluszko konsekwentnie zaznaczała swoją obecność w kolejnych artystycznych przestrzeniach. „Lubię grać postacie, które są trochę inne niż ja. Chodzi o to, żeby nie powtarzać w kółko tego samego. To jest zwyczajnie nudne. […] Nie lubiłam grać amantek. Nie za bardzo mi to wychodziło. Jak ktoś mówił, że jestem piękna to cierpłam. Nas wtedy tak wychowywano, żeby nas nie chwalić. Szkoła robiła wszystko żebyśmy nabyli kilka kompleksów. Generalnie był to taki bardzo zimny wychów. To było przemocowe. Jeden z moich profesorów potrafił zrobić wszystko, żeby złamać człowieka jako aktora. To powodowało, że ludzie, którzy nie mieli silnego charakteru, odpadali. Trzeba mieć silną psychikę, bo cały czas jest się ocenianym”, relacjonowała w rozmowie z Damosferą.pl. Hanna Bieluszko o przebiegu swojej kariery. Jedna plotka sprawiła, że była skreślona u wielu reżyserów. W tej historii nie ma miejsca na wygładzone wspomnienia. Hanna Bieluszko mówiła wprost, bez filtra i bez prób wybielania przeszłości. I właśnie ta szczerość najmocniej wybrzmiewa, gdy wraca do momentów, które mogły zmienić bieg jej kariery. Aktorka przyznaje, że choć zdarzało jej się odrzucać role, nigdy tego nie żałowała. Co innego jednak własne decyzje i zachowania. Jak sama mówi — „za bardzo podskakiwała”. I to właśnie to miało mieć realny wpływ na jej dalszą drogę, szczególnie w filmie. „Natomiast pewne moje zachowania mogły zaważyć właściwie na braku mojej kariery filmowej. Za bardzo podskakiwałam. Pokazano mi, gdzie jest moje miejsce. Zresztą do dzisiaj jestem pyskata, więc tu się niewiele zmieniło. Może kiedyś intensywność była większa”, mówiła. W pewnym momencie pojawiła się plotka. Taka, która zaczęła żyć własnym życiem i dla wielu osób stała się faktem. Bieluszko dowiedziała się o niej dopiero po latach, ale konsekwencje odczuła znacznie wcześniej. Jak podkreśla, była skreślona u części reżyserów, w tym tych związanych z Kinem moralnego niepokoju. Nie tłumaczyła się. „Dowiedziałam się po paru latach o tym, ale wiedziałam, że u wielu osób jestem skreślona, szczególnie u tych reżyserów, którzy budowali Kino moralnego niepokoju, m.in. Kieślowski, Holland itp. Co mogłam zrobić? Biec i się tłumaczyć, skoro oni wszyscy wiedzą swoje?”, mówiła, zostawiając tę historię bez dopowiedzeń, ale z wyraźnym ciężarem. Źródłem całego zamieszania była sytuacja z planu filmu „Nauka latania” w Rajczy pod Żywcem. To właśnie tam zaczęły się wydarzenia, które później zostały opowiedziane zupełnie inaczej, niż wyglądały w rzeczywistości. Najpierw pojawił się telefon z Warszawy — propozycja związana z serialem „Zielona miłość”. Aktorka nie została jednak o nim poinformowana. „Poszłam do kierowniczki produkcji i zapytałam czy ktoś do mnie dzwonił? „Tak, tak dzwonił, ale ty nie masz czasu”, relacjonowała w Damosferze. Jednocześnie na planie zaczęły dziać się rzeczy trudne do wytłumaczenia. Była przygotowywana do zdjęć, po czym odsyłano ją na później. I tak przez kilka dni. W końcu postawiła sprawę jasno. Jeśli nie zagra, wyjedzie do Warszawy. Wtedy usłyszała słowa, które zapamiętała na długo: że ktoś może jej zaszkodzić. Miała wtedy dwadzieścia jeden lat. Ostatecznie pojechała. Zakwalifikowała się. A sytuacja, która wydawała się zamknięta, wróciła do niej w zupełnie innej formie. Jak opowiada, później została przedstawiona jako osoba, która samowolnie opuściła plan, narażając produkcję na ogromne koszty. Ta wersja wydarzeń zaczęła funkcjonować w środowisku i to ona, jak wynika z jej słów, mogła zaważyć na jej dalszej karierze filmowej. Wyszła za mąż za Węgra, ale to nie on był miłością jej życia Życie prywatne Hanny Bieluszko od lat splata się z teatrem. Pierwszego męża poznała jeszcze na studiach. W tej historii pojawia się też wątek, który bardziej przypomina scenariusz filmowy niż klasyczną opowieść o miłości. Ona studiowała aktorstwo w Krakowie, on reżyserię w Łodzi. Jak sama opowiada, wszystko zaczęło się od… zdjęcia. Jeden z jej znajomych pokazał je studentowi łódzkiej filmówki. To wystarczyło, by przyszły mąż aktorki zaprosił ją do udziału w swojej etiudzie filmowej. Tak się poznali. Szybko pojawiło się małżeństwo, jednak, jak podkreśla Hanna Bieluszko, była to relacja krótka i bardzo intensywna. Jej były mąż był Węgrem, a ona sama przyznaje wprost, że podejrzewa, iż zawarcie związku mogło mieć dla niego praktyczny wymiar, związany z uzyskaniem karty stałego pobytu. „Wyjechałam do Łodzi, bo tam wyszłam za mąż za studenta filmówki. Poznaliśmy się w ten sposób, że mój kolega pokazał mu moje zdjęcie. Mój przyszły mąż zaprosił mnie do swojej etiudy filmowej. Małżeństwo było krótkie i z przytupem. On był Węgrem i podejrzewam, że dzięki małżeństwu chciał załatwić sobie kartę stałego pobytu. To jest mało romantyczna historia”, zwierzała się w Damosferze. I choć ta historia nie miała szczęśliwego finału, stała się jednym z pierwszych doświadczeń, które ukształtowały zarówno jej życie prywatne, jak i drogę zawodową. A wkrótce potem Hanna Bieluszko poznała miłość swojego życia. Od lat artystka jest żoną aktora, Jerzego Światłonia. Wszystko zaczęło się w Teatrze im. Stefana Jaracza w Łodzi. To właśnie tam się poznali, choć, jak się okazuje, mogli minąć się już wcześniej. Jerzy Światłoń jest od niej młodszy o pięć lat, dlatego gdy ona kończyła szkołę teatralną, on dopiero próbował się do niej dostać. Ich relacja od początku nie była prosta. Bieluszko była wtedy po rozwodzie i miała narzeczonego, a Światłoń, jak sama wspomina, zachowywał się „desperacko”. Z jego strony było to uczucie intensywne, niemal szalone. Ich związek szybko stał się burzliwy, pełen emocji i napięć. W pewnym momencie rozstali się na trzy lata. I mogłoby się wydawać, że to definitywny koniec tej historii. Jednak los napisał dla nich inny scenariusz. „Rozstaliśmy się na trzy lata. Potem dowiedziałam się, że złamał sobie nogę w udzie występując w teatrze ulicznym na szczudłach. Odezwałam się do niego i już tak zostało”, relacjonowała w Damosferze Kindze Kuryło. Czytaj też: Kto zagra Annę Jantar? Natalia Kukulska przygotowuje niespodziankę dla jej fanów. Znamy kulisy prac nad musicalem! Zdarza się, że spotykają się na jednej scenie, jak w spektaklu „O dwóch doktorach i jednej pacjentce”. Wcześniej pojawili się u swojego boku w sztuce „Tatuaż”. Jednak, jak sama aktorka przyznaje, nie jest to dla nich komfortowa sytuacja. „My generalnie nie lubimy ze sobą grać, bo się czujemy odpowiedzialni za oboje. To jest bardzo męczące”, mówiła w jednym z wywiadów. Choć wspólna praca na scenie bywa dla nich wyzwaniem, jedno pozostaje niezmienne. Ich relacja poza teatrem nie cierpi. Wręcz przeciwnie. Hanna Bieluszko podkreśla, że mimo napięć związanych z odpowiedzialnością za siebie nawzajem, granica między sceną a domem jest dla nich wyraźna. Wspólnie doczekali się ukochanej córki, Marii. „Mam z nią bardzo dobry kontakt. I właśnie ze względu na córkę nie planujemy żadnych przeprowadzek, choć być może w stolicy mielibyśmy większe szanse i możliwość zawodowego rozwoju. Życie nauczyło mnie, że rodzina jest najważniejsza i nawet najbardziej atrakcyjna rola nie zastąpi mi uśmiechu moich najbliższych”, opowiadała aktorka w jednym z wywiadów. Choć scena od lat pozostaje ważną częścią jej życia, Hanna Bieluszko wyraźnie podkreśla, że aktorstwo nie jest dla niej wszystkim. Za kulisami reflektorów istnieje świat, który stawia na pierwszym miejscu: spokojniejszy, bardziej osobisty, prawdziwy. Największą wartość mają dla niej chwile spędzane z najbliższymi: mężem i córką. To właśnie tam znajduje równowagę, której często brakuje w zawodzie pełnym napięć i niepewności. „Nie jestem wariatką teatralną, staram się zachowywać równowagę życia, nie przypisując temu zawodowi nadzwyczajnych walorów. Poza teatrem też jest życie: dom na wsi, gdzie uwielbiamy wyjeżdżać, Willa Tadeusz w Lanckoronie, gdzie przez lata spędzaliśmy każde święta, a przede wszystkim Marysia jest na pierwszym miejscu. Poza tym ostro zabrałam się za siebie: nie palę papierosów, pływam, jeżdżę na rowerze”, opowiadała w Dzienniku Polskim. Czytaj też: Los boleśnie doświadczył gwiazdę "Barw Szczęścia". Aktorka walczy o powrót do zdrowia, teatr apeluje o pomoc Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie zabrał głos Najbardziej poruszające informacje pojawiły się 2 kwietnia, kiedy Teatr im. Juliusza Słowackiego w Krakowie poinformował, że aktorka zmaga się z problemami zdrowotnymi. Aktorka ma za sobą udaną walkę o życie. Jednak ta batalia odcisnęła ogromne piętno na jej organizmie, a powrót do pełnej sprawności wymaga teraz kolejnego, równie trudnego etapu. Przed Hanną Bieluszko stoi dziś nowa walka: o siły, o zdrowie, o możliwość powrotu do codzienności i pracy, którą przez dekady współtworzyła. Droga do odzyskania sprawności będzie długa i wymagająca. Ruszyła zbiórka, z której zebrane pieniądze pomogą pokryć koszty leczenia i długotrwałej rehabilitacji. „Bardzo chcemy, aby Hania do nas wróciła, do naszej codzienności, do naszego teatru, do ludzi, którzy na nią czekają”, napisano. Zbiórka trwa za pośrednictwem Zrzutka.pl (https://zrzutka.pl/d6h6ub) oraz fundacji VOTUM. Z wyznaczonej kwoty blisko 202 tys. zł, a zebrano już ponad 60 tys. zł. To liczby, które pokazują skalę potrzeb, ale też mobilizację ludzi poruszonych losem aktorki. Źródło: Dziennik Polski, Damosfera, Film Wp.pl, zrzutka.pl
Byli nierozłączni przez niemal pół wieku. „Najbardziej brakuje mi jego głosu”. Historia małżeństwa Romualda Lipki porusza do łez
Dziś przypada 76. rocznica urodzin Romualda Lipko — wybitnego muzyka i współzałożyciela Budki Suflera, który odszedł 6 lutego 2020 roku po walce z chorobą nowotworową. Choć minęły lata, jego historia miłości z Dorotą Lipko wciąż porusza. Żona artysty była przy nim do końca i do dziś podkreśla, że nadal czuje jego obecność.
Romuald Lipko odszedł 6 lutego 2020 roku po walce z chorobą nowotworową, pozostawiając po sobie nie tylko muzyczne dziedzictwo, ale i historię wielkiej miłości. Dziś, w 76. rocznicę urodzin współzałożyciela Budki Suflera, wspomnienia o artyście wracają ze szczególną siłą. U jego boku do samego końca trwała ukochana żona, Dorota Lipko, która do dziś nie potrafi pogodzić się z jego stratą i wciąż czuje jego obecność. Romuald Lipko i Dorota Lipko — jak się poznali? Romuald Lipko poznał ukochaną żonę w czasie, gdy był instruktorem muzycznym. Połączyła ich praca. „Dostałam pracę w domu kultury, a mój małżonek w tym domu kultury prowadził zespół Mirabelki”, zwierzała się Dorota Lipko w jednym z wywiadów. Zakochani od razu wpadli sobie w oko. Połączyło ich trwałe i szczęśliwe uczucie. „Ja szalenie reaguję na głos, a ten głos był taki dojrzały, że absolutnie zdominował wszystkie inne cechy”, wspominała w materiale Uwagi TVN. Muzyk zabiegał o względy ukochanej. Na każdym kroku udowadniał jej, jak wiele dla niego znaczy i obdarowywał ją bukietem ulubionych forsycji. Byli sobie pisani i wiedzieli, że razem stworzą wymarzony dom. Wspólnie doczekali się syna, Remigiusza. Chłopiec od najmłodszych lat przyglądał się pracy taty. „Myślę, że to dar, który otrzymał od Boga, to mi bardzo imponowało. Jest osobą, która się nie boi, podejmuje ryzyko i myślę, że to taka cecha osób, które dużo osiągają w życiu”, tłumaczył w jednym z wywiadów. Remigiusz Lipko nie poszedł w ślady taty, chociaż próbował swoich sił w muzyce. Rodzice uszanowali jego wybory i kibicowali w spełnianiu marzeń. Syn pary ukończył prawo i rozwija swój własny biznes. Romuald i Dorota Lipko zawsze byli dumni z jego osiągnięć. Czytaj też: Słynny tenor Wiesław Ochman i jego żona Krystyna byli razem niemal 60 lat. Jak im się to udało? Romuald Lipko, Dorota Lipko, Festiwal Piosenki Sopot 2002 Sam artysta podkreślał, że to dzięki ukochanej Dorocie mógł rozwijać karierę. Nigdy się nie kłócili i zawsze potrafili dojść do porozumienia. „Moja żona to nie jest typ zołzy, zresztą z taką bym nie wytrzymał, bo ja nie lubię się kłócić. W trudnych kwestiach zawsze dochodziliśmy rozmową do rozwiązania sprawy. Myślę, że Dorota wiedziała, jak bardzo kocham to, co robię. Ona zajmowała się naszym synem Remigiuszem, a ja byłem odpowiedzialny za sprawy finansowe. Taki mieliśmy podział i on się dobrze sprawdził”, mówił w rozmowie z tygodnikiem Świat i Ludzie. Żartował też, że to swoim częstym wyjazdom zawdzięcza stabilną rodzinę. Swój raj na ziemi zakochani stworzyli w Kazimierzu Dolnym. Dorota Lipko i Romuald Lipko spełniali się też w roli dziadków. Doczekali się wnuczki, Laury. „Każdemu życzę, by na stare lata został dziadkiem, bo wtedy przeżywa się po prostu drugą młodość. [...] Jest takim szczęściem, że tylko żałować, że mam tylko jedno”, mówił. Sprawdź też: Córką opiekował się od początku. Z synem odnowił kontakt po latach. Tak wyglądała relacja Krzysztofa Kowalewskiego z dziećmi Śmierć Romualda Lipko. Wdowa po artyście cały czas czuje jego obecność O śmierci Romualda Lipko poinformowano w 2020 roku. Artysta odszedł po walce z chorobą nowotworową. W najtrudniejszych chwilach przy jego boku trwała ukochana żona. Zawsze mógł liczyć na jej wsparcie i obecność. Byli razem przez 49 lat. Dorota Lipko w jednym z wywiadów podkreślała, że wciąż czuje jego obecność. Oboje do końca wierzyli, że uda mu się pokonać chorobę. „Z jednej strony wierzył, że będzie żył, ale jednocześnie przeczuwał, że może się to nie udać”, mówiła wdowa po artyście jakiś czas temu w rozmowie z Plejadą. Nigdy nie da się przygotować na śmierć bliskich. Trudno się pogodzić z ich stratą. Dorota Lipko próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości bez męża… „Moje życie bardzo się zmieniło. Nie mam jeszcze na tyle siły, odwagi, by normalnie funkcjonować. Muszę być teraz w tym domu i mężczyzną, i kobietą. W Lublinie mamy drugie mieszkanie. O nie też trzeba zadbać”, tłumaczyła. W domu znajdują się pamiątki po ukochanym, które przypominają pani Dorocie o mężu. To dla niej bardzo trudne. Dopiero teraz jest gotowa na to, by uporządkować ich przestrzeń. Wciąż czuje przy sobie obecność ukochanego. „W tym domu dopiero teraz zaczynam powoli robić porządek. Tamtego jeszcze nie ruszyłam. Wisi w nim pokrowiec z ubraniami Romka z ostatniego koncertu. W sypialni, w której spał przed wyjazdem do szpitala, nadal sterczy kołdra. Wydawało mi się, że to minie szybciej. Poza tym wydaje mi się, że inaczej jest się godzić z żałobą człowieka niebędącego osobą publiczną”, tłumaczyła w Plejadzie kilka miesięcy temu. „Najbardziej brakuje mi Romka głosu”, dodawała. Romuald Lipko, Dorota Lipko, Paszporty Polityki, 2016
Hollywood i miliony fanów go kochają. Mało kto wie, że Pedro Pascal ma transpłciową siostrę. Aż trudno uwierzyć, jaką mają relację
Za kulisami wielkiej kariery Pedro Pascala kryje się historia, która porusza bardziej niż hollywoodzkie role. To opowieść o więzi silniejszej niż presja sławy, o tajemnicy, która wyszła na światło dzienne i zmieniła wszystko. W centrum tej historii stoi Lux. Siostra, która dla aktora jest kimś znacznie więcej niż rodziną.
Pedro Pascal, uwielbiany aktor z „The Mandalorian”, czy „The Last of Us”, od lat wspiera swoją najmłodszą siostrę Lux Pascal, transpłciową aktorkę i aktywistkę. Ich relacja, oparta na pełnej akceptacji i miłości rodzinnej, inspiruje tysiące ludzi na całym świecie. Pedro Pascal o relacji z siostrą Lux W świecie show-biznesu, gdzie sukces często idzie w parze z presją i samotnością, Pedro Pascal pokazuje, że największą siłą jest rodzina. Jego relacja z młodszą o 17 lat siostrą, Lux Pascal, to nie tylko bliskość rodzeństwa – to także piękna opowieść o bezwarunkowym wsparciu, zrozumieniu i miłości w trudnych momentach. W 2023 roku Pedro Pascal udzielił wzruszającego wywiadu dla „Esquire”, w którym opowiadał o relacji z siostrą. „Ona jest i zawsze była jedną z najbardziej potężnych osób i osobowości, jakie kiedykolwiek znałem. Moja opiekuńcza strona jest zabójcza, ale potrzebuję jej bardziej niż ona mnie” – przyznał aktor. Ta niezwykła relacja między rodzeństwem pokazuje, jak ważna jest bliskość i wzajemne zrozumienie – nawet w świecie pełnym wyzwań, jakim jest Hollywood. Czytaj też: O tym filmie usłyszy cały świat. Maciej Musiał powoli podbija Hollywood. Przez długi czas ukrywał tę wiadomość w tajemnicy Publiczne coming out Lux. Rodzinne wsparcie na pierwszym miejscu W 2021 roku Lux Pascal zdecydowała się na coming out jako kobieta transpłciowa. Jej wyznanie odbiło się szerokim echem w mediach, a Lux z dumą opowiadała o swojej tożsamości w wywiadzie dla chilijskiego magazynu „Ya”. Kluczową rolę w jej przemianie odegrała właśnie rodzina, zwłaszcza Pedro, który okazał jej bezgraniczne wsparcie. Na swoim Instagramie Pedro udostępnił zdjęcie okładki z siostrą i opatrzył je krótkim, ale wymownym podpisem: „Moja siostra, moje serce, nasza Lux”. Te słowa poruszyły miliony obserwatorów, stając się symbolem rodzinnej solidarności i akceptacji. Zobacz też: Nazywaną ją "królową quizów", prowadziła najpopularniejsze teleturnieje TVN. Z dnia na dzień zniknęła z ekranów. Tak dziś żyje Agnieszka Wróblewska Aktor bardzo dumnie pokazuje się także u boku ukochanej siostry. Kilkukrotnie zaprosił ją, by towarzyszyła mu na różnych imprezach filmowych. Gdy na premierze filmu „Gladiator II” Lux pozowała do zdjęć, jej starszy brat zadbał o to, by cala uwaga skierowana była właśnie na nią, a nawet poprawił jej stylizację, co wzruszyło fanów aktora na całym świecie! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/EN016370780014-fcffb8d.jpg" width="1333" height="2000" alt="Pedro Pascal and Lux Pascal attending the Royal Film Performance and world premiere of Gladiator II, in aid of the Film and TV Charity which is celebrating its 100th anniversary this year, at Odeon Luxe Leicester Square, central London. Picture date: Wednesday November 13, 2024." title="?wiatowa premiera filmu Gladiator II" /> Pedro Pascal i Lux Pascal, 2024 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/04/EN016370780032-be0e3ca.jpg" width="2000" height="1333" alt="Pedro Pascal and Lux Pascal attending the Royal Film Performance and world premiere of Gladiator II, in aid of the Film and TV Charity which is celebrating its 100th anniversary this year, at Odeon Luxe Leicester Square, central London. Picture date: Wednesday November 13, 2024." title="?wiatowa premiera filmu Gladiator II" /> Kim jest Lux Pascal? To wiemy o młodszej siostrze Pedro Pascala Lux Pascal, urodzona 4 czerwca 1992 roku w Kalifornii, jest najmłodszym z czworga dzieci chilijskich emigrantów: Veróniki Pascal Ureta i José Balmaceda Riera. Gdy miała zaledwie trzy lata, jej rodzina wróciła do Chile, gdzie Lux dorastała i stawiała swoje pierwsze kroki w świecie teatru. Po ukończeniu prestiżowych studiów aktorskich na Papieskim Uniwersytecie Katolickim w Chile, Lux kontynuowała edukację w słynnej Juilliard School w Nowym Jorku. W 2023 roku ukończyła studia z tytułem magistra sztuk pięknych. Poza aktorstwem, Lux aktywnie działa na rzecz społeczności LGBTQ+. Jej publiczne wystąpienia, szczerość w mówieniu o własnej drodze oraz zaangażowanie w sprawy społeczne czynią z niej jedną z najważniejszych młodych twarzy chilijskiego feminizmu i aktywizmu społeczności LGBT. Jej obecność w mediach to nie tylko głos walki o równość – to także opowieść o nadziei i samopoznaniu. Jej brat również wspiera ją w tej walce: „Nie potrafię wyobrazić sobie niczego bardziej podłego, małostkowego i żałosnego niż terroryzowanie najmniejszej, najbardziej bezbronnej grupy ludzi, która niczego od ciebie nie chce, poza prawem do istnienia” napisał na Instagramie. Zobacz też: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu”
Nazywaną ją "królową quizów", prowadziła najpopularniejsze teleturnieje TVN. Z dnia na dzień zniknęła z ekranów. Tak dziś żyje Agnieszka Wróblewska
Choć z wykształcenia jest aktorką i zagrała w kilku znanych filmach, to prawdziwą popularność dała jej telewizja. Agnieszka Wróblewska sympatię widzów zyskała jako prowadząca hitowego programu "Tele Gra", potem w stacji TVN była gospodynią jeszcze kilku innych teleturniejów. Jej trwająca kilkanaście lat przygoda z telewizją skończyła się nagle. Czym teraz zajmuje się prezenterka, która dziś świętuje 54. urodziny?
Choć widzowie uwielbiali wszelkiego rodzaju interaktywne teleturnieje grupy TVN, stacja wiele lat temu postanowiła zakończyć ich produkcję. Prowadzący tacy jak Irek Bieleninik czy Sławomir Sochacki musieli w jednej chwili znaleźć nowe zawodowe zajęcie. To samo czekało inną ulubienicę publiczności – Agnieszkę Wróblewską. Co dziś słuchać u pełnej energii blondynki? Obchodzi dziś 54. urodziny. Agnieszka Wróblewska – wykształcenie, programy TVN Była wiosna 1972 roku, gdy w Oświęcimiu przyszła na świat Agnieszka Wróblewska. Jej pierwszym zawodowym wyborem było aktorstwo, dla którego ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Krakowie. Ulubienica widzów była nawet związana przez chwilę z takimi miejscami jak Teatr Śląski w Katowicach czy Teatr Stary w Krakowie. Część osób pamięta też jej rolę z 1995 roku w filmie Spis cudzołożnic w reżyserii Jerzego Stuhra. W kolejnych latach los zaprowadził ją bliżej telewizji. To w TVP debiutowała w programie Filmidło, a chwilę potem na dłużej związała się z TVN. O co chodzi?!; Zmagania miast czy talk-show Twój problem, nasza głowa to tylko niektóre formaty, które zostały jej powierzone. Na początku lat 2000. gwiazda postawiła na życie rodzinne, ale szybko znów zaproszono ją do pracy przed kamerą. Jak rozpoczęła się jej przygoda z interaktywnymi teleturniejami? „Miałam krótką przerwę po urodzeniu syna, tak zwany urlop macierzyński. I któregoś dnia po prostu zadzwonił telefon. Pojechałam na casting i po dwóch tygodniach prowadziłam pierwszy program interaktywny – Tele Grę”, wyznała w jednym z wywiadów, dodając, że casting miał miejsce w grudniu 2001 roku, gdy na zewnątrz było około 20 stopni na minusie. „Próby zaczęły się po Nowym Roku, pierwsza emisja 17 stycznia- wiec jakieś dwa tygodnie. Dużo? Mało? Chyba w sam raz! […] A praca? – godzina, półtorej dziennie – jak coś takiego mogłoby się nie podobać?! Oczywiście zdarzały się, tak średnio raz na rok momenty przemęczenia i wypalenia – wydawało mi się wtedy, że straciłam cały dowcip i swobodę i nie mam nic sensownego do powiedzenia, ale zwykle zdarzały się wakacje i z nowymi siłami wracałam na antenę”, opowiadała Agnieszka Wróblewska w 2014 w rozmowie z Interactiveworld.pl. CZYTAJ TEŻ: Była jego czwartą i największą miłością... Oto historia uczucia Krzysztofa Krauze i Joanny Kos-Krauze Programy, z których najbardziej zapamiętaliśmy Wróblewską, to Apetyt na kasę, Fabryka gry, Granie na ekranie, Łamisłówka, No to gramy!, Salon gier i Strefa ryzyka. Czy kiedyś zaskoczyło ją coś, co stało się podczas pracy na żywo? „Raz na antenę dodzwonił się chłopak, na pewno nie był pełnoletni i kiedy, nie wiedząc o tym, powitałam go i zapytałam o rozwiązanie zagadki, usłyszałam: „Pani jest głupia! Pani jest głupia! Pani jest głupia! – na chwilę mnie zatkało. Ale tylko na chwilę”, wspominała w tym samym wywiadzie. Dodała też, że nie zawsze telefony widzów były przyjemne. Jeden z nich doprowadził ją do omdlenia. „Była też raz sytuacja nieśmieszna, kiedy o mały włos zemdlałam. Pamiętam, że oblał mnie zimny pot, przed oczami latały mi jakieś mroczki. Dobrnęłam mało błyskotliwie do końca i szybko zeszliśmy z anteny – o dwie minuty chyba wcześniej niż było planowane. No cóż, prowadząca też człowiek”, czytamy na Interactiveworld. Agnieszka Wróblewska, 2002 Jedna z telegier - 2011 rok Gdzie dziś pracuje Agnieszka Wróblewska? Rodzina, zdjęcia Gdy zarówno główny kanał TVN, jak i TVN Gra przestawały stopniowo emitować interaktywne teleturnieje, Agnieszka Wróblewska zaczęła zajmować się czymś innym. Między innymi próbowała swoich sił jako prezenterka produktów w Telewizji Mango. Wydawała talk-show Rozmowy z Toku, była reporterką Dzień Dobry TVN, współprowadziła kulisy You Can Dance - po prostu tańcz w TVN7, a także była w zespole odpowiedzialnym za kręcenie paradokumentu pt. Szkoła. Stanowiska redakcyjne, realizatora czy asystenta reżysera nie są więc jej obce. Niedawno Agnieszka Wróblewska mogła się też spełniać jako reżyser znanej i lubianej przez publikę produkcji. Mowa o serialu TVN Bunt, który był hitem Playera. Agnieszka Wróblewska prowadzi też sporadycznie imprezy i wydarzenia. Prywatnie nosi dwa nazwiska Wróblewska-Łuczak i jest dumną mamą. Jedno z jej dzieci – syn Antek - ma talent muzyczny, czym 51-latka podzieliła się w sieci. Cała rodzina mieszka w Krakowie i jest to ich miejsce na ziemi. CZYTAJ TAKŻE: Historia Adriany Niecko i Sławomira Siezieniewskiego: Byli gwiazdami TVP lat 90-tych, łączyła ich też miłość... Agnieszka Wróblewska, 2017 Anna Wołek, Agnieszka Wróblewska, 2018
Nie była pierwsza, ale okazała się tą najważniejszą. Historia wielkiej miłości Krzysztofa Krauze
Dziś przypada 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – jednego z najwybitniejszych polskich reżyserów i scenarzystów. Jego życie było pełne filmowych sukcesów, trudnych doświadczeń i wielkich uczuć. Choć kilka razy stawał na ślubnym kobiercu, prawdziwe szczęście odnalazł dopiero u boku Joanna Kos-Krauze, z którą stworzył nie tylko wyjątkowy związek, ale i jedne z najważniejszych filmów w historii polskiego kina.
Dziś mija 73. rocznica urodzin Krzysztof Krauze – twórcy takich filmów jak Mój Nikifor, Plac Zbawiciela czy Papusza. Reżyser, który odszedł w Wigilię 2014 roku po długiej walce z chorobą nowotworową, pozostawił po sobie nie tylko wybitne dzieła filmowe, ale także poruszającą historię życia prywatnego. Choć jego droga do szczęścia była pełna trudnych wyborów i zakończonych związków, to dopiero relacja z Joanną Kos-Krauze okazała się tą najważniejszą – zarówno w życiu, jak i w pracy twórczej. View Ediplayer on the source website Joanna Kos-Krauze i Krzysztof Krauze - historia miłości On reżyser i scenarzysta, ona… także. Joanna Kos-Krauze poznała przyszłego męża pod koniec lat 90., gdy sama była mężatką. To z resztą jej ówczesny ukochany – Mateusz Kos – zaproponował, by artystka spotkała się z Krzysztofem Krauze. Po co? Przewodnicząca Gildii Reżyserów Polskich chciała nakręcić film o Żydach, jednak miała problem z kilkoma rzeczami. Początkowo Joanna Kos nie chciała tego spotkania, bo po wywiadach z Krauze, które widziała, nie miała o nim dobrego zdania. W końcu dała się jednak przekonać. Zobacz: Małżeństwem są od 50 lat, są dla siebie ukojeniem. Niewiele osób wie, że mąż Barbary Bursztynowicz to znany aktor Wskazówki do filmu zostały zebrane, ale o uczuciu miłości od pierwszego wejrzenia nie było mowy. „Mnie było wtedy jakieś trzydzieści pięć kilo więcej, niedawno urodziłam dziecko. Od początku jednak świetnie się nam rozmawiało. Poznałam go w momencie, kiedy ciągle jeszcze nie wiedział, jak znów wystartować”, opowiadała kilka lat temu Joanna Kos-Krauze w Polityce. Czas jednak mijał, relacja pary się zacieśniała, aż mąż Joanny Kos postanowił wyjechać do Nowego Jorku i zostać tam rabinem. To był koniec związku pary. Mama dwuletniego syna zamieszkała z Krzysztofem Krauze, a ten stał się dla chłopca drugim ojcem. „Jestem wdzięczna losowi, że przez tyle lat nigdy nie zostałam postawiona przez Krzysztofa w sytuacji, kiedy musiałabym wybierać między nim a moim synem. Obaj są sobie bliscy, a mąż właściwie go wychował. Często myślę, że skomplikowane związki Krzysztofa z kobietami, problemy z uporządkowaniem emocji, poczucie zagubienia wynikały z jego dzieciństwa, z braku dostatecznego kontaktu z matką”, opowiadała w przeszłości tej samej gazecie scenarzystka. Po sześciu latach zakochania Krzysztof i Joanna postanowili wziąć ślub. Wydarzenie miało miejsce 28 lutego 2004 roku w Nowym Sączu, który był bliski zarówno jej, jak i jemu. Uroczystość odbyła się w szczególnym czasie, bo zaraz przed zdjęciami do wspólnego filmu twórców – Mój Nikifor. „Bierzemy nasz ślub przed pierwszymi klapsami. Trudno byłoby nam psychicznie znieść osobistą uroczystość i pobyt na planie. Ta decyzja o ślubie jest dla nas zupełnie naturalna”, opowiadał Krzysztof Krauze lokalnym dziennikarzom. Wesele odbyło się w restauracji Ratuszowa i trwało do białego rana. Czytaj też: Z byłą żoną rozstał się w nieznanych okolicznościach. Jeszcze bardziej tajemniczy był jego związek z Anną Nastulanką... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrw11Ms-9984b8a.jpg" width="1600" height="2400" alt="Gdynia, 16.09.2006. Krzysztof Krauze - rezyser, Joanna Kos - Krauze - rezyser, nagroda glowna - Zlote Lwy. 31 Festiwal Polskich Filmow Fabularnych w Gdyni. Fot. Krzysztof Jarosz / FORUM,Image: 425012241, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarosz / Forum" title="Gdynia 2006" /> Wspólne filmy małżeństwa Krauze i choroba reżysera To właśnie żona zainspirowała i namówiła Krzysztofa Krauze do nagrania filmu Mój Nikifor, od którego zaczęła się współpraca małżonków. Później zrealizowali oni równie genialne produkcje takie, jak: Plac Zbawiciela czy Papusza. Filmem współtworzonym przez parę nazywa się też dramat społeczny Ptaki śpiewają w Kigali, jednak pan Krzysztof Krauze był obecny na planie tylko kilkanaście pierwszych dni. Prace nad filmem przerwała jego choroba i śmierć. Ostatecznie obraz został dokończony przez Joannę Kos-Krauze. Premiera odbyła się dopiero w 2017 roku. Ptaki śpiewają w Kigali zdobyło wiele nagród, w tym Srebrne Lwy na Festiwalu w Gdyni. O tym, że jest chory na nowotwór prostaty, Krzysztof Krauze wiedział już niemal dekadę przed śmiercią. Nie chciał się jednak leczyć i jak sam mówił „bardziej od raka, bał się spotkania z rekinem podczas wakacji”. Dopiero w 2006 roku poddał się zabiegowi wycięcia prostaty. „W październiku okazało się, że mam przerzuty w kościach. W kręgach, żebrach, stawach biodrowych. I jeśli natychmiast nie zacznę się leczyć, jeśli nie zmienię stosunku do swojej choroby, każdy następny rok będzie cudem darowany. […] Czym grozi przerzut do kręgosłupa? Kompresją kręgów, przerwaniem rdzenia... Barwnym, za to krótkim życiem na morfinie”, opowiadał Wyborczej reżyser. Ostatecznie dzięki poszukiwaniu odpowiedniego leczenia w RPA i wsparciu żony scenarzyście udało się podarować siedem dodatkowych lat życia… Krzysztof Krauze zmarł 24 grudnia 2014 roku. Zobacz też: Daniel Olbrychski i Jan Englert rywalizowali o względy tej samej kobiety! Atmosferę podgrzewał Kazimierz Kutz Wywiad z Joanną Kos-Krauze – VIVA! 2017 Trzy lata po śmierci ukochanego Joanny Kos-Krauze, artystka udzieliła nam wywiadu. Opowiedziała w nim, jak radzi sobie z żałobą po mężu. Poniżej przytaczamy fragment rozmowy prowadzonej przez Beatę Nowicką. Pani przyniosła ze szpitala plecak Krzysztofa, a w nim były: portfel, nieważne karty kredytowe, dowód, prawo jazdy, gumy do żucia, okulary, ładowarka… Ten plecak wciąż tu jest, w gabinecie. Zagląda Pani czasami do środka? Niespecjalnie. W ogóle jestem na etapie, że wszystkim wszystko oddaję, mam za dużo rzeczy, muszę zdecydować, co dalej z tym zrobić. Nie ma czegoś takiego, co chciałabym zatrzymać. Przedmioty są dla mnie bez znaczenia. Nawet plecak? Plecak ktoś powinien sobie zabrać. Ukochane okulary Krzysia wziął nasz przyjaciel, krytyk filmowy, i będzie je nosił przez następne 20 lat. Jak słynną kurtkę Cybulskiego, którą nosi kolejne pokolenie. Część ciuchów wzięła rodzina, przyjaciele, resztę oddałam do filmu, kostiumografce. Może plecak weźmie syn? Po co ma tu stać do końca świata. Bez sensu. „Ptaki śpiewają w Kigali” to film o ogromnej dyscyplinie. Opowieść o śmierci i cierpieniu snuje Pani chłodno, z dystansem, choć dwie główne bohaterki naładowane są emocjami na granicy eksplozji. Ten film Pani pomógł w przeżywaniu żałoby? Na pewno. Zrozumiałam, że ludziom trzeba pozwolić odejść. Żeby żyć, trzeba się pogodzić z odchodzeniem bliskich. W Rwandzie dostrzegłam, że śmierć będąca wynikiem naturalnego procesu, nawet strasznej choroby, ale w otoczeniu rodziny, bliskich, to jest dar. Nie wierzę w życie pozagrobowe, w piekło i niebo. Wierzę w piekło na ziemi. […] Czuje się Pani samotna? A czy samotność jest czymś złym? Z tą samotnością bywa tak, że raz człowiek jest samotny, potem zakłada rodzinę, potem odchodzą dzieci, znowu jest samotny, potem ktoś umiera… Uwielbiam „Chłopów” Reymonta, nawet jego wielostronicowe opisy przyrody, i tam jest tłum bohaterów, ale jak człowiek patrzy na te postaci, na ich monologi wewnętrzne, to oni całe dnie chodzili w znoju po polu, wieczorem padali na łóżko, na trzy godziny, i też byli samotni. Nam się niesamotność kojarzy z tym, że człowiek chodzi ze znajomymi po bankietach, ciągle mu dzwoni telefon, jest rozrywany… […] …? To nie znaczy bez marzeń. Moim problemem w życiu było: ja chcę, ja chcę. Nie ma czegoś takiego. Człowiek mówi, że chce, że wie, czego chce, potem to dostaje i to się okazuje nie tym. Ważne, żeby wiedzieć, czego na pewno się nie chce, na co więcej człowiek już się nie zgodzi. To jest bardzo dużo. Pragnienia są najgorszym złudzeniem, zjadają nas. Joanna Kos-Krauze w VIVIE! 2017 Krzysztof Krauze w VIVIE! 1999
O misji Artemis II mówi dziś cały świat. Kim jest pierwsza kobieta, która zbliży się do Księżyca?
Christina Koch jest na pokładzie Artemis II, pierwszej od ponad 50 lat załogowej wyprawy ludzi w okolice Księżyca. Misja wystartowała z Centrum Kosmicznego im. Kennedy’ego i potrwa około 10 dni. Astronauci polecą statkiem Orion, okrążą Srebrny Glob i wrócą na Ziemię.
Artemis II to moment, na który branża kosmiczna czekała od 1972 roku, czyli od czasu Apollo 17. Tym razem celem nie jest lądowanie, lecz sprawdzenie, czy Orion i cała infrastruktura programu Artemis są gotowe na kolejny krok: dłuższe misje i powrót ludzi na powierzchnię Księżyca w kolejnych etapach. Misja Artemis II, o której mówi dziś cały świat Załoga w składzie Gregory Wiseman, Victor Glover, Christina Koch oraz Jeremy Hansen z Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej ma wykonać lot w okolice Srebrnego Globu, okrążyć go i bezpiecznie wrócić na Ziemię. W tle pracuje centrum kontroli lotów w Houston, gdzie specjaliści monitorują parametry statku, przebieg lotu i kondycję astronautów. Dla NASA to także test codzienności w ciasnej kabinie: procedur, pracy zespołowej, reakcji na zmęczenie i konieczność działania w stałym rytmie zadań. To właśnie dlatego Artemis II jest tak ważna dla całego programu zapoczątkowanego przez NASA w 2017 r. Artemis I w 2022 r. pokazała, że Orion potrafi wykonać bezzałogowy lot wokół Księżyca, trwający 25 dni. Teraz do tej samej przestrzeni wraca człowiek. Christina Koch: kim jest pierwsza kobieta tak blisko księżyca? W tej misji to Christina Koch skupia uwagę świata nie tylko jako pierwsza kobieta, która poleci tak blisko Księżyca, ale też jako jedna z najbardziej doświadczonych osób na pokładzie. Urodziła się 29 stycznia 1979 r. i od początku budowała karierę w oparciu o inżynierską konsekwencję: w 2001 r. ukończyła program Akademii NASA w Goddard Space Flight Center, a później pracowała jako inżynierka elektryk, m.in. przy instrumentach do badań kosmicznych i rozwiązaniach z obszaru inżynierii zdalnej. Do korpusu astronautów NASA dołączyła w 2013 r. jako członkini 21. grupy, a pełne szkolenie zakończyła dwa lata później. Kluczowe doświadczenie zdobyła w latach 2019–2020 na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, biorąc udział w ekspedycjach 59, 60 i 61. W kosmosie spędziła łącznie 328 dni 13 godz. i 58 min. Koch ma na koncie sześć spacerów kosmicznych, a łączny czas jej pracy w otwartej przestrzeni to 42 godz. 15 min. Zapisem w historii był również pierwszy spacer kosmiczny wykonany wyłącznie przez kobiety, który odbył się 18 października 2019 r. – wtedy poza stację wyszły Christina Koch i Jessica Meir. Jej życiorys ma też rozdział, który brzmi jak trening do lotu daleko od Ziemi: przez 3,5 roku, w latach 2004–2007, podróżowała po Arktyce i Antarktydzie, prowadząc badania w ekstremalnych warunkach. Później pracowała w Departamencie Kosmicznym Laboratorium Fizyki Stosowanej Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa jako inżynier-elektryk. ZOBACZ TEŻ: Archiwalne nagranie Damiana Stampki-Łozińskiego. Już wtedy mówił o swoich zmaganiach Historyczna misja Artemis II. Kim są pozostali członkowie załogi? Lot w okolice Księżyca oznacza wyjście poza obszar, w którym Ziemia zapewnia naturalną osłonę. To inny poziom ryzyka niż na niskiej orbicie okołoziemskiej: mniej możliwości szybkiego wsparcia, ograniczony zapas sprzętu i konieczność działania w warunkach, gdzie każda decyzja ma wagę natychmiastowych konsekwencji. Właśnie dlatego tak duży nacisk kładzie się na kwestie, których nie widać na zdjęciach z okien Oriona. Dochodzi mała, zamknięta przestrzeń i wysokie obciążenie poznawcze. Do tego dochodzą aspekty psychologiczne: zaburzenia snu, przestawienie cyklu dobowego, komunikacja w zespole i podejmowanie decyzji pod presją. Artemis II ma wymiar symboliczny także dla reszty załogi. Victor Glover ma zapisać się w historii jako pierwsza osoba o innym niż biały kolorze skóry, która dotrze tak blisko Księżyca. Jeremy Hansen będzie pierwszym Kanadyjczykiem i – według podawanych informacji – pierwszym obywatelem spoza USA w takiej podróży. A Christina Koch wchodzi do tego zestawu jako twarz przełomu: pierwszy kobiecy krok w stronę przestrzeni, która przez dekady miała wyłącznie męskie nazwiska w archiwach. TYLKO U NAS: Jej odejście było niespodziewane; w ostatnich 30 latach życia pielęgnowała niezwykłą relację. Elżbieta Penderecka oczami Andrzeja Gizy
Jednego kochała najmocniej, inni trafili do jej książek. Życie uczuciowe Joanny Chmielewskiej, o którym nikt nie mówił
Dziś mija 94. rocznica urodzin Joanny Chmielewskiej – jednej z najpopularniejszych polskich pisarek kryminalnych. Jej życie prywatne było równie barwne jak fabuły powieści: miała jednego męża i trzy głośne związki, a jednego z partnerów uwieczniła w książkach pod intrygującym pseudonimem.
Rodzina widziała ją w roli lekarza, ona wybrała architekturę, a ostatecznie została okrzyknięta królową polskiego kryminału. Joanna Chmielewska napisała ponad 60 książek, a inspiracje do wielu z nich czerpała z własnego życia, które bywało równie zaskakujące jak jej powieści. Dziś mijają 94 lata od chwili, gdy przyszła na świat w Warszawie. W jej życiu nie brakowało burzliwych relacji – przeżyła cztery wielkie historie miłosne, a trzech partnerów sportretowała później na kartach swoich książek. Joanna Chmielewska: zakochała się w swoim mężu w liceum Nazywała się Irena Barbara Becker, urodziła się w 1932 roku w Warszawie. Od rodziny słyszała, że powinna zostać lekarzem, ale jej się w liceum zamarzyła architektura. Dostała się na studia na Politechnice Warszawskiej, choć z lekkim poślizgiem, bo jeszcze w szkole średniej zakochała się w Stanisławie Kuhnie i szybko została jego żoną. Młodzi niedługo po ślubie zostali rodzicami Jerzego, a pięć lat później na świat przyszedł Robert. Urodzenie drugiego dziecka sprawiło, że śmiertelnie obraziła się na politykę, a to dlatego, że tuż przed porodem ukochany Chmielewskiej odmówił pomocy przy tym ważnym rodzicielskim momencie, na rzecz czegoś dla niego jeszcze większego, tj. wiecu politycznego. Był wtedy październik 1956 roku, a do władzy doszedł Władysław Gomułka. Małżeństwo Joanny Chmielewskiej należało do tych wybuchowych. Mówiła o mężu, że partnerem był wspaniałym, ale przy tym też cholerykiem i kiedy on wybuchał gniewem, ona po chwili do niego dołączała. Napiętą atmosferę pisarka potrafiła wyładowywać na przypadkowych przedmiotach, którymi w złości rzucała. Na szczęście nie w męża, tylko przez męża. Z drugiej strony Stanisław Kuhn nie był mężczyzną, który czeka, aż żona wykona wszystkie obowiązki domowe i przyjdzie z pracy "na gotowe". „Mój mąż miał stosunek uczciwie partnerski”, mówiła w rozmowie z Remigiuszem Grzelą. „To, które z nas pozmywa, zależało od tego, które ma czas i siłę. Miałam luz, bo oddałam robotę, on mył okna, mnie nie pozwalał w ogóle czymkolwiek się zajmować, więc siedziałam z „Przekrojem” na tapczanie. Natomiast kiedy prosiłam: Przynieś węgiel, to mówił, że nie pójdzie, bo nie ma węgla. Dobrze, powiedziałam, w cholerę jasną i wzięłam wiaderka. Na drugim piętrze już mnie doganiał, wyrywał wiaderka i szedł do piwnicy. Stałam w drzwiach i nie wolno było mi się nawet schylić. Powiedziałam, wracając na górę, kiedy on leciał z tymi wiaderkami ze śpiewem na ustach: Kochanie, dlaczego na litość boską, jak cię prosiłam, żebyś poszedł po węgiel, to nie chciałeś, a teraz radosny z tym ścierwem lecisz. Odpowiadał, że chciał ze mną, a sam to nie lubi. Miał takie upiorne pomysły, ale jako mąż był wyjątkowo porządnym człowiekiem. On mnie kochał i życzył sobie, żebym mu patrzyła na ręce". Kiedy Stanisław Kuhn zostawił żonę po 11 latach, jak sama pisała, było to "z wtorku na środę", świat jej się zawalił. Ci, co ją znali, uważali, że był jej największą miłością. Ból był na tyle duży, że myślała nawet o odebraniu sobie życia. Ale kiedy wyobraziła sobie, że wkłada głowę do piekarnika, ta wizja rozbawiła ją na tyle, że zrezygnowała. Czytaj również: W latach 70. cała Warszawa huczała o tym związku. Jerzy Kamas złamał serce Wiesławie Niemyskiej Joanna Chmielewska: życie miłosne po rozwodzie Po rozwodzie Joanna Chmielewska była jeszcze w trzech związkach, wszystkie były nieformalne. Co prawda o byłym mężu w swoich książkach pisarka nigdy nie wspomniała - ze względu na synów, ale wszyscy następni partnerzy wystąpili w jej historiach i zostali "obsmarowani". Jednym z nich był Wojciech, z zawodu prokurator, który gościł nie w jednej, a kilku powieściach i nosił pseudonim "Diabeł", bo mimo jego oczywistych zalet - był niezwykle urodziwy i męski, zdradzał Chmielewską. "W efekcie pisarka dostała nerwicy, po czym doszła do wniosku, że mężczyzn należy akceptować takimi, jakimi są, gdyż nigdy nie uda się ich zmienić", podsumował w swojej książce "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje" Sławomir Koper. W kolejny, wydawało się jej, że dość poważny związek pisarka weszła z Markiem, był warszawiakiem, tak jak ona, a co istotniejsze, był blondynem, o którym jak sądziła, wspominała jej wróżka. We „Wszystko czerwone” pisała: – No właśnie! Miałaś przyjechać w końcu czerwca. – Miałam, ale nie mogłam. Zakochałam się. – A Leszek… Alicja nagle urwała i spojrzała na mnie ze zdumieniem widocznym nawet w ciemnościach. – Co zrobiłaś?! – spytała, jakby nie wierząc własnym uszom. – Zakochałam się - wyznałam ze skruchą. – Mało ci było…?! Zwariowałaś? – Możliwe. Co ja ci na to poradzę… – W kim?! – W jednym takim. Nie znasz człowieka. Zdaje się, że to właśnie ten blondyn mego życia, którego mi wróżka przepowiadała. Bardzo długa historia i kiedy indziej ci opowiem. Ta historia miłości zakończyła się ostatecznie przeprowadzką "blondyna życia" Chmielewskiej na Warmię, gdzie rozpoczął swoje pustelnicze życie. „Mężczyźni? – pytała z zadumą pani Joanna. – Owszem, lubię ich, ale ci zwyczajni, przeciętni śmiertelnie mnie nudzą. Poza tym mają jedną straszną wadę. Oni chcą codziennie jeść”. Zobacz też: Miałam dwóch bardzo dobrych mężów – mówi słynna podróżniczka Elżbieta Dzikowska Joanna Chmielewska, Warszawa 1980 r. Joanna Chmielewska, Warszawa, 11.08.2011 r. Źródła: S. Koper, "PRL Po godzinach. Celebryci, luksusy, obyczaje", wyd. Harde, 2022
Dwa różne światy połączyła miłość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona bez filtrów o kulisach małżeństwa. Oto sekret ich udanego związku
Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona po latach związku odsłaniają kulisy swojej relacji bez upiększeń. Ich historia to nie bajka, lecz opowieść o zmianach, przełomowych momentach i dojrzewaniu, które wzmacnia to, co między nimi najważniejsze.
Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona od wielu lat tworzą zgrany duet. Para opowiedziała o kulisach swojej relacji, zmianach, jakie w nich zaszły oraz o tym, jak naprawdę wygląda ich codzienność. Ich historia pokazuje, że miłość nie jest bajką – to proces pełen wyzwań i przełomowuych momentów. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona o swojej wyjątkowej miłości Lada chwila na Netfliksie zadebiutuje polska edycja jednego z najgłośniejszych formatów randkowych na świecie — „Love is blind”. Ale to nie wszystko. Twarze programu? Nieprzypadkowe. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona to duet do zadań specjalnych. W jednym z najnowszych wywiadów sami otworzyli się na temat wyjątkowej relacji. To historia, która dojrzewa razem z nimi. Oboje nie mają wątpliwości: czas zmienia ludzi. Ale w ich przypadku te zmiany nie rozbiły związku. Wręcz przeciwnie. Nadają mu głębi. Każde doświadczenie, każda decyzja, każdy moment przełomowy sprawiał, że zaczynali patrzeć na siebie inaczej. Uważniej. Dojrzalej. Bez złudzeń, ale z większym zrozumieniem. I jak zwraca uwagę Zofia Zborowska-Wrona, trudno uwierzyć, że w życiu, które jest intensywne i nieprzewidywalne, można trwać obok swojego lustrzanego odbicia i pozostać niezmiennym. To nie tylko nierealne. To byłoby… zwyczajnie nudne. „Po kilku latach związku nie jesteśmy osobami, którymi byliśmy, gdy zaczynaliśmy się spotykać. […] Ja wchodziłam w relację ze sportowcem, kapitanem drużyny, mistrzem świata. Gdy Andrzej podjął decyzję o zakończeniu kariery, musieliśmy się zaadaptować do nowej sytuacji. […] Nie chce mi się wierzyć, że w życiu, które jest intensywne, nieprzewidywalne, bywa łatwe, ale bywa i bardzo trudne, możesz trwać w relacji ze swoim lustrzanym odbiciem i cały czas pozostajecie tacy sami. Poza tym to nudne. Żadnych wyzwań. Żadnej możliwości pracy nad sobą. A przecież w związku chodzi też o to, żeby nas rozwijał, prawda?”, mówi aktorka w rozmowie ze Zwierciadłem Angelice Kucińskiej. Czytaj też: Został ojcem po 70-tce, wcześniej nie myślał o rodzicielstwie. Córeczka jest oczkiem w głowie Karola Strasburgera: „Jest cząstką mnie” Jak zaczęła się miłość Zofii Zborowskiej-Wrony i Andrzeja Wrony? Spotkali się w dobrym momencie. Oboje pragnęli stabilizacji, marzyli o założeniu rodziny, ale żadne z nich nie wywierało presji. Aktorka była świeżo po zakończeniu długoletniego związku. Nie zamykała swojego serca na miłość. Wtedy na jej drodze pojawił się ceniony sportowiec. „Ciekawe, bo każde z nas chciało pokazać tej drugiej stronie, że nie traktuje jej jak kolejnej przygody. Bardzo dużo rozmawialiśmy. Zdążyliśmy naprawdę nieźle się poznać, zanim zaczęliśmy być w związku”, opowiadała. A potem wszystko potoczyło się szybko. Naturalnie. Bez zbędnych kalkulacji. Najpierw wspólne życie. Potem zaręczyny po ośmiu miesiącach. Zaledwie trzy miesiące później ślub. Bez przeciągania. Bez wątpliwości. Andrzej Wrona o ukochanej żonie Andrzej Wrona przyznał, w Zofii odnalazł nie tylko partnerkę, ale także przyjaciółkę. Były siatkarz zdradził, że bardzo szybko poczuł, że ta relacja jest dla niego ważna. Do tego stopnia, że wcześniej nie dzielił się szczegółami swoich związków z najbliższymi, a w przypadku Zofii zrobił wyjątek. Chciał, by jego rodzina ją poznała i by mogli wspólnie budować codzienność. „Szukałem partnerki i przyjaciółki. O swoich dotychczasowych relacjach nikomu nie opowiadałem, a o Zosi bardzo szybko powiedziałem mamie. Chciałem, żeby moja rodzina ją poznała. Chciałem się dzielić naszym byciem razem”, mówił w rozmowie ze Zwierciadłem. Ale to, co naprawdę wyróżnia ich relację, kryje się gdzie indziej. W różnicach. On — reperezentant świat sportu. Ona – gwiazda ekranu, fantastyczna aktorka. I właśnie to zadziałało. Dla Andrzeja było to wręcz odświeżające. Powrót do domu nie oznaczał kolejnej rozmowy o siatkówce. Mogli stworzyć własny świat. A najbardziej zaskakujące? Na początku Zofia nawet nie wiedziała, że ma do czynienia z profesjonalnym siatkarzem. „Mnie się wręcz podobało, że jesteśmy z innych światów. Że kiedy wracam do domu po meczu, to nie musimy gadać o siatkówce, bo Zosia nie interesuje się sportem. Kiedy się poznaliśmy, nawet nie wiedziała, że jestem siatkarzem”, dodawał. Czytaj też: Netflix ogłosił prowadzących Love Is Blind: Polska. To nazwisko robi furorę! Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona o tajemnicach swojego małżeństwa Małżonkowie mówią wprost – rozmawiają ze sobą o wszystkim. Tutaj nie ma tematów tabu i tajemnic. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona ufają sobie bezgranicznie. Nie mają podpisanej intercyzy. „W niektórych związkach intercyza jest oczywista, winnych wręcz wskazana. My jesteśmy siebie pewni”, odpowiada sportowiec Angelice Kucińskiej. Pytani o to, skąd się bierze ta pewność, wyznają, że ich związek szybko został wystawiony na poważną próbę. Zaledwie pół roku po tym, jak zaczęli być razem, aktorka musiała przejść operację kolana. Nagle codzienność wyhamowała. Praca zeszła na dalszy plan, a rzeczywistość ograniczyła się do ciszy czterech ścian i długich dni spędzonych na kanapie. Ale to był dopiero początek. „Pod koniec tego samego roku poroniłam moją pierwszą ciążę. Było nam ciężko, ale daliśmy radę. Mnie wtedy bardzo pomogła terapia. Poskładałam się fizycznie i psychicznie, a rok później zaszłam w kolejną ciążę. Już udaną”, opowiada Zofia Zborowska-Wrona. Czytaj też: Partnerka Pawła Deląga nie jest celebrytką. Kim jest i czym zajmuje się kobieta, z którą będzie miał dziecko? Aktorka wracała do zdrowia, powoli odzyskiwała równowagę, kiedy nagle świat… stanął w miejscu. Pandemia zamknęła ich w czterech ścianach — byli razem zaledwie rok, a już musieli zmierzyć się z izolacją, która dla wielu par okazała się prawdziwym testem. Chwilę później przyszła strata. Odeszła Wiesia — ich suczka, członek rodziny. „Kolejnym testem jest moja sportowa emerytura. Robiłem coś przez 25 lat i nagle tego nie robię. To trudny moment dla każdego zawodnika. Czujesz, że świat ci się zawalił, po czym rozglądasz się dookoła i widzisz, że inni ludzie żyją normalnie, chodzą do pracy, im się nic nie zawaliło. Na szczęście mam wsparcie. Zosię, dziewczynki, rodziców, brata i przyjaciół. Dzięki nim było mi dużo łatwiej. I przygotowałem się, miałem plan”, zwierzał się Andrzej Wrona. A sukces ich relacji? On wynika z autentyczności. Nie kreują wyidealizowanego wizerunku w mediach społecznościowych, nie udają kogoś, kim nie są. Pokazują codzienność taką, jaka jest — bez makijażu, bez pozowania, bez sztucznej narracji. Z tej wypowiedzi wyłania się obraz związku, który nie jest idealny, ale jest świadomy i oparty na codziennej pracy nad relacją. „Zawsze podkreślam, że jesteśmy normalną rodziną, normalną parą. Wkładamy bardzo dużo pracy w to, żeby było między nami dobrze. Ale mamy też swoje kryzysy. Kłócimy się, nie zgadzamy się ze sobą. […] Jak w każdym małżeństwie mamy swoje wzloty i upadki, ale to, jak rozwiązujemy sytuacje konfliktowe, jest kluczowe. To jest nasz sukces”, dodawała aktorka. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: magazyn Zwierciadło, maj 2026
Na scenie rebeliant, w domu czuły ojciec. Maciej Maleńczuk pierwszy raz tak szczerze o córkach. Ujawnił, czy chcą pójść w jego ślady
Czterdzieści lat razem, a jednak nic tu nie jest oczywiste. Maciej Maleńczuk odsłania kulisy relacji, w której bunt, zdrady i milczenie splatają się w jedną historię. To opowieść o rzeczach, których nie da się wygrać. I o tajemnicy, bez której ten związek prawdopodobnie by nie przetrwał.
Maciej Maleńczuk szczerze opowiada o kulisach życia prywatnego. W wywiadzie dla Twojego Stylu ujawnił kulisy swojego 40-letniego małżeństwa z Ewą, nie ukrywając zdrad, buntów i gorzkich refleksji. Artysta, który całe życie szedł pod prąd, dziś przyznaje wprost: są rzeczy, których nie da się wygrać. A mimo to nadal trwa w relacji, która, jak sam mówi, wymaga tajemnicy. Maciej Maleńczuk o małżeństwie, zdradach, buncie i „tajemnicy”, która trzyma związek Maciej Maleńczuk nie próbuje idealizować swojego życia prywatnego. Odsłania je w sposób bezpośredni i momentami szokujący. Artysta przyznaje, że jego małżeństwo z Ewą trwa już 40 lat, ale daleko mu do romantycznej wizji związku. Jak sam mówi, przez te wszystkie lata „drą koty”, a mimo to nadal są razem. Choć kiedyś określał małżeństwo jako „kajdany”, dziś nie wycofuje się z tych słów. Jego podejście pozostaje bezkompromisowe. „Śmieję się, że od 40 lat drzemy koty i wciąż jesteśmy razem. Buntowałem się w naszym małżeństwie wielokrotnie, między innymi w ten sposób, że nie ukrywałem się z kochankami. W końcu się poddałem. Robię to samo co mój pies Shaggy, rozkładam się na cztery łapy. Każdy facet przy zdrowych zmysłach powie: „Chcesz mieć spokój? Nie fikaj starej”. Nie wdając się w szczegóły – sprawy małżeńskie wymagają pewnej tajemnicy – przyznaję, że na tym polu bunt mi się nie udał", wyznał. Jednocześnie jasno daje do zrozumienia, że jego bunt nie zawsze kończył się sukcesem. W przypadku życia prywatnego nie udało mu się go wygrać. A jednak duch sprzeciwu w nim nie zgasł. Maleńczuk podkreśla, że wciąż ma „wolnościową duszę” i nie znosi, gdy ktoś próbuje mieć nad nim władzę. CZYTAJ TEŻ: Paweł Królikowski wychowywał sześcioro dzieci. Jedna jego zasada wyznaczała granice w rodzinie Maciej Maleńczuk o córkach Maciej Maleńczuk rzadko mówi o sobie jako ojcu, ale gdy już to robi, nie owija w bawełnę. W szczerym wyznaniu wraca do trudnych początków, biedy i marzeń, które rodziły się w zupełnie innych realiach. Na tle własnej młodości jego córki miały zupełnie inne życie. Jak sam przyznaje, stworzył im świat, którego jemu kiedyś dramatycznie brakowało. „Dzieciństwo miały fajne, bezstresowe. Jestem najbardziej tolerancyjnym ojcem na świecie! Dom był bezpieczną przystanią, więc nie było rebelii. Mają jednak po mnie nieustępliwość. Jak któraś się wkurzy, nie ugnie się. Ale są bardziej zrównoważone ode mnie. Być może byłbym jak one, gdybym miał mniej pokręcone życie. Ale wtedy była komuna, bieda i syf. Wiedziałem, że chcę grać, a nie miałem warunków do rozwoju. Gdy ktoś w towarzystwie kupił gitarę Gibsona, chodziliśmy podziwiać. Gitary, które miałem na początku, wydawały smutne plum, plum. Na ulicy były niesłyszalne. Dopiero gdy od znajomego kupiłem gitarę za sto dolców, usłyszałem, co to jest ostry, szarpliwy dźwięk. Zmarnowałem wiele czasu pomiędzy 15. a 20. rokiem życia", wyznał wokalista. Choć jego życie prywatne budzi emocje, Maleńczuk nie przestaje działać artystycznie. Obecnie pracuje nad nową płytą inspirowaną wierszami Emily Dickinson. Jak przyznaje, teksty poetki dają przestrzeń do refleksji nad śmiercią i sensem życia. W pracy nad materiałem pomaga mu córka Irma, która bardzo dobrze zna język angielski. „Wielu ludzi nie stać na wiele… Pracuję nad kolejną płytą według wierszy Emily Dickinson, które są doskonałe. Można pośpiewać sobie o śmierci, podywagować o sensie życia. Z córką Irmą, która świetnie zna angielski i mi pomaga, pracowaliśmy ostatnio nad wierszem o wojnie secesyjnej: „Czasami wstyd normalnie żyć, gdy tylu ludzi umiera za naszą wolność”, mówi. Źródło: Twój Styl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kochała go bez pamięci, straciła zbyt wcześnie. Jolanta Lothe i Helmut Kajzar byli duetem idealnym. Ich historia porusza do dziś