Miała być następczynią Marilyn Monroe, Hollywood widziało tylko jej urodę. Prawda o Jayne Mansfield wyszła na jaw po latach
Jayne Mansfield przez lata postrzegano jako blond piękność stworzoną przez Hollywood. Dopiero dokument „Moja mama Jayne”, nakręcony przez Mariskę Hargitay, odsłania historię inteligentnej, ambitnej kobiety oraz rodzinne tajemnice, które przez dziesięciolecia pozostawały w ukryciu.
Jayne Mansfield przez dekady funkcjonowała w zbiorowej wyobraźni jako symbol piękności. W rzeczywistości jednak była kimś znacznie bardziej złożonym. W czasach, gdy Fabryka Snów szukała następczyni Marilyn Monroe, inteligencja, muzyczny talent i ambicje młodej aktorki schodziły na dalszy plan. Liczyło się przede wszystkim to, jak wyglądała. Dokument „Moja mama Jayne”, wyreżyserowany przez jej córkę Mariskę Hargitay, pokazuje historię kobiety, której prawdziwe oblicze przez lata pozostawało niewidoczne. Hollywood widziało w Jayne Mansfield seksbombę. Ona marzyła o czymś znacznie więcej Kiedy Jayne Mansfield pojawiła się w Hollywood w połowie lat 50., była zaledwie dwudziestoletnią samotną matką z wielkimi marzeniami o aktorstwie. Zamiast usłyszeć, jak rozwijać swój talent, dostała jasny komunikat: ma wykorzystać urodę. W krótkim czasie zamieniła naturalny kasztanowy kolor włosów na platynowy blond, a eleganckie stylizacje ustąpiły miejsca obcisłym sukniom podkreślającym figurę. Na ekranie świadomie odgrywała rolę zalotnej blondynki, przeciągała słowa i kokietowała publiczność, bo właśnie tego oczekiwali producenci. Niewielu dostrzegało, że poza scenicznym wizerunkiem kryła się utalentowana pianistka, skrzypaczka i kobieta o ponadprzeciętnej inteligencji. Hollywood nie było jednak zainteresowane takim obrazem Jayne. Z czasem zainteresowanie jej ekranową personą zaczęło słabnąć. Aktorka otrzymywała coraz mniej znaczące propozycje, a pod koniec kariery występowała głównie w klubach nocnych. Dla wielu była symbolem niespełnionych możliwości. CZYTAJ TEŻ: Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż Mariska Hargitay odkryła rodzinne sekrety. Dokument „Moja mama Jayne” zmienił wszystko Mariska Hargitay, dziś jedna z najbardziej rozpoznawalnych amerykańskich aktorek, przez większość życia unikała rozmów o swojej matce. Gdy Jayne Mansfield zginęła w wypadku samochodowym, miała zaledwie trzy lata. Wspomnienia są więc fragmentaryczne, a obraz matki przez lata budowały głównie fotografie i medialne opowieści. W dokumencie „Moja mama Jayne” przyznaje, że długo odcinała się od rodzinnej historii. Dopiero po latach poczuła potrzebę, by poznać kobietę stojącą za hollywoodzkim mitem. Nie ikonę popkultury, lecz matkę. Przypomnijmy, że 29 czerwca 1967 roku samochód, którym podróżowała Jayne Mansfield, uderzył w tył ciężarówki. Aktorka zginęła na miejscu wraz z kierowcą i swoim menedżerem. W pojeździe znajdowała się również trójka jej dzieci. Mariska przeżyła tylko dlatego, że po wypadku odnaleziono ją zakleszczoną pod siedzeniem. Jak wspomina, to starszy brat zwrócił uwagę ratowników, że w samochodzie znajduje się jeszcze jedno dziecko. Ta dramatyczna noc na zawsze odmieniła los całej rodziny. Po śmierci matki Mariska wychowywała się z Mickeyem Hargitayem, kulturystą, zdobywcą tytułu Mr. Universe i człowiekiem, którego zawsze uważała za swojego ojca. Dopiero jako dorosła kobieta usłyszała informacje, które całkowicie zmieniły jej spojrzenie na własną historię. Spotkanie z Nelsonem Sardellim, włoskim muzykiem związanym niegdyś z Jayne Mansfield, uświadomiło jej, że to właśnie on jest jej biologicznym ojcem. Jak wyznała, wystarczyło jedno spojrzenie, by dostrzec niezwykłe podobieństwo. Odkrycie okazało się bolesne, ale nie zmieniło jej relacji z Mickeyem Hargitayem, którego do końca życia uważała za swojego prawdziwego tatę. Pracując nad dokumentem, Mariska wraz z rodzeństwem otworzyła pudełka pełne rodzinnych pamiątek, zdjęć, wycinków prasowych i osobistych wspomnień. Z każdą kolejną historią coraz wyraźniej wyłaniał się portret kobiety dalekiej od stereotypów. Jayne Mansfield okazuje się osobą ambitną, pełną pasji, romantyczną i niezwykle wrażliwą. Przez całe życie próbowała odnaleźć miłość i bezpieczeństwo, których sama została pozbawiona już jako dziecko po tragicznej śmierci własnego ojca. Jej córka dostrzega dziś, jak wiele doświadczeń je łączyło. Film „Moja mama Jayne” nie próbuje odbrązowić legendy. Robi coś znacznie ważniejszego – oddaje głos kobiecie, którą przez lata definiowano wyłącznie przez wygląd. To opowieść o matce, artystce i człowieku, którego prawdziwą historię świat dopiero zaczyna poznawać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maria Sadowska zakochała się w 21-latku. Wszyscy powtarzali, że to skończy się źle. TYLKO W VIVIE! ujawnili kulisy swojej relacji
Joanna Żółkowska usłyszała „nie opuszczę cię aż do śmierci”, ale nigdy nie wyszła za mąż
Joanna Żółkowska przez lata stworzyła wiele niezapomnianych ról, ale równie ciekawa jak jej kariera okazuje się historia życia prywatnego. Aktorka wychowała córkę, budowała ważne związki i doświadczała wielkich uczuć. Mimo to nigdy nie zdecydowała się na małżeństwo.
W rozmowie z Anną Kalitą dla „Wysokich Obcasów Extra” wróciła do bardzo osobistych wspomnień i opowiedziała o powodach swojej decyzji. Jak się okazuje, nie chodziło o brak wiary w miłość ani niechęć do związków. Wręcz przeciwnie. Joanna Żółkowska wyznała Annie Kalicie, dlaczego nigdy nie wyszła za mąż Dla wielu osób ślub jest naturalnym etapem związku. Joanna Żółkowska patrzyła na niego zupełnie inaczej. Małżeństwo od zawsze wydawało jej się czymś wyjątkowym, niemal nieosiągalnym ideałem. Aktorka nie ukrywała, że właśnie dlatego przez lata nie potrafiła podjąć decyzji o złożeniu przysięgi. Nie chciała traktować jej jak formalności ani romantycznego gestu, który z czasem może stracić znaczenie. Słowa wypowiadane podczas ceremonii były dla niej zobowiązaniem na całe życie. W wywiadzie przyznała: „Podchodziłam do tego bardzo poważnie i bałam się. Bałam się nie tylko tego, że druga osoba mogłaby nie dotrzymać przysięgi, ale również, że ja mogłabym jej nie dotrzymać”. Choć nigdy nie została żoną, nie oznacza to, że zabrakło jej wielkich uczuć. Sama podkreślała, że kochała i była kochana, a w jej życiu nie brakowało ludzi, którzy deklarowali jej miłość na całe życie. W rozmowie z „Wysokimi Obcasami Extra” wróciła do historii swoich rodziców Opowiadając o własnym podejściu do małżeństwa, Joanna Żółkowska wróciła także wspomnieniami do rodzinnego domu. Relacja jej rodziców nie należała do łatwych, a ojciec był postacią nietuzinkową. Jak wspominała, prowadził życie pełne romansów i nie zawsze odnajdywał się w roli tradycyjnej głowy rodziny. To właśnie matka dźwigała ciężar codzienności, podczas gdy ojciec żył bardziej po swojemu. Aktorka nie ukrywała, że obserwowała ich małżeństwo z bliska. Jednocześnie nie wyciągnęła z tych doświadczeń wniosku, że ślub nie ma sensu. Przez lata uważała małżeństwo za piękną ideę, choć – jak sama mówiła – rzadko osiągalną. To spojrzenie towarzyszyło jej również w dorosłym życiu. Nie odrzucała małżeństwa, ale miała świadomość, jak trudno jest dotrzymać obietnic składanych drugiej osobie. Czytaj też: Paulinę Holtz wychowywał głównie tata. „Jako dziecko cierpiałam, bo nikt nie pamiętał o moich imieninach…” „Byłam przekonana, że będzie wspaniałym ojcem” Jednym z najważniejszych rozdziałów w życiu Joanny Żółkowskiej było macierzyństwo. W wywiadzie przyznała, że decyzja o posiadaniu dziecka przyszła bardzo naturalnie. Nie była efektem kalkulacji ani planowania kolejnych etapów życia. Kiedy zaszła w ciążę, miała 25 lat i była przekonana, że mężczyzna, z którym tworzy związek, będzie dobrym ojcem. To poczucie okazało się dla niej ważniejsze niż formalne potwierdzenie relacji. „Byłam przekonana, że ten mężczyzna będzie wspaniałym ojcem. I miałam rację”. Ojcem Pauliny Holtz został operator filmowy Witold Holtz. Choć para nigdy nie stanęła przed ołtarzem, stworzyła rodzinę, a córka po latach poszła w ślady matki i również została aktorką. Dziś Joanna Żółkowska chętnie podkreśla, że łączy ją z Pauliną wyjątkowa więź. W jednym z fragmentów rozmowy zdradziła nawet, że córka zwraca się do niej po imieniu – „Joasiu”. „Kochała pani i była kochana”. Joanna Żółkowska o wielkich uczuciach W rozmowie z Anną Kalitą pojawił się również temat miłości. I właśnie wtedy aktorka wypowiedziała słowa, które wiele mówią o jej spojrzeniu na relacje. Zdaniem Joanny Żółkowskiej zakochanie i miłość to dwa zupełnie różne stany. Pierwszy wiąże się z emocjami i fascynacją, drugi wymaga czasu, bliskości i wzajemnego poznania. „Zakochanie – te motyle w brzuchu, to łóżko, które przyćmiewa wszystko, to jest w ogóle nie to! Dopiero potem, jak się sięgnie głębiej, wtedy jest miłość”. Być może właśnie dlatego nigdy nie potrzebowała ślubu, by czuć się spełniona w związku. Dla niej najważniejsze było to, co dzieje się między dwojgiem ludzi na co dzień. Joanna Żółkowska szczerze o życiu po siedemdziesiątce Dziś aktorka mieszka sama ze swoją ukochaną maltanką Lolą i nie ukrywa, że bardzo dobrze odnajduje się w takim życiu. Dużo czyta, chodzi do filharmonii i nadal pracuje zawodowo. W rozmowie z Anną Kalitą przyznała, że z wiekiem stała się większą samotniczką. Nie oznacza to jednak zamknięcia na świat. Przeciwnie – Joanna Żółkowska sprawia wrażenie osoby, która czerpie ogromną satysfakcję z codzienności i nowych doświadczeń. Zapytana o możliwość kolejnej miłości, zareagowała z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Nie szuka dziś związku na siłę i nie traktuje go jako warunku szczęścia. Jej historia pokazuje, że życiowe spełnienie może mieć różne oblicza. Można stworzyć rodzinę, wychować dziecko, przeżyć wielkie uczucia i jednocześnie nigdy nie zdecydować się na ślub. W przypadku Joanny Żółkowskiej był to świadomy wybór, za którym stały nie brak miłości, ale ogromny szacunek do niej.
Ulubienica millenialsów przez lata milczała o koszmarze, jaki w domu zgotowała jej matka. „Cieszę się, że umarła” – napisała po latach w swojej książce
Przez lata była jedną z największych gwiazd Nickelodeon i idolką pokolenia millenialsów oraz generacji Z. Fani znali ją jako bezkompromisową Sam Puckett z serialu iCarly, nie mając pojęcia, że po zejściu z planu wraca do domu, w którym niemal każdy aspekt jej życia był kontrolowany przez matkę. Dopiero autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” ujawniła, jak wysoką cenę zapłaciła za dziecięcą sławę i dlaczego po latach zdecydowała się opowiedzieć historię, o której przez długi czas nie była w stanie mówić nawet na terapii.
Jennette McCurdy urodziła się 26 czerwca 1992 roku w Kalifornii. Karierę rozpoczęła jako kilkuletnia dziewczynka, ale – jak dziś podkreśla – aktorstwo nigdy nie było jej marzeniem. To matka, Debra McCurdy, wierzyła, że córka spełni ambicje, których sama nie mogła zrealizować. Sukces serialu iCarly przyniósł Jennette rozpoznawalność i finansową stabilizację, ale nie dał jej poczucia bezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – przez lata ukrywała doświadczenia przemocy emocjonalnej, zaburzeń odżywiania i życia podporządkowanego oczekiwaniom najbliższej osoby. Dziś mówi o tym otwarcie, przekonując, że szczerość bywa pierwszym krokiem do odzyskania własnego życia. Dziecko, które spełniało cudze marzenia Zanim Jennette McCurdy została jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy dziecięcej telewizji, była dziewczynką, która chciała przede wszystkim zadowolić swoją mamę. W autobiografii opisuje, że od najmłodszych lat słyszała, iż jej sukces jest szansą dla całej rodziny. Z czasem zaczęła wierzyć, że miłość matki zależy od tego, jak dobrze wypełni narzuconą jej rolę. W wywiadzie dla The Daily Show aktorka przyznała, że decyzja o rozpoczęciu kariery nigdy nie należała do niej. „Moja mama zawsze chciała być aktorką. Jej marzeniem było być sławną.” Po chwili dodała jeszcze bardziej dosadne wyjaśnienie: „Zapisała mnie na aktorstwo, kiedy miałam sześć lat, żeby żyć przeze mnie i spełnić swoje własne marzenie.” Te słowa dobrze oddają główny motyw książki – historię dziecka, które przez lata nie miało przestrzeni, by odkryć własną tożsamość. McCurdy wspomina, że przez długi czas nie wyobrażała sobie życia bez matki, mimo że ich relacja była oparta na kontroli i lęku. W rozmowie z ABC News przyznała: „Czułam, że bez mamy jestem nikim.” To przekonanie sprawiało, że przez lata nie potrafiła odróżnić własnych potrzeb od oczekiwań matki i podporządkowywała jej każdą decyzję. Za sukcesem „iCarly” kryło się życie pełne lęku Rola Sam Puckett w serialu iCarly przyniosła Jennette ogromną popularność. Później wystąpiła także w produkcji Sam & Cat u boku Ariany Grande. Na ekranie emanowała energią i poczuciem humoru, dlatego niewielu przypuszczało, że poza planem zmaga się z problemami psychicznymi i zaburzeniami odżywiania. Po latach przyznała, że jako dziecko nie potrafiła nawet nazwać tego, czego doświadczała. Wydawało jej się, że wszystkie rodziny funkcjonują podobnie. W innym wywiadzie powiedziała: „Kiedy jesteś dzieckiem, nie zdajesz sobie sprawy, że środowisko, w którym dorastasz, jest przemocowe albo dysfunkcyjne.” Dopiero jako dorosła kobieta zaczęła rozumieć, jak ogromny wpływ na jej psychikę miała relacja z matką. „Cieszę się, że moja mama umarła”. Tytuł, który wywołał burzę Już sam tytuł autobiografii sprawił, że książka stała się jedną z najgłośniejszych premier 2022 roku. Dla wielu osób brzmiał jak prowokacja. McCurdy wielokrotnie tłumaczyła jednak, że nie chodziło o szokowanie czy obrażanie pamięci matki. W rozmowie z Trevorem Noahem wyznała: „Dojście do momentu, w którym naprawdę poczułam ulgę, że ona nie żyje, zajęło mi bardzo dużo czasu.” Jednocześnie podkreśliła, że nie kierowała się nienawiścią. „Nie, zdecydowanie nie nienawidzę mojej mamy. Myślę, że była naprawdę skomplikowaną i niejednoznaczną osobą.” To właśnie ta niejednoznaczność sprawia, że książka poruszyła tak wielu czytelników. McCurdy nie opisuje swojej historii w czarno-białych barwach. Pisze o matce, którą kochała, za którą tęskniła i która jednocześnie wyrządziła jej ogromną krzywdę. Dlaczego tak trudno mówić o przemocy ze strony matki? Jednym z najważniejszych tematów poruszanych przez McCurdy jest społeczne przekonanie, że matka zawsze zasługuje na bezwarunkowy podziw i wdzięczność. Aktorka przyznaje, że właśnie ten stereotyp przez wiele lat nie pozwalał jej nazwać własnych doświadczeń. W The Daily Show powiedziała: „Społeczeństwo nie akceptuje takich słów. Matki trzeba stawiać na piedestale, a moje doświadczenie po prostu takie nie było.” Jej zdaniem wiele osób wychowanych w przemocowych domach milczy właśnie dlatego, że boi się zostać osądzonym za krytykę rodzica. Autobiografia McCurdy stała się dla wielu czytelników pierwszą książką, w której odnaleźli własne emocje i doświadczenia opisane bez wstydu. Zobacz też: Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią Zaburzenia odżywiania i lata odzyskiwania siebie W książce aktorka bardzo otwarcie opisuje walkę z anoreksją, bulimią oraz uzależnieniem od alkoholu. Podkreśla jednak, że nie chce, aby czytelnicy zapamiętali wyłącznie cierpienie. Równie ważna jest dla niej historia zdrowienia. McCurdy wielokrotnie mówiła, że terapia pozwoliła jej zrozumieć mechanizmy, które przez całe życie wydawały się normalne. Nie stało się to jednak od razu. Pierwszą terapeutkę porzuciła niemal natychmiast, gdy usłyszała, że zachowanie matki było przemocowe. Dopiero kilka lat później była gotowa zmierzyć się z tą prawdą. Nie wybaczyła matce. I przestała uważać, że musi Jednym z najbardziej poruszających wyznań Jennette McCurdy jest to, że do dziś nie uważa przebaczenia za cel swojej terapii. Przez lata sądziła, że dopóki nie wybaczy matce, nie będzie mogła naprawdę wyzdrowieć. W rozmowie z Trevorem Noahem opowiedziała: „Nie doszłam do miejsca, w którym mogłabym jej wybaczyć. Przez bardzo długi czas próbowałam do tego dojść na terapii.” Jak wspomina, długo obwiniała samą siebie. „Pytałam terapeutkę: »Co jest ze mną nie tak, że nie potrafię wybaczyć mamie tej przemocy?«” Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy terapeutka zaproponowała zupełnie inne spojrzenie. „Jennette, a co, jeśli po prostu odpuścisz wybaczenie i nie będziesz robić z niego celu?” Dla McCurdy była to jedna z najważniejszych lekcji. Zrozumiała, że uzdrowienie nie zawsze oznacza przebaczenie. Czasem polega na zaakceptowaniu własnych emocji i odzyskaniu prawa do stawiania granic. Dziś sama decyduje o swoim życiu Jennette McCurdy zakończyła karierę aktorską i poświęciła się pisaniu oraz reżyserii. Sukces książki „Cieszę się, że moja mama umarła” pokazał, że publiczność chce poznawać jej twórczość również poza światem seriali dla młodzieży. Choć wciąż wraca do trudnych wspomnień, podkreśla, że nie żałuje decyzji o napisaniu autobiografii. „Nawet jeśli ludzie mieli się ode mnie odwrócić, czułam, że to jest przekaz wart podzielenia się.” W rozmowie z ABC News przyznała również, że dopiero po śmierci matki mogła zacząć budować własną tożsamość. „Dopiero po śmierci mamy mogłam odnaleźć własną tożsamość.” Dodała, że napisanie książki było dla niej sposobem na odzyskanie kontroli nad własną historią. Nie ukrywa, że trauma pozostawia ślad, ale wierzy, iż dzięki terapii, pracy nad sobą i szczerości można odzyskać wpływ na własne życie. Historia Jennette McCurdy nie jest więc wyłącznie opowieścią o dziecięcej sławie czy trudnej relacji z matką. To także historia kobiety, która po raz pierwszy mogła sama zdecydować, kim chce być. Jak dziś wygląda życie Jennette McCurdy? 26 czerwca Jennette McCurdy obchodziła 34. urodziny. Trudno o lepszy moment, by spojrzeć na drogę, którą przeszła – od dziecięcej gwiazdy żyjącej cudzymi marzeniami do cenionej pisarki i scenarzystki. Jej autobiografia „Cieszę się, że moja mama umarła” okazała się jednym z największych wydawniczych fenomenów ostatnich lat. Według najnowszych danych wydawnictwa Simon & Schuster pamiętnik sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy na całym świecie, został wydany w ponad 30 krajach, a na liście bestsellerów „The New York Times” utrzymywał się przez ponad 80 tygodni. W 2025 roku oficjalnie rozpoczęto prace nad jej serialową adaptacją dla Apple TV+, której współtwórczynią, scenarzystką i współshowrunnerką jest sama McCurdy. W rolę Debry McCurdy wcieli się Jennifer Aniston. Tymczasem autorka nie zwalnia tempa – w 2026 roku ukazała się jej pierwsza powieść „Mogłabym być jego córką” (Half His Age), która potwierdza, że definitywnie zamknęła rozdział związany z aktorstwem i z powodzeniem buduje karierę literacką na własnych zasadach. Źródła: Teen Vogue, wbur.org, The Daily Show, ABCC News
Telefon przestał dzwonić. Gwiazda „Wielkiej wody” mówi wprost: „Mogę sprzątać, być nianią czy listonoszką”
26 czerwca Agnieszka Żulewska świętuje 39. urodziny. Aktorka, którą widzowie pokochali za role w „Chemii”, „Ślepnąc od świateł”, „Rojście” i „Wielkiej wodzie”, zamiast podsumowywać kolejne sukcesy, zdecydowała się na wyjątkowo szczere wyznanie. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o zawodowej niepewności i przyznała, że gdyby zabrakło propozycji aktorskich, bez wahania odnalazłaby się także w zupełnie innym zawodzie.
Choć dla widzów pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek swojego pokolenia, sama nie buduje wizerunku nieustannie rozchwytywanej gwiazdy. Zamiast mówić o popularności, opowiada o pokorze, ciężkiej pracy i gotowości na zmiany. W rozmowie z Agnieszką Urazińską szczerze opowiedziała o swojej drodze zawodowej, wsparciu, jakie otrzymała od Janusza Gajosa na początku kariery, a także o tym, jak macierzyństwo zmieniło jej podejście do pracy. Największe poruszenie wywołały jednak jej słowa o tym, że nie boi się życia poza planem filmowym. Agnieszka Żulewska od lat buduje karierę z dala od celebryckiego świata Choć jej twarz znają miliony widzów, Agnieszka Żulewska nigdy nie należała do grona aktorek, które regularnie pojawiają się na branżowych imprezach czy chętnie odsłaniają życie prywatne w mediach społecznościowych. Urodzona 26 czerwca 1987 roku w Ozimku absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi od początku konsekwentnie stawiała na role, a nie rozgłos. Telewizyjny debiut zaliczyła jeszcze podczas studiów w serialu „Na Wspólnej”, później pojawiła się m.in. w „Czasie honoru”, „Ojcu Mateuszu” czy „Przepisie na życie”. Prawdziwy przełom przyszedł jednak wraz z filmem „Chemia”, za który otrzymała Nagrodę im. Zbyszka Cybulskiego i na dobre zwróciła na siebie uwagę całego środowiska filmowego. Od tamtej pory stworzyła szereg cenionych kreacji w takich produkcjach jak „Cicha ziemia”, „Ślepnąc od świateł”, „Rojst”, „Żmijowisko” czy „Wielka woda”, udowadniając, że jest jedną z najbardziej charakterystycznych aktorek swojego pokolenia. Janusz Gajos dostrzegł w niej coś, czego nie widzieli inni W rozmowie z Agnieszką Urazińską dla „Wysokich Obcasów” Żulewska wróciła wspomnieniami do egzaminów do szkoły aktorskiej. Jak przyznała, niewiele brakowało, by jej zawodowa droga potoczyła się zupełnie inaczej. – „Były egzaminy, a ja zielona, kompletnie niegotowa. To, co ja tam powyprawiałam... Wszyscy egzaminatorzy dawali do zrozumienia: »My cię tu nie chcemy«. I tylko Janusz Gajos zobaczył we mnie rodzaj wrażliwości, który go zaciekawił” – wspominała. Aktorka nie ukrywa, że właśnie dzięki niemu dostała szansę na realizację marzeń. Przez kolejne cztery lata Gajos był opiekunem jej roku, a dziś Żulewska mówi o nim z ogromnym szacunkiem, nazywając go „mistrzem totalnym”. „Tak naprawdę sama to zrobiłam”. Z tego jest dziś najbardziej dumna Podczas rozmowy z Agnieszką Urazińską aktorka została zapytana, z czego jest najbardziej dumna. Nie wskazała konkretnej roli ani nagrody. – „Z tego, że tak naprawdę sama to zrobiłam” – odpowiedziała. To zdanie dobrze oddaje sposób, w jaki myśli o swojej karierze. Nie pochodzi z aktorskiej rodziny, nie miała gotowej drogi do zawodu ani medialnego zaplecza. Jak wielokrotnie podkreślała, rodzice – nauczyciele – wspierali jej wybory, ale sukces musiała wypracować sama. Gwiazda „Wielkiej wody” szczerze o aktorskiej rzeczywistości. „Przyszłość jest niewiadoma” Jednym z najmocniejszych fragmentów rozmowyz Agnieszką Żulewską dla „Wysokich Obcasów” było wyznanie dotyczące obecnej sytuacji zawodowej aktorki. – „Obecnie zawodowo znajduję się na wypłaszczeniu. Pewne projekty czekają na premierę, a przyszłość jest niewiadoma” – przyznała. To szczere wyznanie pokazuje, że nawet rozpoznawalni aktorzy funkcjonują w świecie pełnym zawodowej niepewności. Kolejne role nie pojawiają się automatycznie, a okresy intensywnej pracy przeplatają się z długim oczekiwaniem na nowe propozycje. Zobacz też: Kim jest Agnieszka Żulewska, czyli odtwórczyni głównej roli w serialu „Wielka woda”? „Mogę być masażystką, nianią czy listonoszką”. Tak Żulewska patrzy na przyszłość W dalszej części rozmowy Agnieszka Urazińska zapytała aktorkę, co zrobiłaby, gdyby telefon przestał dzwonić. – „Jestem pracowitą osobą. Mogę dużo rzeczy robić” – odpowiedziała. Po chwili wyliczyła: – „Masażystka, ogrodniczka, pomoc kuchenna, osoba sprzątająca, niania, listonoszka, rzeźbiarka, ilustratorka, opowiadaczka. Zapraszam do kontaktu.” Słowa aktorki nie brzmią jak zapowiedź rezygnacji z zawodu. Raczej pokazują, że nie uzależnia poczucia własnej wartości od liczby propozycji zawodowych i nie boi się myśleć o innych ścieżkach, jeśli życie postawi ją przed taką koniecznością. Sukces przyszedł razem z wielką życiową zmianą Jednym z najważniejszych momentów ostatnich lat okazała się dla niej praca przy serialu „Wielka woda”. To właśnie podczas realizacji tej produkcji dowiedziała się, że zostanie mamą. Wcześniej opowiadała o tym m.in. w rozmowie z Magdą Mołek, wspominając, że pierwsze tygodnie ciąży zbiegły się z intensywnymi zdjęciami i wiązały się z silnym wstrętem na zapachy oraz ogromnym zmęczeniem. Mimo tych trudności nie zrezygnowała z pracy na planie. Przy najbardziej wymagających scenach korzystała jedynie ze wsparcia kaskaderki. Dziś otwarcie mówi, że macierzyństwo całkowicie zmieniło jej sposób patrzenia na życie i pracę. „Nie wyobrażam sobie pracować bez opamiętania” Żulewska we wspomnianym wywiadzie dla WO przyznała również, że po narodzinach syna jej priorytety całkowicie się zmieniły. – „Naprawdę nie wyobrażam sobie, żebym teraz mogła robić coś wbrew sobie czy pracować bez opamiętania, nie będąc obecną w życiu mojego dziecka” – powiedziała. Aktorka podkreśla, że świadomie wybiera spokojniejsze tempo życia. Nie zabiega o rozgłos i nie czuje potrzeby nieustannego przypominania o sobie. Jak sama zauważa, jeśli aktor skupia się przede wszystkim na swojej pracy, może zachować znacznie więcej prywatności niż mogłoby się wydawać. CZYTAJ TEŻ: Zaskakujący apel córki Krzysztofa Kowalewskiego. Prosi o pomoc w znalezieniu pracy
Dziś jest na szczycie, ale jakim kosztem? Za uśmiechem Ariany Grande kryją się lata dramatów. Fani coraz bardziej się o nią martwią
26 czerwca Ariana Grande kończy 33 lata. Choć od lat należy do grona największych gwiazd światowego popu, dziś internet znów mówi o niej nie z powodu nowej muzyki, lecz wyglądu. Fani otwarcie wyrażają niepokój, a sama artystka apeluje, by nie oceniać ludzi przez pryzmat ich ciała. Jej historia pokazuje jednak, że za spektakularną karierą kryją się lata traum, presji i doświadczeń, które na zawsze zmieniły jej życie.
Jeszcze kilka lat temu zachwycała charakterystycznym wysokim kucykiem, perfekcyjnym makijażem i energią, z jaką podbijała kolejne sceny świata. Dziś wokół Ariany Grande znów toczy się gorąca dyskusja, ale tym razem nie dotyczy nowej płyty czy roli w filmie Wicked. Uwagę internautów przykuwa jej wygląd. W mediach społecznościowych pojawiają się tysiące komentarzy pełnych niepokoju. Sama artystka wielokrotnie apelowała jednak, by nie oceniać ludzi przez pryzmat ich ciała. Jej historia pokazuje bowiem, że za uśmiechem jednej z największych gwiazd popu kryją się doświadczenia, które odcisnęły piętno na całym jej życiu. Dziecko, które zbyt szybko dorosło Ariana Grande urodziła się 26 czerwca 1993 roku na Florydzie. Karierę rozpoczęła jako nastolatka na Broadwayu, a światową rozpoznawalność przyniosła jej rola Cat Valentine w serialach Nickelodeon Victorious i Sam & Cat. Przez lata uchodziła za jedną z największych dziecięcych gwiazd swojego pokolenia. Dziś sama przyznaje, że znacznie inaczej patrzy na tamten etap życia. W podcaście Podcrushed opowiadała, że wciąż na nowo analizuje własne doświadczenia z dzieciństwa i uważa, że branża rozrywkowa wymaga głębokich zmian. – Myślę, że środowisko pracy dzieci powinno być znacznie bezpieczniejsze. Powinni być tam terapeuci. Rodzice powinni móc być obecni wszędzie, gdzie chcą. A jeśli ktoś zaczyna karierę na taką skalę, terapia powinna być obowiązkową częścią kontraktu – mówiła. Jej słowa padły w czasie, gdy coraz więcej byłych dziecięcych aktorów zaczęło publicznie opowiadać o kulisach pracy w telewizji i presji, z jaką mierzyli się od najmłodszych lat. Grande nie kierowała oskarżeń wobec konkretnych osób, podkreślała jednak, że sama nadal „przepracowuje swoją relację z tamtym okresem”. Zamach w Manchesterze na zawsze zmienił jej życie 22 maja 2017 roku koncert Ariany Grande w Manchester Arena zakończył się jedną z największych tragedii w historii współczesnej muzyki. W zamachu bombowym zginęły 22 osoby, a setki zostały ranne. Choć to fani byli ofiarami ataku, sama artystka również przez lata zmagała się z jego konsekwencjami. W rozmowie z brytyjskim Vogue po raz pierwszy otwarcie przyznała, że doświadczała objawów zespołu stresu pourazowego. – Trudno o tym mówić, bo tak wiele osób poniosło niewyobrażalną stratę. Ale to naprawdę istnieje. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę umiała o tym opowiadać bez łez – wyznała. Kilka miesięcy po zamachu zorganizowała charytatywny koncert One Love Manchester, który stał się symbolem solidarności z rodzinami ofiar. Dla wielu był dowodem ogromnej siły artystki. Ona sama przyznawała jednak później, że po powrocie z trasy koncertowej jej lęk był największy, jakiego doświadczyła w życiu. – Moje stany lękowe mają własne stany lękowe. Zawsze zmagałam się z niepokojem, ale po trasie było najgorzej – mówiła. Śmierć Maca Millera i fala okrucieństwa Jakby traum było mało, rok później Ariana Grande przeżyła kolejną tragedię. We wrześniu 2018 roku zmarł jej były partner, raper Mac Miller. Para rozstała się kilka miesięcy wcześniej, pozostając w dobrych relacjach. Po jego śmierci media społecznościowe zalała fala bezpodstawnych oskarżeń kierowanych pod adresem piosenkarki. Część internautów próbowała obarczać ją odpowiedzialnością za śmierć muzyka. Skala hejtu była tak duża, że Grande wyłączyła możliwość komentowania swoich postów na Instagramie. Kilka miesięcy wcześniej odpowiedziała już na podobne zarzuty po tym, jak Mac Miller został zatrzymany za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu. – Nie jestem niczyją opiekunką ani matką. Żadna kobieta nie powinna czuć, że musi nią być. Przez lata wspierałam go i modliłam się o jego zdrowie, ale obwinianie kobiet za to, że mężczyzna nie potrafi poradzić sobie z własnymi problemami, jest bardzo poważnym problemem społecznym – napisała. Po śmierci rapera na długi czas wycofała się z życia publicznego. "Nie komentujcie ciał innych ludzi" W ostatnich latach Ariana Grande coraz częściej staje się bohaterką dyskusji dotyczących swojego wyglądu. Szczególnie nasiliły się one podczas promocji filmu Wicked i po rozpoczęciu trasy Eternal Sunshine Tour. W sieci pojawiły się tysiące komentarzy wyrażających niepokój o jej zdrowie. Jednocześnie wiele osób zwracało uwagę, że rozmowa o wyglądzie celebrytów bardzo łatwo zamienia się w body shaming lub nieuprawnione diagnozowanie. Sama Grande odniosła się do tych komentarzy już wcześniej. – Istnieje wiele sposobów, by wyglądać zdrowo i pięknie. Ciało, do którego porównujecie moje obecne, było najbardziej niezdrową wersją mnie. Brałam wtedy dużo leków przeciwdepresyjnych, piłam alkohol i odżywiałam się fatalnie. To był najgorszy moment mojego życia, choć wielu uznaje właśnie ten wygląd za "zdrowy" – tłumaczyła. Jednocześnie apelowała, by ludzie przestali oceniać cudze ciała, bo nigdy nie znają całego kontekstu. Zobacz też: To koniec związku Ariany Grande i Ethana Slatera. Decyzję mieli podjąć znacznie wcześniej View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Fani nie kryją niepokoju. Eksperci apelują o ostrożność Obecna dyskusja wokół Ariany Grande pokazuje, jak bardzo zmieniło się podejście do zdrowia psychicznego i standardów piękna. Jeszcze kilkanaście lat temu media plotkarskie bez skrupułów wyśmiewały wygląd Britney Spears, Lindsay Lohan czy sióstr Olsen. Dziś coraz częściej pojawiają się głosy, że zamiast wyśmiewać czy oceniać, warto rozmawiać o presji, z jaką mierzą się osoby funkcjonujące od dzieciństwa w świetle reflektorów. Jednocześnie specjaliści podkreślają, że nie należy diagnozować nikogo na podstawie zdjęć czy nagrań z koncertów. Troska nie powinna przeradzać się w publiczne stawianie diagnoz ani w internetowe spekulacje. Historia Ariany Grande jest bowiem znacznie bardziej złożona niż pojedyncze zdjęcie z czerwonego dywanu czy kilkusekundowy film z koncertu. Dzieciństwo spędzone na planie, zamach w Manchesterze, śmierć byłego partnera, lata nieustannej presji i życie pod nieustanną obserwacją milionów ludzi sprawiły, że jej biografia stała się opowieścią nie tylko o spektakularnym sukcesie, ale także o cenie, jaką często płacą największe gwiazdy światowego show-biznesu. Dziś Ariana Grande wciąż pozostaje jedną z najbardziej utalentowanych wokalistek swojego pokolenia. Coraz częściej mówi jednak również o terapii, zdrowiu psychicznym i potrzebie tworzenia bezpieczniejszych warunków dla młodych artystów. Być może właśnie to okaże się jednym z najważniejszych elementów jej dziedzictwa — nie tylko muzyka, ale także odwaga, by opowiadać o tym, jak wysoka potrafi być cena sławy. Źródła: British Vogue, Rolling Stone, Billboard, podcast Podcrushed
Od 200 zł do największych programów w telewizji. Historia kariery Macieja Dowbora robi wrażenie
Dziś jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów telewizyjnych w Polsce, ale początki jego kariery niewiele przypominały świat czerwonych dywanów i telewizyjnych studiów. Maciej Dowbor zaczynał od dorywczych prac, praktyk i staży, a pierwsza pensja, jak sam wspominał, była dla niego "prawdziwym zaskoczeniem".
Choć przez lata stał się jedną z twarzy największych stacji telewizyjnych, jego zawodowa droga rozwijała się stopniowo. Pracował w radiu, relacjonował najważniejsze wydarzenia sportowe, prowadził programy śniadaniowe i największe formaty rozrywkowe. Dziś trudno uwierzyć, że wszystko zaczęło się od praktyk i pracy, za którą otrzymał zaledwie 200 zł. Maciej Dowbor miał znane nazwisko, ale karierę musiał zbudować sam Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego im. I Dywizji Kościuszkowskiej w Piasecznie Maciej Dowbor rozpoczął studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Równocześnie rozwijał swoją sportową pasję na warszawskiej Akademii Wychowania Fizycznego. Już wtedy wiedział, że swoją przyszłość wiąże z mediami. Mogłoby się wydawać, że wejście do branży było dla niego prostsze niż dla większości początkujących dziennikarzy. W końcu jego mama, Katarzyna Dowbor, od lat należała do grona najbardziej rozpoznawalnych prezenterek telewizyjnych. Sam Maciej wielokrotnie jednak podkreślał, że również musiał przejść przez etap praktyk i staży, zdobywając doświadczenie od podstaw. Zanim trafił do radia, pracował także w agencji PR. Jak wspominał, wykonywał tam wszystkie zadania, których nikt inny nie chciał się podjąć. „Byłem takim typowym »przynieś, podaj, pozamiataj«. Załatwiałem różne sprawy, odbierałem pocztę, jeździłem w różne miejsca. Taki goniec.” To właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczył od kulis, jak funkcjonuje branża medialna i organizacja dużych wydarzeń. Pierwsza pensja wynosiła 200 zł. "To było prawdziwe zaskoczenie" Prawdziwa przygoda z mediami rozpoczęła się pod koniec lat 90., kiedy Maciej Dowbor trafił do Programu Trzeciego Polskiego Radia. Dla młodego adepta dziennikarstwa był to czas intensywnej nauki i zdobywania doświadczenia. Z czasem został wydawcą oraz prowadzącym sportowy serwis informacyjny. Choć praca w Trójce otworzyła mu drzwi do dalszej kariery, początki nie należały do łatwych. „Pamiętam, że za pierwszy miesiąc pracy dostałem 200 zł. To było prawdziwe zaskoczenie. To były praktyki, staże, więc te wynagrodzenia były symboliczne.” Dziś wspomina ten okres z dużym sentymentem. Jak przyznawał, właśnie wtedy nauczył się zawodu. „To, co później wykonywałem w dwie godziny, na początku zajmowało mi nawet tydzień.” Radiowy warsztat okazał się bezcenny. Umiejętność szybkiego reagowania, prowadzenia rozmów i pracy pod presją czasu szybko zaprocentowała, gdy przeniósł się do telewizji. Sport otworzył mu drzwi do telewizji Pierwsze telewizyjne doświadczenia zdobywał w TVN, gdzie pracował przy redakcji sportowej. Niedługo później rozpoczął współpracę z Telewizją Polską. To właśnie tam widzowie poznali go jako współprowadzącego „Pytanie na śniadanie”. Równolegle prowadził studia największych imprez sportowych – Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City oraz mistrzostw świata w piłce nożnej w Korei i Japonii. Szybko udowodnił, że równie dobrze odnajduje się zarówno w relacjach sportowych, jak i programach lifestylowych. To właśnie ta wszechstronność sprawiła, że kolejne stacje zaczęły powierzać mu coraz większe projekty. Polsat stał się jego zawodowym domem na blisko 20 lat Przełomowym momentem okazał się 2005 rok, kiedy Maciej Dowbor dołączył do Polsatu. Z perspektywy czasu trudno wskazać drugi okres, który równie mocno wpłynął na jego zawodową pozycję. Przez blisko dwie dekady prowadził największe programy rozrywkowe stacji, koncerty i wydarzenia specjalne. Widzowie oglądali go między innymi w „Się kręci”, „Got to Dance. Tylko taniec” czy „Twoja twarz brzmi znajomo”. Po zakończeniu współpracy nie ukrywał, jak wiele zawdzięcza temu etapowi. „To był fantastyczny czas, który mnie ukształtował i w ogromnej mierze zawodowo stworzył. Otrzymałem mnóstwo szans rozwoju, robiłem rzeczy, o których wcześniej bym nie marzył!” Prezenter podkreślał również, że z Polsatu wyniósł coś więcej niż doświadczenie zawodowe. „Spotkałem masę wspaniałych ludzi, w tym także osoby, które dziś z pełną odpowiedzialnością mogę nazywać przyjaciółmi!” Po latach wrócił do TVN. Tym razem jako jedna z głównych twarzy stacji W 2024 roku Maciej Dowbor poinformował o zakończeniu współpracy z Polsatem. Niedługo później ogłoszono, że wraca do TVN, gdzie objął rolę współprowadzącego „Dzień dobry TVN” u boku Sandry Hajduk-Popińskiej. Kilka miesięcy później został również gospodarzem programu „You Can Dance”. Po blisko dwóch latach zdecydował się jednak odejść ze śniadaniówki. Jak wyjaśnił, decyzja dojrzewała od dłuższego czasu i była związana z nowymi planami zawodowymi realizowanymi wspólnie z Joanną Koroniewską. „Jak wiecie, wraz z Joanną Koroniewską od wielu lat rozwijamy własne projekty. W najbliższym czasie planujemy rozszerzyć naszą działalność, i to nie tylko w internecie. Niestety doba ma tylko 24 godziny.” Dodał również, że nie była to spontaniczna decyzja. „Kilka miesięcy temu uznałem, że nie będę w stanie wszystkiego pogodzić i podjąłem decyzję o opuszczeniu redakcji.” Żegnając się z widzami, nie krył wzruszenia. „Od pierwszego dnia w DDTVN czułem się jak u siebie. To Wasza zasługa Drodzy Widzowie oraz wsparcie całego dziendobrowego zespołu, który przyjął mnie, jakbym pracował w nim od zawsze. Nigdy tego nie zapomnę.” Źródła: onet.pl, plejada.pl
Kończy 50 lat, a od trzech dekad kocha tę samą kobietę. Na zdjęciach z młodości są nie do poznania!
Kończy 50 lat, a od ponad trzech dekad u boku ma tę samą kobietę. Paweł Małaszyński nie tylko zachwyca talentem i charyzmą, ale także od lat udowadnia, że w świecie show-biznesu można stworzyć trwały związek. Z okazji okrągłych urodzin przypominamy jego drogę do sukcesu i pokazujemy zdjęcia z młodości, na których on i jego ukochana są niemal nie do poznania.
Najpierw zachwycał jako obiecujący młody aktor, dziś – w dniu swoich 50. urodzin – jest jednym z najbardziej cenionych i charyzmatycznych artystów w Polsce. Paweł Małaszyński przeszedł imponującą drogę: od nieśmiałego chłopaka z Białegostoku do gwiazdy kina, teatru i rockowej sceny. Choć od ponad 30 lat kocha tę samą kobietę i konsekwentnie chroni życie rodzinne, jego ekranowa charyzma i sceniczna energia niezmiennie przyciągają tłumy. Zobacz, jak wyglądała jego droga do sukcesu i jak przez lata zmieniał się jeden z największych ulubieńców polskiej publiczności. Z nieśmiałego marzyciela w symbol męskości. Ta przemiana Pawła Małaszyńskiego zaskoczyła nawet jego fanów Paweł Małaszyński urodził się 26 czerwca 1976 roku w Szczecinku. Dorastał w Białymstoku, gdzie uczęszczał do liceum plastycznego. Zanim jednak zdecydował się na aktorstwo, rozważał karierę prawniczą. Ostatecznie ukończył wrocławską filię Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie i rozpoczął drogę sceniczną oraz filmową, która przyniosła mu ogólnopolską rozpoznawalność. Popularność zdobył dzięki roli Piotra w serialu „Magda M.”, a następnie utwierdził swoją pozycję aktorską w takich produkcjach jak „Oficer”, „Twierdza szyfrów” czy „Czas honoru”. Wystąpił również w filmie „Katyń” w reżyserii Andrzeja Wajdy. Aktor nie ograniczał się jednak tylko do telewizji i filmu – przez ponad dwie dekady był związany z warszawskim Teatrem Kwadrat, gdzie stworzył wiele zapamiętanych ról. Co robi dziś Paweł Małaszyński? Kariera, spektakle, muzyka Paweł Małaszyński nie zwalnia tempa i wciąż z powodzeniem łączy działalność teatralną, muzyczną oraz telewizyjną. Choć od lat konsekwentnie unika życia celebryckiego, jego nazwisko regularnie pojawia się w kontekście nowych zawodowych wyzwań. Po zakończeniu w 2024 roku, po 22 latach, współpracy z warszawskim Teatrem Kwadrat aktor nie rozstał się ze sceną. Obecnie można oglądać go m.in. w komedii „Sąsiedzi z góry, czyli Barrabum” w reżyserii Artura Barcisia. Spektakl cieszy się niesłabnącą popularnością, a jego twórcy niedawno świętowali jubileuszowy, 100. pokaz, zagrany przed publicznością w Londynie. Małaszyński występuje również w spektaklu „Rodzinne rewolucje” w reżyserii Wojciecha Malajkata, który od premiery cieszy się dużym zainteresowaniem widzów i jest prezentowany na scenach w całej Polsce i za granicą. Coraz głośniej mówi się także o tym, że Małaszyński może znaleźć się w gronie uczestników najnowszej edycji „Tańca z gwiazdami”. Choć produkcja programu nie potwierdziła jeszcze oficjalnie tych doniesień, jego nazwisko regularnie pojawia się w medialnych spekulacjach. Aktor nie zaniedbuje również swojej największej muzycznej pasji. Od lat jest frontmanem rockowego zespołu Cochise, z którym nagrywa kolejne utwory i koncertuje. Grupa, poruszająca się w klimatach alternatywnego rocka i grunge'u, wciąż ma wierne grono fanów zarówno w Polsce, jak i za granicą. ZOBACZ TEŻ: Wystarczyło jedno spojrzenie na to mieszkanie i Katarzyna Bosacka podjęła decyzję. Kupiła je z partnerem! Życie prywatne Pawła Małaszyńskiego – rodzina, dom, wartości Choć Paweł Małaszyński uchodzi za jednego z najprzystojniejszych i najbardziej charyzmatycznych aktorów w Polsce, od lat wiedzie spokojne życie rodzinne. W 2002 roku poślubił Joannę Chitruszko – tancerkę, choreografkę i pedagożkę tańca. Para poznała się jeszcze w Białymstoku i tworzy harmonijny związek, którego owocem jest dwoje dzieci: syn Jeremiasz i córka Lea. "25 listopada 1994 roku, mieliśmy po 18 lat… i tak idziemy przez życie, nie wiedząc wciąż dokąd dojdziemy, ale ważne jest to, że bez względu na wszystko, wciąż idziemy razem i razem tam dojdziemy" — napisał w mediach społecznościowych z okazji okrągłej, 30. rocznicy związku. Aktor chroni prywatność swojej rodziny, rzadko pojawiając się z bliskimi na publicznych wydarzeniach. Mimo to, w wywiadach podkreśla znaczenie rodziny jako bezpiecznej przystani, a dom traktuje jako miejsce oddechu od zgiełku świata show-biznesu. SPRAWDŹ TEŻ: Stasiek z „Rancza” zniknął bez śladu. Dopiero teraz wyszło na jaw, gdzie mieszka
Krzysztof Ziemiec skłamał na pierwszym spotkaniu. Tak zaczęła się miłość, która przetrwała największą tragedię
Krzysztof Ziemiec i Danuta Ziemiec są razem od ponad 25 lat. Ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania na imprezie karnawałowej, a z czasem przerodziła się w trwałe małżeństwo. Wspólnie wychowali trójkę dzieci i przetrwali dramatyczny pożar z 2008 roku, w którym dziennikarz doznał ciężkich poparzeń, ratując swoją rodzinę.
Krzysztof Ziemiec swoją przyszłą żonę wypatrzył na imprezie karnawałowej. Wtedy nie wiedzieli, że z zauroczenia na prywatce narodzi się piękna miłość, która trwa już ćwierć wieku. Przez te lata przywitali na świecie trójkę dzieci i stawili czoła poważnym problemom: gdy w życiu napotkała ich tragedia, w której dziennikarz omal nie stracił życia, razem udało im się zawalczyć o swoją przyszłość. Jak wygląda małżeństwo Krzysztofa i Danuty Ziemców? Krzysztof Ziemiec zakończył karierę w TVP Pod koniec 2023 r. w mediach publicznych zaszedł szereg zmian. Z anteny poznikało wiele znanych twarzy. Jedną z nich był Krzysztof Ziemiec, który rozstał się z TVP po ponad 20 latach. Dopiero teraz, po długiej niejasności, na jaw wyszły szczegóły tego rozstania. Mimo zniknięcia z ekranów telewizorów dziennikarz nie rozstał się ze swoim zawodem na dobre: przez cały czas można było go usłyszeć w audycji „Gość Krzysztofa Ziemca” w radiu RMF FM. Chociaż dziennikarz jest związany z pracą w mediach już od ponad dwóch dekad, przyznał, że ta praca wcale nie była jego marzeniem. Dziennikarstwo pojawiło się w jego życiu zupełnie przypadkiem: na początku studiował a Wydziale Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej. Z czasem udało mu się jednak pokochać i dziś ani myśli o zmianie branży. Co ciekawe, przypadkiem w jego życiu pojawiło się więcej, niż jedynie kariera. Przypadek zadecydował także o jego życiu miłosnym: swoją przyszłą żonę poznał na karnawałowej imprezie. Chociaż dziś jest kochającym mężem i ojcem, do wszystkiego mogłoby nie dojść, gdyby nowo poznanej koleżance... nie skłamał o tym, czym się zajmuje. Co dokładnie wydarzyło się tamtego wieczora? Czytaj także: Mieli stworzyć muzyczne arcydzieło, ale Freddie Mercury uciekł od Michaela Jacksona. Wszystko przekreśliło jedno wydarzenie Krzysztof Ziemiec z żoną, Wiktory, 21 maja 2010 r. Krzysztof Ziemiec i Danuta Ziemiec — historia miłości, związek, małżeństwo Był koniec lat 90. ubiegłego wieku, gdy Krzysztof Ziemiec wraz z przyjaciółmi świętowali karnawał. Dziennikarz był wtedy na studiach i nie podchodził jeszcze tak poważnie do życia. Na imprezę wybrał się w garniturze pożyczonym od wujka, ponieważ nie posiadał własnego. Gdy się bawił, w oko wpadła mu nieznajoma dziewczyna, której chciał za wszelką cenę zaimponować. Wybrał jednak dość nietypowy sposób. „Udawałem nieudacznika. Przyszłej żonie powiedziałem, że na co dzień jestem rozwozicielem mleka, który jeździ NRD-owskim roburem. Uwierzyła, co mnie trochę zdziwiło. Ale dała złapać się na haczyk. I tak to się zaczęło” opowiadał po latach na łamach „Faktu”. Po wspólnie spędzonej potańcówce Krzysztof Ziemiec i jego sympatia zaczęli się spotykać. Wkrótce narodziło się między nimi coś więcej niż przyjaźń. Na randki umawiali się na warszawskiej Starówce, a wolny czas spędzali aktynie m.in. na spływach kajakowych. Oboje zdecydowali, że nie będą się spieszyć: na ślubnym kobiercu stanęli dopiero po pięciu latach związku. „Przysięgę małżeńską składaliśmy świadomie, to nie były dla nas puste słowa” tłumaczył decyzję dziennikarz. Małżonkowie chcieli dojrzeć do tej decyzji i zaplanować sobie życie. Jak się okazało, ich wybór był słuszny: dziś para może szczycić się ponad 25-letnim stażem i trójką wspaniałych dzieci: córki Mariannę i Olgę oraz syna Franciszka. Nie ukrywają, że na początku zdarzały się im sprzeczki, lecz dziś dogadują się świetnie. „Im jest się dłużej z drugą osobą, tym życie jest fajniejsze. [...] Teraz oboje jesteśmy bardziej dojrzali i od razu rozwiązujemy problemy” opowiadał. Zobacz również: Tylko jego George Michael szczerze pokochał, żałoba po odejściu miłości życia trwała latami. Ich historia miłości porusza do głębi Krzysztof Ziemiec z żoną Danutą i dziećmi, kino Praha 25.02.2011 Krzysztof Ziemiec ocalił rodzinę z płomieni. Omal nie przypłacił tego życiem W 2008 r. w domu Krzysztofa i Danuty Ziemców doszło do strasznego wypadku: zapalił się garnek z parafiną, od którego płomieniami zajęła się kuchnia, a później także część domu. Dziennikarz nie wahał się ani chwili: jego natychmiastową reakcją była próba zapewnienia bezpieczeństwa rodziny. Próbował wynieść z domu płonące naczynie, jednakże przypadkowo wylał na siebie rozżarzoną substancję. „Nie pomyślałem, że garnek był rozgrzany do czerwoności i wypadnie mi z rąk. Płonąca parafina oblała mnie i podłogę. W ten ogień padałem, wstawałem. W korytarzu natychmiast zajęła się kupiona kilka tygodni wcześniej szafka. Nad nią były korki, które się przepaliły, wszystko wysadziło. Trwało to sekundy, może minuty” opowiadał o wydarzeniu. Gdy ogień zajął także drzwi, odcinając im drogę ucieczki, zdecydował się poświęcić i za wszelką cenę umożliwić dzieciom i żonie wyjście na zewnątrz. W rezultacie bardzo ucierpiał: ponad 50% jego ciała uległo poparzeniu. Jego postawa nie poszła jednak na marne: udało mu się wszystkich uratować. To wydarzenie zmieniło całe ich dotychczasowe życie, nie tylko pod względem fizycznym (dziennikarz bardzo długo dochodził do zdrowia), ale przede wszystkim pozwolił im je przewartościować. Krzysztof Ziemiec, Danuta Ziemiec, syn Franek, 2013 W czasie rehabilitacji to właśnie żona była dla niego największym wsparciem. „Patrzyłem na żonę, jak ledwo jest w stanie uwinąć się z tym wszystkim – dom, trójka dzieci i jeszcze chory, nieszczęsny mąż, którego trzeba zawieść na rehabilitacje. I, mimo że miałem momenty zwątpienia, żona nigdy się nie poddała. Nie pokazała po sobie, że jest bez sił. Wiedziała, że nie może. Bo kiedy ona się załamie, ja w jej twarzy zobaczę poparzonego, obolałego i zrezygnowanego siebie. To działa jak lustro” mówił. W rozmowie z VIVĄ! oboje przyznali, że ich życie nie było takie samo. Część rzeczy zmieniła się jednak na lepsze. Krzysztof Ziemiec przyznał, że po pożarze częściej rozmyślał nad życiem i priorytetami i postanowił spędzać więcej czasu z bliskimi, których omal nie stracił. Jego żona przyznała, że ich relacja również uległa wielkiej zmianie. „Jestem wylewna, zawsze mówiłam „kocham” i dawałam sygnał, że sama tego potrzebuję. Krzyś dawniej bronił się przed podobnymi deklaracjami. „To przecież oczywiste”, słyszałam” opowiadała przed laty Danuta Ziemiec w rozmowie z Moniką Kotowską. Jej mąż przytaknął, że po tym, co przeszli razem, było już zupełnie inaczej: „[...] Sam domagałem się takich słów. Kochasz? Kocham. I wciąż chcę rozmawiać o tym, co nas łączy” mówił. Zobacz także: Po głośnym rozstaniu z Katy Perry usunął się w cień. Teraz znów jest zakochany Krzysztof Ziemiec, VIVA! 17/2013 Krzysztof Ziemiec z żoną, Danutą Ziemiec
Tylko jego George Michael szczerze pokochał, żałoba po odejściu miłości życia trwała latami. Ich historia miłości porusza do głębi
To miało być tylko jedno spojrzenie. Tłum, światła, muzyka... A jednak coś między nimi się wydarzyło. Nikt z publiczności nie wiedział, że tego wieczoru George Michael spotkał mężczyznę, który miał stać się jego największą miłością – i największym cierpieniem.
George Michael zakochał się od pierwszego wejrzenia podczas koncertu w Rio. Anselmo Feleppa zawrócił mu w głowie, ale ich historia zakończyła się tragicznie. Po śmierci partnera muzyk nigdy się nie pozbierał, a żałoba ciągnęła się latami, To właśnie po stracie ukochanego stworzył najważniejszy album w karierze. Kim był Anselmo Feleppa – mężczyzna, który zawładnął sercem George’a Michaela? 25 stycznia 1991 rok, festiwal Rock in Rio w Brazylii. George Michael ma już status światowej gwiazdy. Wśród 160 tysięcy osób na widowni, piosenkarz dostrzega 31-letniego Anselmo Feleppę. To spojrzenie miało zmienić wszystko. Podczas wykonywania „Careless Whisper” ulubieniec publiczności zauważył, jak mężczyzna wpatruje się w niego z intensywnością, która całkowicie go rozproszyła. Wokalista wyznał później, że to był ten moment, gdy poczuł specyficzne „kliknięcie”, przeczucie, że ten człowiek zostanie częścią jego życia. Nie mylił się. „Był taki słodki. Tak mnie rozpraszał, że trzymałem się z dala od tego kąta, w którym stał, bo inaczej myślałem, że naprawdę się rozproszę i zapomnę słów", wspominał w filmie „Freedom Uncut". Mimo że sądził, iż Anselmo może być w związku z kobietą, los postanowił dać im jeszcze jedną szansę. Kilka dni później Feleppa pojawił się na tej samej wyspie, gdzie George Michael spędzał czas z przyjaciółmi. To spotkanie przerodziło się w coś wyjątkowego. Tak zaczęła się ich romantyczna historia. Dzięki relacji z Brazylijczykiem wokalista odważył się na najważniejsze wyznanie. Ujawnił wówczas prawdę o swojej orientacji bliskim przyjaciołom i współpracownikom. Miłość z Anselmo dała mu siłę, by postawić się własnej wytwórni muzycznej i przejąć kontrolę nad swoją twórczością. Wokalista nie krył, że był wtedy najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi. „Byłem szczęśliwszy niż kiedykolwiek w całym moim życiu. Sława, pieniądze, wszystkie te rzeczy. Wszystko inne zbladło”, mówił w wywiadzie dla magazynu „Attitude". Feleppa był tym jedynym, u boku którego czuł się naprawdę kochany. CZYTAJ TEŻ: Po głośnym rozstaniu z Katy Perry usunął się w cień. Teraz znów jest zakochany View oEmbed on the source website Tragiczna historia miłości George’a Michaela i Anselmo Feleppa Kilka miesięcy po rozpoczęciu związku, u Anselmo pojawiły się pierwsze objawy choroby. W 1991 roku w okresie świąt Bożego Narodzenia George Michael przeżywał piekło – bał się, że ukochany może być zakażony wirusem HIV. Co więcej, rodzina artysty jeszcze wtedy nie wiedziała, że jest gejem. Nie dzielił się więc swoimi troskami, był osamotniony. Piosenkarz wspominał, że tamte miesiące były "najtrudniejszym i najmroczniejszym czasem". „Siedziałem przy wigilijnym stole, nie wiedząc, czy mój partner, o którym ludzie wokół stołu w ogóle nie wiedzieli... nie wiedząc, czy mężczyzna, w którym byłem zakochany, był śmiertelnie chory", mówił. Po Nowym Roku Feleppa przyjechał do Wielkiej Brytanii z diagnozą – AIDS. Strach, który zdominował George’a Michaela, pogłębił się, gdy zaledwie miesiąc wcześniej zmarł Freddie Mercury. Przypomnijmy, że muzyk wystąpił na Wembley ku jego pamięci, modląc się jednocześnie o życie Anselmo. „Chciałem po prostu umrzeć w środku. Byłem tak przytłoczony śpiewaniem piosenek człowieka, którego czciłem jako dziecko, a który odszedł w taki sam sposób, jakiego teraz miał doświadczyć mój partner", mówił w „Red Line". „To była najgłośniejsza modlitwa w moim życiu... Fakt, że to stało się to w ten sposób... Mój Boże, mówimy teraz o przeznaczeniu", dodał. Stan partnera z każdym dniem się pogarszał. W pewnym momencie zdecydował, że chce wrócić do Brazylii, by tam, wśród bliskich, spędzić ostatnie chwile. George Michael obwiniał się do końca życia, ponieważ czuł, że ukochany odpuścił leczenie w Europie i USA – ze strachu przed ujawnieniem ich relacji przez tabloidy. Feleppa zmarł 26 marca 1993 roku w Rio de Janeiro w wyniku wylewu krwi do mózgu wywołanego AIDS. Miał 36 lat. „Doświadczyłem dosłownie pięciu lub sześciu miesięcy czystej radości, zanim dowiedziałem się, że jest chory. Potem był już tylko strach — czysty strach. Żałuję tylko, że nie miałem trochę więcej czasu, zanim zostało mi to odebrane", wyznał w 1999 roku w „The Advocate". CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mieli stworzyć muzyczne arcydzieło, ale Freddie Mercury uciekł od Michaela Jacksona. Wszystko przekreśliło jedno wydarzenie George Michael nigdy nie podniósł się po śmierci partnera Po śmierci ukochanego George Michael wpadł w żałobę, którą sam określał jako "totalny koszmar". Przez dwa lata nie był w stanie tworzyć muzyki. Dopiero album „Older” z 1996 roku przyniósł pewnego rodzaju katharsis. To na nim zawarł całą swoją rozpacz, ból i próbę uzdrowienia duszy. Płytę zadedykował Feleppie. Otwierający ją utwór „Jesus to a Child” był intymnym hołdem dla ukochanego. Gdy Michael wykonał go po raz pierwszy na MTV Europe Music Awards w 1994 roku, nikt jeszcze nie znał jego kontekstu. Dopiero później stało się jasne, że to była muzyczna modlitwa. Michael zmienił się fizycznie i psychicznie. Zerwał z wizerunkiem amanta, postawił na refleksję, jazzowe inspiracje i dojrzałość. „Older” okazał się jego najważniejszym dziełem. Ale zarazem był to dowód na to, że jego szczęście skończyło się z odejściem Anselmo. „Myślę, że [wzmacnia to] całe doświadczenie związane z utratą Anselmo, okres żałoby, który trwał około dwóch lat, podczas których nie napisałem ani jednej nuty. A potem absolutna świadomość, że następny album, który napiszę, będzie dotyczył żałoby i powrotu do zdrowia. Moim zdaniem "Older" to mój największy moment. I jak już wcześniej mówiłem, nie chcę już nigdy więcej być w ten sposób zainspirowany", wspominał w „Red Line". Po śmierci partnera George Michael nie był już tym samym człowiekiem. Choć próbował ułożyć sobie życie – m.in. w wieloletnim związku z Kenny'm Gossem – nie odzyskał pełni szczęścia. Artysta popadł w depresję, a po śmierci matki w 1997 roku całkowicie się załamał. Uzależnił się od alkoholu i narkotyków. Według ekspertów cierpiał na żałobę patologiczną – niezwykle długotrwały i intensywny stan emocjonalnego bólu. Elton John, jego przyjaciel, przyznał po latach, że George Michael nie chciał zmienić swojego życia, by wyjść z tego stanu. „On po prostu nie chciał tu być”, powiedział z żalem. George Michael zmarł w Boże Narodzenie 2016 roku. U jego boku był wtedy Fadi Fawaz, ostatni partner artysty. Ale wszyscy, którzy znali go bliżej, wiedzieli, że w jego sercu na zawsze pozostał tylko jeden – Anselmo Feleppa. CZYTAJ TEŻ: Justyna Steczkowska spotkała Michaela Jacksona. Po latach wyznała, jaki był naprawdę View oEmbed on the source website
Poznali się, gdy byli dziećmi. Zabiegał o nią przez lata, są razem ponad trzy dekady. Paweł Małaszyński wiele zawdzięcza ukochanej
Paweł Małaszyński i Joanna Chitruszko poznali się już w przedszkolu, jednak ich uczucie narodziło się dopiero wiele lat później. Aktor nie ukrywa, że przez długi czas zabiegał o względy ukochanej, z którą dziś tworzy szczęśliwe małżeństwo i wychowuje dwoje dzieci. Ich historia pokazuje, że prawdziwa miłość potrafi dojrzewać przez lata.
Idąc do przedszkola z pewnością nie podejrzewał, że właśnie tam spotka swoją przyszłą żonę. „Śliczna i delikatna blondynka nad talerzem mlecznej zupy”, wspominał Paweł Małaszyński. Ich miłość rozkwitła dopiero po wielu latach. „Zdo­by­wa­łem ją przez do­brych kil­ka lat", zwierzał się aktor, a dzisiaj widać, że jego trud nie poszedł na marne. Zakochani są razem już prawie trzy dekady! A jak rodziło się ich uczucie? Oto historia miłości Pawła Małaszyńskiego i Joanny Chitruszko. Paweł Małaszyński i Joanna Chitruszko – połączyła ich wielka miłość On – jeden z najprzystojniejszych i najbardziej cenionych polskich aktorów. Fani kochają go za role w Magdzie M., Białej sukience, czy Listach do M. Brawurowo wciela się w kolejne kreacje artystyczne i spełnia się jako muzyk w zespole Cochise. Ona – tancerka i choreografka. Ich dwa różne światy połączyła miłość. Są dla siebie ogromnym podporą i inspiracją. Żona wspiera Pawła Małaszyńskiego w jego przedsięwzięciach, a on jest dumny z jej osiągnięć. „Moja Lwica. Kobieta. Napędza mnie do działania tu i teraz. Mobilizuje mnie, kiedy dopada mnie słabość i zwątpienie. To ona ma tę siłę, by mnie podnieść i to dzięki niej potrafię odbić się od najgłębszego dna. Siłą lwa jest jego lwica, która w zetknięciu z trudnymi okolicznościami zawsze przedkłada dobro osób, które kocha, nad własne”, pisał aktor. Czytaj też: Michael Jackson błagał o pomoc i marzył o wielkim powrocie. Tego nie zdążył zrobić przed śmiercią Od ponad 30 lat zakochani tworzą szczęśliwy związek. Rzadko pojawiają się na czerwonym dywanie i strzegą swojej prywatności, a najważniejsza jest dla nich rodzina. Zdarza się, że aktor zamieszcza w sieci pełne czułości kadry z małżonką. Widać, że darzą się szczerym uczuciem, a ich związek oparty jest na przyjaźni. Paweł Małaszyński na py­ta­nia, czy żo­na nie jest za­zdro­sna o je­go pra­cę i fan­ki, od­po­wia­da nie­zmien­nie: „Ona wie, że nie zro­bię nic głu­pie­go. Za dużo mam do stra­ce­nia”. Paweł Małaszyński i Joanna Chitruszko, 2006 rok Finał plebiscytu Viva! Najpiekniejsi Paweł Małaszyński o recepcie na udany związek Od czego zaczęła się historia Joanny Chitruszko i Pawła Małaszyńskiego? Ich drogi skrzyżowały się w szkole podstawowej i liceum w Białymstoku. W wywiadzie dla magazynu Pani, aktor wyznał, że wciąż pamięta czasy przedszkola i chwilę, w której zobaczył swoją przyszłą żonę po raz pierwszy. „Śliczna i delikatna blondynka nad talerzem mlecznej zupy”, opowiadał. Nie od razu połączyło ich wielkie uczucie. Chociaż mieszkali zaledwie 150 metrów od siebie, niezbyt często udawało im się zamienić ze sobą kilka zdań. Czytaj też: TYLKO U NAS: Żona Piotra Machalicy opowiada o ich ostatnich wspólnych chwilach. „Za ten ostatni telefon, za to ostatnie "kocham cię" będę wdzięczna do końca życia” Strzała amora trafiła ich w liceum. Wtedy obiecał sobie, że ta wspaniała dziewczyna zostanie jego żoną. Dotrzymał słowa. Pewnego dnia Pa­weł zo­ba­czył, jak Jo­an­na scho­dzi ze scho­dów. Miał wra­że­nie, że wi­dzi ją pierw­szy raz w ży­ciu. Za­ko­chał się od ra­zu. A ona nie. Dłu­go nie zwra­ca­ła na nie­go uwa­gi. „Zdo­by­wa­łem ją przez do­brych kil­ka lat. Jo­asia mia­ła oka­zję się prze­ko­nać, że ta mo­ja mi­łość to nie jest ja­kieś tam przelotne uczu­cie”, opo­wia­dał. To było przeznaczenie, ale temu szczęściu oboje musieli pomóc. Przetrwali rozłąkę, kiedy Pa­weł stu­dio­wał we Wro­cła­wiu, a Jo­asia po stu­diach pe­da­go­gicz­nych prze­nio­sła się do Ka­li­sza, że­by w te­atrze tań­ca re­ali­zo­wać swo­ją naj­więk­szą pa­sję – ta­niec współ­cze­sny. W końcu postawili wszystko na jedną kartę. Od tamtej pory wspólnie pielęgnują swoją miłość. „Co mi dało liceum? Dało męża. Mąż mój się wtedy we mnie zakochał i tak jest do dzisiaj. To chyba jest najważniejsze”, mówiła Joanna Chitruszko. Paweł Małaszyński z żoną w 2007 roku 17 sierpnia 2002 roku para postanowiła stanąć na ślubnym kobiercu. ,,Ja szyb­ko się ustat­ko­wa­łem, za­ło­ży­łem ro­dzi­nę i w ogó­le cie­szę się tym, co mam teraz. Oczy­wi­ście czasa­mi z żo­ną wspomina­my, jak to faj­nie kie­dyś się ba­lan­go­wa­ło. Ja uwiel­biam mo­ją rodzi­nę", mówił aktor. Para wspólnie doczekała się dwójki pociech. Wychowują syna Jeremiasza i córkę Leę, z których są niesamowicie dumni. Od czasu do czasu, na Instagramie aktora możemy podziwiać rodzinne kadry. Swoim dzieciom para przekazuje najważniejsze wartości, uczy szacunku do drugiego człowieka, empatii i odpowiedzialności. Jaka jest recepta pary na udany związek? Paweł Małaszyński ma dla wszystkich jedną radę. „Nigdy nie było, nie ma i chyba nie będzie takiej recepty. Rada? Czy to możliwe, by jedna chwila była tak idealna, a następna potrafiła zniszczyć ci życie? Tak. Połączenie silnych osobowości generuje konflikty. Trzeba wciąż na nowo uczyć się odpowiednio dopełniać i uzupełniać, by nie zwariować”, pisał w odpowiedzi na jeden z komentarzy fanów. Paweł Małaszyński nie ukrywa swojej miłości do żony. Za pośrednictwem Instagrama wyznaje jej swoje uczucia. Romantyczne wpisy za każdym razem ujmują jego wielbicieli. „25 lat razem, a dopiero teraz Nasz związek osiąga dojrzałość i pełnoletność. Dziś, 18 lat po zawarciu przymierza, możemy wreszcie puścić wodze fantazji i oficjalnie zaszaleć. I jak zawsze... dokądkolwiek zmierzamy, to wiem, że dojdziemy tam razem”, dodawał w 2020 roku. Z kolei w trzy lata później na IG aktora pojawił się kolejny poruszający wpis. "Przez te wspólne 28 lat, nad moim dzikim i potłuczonym sercem pracowała kobieta, znacznie lepsza ode mnie pod każdym względem. Wszystkiego, co najlepsze dziewczyno, kobieto, żono. Kocham Cię❤️", pisał. Aktor wraz z żoną sporo podróżują. Małżonkowie wszystkie przygody uwielbiają przeżywać razem. Jak napisał ulubieniec widzów na swoim Instagramie: Kiedy kogoś kochacie, możecie kochać siebie❤️ . [Ostatnia publikacja na Viva Historie 12.06.2024 r.] Joanna Chitruszko, Paweł Małaszyński, "Kim jest Pan Schmitt?"- premiera spektaklu, 2024
TYLKO U NAS: Żona Piotra Machalicy opowiada o ich ostatnich wspólnych chwilach. „Za ten ostatni telefon, za to ostatnie "kocham cię" będę wdzięczna do końca życia”
Byli parą przez 15 lat, ale na ślub zdecydowali się dopiero w 2020 roku. Ceremonia odbyła się 19 września. Uroczystość była skromna - ze względu na restrykcje w czasie pandemii zaproszono jedynie najbliższych przyjaciół. „Było bajkowo i jestem bardzo szczęśliwy. Takie przypieczętowanie miłości było dla nas ważne” – powiedział zaraz po ślubie Piotr Machalica. Niestety, trzy miesiące później, 14 grudnia 2020 roku, aktor zmarł na covid. Jego żona Aleksandra Machalica postanowiła pięknie i godnie uczcić pamięć męża - zorganizowała Festiwal im. Piotra Machalicy. Dziś startuje piąta edycja tego wydarzenia.
Skąd wziął się pomysł na Festiwal im. Piotra Machalicy? W tym roku odbędzie się już piąta edycja. Aleksandra Machalica: To było dosyć spontaniczne. Po śmierci męża pomyślałam, że fajnie by było, żeby w Częstochowie stanęła pamiątkowa ławeczka, na której będzie siedział Piotr. Ktoś mógłby się do niego dosiąść i powspominać, a młodzi ludzie dzięki temu dowiedzieliby się kim był. Może sięgnęliby po spektakl Teatru Telewizji, po jakąś płytę z piosenkami czy po jeden z filmów. Kiedy już było pewne, że ławeczka powstanie, wraz z przyjaciółmi doszliśmy do wniosku, że wspólnie możemy zrobić jeszcze więcej dla Piotra i zorganizować np. koncert. Przyjaciele Piotra – artyści, tak? Tak, m.in. wspaniała Magda Umer, która była z nami od pierwszej edycji festiwalu. Przyjeżdżała pierwsza, a wyjeżdżała ostatnia. Zawsze miała czas dla nas, dla wolontariuszy i oczywiście dla wszystkich widzów. Pełna spokoju i otwartości na drugiego człowieka. Lubiła tu być. Wspierała nas całym sercem nie tylko podczas festiwalu, ale i przez cały rok. Mam ogromne wsparcie od przyjaciół męża, którzy przyjeżdżają do nas na każdą edycję festiwalu, tworzą go razem ze nami i co roku jakimś cudem nam się to udaje! Tym razem poza spektaklami i koncertami, staramy się też skupić się na zdrowiu: organizujemy panele dyskusyjne o kondycji psychicznej czy depresji. A jeśli chodzi o część artystyczną, to pojawi się Artur Żmijewski, Dorota Landowska i Joanna Szczepkowska z „Separatką”, Joanna Liszowska, Magda Kumorek i Kasia Żak ze swoimi koncertami, Anna Dymna z Aleksandrem Machalicą (bratem Piotra) z poezją Leśmiana, Marcin Januszkiewicz z piosenkami Osieckiej, a to nie wszystko… Wielkie gratulacje dla pani i całej ekipy, że wszystkie te wydarzenia są za darmo. Naszym celem od początku było to, by wszystkie wydarzenia festiwalu były darmowe. Od trzech lat mamy wsparcie Ministerstwa Kultury, co bardzo nam pomaga, bo możemy zwiększać pulę miejsc, a zainteresowanie jest ogromne. Widzowie ustawiają się w kolejkach od świtu, a wejściówki znikają w kilka minut. Intensywną pracę u podstaw wykonuje kilka osób i nie będę ukrywać, że jest ona wyczerpująca. Co roku przysięgam sobie, że to ostatni raz, a potem nagle pojawiają się setki osób, które mówią, że czekają na ten festiwal cały rok i że to dla nich wielkie święto. Potem widzę te kolejki po bilety od siódmej rano pod teatrem i wiem, że to wszystko ma sens, że ludzie tego potrzebują.Mojego męża zawsze bardzo wzruszała coroczna akcja w teatrze Bilet za złotówkę, mówił wtedy, że to nie tak, że ludzie nie potrzebują kultury, tylko są inne potrzebniejsze rzeczy w domowych budżetach. Dla tych, którym nie udało się zdobyć wejściówek organizujemy w niedzielne południe na ławeczce Piotra czytanie „Listów na wyczerpanym papierze” Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory. Czytać będą: Katarzyna Żak, Dorota Landowska, Mariusz Bonaszewski i Artur Żmijewski. To wydarzenie otwarte dla wszystkich, na które nie trzeba żadnych wejściówek. A’propos listów. Wiem, że pani napisała piękny list po śmierci męża, który został przeczytany na pogrzebie: „Specjalne podziękowania kieruję do zespołu lekarzy, którzy 11 grudnia o godzinie 11:54 przed samą intubacją i podłączeniem męża do respiratora pozwolili i pomogli mu wykonać telefon do mnie, za tę ostatnią rozmowę, za to pożegnanie, za to ostatnie "kocham cię" będę wam wdzięczna do końca życia”. Tak było. Ale to był czas, którego prawie nie pamiętam. Jakby wszystko wówczas działo się poza mną. Nic nie wskazywało na to, że sytuacja jest tak poważna. Byliśmy pewni, że to po prostu zwykłe przeziębienie, infekcja. Testy na covid były negatywne. Pojechaliśmy do szpitala, nie dlatego, że stan męża wymagał już hospitalizacji, tylko po prostu niepokoiliśmy się tym, że czuje się coraz gorzej. A po paru dniach, odebrałam od Piotra ten ostatni telefon… Spotkaliśmy się oboje z ogromną życzliwością ze strony lekarzy i personelu szpitali, w których mąż był. Myślę, że to był bardzo trudny czas dla wielu rodzin. Pandemia odzierała z godności. Wszystkich. Pani Olu, napisała też pani takie piękne zdanie na stronie Festiwalu: „Nie mam wątpliwości, że Piotruś jest dzisiaj z nami i czuje waszą obecność, tych wszystkich festiwalowych gości i widzów”. Absolutnie po to jest ten festiwal, żeby Piotruś był z nami. Teraz jest też po to, żeby wciąż była Magda Umer. Żeby nie zapominać o nich, wspominać i co roku przypominać ich twórczość. Żeby tak jak oni opiekować się kulturą. W tym roku Festiwal jest poświęcony również pamięci Magdy Umer. Tak, Magda Umer była królową matką tego festiwalu. Przesyłam cudne zdjęcie, które zrobili Magdzie nasi wolontariusze rok temu. To dowód! Pani Olu, co pan Piotr Machalica powiedziałby na taki wspaniały festiwal, który pani robi? Chcę myśleć, że byłby bardzo dumny z nas wszystkich i z pracy, którą w to wkładamy. Razem ze mną pracują m.in. agentka Piotra - Karolina Rutecka, Artur Żmijewski z żoną Pauliną, Krystyna Janda, Czarek Żak, Janek Wołek, Janusz Strobel. Oni naprawdę są z nami przez cały rok. Robimy festiwal, który kosztuje ogromne pieniądze, a wstęp na wszystkie wydarzenia jest bezpłatny - to niezły wyczyn w tych czasach. Piotr byłby zadowolony i wzruszony, widząc to wszystko. No i na pewno byłby bardzo dumny z pani, że pani to spina. Tak, zawsze był ze mnie dumny, więc myślę, że teraz byłby tym bardziej. Festiwal im. Piotra Machalicy 2026 potrwa rozpoczyna się w czwartek 25 czerwca i potrwa do niedzieli 28 czerwca. Szczegółowy program można znaleźć na stronie fundacjapiotramachalicy.pl/#festiwal-content
Michael Jackson błagał o pomoc i marzył o wielkim powrocie. Tego nie zdążył zrobić przed śmiercią
Mija dziś 17 lat od śmierci Michaela Jacksona. Król Popu był ikoną światowej muzyki jeszcze za życia, a wiadomość o jego nagłym odejściu wstrząsnęła milionami fanów na całym świecie. Artysta przygotowywał się do wielkiego powrotu na scenę, jednak koncertów, na które czekali wielbiciele, nigdy nie zagrał. Ostatnie tygodnie jego życia naznaczone były ogromnym bólem, wyczerpaniem i walką z bezsennością.
Michael Jackson był legendą jeszcze za życia. Nazywany Królem Popu na zawsze odmienił historię muzyki, a jego przeboje do dziś inspirują kolejne pokolenia artystów i fanów. 25 czerwca 2026 roku mija 17 lat od śmierci wokalisty, która wstrząsnęła całym światem. Choć od tamtych wydarzeń minęło już wiele lat, okoliczności jego ostatnich dni i przedwczesnego odejścia wciąż budzą ogromne emocje. W chwili śmierci artysta przygotowywał się do długo wyczekiwanego powrotu na scenę w ramach trasy This Is It, która ostatecznie nigdy nie doszła do skutku. Michael Jackson był legendą za życia Miał 6 lat, odkąd zaczął swoją przygodę z muzyką. Jego kariera rozwinęła się niesamowicie, a utwory, które stworzył, do dziś są na ustach całego świata. Był prawdziwym perfekcjonistą. Nazywano go jeszcze za życia Królem Popu. Kiedy osiągnął szczyt, zaczęły pojawiać się wokół niego liczne kontrowersje. Był oskarżony o wykorzystywanie osób nieletnich, a cały proces, który toczył się wobec niego, sprawił, że wokalista mocno podupadł na zdrowiu. Zawiesił wtedy karierę na całe 12 lat. Na scenę już nie wrócił. ZOBACZ: Ma plan wyjechać z Polski na studia, rozsądnie myśli o przyszłości. Viki Gabor o swoich zarobkach Ostatnie chwile Michaela Jacksona W ostatnich dniach Michael Jackson intensywnie przygotowywał się do nadchodzącej trasy koncertowej. Michael Jackson czuł wtedy ogromną presję. Nie chciał zawieźć siebie i fanów. Walcząc ze stresem zażywał demerol w bardzo dużych dawkach, który przepisywał mu jego lekarz, Conrad Murray. Odstawienie leku powodowało u niego bezsenność. Chcąc wyeliminować ten skutek uboczny, Murray podaje mu propofol. Ma mu to pomóc w zasypianiu. Dopiero po jego śmierci okazuje się, że przez niemal 2 miesiące Michael Jackson nie zasypiał samodzielnie. Jego organizm był skrajnie zmęczony i wycieńczony. Z dnia na dzień zaczął słabnąć i mieć mniej siły. Bladł i chudł. Widać było, że jest na skraju wytrzymałości. Mimo to wciąż brał udział w próbach do koncertu. CZYTAJ: Dries Van Noten żegna się z modą pokazem łączącym przeszłość z przyszłością Mija 15 lat od śmierci Króla Popu Michael Jackson zmarł 25 czerwca 2009 roku. Według późniejszych ustaleń przyczyną śmieci było zatrzymanie krążenia, co było efektem przyjmowanych przez niego nałogowo leków. "Pozwól mi spać, nieważne, co się stanie. (…) Daj mi trochę mleka – miał powiedzieć Jackson do swojego lekarza tuż przed śmiercią. Mlekiem nazywał lek na bezsenność, który zażywał aż przez 2 miesiące. Informacja o jego śmierci załamała fanów na całym świecie. To był ogromny cios dla całego świata . Po dziś dzień pojawia się wiele teorii spiskowych, że Jackson żyje w Kanadzie. Conrad Murray został skazany za nieumyślne spowodowanie śmierci poprzez podanie Jacksonowi śmiertelnej dawki leku, która wywołała u niego zatrzymanie krążenia.
Mało kto wie, na co chorował Lionel Messi. Leczenie kosztowało fortunę
Lionel Messi po raz kolejny zapisał się w historii światowej piłki nożnej. Podczas meczu Argentyny z Algierią zdobył trzy bramki, doganiając lidera klasyfikacji strzelców wszech czasów mistrzostw świata. Dziś zachwyca miliony kibiców na całym świecie, ale droga na szczyt była dla niego znacznie trudniejsza, niż wielu przypuszcza.
Niewiele osób wie, że jako dziecko Messi zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. U przyszłej gwiazdy futbolu zdiagnozowano niedobór hormonu wzrostu powodujący zaburzenie często określane jako idiopatyczny niski wzrost. W tamtym czasie jego leczenie było ogromnym wyzwaniem dla rodziny. Miesięczna terapia kosztowała aż 900 dolarów. Dla skromnie żyjącej rodziny Messiego była to kwota nieosiągalna. Co więcej, wsparcia odmówiły również dwa znane argentyńskie kluby: River Plate i Newell's Old Boys. Oba miały wcześniej składać młodemu zawodnikowi obietnice dotyczące pomocy w finansowaniu leczenia, jednak ostatecznie wycofały się z tych deklaracji. Leczenie Messiego kosztowało 900 dolarów miesięcznie Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy FC Barcelona zdecydowała się podpisać kontrakt z utalentowanym Argentyńczykiem. Messi miał wówczas zaledwie 13 lat. To właśnie kataloński klub pokrył koszty terapii, która zmieniła jego życie. Leczenie niedoboru hormonu wzrostu polega na stosowaniu rekombinowanego hormonu wzrostu podawanego podskórnie każdego dnia w godzinach wieczornych przy pomocy specjalnych wstrzykiwaczy, nazywanych penami. Terapię prowadzi się aż do zakończenia procesu wzrastania – około 16. roku życia u dziewcząt i około 18. roku życia u chłopców. W przypadku Messiego leczenie nie tylko pozwoliło mu osiągnąć wyższy wzrost. Pomagało również radzić sobie z innymi problemami związanymi z zaburzeniem, dotyczącymi między innymi funkcjonowania przysadki, problemów ze skórą i zębami, słabszego wzroku oraz niższej odporności. Dziś stosowanie hormonu wzrostu jest zakazane w niemal wszystkich dyscyplinach sportowych – zarówno amatorskich, jak i zawodowych. Według dostępnych informacji Messi prawdopodobnie zakończył terapię po osiągnięciu pełnoletności. Co ciekawe, przedstawiciele FC Barcelony oraz sam piłkarz od lat nie komentują publicznie tematu jego leczenia. Eksperci zwracają jednak uwagę, że zawodnik cierpiący na przewlekłą i dobrze udokumentowaną chorobę mógłby ubiegać się o specjalne wyłączenie terapeutyczne pozwalające na stosowanie substancji znajdujących się na liście zakazanej. W przypadku Messiego hormon wzrostu nie był stosowany jako środek poprawiający osiągi sportowe, lecz jako terapia zalecona i monitorowana przez lekarzy. Efekty leczenia okazały się spektakularne. Obecnie Messi mierzy 170 cm wzrostu, co odpowiada średniej wzrostu argentyńskiego mężczyzny. W chwili diagnozy miał około 130 cm. Według specjalistów właśnie jego stosunkowo niski wzrost i związany z nim niski środek ciężkości mogły stać się jednym z elementów pomagających mu rozwijać niezwykłe umiejętności piłkarskie. Niedobór hormonu wzrostu to stan, w którym przysadka mózgowa wydziela zbyt mało hormonu wzrostu. Może mieć charakter wrodzony lub nabyty. W wielu przypadkach nie udaje się ustalić konkretnej przyczyny schorzenia, dlatego często stosuje się określenie „idiopatyczny niedobór hormonu wzrostu”. CZYTAJ TEŻ: Agata Kulesza i Katarzyna Nosowska znają się od 3. roku życia. Mało kto zna ten sekret ich niezwykłej więzi Spektrum autyzmu i niezwykła koncentracja. Te cechy miały wyróżniać Messiego na boisku To jednak nie jedyna informacja dotycząca zdrowia Messiego, która od lat budzi zainteresowanie opinii publicznej. Według przedstawionych relacji, gdy miał osiem lat, zdiagnozowano u niego spektrum autyzmu. Nie jest to choroba, lecz zaburzenie rozwoju wpływające na sposób funkcjonowania i zachowania danej osoby. Właśnie pewne cechy zachowania Argentyńczyka od lat zwracały uwagę obserwatorów. Temat ten opisywały między innymi brazylijska gazeta „Diario do Centro do Mundo” oraz „El Pais”. Dziennikarz hiszpańskiego dziennika wspominał sytuację, gdy Messi pojawił się na treningu z plastikową łyżeczką w ustach i nie wyjął jej przez całą sesję treningową. Według relacji miał to być sposób na okazanie irytacji. Nikt nie wiedział, co było przyczyną jego zdenerwowania i nikt nie próbował go o to zapytać. Innymi cechami przypisywanymi piłkarzowi miały być nieśmiałość oraz niechęć do bezpośrednich kontaktów. Messi miał preferować komunikację za pomocą wiadomości tekstowych. Gdy trenerem Barcelony był Pep Guardiola, miał często kontaktować się z nim właśnie przez SMS-y. Jak podał „Przegląd Sportowy”, niektórzy obserwatorzy dostrzegają oznaki tej diagnozy także w jego zachowaniu na boisku. „Autyści zawsze starają się przyjąć jakiś wzorzec i dokładnie go powielać. Messi zawsze wykonuje te same ruchy, prawie zawsze upada na prawą stronę, drybluje w ten sam sposób i strzela bliźniaczo podobne gole”, tłumaczył Nilton Vitulli, ojciec dziecka z syndromem Aspergera i aktywny członek organizacji pozarządowej Autyzm i Rzeczywistość. Vitulli zwracał również uwagę na fenomenalną pamięć, która często występuje u osób w spektrum autyzmu. „On po prostu powtarza wyuczone zachowania – swoje i bramkarza. Po wejściu w pole karne już wie, w jaki sposób umieścić piłkę w siatce. I świętuje z tym typowym uśmiechem autysty, który wypełnił swoje zadanie”, stwierdził. Według obserwatorów także gesty, sposób patrzenia oraz zachowanie Messiego mają być charakterystyczne dla osób w spektrum autyzmu. Wskazywano również, że nigdy dobrze nie radził sobie z ogromnym zainteresowaniem mediów i często sprawiał wrażenie osoby wycofanej lub zdystansowanej. Jednocześnie spektrum autyzmu miało wpływać na jego ponadprzeciętny poziom koncentracji. Poza futbolem Messi ma jeszcze jedną dobrze znaną pasję. Jak podaje „Food & Wine”, Argentyńczyk jest wielkim fanem yerba mate. Napój przygotowywany z liści rośliny pochodzącej z Ameryki Południowej charakteryzuje się intensywnym, gorzkim smakiem i zawiera ilość kofeiny porównywalną do kawy. Yerba mate należy do najpopularniejszych napojów w Argentynie, Paragwaju i Brazylii, gdzie jest spożywana zarówno towarzysko, jak i dla pobudzenia organizmu. Historia Lionela Messiego pokazuje, że nawet największe przeszkody nie muszą przekreślać marzeń. Dziś jest jednym z najbardziej utytułowanych piłkarzy w historii, a jego droga do sukcesu była znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać patrząc na kolejne rekordy i trofea. CZYTAJ RÓWNIEŻ: 9 lat temu wydał 250 tys. zł, by „spotkać” Ellen DeGeneres. Skandal odmienił życie Łukasza Jakóbiaka
9 lat temu wydał 250 tys. zł, by „spotkać” Ellen DeGeneres. Skandal odmienił życie Łukasza Jakóbiaka
Jeszcze kilkanaście lat temu był jedną z największych gwiazd polskiego internetu. Do swojej niewielkiej kawalerki zapraszał najpopularniejszych artystów, polityków i celebrytów. Jego program „20m2” wyznaczał nowe standardy na rodzimym YouTubie, a kolejne sukcesy sprawiały, że coraz częściej stawiano go za wzór człowieka, który spełnia marzenia. Wszystko zmieniło się w 2017 roku, gdy opublikował słynną wizualizację spotkania z Ellen DeGeneres. Dziś, w dniu 43. urodzin, Łukasz Jakóbiak jest już zupełnie innym człowiekiem.
Jeszcze przed powstaniem „20m2” Jakóbiak zrobił wokół siebie szum. Absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego przez długi czas bezskutecznie szukał pracy w mediach. W 2010 roku wywiesił przed siedzibą EMI Music Poland gigantyczny list motywacyjny o wymiarach 3 na 6 metrów. Akcja odbiła się szerokim echem, ale prawdziwy przełom miał dopiero nadejść. Jak kawalerka stała się jednym z najpopularniejszych studiów w Polsce W 2012 roku uruchomił internetowy talk-show „20m2”. Format był prosty: rozmowy ze znanymi osobami nagrywane w niewielkim mieszkaniu. Początkowo niewielu wierzyło, że taki projekt ma szansę na sukces. Szybko okazało się jednak, że Jakóbiak trafił w punkt. Popularność programu rosła z miesiąca na miesiąc. W jego mieszkaniu pojawiali się najwięksi polscy artyści, aktorzy i osobowości medialne. Wśród gości znaleźli się między innymi Doda, twórcy Abstrachuje, Katarzyna Miller, Edyta Górniak, a nawet urzędujący prezydent Bronisław Komorowski. Działał efekt kuli śnieżnej. Im większą popularność zdobywał program, tym więcej osób chciało w nim wystąpić. W szczytowym momencie Jakóbiak był jednym z najbardziej rozpoznawalnych twórców internetowych w Polsce. Otrzymywał nagrody branżowe, pojawiał się na okładkach magazynów i prowadził wykłady motywacyjne pod hasłem „Znajdź Siłę”, występując również za granicą. Po latach przyznał jednak, że sukces nie dawał mu poczucia spełnienia. „Uwierzyłem, że wartość zdobywa się na zewnątrz, że wartość to jest to, co mogę dotknąć, a nie to, kim jestem” – mówił w rozmowie z naTemat. View oEmbed on the source website „Chciałem więcej akceptacji” Wizerunek człowieka sukcesu coraz bardziej rozmijał się z tym, co działo się w jego życiu prywatnym. Jakóbiak nie ukrywał później, że wiele jego decyzji wynikało z potrzeby uznania i akceptacji. „Nie byłem świadomy tego, że większość moich życiowych decyzji była podyktowana bardzo prozaiczną potrzebą akceptacji” – tłumaczył w jednym z wywiadów. W kolejnych wywiadach opowiadał, że przez lata żył w przekonaniu, iż szczęście znajduje się w kolejnym sukcesie, nowym projekcie lub większej rozpoznawalności. „Im bardziej goniłem za czymś, tym bardziej oddalałem się od siebie” – przyznał. Zobacz też: Artysta czy konfabulant? Fala hejtu wylała się na Łukasza Jakóbiaka View oEmbed on the source website Afera z Ellen DeGeneres, która przekreśliła wszystko 1 marca 2017 roku Łukasz Jakóbiak poinformował swoich fanów, że został zaproszony do programu Ellen DeGeneres. Dla wielu obserwatorów oznaczało to spełnienie marzenia youtubera, o którym mówił od lat. Dwa dni później opublikował zdjęcia stylizowane na kadry z amerykańskiego talk-show. Bardzo szybko pojawiły się jednak wątpliwości. Internauci zauważyli, że kobieta siedząca naprzeciwko Jakóbiaka nie jest Ellen DeGeneres, lecz aktorką ucharakteryzowaną na słynną prezenterkę. Wkrótce sam zainteresowany wyjaśnił, że całe przedsięwzięcie było częścią projektu motywacyjnego i „wizualizacją” wymarzonego celu. Problem polegał na tym, że wielu odbiorców poczuło się oszukanych. Po latach Jakóbiak przyznał, że projekt kosztował go około 250 tysięcy złotych i był kolejną próbą zdobycia akceptacji. „To był kolejny sposób po moim programie na to, aby poczuć akceptację” – tłumaczył. Skutki okazały się katastrofalne. Współprace reklamowe zaczęły znikać, część partnerów wycofała się z projektów, a internet przez długi czas nie pozwalał mu zapomnieć o tej historii. „Szedłem po miłość, po akceptację, a zostałem odrzucony” – mówił po latach. View oEmbed on the source website Internet nie zapomniał Choć od publikacji słynnej wizualizacji minęło już dziewięć lat, film nadal znajduje się na kanale Łukasza Jakóbiaka. Nie został usunięty i do dziś zgromadził ponad 2 miliony wyświetleń. Co ciekawe, w ostatnich tygodniach nagranie ponownie zaczęło zdobywać popularność. Wszystko za sprawą brytyjskiego youtubera ItalianBach, który przypomniał historię Jakóbiaka w materiale zatytułowanym „The World's Most Diabolical Use of Free Will” (z ang. „Najbardziej diaboliczne wykorzystanie wolnej woli na świecie”). Film sprawił, że pod nagraniem Polaka znów pojawiły się dziesiątki komentarzy. Najnowsze wpisy pochodzą zaledwie sprzed dwóch tygodni. Wielu zagranicznych internautów przyznaje, że po raz pierwszy zetknęło się z historią twórcy „20m2”, a reakcje są bardzo podobne do tych sprzed lat. W komentarzach regularnie pojawiało się określenie „cringe”, a użytkownicy nie kryli zaskoczenia rozmachem przedsięwzięcia i faktem, że cały projekt został rzeczywiście zrealizowany. Paradoksalnie to właśnie film, który najmocniej zaszkodził jego karierze, pozostaje dziś najbardziej znanym materiałem w jego dorobku. Czytaj też: Sześć lat temu udawał, że spotkał Ellen DeGeneres. Teraz Łukasz Jakóbiak uzdrawia ludzi... Kryzys, który zmienił jego życie Jakóbiak nie ukrywał, że konsekwencje afery odczuwał przez wiele lat. Opowiadał o depresji, myślach samo*ójczych i poczuciu całkowitej utraty kontroli nad własnym życiem. „Miałem wszystko, co mogłem sobie wymarzyć. Miałem wszystko to, co można dotknąć, ale okazało się, że jest coś więcej, coś, czego nie widać” – wspominał. W innym wywiadzie przyznał również: „Kiedy wydarzyła się w moim życiu Ellen, chodziłem z lekami antydepresyjnymi w kieszeni”. To właśnie wtedy zaczął stopniowo wycofywać się z życia medialnego i szukać odpowiedzi poza światem, który przez lata definiował jego codzienność. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje” Przełom nastąpił 21 marca 2020 roku. Jakóbiak wielokrotnie opowiadał, że właśnie wtedy doświadczył głębokiej przemiany duchowej. „Pierwszy raz w życiu powiedziałem: Bóg istnieje”. Od tego momentu coraz częściej mówił o medytacji, ciszy, kontemplacji i wierze. Stworzył kurs „Święty Spokój”, podczas którego opowiadał o wolności od lęku, akceptacji i duchowości. „Bóg, w którego ja zacząłem tego dnia wierzyć, to Miłość” – tłumaczył. Co dziś robi Łukasz Jakóbiak? W ostatnich latach ponownie ograniczył swoją aktywność. Ostatni wpis na Instagramie opublikował w listopadzie 2024 roku. Przez wiele miesięcy nie zabierał publicznie głosu. Milczenie przerwał dopiero 31 grudnia 2025 roku. „Mija ponad rok od ostatnich publikacji. Potrzebowałem tego czasu w ciszy i nadal go potrzebuję. Daję znak, że żyję” – napisał. Przyznał również, że w jego życiu zaszło wiele zmian i coraz wyraźniej widzi swoją dalszą drogę. „Dosyć mocno zarysowuje się moja ścieżka zawodowa, chociaż zdecydowanie bliżej mi do słowa »pasja« czy też »misja«”. W dniu 43. urodzin Łukasz Jakóbiak pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych postaci polskiego internetu. Choć od dawna nie zabiega już o uwagę mediów, jego historia wciąż budzi zainteresowanie. Być może właśnie dlatego, że jest opowieścią nie tylko o sukcesie i upadku, ale także o próbie odnalezienia siebie poza światem, który przez lata go definiował. Źródła: Youtube, natemat.pl, viva.pl
Z małej Muszynki na salony w Paryżu. Joanna Kulig marzyła o sławie jak z filmu „Bodyguard” — przypominamy archiwalny wywiad VIVY!
Dziś trudno wyobrazić sobie polskie kino bez Joanny Kulig. Zachwyca talentem, charyzmą i autentycznością, a jej kariera od lat rozwija się między Polską a światowymi planami filmowymi. Z okazji 44. urodzin aktorki wracamy do rozmowy, której udzieliła Katarzynie Sielickiej dla magazynu *VIVA!* w 2014 roku. To opowieść o marzeniach dziewczyny z małej Muszynki, która podbiła serca widzów, nie tracąc przy tym swojej naturalności.
Gdy spotkały się w warszawskiej kawiarni przy placu Konstytucji, Joanna Kulig miała 32 lata i była świeżo po sukcesach, które otworzyły jej drzwi do międzynarodowej kariery. Mimo pracy u boku Juliette Binoche czy Ethana Hawke’a pozostała „Joaśką” z Muszynki – dziewczyną zakochaną w muzyce, ciekawą ludzi i świata. W szczerej rozmowie z Katarzyną Sielicką opowiedziała o przypadkowym wyborze aktorstwa, chwilach zwątpienia, zawodowych przełomach i o tym, dlaczego rodzinne strony do dziś pomagają jej zachować właściwe proporcje. Z okazji 44. urodzin przypominamy ten niezwykły wywiad. Od Muszynki do międzynarodowej kariery. Taką Joannę Kulig poznaliśmy w 2014 roku Umówić się z nią na wywiad? Prawie niemożliwe. Jest tak zajęta, że termin przekładamy trzy razy. W końcu spotykamy się w kawiarni przy placu Konstytucji. Chwilę po ósmej rano w słoneczny wrześniowy piątek Joanna Kulig przypomina uczennicę, która zamiast do szkoły poszła na wagary. W dżinsowej koszuli, z włosami związanymi w kucyk, rzęsami lekko tylko pociągniętymi tuszem i ze zniewalającym uśmiechem wygląda najwyżej na 15 lat. Ma 32 i imponujący dorobek filmowy i teatralny. Po głośnej roli w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej, gdzie zagrała u boku Juliette Binoche, zyskała status gwiazdy europejskiego formatu. I nie straciła nic z naturalności zwykłej dziewczyny z Muszynki. Od wejścia przeprasza za spóźnienie. Codziennie wstaje przed szóstą rano, więc myślała, że nie będzie problemu, ale pod domem ktoś zastawił samochód, którym mąż przywiózł ją na wywiad. Zamawia kawę i kawałek gorzkiej czekolady. Skubie go palcami z pomalowanymi na pomarańczowo paznokciami. „Ten wakacyjny okres jest trudny, bo ruszają wszystkie produkcje”, tłumaczy, jakby chciała się usprawiedliwić. „Teraz jest najlepsze światło i wszyscy aktorzy są dostępni, bo teatry nie pracują. Jak zaczęłam pracę w czerwcu w serialu »Zbrodnia«, potem w »O mnie się nie martw« i w filmie »Discopolo«, to skończę w połowie października”. Dzień w dzień ma zdjęcia. Kręciła dwa filmy we Francji, a tam aktorzy pracują po osiem godzin dziennie i mają wolne weekendy. Jak w biurze! I jeszcze przerwa na obiad. Miała mnóstwo czasu po zdjęciach, cały wieczór wolny. „Prowadziłam normalne życie”, mówi ze śmiechem. Krystyna Janda powiedziała o niej, że jest jednocześnie seksowna i niewinna. Rzeczywiście, kiedy opowiada o sesji dla Vivy!, ma w sobie ciekawość i zachwyt dziecka. I urodę seksbomby. „Byłam taka szczęśliwa podczas tej sesji! Pierwszy raz widziałam scenę Teatru Wielkiego od tyłu! Pan techniczny mi opowiadał, że to największa scena na świecie, ileś pięter do góry. Podczas zdjęć cały czas śpiewałam. Tam jest świetna akustyka, wszystko jest tak skonstruowane, że nawet ludzie, którzy mają kłopoty ze słuchem, wszystko usłyszą doskonale. I pomyślałam: Zobacz, Aśka, gdyby nie taka sesja, może byś tam nigdy nie weszła. Zawsze się cieszę, że mój zawód daje mi taką możliwość. Że spływają na mnie takie nieoczekiwane emocje”, mówi z pasją. Aktorstwo Emocje to być może słowo klucz do Joanny Kulig. Kiedy się pojawia, powietrze wokół zaczyna drżeć. Urodzona aktorka tak naprawdę aktorką została przez przypadek. „To aktorstwo nie było wcale oczywiste”, wspomina czasy egzaminów. „Kształciłam się muzycznie, chciałam się dostać na wydział jazzu w Katowicach, śpiewać”. Nie dostała się. W krakowskiej PWST otworzyli wtedy specjalizację wokalno-estradową przy wydziale aktorskim i spróbowała tam. Wzięła dokumenty, wypełniła, ale nawet sama ich nie zaniosła, tylko poprosiła wychowawczynię z internatu, bo blisko mieszkała. I tydzień przed rozpoczęciem tych egzaminów pomyślała: Nieee. Nigdzie nie będę szła. Przecież nie umiem ani jednego tekstu. Dzwonię i wycofuję papiery. „Chciałam odzyskać wpisowe, ale powiedzieli mi, że to, co wpłaciłam na egzaminy, już przepadło. Więc poszłam. Nie dostałam się za pierwszym razem, ale zdałam egzamin. Kurczę! Na 30 miejsc było wtedy chyba 700 osób. To było coś. Dostałam się za drugim razem i jeśli chodzi o śpiewanie, to wszystko było super. Ale te zajęcia aktorskie! W ogóle tego nie czułam. Po pierwszym roku bałam się, że mnie wyrzucą”. Nie wyrzucili jej. Kiedy Mikołaj Grabowski realizował „Operetkę” Gombrowicza, wybrał właśnie grupę Joanny. Dostała partytury, piosenki jej się podobały, ale granie jej nie szło zupełnie. „W końcu podeszłam do Grabowskiego i pytam: »Panie Mikołaju, czy grać trzeba tak samo dobrze, jak się śpiewa?«. Zdziwił się i powiedział, że tak. Absolutnie”. Ostro wzięła się wtedy do pracy. To był przełom. Po premierze dostała angaż do Starego Teatru. Z całej grupy ona jedna. Była na drugim roku i grała u Mai Kleczewskiej, na scenie razem ze swoimi pedagogami. Nie mogła w to uwierzyć. Czy było ciężko? I tak, i nie. Wiedziała, że gra z najlepszymi, a jak mówiła jej nauczycielka od kształcenia słuchu – lepiej być najgorszym w najlepszej grupie niż najlepszym w złej. Bo trzeba zawsze ciągnąć w górę. Starać się. „Poza tym w Starym Teatrze jest bardzo fajnie!”, śmieje się. „Jest tam pani Zosia, która prowadzi bufet, dba o aktorów. Panuje prawdziwie domowa atmosfera”. Zobacz też: Rodzina jest dla niej priorytetem, teraz ujawniła zaskakującą tajemnicę. Uwielbiana aktorka dzieli życie na dwa domy Szansa Muszynka to naprawdę mała miejscowość. Liczy niespełna 400 mieszkańców. W małej szkole są zaledwie trzy klasy. Joanna mówi, że nauka tam dała jej komfort i spokój. Poczucie bezpieczeństwa. W Muszynce nikt nie zamyka drzwi do domu. Jeśli masz ochotę wstąpić do sąsiada, po prostu wpadasz. Nie trzeba dzwonić wcześniej, żeby się umówić. W Muszynce Joanna mieszka z rodzicami i czwórką rodzeństwa. Wszyscy kochają muzykę. Mama opowiada Joannie, jak dziadek wystrugał sobie skrzypce, żeby mieć na czym grać. Grali na imprezach, w kościele, Joanna z siostrą Justyną śpiewały w chórze. Śpiewanie było naturalne jak oddychanie górskim powietrzem. Dlatego Joanna występuje na wszystkich akademiach, nauczycielki ją uwielbiają. Na jednej z nich wykonuje utwór „Moja i twoja nadzieja” zespołu Hey. Przedstawiciele firmy sponsorującej boisko szkolne, którzy ją słyszą, gotowi są pokryć wszystkie koszty wyjazdu, żeby tylko wzięła udział w „Szansie na sukces”. Do Warszawy jedzie z mamą. Śpiewa „Cichosza” Turnaua. Elżbieta Skrętkowska jest urzeczona: „Zrobiło się jak w Piwnicy pod Baranami!”. Po kilku tygodniach przychodzi telegram. Joanna jest w programie! „Byłam przeszczęśliwa. Biegałam po domu i śpiewałam. Marzyłam, że wygrywam, że jestem sławna. Wyobrażałam sobie, że jadę kabrioletem, mam chustę na głowie. Jako nastoletnia dziewczynka uwielbiałam film »Bodyguard« z Whitney Houston. I, tak jak w filmie, wyobrażałam sobie, że śpiewam, że biją mi brawa. Uwielbiałam tak marzyć i te marzenia się spełniły! Dla mnie to było niesamowite, że mogę całą tę telewizję zobaczyć z bliska. A pierwszym szokiem było to, że ci ludzie są tacy mali! Teraz mi samej zdarza się, że ludzie spotykają mnie i mówią: »Myślałem, że jesteś wysoka, a ty jesteś taka niska!«. Tak samo Justyna Steczkowska. Jak śpiewa, to jakby miała z metr osiemdziesiąt. A to taka kruszynka!”. Joanna jeszcze w siódmej klasie zaczyna naukę w szkole muzycznej, potem idzie do technikum hotelarskiego. Zajęcia w obu szkołach trwają nawet do 22, ale ona nie czuje zmęczenia. Muzyka daje jej siłę. I relaks. W wolnym czasie razem z rodzeństwem śpiewa na deptaku w Krynicy. W wakacje występują w restauracji Węgierska Korona z jazzowymi muzykami z Ukrainy. „Śpiewaliśmy od 21 do 22 i pamiętam, że kuracjusze się schodzili z całej okolicy. Zawsze było pełno ludzi. Na dansingach śpiewałam »Kawiarenki«. W ten sposób dorabiałam w szkole średniej”. Zarobione pieniądze wydawała na naukę śpiewu i kursy językowe, na materiały papiernicze, bo zawsze coś notowała. Mówi, że tak jest do tej pory. „Ja uwielbiam się uczyć! Po prostu sprawia mi to przyjemność”. Przeciążenie Dobrze ułożona prymuska? Niekoniecznie. „Nie jestem pracoholiczką!”, zapewnia gorliwie, a czekolada topi jej się między szczupłymi palcami. „Po prostu zwykle o to mnie pytają. A ja mam mnóstwo przyjaciół i bardzo sobie cenię to moje towarzyskie życie, ale jakoś się nie rozwodzę na te tematy. Wolę mówić raczej o pracy, więc to może tak wyglądać”. A jednak był czas, kiedy pracy zrobiło się za dużo. Joanna mówi o tym „przeciążenie”. I dodaje, że dziś już wie, że czasem jest „up”, a czasem „down”. Już umie sobie z tym radzić. Ale kiedy szła do gabinetu dyrektora Starego Teatru z wypowiedzeniem w ręku, była przekonana, że to jedyne rozwiązanie. Nagle wszystkiego było za dużo. Grała 18 spektakli w miesiącu. Zagrała pierwszą rolę filmową w „Środa czwartek rano” Grzegorza Packa, za którą dostała nagrodę na festiwalu w Gdyni. Biegała na castingi i wciąż nie była przekonana, czy aktorstwo to właśnie to, co chce robić w życiu. Wszystkie nagrody spakowała do kartonu i schowała. Nie mogła na nie patrzeć. Ale żeby rzucać pracę w Starym? Niebywałe. „Zdziwienie było duże, bo nie było tak, że ja tam nie gram i rezygnuję, tylko właśnie dużo gram i rezygnuję. Ale jak to Kulig. Zawsze musi coś wymyślić”. Z teatru wyszła szczęśliwa, że podjęła tę decyzję. Szła przez plac Szczepański i myślała: Jezu, zrobiłam to! „Nagle miałam dużo czasu. Zaczęłam oglądać rzeczy, w których zagrałam, między innymi spektakl Teatru Telewizji »Doktor Halina«, i dotarło do mnie, że dobrze gram. Pomyślałam, że może nie warto rezygnować”. I wtedy, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, posypały się propozycje. Zobacz także: Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas Gwiazdy Tak, to było jednego dnia. Rano zadzwoniła Krystyna Janda z propozycją zagrania w „Wassie Żeleznowej”, po południu poinformowano ją, że wygrała casting do filmu niemieckiego i dostała od reżysera Pawła Pawlikowskiego maila, czy nie zechciałaby zagrać w filmie z Kristin Scott Thomas i Ethanem Hawke’em. Wkrótce potem miała wystąpić z Juliette Bi- noche w „Sponsoringu” Małgośki Szumowskiej. Przestraszyła się. Nie, nie gwiazd. Tego, czy poradzi sobie z językiem. „Po filmie »Kobieta z Piątej Dzielnicy« Ethan powiedział w wywiadzie, że chciałby jeszcze ze mną zrobić jakiś film. Ja zgrałabym śpiewaczkę jazzową w klubie, a on byłby amerykańskim żołnierzem. Ale Paweł Pawlikowski stwierdził, że to nieciekawy scenariusz. Banalny. Hawke to luzak totalny. Czapka z daszkiem, trampki. Ja też się w końcu wyluzowałam, bo on kaleczył francuski tak samo jak ja”. Przy „Sponsoringu” było gorzej. Na castingu grała po francusku i producenci powiedzieli, że nie rozumieją nic z tego, co mówi, ale bardzo im się podoba, jak gra, więc ma się uczyć. Uczyła się, chodząc z lektorką po Paryżu. Do dziś słowa kojarzą jej się z miejscami. Najgorsze, że trzeba było improwizować. „Improwizuj w języku, którego nie znasz! A samej Ju- liette Binoche bałam się bardzo. Właściwie nie wiem, dlaczego. Okazało się, że jest miła, ciepła. Wspaniale się z nią pracowało. Potem w wywiadach mówiła o mnie wiele dobrych rzeczy. To było wzruszające. I zawsze mi powtarzała: »Aśka, ucz się języków!«”. Polubiły się. Razem pojechały na Tribeca Film Festival, na Berlinale. Wszędzie, gdzie Juliette się pojawiała, zjawiało się też mnóstwo paparazzi, tłum dziennikarzy. „Ona ma w sobie niesamowity spokój, jest bardzo profesjonalna. Udziela wywiadu 40 dziennikarzom naraz i nie ma z tym problemu”, mówi Joanna z podziwem. Tylko czy to Binoche jest tu gwiazdą? Na pewno niejedyną. „Sponsoring” odniósł sukces na całym świecie, a Joanna za swoją rolę została nagrodzona na festiwalu w Gdyni, a także Orłem – Nagrodą Polskiej Akademii Filmowej. A jak film odebrała Muszynka? Joanna mówi, że bardzo dobrze. I dziwi ją to pytanie. Przecież wszyscy tam wiedzą, że jest aktorką. Wiedzą też, że takie rzeczy jak w filmie zdarzają się naprawdę. Od wieków. Gdzie tu sensacja? Ludzie pojechali do najbliższego kina w Krynicy, obejrzeli i byli dumni z Joanny. I z tego, że ona jest dumna z nich, z miejsca, z którego pochodzi. „Mam taką intuicję, że gdyby ktoś źle mnie odbierał, wyczułabym. A czuję, że ludzie odbierają mnie pozytywnie. Zresztą już w szkole teatralnej powtarzali nam, że zawód aktora to jest sacrum i profanum. Że się gra i zakonnicę, i prostytutkę”. Jeden z recenzentów po obejrzeniu „Kobiety z Piątej Dzielnicy” nazwał ją „pastelowym aniołem”. Czy jest skazana na role pięknych kobiet? Niekoniecznie. Do roli wiedźmy w amerykańskiej produkcji fantasy „Hansel i Gretel: Łowcy czarownic” dała się oszpecić. „Bardzo lubię zmieniać się do roli, także zewnętrznie”. Joaśka Nie lubi popularności. Chce, by jej prywatność pozostała prywatna. Nie mówi o mężu, Macieju Bochniaku, choć właśnie gra w filmie w jego reżyserii. Na planie „Discopolo” jest po prostu aktorką, nie żoną. Podchodzi do tego profesjonalnie. Popularność? Na razie nie rozpoznają jej na ulicy. No, może czasem. Tak jak ostatnio, gdy pani w aptece powitała ją okrzykiem: „Witam moją ulubioną matkę dwójki dzieci!”. Bo taką rolę gra w serialu „O mnie się nie martw”. I w autobusie, kiedy mówi za głośno, ludzie poznają jej głos. Nie czyta internetowych komentarzy na swój temat. O swoich filmach lubi rozmawiać z ludźmi twarzą w twarz. „Kiedyś na spotkaniu z widzami pewna pani mówi do mnie: »No, tu mi się trochę montaż nie podobał. Ale ja się w ogóle na tym nie znam!«. Mówię, że operator też narzeka na ten montaż. A pani na to rozpromieniona: »To ja się jednak trochę znam!«. Bardzo lubię takich ludzi słuchać, bo przecież to jest widz. Jak się jeździ ze spektaklami po Polsce, to często odbiór jest lepszy niż w Warszawie”. Kiedyś powiedziała, że jak poczuje, że uderza jej sodówka, to od razu pojedzie do Muszynki. A tam kogo obchodzi Juliette Binoche? Ważniejsze są codzienne sprawy! „Może rzeczywiście nie wszyscy tam wiedzą, kto to jest. Ale tam jest zupełnie inny rytm życia. Żyje się zgodnie z porami roku. Wiosną się sieje, latem są żniwa, są święta, w niedzielę idzie się do kościoła. Ludzie żyją skromnie, nie zarabia się po 10 tysięcy. Mają swoje problemy, raczej codzienne niż wydumane. Nie analizują, bo życie trzeba po prostu żyć. Jak tam wracam, to idę do pani Ciastoniowej, ona spyta, co tam, jak tam, ale za chwilę ma już swoje sprawy. I tak wszystko o mnie wie, bo mama opowiada. Dla nich jestem nadal tą samą Joaśką”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Helena Vondráčková była szaleńczo zakochana w Sewerynie Krajewskim, a swatała ich Rodowicz. O tej historii mało kto wie
„Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”
Już w 1977 roku Seweryn Krajewski wpadł w oko popularnej Helenie Vondráčkovej. To zauroczenie pojawiło się, gdy ulubieniec słuchaczy zaśpiewał na festiwalu w Sopocie piosenkę pod tytułem „Nie spoczniemy”. O tej skrytej miłości przez długi czas nikt nie wiedział. Dopiero po latach Maryla Rodowicz wyjawiła zaskakujące kulisy tej relacji. „Poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”, wyjaśniała. Jak wyglądała ich relacja? Dlaczego nigdy nie stworzyli związku? Helena Vondráčková była zakochana w Sewerynie Krajewskim Helena Vondráčková jest jedną z najpopularniejszych czeskich wokalistek. Piosenkarka często odwiedza nasz kraj. Nigdy też nie ukrywała, że bardzo lubi tutaj wracać. Co więcej, jej utwór pod tytułem „Malovaný džbánku” zna miliony ludzi w całej Polsce. Nie każdy wie, że podczas jednego z występów w Sopocie Helena zauroczyła się w Sewerynie Krajewskim. Dowiedzieliśmy się o tym dopiero po wielu latach, gdy Maryla Rodowicz zdradziła kulisy tej znajomości. W rozmowie z Faktem przyznała, że „poprosiła, bym ją z nim poznała, bo utonęła w jego oczach”. Nic w tym dziwnego, ponieważ Seweryn Krajewski w tamtych latach skradł wiele serc. Wszędzie, gdzie tylko się pojawiał, towarzyszył mu szereg kobiet. Co więcej, artysta był bardzo popularny, a Czerwone Gitary, których był liderem, często podbijały listy przebojów. Jego talent, wygląd i osiągnięcia sprawiły, że stał się bardzo atrakcyjny. CZYTAJ TEŻ: Straciła kontakt z córką, odzyskała nadzieję. Anna Samusionek mówi dziś o cudzie Helena Vondrackova, 1968 rok Seweryn Krajewski, 1977 rok Seweryn Krajewski, 2010 rok Helena Vondrackova Swatała ich Maryla Rodowicz Helena Vondráčkova już przed występem w 1977 roku wiedziała, kim jest lider kultowego już zespołu. Od początku była oczarowana jego głosem i oczami. Upewniła się w tym przekonaniu, gdy pierwszy raz go spotkała na żywo. Była to miłość od pierwszego wejrzenia. Piosenkarka za wszelką cenę chciała go poznać i nawiązać z nim bliższą więź. W tym wszystkim miała jej pomóc Maryla Rodowicz. Noc przed finałowym koncertem w Sopocie, Helena i Maryla spędziły wieczór na sopockiej plaży. „Piłyśmy wino, oglądałyśmy wschód słońca i obgadywałyśmy facetów. Helenie strasznie się wtedy podobał Seweryn Krajewski”, opowiadała Maryla Rodowicz w rozmowie z „Na Żywo”. Okazuje się, że Helena Vondráčkova również przyznała się do tego uczucia. „Tak, kochałam się w Sewerynie. Marzyłam o nim. Chciałam, żeby Marylka wszystko mi o nim opowiedziała”, czytaliśmy w Fakcie. Maryla Rodowicz stanęła na wysokości zadania. Poznała ich ze sobą na jednym z bankietów, który odbył się w Grand Hotelu po ostatnim dniu festiwalu. Artystka zza granicy postanowiła odkryć wszystkie karty. Opowiedziała mu o swoich uczuciach, jednak on nie był zainteresowany. Przedstawił jej wówczas swoją żonę Elżbietę oraz opowiedział o swoim dwuletnim synku Sebastianie. Do dzisiaj 77-letnia polska wokalistka żartuje z tamtych wydarzeń. „Seweryn, który jest bardzo nieśmiałym facetem, nie wykorzystał szansy, że taka laska się w nim zakochała”, słyszeliśmy w jednym z odcinków „Uwaga. Kulisy sławy”. Helena natomiast nadal wspomina, że lider popularnego zespołu był jej wielką niespełnioną miłością. „To było mocne zauroczenie. Platoniczna miłość", opowiadała Faktowi. Mimo że nigdy nie stworzyli związku, to utrzymują dobre relacje. Helena Vondráčkova spytała go, czy może śpiewać jego piosenki na swoich koncertach. On bez wahania się zgodził. „Wtedy w Sopocie były emocje, miłość i tańce do rana. Na żadnym innym festiwalu nie poznałam tylu cudownych ludzi, z którymi do dziś utrzymuję kontakt. Nigdy nie zapomnę, jak do bladego świtu siedziałyśmy z Marylką na plaży... Nigdy nie zapomnę fiołkowych oczu Seweryna...”, wyznała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Porzucona żona i nowa ukochana połączyły siły, by uratować mu życie. O tym trójkącie mówiła cała Warszawa Festiwal w Sopocie, 1978, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova Sopot Festiwal 2006, Maryla Rodowicz, Helena Vondrackova
Porzucona żona i nowa ukochana połączyły siły, by uratować mu życie. O tym trójkącie mówiła cała Warszawa
24 czerwca mija 110. rocznica urodzin Lidii Wysockiej – jednej z najpiękniejszych i najbardziej wszechstronnych gwiazd przedwojennego polskiego kina. Aktorka, reżyserka, twórczyni legendarnego kabaretu Wagabunda i kobieta o niezwykłej charyzmie osiągnęła wielki sukces zawodowy, ale jej życie prywatne naznaczone było trudnymi wyborami i bolesnymi rozstaniami. Przez lata związana była ze Zbigniewem Sawanem, który porzucił dla niej żonę, słynną aktorkę Marię Malicką. Choć ich miłość przetrwała wojnę i wiele przeciwności losu, ostatecznie również zakończyła się rozwodem.
Lidia Wysocka, która przyszła na świat dokładnie 110 lat temu – 24 czerwca 1916 roku – była nie tylko jedną z najpiękniejszych polskich aktorek, ale także artystką obdarzoną wyjątkowym talentem i nieprzeciętną osobowością. Zachwycała publiczność zarówno na ekranie, jak i na scenie, a po wojnie stworzyła jeden z najpopularniejszych kabaretów w kraju. Mimo imponującej kariery nie zaznała jednak pełni szczęścia w życiu osobistym. Jej wielka miłość do aktora Zbigniewa Sawana, który zostawił dla niej Marię Malicką, przez lata wydawała się historią ze szczęśliwym zakończeniem. Los napisał jednak dla tej pary zupełnie inny scenariusz. Kim była Lidia Wysocka? W 110. rocznicę urodzin przypominamy niezwykłą gwiazdę polskiego kina Lidia Ludwika Wysocka urodziła się 24 czerwca 1916 r. w Rogaczewie (dzisiejsza Białoruś) jako córka Waleriana Wysockiego i Alfredy z Wysockich. Jej ojciec zmarł, kiedy miała kilka miesięcy, a w lutym 1930 r. jej matka wyszła za mąż za urzędnika Stanisława Guzika. Od najmłodszych lat Lidia marzyła o karierze filmowej, więc już jako siedemnastolatka wzięła udział w konkursie na królową magazynu filmowego „Kino”. „Nie trzeba być nawet znawcą, żeby dostrzec wyjątkową fotogeniczność panny Li; zwłaszcza oczy wyróżniają się blaskiem i wyrazem” – opisywał ją wówczas poświęcony kinematografii periodyk. W konkursie Wysocka została wyróżniona jako jedna z najpiękniejszych uczestniczek, co tylko utwierdziło ją w przekonaniu, że chce zostać aktorką teatralną i filmową. Wstąpiła do Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, którego założycielem i dyrektorem był wybitny aktor Aleksander Zelwerowicz. Choć nie pozwalał on swoim uczniom występować w filmach na pierwszym roku studiów, dla Lidii zrobił wyjątek, dzięki czemu już w 1935 r. zagrała główną rolę w filmie Marty Flanz „Kochaj tylko mnie”, a rok później wystąpiła w filmie Michała Waszyńskiego „Papa się żeni”. Użyczyła też głosu głównej bohaterce brytyjskiego filmu „Siostra Marta jest szpiegiem” w jednym z pierwszych polskich dubbingów. Do wybuchu wojny wystąpiła jeszcze w sześciu filmach, między innymi w „Gehennie”, „Sercu matki” i „Złotej masce”. Po ukończeniu PIST-u zaczęła też grać na deskach stołecznego Teatru Polskiego, a sztuki z jej udziałem cieszyły się dużą popularnością. Czytaj też: Marian Glinka miał być „polskim Schwarzeneggerem”. Zmarł krótko po tym, jak usłyszał diagnozę Lidia Wysocka; lata: 1936 - 1939 Miłość zatrzymała ją w kraju, odrzuciła szansę na karierę w Hollywood W 1938 r. Lidia Wysocka otrzymała propozycję kontraktu na pół roku próby od jednej z hollywoodzkich wytwórni filmowych, lecz odrzuciła tę intratną z pozoru ofertę. „Doskonale zdaję sobie sprawę, jakby to wyglądało. Po półrocznej próbie siedzenia w zamkniętej willi i nauce angielskiego dano by mi pieniądze na powrót do domu, zgodnie z umową” – mówiła dziennikarce „Kina” Wandzie Kalinowskiej. Nie tylko znajomość branży filmowej i rozwijająca się kariera zatrzymały Lidię Wysocką w Warszawie, ale też namiętne uczucie, jakie połączyło ją ze starszym od niej o dwanaście lat aktorem Zbigniewem Sawanem. Poznała go na planie filmu Michała Waszyńskiego „Ostatnia brygada”, w którym on wcielał się w postać Andrzeja Dowmunta, a ona w jego żonę Martę Rzecką. Różnica wieku była jednak w relacji Sawana i Wysockiej najmniejszym problemem – popularny aktor był od 1929 r. żonaty ze słynną aktorką Marią Malicką, z którą wspólnie prowadził Teatr Malickiej. Malicka miała nadzieję, że uda jej się uratować małżeństwo narodzinami dziecka, lecz nawet przyjście na świat ich córki Małgorzaty nie uchroniło tego związku przed rozpadem. Na początku 1939 r. Sawan wyprowadził się od żony i zrezygnował ze współprowadzenia ich teatru. Przez kilka miesięcy grał w Teatrze na Pohulance w Wilnie, a w sierpniu 1939 r. występował z Lidią Wysocką w Bydgoszczy w komedii „Po co daleko szukać”. Wybuch II wojny światowej zastał Wysocką w Warszawie, lecz już 5 września 1939 r. udała się do domu swojej matki w podwarszawskich Chyliczkach. Tam w październiku 1939 r. odwiedziła ją… niemiecka reżyserka i scenarzystka Leni Riefenstahl. Siostra Sawana, aktorka Jaga Boryta, wspominała po latach w książce „A chciałam być tylko aktorką…”: „Na parterze szykuje się kolacja. Leni dowiedziawszy się, że w tym domu mieszkają aktorzy, składa im wizytę, zapraszając na przyjęcie. Kiedy Zbyszkowie [Zbigniew Sawan i Lidia Wysocka – przyp. aut.] odmawiają, Leni z promiennym uśmiechem oznajmia, że przecież już jest koniec wojny i koniec tragedii, na co Lidia bardzo chłodno odpowiada jej, że dla nas tragedia właśnie się zaczyna. Niemka chłodnieje i wychodzi”. Zobacz też: Anna Antonowicz zagrała w 5. sezonie „The Crown”. Przed laty było głośno o jej romansie ze znanym aktorem Maria Malicka i Zbigniew Sawan Lidia Wysocka: uratowała ukochanego z obozu, pomogła jej w tym jego żona Pod koniec 1939 r. Lidia Wysocka zaczęła pracować w Kawiarni Artystów Filmowych w Warszawie, w której w czerwcu 1940 r. utworzyła z kolegami kabaret artystyczny Na Antresoli. Już w pierwszych miesiącach okupacji odwiedził ją tam współpracujący z Niemcami aktor Igo Sym, który zaproponował jej… kontrakt filmowy w niemieckiej wytwórni UFA. „Zaproponowano mi, że ja pojadę do tej Ufy, że oni mnie będą uczyli języka i będę gwiazdą filmu niemieckiego [...]. Oczywiście odmówiłam” – opowiadała po latach w poświęconym Symowi filmie dokumentalnym. Być może ta odmowa była jedną z przyczyn, dla której po likwidacji aktora przez polskie podziemie w marcu 1941 r. trafiła wraz ze Zbigniewem Sawanem do więzienia na Pawiaku. Lidia Wysocka została zwolniona z Pawiaka już 9 kwietnia 1941 r., lecz jej partner został wywieziony do Auschwitz. W uwolnieniu artysty dopomogły Lidii jej przyjaciółka Ina Benita oraz… Maria Malicka, która cały czas kochała ojca swojej córeczki. Wysocka i Benita urządziły w Chyliczkach przyjęcie na cześć wpływowego niemieckiego urzędnika z Pałacu Brühla, aby udobruchać go w sprawie więzionego aktora, Malicka zaś chodziła po niemieckich urzędach, narażając się na złośliwe plotki, które po wojnie odbiły się na jej karierze. W końcu 25 listopada 1941 r. Sawan wrócił do stęsknionej Lidii, komentując swój pobyt w obozie słowami: „Jeśli miałbym tam kiedyś wrócić, to tylko po cyjanku”. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Lidia Wysocki i Zbigniew Sawan: ślub, dziecko Jesienią 1943 r. Lidia Wysocka urodziła Sawanowi syna Piotra Nowakowskiego, lecz już kilka miesięcy po porodzie wróciła na scenę. W 1944 r. występowała na deskach teatru jawnego Miniatury w reżyserowanych przez Sawana spektaklach, takich jak „Mąż i żona” Aleksandra Fredry czy „Kaprysy Marianny” Alfreda de Musseta. Para zalegalizowała swój związek dopiero 3 lutego 1948 r. w Warszawie, ponieważ do 1947 r. Zbigniew Sawan był formalnie mężem Marii Malickiej. W powojennej Polsce Wysocka z powodzeniem kontynuowała swoją karierę aktorską, występując w Miejskich Teatrach Dramatycznych, Teatrze Miniatury i Teatrze Nowym w Warszawie, gdzie najczęściej grała w spektaklach w reżyserii Sawana. W latach 1948–1950 była z kolei gwiazdą Teatru Polskiego w Szczecinie, którego dyrektorem został… jej ukochany mąż. Czytaj również: Krystyna Tkacz długo żałowała, że wzięła z nim ślub. Mąż zdradzał ją na potęgę Lidia Wysocka i Jerzy Roland w jednej ze scen przedstawienia, 1938 r. Lidia Wysocka: kabaret Wagabunda, rozstanie z ukochanym W 1950 r. Wysocka i Sawan wrócili do Warszawy, gdzie aktorka zaczęła występować na deskach Teatru Buffo. Największym osiągnięciem artystki było jednak założenie w 1956 r. kabaretu Wagabunda, który prowadziła z powodzeniem przez kolejnych dwanaście lat, będąc w nim jednocześnie kierownikiem artystycznym, reżyserem i aktorką. W Wagabundzie występowały takie gwiazdy jak Maria Koterbska, Wiesław Michnikowski, Jacek Fedorowicz, Jeremi Przybora czy Zbigniew Cybulski. „Był to najlepszy kabaret tamtych czasów, który objechał bez żadnych dotacji kawał świata i bawił publiczność na obu półkulach. Po opłaceniu kosztów przynosił jeszcze zyski. Gościł wielokrotnie w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Szkocji, Izraelu i w Czechosłowacji” – wspominał po latach aktor Witold Sadowy. Sukcesy na polu artystycznym nie szły jednak w parze ze szczęściem w życiu prywatnym, ponieważ w 1957 r. rozstała się ze Zbigniewem Sawanem. Trzecią żoną aktora została w 1958 r. zaledwie 21-letnia Krystyna Wróblewska, z którą doczekał się syna Macieja. Lidia Wysocka nie zdecydowała się zaś na kolejne małżeństwo. Po zakończeniu działalności Wagabundy grała na deskach Teatru Syrena, między innymi w rewii „Wielki Dodek” na cześć Adolfa Dymszy. Występowała też w kinie Polski Ludowej, między innymi w filmach „Irena do domu!”, „Rozstanie”, „Sekret” i „Zaczarowane podwórko”, a w latach 80. i 90 – już po przejściu na emeryturę – czytała swoje felietony na antenie Polskiego Radia. „Przestałam pisać felietony, bo były za złośliwe i przestały podobać się »odgórnie«. Publiczność bardzo to doceniała, ale po prostu byłam złośliwą staruszką” – mówiła w rozmowie z dziennikarzem Stanisławem Janickim. Zobacz też: Przeżyli gorący romans w Jastrzębiej Górze, a potem zamieszkali razem z mężem Kaliny Jędrusik Lidia Wysocka: ostatnie chwile, śmierć Lidia Wysocka zmarła 2 stycznia 2006 r. w Warszawie w wieku 90 lat, przeżywszy Zbigniewa Sawana o niecałe dwadzieścia dwa lata. Została pochowana na cmentarzu komunalnym w Piasecznie, gdzie w 2009 r. spoczął również jej jedyny syn Piotr Nowakowski, aktor i reżyser w piaseczyńskim domu kultury. Witold Sadowy w pożegnalnym artykule pisał o aktorce: „Była osobą elegancką, świetnie ubraną, o wykwintnych manierach i dużym poczuciu humoru. Profesjonalistka wysokiej klasy. Znakomita aktorka, ogromnie pracowita i wymagająca. Nie znosiła partactwa i miernoty. Znała swoją wartość i ceniła się. Zawsze utrzymywała dystans i nie pozwalała na spoufalanie się. Dlatego może uważano, że jest zarozumiała. Ale to nieprawda. Dla mnie była zawsze miła i czarująca i taką ją zachowam w pamięci zawsze”. Zbigniew Sawan
„Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi”. Romans Małgorzaty Braunek i Andrzeja Żuławskiego wybuchł w atmosferze skandalu
Dziś mija 12 lat od śmierci Małgorzaty Braunek – jednej z najbardziej fascynujących aktorek polskiego kina. Zachwycała urodą, magnetyzmem i tajemniczością, a sławę przyniosła jej rola w kultowym „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy. Była ikoną swojej epoki, kobietą wyprzedzającą czasy, która nie bała się żyć po swojemu. W jej życiu nie brakowało wielkich sukcesów, odważnych decyzji i burzliwych uczuć. Jednym z najważniejszych rozdziałów była miłość do Andrzeja Żuławskiego – namiętna, pełna artystycznej fascynacji, ale też dramatów, które ostatecznie doprowadziły do rozstania.
Małgorzata Braunek sławę zyskała dzięki „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku, ekranizacji opowiadania Janusza Głowackiego. Wielce utalentowana. Piękna, przyciągająca uwagę i wzrok. Hipnotyzująca. U mężczyzn powodowała szybsze bicie serca. Może dlatego, że urodą odbiegała od klasycznych rysów, które reprezentowały Beata Tyszkiewicz czy Barbara Brylska? Była nowym typem kobiety, otaczała ją w jakimś sensie aura tajemnicy. Była silna, naturalna i niezależna. Z natury nieco hipisowska, ale przy tym oryginalna, wyróżniająca się. Roztaczała wokół swój czar: wszystkie dziewczyny były w nią zapatrzone, chciały nosić takie same fryzury, sukienki o podobnym kroju, do tego oczywiście kozaki, zaś na nos zakładały okulary, które dzięki temu filmowi zyskały miano much. Nową twarzą w polskiej kinematografii zachwycała się sama Agnieszka Osiecka, która mówiła o niej z lekką zazdrością: „weszła Małgosia, wężowato zgrabna”. Rzeczywiście, gdy aktorka pojawiała się np. w lobby hotelu Europejskiego, które w latach 60. było modnym miejscem spotkań warszawskiej elity, ściągała wszystkie spojrzenia. A jakie tajemnice skrywało jej życie prywatne? Z Andrzejem Żuławskim połączyło ją silne, niezwykłe uczucie. Takie, które wywołuje skojarzenie z siłami nadprzyrodzonymi... Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: historia miłości. Jak się poznali? Z Andrzejem Żuławskim poznali się przypadkiem, na przełomie lat 60. i 70. w trakcie światowego tournée filmu „Polowanie na Muchy”. Ekipa leciała do Rio de Janeiro. Po drodze mieli przesiadkę w Paryżu. Andrzej Żuławski, który mieszkał wówczas we Francji, był umówiony z Andrzejem Wajdą, że podrzuci mu po drodze książkę. „Jaki on piękny”, pomyślała Małgorzata, widząc Andrzeja Żuławskiego przez chwilę na paryskim lotnisku Orly. „Zawsze pociągali mnie piękni, trochę nieobliczalni artyści”, zwierzała się w wywiadzie rzece „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko” (rozmowa Artura Cieślara, wyd. Znak, 2016). Miała wtedy 23 lata i była już żoną aktora Janusza Guttnera (znanego m.in. z serialu „M, jak miłość”). Gdy za niego wychodziła, była jeszcze studentką, jej mama nie chciała zgodzić się, by para żyła bez ślubu. Pobrali się więc, Janusz Guttner był o nią zazdrosny, nie chciał, by jechała na tournée, nie pocałował jej nawet na pożegnanie. Ale Małgorzata wiedziała, że czeka ja wielka życiowa przygoda i nie chciała z niej rezygnować. Zobacz również: Janusz Guttner: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna" Andrzej Żuławski na planie filmu "Na srebrnym globie" Kraków, 1978 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imglc5sUu-e4a4356.jpg" width="2448" height="1600" alt="Krakow, 1978. Plan filmu "Na srebrnym globie" na krakowskim Kazimierzu, n/z z prawej rezyser filmu Andrzej Zulawski.,Image: 428223905, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Tomek Sikora / Forum" title="Plan filmu "Na srebrnym globie"" /> Andrzej Żuławski był od niej starszy o 7 lat. Podróżował między Francją a Polską. Studiował filozofię i sztukę filmową na Sorbonie i Wyższej Szkole Filmowej w Paryżu. Na studiach napisał pracę dyplomową o filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy, znał i analizował każdą jego scenę. Pewnego dnia spotkali się we trzech, z Romanem Polańskim w słynnej Café de Flore w Paryżu. Polański powiedział Wajdzie: „To będzie twój nowy asystent". I tak się stało, pracowali razem m.in. przy ekranizacji „Popiołów”. Podczas pracy nad filmem Wajdy „Miłość dwudziestolatków”, Andrzej Żuławski poznał swoją pierwszą żonę Barbarę Baranowską – graficzkę, plakacistkę, była wtedy związana ze znanym pisarzem Adolfem Rudnickim. Poeta Tomasz Jastrun wspominał, że była tak piękna, że nawet na nim, jako małym chłopcu, robiła wrażenie. Czy Andrzej Żuławski był przystojny? Na pewno, mógł fascynować, miał osobowość, charyzmę, zachodni sznyt. Kiedy wracali z Brazylii, zatrzymali się już w Paryżu nieco dłużej. Andrzej Żuławski wydał w swoim mieszkaniu przyjęcie na część ekipy. Podobno już wtedy widać było, że aktorka i reżyser są sobą zauroczeni. Podjeżdżał po nią swoim nowiutkim „Porsche”. Małgorzata Braunek opowiadała po latach, że tym Porsche z piskiem opon odjechali od swoich mężów i żon. Jak mówiła, oboje wierzyli, że miłość usprawiedliwia wszystko. Żuławski wspominał ich paryskie spotkanie: „Odprowadziłem ją do drzwi i coś się wtedy wydarzyło między nami. I ona i ja wiedzieliśmy o tym”. Zobacz też: Była wolnym duchem, kochała ją cała Polska. Małgorzata Braunek zmarła przedwcześnie... MALGORZATA BRAUNEK THE THIRD PART OF THE NIGHT [POL 1971] MALGORZATA BRAUNEK Date: 1971,Image: 43147020, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Rights Managed / Mary Evans Picture Librar / Forum" classes=""] Małgorzata Braunek: rozstanie z Januszem Guttnerem Zaproponował jej rolę w swoim nowym filmie „Trzecia część nocy”, to był mocny film o wojnie, z drastycznymi scenami. Braunek grała w nim podwójną rolę Marty-Heleny. Dziewczyny, którą główny bohater spotyka podczas porodu, i która jest łudząco podobna do jego zamordowanej żony. Małgorzata Braunek wspominała, że film był „inspirującym wyzwaniem zawodowym. To był twórczy, inspirujący czas”. Wtedy też między nią i Andrzejem Żuławskim wybuchł romans, którego nawet nie próbowali ukrywać. Po miesiącu od rozpoczęcia zdjęć Małgorzata Braunek była w ciąży. Wyciągnęła wtedy Żuławskiego na spacer, by go o tym poinformować. Powiedział jej wtedy: „Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi, bo ty masz męża, który jest dobrym człowiekiem, a ja jestem w parze z kimś, kto mnie kocha. A właśnie ich zostawimy i będziemy parą złoczyńców". Aktorka rozwiodła się z Januszem Guttnerem i natychmiast wzięła cichy ślub z ukochanym. W grudniu 1971 roku na świat przyszedł ich syn, Xawery, dzisiaj znany reżyser. W małżeństwie szybko zaczęły się jednak kłopoty. Żuławski pragnął stworzyć Małgorzatę na swoją modłę, jak wiele aktorek. Pragnął, by podporządkowała się wizji: „trochę szalonej, ale niewinnej panienki, która tak naprawdę odkrywa życie dopiero przy jego boku”. Nie do końca się to udało. Konflikty zaostrzyły się na planie niezwykłego, ale i mocnego filmu „Diabeł”, w którym Braunek, będąc na początku jeszcze w ciąży, w ogóle nie chciała grać. Rolę dostała Barbara Brylska (jak krzyżowały się losy tych aktorek, to temat na osobną historię). Miała podpisaną umowę, ale pracowała tylko dzień. Żuławski zrezygnował z niej, pomimo ryzyka procesu sądowego, zaczekał, aż żona urodzi i zmusił ją do grania. „Diabeł stanął między nami” - wspominała Braunek. „Byłam chora z wyczerpania. Czułam, że działamy w tym filmie na rzecz czegoś złego, dotykamy sfery, z którą nie powinniśmy obcować. To był wielki mrok. A ja urodziłam właśnie moje pierwsze dziecko" - opowiadała aktorka. Potem nigdy tego filmu nie chciała nawet obejrzeć. Problemy na planie odbijały się na życiu prywatnym pary. "Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi. [...] Nie chciałam, by Xawery dorastał, obserwując trudną miłość" - wspominała aktorka. Coraz bardziej toksyczne relacje doprowadziły do rozwodu, w 1976 roku. Andrzej Żuławski chciał wyjechać z Polski, dusił się tutaj, po zatrzymaniu przez cenzurę „Diabła” (film w Polsce pokazany został dopiero w 1988 roku), wiedział, że będzie miał kłopoty z kolejnymi produkcjami. „Bestia zostawiła piękną” - pisały gazety. Zobacz też: Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa” Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: dlaczego się rozstali? Małgorzata Braunek została z synem w Polsce, nie brakowało jej propozycji filmowych, w 1972 roku zaczęła pracę na planie „Potopu” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Na pewno ją to angażowało emocjonalnie, tym bardziej że pół Polski debatowało, czy powinna zagrać Oleńkę. Faworytką widzów była Barbara Brylska, ale Hoffman uznał, że Brylska zbyt dojrzałe wygląda przed kamerą. A Oleńka ma być młodą dziewczyną. W 1974 roku poznała dziennikarza Andrzeja Krajewskiego, swojego późniejszego męża. Przeżyli razem szczęśliwie 40 lat, aż do przedwczesnej śmierci aktorki. To spotkanie wywróciło jej życie do góry nogami - stała się buddystką, na wiele lat zrezygnowała z aktorstwa. Andrzej Żuławski w Paryżu ożenił się z malarką Hanną Wolską, urodził im się syn Ignacy. W Paryżu, w 1975 roku zrobił swój pierwszy głośny we Francji film „Najważniejsze to kochać" z wielką gwiazdą Romy Schneider. Potem w latach 80., już jako dojrzały mężczyzna związał się z 18-letnią Sophie Marceau, dzisiaj wielką gwiazdą francuskiego filmu. Andrzej Żuławski o Małgorzacie Braunek: miała blask „Spośród aktorek chyba najbardziej kochałem Małgorzatę Braunek”, wyznał po latach. „Nie była to z moich aktorek aktorka najwybitniejsza (…), ale miała blask. Czy był to blask urody, blask młodości, blask ambicji? Czy trochę wszystko razem plus misterium blasku jakby od Boga danego, w którym wydaje się nam, że lepiej widzimy tajemnice serca ludzkiego i delikatność losów?”. W świetnej rozmowie dla „Vivy!" z 2010 roku tłumaczył swoje relacje z byłą żoną: „Trudno jest walczyć z człowiekiem, którego opanowuje mania religijna i postanowi być buddystką koreańską. Jestem człowiekiem naprawdę niewierzącym – to było rozlecenie się bardzo głębokie, bo ideowe. Większego być nie może. Uważam też, że fakt, że można być aktorką, grać w filmie, być tak zwaną gwiazdą, to szalony przywilej i droga do wspaniałego rozwoju całej osobowości. I jeżeli temu się zaprzecza jednym ruchem i nie gra przez następne 30 lat, a na starość nagle się beka, że to może nie był taki świetny pomysł... To jak pan chce się z tym borykać? Złośliwie mówił, że była raczej gwiazdą niż aktorką. Elżbieta Pawełek, rozmawiając z Małgorzatą Braunek w „Vivie!” w 2013 roku, pytała: „Andrzej Żuławski, poprzedni Pani mąż, nie krył rozczarowania. „Szkoda, że tak dziś wygląda szczyt jej ambicji. Taka zdolna aktorka”, powiedział. „Ale weszła w system, który się z aktorstwem wykluczał, gdzie wszyscy ubierają się w te same szatki i osiem godzin dziennie klepią te same mantry”. Jest Pani przykro?”. „Skądże!” - odpowiedziała Braunek. „To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech)”. Oboje przez lata praktycznie ze sobą nie rozmawiali. Pogodzili się dopiero w czasie choroby Małgorzaty Braunek, niestety aktorka zmarła na raka 23 czerwcu w 2014 roku, miała 67 lat. Andrzej Żuławski odszedł dwa lata później. Korzystałam z „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko”, rozm. Artura Cieślara, wyd. „Znak”, 2016, „Żuławski”. Wywiad rzeka, Piotr Kletowski, Piotr Marecki, Krytyka Polityczna, 2019.
Pasibrzuch, Obeliks i Fred Flintstone mówili jego głosem, ale niewielu wiedziało, do kogo należał w rzeczywistości. Ustąpił miejsca młodszym, odszedł w zapomnieniu
Miliony Polaków słyszały jego głos, ale niewielu wiedziało, jak wygląda. Cezary Julski był jednym z najbardziej charakterystycznych aktorów swojego pokolenia. Grał u Stanisława Barei, występował w radiu, a jako Fred Flintstone zapisał się w historii polskiego dubbingu.
23 czerwca przypada rocznica urodzin artysty, którego dorobek wciąż żyje w kultowych produkcjach. Choć od jego śmierci minęło już niemal trzydzieści lat, kolejne pokolenia nadal słyszą jego charakterystyczny głos w kreskówkach i filmach. Od Wolsztyna do warszawskich scen Cezary Julski urodził się 23 czerwca 1927 roku w Wolsztynie. Po wojnie rozpoczął naukę w Studiu Dramatycznym w Poznaniu i szybko związał swoje życie z teatrem. Debiutował w 1946 roku w Teatrze Lalki i Aktora w Poznaniu, a następnie występował na scenach Kalisza i Łodzi. Prawdziwy przełom przyniosła przeprowadzka do Warszawy. Od 1953 roku był związany z Teatrem Ludowym, a później także z Teatrem Polskim i Teatrem Komedia. Przez dziesięciolecia pozostawał jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów charakterystycznych stołecznych scen. Prywatnie był mężem aktorki i tancerki Anny Julskiej z domu Michalska. W przeciwieństwie do wielu artystów swojej epoki nie zabiegał o rozgłos i rzadko opowiadał o życiu poza sceną. Bareja uwielbiał obsadzać go w swoich produkcjach Choć najczęściej grał role drugoplanowe, potrafił zapisać się w pamięci widzów na dłużej niż bohaterowie pierwszego planu. Wystąpił w takich produkcjach jak „Krzyżacy”, „Noce i dnie”, „Janosik” czy „Czterdziestolatek”. Szczególne miejsce w jego karierze zajmują jednak filmy i seriale Stanisława Barei. Julski pojawił się w „Nie ma róży bez ognia”, „Misiu”, „Alternatywach 4” i „Zmiennikach”. To właśnie tam jego talent do komediowych epizodów wybrzmiał najmocniej. Najbardziej pamiętna pozostaje scena z „Misia”, w której wcielił się w męża kobiety, której po użyciu szamponu „Samson” wypadły włosy. Choć rola trwa zaledwie chwilę, do dziś jest przypominana przez fanów filmu. View oEmbed on the source website Głos, który pokochała cała Polska Ogromną popularność przyniósł mu dubbing. Julski dysponował wyjątkowo niskim, charakterystycznym głosem, dzięki któremu błyskawicznie wyróżniał się spośród innych aktorów. Największą sławę zdobył jako Fred Flintstone w serialu „Między nami jaskiniowcami”. To właśnie jego interpretację pokochały miliony widzów. Charakterystyczne „Wilma!”, którym bohater wołał swoją żonę, na stałe weszło do historii polskiego dubbingu. Na Fredzie Flintstonie lista się nie kończy. Julski był również głosem Pasibrzucha w „Smerfach”, Obeliksa w „Asteriksie i niespodziance dla Cezara”, a także bohaterów „Pszczółki Mai” i „Fraglesów”. Równocześnie współpracował z Polskim Radiem, gdzie występował m.in. w legendarnym „Podwieczorku przy mikrofonie”. View oEmbed on the source website Otrzymał liczne odznaczenia, ale dziś pamięta o nim niewielu Za swoją działalność artystyczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Był ceniony zarówno przez publiczność, jak i środowisko artystyczne. Paradoksalnie wielu Polaków znało jego głos znacznie lepiej niż twarz. W czasach największej popularności dubbingu rozpoznawano go przede wszystkim po charakterystycznej barwie głosu, która stała się jego znakiem firmowym. Kiedy zmarł Cezary Julski? Cezary Julski zmarł 19 sierpnia 1997 roku w Warszawie. Miał 70 lat. Spoczął na cmentarzu Bródnowskim. Choć dziś jego nazwisko nie pojawia się już tak często jak nazwiska największych gwiazd PRL, trudno wyobrazić sobie historię polskiego dubbingu bez jego udziału. Dla wielu widzów pozostanie przede wszystkim niezapomnianym Fredem Flintstone'em – głosem, który wychował całe pokolenia Polaków. Źródła: zloteprzeboje.pl, dubbingpedia.pl
Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama
Miała zaledwie 20 lat, gdy postanowiła rozpocząć nowe życie u boku Janusza Guttnera. Choć znali się od dawna, ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Po latach Małgorzata Braunek rzadko wracała wspomnieniami do tego związku, przyznając, że temat wciąż budzi w niej opory. Jak wyglądała pierwsza wielka miłość jednej z najpopularniejszych polskich aktorek i dlaczego ich drogi ostatecznie się rozeszły?
Miała 20 lat i dość mieszkania z mamą, kiedy zdecydowała się poślubić Janusza Guttnera. Znali się od lat, bowiem pierwszy małżonek młodej aktorki był szkolnym kolegą jej przyrodniej siostry, Ewy Braunek. „Mam opory, by o tym mówić”, komentowała po latach swój pierwszy poważny związek Małgorzata Braunek. Jak potoczyła się ta relacja? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 01.10.2024 r.] Małgorzata Braunek: jej ścieżka do zawodu była kręta Droga do aktorstwa Małgorzaty Braunek była burzliwa, a ona sama była chorobliwie nieśmiałą i pogubioną dziewczyną. Do wybranego przez siebie zawodu dojrzewała bardzo długo, jej mama próbowała zarazić ją też miłością do opery, ale na próżno. Jakiekolwiek występowanie na scenie napawało młodą Małgosię przerażeniem. „Jako nastolatka marzyłam o psychologii. Chciałam rozpoznać mechanizmy zachowań człowieka, a w gruncie rzeczy rozpoznać własne emocje. Byłam osobą przeraźliwie nieśmiałą. Już w klasie maturalnej, kiedy zaczynały się zabawy, spotkania w klubach, nie potrafiłam się przemóc, żeby przejść środkiem sali. Bałam się spojrzeń. A zatem wybór aktorstwa był również próbą ucieczki od zawstydzenia sobą. Trudno o bardziej szokową terapię”, wspominała. Do szkoły aktorskiej przystąpiła bez matury, bo jej do tego egzaminu ostatecznie nie dopuszczono, dostała się mimo to, a dokumenty uzupełniła dopiero po przyjęciu na studia. Już na pierwszym roku wzięła udział w trzech produkcjach filmowych, reżyserzy byli zafascynowani jej urodą, Braunek była dla nich prawdziwym powiewem świeżości. Jej drugi film nosił tytuł "Wycieczka w nieznane" i to właśnie tam na planie spotkała znajomą twarz z przeszłości, Janusza Guttnera. Był od niej dziewięć lat starszy i nieco bardziej w zawodzie doświadczony, choć jego droga do aktorstwa również nie była prosta i oczywista. Zobacz też: Mieli się ku sobie i flirtowali ze sobą tuż pod okiem jej męża. Co tak naprawdę łączyło Leszka Teleszyńskiego i Małgorzatę Braunek? Kim był pierwszy mąż Małgorzaty Braunek? Janusz Guttner na początku wybrał Akademię Sztuk Pięknych, po trzech latach zaczął szukać dla siebie alternatywnej drogi, rozważał nawet medycynę. Ostatecznie złożył papiery do łódzkiej filmówki i warszawskiej PWST. Tę ostatnią ukończył w 1966 roku i zaczął regularnie występować na deskach Teatru Klasycznego, a także przed kamerami. Jego najbardziej znana rola, to Kamil Berger, w którego wcielił się u boku Elżbiety Czyżewskiej w "Niekochanej". Piękna i utalentowana Małgorzata Braunek bardzo szybko podbiła serce Janusza Guttnera, pobrali się jeszcze w tym samym roku, kilka miesięcy po pierwszym spotkaniu na planie filmowym. Był sierpień 1967 roku. Ciężko nazwać decyzję o ślubie aktorów dojrzałą, Małgorzata Braunek wciąż była studentką mieszkającą ze swoją mamą pod jednym dachem, kobiety przeszły razem przez niejeden bunt aktorki, a w tamtym okresie, gdy 20-latka przygotowywała się do zawodu, pragnęła niezależności. Jednak, żeby móc zamieszkać bez matki i to z mężczyzną, musiał być ślub. To był warunek, który słyszała od swojej rodzicielki. "Przy lekturze zwierzeń pani Małgorzaty trudno nie odnieść wrażenia, że wyszła za Guttnera głównie dlatego, by wyprowadzić się z domu. Inna możliwość nie wchodziła w rachubę, ponieważ matka Małgorzaty nie dopuszczała możliwości, aby córka zamieszkała z partnerem bez ślubu", pisze w swojej książce "Zachłanne na życie" Sławomir Koper. Ostatecznie i małżeństwo nie uwolniło Małgorzaty spod opiekuńczych skrzydeł jej mamy. „Potrafiła niespodziewanie zjawić się około ósmej nad ranem, by sprawdzić, czy aby na pewno przed wyjściem wypiłam ciepłe mleko i zjadłam śniadanie. A jeśli nie, to dostawało się zięciowi za nas dwoje”, wspominała Braunek. Ale wspólne mieszkanie nie było jedyną motywacją do ślubu z Januszem Guttnerem. Aktorka otwarcie przyznawała, że bardzo szczerze przyrzekała pierwszemu mężowi miłość i wierność i stojąc w sukni ślubnej przy ołtarzu, żywiła do niego głębokie uczucia. W podróż poślubną mieli jechać do Modeny we Włoszech, gdzie ostatecznie Małgorzata Braunek pojechała... sama. Jej męża zatrzymały w Polsce zobowiązania zawodowe. Na miejscu czekała na małżonków siostra aktora, więc Janusz Guttner zdecydował za nich oboje. "Jedź i miej chociaż połowę przyjemności", usłyszała Małgorzata. Czytaj również: Nauczyła go empatii i wrażliwości. Tak wyglądała relacja Xawerego Żuławskiego z mamą, Małgorzatą Braunek Małgorzata Braunek i Janusz Guttner: rozstanie po dwóch latach. Powód Rozwód wzięli dwa lata później. Małgorzata Braunek była już wtedy w związku z Andrzejem Żuławskim. "Mam opory, by o tym mówić — odpowiadała, zapytana o ten związek po latach aktorka – nie dlatego, że stało się coś, czego musielibyśmy się z moim byłym mężem oboje wstydzić. Jednak kiedy się patrzy na dwuletni związek z perspektywy kolejnych dekad i dalszej historii swojego życia, wszystko widać w zupełnie innych barwach. A ja chciałam już zacząć samodzielne życie (...)", czytamy w książce Sławomira Kopra "Zachłanne na życie". Janusz Guttner, ilekroć zapytany o swoje małżeństwo z Małgorzatą Braunek, również niechętnie komentował tamten okres. „Napisano o nas tyle bzdur i historii, że już dawno obiecałem sobie, że nie będę im ani zaprzeczał, ani poprawiał, ani potwierdzał. Pamiętam ją pełną życia i radosną”, wyznał w wywiadzie dla VIVY!, dodając: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna, a ci, jak wiadomo, dojrzewają później. Myślę, że mnie jeszcze trochę brakuje...”. Janusz Guttner wyemigrował w 1970 roku do Anglii, rok później poślubił Angielkę, Catherine Nally. Był zaangażowany w pracę Teatru Polskiego ZASP w Londynie, później skupił się też na innych działaniach, zaczął projektować domy, a potem okładki płyt, zajął się fotografią. Nie zapomina o Polsce, chętnie do niej wraca. W maju ubiegłego roku mogliśmy podziwiać jego prace na wystawie “Śródmieście życia” w Galerii na Smolnej. Zobacz też: Dla tej miłości poświęcili swoje małżeństwa, trwał przy niej samego końca. Tak kochali się Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", Wydawnictwo Harde, 2020 r.
Trzy Oscary i mnóstwo tajemnic. Jak Meryl Streep została największą aktorką swojego pokolenia? Jej historia zaskakuje
22 czerwca Meryl Streep kończy 77 lat. Trudno wskazać inną aktorkę, która przez pięć dekad kariery równie konsekwentnie zachwycałaby widzów, zdobywała najważniejsze nagrody i pozostawała symbolem klasy, profesjonalizmu oraz niezależności. Gwiazda o nieposzlakowanej reputacji, ikona kina i jedna z najgłośniejszych orędowniczek praw kobiet udowodniła, że talent nie zna wieku.
22 czerwca Meryl Streep świętuje 77. urodziny. Trzykrotna laureatka Oscara, rekordzistka pod względem nominacji do najważniejszych nagród filmowych i jedna z najwybitniejszych aktorek w historii kina od ponad pół wieku zachwyca kolejnymi rolami. Jest nie tylko gwiazdą światowego formatu, ale także symbolem profesjonalizmu, odwagi i walki o równe prawa kobiet. Partnerka, matka czwórki dzieci, artystka, która nigdy nie pozwoliła zamknąć się w jednej szufladce. Czy istnieje rola – na ekranie i w życiu – której Meryl Streep nie potrafiłaby zagrać? Biografia Meryl Streep Zaproszenie na ten casting mogło być przepustką do Hollywood, sławy, pieniędzy. Schlebiało jej. Nie co dzień aktorka teatralna dostaje propozycję, żeby zawalczyć o rolę ukochanej King Konga. Pal sześć ambicje, trzeba przecież zapłacić za czynsz. Z okien biura na 33. piętrze wieżowca Gulf & Western roztaczał się widok na cały Manhattan i zielone morze Central Parku. Meryl Streep nie zdążyła jednak ochłonąć z zachwytu nad panoramą miasta, kiedy producent Dino De Laurentiis warknął coś po włosku do siedzącego po drugiej stronie pokoju syna. „Che brutta... co za brzydactwo mi tutaj przyprowadzasz...”, usłyszała nieźle znająca ten język Streep. „To bardzo otrzeźwiające doświadczenie dla młodej dziewczyny”, wspominała aktorka w wywiadzie dla brytyjskiej telewizji. „Przeprosiłam więc, również po włosku, że nie jestem tak ładna, jak tego oczekiwał. I powiedziałam, że poszukam angażu gdzieś, gdzie się spodoba nie tylko moja twarz, ale i aktorskie umiejętności. Z Oscarem jej do twarzy Całe szczęście, że nie miała oczywistej urody Marilyn Monroe. Dzięki temu dostawała role, w których mogła pokazać, co potrafi, a widzowie do dziś wierzą każdej jej kreacji. Teatr był najlepszą i bezlitosną szkołą zawodu, grała i role szekspirowskie, i jako młoda dziewczyna – staruszki. Filmy takie jak „Łowca jeleni”, „Sprawa Kramerów” czy „Wybór Zofii” zrobiły z niej międzynarodową gwiazdę i katapultowały do ligi mistrzów. Przy „Pożegnaniu z Afryką” i „Mostach w Madison County” płakały i wzruszano się na wszystkich kontynentach, a z filmów takich jak „Diabeł ubiera się u Prady”, „Ze śmiercią jej do twarzy” czy z „Julie i Julia” śmiejemy się do dzisiaj. „Nie ma wśród mojego pokolenia nikogo, kto nie podkochiwałby się w pani, jako »Kochanicy Francuza«”, wyznał prezydent Barack Obama, wręczając jej Prezydencki Medal Wolności. „Ja po prostu kocham Meryl Streep. Jej mąż o tym wie. Michelle też. I nic nie są w stanie na to poradzić”, żartował. Krytycy i koledzy z branży od lat obsypują gwiazdę nagrodami. Trzy Oscary i 19 nominacji – najwięcej w historii – to zasłużony dowód uznania. Nie ma chyba statuetki czy liczącego się zaszczytnego tytułu, którego by jej nie przyznano: od brytyjskiej BAFTA po francuskiego Cezara, od Złotej Palmy festiwalu w Cannes po berlińskie Niedźwiedzie. W kolekcji ma też osiem Złotych Globów i rekordowe 29 nominacji. Kiedy odbierała pierwszego Oscara za „Sprawę Kramerów”, nie miała pieniędzy na kupno nowej sukienki. Włożyła więc swoją suknię ślubną. Impreza odbywała się w porze lunchu i nic nie zapowiadało, że szybko się skończy. Streep, która kilka miesięcy wcześniej urodziła córkę, nie przewidziała tylko jednego – karmiąca matka i gorset z jasnego jedwabiu to ryzykowne połączenie. Gdy przyszła jej kolej na odebranie nagrody, wyszła na scenę z założonymi na piersiach rękami i do końca lunchu siedziała skulona, zasłaniając plamy. Biesiadujący obok niej pijany w sztok Jack Nicholson miał ubaw życia. „Mam szczęście, że jestem na tyle stara, że robiłam karierę, kiedy nie było mediów społecznościowych i kultu celebrytów”, powiedziała w jednym z wywiadów. Bardzo rzadko opowiada o swoim życiu prywatnym i stawia wyraźną granicę między tym, co w jej zawodzie jest na sprzedaż, a co powinno zostać za zamkniętymi drzwiami. O jej trzyletnim związku z aktorem Johnem Cazale’em wiedzieli tylko rodzina i najbliżsi przyjaciele, którzy bezsilnie patrzyli, jak Meryl opiekowała się nim do ostatnich dni jego choroby na raka płuc. Pół roku po jego śmierci wyszła za mąż za rzeźbiarza, Dona Gummera, z którym jest do dziś. Po 38 latach małżeństwa wciąż jednak nie ma recepty na udany związek. „Wzajemny szacunek, zrozumienie, gotowość do pomocy i ustępstw grają sporą rolę, ale ja chyba po prostu trafiłam na odpowiedniego mężczyznę”, powiedziała w jednym z wywiadów. Mają czworo dzieci: Henry jest muzykiem, najmłodsza Louisa – modelką, a córki Mamie i Grace – aktorkami. Mieszkają w Connecticut, nie opowiadają o swoim życiu i nigdy nie zapraszają do domu mediów. Gummer nie cierpi publicznych wystąpień, zamiast pójść na rozdanie Oscarów, woli w pracowni spawać kawałki metalu. Zobacz też: Ta historia miłości przypomina scenariusz filmu... Jak poznali się Meryl Streep i Don Gummer? Perfekcjonistka Pracujący z nią aktorzy mówią wprost, że gra się z nią ciężko, bo paraliżuje wszystkich swoim perfekcjonizmem. „Meryl kończy ujęcie wyłącznie wtedy, kiedy wie, że dała z siebie 1000 procent. Reszta obsady nie ma wyjścia, tylko postarać się jej dorównać. A to zadanie dla najlepszych”, opowiadała Phyllida Lloyd, reżyserka „Żelaznej damy”, w której Streep gra brytyjską premier, Margaret Thatcher. Ta rola przyniosła jej trzeciego Oscara. Miała wtedy 61 lat. „A pomyśleć, że kiedy stuknęła mi czterdziestka, byłam przekonana, że moja kariera jest skończona”, mówiła po odebraniu statuetki. Po urodzeniu czwartego dziecka propozycje ról wyschły, a show-biznes jasno dał jej do zrozumienia, że kobiety w jej wieku są niewidzialne. Nikt nie jest zainteresowany tym, co mają do powiedzenia, jak żyją i co robią, a już na pewno nikt nie chce ich widzieć na ekranie. Postanowiła więc walczyć nie tylko o każdy scenariusz, który lądował na jej wycieraczce, lecz przede wszystkim potrząsnąć decydentami, którzy mieli poglądy rodem z lat 50. ubiegłego wieku. Producenci i menedżerowie na czele wielkich wytwórni filmowych po raz kolejny nie docenili, z kim mieli do czynienia. Od najmłodszych lat wiedziała, że kiedy dorośnie, chce być niezależna finansowo. W jej rodzinnym miasteczku, Summit w stanie New Jersey, Streepowie uchodzili za zamożnych – ojciec był menedżerem z firmie farmaceutycznej, a matka artystką. Meryl pamięta jednak, że to tata zarządzał finansami i zrobił z tego narzędzie przemocy ekonomicznej – mama musiała go prosić o każdego dolara i tłumaczyć się ze wszystkich wydatków. Ich córka postawiła sobie więc za punkt honoru nie prosić rodziców o pieniądze. Na studia wzięła kredyt, a podczas nauki dorabiała jako kelnerka. Po skończeniu Yale szybki sukces na deskach nowojorskich teatrów pozwolił jej żyć na własny rachunek, ale nie umknęło jej uwagi, że koledzy – nawet ci, którzy grali mniejsze od niej role – zarabiali więcej. W świecie filmu różnice w gażach między kobietami a mężczyznami były jeszcze większe: gdy Streep jako jednej z niewielu płacono milion dolarów za rolę, Tom Cruise czy Sylvester Stallone zgarniali wielokrotnie wyższe stawki. Ci odpowiedzialni za wypłacanie tych sum też nosili spodnie. Streep dobrze wie, że dyskutowanie o zarobkach milionerów to absurdalny problem, ale to, co dzieje się w show-biznesie, ilustruje zjawisko istniejące w każdej dziedzinie życia w USA: kobiety wciąż zarabiają o 18 procent mniej za tę samą pracę niż mężczyźni. I choć dziś, po tylu latach kariery, sama nie musi się martwić o pieniądze, jej trzy córki zmagają się dokładnie z tymi samymi problemami, co ona kiedyś. „Tysiące utalentowanych dziewczyn idzie co roku na studia reżyserskie w Stanach Zjednoczonych. Na uniwersytecie zdobywają nagrody, jeżdżą na festiwale. Potem zapadają się pod ziemię, bo nikt ich nie chce zatrudnić. Dlaczego?”, grzmiała aktorka ze sceny ostatniego festiwalu w Telluride. Opowiadała o sytuacji aktorek, które może i dostają propozycje ról, ale są one żenująco słabe i jednowymiarowe. „Tak jakby kobiety nie chodziły do kina, jakby nie chciały zobaczyć postaci, z którą mogłyby się identyfikować. Jakim prawem się nas ignoruje? Żeńskie stereotypy w Hollywood są po prostu obraźliwe”, przekonywała publiczność. „I proszę mi nie prawić komplementów, że przecież ja miałam okazję zagrać tyle silnych kobiet. Czy moim kolegom mówi się, że »zagrali silnych mężczyzn«? Nie – oni słyszą, że stworzyli interesującą kreację. Każda z nas jest silna, kiedy się rodzi. Później przykrawa się nas do ram męskiej wyobraźni. Meryl Streep, 1979 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgswwqNk-15f81ff.jpg" width="1600" height="1931" alt="MANHATTAN MERYL STREEP MANHATTAN,Image: 164807457, License: Rights-managed, Restrictions: Strictly editorial use only. Credit line mandatory. Book cover use must be cleared with Mary Evans., Model Release: no, Credit line: - / Mary Evans Picture Librar / Forum" title="MANHATTAN" /> Możesz zrobić wszystko W ciągu ostatnich kilku lat Meryl Streep stała się jedną z najgłośniejszych orędowniczek równości szans kobiet i mężczyzn w kraju. W 2016 roku na spotkaniu w Białym Domu rozmawiała o tym z Michelle Obamą. „Wielu z nas się wydaje, że jesteśmy traktowane na równi z mężczyznami. Ale to nieprawda – wystarczy się rozejrzeć. Wydaje się nam, że mamy wolność wyboru, że możemy zostać przywódczyniami w każdej dziedzinie. Tymczasem w zarządach korporacji, banków, w rządzie, senacie i w show-biznesie to mężczyźni wciąż rozdają karty, a kobiety napotykają opór”, mówiła. I napisała listy do wszystkich 535 senatorów i kongresmenów z prośbą o wprowadzenie do konstytucji poprawki w sprawie równości kobiet i mężczyzn. Odpowiedziało jej zaledwie pięcioro adresatów, ale nie ma zamiaru im odpuścić. Ufundowała warsztaty dla scenarzystek, które skończyły 40. rok życia – jedyną taką inicjatywę na świecie. Dokumentalista Michael Moore zupełnie na serio sugerował na jednym z festiwali w Toronto, że Meryl Streep powinna poważnie pomyśleć o zaangażowaniu się w politykę. „Jest mądra, ma serce na właściwym miejscu. Republikanie wiedzieli, że Reagan umiał mówić do Amerykanów, Meryl Streep mogłaby zrobić to samo dla demokratów. To byłaby rola jej życia!”, przekonywał publiczność. Możliwe, że ma rację: pokolenie wychowane na filmach z nią uwierzyłoby pewnie w to, co by im powiedziała. Poszliby głosować, ograniczyliby prawa do posiadania broni, zażądali wyrównania płac. Streep od kierowania państwem woli jednak na razie własne metody perswazji. Matka tłumaczyła jej przecież od dziecka, że może zrobić wszystko. Że jeśli się przyłoży i napracuje, to na pewno jej się uda. Do tej pory ta maksyma nigdy jej nie zawiodła. Nie ma powodu, żeby tym razem było inaczej. Czytaj też: Meryl Streep chciała być taka jak ona. Mało kto wie, że chodziło o polską aktorkę
Gdy się poznali, była w związku z innym, o ich góralskim ślubie huczało. Od ponad dekady są nierozłączni
Ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, które mogło nigdy nie przerodzić się w związek. A jednak los chciał inaczej. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka są dziś jedną z najbardziej lubianych par w polskim show-biznesie.
To miał być tylko przypadkowy uścisk dłoni podczas zimowej imprezy, a jednak los miał wobec nich inne plany. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka poznali się lata temu i choć początkowo nic nie wskazywało na romantyczną przyszłość, ich drogi przecięły się ponownie – tym razem na dobre. Dziś są małżeństwem, rodzicami dwójki dzieci i jedną z najbardziej dyskretnych, ale cenionych par w polskim show-biznesie. Jak wyglądała ich droga do wspólnego życia? Miłość, która zaczęła się od przypadku Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka po raz pierwszy spotkali się podczas zimowej imprezy, na której Zakopower dał koncert. Choć uścisnęli sobie dłonie, nie zapowiadało się na coś poważniejszego – Krupińska była wówczas związana z Tadeuszem Bachledą-Curusiem. Ich drogi szybko się rozeszły. Rok później, kiedy związek Pauliny i Tadeusza chylił się ku końcowi, Sebastian przypadkiem natknął się na Paulinę w Warszawie. Połączyli ich wspólni znajomi i rozmowy, które szybko przerodziły się w coś więcej. Choć długo utrzymywali relację w tajemnicy, to ślub Rozalii Mancewicz ujawnił ich związek światu. Czytaj także: „Jestem wściekły na psychiatrę”. Grzegorz Małecki usłyszał diagnozę w wieku 50 lat. To zmieniło wszystko Rodzina na pierwszym miejscu W 2015 roku na świat przyszła ich córka Antonina – choć media początkowo mylnie podały jej imię. Dwa lata później urodził się ich syn Jędrzej. Dopiero w 2019 roku para wzięła ślub, choć zmiana statusu nie wpłynęła na ich codzienne życie. Karpiel-Bułecka podkreślał, że kluczem do szczęśliwego związku jest wolność i wzajemne zrozumienie. Paulina Krupińska po ślubie wróciła do aktywności zawodowej – wzięła udział w „Dance Dance Dance” i została prowadzącą „Dzień Dobry TVN”. Mimo różnic – ona konkretna, on artystyczny – tworzą zgodny duet. Krupińska szczerze przyznała, że życie z artystą bywa niełatwe, ale związek daje jej wewnętrzny spokój i szczęście. Czytaj także: Cała Polska żyła ich ślubem. Anna i Robert Lewandowscy powiedzieli sobie „tak” dwa razy. Historia ich miłości skrywa więcej, niż myślisz
Meryl Streep chciała być taka jak ona. Mało kto wie, że chodziło o polską aktorkę
Dziś trudno wyobrazić sobie „Wybór Zofii” bez Meryl Streep. Niewiele osób wie jednak, że zdobywczyni Oscara musiała stoczyć prawdziwą walkę o tę rolę, a na jej sukces ogromny wpływ miała jedna z najwybitniejszych polskich aktorek.
Rola w „Wyborze Zofii” przyniosła Meryl Streep Oscara. By ją zagrać, wykazała się ogromną determinacją i właściwie błagała reżysera, by mogła wcielić się w postać Polki, która przypadkowo trafiła do Auschwitz. Wybitna hollywoodzka aktorka w dużej mierze zawdzięcza swój sukces Elżbiecie Czyżewskiej... To właśnie ona udzielała jej lekcji i głęboko zafascynowała Meryl Streep, która wprost mówiła, że chciałaby być taka, jak ona. Meryl Streep błagała o tę rolę reżysera Choć za rolę w filmie „Wybór Zofii” Meryl Streep została nagrodzona Oscarem, to okazuje się, że... wcale mogła w nim nie zagrać. Do jej roli brano pod uwagę Ursulę Andress, o której myślał William Styron pisząc powieść oraz Liv Ullmann, którą chciał obsadzić reżyser, Alan Pakula. Wśród kandydatek znalazła się także Barbra Streisand. Meryl była jednak ogromnie zdeterminowana, by otrzymać angaż w produkcji. Błagała twórców na kolanach, zamęczała listami i prośbami. W końcu jej upór się opłacił. „Naprawdę chciałam tę rolę”, wyznała Meryl Streep w 1981 roku w rozmowie z Time. Aktorka wspominała, że zdobyła piracką wersję scenariusza "nikczemnymi środkami", a nawet zaczęła się uczyć języka polskiego jeszcze przed otrzymaniem roli. Ale na tym nie koniec, jej determinacja sięgała dużo dalej. „Poszłam do Pakuli [reżysera, przyp. red.], rzuciłam się na kolana i zaczęłam błagać: Proszę, Boże, pozwól mi to zagrać”, wspominała gwiazda Hollywood. Kiedy Meryl Streep została zaproszona na zdjęcia próbne, twórcy nie mieli już wątpliwości, że to najlepsza kandydatka do roli Zofii Zawistowskiej. Do roli w „Wyborze Zofii” Meryl Streep ponad dwa miesiące, pięć dni w tygodniu uczyła się języka polskiego. „Myślałam, że to będzie bułka z masłem, jak nauka włoskiego czy francuskiego. Byłam w błędzie”, wyznała po latach. Najtrudniejsza okazała się dla aktorki gramatyka. Kiedy więc po rozpoczęciu zdjęć reżyser uznał, że aktorka powinna również mówić po niemiecku, odtwórczyni roli Zofii stwierdziła tylko z rezygnacją w głosie: „znajdź mi nauczyciela”. Czytaj też: Wielkie uczucie w cieniu bolesnej tragedii. Historia miłości Seweryna i Elżbiety Krajewskich Meryl Streep, 1976 rok Meryl Streep: Elżbieta Czyżewska jej imponowała Meryl Streep i Elżbieta Czyżewska poznały się w Stanach Zjednoczonych, kiedy Andrzej Wajda wystawiał „Biesy” Fiodora Dostojewskiego na deskach Yale Repertory Theatre. W sztuce, w której grała polska aktorka od kilku lat przebywająca w USA, angaż dostała również przyszła hollywoodzka gwiazda. Młodziutka aktorka nie kryła zachwytu piękną Polką. Była zafascynowana zarówno jej osobowością, jak i sposobem bycia oraz pracy. Meryl Streep poprosiła Elżbietę Czyżewską o prywatne lekcje, a ta się zgodziła. Krytycy są zgodni, że to właśnie dzięki jej naukom mówienia z polskim akcentem Meryl udało się tak wspaniale stworzyć kreację Zofii Zawistowskiej. „Od razu zwróciłam na nią uwagę. Była tak bardzo inna niż my, mocno już wówczas feminizujące Amerykanki. Niezwykle piękna, kobieca, emanowała wręcz seksualnością. Kiedy się przeciągała – jak kot – mężczyźni kamienieli. I była przy tym niebywale inteligentna – oczytana, zawsze na bieżąco z polityką, miała mordercze poczucie humoru. Kochałam ją. Uwielbiałam z nią rozmawiać i przyglądać się jej ukradkiem, kiedy rozmawiała z innymi. Chciałam być taka jak ona. To na jej podstawie wyrobiłam sobie zdanie o Europejkach jako istotach doskonałych”, wspominała po latach Meryl Streep. „Meryl Streep, która była tak zafascynowana Elżbietą, że wręcz chodziła za nią. Miało się wrażenie, że jej”, wspominał sam reżyser, Andrzej Wajda. Determinacja Meryl Streep w dążeniu do roli Zofii i wsparcie Elżbiety Czyżewskiej zdecydowanie się opłaciło. Przyszła hollywoodzka gwiazda otrzymała za tę kreację swojego pierwszego Oscara dla aktorki pierwszoplanowej. Do dziś produkcję uważa się za jedno z najważniejszych dzieł w historii kina. Zobacz także: Anna Prucnal: aktorka wyklęta. PRL-owskie władze odebrały jej paszport i zakazały powrotu do kraju Elżbieta Czyżewska, 1978 rok Meryl Streep, około 1980 roku
Śniła mu się, zanim ją poznał, ślub musieli ukrywać przed paparazzi. Nikt nie dawał szans ich miłości. Dziś świętują 18. rocznicę!
Agata i Piotr Rubikowie tworzą jeden z najbardziej zgodnych i romantycznych związków w polskim show-biznesie. Poznali się przypadkiem, ale szybko zrozumieli, że są sobie pisani. Ich ślub, który odbył się 21 czerwca 2008 roku, był początkiem wspólnej drogi pełnej miłości, wzruszeń i wyjątkowych chwil. Dziś, 18 lat później, wspominamy ten dzień i przypominamy niezwykłą historią miłości pary — także w zdjęciach, które zachwycają do dziś.
To już 18 lat odkąd Agata i Piotr Rubikowie tworzą szczęśliwe małżeństwo. Ich sakramentalne „tak” padło 21 czerwca 2008 roku. Od tego czasu łączy ich wyjątkowa więź i głębokie uczucie. „Nie ma recepty na miłość, udany związek”, mówili kiedyś w jednym z wywiadów. Wciąż patrzą na siebie z tą samą czułością i przekonaniem, że byli sobie pisani. Dziś wspólnie wychowują dwie wspaniałe córki i z nostalgią wspominają jeden z najpiękniejszych dni swojego życia. Agata i Piotr Rubikowie: historia miłości i przeznaczenia Jak wyglądała historia miłości małżonków? Agata i Piotr Rubikowie po prostu byli sobie pisani. „Wierzę w przeznaczenie. Żaden podryw nie wyjdzie, jeżeli nie jesteśmy sobie przeznaczeni. U nas się udało, bo mieliśmy być ze sobą. Po prostu tak było zapisane w gwiazdach. [...] Jedyną receptą na udany związek po etapie podrywu i zakochania jest to, by nauczyć się ze sobą żyć. Ta druga osoba musi być przyjacielem, bratnią duszą. Łatwiej jest się zakochać, niż spędzać ze sobą codzienność”, mówił muzyk w rozmowie z Izabelą Janachowską na jej kanale YouTube. Ich drogi przecięły się podczas konkursu Miss w 2005 roku, gdzie Piotr odpowiadał za oprawę muzyczną. Agata, uczestniczka wydarzenia, zajęła wówczas trzecie miejsce. Chociaż Piotr od razu zwrócił na nią uwagę, ona początkowo nie wiedziała, kim jest muzyk. Co więcej, jak się później okazało, Agata... przyśniła się Piotrowi przed ich spotkaniem! „Było bardzo dużo fajnych dziewczyn, a mimo to ja od razu zauważyłem tylko Agatę. Tylko ją widziałem [...] Agata mi się wcześniej trochę śniła. Po premierze Tu es Petrus w czerwcu miałem wypadek motocyklowy i przez 6 tygodni byłem w gipsie, jeździłem do szpitala i na rehabilitację. Miałem taki sen, że w szpitalu, co są takie duże windy [...] śniło mi się, że otwierają się te drzwi i wychodzi ona”, zdradził Piotr Rubik w rozmowie z Izabelą Janachowską. Czytaj też: Trzy dni po rozwodzie poznała miłość życia, do ślubu szła w czarnej sukni. Mariola Bojarska-Ferenc i Ryszard Ferenc są małżeństwem od 35 lat! To historia jak z filmu! Agata początkowo nie traktowała go w kategoriach romantycznych — dzieliła ich spora różnica wieku, a ona była skupiona na konkursie.. „Wiedzieliśmy, że jest muzykiem. Na dzień przed finałem dowiedziałyśmy się, że wygrał na festiwalu w Sopocie. Nic o nim nie wiedziałam. W tamtym momencie myślałam tylko o konkursie”, wyznała ukochana muzyka. Jednak Piotr szybko znalazł sposób, by się wyróżnić. Ujął Agatę gestem, który zrobił na niej ogromne wrażenie. „Podczas robienia wspólnego zdjęcia, powiedział, że chciałby mi potem coś powiedzieć, ale tak, żeby nikt nie słyszał…” — relacjonowała Agata Rubik. „Podczas robienia wspólnego zdjęcia, powiedział, że chciałby mi potem coś powiedzieć, ale tak, żeby nikt nie słyszał [...] Sens był taki, że nieważne co się wydarzy jutro podczas finału, ty tu jesteś najpiękniejsza i będę grał tylko dla ciebie. Od razu obrosłam w piórka”. Rok później oświadczył się — to była dla niego wyjątkowo emocjonująca chwila. Ich dzień — ślub i niezapomniane emocje Rubikowie powiedzieli sobie „tak” we Wrocławiu, a w tym wyjątkowym momencie towarzyszyli im najbliżsi oraz chór Piotra, który uświetnił mszę swoim śpiewem. Zakochani przyznają, że dziś ceremonia wyglądałaby inaczej. Wówczas zależało im na zachowaniu prywatności, a obecność paparazzi była wyzwaniem, które zmusiło ich do zmiany miejsca ślubu w ostatniej chwili. „Chcieliśmy się pobrać niedaleko miejsca, gdzie było nasze wesele, w katedrze, a katedry nie można było zamknąć. W ostatniej chwili zrobiliśmy ślub w moim osiedlowym, który można było zamknąć, bardziej kameralnie, ale było super”, mówiła Agata Rubik w rozmowie z Izabelą Janachowską. Niezwykła ślubna sesja zakochanych pojawiła się tylko na łamach VIVY! (jej efekty można oglądać w naszej galerii). Spekulowano, że Agata i Piotr Rubikowie sprzedali swoją prywatność. W wywiadzie z kwietnia 2021 roku małżonkowie rozprawili się z tymi plotkami i zdradzili, jak wyglądała współpraca z magazynem. „Logistyka nas denerwuje i postanowiliśmy dogadać się z jednym magazynem, żeby wziął na siebie logistykę i ochronę tego naszego wydarzenia i w zamian za to będą mogli opublikować reportażowe, wybrane przez nas zdjęcia. To było wszystko, co dostaliśmy od tego magazynu. Były plotki, że sprzedaliśmy swój ślub, jeśli ktoś ocenia transport i ochronę naszych gości to tak. […] Zaufaliśmy magazynowi i ich pomysłom”, wyjaśniała Agata, rozwiewając krążące plotki. Agata wystąpiła w eleganckiej, jedwabnej sukni zaprojektowanej przez duet Paprocki & Brzozowski, a Piotr pojawił się w granatowym fraku. Z perspektywy czasu żałują jedynie tego, że sala weselna znajdowała się w hotelu — wielu gości po prostu zrezygnowało z dalszej zabawy, wybierając odpoczynek w pokojach. Prawdziwa miłość, która nie zna granic Choć dzieli ich 19 lat różnicy, nigdy nie traktowali tego jako przeszkody. Wielu w nich nie wierzyło, ale oni udowadniają, że miłość może przetrwać wszystko. „Różnica wieku nie była przeszkodą między nami… Ze strony moich kolegów czy przyjaciół absolutnie był szacun”, mówił muzyk. „Nie obchodzi nas to, co mówią o nas ludzie”, dodawał. 18. rocznica ślubu Agaty i Piotra Rubików Małżonkowie z entuzjazmem celebrują każdą rocznicę ślubu. W czerwcu 2021 roku Piotr zabrał ukochaną do Paryża — Agata nie wiedziała, dokąd leci aż do samego końca. „Hotel pomyślał o naszej rocznicy…” — relacjonował Rubik w mediach społecznościowych. Spacerowali po galeriach, odwiedzali ulubione restauracje. W jednej z nich Agata z nostalgią wspominała swoją pierwszą przygodę z carpaccio z karczocha. W kolejnym roku na jej Instagramie pojawiło się wideo, na którym tańczy z mężem pod gołym niebem. „Tańczymy ze sobą już 15 lat! Kryształowa rocznica ślubu, choć w tym roku bardziej arbuzowa”, napisała. 17. rocznicę, para świętowała już po raz kolejny po drugiej stronie oceanu. Od 2023 roku Agata i Piotr Rubikowie wraz z dziećmi mieszkają na słonecznej Florydzie. Teraz, z okazji 18. rocznicy zakochani podzielili się z fanami kadrami z wyjątkowego dnia. „Pełnoletni w małżeństwie #18weddinganniversary”, napisała Agata Rubik. Życzymy kolejnych lat w zdrowiu, miłości i szczęściu!
Wnuczka Krystyny Jandy zachwyca podobieństwem do słynnej babci. Łączy je jednak nie tylko wygląd
Lena Jaworska należy do młodego pokolenia filmowców, które coraz śmielej zaznacza swoją obecność w branży. Choć media najczęściej przedstawiają ją jako wnuczkę Krystyny Jandy i Andrzeja Seweryna oraz córkę Marii Seweryn, dziś coraz więcej uwagi przyciągają jej własne osiągnięcia. Wiele osób zwraca uwagę na jej uderzające podobieństwo do słynnej babci, jednak rodzinne związki nie kończą się na wyglądzie. Lena, podobnie jak Krystyna Janda, związała swoje życie ze sztuką i konsekwentnie buduje własną pozycję w świecie filmu.
W rodzinie Jandy i Seweryna kultura zawsze odgrywała szczególną rolę. Kolejne pokolenia wybierały twórcze ścieżki zawodowe, a Lena Jaworska nie jest wyjątkiem. Zamiast jednak stanąć przed kamerą, postanowiła tworzyć historie jako reżyserka. Dziś jej nazwisko coraz częściej pojawia się przy filmowych projektach i festiwalach, a ona sama udowadnia, że talent oraz artystyczna wrażliwość mogą być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Lena Jaworska dorastała w rodzinie związanej z kulturą Lena jest córką aktorki i reżyserki Marii Seweryn oraz Roberta Jaworskiego. Ze strony matki należy do jednej z najbardziej znanych rodzin artystycznych w Polsce. Jej dziadkami są Krystyna Janda i Andrzej Seweryn, których dorobek od lat zajmuje ważne miejsce w historii polskiego teatru i kina. Dorastanie w takim otoczeniu sprawiło, że kontakt ze sztuką był dla niej czymś naturalnym. Jednocześnie rodzina dbała o to, by dzieci mogły rozwijać się z dala od medialnego rozgłosu. Dzięki temu Lena mogła spokojnie odkrywać własne zainteresowania i wyznaczać własną drogę zawodową. Podobieństwo do Krystyny Jandy nie kończy się na wyglądzie Choć wielu internautów zwraca uwagę przede wszystkim na fizyczne podobieństwo wnuczki do Krystyny Jandy, obie łączy znacznie więcej. W ich życiu ważne miejsce zajmuje sztuka, kultura i opowiadanie historii. Relacje między Krystyną Jandą a wnuczkami są bardzo bliskie. Lena i jej młodsza siostra Jadwiga spędzają z babcią dużo czasu, odwiedzają ją w teatrze i podróżują razem. W rodzinie sztuka nie jest obowiązkiem ani tradycją, którą trzeba kontynuować. Stanowi naturalne środowisko, w którym kolejne pokolenia rozwijają własne pasje. Krystyna Janda wielokrotnie podkreślała także, jak dumna jest ze swojej córki Marii Seweryn, która z powodzeniem łączy życie rodzinne z działalnością artystyczną. W takiej atmosferze Lena dorastała od najmłodszych lat. Zobacz też: Maja Ostaszewska pokazała córkę Janinę! Podobieństwo do słynnej babci jest uderzające Lena Jaworska wybrała reżyserię W przeciwieństwie do matki i babci Lena nie zdecydowała się na aktorstwo. Znacznie bardziej zainteresowała ją praca po drugiej stronie kamery. Ukończyła Warszawską Szkołę Filmową, a następnie rozpoczęła studia reżyserskie w Szkole Filmowej im. Krzysztofa Kieślowskiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Edukacja pozwoliła jej rozwijać własny język filmowy i zdobywać doświadczenie przy kolejnych projektach. Już podczas studiów zaczęła realizować autorskie produkcje, które zwróciły uwagę środowiska filmowego. Film „Mania!” otworzył jej drzwi do festiwali Jednym z najważniejszych dotychczasowych projektów Leny Jaworskiej jest krótkometrażowy film „Mania!”. Etiuda została pokazana podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także na Festiwalu Filmowym w Trieście. Dla młodej reżyserki był to ważny krok w karierze. Obecność na prestiżowych festiwalach pozwoliła jej zaprezentować własną twórczość szerszej publiczności i potwierdziła, że jej nazwisko warto zapamiętać. SPRAWDŹ: Róża zmieniła cały ich świat, teraz padło pytanie o drugie dziecko. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke na łamach VIVY! nie uciekają od odpowiedzi Jak rozwija się kariera wnuczki Krystyny Jandy? Lena Jaworska zdobywa doświadczenie nie tylko przy własnych projektach. Pracuje również jako asystentka reżysera przy profesjonalnych produkcjach filmowych i serialowych. Wśród tytułów, przy których współpracowała, wymienia się między innymi „Niebezpiecznych dżentelmenów”, „Minutę ciszy” oraz „Ministrantów”. Praca na planach pozwala jej poznawać branżę od środka i rozwijać umiejętności niezbędne w zawodzie reżysera. To doświadczenie, które może zaprocentować przy realizacji kolejnych autorskich filmów. Lena Jaworska buduje własne nazwisko Choć nazwiska Janda i Seweryn od razu przyciągają uwagę, Lena Jaworska konsekwentnie podąża własną ścieżką. Nie zabiega o popularność i rzadko pojawia się na pierwszych stronach portali plotkarskich. Zamiast tego skupia się na nauce, pracy i rozwijaniu kariery filmowej. Dziś jest przede wszystkim młodą reżyserką, która krok po kroku buduje swoją pozycję w branży. A podobieństwo do Krystyny Jandy pozostaje jedynie jednym z wielu elementów historii, którą pisze już na własnych zasadach. Źródła: viva.pl, festiwalgdynia.pl, pomponik.pl