Krystyna Tkacz uwierzyła w miłość. Kilka tygodni po ślubie wszystko runęło. Za kulisami krył się dramat
Miłość, która miała być spełnieniem marzeń, szybko okazała się bolesną lekcją. Historia Krystyny Tkacz to opowieść o uczuciu, które zamiast szczęścia przyniosło rozczarowanie i trudne wybory.
Kiedy się spotkali, stracili dla siebie głowę. Byli wtedy jeszcze młodzi, studiowali razem w krakowskiej Szkole Teatralnej. Krystynie Tkacz wydawało się, że Grzegorz Warchoł jest tym jedynym, z którym spędzi całe życie. Śmiała się, że wyszła ze szkoły teatralnej z dyplomem w kieszeni i narzeczonym u boku. Ale nie przetrwali razem, o tym jak bardzo jej mąż lubi kobiety, aktorka przekonała się parę tygodni po ślubie. Krystyna Tkacz: decyzja o ślubie to był błąd „Popełniłam jeden z najpoważniejszych życiowych błędów: wyszłam za mąż” - powiedziała aktorka w rozmowie z „Twoim Stylem”. Oboje z Grzegorzem Warchołem byli z tego samego rocznika, urodzili się w 1947 roku. Krystyna Tkacz była spragniona uczuć, wcześnie zmarła jej mama, potem tata, który chorował na gruźlicę. Wymykał się ze szpitala, by spotkać się z córką. Małą Krysię wychowywała babcia, ciocia i wujek. I choć starali się zapewnić jej szczęśliwy dom, dzieci i tak wołały za nią „sierotka”. W rozmowie dla „Twojego Stylu” aktorka wyznała, że do nikogo nie powiedziała „mamo” i nigdy nie usłyszała słów: moja piękna, kochana córeczka. Kiedy spotkała na studiach Grzegorza Warchoła, który był uroczym, ujmującym człowiekiem wydawało się, że stworzy wraz z nim własną, ciepłą rodzinę. Krystyna Tkacz była spragniona rodzinnego życia, od razu pokochała też bliskich przyszłego męża. ZOBACZ TEŻ: Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź Krystyna Tkacz umierała z miłości Wśród znajomych uchodzili za bardzo dobraną parę. Ale ze ślubem zwlekali, wzięli go po kilkunastu latach związku, w Poznaniu. Tam, w teatrze dostała angaż młoda Krystyna Tkacz, Grzegorz Warchoł pojechał za nią. Ale małżeństwo nie trwało długo. Podobno Grzegorz Warchoł był despotyczny, wywierał za duży wpływ na żonę, chciał jej dyktować co i jak ma grać. Uważał, że odrzuciła zbyt wiele ról. Ona jednak nie zamierzała mu się podporządkować, więc pewnego dnia po prostu ją rzucił. Wkrótce potem dowiedziała się, że zdradzał ją na potęgę... Po latach Krystyna Tkacz patrzyła na swój dawny związek, jak na „nieistniejący epizod”. Przyznawała jednak, że kiedyś umierała z miłości. Była jeszcze żoną Grzegorza Warchoła gdy po jednej z premier teatralnych wybrała się do astrologa, by popytać o swoją przyszłość. Przekazał jej dobre i złe wieści. Ona zrobi karierę, ale mąż się nie zmieni. „Zdradza i będzie zdradzał”, powiedział i dodał: „Będą się wokół pani kręcić mężczyźni, jednak miłości po grób nie widzę. Za to życie artystyczne... bujne, bardzo bujne”. Krystyna Tkacz mówiła po latach, że po tej wizycie postanowiła zebrać siły i zrobić porządek w swoim życiu. Rozwód nie był łatwy, ale lepiej było pójść własnymi drogami Rozwód bolał, jak porażka. Ale w końcu poszli oboje własnymi drogami. Grzegorz Warchoł, czyli niezapomniany inżynier Celej z „Czterdziestolatka”, ożenił się ponownie. Z drugą żoną doczekał się dwójki dzieci, które poszły w jego ślady — syn Wacław zagrał m.in. Jaśka Cieplaka w „Brzyduli” i Kacpra Wilskiego w „Klanie”, a córka Weronika znana jest telewidzom jako Gabriela z „Przyjaciółek” i Miłka z „Pod powierzchnią”. Krystyna Tkacz miała różne romanse, ale nie związała się z nikim na stałe. Powiedziała, że nigdy nie zamierza być „podnóżkiem dla mężczyzn”, którzy wcześniej, czy później okazują znudzenie partnerką i brak zainteresowania. Przez wiele lat chciała się przede wszystkim podobać innym, zasłużyć na miłość. Była kobietą którą kocha za bardzo. Potrzebowała pomocy terapeutki, by wreszcie pokochać siebie. Podkreśla, że jest szczęśliwsza jako singielka niż wtedy, gdy musiała męczyć się w nieudanych relacjach. „Kocham życie i akceptuję je ze wszystkimi dobrymi i gorszymi doświadczeniami, jakie ze sobą niesie. Może więc po prostu ono jest moją prawdziwą miłością?”, mówiła. Krystyna Tkacz grała m.in. w „Kolejności uczuć” Radosława Piwowarskiego, w „Cwale” Krzysztofa Zanussiego, w serialach „Zmiennicy” i „Alternatywy 4” Stanisława Barei. Widzowie bardzo ją polubili jako Irenkę z „Barw szczęścia”. SPRAWDŹ TEŻ: Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
Siedem lat temu ich historia zaczęła się jak scenariusz romantycznego filmu. Dziś ma zupełnie inne zakończenie. Michał i Pola Wiśniewscy, którzy wspólnie stworzyli rodzinę i doczekali się dwóch synów, oficjalnie potwierdzili rozstanie. Mimo rozpadu związku jedno pozostaje niezmienne — troska o dzieci i próba przejścia przez ten trudny czas z możliwie największym spokojem.
Siedem lat temu Michał Wiśniewski poznał swoją piątą żonę. Początkowo o Poli Wiśniewskiej mówiono w mediach jako o tajemniczej Paulinie z Warszawy. Ukochana lidera Ich Troje wcześniej nie była związana z show-biznesem. Para coraz częściej pojawia się razem na imprezach branżowych. Wzięli ślub i wspólnie doczekali się dwóch wspaniałych synów. Od pewnego czasu w mediach mówiło się coraz głośniej o kryzysie w związku pary. Teraz to już oficjalne. Historia miłości Michała i Poli Wisniewskich dobiegła końca. Dziś, mimo rozstania, najważniejsze pozostaje dla nich dobro dzieci — to dla nich starają się przejść przez ten bolesny etap z jak największą troską i spokojem. Michał Wiśniewski z żoną Polą — jak się poznali? „Pamiętacie swój pierwszy pocałunek? Hmm, nie każdy? Ja po raz pierwszy pocałowałem Polę w kinie na Avengersach”, wyznał kiedyś w sieci Michał Wiśniewski i tym samym otworzył się na temat związku „Jego żona odpisała mu w komentarzu. „Tak było J Kocham! Czytaj też: Koniec spekulacji! Michał Wiśniewski przerwał milczenie, wprost mówi o rozstaniu z piątą żoną: "Nie udało mi się uratować mojego małżeństwa" View oEmbed on the source website Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? Po siedmiu latach małżeństwa z Dominiką Tajner, Michał Wiśniewski myślał, że już więcej nie poślubi żadnej kobiety. Wszystko zmieniło się miesiąc po rozstaniu — w kwietniu 2019 roku na jednej z aplikacji randkowych. „Poznaliśmy się z Polą na portalu, gdzie ja nie byłem Michałem Wiśniewskim, bo trochę mi nie wypadało i to była taka niespodzianka. I nagle się okazuje, że są ludzie, którzy mnie nie znają. Poszliśmy na spacer z psami. Słyszała, ale tak bezpretensjonalnie do tego podeszła”, opowiadał muzyk podczas rozmowy na Instagramie z Krzysztofem Ibiszem. „Zaczęliśmy po prostu rozmawiać, okazało się, że ona też ma jedno nieudane małżeństwo. Nagle, kiedy byliśmy tak sobą oczarowani, to okazuje się, że ona też ma czwórkę dzieci, a ja mówię: "O nie!". Rozmawialiśmy bardzo często... i wbrew pozorom nie było tak, że wszystko na szybko. Porozmawialiśmy sobie i doszliśmy do wniosku, że ok, niech się dzieci poznają”, dodał. „Poznaliśmy się przez popularny portal randkowy. Później pierwsze spotkanie i każde kolejne. I tak już zostaliśmy. Nie wiedziałam, że Wiśnia to Wiśnia. Na swoim profilu miał czarno-białe zdjęcie, więc magia czerwonych włosów nie działała. Dodatkowo nigdy nie byłam fanką Ich Troje ani czytelniczką portali plotkarskich, więc zwyczajnie Michała nie kojarzyłam”, opowiadała Pola w mediach społecznościowych. Para zamieszkała ze sobą w lipcu 2019 roku. Uczucie rodziło się dynamicznie, ale z zachowaniem tradycyjnej kolejności… Przed Świętami Bożego Narodzenia wokalista oświadczył się pięknej Poli. „Może jeśli ona będzie kiedyś chciała powiedzieć, to opowie, ale nie sądzę, nie podejrzewam jej. Ale były... adekwatne do sytuacji”, wyznał w internetowym show Izabeli Janachowskiej. ZOBACZ TEŻ: Córka Beaty Tyszkiewicz zrezygnowała z macierzyństwa, żałuje jednego. Padły mocne słowa Kulisy tej relacji od początku naznaczone były emocjami i niepewnością. W rozmowie z „Party” Michał Wiśniewski zdobył się na szczere wyznanie. Jak przyznał, poznali się w jednym z najtrudniejszych momentów jego życia — tuż po ogłoszeniu upadłości. Artysta nie ukrywa, że wtedy daleko mu było do wizerunku „idealnego partnera”. „Dziś mogę już przyznać, że do samego końca nie byłem pewien, czy Pola nie ucieknie sprzed ołtarza... Poznaliśmy się w trudnym dla mnie momencie, po ogłoszeniu upadłości. Nie byłem wymarzoną partią, a tym bardziej do zamążpójścia”, mówił. Michał i Pola Wiśniewscy: dwa śluby, jedno wesele Z kolei ślub pary odbył się 13 kwietnia 2020 roku, zaraz po tym jak rozpoczęła się pandemia koronawirusa. Izolacja i czas obostrzeń wymusiły na zakochanych to, że pobrali się oni… we własnym ogrodzie. „Ceremonia była przepełniona miłością, jak każda, jeśli jest uczciwa. Anturaż się nie liczy. To wszystko, co jest na zewnątrz, jest dla gości, a nie dla ciebie. [...] Jestem mega szczęśliwy i mam nadzieję, że tak zostanie!”, opowiadał lider Ich Troje w Plejadzie. Dodawał też, że jego piąta żona prawdopodobnie nigdy nie pokaże się z nim publicznie. Zakochani zmienili jednak zdanie wiosną zeszłego roku, gdy pojawili się w jednym z warszawskich teatrów. Kiedy obostrzenia zelżały, zakochani postanowili powiedzieć sobie "tak" po raz drugi. Tym razem Michał Wiśniewski z żoną wyprawili huczne wesele, którego nie było im dane zorganizować podczas pierwszych zaślubin. "Chwile. To ta jedna, spośród wyjątkowych, która zapadła w naszych sercach na zawsze. Było pięknie i niesamowicie wzruszająco. Jesteśmy ogromnie poruszeni i wdzięczni naszym najbliższym, że byli tego dnia z nami i że wspólnie mogliśmy celebrować miłość. Nie zapomnimy nigdy Waszych szczerych uśmiechów, czułych gestów i dobrych słów", napisała żona Michała Wiśniewskiego pod serią pięknych zdjęć ze ślubu i wesela. Pola Wiśniewska i Michał Wiśniewski – dzieci, wspólne zdjęcia Dla piosenkarza i fotografki najważniejsze było życie rodzinne. Nie minęło pół roku od ślubnej ceremonii, a media obiegła radosna informacja o tym, że Michał Wiśniewski i jego żona spodziewają się dziecka. Synek, któremu para nadała imiona Falco Amadeus, narodził się pod koniec stycznia 2021 roku. Najmłodszego z braci poznała już reszta rodzeństwa, a sam Falco dał się poznać jako spokojny i uśmiechnięty chłopiec. Z kolei w maju 2023 roku na świat przyszedł Noël Cloé. Artysta nie krył dumy z żony oraz tego, że po raz szósty został ojcem. „Ja mogę ją wesprzeć swoim widokiem i przytulać ją do serca. To jest szóste dziecko Poli, w związku z tym na pewno nie jest łatwo. Jestem z niej dumny, bo ona jest niezwykle dzielna. Poświęca cały czas naszemu synkowi, odwozi dzieci do szkoły rano, więc to jest naprawdę mega poświęcenie”, mówił w rozmowie z Jastrząb Post. Rodzina patchworkowa Michała i Poli Wiśniewskich była jednak znacznie większa. Piosenkarz ma jeszcze czwórkę dzieci z poprzednich związków, Pola także. Wielu internautów zastanawiało się, czy partnerce wokalisty przeszkadzało, że przed nią lider Ich Troje miał cztery żony. „Kogo interesuje, że piąta? Chyba tylko czytelników portali plotkarskich. A tak na poważnie, to uważam, że w pewnym wieku każdy ma jakąś historię za sobą. Jedni mają 4 żony, a inni 15 nieformalnych związków. Ja to rozumiem, dlatego jestem spokojna”, odpowiedziała wówczas bez emocji na Instagramie. A jaki kontakt z Polą mają dorosłe dzieci Michała Wiśniewskiego? „Wszyscy mamy z Polą dobre stosunki. W tym wszystkim chodzi o to, żeby tata był szczęśliwy. Nic więcej mnie nie interesuje. Chcę, żeby czuł się dobrze i żeby ktoś go dobrze traktował. Jeśli z Polą jest mu dobrze, to czemu nie? Nie zastanawiam się nad tym, czy powinnam ją lubić, czy nie. Dobrze im jest razem, ja się z tego powodu cieszę, więc dbam o to, żeby nasza relacja też była w porządku”, mówiła Fabienne w rozmowie dla CoZaTydzien.pl. Gwiazdor był wdzięczny żonie za to, jak wiele wniosła do jego codzienności. „Rok od ślubu i prawie dwa 2 lata razem. Jak mówił klasyk, żołądki nie są dobrym miejscem do hodowania motyli, ale ja czuję je każdego ranka i z tym samym uczuciem kładę się spać. Dziękuję, że jesteś", pisał w sieci. Zobacz też: Anna Kalczyńska nie przebierała w słowach na temat zwolnienia z TVN. Mówiła o Marcinie Prokopie Michał Wiśniewski z żoną otworzyli show na Youtube Michał Wiśniewski wraz z żoną Polą pojawili się na Youtube, prowadząc projekt "Pan i Pani W.". Opowiadali w nim o prywatnych stronach swojego życia, publikując wspomnienia dotyczące ich związku. Potem Wiśniewscy wrzucali na Youtube filmy ze swoim udziałem, traktując je bardziej jako Vlogi, a fani Michała Wiśniewskiego śledzili je z zainteresowaniem. Widać było, że w rodzinie i małżeństwie Wiśniewskich doskonale się układało, chociaż nie brakowało w nim wcześniej kryzysów. Para korzystała z pomocy terapeuty, o czym poinformował Michał. "Chyba najtrudniejszą rzeczą jest terapia małżeńska, która jest nam mega potrzebna. W ogóle często w małżeństwie jest potrzebna, ale przy budowie domu wyjątkowo. Nie mogę za wiele zdradzać, bo musieliśmy ją na moment przerwać. To jest bardzo trudne doświadczenie, ale bardzo ważne, dlatego, że nie rozmawiając, nie dowiemy się, czego oczekuje od nas partner. A to rozmowa jest podstawą każdego związku. Może potrzebowałem trochę więcej czasu na to, ale lepiej późno niż wcale", powiedział w wywiadzie dla Jastrząb Post Wiśniewski. Michał Wiśniewski wyznał żonie miłość ze sceny Wzruszający moment pomiędzy małżonkami nastąpił podczas jubileuszu 25-lecia Ich Troje w Mrągowie, który odbył się 13 sierpnia 2022 roku. Pola Wiśniewska przekazała ukochanemu życzenia, nie zabrakło również osobistych deklaracji oraz pięknego wyznania miłości. „Ponoć to niezła jazda, stać na scenie jak ta gwiazda. Ale mimo tego, życzę ci, byś na tej scenie stał jak najdłużej. Życzę Ci wielu wspaniałych występów i wielu pięknych spotkań z fanami. Wszystkiego najpiękniejszego w dniu Twojego święta i święta Twojego zespołu. I jeszcze jedno: Panie Wiśniewski, kocham Pana" - usłyszał lider zespołu. Muzyk nie krył wzruszenia jej słowami, a następnie poprosił żonę do tańca na oczach publiczności... Publiczność zgromadzona w Mrągowie była świadkiem niezwykłej sceny. „Ja pozwolę sobie odpowiedzieć. Polcia dla Ciebie. 17 razy odmawiałem "Tańca z Gwiazdami", Kasia Wajda to bardzo dobrze wie, bo nie potrafię tańczyć, ale tak, żebyśmy wszyscy zawsze szli tańcząco. Tego ci życzę, żebyś została ze mną, żebyś mnie kochała i nigdy nie zostawiła. Bardzo cię proszę, zatańcz ze mną", mówił do ukochanej, choć nie ukrywał, że nie umie tańczyć najlepiej. Romantyczny moment niczym z filmu... Michał Wiśniewski i Pola Wiśniewska, Jubileusz Ich Troje podczas Festiwalu Weselnych Przebojów, Mrągowo 13.08.2022 Kryzys w związku Poli i Michała Wiśniewskich Z zewnątrz przez długi czas tworzyli obraz pary niemal idealnej — zgodnej, wspierającej się i konsekwentnie budującej wspólne życie. Jednak za kulisami codzienność zaczęła stawiać przed nimi coraz większe wyzwania. Tempo życia nie zwalniało ani na chwilę: intensywna praca artysty, obowiązki rodzinne i zaangażowanie w budowę domu sprawiły, że coraz częściej się rozmijali, zamiast być naprawdę razem. Z czasem to właśnie brak wspólnie spędzanego czasu zaczął najmocniej odbijać się na ich relacji. Michał Wiśniewski mówił o tym wprost, nie szukając usprawiedliwień — przyznawał, że problemem było to, iż „nie spędzają ze sobą czasu”. Te słowa wybrzmiewają dziś szczególnie mocno w kontekście tego, co wydarzyło się później. Czytaj też: Tylko u nas! Dominika Tajner o łatce bycia byłą żoną Wiśniewskiego: „Czerpię z tego korzyści”. Właśnie otwiera nowy, nietypowy biznes Początek 2026 roku przyniósł przełom, którego wielu się obawiało. Michał i Pola Wiśniewscy przyznali, że ich związek przechodzi kryzys. Z czasem pojawiały się kolejne, coraz bardziej wymowne sygnały, że sytuacja jest poważniejsza, niż mogło się wydawać. W ostatnim czasie atmosfera wokół ich związku była wręcz gęsta od niedopowiedzeń. Plotki narastały z dnia na dzień, a kolejne publikacje tylko podgrzewały emocje — wciąż jednak brakowało jednego, decydującego głosu. 18 marca 2026 roku. Michał Wiśniewski zdecydował się przerwać ciszę i w osobistym wpisie na Instagramie postawił sprawę jasno. Potwierdził to, o czym mówiono od dawna — jego relacja z Polą dobiegła końca. Wszystko wskazuje na to, że ich wspólna historia właśnie zamknęła swój najważniejszy rozdział. „Oświadczenia są po to, by uciąć spekulacje na przyszłość. To nie jest żadne tłumaczenie. To jest stwierdzenie po prostu faktu. Nie udało mi się uratować mojego małżeństwa, więc zanim wszyscy napiszą o tym, mówię o tym sam. To jest jedyny komentarz. Zdaję sobie sprawę, że to jest państwa praca i z tego żyjecie, żeby to komentować, ale bardzo serdecznie, gorąco państwa proszę ze względu na dwójkę moich małoletnich dzieci o wstrzemięźliwość w opiniach do czasu zakończenia postępowania. Z całego serca dziękuję i co mogę powiedzieć? Trzymam za moją jeszcze żonę i za siebie kciuki — żebyśmy przez to przeszli jak najmniej poranieni. Dziękuję bardzo”, wybrzmiało.
Po finale "Tańca z gwiazdami" wszystko się posypało? Wiktoria Gorodecka szczerze: "Czułam się jak w żałobie"
Wiktoria Gorodecka wraca wspomnieniami do "Tańca z gwiazdami" i nie ukrywa, że po zakończeniu programu zmierzyła się z trudnymi emocjami. Choć dziś patrzy na to doświadczenie z wdzięcznością, tuż po finale towarzyszyło jej poczucie pustki i spadek energii.
Udział w "Tańcu z gwiazdami" to dla wielu gwiazd intensywna przygoda, która zmienia codzienność na wiele tygodni. W przypadku Wiktorii Gorodeckiej ten czas okazał się nie tylko zawodowym wyzwaniem, ale też emocjonalnym rollercoasterem. Aktorka otwarcie przyznaje, że moment powrotu do zwykłego rytmu życia był dla niej wyjątkowo trudny. Dopiero z czasem zaczęła dostrzegać, jak wiele wyniosła z tego doświadczenia. Wiktoria Gorodecka i "Taniec z gwiazdami". Euforia, która nagle się skończyła Wiktoria Gorodecka nie ukrywa, że udział w programie był dla niej okresem ogromnej intensywności i zaangażowania. Każdy dzień podporządkowany był treningom, próbom i doskonaleniu kolejnych choreografii. Jak sama przyznała w najnowszej rozmowie z agencją Newseria: "Przez dwa miesiące ciągle jechałam na dopaminie, po prostu rano wstawałam, jechałam na treningi i ćwiczyłam kolejne układy, a gdy już przestała ona być dostarczana do mózgu, to wydawało mi się, że w moim życiu nic się nie dzieje i że codzienność nie jest ciekawa". Taki tryb życia, pełen adrenaliny i jasno wyznaczonego celu, sprawił, że wszystko inne zeszło na dalszy plan. Program wypełniał jej dni od rana do wieczora, a ciało i umysł przyzwyczaiły się do wysokiego poziomu emocji. Nic więc dziwnego, że gdy show dobiegło końca, pojawiło się poczucie nagłego zatrzymania. Najbardziej poruszające są słowa, którymi aktorka opisała pierwsze chwile po finale. "W pierwszą niedzielę bez programu czułam się jak w żałobie" – wyznała. To mocne porównanie dobrze oddaje skalę emocjonalnego spadku, jaki nastąpił po zakończeniu intensywnego etapu życia. Z perspektywy czasu Gorodecka przyznaje jednak, że jej odbiór programu uległ zmianie. Dziś potrafi spojrzeć na ten okres z większym spokojem i docenić jego wartość. ZOBACZ TEŻ: Wyniki badań przyszły w rocznicę. Anita ze "Ślubu od pierwszego wejrzenia" nie kryje emocji po tym, co usłyszała od lekarzy Taniec został z nią na dłużej. Nowa pasja Wiktorii Gorodeckiej Mimo trudnych emocji po zakończeniu show, jedno jest pewne – "Taniec z gwiazdami" zostawił w życiu Wiktorii Gorodeckiej trwały ślad. Aktorka nie tylko zdobyła nowe umiejętności, ale też odkryła pasję, która towarzyszy jej do dziś. "Jestem przeszczęśliwa, że byłam w tym programie i mam świadomość, jak dużo umiejętności zdobyłam w ciągu tych dwóch miesięcy" – podkreśla. To doświadczenie stało się dla niej czymś więcej niż tylko telewizyjną przygodą – okazało się początkiem nowego etapu. Dziś taniec jest stałym elementem codzienności aktorki. "Tańczę więc dalej, bo nie wyobrażam sobie życia bez tańca" – przyznaje w rozmowie z Newserią. Co więcej, przyzwyczaiła się do intensywnego wysiłku fizycznego do tego stopnia, że jego brak budzi w niej dyskomfort. "Jak tylko przez jeden dzień nie mam zajęć, to już źle się czuję, mam wrażenie, że moje ciało drętwieje, a mięśnie się nie rozwijają" – mówi. To podejście pokazuje, jak bardzo zmieniła się jej relacja z własnym ciałem i aktywnością. Szczególnie wymowne są jej słowa: "Pokochałam ten ból mięśni, który towarzyszył mi codziennie od rana w ‘Tańcu z gwiazdami’". Dziś traktuje go jako naturalny element rozwoju i znak, że idzie do przodu. To właśnie ta zmiana perspektywy pokazuje, że mimo trudnego momentu po finale, udział w programie był dla Wiktorii Gorodeckiej doświadczeniem, które realnie wpłynęło na jej życie – i to w sposób, który zostanie z nią na dłużej. SPRAWDŹ TEŻ: Latami unikali jednego tematu. Kwiat Jabłoni wreszcie ujawnili swój największy sekret
Dziewczyna z dobrego domu i amant polskiego kina. Historia miłości Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego była pełna napięć
Była córką wybitnego aktora i wierzyła, że miłość wymaga poświęceń. On natomiast był gwiazdą, o której marzyły tysiące kobiet. Ich historia zaczęła się jak romantyczny scenariusz, ale szybko zamieniła się w pełen napięć dramat. Zdrady, rozłąka i trudne decyzje doprowadziły do momentu, który na zawsze zmienił życie Zuzanny Łapickiej.
Ona była dziewczyną z dobrego domu, córką wybitnego aktora, Andrzeja Łapickiego i jak się później okazało, idealną żoną dla artysty, bo tak jak jej mama, nauczyła się trwać przy mężu i poświęcać mu sto procent swojej uwagi; chociaż w wypadku Zuzanny Łapickiej trwało to tylko do pewnego czasu. On był starszym od niej o dziewięć lat, rozchwytywanym aktorem i wielką gwiazdą w artystycznym światku, na koncie miał już jedno małżeństwo i głośny na całą Polskę romans. "Mama tolerowała niewierności mojego ojca, wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być. (...) Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", wyznała Zuzanna Łapicka. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: wzdychała do niego jako nastolatka Jako nastolatka chodziła na wszystkie jego filmy. Podkreślała, że należała do grona fanek przystojnego, młodego aktora. Podobnie zresztą jak jej przyjaciółka, Magda Umer, chociaż wtedy się jeszcze nie znały, ale po latach obie zgodnie przyznały, że wzdychały do Olbrychskiego po seansie „Małżeństwa z rozsądku”, gdzie grał z Elżbietą Czyżewską. Dla Zuzanny Łapickiej starszy o 9 lat aktor nie był tylko idolem z ekranu, szybko nadeszła okazja, aby mogła go poznać prywatnie, a to dzięki ojcu, Andrzejowi Łapickiemu, który pracował z nim w Teatrze Narodowym. "Daniel odwiedzał nas ze swoją pierwszą żoną, Moniką i synem Rafałem. Gdy skończyłam 18 lat i byłam ciągle szanująca się dziewicą, nakleił na drzwiach do mojego pokoju »Mam 18 lat, już mi wszystko wolno«", wspominała Zuzanna Łapicka. Podobał jej się. W niczym nie przypominał jej sławnego ojca - amanta, który kokietował kobiety, ani innych znanych jej osób z artystycznego środowiska, którzy kiedy mówili o kimś źle, to za plecami. Zachwyciła ją w Danielu jego prostolinijność i mówienie bez ogródek, o tym, co myśli. Zachowywał w tym pewnego rodzaju brawurę, co bardzo jej imponowało. Zobacz też: Była na szczycie po Kuszyńskiej. Potem uciekła i zaczęła od nowa. Jej powrót zaskakuje Daniel Olbrychski, Warszawa, 1976 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: początek związku Od momentu naklejenia przez aktora na jej drzwiach prowokującego napisu, przez kolejnych kilka lat do niczego pomiędzy nimi nie doszło. Zuzanna Łapicka dopiero wkraczała w dorosły świat i była skupiona na swoich sprawach sercowych, a Daniel Olbrychski przeżywał wtedy burzliwy romans z Marylą Rodowicz, która "poszła mu w szkodę", jak po latach ujął aktor. I kiedy piosenkarka zostawiła go dla syna premiera Piotra Jaroszewicza, ponownie pojawił się w życiu Zuzanny. "Daniel był bardzo rozczarowany. Spotkaliśmy się, dowiedział się, że mieszkam sama, kończę studia i pewnego dnia mnie odwiedził. Szybko poszło, akurat chciałam wyplątać się z trudnego związku, który nie rokował, a Daniel od razu chciał się żenić, brać ślub kościelny". I rzeczywiście, pobrali się. Sakramentalne "tak" powiedzieli sobie w 1978 r., Zuzanna Łapicka miała wtedy 24 lata. Aktor wyznał po latach w wywiadzie dla VIVY!, że po tym, jak zakończyła się jego relacja z Rodowicz, nabrał do kobiet dystansu. "Uważałem, że nie warto być wiernym, nie warto się zakochiwać", wyznał, dodając po chwili, że właśnie wtedy padło na Zuzię. Uważał ją za niezwykle inteligentną i dowcipną, tzw. dziewczynę z dobrego domu, ale jak sam przyznał, zanim zauważył, że to ktoś bardzo w jego życiu istotny, wyrządził jej już dużo krzywd. Czytaj również: Po rozwodzie została z niczym, nie miała nawet na chleb. Tak w rozmowie z VIVĄ! wspominała najtrudniejszy okres w swoim życiu Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: historia miłości, zdrady Liczne kryzysy przyszły dopiero z czasem, bo pierwsze lata małżeństwa z Danielem Olbrychskim Zuzanna Łapicka wspominała jako niemal idylliczne. Wpatrzona w męża i oddana tylko jemu żona i zadowolony małżonek, który jak mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka, "chwalił się, że żona jest seksi i jeszcze do tego zawsze zrobi coś na ciepło wieczorem". W 1981 roku na świat przyszła ich córka, Weronika, a niecały rok później Daniel Olbrychski wyjechał do Paryża kręcić film, na który podpisał kontrakt. Zuzanna nie dostała paszportu i małżonkowie rozdzielili się na kilka miesięcy. Kiedy po tym czasie przyjechała z roczną córką do Francji, jej mąż był już "królem Paryża". Z lotniska odebrał Zuzannę Łapicką Andrzej Żuławski i zanim jeszcze zdążyła rozpakować pierwszą walizkę, usłyszała, że aktor ma romans z 50-letnią gwiazdą filmów Felliniego. Wiadomość była szokująca, ale Zuzanna Łapicka potrafiła zachować w tej sytuacji typowe dla siebie poczucie humoru. Miała mu wtedy napisać w liście: „Daniel, pomyliło ci się z winem, że im starsze, tym lepsze”. Jednak dystansu do zdrad męża nabrała dopiero po latach... „Anouk Aimée zachwycałam się - jak wszyscy - w filmach Federica Felliniego, nie mówiąc o oscarowej Kobiecie i mężczyźnie (1966) Claude'a Leloucha, ze słynnym śpiewanym Szabadabada. To wszystko było dla mnie, wówczas 12-letniej, jakieś magiczne, z innego, odległego świata. I nagle po kilkunastu latach ta niezwykła kobieta z celuloidu zakochuje się w moim młodym, trzydziestoparoletnim wówczas mężu, który mimo stanu wojennego w Polsce pojawia się w Paryżu, żeby zagrać u Leloucha w Les uns et les autres (1981, Jedni i drudzy)”, pisała dziennikarka w książce "Dodaj do znajomych" (wyd. Agora). Reżyser filmu, u którego Daniel Olbrychski grał wraz z dojrzałą gwiazdą kina, miał powiedzieć Anouk, że "nie ma o co walczyć, bo są dwie rzeczy, których nie przewalczy, jedna to Zuzia, druga to Polska i Solidarność”. "Nie wiem, która miłość była ważniejsza, myślę, że Polska u Daniela przetrwała, a ja niekoniecznie", skwitowała wiele lat później Zuzanna Łapicka na łamach swojej książki. Zobacz też: Doświadczyła trudnej relacji z narcyzem, dziś opowiada o tym, jak sobie poradziła. Jej głos docenił miliony kobiet Kazimierz Dolny 09.1994 r. Daniel Olbrychski, Zuzanna Łapicka, córka Weronika W jednym z wywiadów podkreśliła, że jej małżeństwo z Danielem padło ofiarą stanu wojennego. Na obczyźnie okazało się, że długie godziny pracy i romans z aktorką nie były jedynymi problemami w ich związku. Żona aktora bardziej niż na inne kobiety narzekała na jego alkoholowe eskapady, którymi odreagowywał wieczorne występy, a które kończyły się nad ranem. Życie z rocznym dzieckiem stało się w takich warunkach prawie niemożliwe. "Bałam się picia Daniela. Bardziej niż jego kobiet. Bo alkohol zaburzał nasze życie", wyznała. "Małżeństwo zaczęło nam się sypać, ale do głowy mi nie przyszło, że można się rozwieść. Próbowałam to ciągnąć", mówiła w wywiadzie dla VIVY! dziennikarka. Nie wyobrażała sobie, że można inaczej, w ślad za mamą powtarzała wzorzec kobiety wyrozumiałej. Zofia Łapicka całe życie spędziła u boku męża, przymykając oko na jego romanse. "Wychodziła z założenia, że skoro wyszła za mąż za najprzystojniejszego aktora w Polsce, to jakieś koszty muszą być", opowiadała córka Łapickich. "Myślałam, że wychodząc za mąż za Kmicica, też temu podołam. Jak moja mama. Ale okazało się, że koszty są dla mnie za duże", dodała w wywiadzie dla VIVY!. Do żony Daniela Olbrychskiego coraz częściej przychodziło uczucie, że nie jest w stanie uratować swojego małżeństwa, bo nie jest kimś, kogo oczekuje od niej jej mąż - czyli osobą oddaną i skupioną tylko na nim. Była taka przez pierwsze trzy lata małżeństwa, ale czas, a przede wszystkim naderwane zaufanie zrobiły swoje. Jubileusz 40-lecia pracy zawodowej Daniela Olbrychskiego, 2003 r. Zuzanna Łapicka i Daniel Olbrychski: rozwód i życie po nim Zuzanna Łapicka obojętniała, a Daniel Olbrychski zaangażował się w kolejny romans, tym razem z Barbarą Sukovą, z którą zagrał w filmie „Róża Luksemburg” w 1985 roku. Po wszystkim okazało się, że aktorka spodziewa się dziecka. Ta wiadomość była jak gwóźdź do trumny małżeństwa Łapickiej i Olbrychskiego. Dziennikarka powiedziała, że chce się rozwieść. "Ale to nie było takie proste, bo Daniel jest zdolnym aktorem i zagrał oszalałego z miłości męża. I jeszcze mnie przekonał na kolejne dziesięć lat", wyznała w rozmowie z VIVĄ! Zuzanna Łapicka. Zdesperowany, aby zatrzymać żonę przy sobie, Olbrychski kupił jej dom pod Kazimierzem, którym wcześniej się zachwycała. Spędzili tam kilka kolejnych, jak się okazało, szczęśliwych, lat, ale już jako eks małżonkowie. "Tabloidy nie wiedzą, jak liczyć nasze rozstania. Bo 10 lat byliśmy małżeństwem, a rozwód mnie wzmocnił i przyjęłam Daniela z powrotem na swoich warunkach", opowiadała Zuzanna Łapicka. W swojej książce "Dodaj do znajomych" żona Daniela Olbrychskiego przytoczyła zabawną anegdotę z sali sądowej. Aktor podczas rozprawy rozwodowej miał tłumaczyć: „Nie rozumiem, o co chodzi mojej żonie. Ma ze mną życie po różach!”. – „Różach Luksemburg!” – dodała Zuzanna Łapicka, rozśmieszając tym samym Wysoki Sąd. Córka Andrzeja i Zofii Łapickich stała się w swojej rodzinie pierwszą od pokoleń kobietą, która przestała tolerować niewierność i naginanie się na rzecz małżeństwa. Podkreślała, że rozwodzi się za siebie, za mamę, za babcię i za prababcię, co ogromnie ją wzmocniło. "Rozwód dał mi siłę i wiedziałam, że nigdy więcej nie chcę już odczuć upokorzenia, nie chcę widzieć siebie w roli ofiary. Jako singielka w pełni kontroluję swoje życie", podkreślała Zuzanna Łapicka w lipcu 2017 roku na łamach magazynu "Uroda Życia". Kilka lat po rozwodzie drogi Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego ostatecznie się rozeszły. Aktor związał się z Krystyną Demską, z którą jest dziś kilkanaście lat po ślubie. Zuzanna Łapicka odeszła po ciężkiej chorobie 21 grudnia 2018 roku. Czytaj także: Oddał Oscara prezydentowi Ukrainy w 2022 roku. Dziś Sean Penn dopisał do tej historii nowy rozdział Zuzanna Łapicka, 1998 r.
Żona pomagała mu pokonywać kryzysy, dawała siłę w najgorszych momentach. Gdy zostawił ją dla młodszej kobiety, wpadł w pułapkę, z której nie znalazł wyjścia
Aktorem został wbrew wszystkim. Gdy trafił do łódzkiej Filmówki, co było spełnieniem jego dziecięcych marzeń, wciąż słyszał, że nie za bardzo nadaje się do tego zawodu. Ale Edward Żentara postawił na swoim i nie tylko skończył szkołę, ale też szybko zaczął robić karierę w filmie i teatrze. I nagle o nim zapomniano. Kolejne porażki znosił coraz gorzej, coraz częściej sięgał po alkohol. Aż w końcu przyszedł kryzys, którego już nie pokonał.
Wysoki, przystojny, wysportowany, a przy tym wrażliwy. Wydawało się, że ma wszystko, czego potrzeba, by zostać gwiazdą filmu. Taką jak ci wszyscy, których oglądał jako dziecko. To właśnie częste wizyty w jednym z koszalińskich kin sprawiły, że Edward Żentara już jako dziecko zaplanował swoją zawodową drogę. Choć w jego rodzinie nie było artystów, on postanowił, że będzie aktorem. I nie dał sobie wybić tego z głowy, choć wielu próbowało go zniechęcić. Aktorstwo dało mu ogromną popularność, ale z czasem stało się też powodem rozczarowań, frustracji i kolejnych, coraz poważniejszych kryzysów. Aż nadszedł ten najpoważniejszy. Zobacz również: Edward Żentara doczekał się jednego syna. Kim jest Mikołaj Żentara? Poszedł artystyczną drogą | Viva.pl Dziecięce marzenie, w które nikt nie wierzył Film niemal od zawsze zajmował ważne miejsce w jego życiu. Urodzony dokładnie 70 lat temu Żentara już jako dziecko, chodząc do kina, marzył, by kiedyś pojawić się na wielkim ekranie. Później, gdy był jeszcze w liceum, jedna z nauczycielek dostrzegła w nim potencjał aktorski i na nowo rozbudziła dziecięce marzenie. To właśnie ona namówiła chłopaka, by spróbował swoich sił w łódzkiej Filmówce. Dostał się, ale szybko zrozumiał, że droga do spełnienia marzeń będzie piekielnie trudna. Wykładowcy nie podzielali zachwytów jego licealnej nauczycielki i bardzo wyraźnie dawali Edwardowi do zrozumienia, że aktorem nie będzie. Przeszkodą okazał się zbyt matowy głos oraz niewystarczająca ekspresja. On się jednak nie poddał. Pracował ciężej niż inni, by udowodnić, że nadaje się do tego zawodu. Ostatecznie to on miał rację. Jeszcze przed ukończeniem studiów dostał szansę na debiut - zagrał w serialu „Rodzina Połanieckich”. Po obronie dyplomu pojawiły się nowe propozycje. Złote lata i pierwsza miłość Lata 80. były bardzo owocne dla młodego aktora. To właśnie wtedy zagrał między innymi w „Karate po polsku”, „Siekierezadzie”, ale też amerykańskim dramacie wojennym „Triumfie ducha”, w którym wystąpił u boku Willema Dafoe. Niedługo potem pojawiła się bardzo znacząca rola w karierze Żentary. W filmie Krzysztofa Zanussiego „Życie za życie” wcielił się w postać ojca Maksymiliana Kolbego, a partnerował mu Christoph Waltz. Po tej serii występów nikt już nie miał wątpliwości, że Żentara jest świetnym aktorem. Przeciwnie, pojawiły się głosy uznania, nagrody i propozycje od zagranicznych reżyserów. Wraz z zawodowym sukcesem pojawiła się pierwsza miłość. Z Martą poznali się jeszcze w czasach, gdy Edward występował w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Ona również studiowała aktorstwo i stawiała swoje pierwsze kroki w tym zawodzie. Dla ukochanego postanowiła porzucić marzenia o karierze i poświęcić się życiu rodzinnemu. Pobrali się, a niedługo po tym na świecie pojawiła się ich pociecha – syn Mikołaj. Pierwsze poważne kryzysy Szybko okazało się, że pogodzenie kariery z życiem rodzinnym jest niezwykle trudne. Praca aktora wymagała niemalże całodobowej dyspozycji, dużego poświęcenia oraz masy wyrzeczeń. Wielogodzinne próby, wieczorne spektakle, częste wyjazdy do innych miast na plan filmowy – to wszystko było trudne do pogodzenia z życiem rodzinnym. Artysta w jednym z wywiadów przyznał, że był to czas, w którym zrozumiał, że woli wyjechać z żoną i synem w góry, niż robić karierę. Ale brak czasu dla żony i syna był tylko jednym z powodów, dla których Żentarę zaczął wątpić w sens swojej pracy. Wraz z wiekiem zmieniał się jego wygląd, przez co utrudniało mu walkę o wymarzone role. Rosła frustracja, co odbiło się na jego zdrowiu psychicznym. Wtedy również pocieszenia szukał wśród bliskich i w górach. Romans, który nie mógł się dobrze skończyć Po latach postanowił wrócić do teatru, jednak w nieco innej roli. W 2004 roku został dyrektorem Bałtyckiego Teatru Dramatycznego w Koszalinie, a po kilku latach przeniósł się do Tarnowa, gdzie zaczął kierować Teatrem im. Ludwika Solskiego. Ta decyzja była początkiem poważnego kryzysu w życiu prywatnym Żentary. W Tarnowie poznał o 25 lat młodszą aktorkę, z którą połączył go namiętny i burzliwy romans. Jego konsekwencją był rozpad rodziny. Ale ceną za ten związek był nie tylko rozwód. Zespół tarnowskiego teatru też nie tolerował romansu dyrektora, co powodowało częste konflikty. Sama relacja też nie była łatwa, bo Żentara i jego partnerka często się kłócili, rozstawali i wracali do siebie. Życie w ciągłym napięciu odbił się na zdrowiu artysty. Kryzys psychiczny, potęgowany nadużywaniem alkoholu, doprowadził do tragedii. Pod koniec maja 2011 roku media obiegła informacja o śmierci Edwarda Żentary. Został przy nim znaleziony również list pożegnalny, którego treść nigdy nie została w pełni ujawniona. Zobacz też: Dzięki troskliwej żonie jego życie nabrało kolorów. Później Edward Żentara podjął dramatyczną decyzję... | Viva.pl Tragedia ta wstrząsnęła całym światem filmu i teatru. Mało kto z jego otoczenia zdawał sobie sprawę, z jak poważnymi problemami się zmagał i jak bardzo był samotny w ostatnich latach swojego życia. Jeśli zmagasz się z myślami samobójczymi, odczuwasz smutek lub strach, zadzwoń pod telefon 800 70 2222 do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym. Jeśli jesteś niepełnolni/a skorzystaj z kolei z Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Tam zostanie Ci udzielona fachowa pomoc. Linie działają całodobowo. Źródła: onet.pl, wiadomości.radiozet.pl
Poznał ją, gdy cierpiał po rozstaniu z ukochaną. Uleczyła jego złamane serce i dała miłość, która trwała pół wieku. Gdy Grażyna odeszła, Marian Kociniak nie chciał już żyć
Jego szczęśliwe małżeństwo było zasługą Gustawa Holoubka. To właśnie on odbił mu dziewczynę, z którą Marian Kociniak planował wspólne życie. Po rozstaniu z Marią Wachowiak młody aktor długo nie mógł się podnieść. O złamanym sercu zapomniał, gdy przypadkiem poznał montażystkę Grażynę Pilszczyńską. U jej boku spędził szczęśliwe 50 lat. Gdy zmarła, mówił, że nie chce już żyć. Odszedł dokładnie 10 lat temu, 17 marca 2026 roku. Miesiąc po śmierci ukochanej żony.
Popularność i sympatię widzów przyniosła mu rola Franka Dolasa z komedii „Jak rozpętałem drugą wojnę światową”. Do dziś najwięksi fani produkcji z pewnością pamiętają scenę, w której żołnierz grany przez Mariana Kociniaka przedstawia się niemieckiemu oficerowi, jako Grzegorz Brzęczyszczykiewicz ze wsi Chrząszczyżewoszyce w powiecie Łękołody. Aktor słynął z wielkiej wierności, zarówno w sferze zawodowej — przez długie lata grał na deskach tego samego teatru, jak i w prywatnej — ukochana Grażyna, którą poznał jako początkujący aktor, okazała się kobietą na całe życie. Pojawiła się w jego życiu niespodziewanie, gdy leczył złamane serce po swojej pierwszej, wielkiej miłości. Jak potoczyła się ta relacja? [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 11.01.2025 r.] Marian Kociniak: złamane serce i nowa miłość. Jak poznał żonę? Pierwszą miłość przeżył z Mają Wachowiak jeszcze w szkole teatralnej. Młodzi aktorzy byli ze sobą dwa lata, Marian Kociniak był w swojej koleżance po fachu ogromnie zakochany, niestety, po tym, jak ukochana zagrała u boku Gustawa Holoubka, zakochała się w nim i zostawiła dla niego Mariana Kociniaka. Podobno nawet zrozumiał jej decyzję, bo Holoubek był już wtedy uznanym aktorem, a on wciąż jeszcze tylko studentem. Był 1961 rok, kiedy załamany po rozstaniu aktor poznał dwa lata młodszą montażystkę pracującą w studio dubbingowym. Była nią Grażyna Pilszczyńska. „Do Teatru Polskiego przyjechał jakiś radziecki spektakl – wspominał w rozmowie z Remigiuszem Grzelą – spotkaliśmy się na nim. Kiedy wychodziliśmy, pamiętam, deszcz lał jak jasna cholera, miałem na sobie skromną marynarkę. Nie miałem parasola. Pobiegłem, żeby znaleźć Grażynce taksówkę”. Szybko pojawiło się pomiędzy nimi uczucie, już dwa lata później ślubowali sobie miłość i wierność. Na początku mama aktora miała co do jego wybranki sporo wątpliwości - Grażyna była bowiem rozwódką z dzieckiem, ale ojciec Mariana Kociniaka kibicował nowemu związkowi syna i przyjął synową i swojego przyszywanego wnuka Piotra z otwartymi ramionami. Początki ich małżeństwa nie były jednak usłane różami, głównie z powodu ciągot aktora do wiecznej zabawy i kieliszka. W swoim stałym towarzystwie, w którym byli Roman Wilhelmi, Leonard Pietraszak i Jerzy Kamas, potrafili balować długimi godzinami kilka nocy z rzędu, a nad ranem szli ugłaskiwać poirytowaną żonę Kociniaka, którą, jak można się domyślać, te poranne odwiedziny złościły jeszcze bardziej. „Potem rano szliśmy do mojej Grażynki, przynosiliśmy jakieś zgniłe badyle z [targowiska na] Polnej. Przychodziłem jeszcze z innymi koleżkami, wręczaliśmy jej te »bukiety«. Wyganiała ich. Miała ze mną krzyż pański”, opowiadał Marian Kociniak. Aktor podsumowywał, że w tamtym okresie przepił „ze 3-4 mercedesy”, ale ostatecznie wyszedł na prostą. Na świat przyszła córka aktora- Weronika. Od tamtej pory był ojcem nie tylko dla Piotra, syna żony z pierwszego małżeństwa, ale także dla swojej pierworodnej córki. Poczuł wielką odpowiedzialność, zrezygnował z wódki. Czasami wypił kilka lampek wina na premierach teatralnych, ale nawet na to jego żona patrzyła spod byka. Zobacz też: Trudne dzieciństwo, choroba, strata żony… Jak wyglądało życie Mariana Kociniaka? Marian Kociniak na planie filmu "Jak rozpętałem drugą wojnę światową", 1968 r. Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska: małżeństwo z Saskiej Kępy Marian Kociniak podkreślał, że to żonie zawdzięcza właściwie całe swoje życie. „Gdyby nie Grażyna, to bym nie żył. Ona o wszystko dba. Ona dba, żebym się nie roztył, ona dba, żebym się nie rozpił. Całe życie walczy z moimi papierochami... Ona jest moim cenzorem najlepszym, ona mi mówi, co sknociłem, ona mówi mi, co zagrałem dobrze. Tyle, ile ja przykrości narobiłem tej mojej Grażynce... Że też ona ze mną tyle wytrzymała”. W latach 60. rodzina Mariana Kociniaka zamieszkała na Saskiej Kępie. Po tym, jak otrzymał z puli ministra kultury mieszkanie w bloku przy ulicy Międzynarodowej w Warszawie, stał się wielbicielem swojej nowej okolicy. Nawet później, kiedy stać go już było na większe mieszkanie w innym miejscu, czuł, że to jest jego miejsce na ziemi. Niekiedy udawał się z żoną w podróże, ale zawsze czuł, że w domu najlepiej. Chociaż nie umiał siedzieć w nim bezczynnie, po tygodniu przerwy od pracy nosiło go już i tęsknił za graniem. Któregoś razu, kiedy małżeństwo spędzało wieczór na premierze spektaklu, pod ich nieobecność doszło w mieszkaniu do pożaru. "Zamówiliśmy taksówkę, podjeżdżamy pod klatkę schodową, a tam dwa wozy strażackie, karetki pogotowia. Ktoś mówi, że na pierwszym piętrze sfajczyło się mieszkanie, do betonu”, wspominał Marian Kociniak, który bardzo tę sytuację przeżył. Wprowadzili się tam na powrót po generalnym remoncie. W ostatnich latach życia aktor ciężko chorował. Lekarze usunęli mu fragment jelita, miał też problemy z poruszaniem się. Niezmiennie mógł liczyć na wsparcie ukochanej żony, ale nie ukrywał, że ta sytuacja to dla niego wielki cios. Po operacji nie mógł być już tak aktywny zawodowo, jak wcześniej. Jednak największy ból przyszedł w lutym 2016 roku, gdy pożegnał ukochaną żonę. Pani Grażyna zmarła w wieku 78 lat. Marian Kociniak pogrążył się w tak ogromnym smutku, że nie był w stanie przyjść na pogrzeb żony. Bliscy martwili się, że po tej wielkiej stracie nie będzie umiał wrócić do normalnego życia. Niestety, mieli rację. Marian Kociniak zmarł miesiąc później – 17 marca 2016 roku. Zobacz też: Czesław Wołłejko zakochał się w żonie Tadeusza Plucińskiego, a później został jego... teściem Marian Kociniak i Grażyna Pilszczyńska, 2009 r. Korzystałam z książki Sławomira Kopra, "PRL: po godzinach", wyd. Harde, 2022 r.
Najpierw odebrał mu żonę, później został jego teściem. Jedna z najbardziej zaskakujących historii w polskim kinie
Czesław Wołłejko był jednym z najbardziej charyzmatycznych amantów polskiego kina i teatru, zachwycając zarówno urodą, jak i talentem aktorskim. Choć na scenie i ekranie odnosił spektakularne sukcesy, jego życie prywatne pełne było skomplikowanych relacji i emocjonalnych zawirowań. Najbardziej niezwykły okazał się jednak rodzinny paradoks, który sprawił, że aktor został teściem… byłego męża swojej drugiej żony.
Grał zarówno amantów komediowych, jak i bohaterów tragicznych, nazywany w środowisku aktorskim "istnym cherubinem", Czesław Wołłejko swoją pasję odnalazł na deskach teatralnych, ale zasłynął również z wielu ról filmowych i telewizyjnych, m.in. sturmbannfuhrera Geibela w serialu "Stawka większa niż życie", barona Krzeszowskiego w "Lalce" Ryszarda Bera, a także Chopina w filmie Aleksandra Forda "Młodość Chopina". O ile sprawy zawodowe aktora układały się wyśmienicie, życie prywatne dostarczało mu wiele burzliwych emocji. Czesław Wołłejko po miłosnych perturbacjach został teściem byłego męża swojej drugiej żony. Kim był Czesław Wołłejko? Największe role Czesław Wołłejko stał się jednym z czołowych amantów polskiego kina, chociaż sam potrafił kpić z przypisywanego mu tytułu. Reżyserzy jednak od samego początku nie szczędzili mu pochwał i zachwytów. Gdy wybuch II wojny światowej zmusił go do ucieczki z rodzinnego Wilna, Czesław Wołłejko zatrudnił się w Teatrze Polskim w Grodnie. Na miejscu zachwycił się nim Aleksander Węgierko, dyrektor i uznany reżyser teatralny. Powiedział o nim wtedy: "Istny cherubin, stworzony, żeby grać romantycznych bohaterów". Trudno zresztą było się z tym nie zgodzić, patrząc na 23-letniego młodego mężczyznę o pięknych rysach twarzy i równie przyciągającym uwagę głosie. "Pisano nawet, że był to aktor romantyczny o szerokim geście, niepokojącej wibracji głosu, że płonął w każdym ruchu i słowie", mówiła Joanna Godlewska, krytyk i historyk teatru w Polskim Radiu w 2014 roku. Czesław Wołłejko zadebiutował w komedii "Panna Maliczewska" u boku młodszej od niego Haliny Czengery, imponując jej swoim talentem i urokiem. Zakochali się w sobie i trzy lata później stanęli na ślubnym kobiercu. Niedługo potem na świat przyszła ich córka Jolanta, a cała trójka zaczęła nowy etap w Warszawie. Przepustką do wielkiej sławy w stolicy była dla Wołłejko rola Chopina w filmie Aleksandra Forda "Młodość Chopina" z 1952 roku. "Film - mówiąc szczerze - dzisiaj jest nie do oglądania, ale przyniósł popularność Wołłejce", komentowała w Polskim Radiu Joanna Godlewska. Od momentu premiery dzieła aktor zyskał liczne grono fanek, które słały mu kwiaty, czekały na niego pod teatrem, a nawet jeździły za nim na wakacje. Wołłejko, przebywając przez kilka miesięcy na planie filmu Forda, uległ urokowi Aleksandry Śląskiej, która grała wtedy rolę ukochanej Chopina, Konstancji Gładkowskiej. Nie ukrywał, że pociągały go kobiety o silnych osobowościach. Znany był też jego romans z Niną Andrycz. Zobacz też: "Małżeństwo to hazard", mawiał Jerzy Bińczycki. Wybitny aktor dwa razy stawał na ślubnym kobiercu Czesław Wołłejko na planie filmu Czarne Skrzydła 1962 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imggnxzCq-998f73b.jpg" width="1600" height="2395" alt="Czeslaw Wollejko na planie filmu Czarne Skrzydla w rez. Ewy i Czeslawa Petelskich 1962 r.,Image: 431143260, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Slawek Bieganski / Forum" title="Na planie filmu Czarne Skrzydla 1962" /> Czesław Wołłejko: życie prywatne, miłość do żony Tadeusza Plucińskiego Od tamtej pory pogłoski o kolejnych podbojach miłosnych Wołłejki krążyły w środowisku teatralnym. Większością chwalił się sam, nie dbając o to, że dowie się o nich też jego żona, która przez cały ten czas cierpiała w milczeniu. Halina Czengery spodziewała się w owym czasie dziecka, trzymając się przy tym kurczowo nadziei, że narodziny kolejnej pociechy ocalą jej małżeństwo. W maju 1955 r. Czesław Wołłejko po raz drugi został ojcem, na świat przyszła Magdalena Wołłejko. Jego małżeństwo z pierwszą żoną przetrwało jeszcze kolejne sześć lat. Ostatecznie aktor zostawił rodzinę dla pięknej Ilony Stawińskiej, koleżanki z Teatru Współczesnego. Kiedy ją poznał, była żoną znanego amanta PRL-u, Tadeusza Plucińskiego, ale w ich małżeństwie nie układało się najlepiej. Słynny adorator zaangażował się w międzyczasie w związek z Kaliną Jędrusik, a jego żona zaczęła szukać pocieszenia w ramionach Czesława Wołłejki. Halina Czengery próbowała jeszcze walczyć o małżeństwo z Wołłejko i utrzymanie rodziny w komplecie, ale na próżno. Po orzeczeniu rozwodu, jej mąż poślubił Stawińską, a sam odwrócił się od byłej żony i nie utrzymywał kontaktu z córkami. "Boleśnie to przeżywałam, jakaś zadra wciąż we mnie tkwi. Pewnie dlatego, że bardzo kochałam moją mamę i uważałam, że nie zasłużyła na tyle bólu, ile doznała nie tylko od ojca, ale w ogóle od życia. A ojciec nie dał mi zbyt wielu okazji, bym mogła go dobrze poznać i zrozumieć" – opowiadała młodsza córka aktora, Magdalena Wołłejko. Choć drugie małżeństwo Czesława Wołłejki układało mu się bardzo pomyślnie, jego sprawy rodzinne z czasem skomplikowały się jeszcze bardziej. W 1968 r. na planie "Stawki większej niż życie" Tadeusz Pluciński poznał Jolantę, starszą córkę Czesława Wołłejki. Aktor wspominał po latach, że to uczucie spadło na niego, niczym grom z jasnego nieba. Ojciec Jolanty, mimo że sam nie utrzymywał kontaktu z córką, nie krył oburzenia. Nie wiadomo było do końca, co przeszkadzało mu najbardziej: fakt, że człowiek starający się o rękę jego córki nazywany jest największym uwodzicielem PRL-u (Witold Sadowy nazywał go po prostu erotomanem), czy też to, że jest byłym mężem jego obecnej żony, a może duża różnica wieku pomiędzy Plucińskim a Jolantą. Co ciekawe, Wołłejko sam był starszy od swojej ukochanej o 16 lat. Czytaj także: Dzięki Elvisowi Presleyowi wciągnęła się w muzykę, pokochała swojego szefa. Tajemnice Marii Szabłowskiej Warszawa, 1982 r. Tadeusz Pluciński z Jolantą Wołłejko i dziećmi w swoim mieszkaniu "Czesiek, który był moim kolegą z teatru i z jednej garderoby, gdy dowiedział się, że jesteśmy z Jolą blisko, wpadł w szał. Mało mnie nie rozszarpał. Wiedział, że oglądam się za kobietami. Jego zdaniem miałem zszarganą reputację", wspominał Pluciński w książce "Poczet aktorów polskich" Witolda Fillera. Pluciński sam był wówczas w związku małżeńskim z Krystyną Mazurówną. Ich małżeństwo trwało zaledwie trzy miesiące. Kiedy udało mu się uzyskać rozwód, aktor poślubił Jolantę Wołłejko, czyniąc tym samym męża swojej byłej żony... teściem. "Pierwsza córka Wołłejki wyszła za mąż za pierwszego męża drugiej żony ojca. Póki się z nim wreszcie nie rozwiodła, trudno było ustalić, kto jest dla kogo kim w tej rodzinie", pisał Witold Filler w książce "Poczet aktorów polskich". Relacje obu panów były bardzo oziębłe do momentu narodzin wnuków, Piotra i Pawła. Żona Czesława Wołłejki miała nawet przyznawać żartobliwie, że jest przyszywaną babcią synów swojego byłego męża. Małżeństwo starszej córki aktora trwało dwie dekady, ale ostatecznie zakończyło się rozwodem. Tadeusz Pluciński nie dotrzymał jej wierności, tak jak zresztą przewidział to na początku oburzony zamiarami amanta ojciec. Czesław Wołłejko nie doczekał jednak tych wydarzeń. Aktor zmarł 7 lutego 1987 r. Źródła: kultura.onet.pl, plejada.pl
Historyczna wygrana w "Milionerach". Jako pierwsza kobieta sięgnęła po główną nagrodę. Już wie, na co ją wyda
Teleturniej "Milionerzy" od lat budzi ogromne emocje i przyciąga przed telewizory miliony widzów. Każdy odcinek to gra nerwów, wiedzy i odwagi, a pytanie za milion zawsze staje się momentem, który zapisuje się w historii programu. Tym razem właśnie tak było – Elżbieta Marszałec sięgnęła po najwyższą nagrodę i została pierwszą kobietą, która dokonała tego w nowej odsłonie programu emitowanej przez Polsat.
Elżbieta Marszałec została pierwszą kobietą, która wygrała milion złotych w "Milionerach" po przeniesieniu teleturnieju do Polsatu. Jej zwycięstwo już przeszło do historii programu i wzbudziło ogromne emocje wśród widzów. Po emisji odcinka zdradziła również, na co planuje przeznaczyć imponującą wygraną. Historyczna chwila w "Milionerach". Elżbieta Marszałec odpowiedziała poprawnie na pytanie za milion Droga do miliona w "Milionerach" nigdy nie jest łatwa. Każdy uczestnik musi zmierzyć się z serią pytań o rosnącym poziomie trudności, a każda decyzja przybliża do wielkiej wygranej albo kończy grę. Elżbieta Marszałec od początku imponowała opanowaniem i spokojem, które w studiu teleturnieju okazują się bezcenne. Kiedy dotarła do finałowego pytania, napięcie było ogromne. Widzowie obserwowali, jak analizuje możliwe odpowiedzi i podejmuje decyzję, która mogła zmienić jej życie. Ostatecznie postawiła na właściwą opcję i w ten sposób zdobyła główną nagrodę – milion złotych. Jej zwycięstwo ma jednak także wymiar symboliczny. Marszałec została pierwszą kobietą, która wygrała milion w "Milionerach" po tym, jak kultowy teleturniej trafił na antenę Polsatu. Przeniesienie "Milionerów" do Polsatu było jednym z najgłośniejszych wydarzeń w świecie polskiej telewizji. Format przez lata był kojarzony z inną stacją, dlatego zmiana anteny wzbudziła sporo emocji wśród widzów. Nowa odsłona programu zachowała jednak wszystko to, co sprawiło, że teleturniej stał się legendą. Nadal prowadzi go Hubert Urbański, a zasady gry pozostały niezmienne: uczestnicy odpowiadają na kolejne pytania o rosnącym poziomie trudności, mogą korzystać z kół ratunkowych i walczą o główną nagrodę – milion złotych. Widzowie szybko przekonali się, że „Milionerzy” wciąż potrafią dostarczyć wielkich emocji. Wygrana Elżbiety Marszałec stała się jednym z najbardziej pamiętnych momentów nowej ery programu. Kim jest Elżbieta Marszałec? Zwyciężczyni "Milionerów" przyciągnęła uwagę widzów Po emisji odcinka z jej udziałem wielu widzów zaczęło zastanawiać się, kim jest kobieta, która z taką pewnością sięgnęła po milion. Elżbieta Marszałec na co dzień pracuje jako księgowa, choć jej edukacja początkowo była związana z zupełnie inną dziedziną. Ukończyła technikum ochrony środowiska ze specjalnością meteorologia, jednak zawodowo od lat zajmuje się finansami. Jak sama podkreśla, księgowość to praca wymagająca ciągłego uczenia się i śledzenia zmieniających się przepisów. Po godzinach chętnie ucieka w świat książek. Jej domowa biblioteczka z czasem tak się rozrosła, że coraz częściej sięga po czytnik e-booków. Relaks znajduje również w rozwiązywaniu krzyżówek, do których pasję zaszczepił jej ojciec, oraz w spacerach nad Wisłą. Prywatnie jest rozwiedziona i wychowuje dwoje dzieci. Na co przeznaczy milion? Zwyciężczyni ma już pierwsze plany Wygrana w "Milionerach" oznacza nie tylko ogromne emocje, ale także realną zmianę w życiu zwycięzcy. Milion złotych to nagroda, która daje poczucie finansowego bezpieczeństwa i pozwala realizować plany odkładane przez lata. Elżbieta Marszałec przyznała po emisji programu, że ma już pomysł na to, jak wykorzystać zdobyte pieniądze. Część nagrody chce przeznaczyć na zabezpieczenie przyszłości swoich dzieci. "Tak jak mówiłam w programie, mam dwoje dzieci, które bardzo kocham. Syna i córkę. Syn jest starszy, córka młodsza. Są światłem mojego życia. Bardzo się od siebie różnią zarówno zainteresowaniami, jak i charakterem. Syn jest informatykiem, a córka interesuje się po trochu wszystkim. Bardzo chciałabym im ułatwić start w dorosłość. W tej chwili bardzo ciężko jest młodym ludziom. Nie mówię, że nam było łatwo — do dzisiaj spłacam kredyt mieszkaniowy. Dlatego po prostu dołożę im się do mieszkań. Chciałabym, żeby jedno i drugie miało swój kąt, który mogłoby nazwać swoim domem. To bardzo ważne, żeby po całym dniu wracać do swojego domu" – powiedziała w rozmowie z Polsatem. Kolejnym zakupem zwyciężczyni będzie nowe auto. "Wymienię moją cudną Lodzię, czyli moją Skodę, która wiernie mi służy już od 19 lat. Jest wspaniałym autkiem i zostanie w rodzinie. Moja córka już ostrzy sobie na nią zęby" – podsumowała. Serdecznie gratulujemy wygranej! SPRAWDŹ: TYLKO W VIVIE! Dorota Goldpoint zdradza, czego nauczył ją ojciec. Te trzy zasady prowadzą ją przez życie
Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem”
Dorastała w samym sercu Hollywood, ale życie u boku jednej z największych legend kina nie było bajką. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!” Liza Minnelli po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o relacji z matką, Judy Garland. Gwiazda wspomina dzieciństwo pełne niepokoju, w którym jako nastolatka musiała stać się dla matki nie tylko córką, ale też opiekunką, lekarzem i psychologie
Dorastanie w cieniu wielkiej sławy rzadko bywa łatwe. W przypadku Lizy Minnelli było jeszcze trudniejsze, bo jej matką była jedna z największych ikon złotej ery Hollywood — Judy Garland. W swojej nowej autobiografii „Kids, Wait Till You Hear This!”, która miała premierę 10 marca, artystka po raz pierwszy tak szczerze opowiada o skomplikowanej relacji z legendarną gwiazdą i o dzieciństwie, które zbyt wcześnie zmusiło ją do dorosłości. Dzieciństwo w cieniu wielkiej sławy Liza Minnelli jest jedyną córką Judy Garland i słynnego reżysera Vincente Minnellego. Choć dorastała w świecie filmowych premier, czerwonych dywanów i hollywoodzkich przyjęć, rzeczywistość za kulisami była znacznie mniej glamour. Jak wspomina w książce, już jako dziecko zauważała, że jej mama miewa bardzo różne dni. Bywały takie, kiedy Judy Garland nie opuszczała swojego pokoju przez cały dzień. Wtedy młoda Liza musiała przejmować odpowiedzialność, która zdecydowanie nie powinna spoczywać na barkach nastolatki. — W wieku trzynastu lat byłam dla niej jednocześnie pielęgniarką, lekarzem, farmaceutką i psychologiem — wspomina Minnelli. Artystka opowiada, że wielokrotnie sama dzwoniła do lekarzy, tłumacząc, że jej matce skończyły się leki. „Jestem dzieckiem, proszę zrealizować receptę mojej mamy” — mówiła. Miłość, odpowiedzialność i trudne emocje Mimo trudnych doświadczeń Minnelli podkreśla, że zawsze starała się zrozumieć matkę. Wspomina, że doświadczenia z dzieciństwa nauczyły ją przede wszystkim cierpliwości oraz prawdziwego słuchania drugiego człowieka. — Zawsze zastanawiałam się, przez co przechodzi każdego dnia i jak się czuje — przyznaje. Choć ich relacja była skomplikowana, nie brakowało w niej również bliskości i poczucia humoru. Liza często podkreśla, że Judy Garland była niezwykle zabawną osobą, mimo trudnych doświadczeń, które spotkały ją w Hollywood. Moment, który wszystko zmienił Wspólny występ w słynnym londyńskim teatrze London Palladium okazał się dla młodej artystki przełomowym momentem. Miała wtedy 19 lat i coraz pewniej czuła się na scenie. W tym samym czasie jej matka stawała się coraz bardziej zdenerwowana i zazdrosna o córkę. W pewnej chwili Liza usłyszała, jak Garland szepcze do producenta, by „zabrał ją z jej piep*zonej sceny”. To doświadczenie uświadomiło Minnelli, że nawet obecność wielkiej gwiazdy nie może odbierać jej pewności siebie. — Była moją mamą. A potem nagle stawała się Judy Garland — wspominała później w rozmowie ze swoim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. Autobiografia pisana przez ponad dekadę Książka „Kids, Wait Till You Hear This!” powstawała przez ponad dziesięć lat. Minnelli stworzyła ją na podstawie długich rozmów i wywiadów ze swoim bliskim przyjacielem, pianistą Michaelem Feinsteinem. To właśnie on podkreśla, że Liza bardzo wcześnie musiała nauczyć się funkcjonować w trudnej rzeczywistości. — Dorastała w dysfunkcji, która zmusiła ją do bardzo szybkiego dorośnięcia — mówi Feinstein. Wspomina również, że podczas pracy nad ostatnim filmem Judy Garland to właśnie Liza codziennie pomagała matce wstać z łóżka, ubrać się i dotrzeć na plan. Jego zdaniem bez niej produkcja mogłaby w ogóle nie powstać. Zobacz też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Trudna relacja, która ukształtowała legendę Choć Judy Garland bywała wobec córki wymagająca, a czasem nawet surowa, Minnelli nie ukrywa, że łączyła je ogromna miłość. Z biegiem lat pojawił się jednak kolejny trudny element — zazdrość, kiedy talent Lizy zaczął błyszczeć równie mocno jak talent jej matki. Dziś artystka patrzy na te doświadczenia z większym dystansem. Przyznaje, że każdy ma swoją historię i rodzinne trudności. — Każdy ma problemy z matką. Nie tylko ja — mówi z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru. Autobiografia Lizy Minnelli jest więc nie tylko opowieścią o wielkim show-biznesie, ale przede wszystkim o skomplikowanej relacji matki i córki, która na zawsze ukształtowała jedną z największych gwiazd sceny i kina. Czytaj też: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Źródła: people.com, onet.pl
Hollywood go kocha, Akademia nie. Pechowy geniusz wraca po Oscara po 40 latach kariery
To historia aktora, który przez cztery dekady tworzył wyjątkowe role, jednak Oscara wciąż mu odmawiano. W 2026 roku, po genialnej kreacji w "Blue Moon", wraca do gry o najważniejszą nagrodę filmową.
Ethan Hawke, znany z niezwykłej wszechstronności i niekonwencjonalnych wyborów, od 1985 roku pozostaje obecny w światowym kinie. Przez dekady zyskał miłość widzów, szacunek branży i uznanie krytyków, jednak elitarna Akademia Filmowa nie nagrodziła go dotąd Oscarem. W 2026 roku, po 40 latach pracy i piątej nominacji, powraca do walki o statuetkę za fenomenalną rolę w "Blue Moon". Czy tym razem docenią jego kunszt? Ethan Hawke – droga pechowego geniusza przez 40 lat kariery Początki kariery i przełomowe role Ethana Hawke'a Ethan Hawke zadebiutował na dużym ekranie w 1985 roku w filmie science fiction "Explorers". Przełom w jego karierze nastąpił cztery lata później, gdy zagrał u boku Robina Williamsa w kultowym już "Stowarzyszeniu Umarłych Poetów". Rola ta nie tylko przyniosła mu międzynarodowe uznanie, ale stała się symbolem jego pokolenia. Hawke był postrzegany jako aktor wrażliwy, autentyczny, skłonny do głębokiej refleksji nad swoimi postaciami i rolą sztuki w życiu. W kolejnych latach konsekwentnie budował swoją pozycję w Hollywood, wybierając role wykraczające poza mainstream i nie obawiając się ryzyka artystycznego. Współpraca z Richardem Linklaterem – fundament filmowego dorobku Jednym z najważniejszych filarów kariery Ethana Hawke'a jest jego wieloletnia współpraca z reżyserem Richardem Linklaterem. Ich filmowa przyjaźń rozpoczęła się w latach 90., gdy powstał pierwszy z trzech filmów o miłosnej relacji dwojga ludzi – "Przed wschodem słońca". Trylogia, na którą składają się jeszcze "Przed zachodem słońca" i "Przed północą", stała się fenomenem kulturowym, prezentując szczerość i ewolucję relacji w sposób, jaki rzadko spotyka się w kinie. Współpraca z Linklaterem pozwoliła Hawke’owi rozwijać się nie tylko jako aktor, lecz także scenarzysta, czego wyrazem były nominacje do Oscara za scenariusze do dwóch ostatnich części trylogii. Od grunge’owego symbolu po artystyczną dojrzałość Lata 90. przyniosły Ethanowi Hawke'owi status ikony młodego pokolenia, zwłaszcza po roli w filmie "Reality Bites". W przeciwieństwie do wielu swoich rówieśników nie zdecydował się jednak na hollywoodzką komercję i życie celebryty. Hawke pisał powieści, reżyserował sztuki teatralne, angażował się w projekty niezależne i eksperymentalne. Jego kariera stanowiła przykład konsekwentnej drogi artystycznej, bez poświęcania własnych ideałów na rzecz masowej popularności. Ta postawa niejednokrotnie stawiała go w opozycji do głównego nurtu branży filmowej, ale zapewniła mu uznanie jako aktora autentycznego i niepodrabialnego. Ethan Hawke kontra Akademia – historia nominacji i oscarowych rozczarowań Cztery dekady i pięć nominacji – dlaczego bez Oscara? Hawke był wielokrotnie nagradzany przez krytyków i branżę filmową, ale najważniejsza statuetka wciąż mu umykała. Do 2026 roku zdobył pięć nominacji do Oscara – dwie za role drugoplanowe ("Dzień próby", "Boyhood") oraz dwie za scenariusze adaptowane ("Przed zachodem słońca", "Przed północą"), a także pierwszą w karierze nominację za rolę pierwszoplanową w "Blue Moon". Jego przypadek jest przykładem fenomenu często obserwowanego w Hollywood: uznanie środowiska nie zawsze idzie w parze z uznaniem Akademii. Wielu ekspertów i dziennikarzy branżowych podkreśla, że Hawke był wielokrotnie pomijany, mimo wybitnych kreacji i ogromnego wkładu w rozwój sztuki aktorskiej (Joe George, Den of Geek). W rozmowie dla "People Magazine" sam Hawke przyznał: "Byłem głęboko wdzięczny za nominację. Ale nie mogłem powstrzymać się od myślenia o aktorach, którzy zrobili wspaniałą robotę i nie zostali docenieni. W mojej kategorii było więcej niż pięć świetnych ról" (Jack Smart, Andrea Mandell, People Magazine). Oscary a uznanie środowiska i krytyków filmowych O ile Akademia bywa kapryśna, środowisko filmowe i krytycy nie mają wątpliwości co do wyjątkowości talentu Hawke’a. W badaniu pt. "Oscary jako narzędzie promocji i kariery aktorskiej" przeprowadzonym przez Uniwersytet Jagielloński, podkreślono, że uznanie krytyków oraz współpraca z cenionymi twórcami, jak Richard Linklater, wpływają długofalowo na pozycję aktora niezależnie od liczby nagród. Hawke wielokrotnie powtarzał w wywiadach, że dla niego największą satysfakcją jest współpraca z artystami, którzy mają coś autentycznego do przekazania, a nie pogoń za statuetkami (Ethan Hawke, People Magazine). Sam aktor nie ukrywał swojego sceptycyzmu wobec oscarowego wyścigu: "Ludzie chcą wszystko w tym kraju zamieniać w rywalizację. [...] Jeśli spojrzymy na to, ile zapomnianych, przeciętnych filmów dostało Oscara i ilu średnich aktorów ma statuetkę na kominku, łatwo zauważyć, jak bardzo destrukcyjne może być nadawanie temu aż takiego znaczenia" – mówił w rozmowie z The Hollywood Reporter. W innym wywiadzie wyznał: "Tak wiele przeciętności jest wywieszanych na sztandarach. Wolałbym nie wygrać niż być nagrodzony za przeciętność. Przez lata zrozumiałem, że większość ludzi i tak nie wie, o czym mówi – w tym ja sam" (Ethan Hawke dla Standard/Hollywood Reporter). Zobacz też: Córka Ethana Hawke’a i Umy Thurman wzięła sekretny ślub. Gwiazdy "Stranger Things" na uroczystości! Blue Moon – rola, która może zmienić wszystko Jak Hawke stworzył kreację Lorenza Harta w „Blue Moon”? W "Blue Moon" Hawke wciela się w Lorenza Harta, wybitnego i jednocześnie tragicznego librecistę, odpowiedzialnego za takie standardy jak "My Funny Valentine" czy "Blue Moon". Film opowiada o jednym wieczorze z życia Harta – noc premiery "Oklahomy!", pierwszego musicalu Richarda Rodgersa stworzonego już bez jego udziału. Hawke musiał oddać nie tylko artystyczną wrażliwość bohatera, ale również jego dramatyczne zmagania z samotnością, poczuciem odrzucenia, ukrytą orientacją i chorobą alkoholową. Jak sam aktor przyznaje, przygotowanie do roli było ogromnym wyzwaniem: "Pierwszego dnia zdjęciowego miałem do nauczenia więcej kwestii niż przez ostatnie 10 lat razem wziętych. Była to ogromna ilość tekstu. Czuję dumę, że to się udało – ale muszę przyznać, że złamało mi to mózg" (Ethan Hawke, People Magazine). W innym miejscu tłumaczył: "Musiałem znać cały film jak sztukę teatralną, ale nie miałem sześciu tygodni prób, jak to bywa w teatrze. To było trochę jak wystrzelenie z armaty". View oEmbed on the source website Praca na planie, wyzwania i kulisy powstawania filmu Film „Blue Moon” powstał jako kameralna produkcja, niemal w całości rozgrywająca się w jednej lokalizacji – nowojorskim barze podczas jednej nocy. Taka forma wymagała od Hawke’a nieustannego skupienia i całkowitego zanurzenia w postaci. "To był film, w którym musiałem być obecny na sto procent przez cały czas. Ten projekt zabrał mi wszystko, musiałem się na kilka miesięcy niemal całkowicie wycofać z codzienności" – wspominał aktor (Alex Frank, GQ). Czy Akademia doceni wreszcie Ethana Hawke’a? W 2026 roku Ethan Hawke otrzymał piątą nominację do Oscara – tym razem w kategorii Najlepszy Aktor Pierwszoplanowy. Konkurencja była silna, ale wiele środowisk branżowych i krytyków wskazywało właśnie na Hawke’a jako faworyta. Prasa branżowa podkreślała, że jego kreacja w "Blue Moon" przełamuje granice między kinem a teatrem i pozwala widzowi zanurzyć się w duszy bohatera. Sam aktor pozostaje jednak do tej kwestii zdystansowany: "To wspaniale, jeśli ludzie doceniają twoją pracę, ale najważniejsze jest, żeby samemu być z niej dumnym. Dla mnie istotne jest, by czuć, że najlepsze role mam jeszcze przed sobą" (Ethan Hawke, GQ). Nie zmienia to faktu, że przypadek Hawke’a pozostaje symbolem niedocenianych przez Akademię artystów, którzy konsekwentnie podążają własną drogą i inspirują kolejne pokolenia do stawiania na autentyczność. Dla niego – jak sam wielokrotnie podkreślał – najważniejsze jest, by "mieć poczucie, że najlepsze role są jeszcze przed nim". Zobacz też: Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła Źródła: people.com, cheatsheet.com, gq.com, denofgeek.com
Polak uznawany za tancerza wszech czasów. Zniknął ze sceny w wieku 30 lat, kolejne 30 spędził w szpitalach
Był geniuszem, który zdawał się przeczyć prawom grawitacji. Wacław Niżyński – legendarny tancerz, o którym mówiono, że „zastyga w powietrzu” – zrewolucjonizował balet i stał się jedną z największych ikon sztuki XX wieku. 12 marca mija 137 lat od narodzin artysty, którego życie było równie dramatyczne jak role, które tańczył.
Powstało o nim mnóstwo filmów, książek, spektakli. Motyw geniusza popadającego w obłęd to zawsze nośny temat. Wacław Niżyński uważany jest za tancerza wszech czasów. W XX wieku zrewolucjonizował balet, dał mu żywotność, emocje, siłę wyrazu. Prywatnie był zamkniętym w sobie, milczącym człowiekiem, ale jako artysta robił takie wrażenie, że każdy chciał go spotkać. Do jego spektakli kostiumy robiła Coco Chanel, kurtynę malował Pablo Picasso. Wacław Niżyński miał niebywały talent. Do legendy przeszły jego skoki – lekkie i wysokie. Wydawał się zastygać nad sceną. Pisarz Jean Cocteau wspominał, że Niżyński przypomina ludzką sylwetkę narysowaną na suficie i że obalił wszystkie prawa grawitacji. Sam mistrz pytany, czy trudno tak zastygać w powietrzu, powiedział: Nie, trzeba wyskoczyć górę i trochę tam pobyć. Umiał tańczyć en pointe, co było wówczas rzadką umiejętnością wśród tancerzy płci męskiej... Był homoseksualistą, ale ożenił się z węgierską arystokratką Ramola de Pulszky. Ona tak się w nim kochała, że udawała tancerkę. On ożenił się, by zabić traumę po rozstaniu z wieloletnim kochankiem Siergiejem Diagilewem. Jak ułożyły się losy Wacława Niżyńskiego? Wacław Niżyński: Polak z urodzenia Mówiono, że zaczął tańczyć w wieku 3 lat. Wacław Niżyński urodził się 1889 albo w 1890 roku w Kijowie. Jego rodzice byli tancerzami, należeli do wędrownej grupy, przenosili się z miejsca na miejsce, dlatego data urodzenia syna jest niejasna. Niżyński został ochrzczony razem ze swoją młodszą siostrą Bronią w Kościele Św. Krzyża w Warszawie. Całe życie uważał się za Polaka, mówił i modlił się po polsku, choć język znał nie najlepiej – „ ja nie umię dobrze muwić, bo mnie nie wolno było tu muwić po polsku”, pisał do znajomego śpiewaka Jerzego Reszke. Karierę zrobił jednak w balecie rosyjskim. Miał siedem lat, kiedy jego ojciec porzucił rodzinę i związał się z młodą tancerką. Matka z trójką dzieci osiadła w Petersburgu. Robiła wszystko, by jej zdolny syn dostał się do dobrej szkoły baletowej. Wacław był dzieckiem milczącym, zamkniętym w sobie. Rozkwitał w czasie tańca, wcześnie zauważono jego talent. Zobacz też: Najpierw była wielka miłość, a potem walka w sądzie o dziecko – historia związku Krystyny Mazurówny i Krzysztofa Teodora Toeplitza Cudowne dziecko tańczy bez spodenek W 1905 r. gwiazda rosyjskiego baletu i jego innowator Michał Fokin wystawił w Teatrze Maryjskim dyplomowe przedstawienie „Acis i Galatea”. Zaprosił też piętnastoletniego Niżyńskiego, chociaż ten nie skończył jeszcze szkoły. Tancerz został okrzyknięty cudownym dzieckiem i zaczęto wróżyć mu światową karierę. Wacław Niżyński szybko zyskał tytuł pierwszego baletmistrza. Zakochał się w nim wtedy książę Paweł Lwow - zaprosił go do swojego pałacu, obsypywał podarunkami. Nie tylko ułatwił zrobienie kariery Wacławowi, ale pomagał finansowo jego rodzinie. Zobacz też: Polka została primabaleriną wszech czasów, zrobiła oszałamiającą karierę, ale w kraju niewielu o niej słyszało Niżyński jako tancerz trafił w ręce Michała Fokina, który chciał rewolucjonizować balet, sprawić by był prawdziwą sztuką, a nie estetyczną rozrywką dla dworu. Zależało mu na tym, by tancerze mieli moc, służyli nie tylko do podnoszenia ślicznych primabalerin. Był wspaniałym mentorem dla Niżyńskiego. Ale tancerz miał nie tylko wielbicieli. Zazdrosna o powodzenie Niżyńskiego primabalerina Anna Pawłowa doniosła, że w „Giselle” tańczył on bez majtek – a właściwie bez wkładanych na trykot spodenek. Obcisły trykot wszystko pokazywał, co miało zgorszyć publiczność. Wybuchł skandal, który Wacław Niżyński przepłaciłby może karierą, bo został dyscyplinarnie zwolniony z teatru. Ale i tak był już wtedy gdzie indziej. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img48mSMR-1baa831.jpg" width="2111" height="1600" alt="P78BAN English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Druet" title="English: Nijinsky in 'les Orientales', photographed by Eugene Druet, Roger Pryor Dodge Collection Francais : Photo du danseur Vaslav Nijinski, en costume dans 'Les Orientales', photo presumee d´Eugene Druet . 1911 48 Nijinsky les orientales par Eugene Dru" /> Kochanek zatrudnił ochroniarza, by pilnował Wacława W tym czasie Wacław Niżyński spotkał wizjonera baletu, producenta Siergieja Diagilewa. Razem nie tylko podbili Paryż słynnym pokazem „Święta wiosny”, ale też zostali kochankami. Siergiej Diagilew był dla Wacława Niżyńskiego wychowawcą, mecenasem, ukochanym. Czy były to szczęśliwe relacje? Jak napisał dziennikarz brytyjskiego „The Guardian” Diagilew zachowywał się jak hollywoodzki producent w starym stylu. Ubierał Niżyńskiego i karmił, zakładał mu pierścionki na palce. Zapewniał oryginalne role i potrafił zadbać o rozgłos. Ale trzymał go w izolacji, tancerza pilnował zatrudniony specjalnie ochroniarz. Podobno wolność Niżyński miał tylko w tańcu. Siergiej miał 36 lat, Wacław – 19. Kochanek pokazał mu świat, inspirował go do nowych pomysłów tanecznych. Niżyński wiedział, że Siergiej Diagilew zawsze szuka nowych, młodych partnerów, którzy dają mu artystyczną energię. Kiedy uznał, że zaczyna być odsuwany, odszedł. Zobacz też: Gerard Wilk zachwycał się Polą Raksą. Plotkowano o romansie tancerza z aktorką <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCqQUA2-a371fd6.jpg" width="2186" height="1600" alt="Vaslav Nijinsky and Romola de Pulszky on their wedding day in Buenos Aires on September 10, 1913, 1913. Private Collection. Artist Anonymous. (Photo by Fine Art Images/Heritage Images/Getty Images)" title="Vaslav Nijinsky And Romola De Pulszky On Their Wedding Day In Buenos Aires On September 10" /> Ramola, choroba, ostatnie lata W 1913 roku Wacław Niżyński popłynął z zespołem na tournée po Ameryce Południowej. Na statku nie było bojącego się obsesyjnie morza Siergieja Diagilewa. Była za to zakochana bez pamięci w Niżyńskim węgierska arystokratka Ramola De Pulszky. Dzisiaj nazwalibyśmy ja stalkerką, bo po prostu prześladowała tancerza. Czy Wacław Niżyński był przystojny? Chyba niespecjalnie, był niski, szczupły, miał bardzo umięśnione nogi, duże stopy. Ale miał charyzmę. Ramola tak zajęła się Niżyńskim, że po przypłynięciu do Buenos Aires we wrześniu 1913 roku wzięli ślub. Doczekali się dwóch córek. Ale nie były to szczęśliwe lata. Ramola była zaborcza, domagała się od męża bardziej intensywnego pożycia. Poczucie osaczenia, kłopoty finansowe, artystyczne zagubienie, tęsknota za Diagilewem i wiele innych trudności sprawiły, że Niżyński przestał tańczyć. Ostatni występ dał w 1919 roku. Próbował kierować własnym zespołem, ale nie miał do tego zdolności, raz czy drugi jeszcze próbował powrotu na scenę, pomagał mu nawet Diagilew, ale wszystko to kończyło się rozczarowaniem. Wacław Niżyński coraz bardziej się izolował, zamykał w sobie. Pojawiły się podejrzenia o schizofrenię, tancerz był leczony- nie bez powodzenia – insuliną. Wędrował po szpitalach. Któregoś dnia żona wróciła po konsultacji z lekarzami, Niżyński, który mało mówił, tym razem się odezwał - "Przynosisz mi śmierć" powiedział. Ten niezwykły w ruchu tancerz, zwany ósmym cudem świata zamierał, jakby zapadał w katatonię. Zmarł w 1950 roku w Paryżu, został pochowany na cmentarzu Montmartre. Zobacz też: Wielki tancerz Michaił Barysznikow uciekał z ZSRR w dramatycznych okolicznościach. Biegłem po życie, mówił
Choć nie przypominał romantycznego bohatera, skradł jej serce, potem ona zapłaciła za ich ślub. Niezwykła historia miłości Henryka Bisty
Nie miał wyglądu klasycznego amanta, ale był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów charakterystycznych. Henryk Bista potrafił zagrać niemal wszystko – od ról komicznych po tragiczne. Prywatnie przez lata tworzył niezwykły związek z reżyserką Urszulą Mordzewską-Bistą.
12 marca przypada 92. rocznica urodzin Henryka Bisty – znakomitego aktora teatralnego i filmowego, którego widzowie pamiętają m.in. z „Vabanku”, „Piłkarskiego pokera” czy „Pana Kleksa w kosmosie”. Urodzony w 1934 roku artysta zapisał się w historii polskiego kina jako mistrz ról charakterystycznych. W życiu prywatnym jego najbliższą osobą była żona, reżyserka Urszula Mordzewska-Bista. Ich małżeństwo miało swoje niecodzienne zasady, ale opierało się na ogromnym zaufaniu i wspólnej pasji do teatru. Henryk Bista i jego żona Urszula: historia miłości Henryk Bista urodził się 12 marca 1934 roku w Rudzie Śląskiej. Miał starszego o 5 lat brata, księdza — Stanisława Bistę. Ze względu na różnice światopoglądowe bracia nie utrzymywali ze sobą kontaktu. Ks. Bista zmarł 23 grudnia 1985 w wieku 56 lat, w drodze do Bojszów Nowych, dokąd śpieszył z pomocą duszpasterską. Nie wiadomo nawet, czy Henryk był na jego pogrzebie. Zainteresowanie naukami ścisłymi sprawiło, że studiował mechanikę na Politechnice Gliwickiej i architekturę na Politechnice krakowskiej. Ale była mu pisana kariera aktorska. Dyplom warszawskiej PWST zdobył w 1958 roku. Zadebiutował w warszawskim Teatrze Ateneum, gdzie występował dwa lata, potem grał w Lublinie, a w końcu w zespole Teatru Wybrzeże w Gdańsku, gdzie zagrał wspaniałe role i zdobył wielkie uznanie. Jako wybitny aktor zasilił zespół teatru Współczesnego w Warszawie. Zobacz też: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxLYAlz-a89c810.jpg" width="1600" height="2160" alt="1984. Henryk Bista i Joanna Bogacka w przedstawieniu "Jak sie kochaja w nizszych sferach", Teatr Wybrzeze.,Image: 429311628, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Cena minimalna 50 PLN, Model Release: no, Credit line: Ewa Grabowska-Sadlowska / Forum" title="Henryk Bista i Joanna Bogacka" /> Urszula Mordzewska-Bista była równolatką Henryka, urodziła się w miejscowości Więckowy. „Skończyła reżyserię teatralną w Łodzi (dla zespołów niezawodowych). „Wciąż mam przed oczami Jej drobną sylwetkę i uśmiechniętą twarz. Kiedy była w dobrym nastroju, uśmiechała się czarująco. Niestety, te nastroje bardzo często się u Niej zmieniały. Z natury była osobą dobrą, wrażliwą i delikatną. Chorowitą i uwielbiającą się leczyć”, pisał o niej we wspomnieniu Wacław Sadowy. Henryk Bista: żona zapłaciła za ślub Swoją przyszłą żonę Henryk Bista poznał w Lublinie, gdy pracował w teatrze im. Jaracza. Była tam na stażu jako reżyserka. Po latach została też pedagogiem w Teatrze Muzycznym w Gdyni. Wtedy w Lublinie oboje wpadli sobie w oko. Byli sobą oczarowani. Choć w lubelskim teatrze pracowali wtedy tacy przystojniacy, jak Stanisław Mikulski, Urszula Mordzewska widziała tylko Henryka. Zaczął ją zapraszać na randki, na obiady. Ale gdy kelner przynosił rachunek, Henryk Bista nie był chętny do wyjmowania gotówki. „Byłam wściekła, bo kiedy przyszło do zapłacenia za obiad, czy nawet 3 złote za kawę, wówczas tyle kosztowała, sięgał po portfel, szukał pieniędzy i mówił: ”, wspominała po latach. Zapamiętała go z tamtych lat, jako łysiejącego już pana, ale pełnego uroku. Tak naprawdę była pod jego wrażeniem. Do tego stopnia, że to ona zapłaciła za ich ślub, który wzięli w początku lat 60. Czytaj też: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista: historia małżeństwa Swoje najlepsze lata Urszula Mordzewska-Bista i Henryk Bista spędzili w Sopocie, a potem w Warszawie. Mieli ukochanego psa — czarnego pudla królewskiego Bartka. Aktor zawsze chodził z nim rano na spacer. Żona była dla niego opoką, to z nią rozmawiał zawsze o swoich rolach. Ona czytała sztuki, w których grał, czasem znała je wcześniej od niego. Jak wspominała w Polskim Radio, była przygotowana do tych rozmów. On dzielił się swoimi pomysłami, wątpliwościami, komplikacjami. Urszula Mordzewska-Bista nie chodziła na premiery męża, za bardzo się denerwowała. Ale lubiła chodzić na próby, brała zeszyt, notowała uwagi. „Jest Bistowa!”, zauważali jej obecność inni aktorzy. Była fachowcem, uczyła w studium aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni. Zobacz też: Hanna Skarżanka – zanim została aktorką, pracowała dla wywiadu. Miała burzliwe życie Henryk Bista był rozchwytywany jako aktor, rzadko bywał w domu. Urszula Mordzewska-Bista opowiadała, że nawet jak mąż był, nie zajmował się codziennymi sprawami. Żył i pasjonował się aktorstwem. Ona prowadziła dom, gotowała mu ulubione dania: barszczyk, pierogi, ciasta. Kiedy wyjeżdżał, cały czas mieli kontakt, dzwonili do siebie. Urszula Bista była przyzwyczajona do częstych nieobecności męża. Mówiła: "Wolę, gdy wyjeżdża na dwa tygodnie i potem jest dłużej w domu". Sam Henryk Bista podkreślał, że jest z natury domatorem i uwielbia spędzać w domu każdą wolną chwilę. "Są rozmowy, siedzenie przy śniadaniu dłużej" - mówiła pani Urszula. "Pójście do lasu z psem, powrót, jakaś kawa, ciasto, telewizja. Oboje jesteśmy szalenie domowi. Nie znosimy przyjęć, ale lubimy spotykać się ze znajomymi", opowiadała. "Tylko bliskimi i zaprzyjaźnionymi", zastrzegał Henryk Bista. "Cenimy ciszę i spokój. Mamy przyjaciół, którzy lubią to, co my. Choć może to nie do końca prawda, jak siedzieliśmy w Zakopanem, z kolegami, Jankiem Nowickim, który nam grał na akordeonie, czy Krzysiem rzeźbiarzem... Spędzaliśmy całe wieczory w ogromnym gronie i było bardzo sympatycznie" (cytat za tekstem Grażyny Antoniewicz w "Dzienniku Bałtyckim"). Marzyli, że kupią mieszkanie w Warszawie, snuli plany, opowiadali znajomym, jak je urządzą. Nikt nie wiedział, że Henryk Bista zmaga się z ciężką chorobą nowotworową. Że cierpi. Jego śmierć była zaskoczeniem, a dla wielu niemal osobistą stratą, bo był także bardzo lubianym człowiekiem. Henryk Bista zmarł w 1997 roku, miał zaledwie 63 lata. Żona przeżyła go o dziewięć lat, zmarła w 2006 roku na raka mózgu
Kochała go przez 38 lat. Historia żony Bogusława Meca porusza do łez
Poznali się przypadkiem w łódzkim klubie, a zostali razem na 38 lat. Ich związek przetrwał sukcesy, trud codzienności i dramatyczną walkę z chorobą. Jolanta Mec była przy mężu w najtrudniejszych chwilach jego życia. Historia miłości Jolanty i Bogusława Meca to opowieść o uczuciu, które trwało mimo wszystkiego.
Historia miłości Jolanty i Bogusława Meca to opowieść o uczuciu, które przetrwało niemal cztery dekady wspólnego życia. Poznali się w 1972 roku w klubie 77 w Łodzi, a ich relacja szybko przerodziła się w związek, który trwał 38 lat. Wspólnie przeżywali sukcesy artysty, trud codzienności i dramatyczną walkę z chorobą. Jolanta była przy mężu w najtrudniejszych momentach jego życia, wspierając go zarówno wtedy, gdy stał na scenie, jak i wtedy, gdy zmagał się z ciężką chorobą. Ich historia pokazuje, jak silna potrafi być miłość mimo przeciwności losu. Tak zaczęła się historia miłości Jolanty i Bogusława Meca Był 1972 rok, kiedy w klubie 77 w Łodzi wydarzyło się spotkanie, które odmieniło życie dwojga ludzi. Bogusław Mec śpiewał tam tego wieczoru. Jolanta przyszła do klubu z bratem i jego dziewczyną. Po występie artysta podszedł do nich i zapytał, kim jest nieznajoma dziewczyna. Poprosił ją do tańca. Paradoks polegał na tym, że sam – jak później mówił – nie lubił tańczyć, bo uważał, że tańczący mężczyźni wyglądają śmiesznie. Tamtej nocy zrobił jednak wyjątek. Spotkanie przeciągnęło się do rana. Jolanta zapamiętała nawet dokładną godzinę wyjścia z mieszkania artysty – 4:16. Wkrótce potem ich znajomość przerodziła się w poważny związek. Jolanta pracowała wtedy jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy Bogusław się jej oświadczył, nie miała wątpliwości, jaka powinna być odpowiedź. Tak zaczęła się historia małżeństwa, które trwało 38 lat. Małżeństwo i życie z artystą Jolanta pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy Bogusław Mec się jej oświadczył, bez wahania zgodziła się zostać jego żoną. Byli małżeństwem przez 38 lat. W 1974 roku na świat przyszła ich córka Luiza, zwana Lulu. W chwili narodzin dziecka Bogusław Mec był w trasie koncertowej. Codzienność młodej mamy nie była łatwa. Jolanta musiała radzić sobie z wieloma obowiązkami sama. Jedną z najbardziej dramatycznych chwil był wypadek córki. „Gotowałam mleko, nasza córeczka Lulu podjechała chodzikiem do pieca, chwyciła garnek i wylała wrzątek na siebie. Pogotowie, szpital. Rano do pracy, po południu biegiem do dziecka”. Mimo tych trudności Jolanta nie miała pretensji do męża. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie”. Wspierała go także w pracy. Szyła mu ubrania na scenę, a gdy córka była starsza, razem jeździły z nim na koncerty i pomagały przy sprzedaży plakatów oraz płyt. Nieidealny partner, ale ważna część rodziny Z biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” autorstwa Macieja Wasilewskiego wynika, że artysta nie był człowiekiem łatwym. Potrafił być bezwzględny, miał skłonność do czarno-białego widzenia świata i lubił błyszczeć. Zdarzało się również, że dużo pił. Bywało, że Jolanta musiała wyciągać go z trudnych sytuacji. Mimo wszystko byli rodziną. Z czasem zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Projekt przygotował sam Bogusław Mec. Było to miejsce, które uważał za spełnienie marzeń. Rodzina cieszyła się także obecnością wnuków. Para doczekała się dwóch – Ernesta (11 l.) i Franciszka (8 l.). Czytaj też: Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez Choroba, która zmieniła wszystko W 2001 roku spokojne życie rodziny zostało przerwane. Bogusław Mec nagle źle się poczuł podczas pracy w ogrodzie. Kilka dni później lekarze postawili diagnozę: ostra białaczka szpikowa. Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą została jego siostra Danuta. Jolanta wiedziała, jak poważna jest choroba. Jednak nie chciała przerażać męża. „Wiedziałam, co to jest ostra białaczka szpikowa, ale nie dzieliłam się z nim tą wiedzą, pocieszałam go”. Kiedy siedziała przy jego szpitalnym łóżku, starała się być silna. Dopiero po powrocie do domu pozwalała sobie na emocje. „Potem wracałam do domu i wyłam z bólu i bezradności”. Po przeszczepie pojawiła się nadzieja. Niestety spokój trwał tylko osiem miesięcy. Później pojawiły się komplikacje i silny ból. Do końca byli razem Mimo choroby Bogusław Mec nie chciał rezygnować z pracy. Koncertował, nagrywał płyty i występował w programach. W ostatnich latach życia jego stan zdrowia był coraz gorszy. Jolanta była przy nim niemal cały czas. Pomagała mu nawet dojść na scenę. Z książki Macieja Wasilewskiego pochodzi poruszający opis jednego z takich momentów: „Jeszcze piętnaście kroków” – powiedziała. „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. Ostatni koncert artysta zaśpiewał 8 marca, w Dzień Kobiet. Kilka dni przed śmiercią razem z żoną pojechali jeszcze na nagranie programu „Szansa na sukces”. Wkrótce potem jego stan się pogorszył. Trafił do szpitala w Zgierzu. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Jolanta była przy nim w ostatnich chwilach. „Całą noc trzymałam go za rękę i masowałam, bo była zimna jak lód. Szwankowało krążenie. Ciśnienie spadało”. Źródła: viva.pl, plejada.pl, wywiady Jolanty Mec dla „Dobrego Tygodnia” i „Dziennika Łódzkiego”, Maciej Wasilewski – „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca”
Długo nie wierzył, że jest chory, gasł w oczach żony, która była przy nim do samego końca. Ostatnie chwile Bogusława Meca wzruszają do łez
Takiego głosu jak on nie miał nikt. Niski, z charakterystyczną chrypką. Elektryzujący, ciepły. Do dziś takie przeboje, jak „Na pozór”, „W drodze do Fontainebleau” (z wokalistką Alibabek Ewą Dębicką), „Mały biały pies”, „Z nieśmiałości mojej” i oczywiście wielki evergreen „Jej portret” nucą kolejne pokolenia. Ona zresztą otworzyła Bogusławowi Mecowi drzwi do wielkiej kariery, gdy zaśpiewał ją na festiwalu w Opolu w 1972 roku.
W 2001 spadł na niego i jego bliskich bolesny cios. Diagnoza lekarzy brzmiała jak wyrok: białaczka. Na szczęście udało się znaleźć dawczynię szpiku: została nią jego siostra Danuta. Nie poddawał się. Miał dla kogo walczyć. Ale po 11 latach zmagań z nowotworem nadszedł kres. Bogusław Mec odszedł 11 marca 2012 roku. Do końca czuwała przy nim żona Jolanta. Walczyła jak lwica o każdą sekundę życia ukochanego. „Wiedziałam, jaka to jest choroba, ale cały czas wydawało mi się, że mu się uda, że będzie tym pierwszym, tym jedynym, który zwycięży wszystko. Był wspaniałym pacjentem, godził się na wszystko, co mu dałam. Chciał wyzdrowieć i chciał być tylko dla nas”, wspominała w jednej z rozmów. Gdy koncertował poważnie już chory, zawsze spoglądał za kulisy, czy Jola tam stoi, czy jest. Ona wkładała mu do kieszonki morfinę, tak na wszelki wypadek, gdyby na koncercie bardzo go bolało. Bogusław Mec: dzieciństwo, dorastanie Bogusław Mec urodził się 21 stycznia 1947 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Pochodził z rodziny ewangelików, jego tata Arnold Metz był spolszczonym Niemcem, mama gorliwą katoliczką, która z miłości do męża przeszła na wyznanie ewangelickie. Po wojnie zamieszkali w Tomaszowie, na parafii, gdzie wynajmowali mieszkanie. Bogusław i jego starsza siostra Danka dobrze się tam czuli jako dzieci. Wokół parafii był piękny, kwietny ogród i brama, za którą byli bezpieczni. Jak wspominał Bogusław Mec, to był jego „meine, kleine welt” - własny, mały świat. W szkole rówieśnicy wymyślali mu „Ty Szwabie!”, dorysowywali hitlerowskie wąsiki. Polscy rodzice zabraniali swoim dzieciom bawić się z nim i jego siostrą. Plotkowano, że w ogrodzie są wilki, a przed wejściem do kościoła leży zakopana Matka Boska i że kościół jest niemiecki… W liceum do jego siostry przychodziły koleżanki i pytały: „to gdzie te wilki?”. Ale wtedy już się z tego śmiali. Zobacz też: Ikona kina nigdy nie stanęła na ślubnym kobiercu, choć wielu chciało ją usidlić. Juliette Binoche wciąż jest panną i zdradza powód swojej decyzji <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTEWOIN-4689261.jpg" width="1964" height="1600" alt="PHOTO : ANDRZEJ ZBRANIECKI / EAST NEWS 2012-03-11 LODZ BOGUSLAW MEC ZNAKOMITY PIOSENKARZ KOMPOZYTOR ZMARL W DNIU DZISIEJSZYM . TE ZDJECIA WYKONANE ZOSTALY PODCZAS WYBOROW PARLAMENTARNYCH .GLOSUJE ZE SWOJA RODZINA ZONA JOALNTA CORKA LUIZA I WNUKIEM 2,5 LAT FRANCISZKIEM N/Z BOGUSLAW MEC Z ZONA JOLANTA I WNUKIEM FRANCISZKIEM" title="Zmar? Bogus?a Mec" /> Oczywiście nie było tylko źle. W licealnych czasach na parafii młodzież urządzała odlotowe prywatki, pastor dostawał z Zachodu płyty, jakich nie było wtedy w Polsce, akcje rodzeństwa poszły w górę. Ojciec wokalisty zmienił dla spokoju imię i nazwisko na Adam Mec, Bogusław je przejął. Kiedyś reżyser Kazimierz Kutz zagadnął go: „A dlaczego ty piszesz się przez c?!". Powinienem pisać się przez „tz", tak mam w pożółkłych papierach”, wspominał Bogusław Mec. Parafii był wierny przez całe życie. Wspierał ją, dawał w niej koncerty. Bogusław Mec: kariera muzyczna Bogusław Mec był bardzo związany z Łodzią. Tam studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych (dzisiaj to Akademia Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego). Uczył się tam na wydziale projektowania ubiorów. Jednocześnie próbował swoich sił w śpiewaniu. Z powodzeniem! W 1970 roku wygrał koncert Debiuty na festiwalu w Opolu. Pojechał za pieniądze z nagrody do Hiszpanii. Taka kariera robiła wrażenie, nawet na profesorach z uczelni. W 1972 roku zaśpiewał w Opolu melancholijną balladę o rozstaniu „Jej portret”. I zdobył ogromną popularność. Piosenkę miał początkowo śpiewać Jerzy Połomski, ale odmówił. Szukano nowego wokalisty. Bogusława Meca odkryła Renata Rumel, ówczesna szefowa redakcji muzycznej radiowej Trójki. Powiedziała: „Jest taki student z Łodzi, ma niski ciepły głos. Jest malarzem. Będzie pasował”. I okazało się, że trafiła w dziesiątkę. Zobacz też: Najpierw złamane serce, potem wielka szansa. TYLKO VIVIE! Paulina Gałązka ujawnia zaskakujące kulisy artystycznej drogi. Ta jedna decyzja zmieniła wszystko <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPVyXgK-280b4c7.jpg" width="1600" height="1633" alt="Opole, 06.1971 r. IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu, n/z Boguslaw Mec.,Image: 428541338, License: Rights-managed, Restrictions: 2938_2 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="IX Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu" /> Po występie w Opolu stał się bardzo popularny, jeździł w długie trasy koncertowe, które nazywał ironicznie „Czyż nie dobija się koni?”. Występowali m.in. dla zakładów pracy, czasem już od 10:00 rano, dla pierwszej zmiany. Potrafili grać po 5-6 koncertów dziennie. Ludzie chcieli się zabawić, chcieli piosenek „pod nogę”, takie utwory jak „Jej portret” były trudne, i Bogusław Mec nieraz się irytował, widząc, jak jego ulubiona piosenka jest odbierana. Jeździł też w trasy z Czesławem Niemenem albo sam, organizował śpiewane wernisaże, na których pokazywał swoje obrazy. Telewizja polska zrobiła do piosenki „Jej portret” teledysk, co było wtedy ewenementem. Bogusławowi Mecowi towarzyszy w nim Dorota Trafankowska, mistrzyni polski w gimnastyce artystycznej. Jolanta i Bogusław Metz: historia miłości Z żoną był razem 38 lat. Poznali się w 1972 roku w klubie 77, w Łodzi, Bogusław tam akurat śpiewał. Razem zatańczyli, rozstali się nad ranem. Jolanta Mec pracowała jako pielęgniarka na oddziale dziecięcej onkologii. Gdy urodziła się ich córka Luiza, zwana Lulu, Bogusław Mec jęknął w budce telefonicznej: „O Boże baba” (cytuję za onet.pl). Nie potrafił się wtedy cieszyć z córki, chciał mieć syna, potem sam się tym emocjom dziwił. Jolanta Mec była trochę zła na męża, że została sama z maleńkim dzieckiem, a on stale był w trasie. Ale szybko jej ta złość minęła. „Było mi bardzo trudno, ale wiedziałam, że śpiewanie to wielka pasja męża i jego sposób na życie. Lulu mówi, że w domu był kult ojca. Jak przyjeżdżał, prosiłam córkę o spokój, bo tato jest zmęczony. Nie czułam się jednak wykorzystywana, byłam po prostu odpowiedzialna za to, co dzieje się w domu. Boguś darzył mnie ogromnym zaufaniem, radził się mnie prawie we wszystkim. Szyłam mu ubrania na scenę, a jak Lulu podrosła, jeździłyśmy z nim na koncerty, sprzedawałyśmy plakaty, płyty. To była miłość. Imponował mi swoją wewnętrzną siłą”, wspominała (cytuję za pomponik. pl). Bogusław Mec: tu było jego miejsce na ziemi Bogusław Mec nie był idealnym partnerem. Jak wynika z jego biografii „Bim bam bom. Mogę wszystko. Historia Bogusława Meca” napisanej przez Macieja Wasilewskiego, potrafił być człowiekiem bezwzględnym, skłonnym do czarno-białego widzenia świata, lubiącym błyszczeć za wszelką cenę. Nie był specjalnie uważnym ojcem dla swojej córki Luizy, chociaż po latach był dumny, że skończyła tak jak on łódzką Akademię Sztuk Pięknych, pracowała jako graficzka w Nowym Jorku. Dopiero jako dorosła, niezależna już kobieta poczuła, że ojciec ją kocha. Ale musieli mieć silne więzi jako rodzina, skoro córka wróciła do Polski, gdy ojciec zachorował, by być bliżej rodziców, pomóc. Bogusław Mec dużo pił, czemu zresztą sprzyjały długie trasy koncertowe. Potrafił pojechać po córkę i wrócić pijany, Jolanta była na niego wściekła, często wyciągała go z różnych opresji. Zbudowali dom pod Łodzią, w brzozowym lasku. Bogusław Mec sam go wyrysował, mówił, że to był dom z marzeń. Cieszyli się, że w ogrodzie bawi się wnuk. Ale spokój trwał tylko rok. W 2001 piosenkarz rozchorował się na ostrą białaczkę szpikową. Lekarze i żona przez pewien czas ukrywali to. Żona go pocieszała w szpitalu, a potem sama wracała do domu i jak wspominała „wyła z bólu”. Bogusław Metz: choroba Okazało się, że konieczny jest przeszczep szpiku. Dawcą była siostra Bogusława — Danuta. Spokój po zabiegu trwał jednak tylko przez osiem miesięcy. Okazało się, że są komplikacje, Bogusław Mec miał ogromne bóle, z którymi zmagał się do końca życia. Jednak przez cały czas występował, nagrywał, praca ratowała go, dawała siły do życia. Była, jak mówił, łaską od Boga. Po dziesięciu latach choroba wróciła na dobre. Trudno powiedzieć, jak by sobie poradził, gdyby nie Jola. Przeżywała wraz z nim huśtawkę emocji – od rozpaczy po nadzieję. A jednocześnie musiała być silniejsza, żeby mogła mu pomóc. Była przy nim dzień i noc, prowadziła go, by mógł dojść na scenę. „Prowadziła go pod rękę. Żeby nie upadł. Nogi miał słabe, zanikające mięśnie. Korytarz był wąski, przypominał tunel. „Jeszcze piętnaście kroków" - powiedziała. Szli tak dwie minuty. W pokoju stała kanapa. „Muszę odpocząć". Usiadł i złapał się za brzuch. Nie mógł opanować kaszlu (…) Przytuliła jego głowę, instynktownie, z miłości. „Wkładam ci tabletkę do kieszeni. Weź, jak będzie bolało". „Nie chcę morfiny, Jolu. Ludzie czekają”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgIgdmyz-2a8becc.jpg" width="1600" height="2466" alt="Opole 22.06.1977. XV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej (21-25.06). Nz. koncert Pastele, Ewa Dêbicka (z zespo³u Alibabki) i Bogus³aw Mec piewaj¹ piosenkê pt. Ma³y bia³y pies. msa PAP/Ryszard Okoñski Opole 22 June 1977. The 15th National Polish Song Festival (June 21-25). Pictured: The Pastele (Warercolours) concert, Ewa Debicka (from Alibabki band) and Boguslaw Mec singing a song entitled A White Small Dog. msa PAP/Ryszard Okonski Event date unknown." title="Ewa Dêbicka i Bogus³aw Mec" /> To poruszający fragment z książki Macieja Wasilewskiego „Bim bam bom. Mogę wszystko". Ten ostatni koncert zaśpiewał na Dzień Kobiet 8 marca, kilka dni przed śmiercią pojechali jeszcze razem na nagrania „Szansy na sukces”. Kiedyś był człowiekiem, którego „trudno było upilnować". W miarę postępowania choroby coraz bardziej potrzebował opieki. To też musiało być dla niego trudne. Zdawał sobie sprawę, że słabnie. Któregoś dnia powiedział do żony: "Ja już z tego nie wyjdę". Ale kiedy po raz ostatni – jak się okazało – zabierało go pogotowie, oboje mieli nadzieję, że jeszcze się uda. Umierając, ściskał ją za rękę. „Ostatnie jedenaście lat to była ciągła walka o zdrowie taty, ale też podtrzymywanie w nim optymizmu, że wszystko będzie dobrze”, mówiła w jednej z rozmów Luiza Mec. Dla Jolanty Mec żałoba trwała ponad trzy lata. Cały czas żyła sprawami męża, jego chorobą, nie miała swojego azylu, w którym mogłaby się schować. Z czasem nauczyła się żyć sama. Z miłością do męża w sercu. Ma córkę i dwójkę wnuków. Bogusław Mec zmarł 11 marca 2012 roku. Miał 65 lat. Nigdy nie zapomnimy o jego wielkim talencie. SPRAWDŹ: Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść Aktualizacja na VUŻ i Historie 21.01.2025 r.
Sukces w "Idolu" dał mu sławę, plotki o romansach zniszczyły mu życie. Dziś Szymon Wydra trzyma się z dala od show-biznesu
Jest jedną z niewielu gwiazd, którym program "Idol" otworzył drzwi do kariery. Już od pierwszego odcinka było wiadomo, że ten chłopak z mocnym głosem i bujną czupryną zawojuje polską scenę muzyczną. I rzeczywiście, Szymon Wydra wraz ze swoim zespołem Carpe Diem przez lata cieszył się ogromną popularnością. Potem jednak nagle zniknął. Jak wygląda życie wokalisty, który 11 marca obchodzi 50. urodziny.
Na polskiej scenie jest od ponad trzech dekad. Show-biznes poznał od podszewki, korzystał z uroków popularności, ale poznał też ciemne strony sławy. I choć nigdy nie zerwał z muzyką, to od kilku lat trzyma się na uboczu polskiej sceny muzycznej. Życie w blasku fleszy nigdy mu nie odpowiadało, ale gdy założył rodzinę, coraz bardziej dystansował się od show-biznesu. Dziś jest szczęśliwym tatą Simony i Ryszarda, wiernym kibicem swojej ukochanej drużyny piłkarskiej i "zwyczajnym gościem", który nie przypomina dawnego idola nastolatek. Także fizycznie, bo Wydra, którego znakiem rozpoznawczym były długie włosy, od paru lat nie ma już żadnej fryzury. Zobacz też: Tak wygląda życie Szymona Wydry 22 lata po Idolu. Mimo upływu czasu wciąż oddaje się muzyce! | Viva.pl Młodzieńczy bunt i szybka wyprowadzka z domu Muzykę, zwłaszcza tę mocniejszą, rockową, pokochał już jako nastolatek. I już wtedy postanowił, że będzie śpiewał. Gdy miał 16 lat, założył zespół Carpe Diem, z którym gra do dziś. Jego ojciec jednak nie pochwalał tego, uważając muzykę za stratę czasu. Chciał dla syna pewnego fachu, dlatego naciskał, by Szymon poszedł do technikum i zdobył zawód mechanika. Potrzeba grania była jednak silniejsza niż chęć nauki, co stało się częstym powodem konfliktów w domu. Dlatego też w wieku 19 lat rozpoczął swoją samodzielną drogę. Zabrał ze sobą jedynie dwie gitary, trochę pieniędzy i wyprowadził się od rodziców. Zamieszkał sam, w wynajętym pokoju bez ogrzewania. Sława i jej cena Udział w „Szansie na sukces” oraz „Idolu” był dla muzyka i jego zespołu momentem przełomowym. Rodzice też byli niezwykle dumni, że ich syn zaszedł aż tak daleko. To właśnie wtedy Szymon wszedł w świat show-biznesu. Sława oraz rozpoznawalność to jedno, ale towarzyszące im plotki o romansach to drugie. Tak się złożyło, że muzyk doświadczył smaku obu tych rzeczy. „Przypisywano mi już romanse z Mandaryną, Magdą Femme, Marysią Sadowską, a nawet z Otylią Jędrzejczak, z którą się przyjaźnię” – przyznał przed laty w wywiadzie dla „Gali”. Dodał też, że te plotki destrukcyjnie wpłynęły na jego życie prywatne. Trudna nauka bycia tatą Jego życie kompletnie zmieniło się, gdy został ojcem. To doświadczenie go zmieniło, także dlatego, że się go bał. „Nie czułem się jeszcze gotowy. Nie będę ukrywał, bałem się. Zwłaszcza takiej wizji: Szymon w kapciach przed telewizorem w otoczeniu szczebioczącej gromadki. […] Jednak kiedy Simonka się urodziła, przestałem mieć wątpliwości. Całkowicie podbiła moje serce. Potrafi mnie rozbroić jednym uśmiechem” – wyznał artysta we wspomnianym wcześniej wywiadzie. Mimo początkowego braku gotowości obecnie dla artysty dzieci są największym szczęściem. Bycie tatą sprawia mu ogrom radości, czym często chwali się w mediach społecznościowych, pokazując wspólne aktywności z młodszym synem Rysiem. „Uwielbiam żyć” Szymon Wydra w ciągu lat zmienił się nie do poznania. Długie czarne włosy z czasem zamienił na krótko ściętego irokeza, by dziś z dumą prezentować całkowicie ogoloną głowę. Zaczął bardziej cenić życie rodzinne niż to rockowe. Jednak wciąż w jego życiu ważne miejsce odgrywa pierwsza miłość – muzyka. W zeszłym roku obchodził 35-lecie swojej działalności artystycznej, a Carpe Diem z kolei skończyło 33 lata. Nie oznacza to jednak zwolnienia tempa – nic z tych rzeczy. Wciąż tworzy nowe muzyczne projekty z pasją do tego, co robi, oraz energią dostarczaną przez jego fanów. Poza tym wciąż chętnie przyjmuje zaproszenia do telewizji, od której tak naprawdę wszystko się zaczęło. „Jestem cały czas zajarany życiem. Uwielbiam żyć i chwytać każdy dzień” – przyznał z uśmiechem muzyk w programie „Pytanie na śniadanie”. Zobacz również: Projekt Hail Mary film bez green screena. Kulisy kosmicznej produkcji | Viva.pl Życiowa energia oraz miłość do muzyki nie odstąpiły go nawet na krok. Właściwie to właśnie one od samego początku ukształtowały charakter chłopaka z Radomia, który w wieku 16 lat postanowił pójść pod prąd i znaleźć własną ścieżkę. Dziś Szymon Wydra jest spełnionym artystą, a także dumnym tatą, który w tym roku, 11 marca obchodzi okrągłe 50. urodziny. Źródła: kobieta.pl, pytanienasniadanie.tvp.pl
Tworzyli kultowy zespół lat 80., on przez lata skrywał uczucie. Gdy w końcu ją zdobył, los nie dał im wiele czasu
Miłość Ady Rusowicz i Wojciecha Kordy nie przyszła łatwo ani szybko. Zanim ich serca zabiły tym samym rytmem, oboje przeszli przez burzliwe relacje i zawodowe zakręty. Gdy wreszcie odnaleźli się wśród scenicznego zgiełku, los miał dla nich własny, dramatyczny scenariusz...
Przed laty byli jedną z najpopularniejszych par, choć ich miłość nie zrodziła się od razu. Ada Rusowicz przez jakiś czas spotykała się z Czesławem Niemenem, a o uczucie Wojciecha Kordy walczyła Helena Majdaniec. Gdy los jednak ich połączył, a zakochani nie widzieli poza sobą świata, okazało się, że długie szczęście nie jest im dane... Tę miłość przerwała tragedia. Wojciech Korda i Ada Rusowicz: to nie była miłość od pierwszego wejrzenia Zanim poczuli do siebie coś więcej, przez wiele lat byli przyjaciółmi. O serce Wojciecha Kordy walczyła Helena Majdaniec, zaś Ada Rusowicz związana była z Czesławem Niemenem. To właśnie on wypatrzył ją w połowie lat 60., kiedy szukał dziewczyn do chórku mających wspomagać zespół Niebiesko-Czarni. 19-letnia wówczas Ada wygrała przesłuchania, jednak po 3 latach artyści doszli do wniosku, że chórek nie jest im potrzebny. Utalentowana młoda kobieta została więc wokalistką w grupie. Do 1966 roku Ada Rusowicz związana była z Czesławem Niemenem, a rozpad tego związku był dla niej bardzo bolesny. Jak twierdzi dziennikarz Marek Gaszyński, ukochana przestała mu być potrzebna, kiedy artysta odszedł z Niebiesko-Czarnych i założył własny zespół Akwarele. „Czesław nie chciał dzielić kariery z nikim innym. Była to taka jego potrzeba chwili. Bardzo był skupiony na sobie”, mówił. Wówczas na swoją szansę miał nadzieję Wojciech Korda, któremu Ada zawsze się podobała. O młodziutką wokalistkę miała być nawet zazdrosna zakochana w nim Helena Majdaniec, która według doniesień wyjechała z Polski, bo nie mogła się pogodzić z tym, że jej wybranek wolał inną. Niestety wtedy także Wojciechowi Kordzie nie udało się zdobyć serca Ady. Po rozstaniu z Czesławem Niemenem zaczął ją pocieszać Dawid Bowie, którego poznała w 1968 toku na Malcie. Piękna Polka od razu zawróciła w głowie światowej sławy artyście, jednak ich relacja nie była trwała. Gdy Ada Rusowicz wróciła do Polski, czekała tam na nią prawdziwa miłość. ZOBACZ TEŻ: Historia Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy zaczęła się niepozornie. Potem stworzyli legendę Breakout <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPgiRwG-fd48365.jpg" width="1600" height="1677" alt="Warszawa, lata 70. Zespol "Niebiesko-Czarni", n/z Wojciech Korda i Ada Rusowicz.,Image: 427783481, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Wojciech Korda i Ada Rusowicz" /> Wojciech Korda i Ada Rusowicz: razem na scenie i w życiu Utalentowani wokaliści stworzyli razem niezwykły duet, kiedy po odejściu Czesława Niemena z Niebiesko-Czarnych Wojciech Korda został liderem formacji. Ich głosy brzmiały razem wspaniale, a oni sami zaczęli się do siebie coraz bardziej zbliżać. W końcu wspólne koncerty i wyjazdy sprawiły, że przyjaźń pomiędzy artystami przerodziła się w prawdziwą miłość. W 1971 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda powiedzieli sobie sakramentalne „tak”. Podczas ceremonii wyglądali iście rockandrollowo. Panna młoda miała na sobie wzorzystą sukienkę, a jej ukochany połyskliwy kombinezon. Uchodzili za zgrany duet zarówno na scenie, jak i w życiu. Para wspólnie doczekała się dwójki dzieci. W 1977 roku na świat przyszedł ich syn, Bartłomiej, a w 1983 roku córka Anna. Niestety rodzinne szczęście nie trwało długo... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgp1xc9c-f4b0fe5.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, lata 70. Zespol "Niebiesko-Czarni", n/z Wojciech Korda i Ada Rusowicz.,Image: 427783446, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Wojciech Korda i Ada Rusowicz" /> 1 stycznia 1991 roku Ada Rusowicz i Wojciech Korda wracali z koncertu noworocznego w Warszawie. Wracali samochodem wraz z nowymi znajomymi. Przed Poznaniem auto wpadło w poślizg... Wszyscy pasażerowie, poza liderem Niebiesko-Czarnych zginęli. Ania Rusowicz wyznała, że jako mała dziewczynka czuła nerwową atmosferę w domu, czekanie na rodziców i babcię, która martwiła się, że długo ich nie ma. Miała zapamiętać także widok posiniaczonego taty w poszarpanym ubraniu... Po tragicznym wypadku syn został z Wojciechem Kordą, zaś siedmioletnią wówczas córkę muzyk zdecydował się oddać na wychowanie innej rodzinie. Ania Rusowicz długo nie mogła mu tego wybaczyć i dopiero po wielu latach spotkała się z ojcem, gdy ten był już ciężko chory. Od wielu lat artysta wymagał specjalistycznej opieki, miał poważne problemy ze zdrowiem, przeszedł sześć udarów... Do końca wspierała go druga żona, Aldona Kędziora-Korda, a także Polska Fundacja Muzyczna, która wspierała ich finansowo. Wojciech Korda zmarł 21 października 2023 o 13:40. Po jego śmierci córka zamieściła pożegnanie w mediach społecznościowych, w którym napisała, że mu wybaczyła... SPRAWDŹ TEŻ: Tak wyglądały powroty Ryszarda Kapuścińskiego do domu. Córka zapamiętała jeden niezwykły rytuał
Jan Holoubek szczerze o początkach relacji z Magdaleną Różczką. Kiedyś nie mógł jej znieść
Historia związku Jana Holoubka i Magdaleny Różczki mogłaby posłużyć za scenariusz filmu o miłości, która rodzi się w najmniej spodziewanym momencie. Choć dziś są razem od lat i wychowują córkę, ich pierwsze spotkania na planie w 2012 roku dalekie były od sielanki.
Dziś tworzą jedną z najbardziej dyskretnych par polskiego show-biznesu, ale początki ich relacji wcale nie były romantyczne. Jan Holoubek po latach opowiedział, jak naprawdę wyglądała jego pierwsza współpraca z Magdaleną Różczką. Jak przyznał, początkowo nie tylko nie zapałali do siebie sympatią — ich relacja była na tyle napięta, że reżyser postanowił odejść z planu serialu "Lekarze". Jan Holoubek i Magdalena Różczka poznali się na planie „Lekarzy” Drogi Jana Holoubka i Magdaleny Różczki przecięły się zawodowo. On pracował przy serialu "Lekarze", ona była jedną z głównych aktorek produkcji TVN. Plan serialu, jak wspominał później Holoubek, był miejscem intensywnej pracy i dużych emocji, a tempo produkcji sprawiało, że napięcia między twórcami nie należały do rzadkości. W takich okolicznościach zaczęła się ich znajomość. Dziś trudno w to uwierzyć, ale pierwsze wrażenie nie było najlepsze — operator nie mógł znieść braku dyscypliny u aktorki w pracy. Z perspektywy czasu Holoubek mówił o tym z dużą szczerością w wywiadzie-rzece "Między światłem a cieniem". "Od pierwszego spotkania bardzo się nie polubiliśmy" — wyznał. Jak opowiadał Holoubek, praca przy serialu była wymagająca, a napięcie między nim a Różczką z czasem zaczęło narastać. W wywiadach przyznawał, że pewne sytuacje na planie sprawiały, że frustracja rosła. Po latach Holoubek przyznał, że jego reakcja była bardzo emocjonalna i dziś patrzy na nią z dystansem. "Gdyby to się działo na Zachodzie, to wywaliliby mnie z roboty". ZOBACZ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Przypadkowe spotkanie wszystko zmieniło Choć ich pierwsza współpraca nie należała do udanych, los postanowił napisać zupełnie inny scenariusz dla tej znajomości. Po pewnym czasie Holoubek i Różczka spotkali się ponownie — tym razem już poza planem serialu. To właśnie wtedy relacja zaczęła nabierać zupełnie innego charakteru. Bez napięcia związanego z pracą i presją planu zdjęciowego mogli zobaczyć siebie w zupełnie innym świetle. "Magda następne odcinki kręciła już beze mnie. Dopiero po jakimś czasie spotkałem ją zupełnym przypadkiem, poza planem i zakochałem się. Bardzo mi zaimponowała (…). Bo jest czułą osobą, jest nastawiona na dawanie, a nie na branie. Jest dobrym człowiekiem i okazuje to ludziom" — opowiadał. Jan Holoubek i Magdalena Różczka: z trudnego początku do wieloletniego związku Dziś historia Jana Holoubka i Magdaleny Różczki jest przykładem tego, że pierwsze wrażenie nie zawsze bywa trafne. Para od lat pozostaje w związku, wspólnie wychowuje córkę i bardzo konsekwentnie chroni swoje życie prywatne przed mediami. Choć oboje należą do najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego świata filmu i telewizji, rzadko opowiadają publicznie o swojej relacji. Tym bardziej szczere wspomnienia Holoubka o trudnych początkach ich znajomości zwróciły uwagę fanów. SPRAWDŹ TEŻ: Małgorzata Potocka po diagnozie przewartościowała swoje życie. W "Tańcu z Gwiazdami" zdobyła się na osobiste wyznanie
Rozstała się z drugim mężem, ale nigdy nie wzięli rozwodu. Ewa Ziętek ujawniła powód. Ależ zaskoczenie
Choć ich drogi rozeszły się już dawno temu, formalnie wciąż łączy ich jedno. Ewa Ziętek od lat żyje sama, ale nie zdecydowała się na rozwód. Dlaczego gwiazda „Złotopolskich” wybrała taką drogę? Jej szczere wyznanie o przysiędze, wierze i samotności zaskakuje nawet najbliższych.
Ewa Ziętek od ponad pięćdziesięciu lat zachwyca widzów talentem i charyzmą. Choć na ekranie często wcielała się w kobiety silne i niezależne, jej prywatne życie nie zawsze układało się jak w filmowym scenariuszu. Wczoraj aktorka obchodziła 73. urodziny. Ulubienica widzów otwarcie przyznaje, że wybrała samotność. Co więcej, mimo rozstania z drugim mężem nigdy nie zdecydowała się na rozwód. Dlaczego? Miłość, która zaprowadziła ją aż do Berlina Pierwszego męża Ewa Ziętek poznała jeszcze w czasach studenckich, gdy kształciła się w szkole teatralnej. Ich uczucie rozwijało się szybko. Młoda artystka była gotowa wiele poświęcić dla miłości. Gdy jej partner otrzymał propozycję pracy w Niemczech, zdecydowała się zawiesić rozwijającą się karierę i wyjechać razem z nim. Początkowo miał to być tylko krótki etap w ich życiu. Rzeczywistość napisała jednak inny scenariusz. Pobyt za granicą przeciągnął się aż do ośmiu lat. To właśnie w Berlinie w 1978 roku przyszła na świat ich córka Agata. Z czasem jednak w małżeństwie zaczęły pojawiać się coraz większe różnice. Choć uczucie było silne, wizje przyszłości okazały się zupełnie inne. Dla Ewy Ziętek scena była czymś więcej niż tylko zawodem, była jej życiem. „Z jednej strony to był świetny materiał na męża, były zaręczyny. A z drugiej strony aktorski plan na życie. Jednak kiedy on powiedział, że z teatrem koniec, to wiedziałam, co robić", wspominała po latach w rozmowie z Polskim Radiem. Decyzja nie była łatwa, ale aktorka nie potrafiła porzucić swojej pasji. Ostatecznie ich drogi się rozeszły. CZYTAJ TEŻ: Nie chciała być samotna, ale w pewnym momencie była na skraju. Przez tego mężczyznę runęła na dno. Tylko cud ją uratował Drugi ślub Ewy Ziętek Drugi rozdział w życiu uczuciowym Ewy Ziętek rozpoczął się wiele lat później i zupełnie niespodziewanie. Podczas jednej z wizyt w Berlinie, gdzie mieszkała jej córka, poznała Rainera Jacoba. Nie była to jednak historia miłości od pierwszego wejrzenia. Jak sama wspominała, potrzebowała czasu, by zaufać nowemu mężczyźnie. Rainer nie poddawał się jednak łatwo i zrobił wiele, aby zdobyć jej serce. „Rainer zadał sobie wiele trudu, aby przekonać mnie, że warto z nim być na dobre i na złe", mówiła w rozmowie z VIVĄ!. Z czasem ich relacja zaczęła dojrzewać. Dla ukochanej Jacob zdecydował się nawet na wielką zmianę w życiu. Przeprowadził się do Polski i rozpoczął naukę języka. Ich związek rozwijał się spokojnie, bez pośpiechu, aż w końcu padło pytanie o ślub. Oświadczyny miały wyjątkowy charakter. W obecności córki aktorki partner wręczył jej pierścionek z brylantem. Para pobrała się w 2000 roku w kościele św. Anny w Warszawie. Na uroczystości pojawiło się wiele znanych postaci świata kultury, m.in. Andrzej Wajda, Krystyna Zachwatowicz, Adam Hanuszkiewicz, Paweł Wawrzecki oraz Grażyna Szapołowska. Mimo wielkich nadziei i starań, również to małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Mimo rozstania z mężem, Ewa Ziętek nie wzięła rozwodu Choć Ewa Ziętek rozstała się z drugim mężem, do dziś formalnie pozostaje jego żoną. Aktorka nigdy nie zdecydowała się na rozwód i jak przyznaje, była to świadoma decyzja. „Jestem mężatką. Teoretycznie. Rozstałam się z mężem, ale nie rozwiodłam się. Doskwiera mi samotność, jak każdemu, kto jest bez pary, jednak wolę być sama, bo dzięki temu mogę korzystać w kościele z sakramentów. Jako osoba niebędąca w nowym związku nie postępuję wbrew zaleceniom Kościoła. W mojej decyzji nie ma niczego dziwnego. Nie chcę z nikim być, ponieważ mam ślub kościelny i przed Bogiem przysięgałam wierność Rainerowi. Nie zamierzam go zdradzać", wyznała w rozmowie z „Faktem”. Jak przyznaje aktorka, jej decyzja często budzi zdziwienie wśród znajomych i przyjaciół. Wielu z nich uważa, że mogłaby jeszcze ułożyć sobie życie na nowo. „Moje koleżanki bardzo się dziwiły, że nie chcę z nikim być, bo mam ślub kościelny. Może i bym chciała, ale przecież przysięgałam przed Bogiem", mówiła w rozmowie ze „Zwierciadłem”. Choć samotność bywa bolesna, gwiazda podchodzi do niej z pokorą, bo przecież nawet trudne emocje mogą mieć w życiu swoją wartość. Dziś Ewa Ziętek skupia się na pracy i życiu w zgodzie ze swoimi przekonaniami. I choć jej historia miłosna nie zakończyła się klasycznym happy endem, aktorka pokazuje, że czasem największą siłą jest wierność własnym zasadom. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest kandydatem na premiera partii PiS, wzbudza niemałe emocje. Mało kto wie, kim jest jego żona. Aż trudno uwierzyć
Jest kandydatem na premiera partii PiS, wzbudza niemałe emocje. Mało kto wie, kim jest jego żona. Aż trudno uwierzyć
Miłość czasem zaczyna się od jednego spojrzenia. Tak było w przypadku Przemysława Czarnka i jego żony Katarzyny. Ich historia nie narodziła się w politycznych kuluarach ani na uniwersyteckich korytarzach, lecz setki kilometrów od Polski, podczas wakacyjnej pracy we Włoszech. To właśnie tam wydarzył się moment, który zmienił całe jego życie.
Przemysław Czarnek od lat należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków Prawa i Sprawiedliwości. Były minister edukacji i nauki, znany z wyrazistych poglądów i medialnych wystąpień, ponownie znalazł się w centrum uwagi po tym, jak partia oficjalnie wskazała go jako kandydata na premiera. Choć w polityce nie unika ostrych sporów, w życiu prywatnym stawia na stabilność i rodzinę. Niewiele jednak osób wie, jak zaczęła się jego historia miłosna z żoną Katarzyną. Przemysław Czarnek o żonie. Tak zaczął się ich związek Historia ich znajomości brzmi niemal jak scenariusz romantycznego filmu. Przemysław Czarnek i Katarzyna poznali się jeszcze w czasach studenckich podczas sezonowej pracy we Włoszech. Oboje wyjechali tam, aby dorobić w wakacje, nie spodziewając się, że właśnie tam spotkają swoją drugą połówkę. Polityk pracował w jednym z hoteli, natomiast jego przyszła żona była zatrudniona w restauracji w innym obiekcie. To właśnie wtedy wydarzył się moment, który, jak wspominał po latach, zapamiętał na zawsze. „Pracowałem w jednym hotelu, żona w restauracji w drugim hotelu. No i tam się nasze oczy spotkały”, mówił w rozmowie z „Super Expressem”. Choć dziś Przemysław Czarnek znany jest z pewności siebie, wtedy był raczej nieśmiały. Mimo to znajomość rozwijała się szybko, a po powrocie do Polski relacja nabrała poważnego charakteru. Para stanęła na ślubnym kobiercu w 2000 roku. Od tamtej pory tworzą rodzinę, która dla polityka jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia. W publicznych wypowiedziach wielokrotnie podkreślał znaczenie wartości rodzinnych i religijnych. Małżeństwo doczekało się dwójki dzieci: córki Julii oraz syna Mateusza. W lipcu 2023 roku w rodzinie Czarnków odbyła się ważna uroczystość. Jedyna córka polityka wyszła za mąż. Ślub odbył się w lubelskiej parafii św. Stanisława Biskupa i Męczennika, a ceremonię poprowadził kardynał Gerhard Müller, zaprzyjaźniony z rodziną. Na tym jednak nie koniec, rodzina powiększyła się jeszcze bardziej w listopadzie 2024 roku. Wtedy Przemysław Czarnek po raz pierwszy został dziadkiem. Wydarzenie to było dla niego jednym z najważniejszych momentów ostatnich lat. CZYTAJ TEŻ: Elżbieta Zapendowska oceniła wybór Alicji Szemplińskiej na Eurowizję. Wymownie podsumowała decyzję widzów Kim jest Katarzyna Czarnek? Kariera naukowa żony polityka Choć jej mąż należy do najbardziej rozpoznawalnych polityków w kraju, Katarzyna Czarnek konsekwentnie trzyma się z dala od sporów i medialnego rozgłosu. Zamiast tego postawiła na rozwój kariery naukowej. Uzyskała tytuł doktora biologii i od lat związana jest z Katolickim Uniwersytetem Lubelskim. Na uczelni wykładała dietetykę, a także pełniła funkcję zastępczyni dyrektora Instytutu Nauk o Zdrowiu. W maju 2023 roku objęła stanowisko dyrektorki nowo utworzonego Instytutu Nauk Medycznych na Wydziale Medycznym KUL. To ważny krok w jej karierze naukowej, który potwierdził jej pozycję w środowisku akademickim. Mimo że jej mąż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej polityki, Katarzyna Czarnek bardzo rzadko pojawia się publicznie. Nie udziela wywiadów i unika medialnego rozgłosu. Jedną z nielicznych okazji, kiedy można było zobaczyć ją publicznie, było Narodowe Czytanie Pisma Świętego. Nagranie z tego wydarzenia do dziś można znaleźć w internecie. Choć Przemysław Czarnek często znajduje się w centrum politycznych debat i sporów, jego życie prywatne wygląda zupełnie inaczej. To przede wszystkim wieloletnie małżeństwo, rodzina i spokojna codzienność z dala od reflektorów. Źródło: Plejada.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Poznali się na greckiej plaży, są razem ponad 15 lat. Historia miłości Kingi Rusin i Marka Kujawy to gotowy scenariusz na film
Wrzesień, niemal pusta plaża na greckiej wyspie Rodos i spotkanie, którego nikt się nie spodziewał. To właśnie wtedy Kinga Rusin poznała Marka Kujawę – adwokata, który już przy pierwszym spotkaniu powiedział coś, co z czasem okazało się prorocze. Dziś, po ponad 15 latach związku, ich historia wciąż budzi emocje i fascynację.
Już ponad 15 lat tworzą idealnie dobrany związek. Kinga Rusin i Marek Kujawa jeszcze kilka lat temu mieszkali w Polsce, teraz zaś zwiedzają najdalsze zakątki świata. Żadna przeszkoda im niestraszna, kiedy mają siebie u swego boku! Zakochani poznali się w trakcie wakacyjnego wyjazdu, jak przystało na miłośników podróży. Dziś świata poza sobą nie widzą, a dziennikarka co jakiś czas dzieli się pięknymi kadrami z ukochanym w swoich mediach społecznościowych. View Ediplayer on the source website Kinga Rusin i Marek Kujawa — historia miłości Kinga Rusin i Marek Kujawa poznali się w 2010 roku w trakcie wakacji, które oboje spędzali na greckiej wyspie Rodos. Nikt na początku nie przypuszczał, że gwiazda TVN-u zwiąże się z adwokatem. Jak czas pokazał, oboje są bardzo szczęśliwi. „To był wrzesień, pusto na plaży, bardzo dużo panów, bardzo mało pań. Dosyć szybko zyskałyśmy grono kolegów, wśród nich był Marek. Zwróciłam na niego uwagę, bo potraktował mnie nietypowo, tak trochę chłodno, a zupełnie czego innego oczekiwałam”, wyznała Kinga Rusin w rozmowie z „Galą’’. Ważnym momentem w początkowej fazie ich relacji jest historia z plecakiem, kiedy to Marek Kujawa nie chciał pomóc dziennikarce go wnieść. „Powiedział ze swadą, że jak ktoś jest tak walczącą feministką jak ja, to niech sobie sam radzi. Pomyślałam wtedy: „no nie, co za gość!”. Zapamiętałam go nie tylko jako inteligentnie złośliwego w stosunku do mnie, ale też niezwykle ciekawie opowiadającego”, powiedziała Rusin. Pobyt na Rodos się skończył. W drodze powrotnej spotkali się na lotnisku. „Marek spojrzał wtedy na mnie i powiedział: Czy wiesz, że ja zmienię Twoje życie? Pomyślałam sobie wtedy: »Co to w ogóle za facet? Ale to, co powiedział, okazało się prawdą«", zwierzyła się gwiazda. CZYTAJ TAKŻE: „Powoli zaczynam mówić o nim głośno". Zalia nigdy nie była tak szczera, jej wyznanie zaskakuje Podróże Kingi Rusin i Marka Kujawy Zakochani spędzają cudownie czas. Dzielą się obserwatorami wspólnymi zdjęciami, na których widać ich radość i szczęście! Przez ponad miesiąc zwiedzali Australię, ale wyprawa trwała w najlepsze! „Nasze podróże łączą pracę z poznawaniem niesamowitych miejsc, do których przyjeżdżamy. Nie są to wizyty w lokalnych hotelach. Chcemy „smakować” każdy kraj, poczuć jego klimat, poeksplorować, czasami nawet dłużej pomieszkać. Zawsze marzyłam o takiej właśnie formie poznawania świata, ale z wielu powodów nie było to kiedyś możliwe. Teraz mogę spełniać swoje marzenia i czuję się tak, jakbym otworzyła zupełnie nowy rozdział życia" — pisała gwiazda. 18 października 2022 roku Kinga Rusin zamieściła na Instagramie zdjęcie z Markiem Kujawą. Dziennikarka złożyła ukochanemu wyjątkowe życzenia urodzinowe. „Mareczku, za twoje zdrowie! I żeby nadal było tak pięknie! Wspaniale zorganizowałeś nam życie! Jesteś moim księciem z bajki. Całuję cię urodzinowo. Sto lat!”, napisała pod wspólną fotografią. Co więcej, Kinga Rusin 14 lutego 2023 roku opublikowała niezwykle romantyczne zdjęcie z ukochanym. "Mamy takie same pomysły na życie, pasje, zainteresowania i poglądy, ale przede wszystkim wyznajemy te same wartości — bez tego na pewno nie bylibyśmy ze sobą. Dlatego, na zadawane przez znajomych pytanie, czy jest coś, co sprawia nam szczególną przyjemność, odpowiadamy jednym głosem: dzielenie się z innymi. Przekonaliśmy się, że najwięcej radości daje nam właśnie dawanie, a nie branie. To stara prawda, żadne odkrycie, ale sprawdza się idealnie w życiu i w miłości, w Walentynki i w każdym innym dniu", napisała. Kinga Rusin o Marku Kujawie w wywiadzie dla „VIVY!” Tak dziennikarka mówiła nam o ich relacji w jednym z wywiadów... Zmienił moje życie o 180 stopni. Pokazał nie tylko mi, ale z czego się najbardziej cieszę, moim córkom, na czym polega partnerstwo. – Na czym? Na szacunku, zrozumieniu, wspieraniu się nawzajem. Na tym, żeby nigdy nie walczyć, kto jest ważniejszy. Żeby cały czas wspierać poczucie wartości drugiej osoby. Żeby być miłym. Proste rzeczy, które wydają się oczywistością, ale które rzadko wprowadzamy w życie (...). – Kłócicie się bez broni atomowej? Nie kłócimy się. Oboje jesteśmy bardzo temperamentni, mamy bardzo mocne charaktery. Marek mnie nauczył – jest zawodowym negocjatorem – używania argumentów nawet wtedy, gdy emocje szaleją. Nigdy nie używamy skrajnych słów, których później byśmy żałowali (...). – Mądry negocjator. Jest mistrzem świata. Niesamowicie mi pomagał. Jesteśmy prawdziwym teamem. Wydawało mi się to niemożliwe, bo gdy się poznaliśmy, nie łączyło nas absolutnie nic. Pani z telewizji i pan mecenas. Ale myśmy nasze światy połączyli. Znaleźliśmy wspólną część. Dla nas dwojga to niesamowita przygoda. – Wspólna praca cieszy? Tak. Pracujemy nad wieloma projektami razem, a każde robi też inne, swoje rzeczy. Uwielbiam nasze rozmowy o tym, co dalej, jakie plany. Uwielbiam gadać i Marek uwielbia gadać. Za chwilę jedziemy na Mazury na 30. rocznicę ślubu naszych przyjaciół. Będziemy jechać wolno i przez te cztery godziny wszystko zdążymy omówić. Mogę śmiało powiedzieć, że Marek zmienił moje życie. Ta deklaracja na początku naszej znajomości była bardzo śmieszna i strasznie patetyczna. – Dosyć bezczelna. Bardzo bezczelna, ale to szokujące, jak bardzo się sprawdziła! – Zamieszkacie razem? Mieszkamy cały czas razem. Od bardzo dawna. – O, internet kłamie! Ale mamy dwa mieszkania. Gdy przygotowuję się do DDTVN, muszę wstawać o piątej rano. Włączam wtedy światło, muzykę, żeby się dobudzić. Nie ma sensu, żeby Marek zrywał się razem ze mną. Wtedy się rozdzielamy. To taki przywilej nowoczesnego związku. ZOBACZ TEŻ: Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Ona pomogła mu zrobić karierę, on napisał o niej jeden ze swoich najpiękniejszych wierszy. Agnieszkę Osiecką i Wojciecha Młynarskiego łączyła niezwykła więź
Kiedy się poznali, Osiecka była już królową polskiej piosenki, a Młynarski - studentem z ambicjami artystycznymi. I to właśnie ona dostrzegła, że ten "chudy chłopczyna" ma wielki talent i pomogła mu go rozwinąć. Tak zrodziła się przyjaźń i sojusz, który trwała przez lata i przyniósł polskiej muzyce wiele niezapomnianych przebojów.
Była starsza od niego o pięć lat. Niewiele – ale wystarczająco, by stać się przewodniczką. Agnieszka Osiecka robiła na nim ogromne wrażenie. Wspominał, że wyglądała jak panienka z dobrego domu, a jednocześnie miała w sobie coś ekscentrycznego, nieprzewidywalnego. „Wariatka w najlepszym sensie” – poetka, artystka, żywioł. Wojciech Młynarski powtarzał po latach, że to ona go wylansowała, „wprowadziła na branżowe salony”. Uważał ją za swoją mentorkę. Ona z kolei podziwiała jego talent i obdarzyła niezwykłą dedykacją: „Dla Wojtka, który mnie gonił i przegonił”. Mówiła o nim: „moja zwycięska konkurencja”. Czytaj również: Miłość z rodzinnym dramatem w tle. Historia Wojciecha Młynarskiego i Adrianny Godlewskiej Ich relacja była czymś więcej niż artystycznym sojuszem. To była więź dwojga ludzi obdarzonych nieprzeciętną wrażliwością – i zmagających się z własnymi demonami. Ona zmagała się z uzależnieniem od alkoholu, mawiając przy tym, że szkodzi zdrowiu, ale pomaga życiu. On walczył z chorobą dwubiegunową. Byli ikonami polskiej piosenki literackiej – i jednocześnie ludźmi kruchymi. Osiecka o Młynarskim: Zjawił się chudy, ambitny chłopczyna Poznali się na początku lat 60. w warszawskim klubie Hybrydy. Wojciech Młynarski miał 21 lat, studiował polonistykę, grał w brydża, słuchał jazzu i prowadził kabaret „Radosna gęba stabilizacji”. Już tworzył, ale nie był znany, w przeciwieństwie do Osieckiej, która miała już na koncie choćby głośną piosenkę „Okularnicy” – portret polskich inteligentów, którzy „wiążą koniec z końcem za te marne dwa tysiące”. Uznana poetka była jedną z pierwszych osób, które dostrzegły, że ten młody chłopak ma talent. Jak wspominał Młynarski, uwielbiała pomagać młodym twórcom, „otwierać im furteczki”. Zaprosiła go do współpracy w Radiowym Studiu Piosenki – legendarnej redakcji, w której nagrywały przyszłe gwiazdy: Maryla Rodowicz, Ewa Bem, Marek Grechuta czy Magda Umer. Zobacz także: Gdy odszedł, zdradziła sekret ich relacji. Mało kto wiedział, że byli ze sobą tak blisko. Z jej ust padły piękne słowa Młynarski nie tylko pisał i nagrywał. Zastępował Osiecką, gdy wyjeżdżała, prowadził konsultacje, wygłaszał „pogadanki” dla młodych autorów. Ich zawodowa relacja szybko zamieniła się w przyjaźń na długie lata. Osiecka pisał o nim tak w 1967 roku: „Piosenki swoje wykonuje Młynarski sam i jest w tej roli nieoceniony. Właściwie dopiero piosenka połączona z tym sposobem wykonywania daje w sumie zjawisko […] całkowicie odrębne i indywidualne. Patrząc na śpiewającego Młynarskiego nie mamy wątpliwości, że śpiewa od siebie. (...) Młynarski jest wysoki, chudy, zgarbiony. Razem z tymi jakby sztucznymi gestami stanowi sylwetkę niezapomnianą. Jeden z naszych reżyserów filmowych powiedział o Młynarskim, że "jest gotowym elementem scenograficznym", jak czytamy w nowej książce Romana Dziewońskiego "Wojciech Młynarski. Mamy taką sytuację". Opole, triumfy i twórcza zazdrość W 1964 roku podczas festiwalu w Opolu triumfowała przewrotna piosenka „Z kim tak ci będzie źle, jak ze mną”, wykonywana przez Kalinę Jędrusik. Jej współautorem był Wojciech Młynarski. Na festiwal piosenkę wybrała Agnieszka Osiecka. Z tą piosenką wiąże się anegdota, która powtarzano sobie w latach 60. A było tak: otóż pewnego dnia Agnieszka Osiecka, Kalina Jędrusik i Wojciech Młynarski siedzieli wspólnie nad piosenką „Z kim tak Ci będzie źle, jak ze mną”. Nagle Kalina Jędrusik zaprotestowała: „Proszę pana, ja tego nie zaśpiewam. Dama tak nie mówi” Chodziło o wers: „Kto będzie zdrowie miał i nerwy na takie ścierwo jak ty”. Młynarski trochę się speszył. „Proszę pani, jak dama się zezłości, to jeszcze gorszych słów używa”, zaoponował. Wtedy Kalina Jędrusik odwróciła się do Osieckiej i powiedziała: „No widzisz, kurwa, on nic nie rozumie”. Zobacz także: Osiecka chciała, by ten hit zaśpiewała pierwsza skandalistka PRLu. Porywa do dzisiaj Na tym samym festiwalu Osiecka odbierała nagrodę za piękną balladę „Nim wstanie dzień”. Gratulowali sobie nawzajem. Nie zazdrościli sobie sukcesów – zazdrościli pomysłów. „To zazdrość twórcza” – wspominał Młynarski. Myślał o jej tekstach, o takich piosenkach, jak „Okularnicy”, czy „Kochankowie z ulicy Kamiennej” i pytał: „Kurcze, czemu to nie moje?”, opowiadał w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla dwutygodnika "Viva". Spotykali się jeszcze wielokrotnie, m.in. w 1977 roku w Opolu podczas koncertu „Nas Troje/Nastroje” z udziałem Jonasza Kofty. Łączyła ich inteligencja, błyskotliwość, dystans do świata – i lojalność. On uwielbiał ją jako rozmówczynie, podziwiał jej umiejętność łagodzenia sporów, delikatność. Osiecka podkreślała jego wierność przyjaciołom i tradycji, fenomenalną pamięć i „dobre, choć rogate serce”. Wiersz o samotności poetki, którą wszyscy kochali Kiedy Agnieszka Osiecka odeszła w1997 roku , Młynarski napisał wiersz „Poetka znikła w oddali”. Bardzo przejmujący. Zadał w nim pytanie, które musiało go dręczyć od dawna: „Skoro tak Ją kochali, tak bezgranicznie, tak mocno, czemu w co drugim Jej wierszu taka straszliwa samotność?” W kilku strofach zawarł paradoks jej życia: dowcipna, uwielbiana, otoczona ludźmi – a w środku „zziębnięta i samotna”. Ich historia nie jest romansem ani legendą o niespełnionej miłości. To opowieść o wzajemnym zachwycie, twórczej rywalizacji, lojalności i czułości ukrytej pod ironią. O dwojgu artystach, którzy na scenie byli silni i błyskotliwi, a prywatnie – pełni niepokoju. Młynarski mówił, że go wylansowała. A kiedy odeszła, oddał jej coś najcenniejszego: słowa, w których zobaczył jej prawdę. Więcej historii o Wojciechu Młynarskim znajdziecie w jego nowej biografii, którą napisał Roman Dziewoński, syn Edwarda Dziewońskiego – aktora, twórcę słynnego kabaretu „Dudek”. Książka pt. „Wojciech Młynarski. Taką mamy sytuację” ukaże się 6 marca, wydana przez oficynę „Lira”, Warszawa, 2026 rok.
Pobrali się w Berlinie, w Polsce wciąż nie mają prawa do ślubu. Jacek Dehnel o swoim ponad 20-letnim związku
Ponad 22 lata razem, wspólny ślub w Londynie i kilka lat życia w Berlinie. Jacek Dehnel w szczerym wywiadzie opowiada o relacji z Piotrem Tarczyńskim i zdradza, co jego zdaniem sprawia, że ich związek trwa tak długo. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu „PANI” pisarz mówi o początkach ich znajomości, znaczeniu wolności w relacji i o tym, dlaczego najważniejsza jest zwyczajna radość z bycia razem.
W opublikowanym w magazynie „PANI” wywiadzie Beaty Nowickiej Jacek Dehnel wraca wspomnieniami do początku swojej relacji z Piotrem Tarczyńskim, z którym jest związany od ponad 22 lat. Pisarz opowiada o pierwszym zauroczeniu, wspólnych doświadczeniach i o tym, jak przez lata zmieniała się ich codzienność. W rozmowie zdradza także, co – jego zdaniem – jest prawdziwym fundamentem długiego związku. Początek relacji Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego. Zauroczenie podczas gry w kalambury Historia związku Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego zaczęła się ponad 22 lata temu. Kiedy się poznali, byli bardzo młodzi – Piotr miał dwadzieścia lat, a Dehnel dwadzieścia trzy. Dziś pisarz zauważa, że ten czas to już ponad połowa życia jego partnera, a wkrótce będzie to również połowa jego własnego życia. Pierwsze zauroczenie pojawiło się w sytuacji zupełnie codziennej. Dehnel wspomina, że szczególne wrażenie zrobiła na nim inteligencja i błyskotliwość Piotra, które dostrzegł podczas gry w kalambury. Jak opowiada, jego partner niemal „jarzył się od tej błyskotliwości”. To właśnie ta cecha od początku przyciągała go najbardziej. Z czasem okazało się, że poczucie humoru i sposób opowiadania historii są jednymi z elementów, które najmocniej budują ich relację. Pisarz przywołuje także jedną z prywatnych scen z początku znajomości. „Kiedyś leżeliśmy w łóżku i opowiadał mi o tym, jak przebiegały Nieszpory Sycylijskie, a mówił to tak zabawnie, że dostałem ze śmiechu kolki.” Jak dodaje, osoby słuchające Piotra Tarczyńskiego w „Podkaście amerykańskim” mogą mieć wyobrażenie o jego stylu opowiadania. Co naprawdę spaja długie związki Dehnel w rozmowie podkreśla, że początki relacji często są bardzo intensywne. Według niego zakochanie wiąże się z reakcjami chemicznymi w organizmie, które mają sprawić, że ludzie się do siebie przywiązują. Jak zauważa pisarz, nawet świetny seks nie jest w stanie utrzymać relacji na dłuższą metę. Jego zdaniem taka faza zwykle trwa dwa lub trzy lata, a później pojawiają się wyzwania, które sprawdzają trwałość związku. To właśnie w tym momencie najważniejsze okazuje się coś innego – zwyczajna radość z bycia razem. „A potem zaczynają się schody i jak nie ma tego zasadniczego lepiszcza, frajdy z bycia razem, to się rozpada.” W jego przypadku było inaczej. Po ponad dwóch dekadach wspólnego życia pisarz wciąż podkreśla jedną rzecz. „Ja się przez te 22 lata ani razu z nim nie nudziłem. Ani razu.” Związek Jacka Dehnela i Piotra Tarczyńskiego bez presji i zobowiązań Jednym z elementów, które według Dehnela pomagają utrzymać ich relację, jest brak presji wynikającej z zewnętrznych zobowiązań. Jak tłumaczy, nie są razem dlatego, że muszą. Są razem dlatego, że chcą. „Jesteśmy ze sobą nie dlatego, że dzieci, że kredyt, że dom razem, że któryś z nas bez drugiego się nie utrzyma (…) Jesteśmy ze sobą, bo chcemy.” Dużą rolę odgrywa również wolność w relacji. Partnerzy nie kontrolują się nawzajem, nie śledzą i nie podsycają zazdrości. Zamiast tego starają się dawać sobie przestrzeń i swobodę. Według pisarza taka postawa jest naturalna, jeśli obie osoby czują, że najlepiej jest im właśnie ze sobą. Ślub w Londynie po piętnastu latach Po piętnastu latach wspólnego życia Dehnel i Tarczyński zdecydowali się na ślub w Londynie. Początkowo miał to być bardzo skromny moment – właściwie formalność z udziałem dwóch świadków. „To miała być administracyjna sprawa, bardzo skromny ślub, tylko my i para świadków w takiej salce jak składzik na szczotki.” Ostatecznie jednak plany się zmieniły. Rodzina Piotra z Londynu chciała uczestniczyć w uroczystości, a z Polski przyjechali przyjaciele pary. W rezultacie trzeba było zmienić salę na większą. Dehnel przyznaje, że sam był zaskoczony emocjami, które pojawiły się podczas ceremonii. „Wzruszyłem się bardziej, niż się spodziewałem.” Ceremonia była również nietypowa pod względem symboliki. Para nie zamawiała tradycyjnych obrączek. Zamiast tego Piotr włożył Dehnelowi na palec sygnet, który pisarz i tak nosił na co dzień. Z kolei Dehnel podarował partnerowi pierścionek z turkusem kupiony wcześniej przez Piotra w Iranie. Ślub i jego znaczenie prawne Sam ślub – jak podkreśla Dehnel – nie zmienił wiele w ich relacji. Po piętnastu latach wspólnego życia trudno było mówić o rewolucji w codzienności. Miał jednak znaczenie w kwestiach formalnych. Szczególnie podczas kilku lat, które para spędziła mieszkając w Niemczech. „Zmieniło to naszą sytuację prawną, na przykład przez parę lat mieszkania w Niemczech sporo nam ułatwiało, choćby w rozliczaniu podatków.” W Polsce – jak mówi pisarz – ślub nadal nie ma znaczenia prawnego. „W Polsce oczywiście nadal jest bez znaczenia, chyba że rząd wreszcie zrealizuje wyrok TSUE i wpisze nas do rejestru.” Berlin, Warszawa i tęsknota za dawnym mieszkaniem Po pięciu latach spędzonych w Berlinie Dehnel i Tarczyński wrócili do Warszawy. Pisarz przyznaje, że choć dobrze czuje się w stolicy, są rzeczy, za którymi wciąż tęskni. Jedną z nich jest ich berlińskie mieszkanie. Było ono większe od warszawskiego o 14 metrów – i jak mówi Dehnel, ta różnica jest odczuwalna. Wspomina także światło i widok z okna. „Tam był wielki wykusz, w którym stały nasze biurka, trzecie piętro starej kamienicy, nad wierzchołkami drzew.” Pisarz wspomina także berlińskie targi staroci, które uważa za fenomenalne. Po powrocie do Polski para musiała pozbyć się wielu rzeczy, jednak Dehnel wciąż ma z Berlina liczne przedmioty i kolekcję zdjęć, które przypominają mu o tamtym czasie. Rocznica ślubu i wspólne świętowanie O swojej relacji Jacek Dehnel mówi nie tylko w wywiadach. 8 listopada 2025 roku pisarz opublikował również na Instagramie wspólne zdjęcie z Piotrem Tarczyńskim, którym uczcił kolejną rocznicę ich ślubu. W poście nawiązał do filmu „Słomiany wdowiec” z Marilyn Monroe z 1955 roku, którego oryginalny tytuł – „Seven Year Itch” – odnosi się do teorii mówiącej o kryzysie pojawiającym się po siedmiu latach małżeństwa. Jak przypomniał Dehnel, według tej teorii to właśnie w siódmym lub ósmym roku związku najczęściej dochodzi do rozwodów, a mężczyźni wchodzą wtedy w wiek 41–45 lat. Pisarz zauważył jednak z dystansem, że w ich przypadku statystyki nie mają zastosowania. „Mamy 42 i 45 lat i świętujemy naszą 7 rocznicę ślubu na American Film Festiwal we Wrocławiu. Na szczęście jest to również 22 rok naszego związku, a romanse nam nie straszne, więc na rozwód się nie zanosi” – napisał. Jak dodał, siódma rocznica ślubu nazywana jest rocznicą wełnianą. Z tej okazji na zdjęciu para pozuje owinięta jednym szalikiem. Dehnel wspomniał także, że listopadowy poranek był wyjątkowo ciepły i słoneczny – niemal taki sam jak w dniu ich ślubu.
„Powoli zaczynam mówić o nim głośno". Zalia nigdy nie była tak szczera, jej wyznanie zaskakuje
Za sceniczną pewnością siebie kryje się historia pełna wątpliwości, pracy nad sobą i momentów, o których rzadko mówi się głośno. Zalia w szczerej rozmowie odsłania kulisy swojej wrażliwości: opowiada o walce z kompleksami, o tym, dlaczego pisanie tekstów bywa dla niej najtrudniejsze, oraz o tym, co naprawdę sprawia, że czuje się piękna. Jej słowa pokazują, że największa siła często rodzi się z najbardziej ludzkich doświadczeń.
Zalia od lat buduje swoją muzyczną wrażliwość na szczerości. W rozmowie dla magazynu „Elle” artystka opowiada nie tylko o procesie tworzenia piosenek, ale też o swojej relacji z ciałem, poczuciem piękna i presją, która często towarzyszy życiu na scenie. Jej słowa są bardzo osobiste. Zalia o pięknie: „Czuję się piękna, gdy coś mi się udaje” Dla wielu osób piękno kojarzy się z wyglądem. Dla Zalii to jednak przede wszystkim stan wewnętrzny. Artystka przyznaje, że najlepiej czuje się wtedy, gdy doświadcza sprawczości. Kiedy coś się udaje i ma poczucie harmonii. Piękno pojawia się dla niej w bardzo konkretnych momentach. Podczas rozmowy, gdy czuje się naprawdę wysłuchana. Gdy ktoś okazuje jej sympatię. Albo wtedy, gdy napisze dobrą piosenkę. To właśnie te chwile budują w niej poczucie wartości. W wywiadzie dla magazynu „Elle” Zalia otwarcie mówi o temacie, który przez lata był dla niej trudny. Przyznaje, że trądzik przez długi czas odbierał jej pewność siebie. Duże znaczenie miała dla niej rozmowa z chłopakiem. Kiedy opowiedziała mu o swoich kompleksach, usłyszała coś, co zapamiętała na długo. "Muszę też dodać, że większość życia zmagałam się z trądzikiem. To nadal trudny dla mnie temat, ale powoli zaczynam mówić o nim głośno. Gdy opowiedziałam swojemu chłopakowi o tym, że bardzo przejmuję się swoją cerą i odejmuje mi to pewności siebie, odpowiedziat, że to przecież mój element ludzki. Coś, co mnie uziemia, przypomina, że jestem tylko człowiekiem, jest to rzecz zupetnie normalna. I że to tylko skóra, mało istotna, biorąc pod uwagę, jakim człowiekiem jest jej wła-ściciel. Przypominam sobie o tym za każdym razem, gdy budzę się z gorszą cerą. Powtarzam sobie, że przemówił mój ludzki pierwiastek i czas się uziemić", zwierzyła się piosenkarka. Niedawno artystka zrobiła coś, czego wcześniej prawie nie praktykowała. Pozwoliła sobie na miesiąc odpoczynku. To był dla niej moment, by zatrzymać się i zadbać o ciało. Podkreśla, że podpuchnięte oczy czy gorsza cera często są po prostu efektem intensywnego trybu życia. Koncerty, późne chodzenie spać, dużo pracy. Wszystko to ma wpływ na organizm. Jak mówi, wysoki poziom stresu od razu widać na skórze. CZYTAJ TEŻ: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Pisanie tekstów to najtrudniejsza część pracy Choć Zalia od dziecka zajmuje się muzyką i ukończyła w Londynie studia na kierunku występów wokalnych i pisania tekstów, przyznaje, że właśnie teksty są dla niej największym wyzwaniem. "To najtrudniejsza część pracy nad utworem i jestem pod tym względem dla siebie najmniej wyrozumiała. Muzycznie ufam sobie w stu procentach, z wykształcenia jestem muzykiem i to tym zajmuję się od dziecka. Patrząc na staż - teksciarstwo to dla mnie jeszcze nowość, którą staram się rozwijać", ujawnia. Jej metoda pracy bywa zaskakująca. Czasem zapisuje nawet sto zdań na jeden temat, a potem układa je jak puzzle. Inspiruje się także techniką patchworkową – podobną do tej, którą stosował David Bowie, losując zapisane słowa. "Podobno David Bowie losował zapisane na karteczkach słowa. To technika patchworkowa. Czasem ją wykorzystuję. Ale pisanie jest jak matematyka, musisz myśleć klarownie. Masz kilkadziesiąt różnych opcji, co bywa frustrujące. Poza tym do tekstów nie można podchodzić po macoszemu. Miłość? „Ty mnie kochasz, ja ciebie nie.." - taki tekst mogę stworzyć w 15 minut, ale to nie zadziała. Ktoś mi powiedział, że pisanie to ciągłe myślenie o tekście, w każdej rozmowie jesteś wrażliwy na słowa. W głowie cały czas piszesz", dodaje. Nie jest tajemnicą, że artystka często tworzy z przyjacielem Jankiem Bąkiem. Jak mówi, obecność drugiej osoby pomaga spojrzeć na pomysł z innej perspektywy. "Lubię mieć takie lustro w drugiej osobie. Wszystkie teksty są jak kartki z mojego pamiętnika. Nie wyobrażam sobie nie śpiewać swoich stów i nieswoich historii. W tym tkwi prawda, której w muzyce szukamy", kontynuuje. Zalia nie wyobraża sobie śpiewać cudzych historii. Jej piosenki są bardzo osobiste. Traktuje je jak fragmenty własnego pamiętnika. To właśnie w autentyczności widzi sens tworzenia muzyki. Choć Zalia rozwija swoją karierę i pracuje nad nową muzyką, najważniejsze wartości pozostają dla niej bardzo proste: Miłość. Spokój wewnętrzny. Harmonia. Artystka przyznaje, że uczy się także większej wyrozumiałości wobec samej siebie. Ma tendencję do zadowalania innych i niechętnie sprawia komuś przykrość, ale coraz częściej potrafi powiedzieć bliskim, że potrzebuje ciszy i przestrzeni. Jak podkreśla, życie nie musi wyglądać jak na Instagramie. Nie warto porównywać swojej produktywności z cudzą. Czasem wystarczy zatrzymać się, posłuchać własnych potrzeb i dać sobie trochę więcej łagodności. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zniknął na ponad pół roku, ujawnił kulisy choroby. Jest spełnionym mężem i ojcem, choć z synem dzieli go zwłaszcza jedno
Uczył się kina z kaset VHS i zmuszał rodziców, by wozili go na castingi. Po latach DiCaprio wyznaje: sława mnie przygniotła
Leonardo DiCaprio od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowego kina. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie "Jedna bitwa po drugiej", po raz kolejny potwierdzając swoją silną pozycję w Hollywood. Choć dziś jest jedną z największych gwiazd branży filmowej, jego droga do sukcesu była długa i pełna wyzwań, a ogromna popularność, która przyszła z czasem, potrafiła być dla niego przytłaczająca.
Dziś Leonardo DiCaprio jest gwiazdą światowego formatu i jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów Hollywood. W 2025 roku zdobył ósmą nominację do Oscara za występ w filmie Jedna bitwa po drugiej, potwierdzając swoją mocną pozycję w branży filmowej. Jego droga na szczyt zaczęła się jednak dużo wcześniej. Jako nastolatek godzinami oglądał wypożyczone kasety VHS, ucząc się historii kina i analizując role wielkich aktorów. Jednocześnie z ogromną determinacją walczył o swoją szansę w branży – sam mobilizował rodziców, by zabierali go na castingi i pomagali mu rozwijać aktorską karierę. Fascynacja kinem zaczęła się bardzo wcześnie Dziś Leonardo DiCaprio jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów na świecie, ale jego miłość do kina zaczęła się znacznie wcześniej, zanim jeszcze pojawił się na wielkim ekranie. Gdy miał 15 lat, postanowił samodzielnie nadrobić wiedzę o historii filmu. Zaczął oglądać wypożyczone kasety VHS, urządzając sobie prawdziwy filmowy maraton. W ten sposób poznawał klasykę kina i analizował aktorskie kreacje, które robiły na nim największe wrażenie. Jedną z nich była rola Jamesa Deana w filmie „Na wschód od Edenu” z 1955 roku. To właśnie ten występ szczególnie zapadł mu w pamięć. DiCaprio zwracał uwagę na emocjonalną autentyczność bohatera i sposób, w jaki aktor potrafił pokazać wrażliwość na ekranie. Już wtedy zastanawiał się, czy sam kiedyś będzie w stanie osiągnąć podobną siłę wyrazu w aktorstwie. Po latach przyznał, że właśnie takie role fascynują go najbardziej. „Takie występy są dla mnie najbardziej intrygujące – pokazują emocje i wrażliwość, bez tej twardej skorupy, za którą często się chowamy” – mówił. Determinacja nastolatka: „Zabierzcie mnie na castingi” Zanim jednak pojawiły się pierwsze duże role, młody Leonardo musiał przejść przez długą drogę przesłuchań i odrzuceń. Co ciekawe – jak sam wspomina – to właśnie on był osobą, która najbardziej naciskała na rozwój swojej kariery. „To ja mówiłem mamie i tacie: zawieźcie mnie na castingi, musimy to zrobić. Prosiłem też, żeby odbierali mnie wcześniej ze szkoły” – wspominał aktor. Pierwszego agenta zdobył w wieku 12 lat. Od tego momentu bardzo poważnie traktował swoją przyszłość w branży filmowej. Wspomina, że często prosił rodziców, by odbierali go wcześniej ze szkoły i zawożą go na kolejne castingi. W praktyce oznaczało to, że sam stał się kimś w rodzaju własnego „scenicznego rodzica”. Pilnował terminów przesłuchań, mobilizował rodzinę i robił wszystko, by zdobywać kolejne doświadczenia przed kamerą. Na początku pojawiał się głównie w telewizji. Jednym z ważniejszych etapów był udział w serialu "Dzieciaki, kłopoty i my", który pomógł mu zdobyć pierwsze doświadczenie na planie i otworzył drzwi do dalszej kariery. Zobacz też: To ona była gwiazdą ceremonii. Ukochana Leonardo DiCaprio zachwyciła świat Przełomowa rola u boku Roberta De Niro Prawdziwy przełom nastąpił wraz z filmem "Chłopięcy świat" z 1993 roku. W produkcji DiCaprio zagrał młodego Toby’ego – chłopca dorastającego w trudnej rodzinnej sytuacji. Na ekranie partnerował mu Robert De Niro, który wcielił się w rolę surowego i agresywnego ojczyma. Film pokazał ogromny potencjał młodego aktora. Krytycy zwracali uwagę na jego naturalność i emocjonalną intensywność. To właśnie po tej roli Hollywood zaczęło postrzegać DiCaprio jako jednego z najbardziej obiecujących młodych aktorów swojego pokolenia. Nagła sława po „Titanicu” Jednym z najbardziej przełomowych momentów w jego karierze był oczywiście film Titanic. Produkcja stała się globalnym fenomenem, a DiCaprio w bardzo krótkim czasie zyskał status międzynarodowej gwiazdy. Ogromne zainteresowanie mediów, nieustanna obecność w przestrzeni publicznej i uwaga fanów na całym świecie okazały się jednak trudnym doświadczeniem. Aktor po latach przyznał, że tak nagła popularność była dla niego momentami przytłaczająca. To właśnie wtedy zaczął świadomie zastanawiać się, jak prowadzić swoją karierę, aby nie stracić kontroli nad własnym życiem. „To coś, z czym próbuję sobie radzić przez całe dorosłe życie i wciąż nie mogę powiedzieć, że jestem w tym ekspertem” – wyznał. Świadome wybory i długa kariera w Hollywood Z biegiem lat Leonardo DiCaprio wypracował własną strategię funkcjonowania w świecie sławy. Aktor stara się pojawiać publicznie przede wszystkim wtedy, gdy ma coś konkretnego do powiedzenia lub gdy promuje projekt, w który jest naprawdę zaangażowany. „Moja filozofia jest prosta: wychodzę do ludzi tylko wtedy, gdy mam coś do powiedzenia albo coś do pokazania. W innym przypadku staram się po prostu znikać z ich pola widzenia” – tłumaczył. Dziś może pochwalić się ponad 30-letnią karierą filmową. W tym czasie zdobył siedem nominacji do Oscara i jedną statuetkę, a w 2025 roku otrzymał kolejną – ósmą nominację do Oscara za rolę w filmie Jedna bitwa po drugiej. Jego historia pokazuje, że sukces w Hollywood rzadko jest dziełem przypadku. Za spektakularną karierą stoi konsekwencja, determinacja i ogromna pasja do kina. Zobacz też: Hollywood było w szoku, kiedy nie zgodziła się na rolę w "Titanicu". Wszystko przez DiCaprio Źródło: time.com
Sekretne kulisy małżeństwa Calvina Kleina. Po rozwodzie związał się z dużo młodszym mężczyzną
Niewiele osób wiedziało, jak naprawdę wyglądało ich życie za zamkniętymi drzwiami. Kelly i Calvin Klein przez lata uchodzili za jedną z najbardziej stylowych par świata mody. Gdy ich małżeństwo się rozpadło, wyszły na jaw fakty, które dla wielu były zaskoczeniem. Historia projektanta, jego byłej żony i nowego związku z dużo młodszym modelem znów wraca na języki.
Serial „Love Story: John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessette” sprawił, że znów mówi się o jednej z najbardziej fascynujących epok w świecie mody i nowojorskiej elity. Wśród nazwisk przewijających się w tej historii pojawia się także duet, który przez lata uchodził za jedną z najbardziej stylowych par branży: Kelly i Calvin Klein. Ich związek był pełen blasku, wielkich nazwisk i emocji, a jego finał zaskoczył wielu obserwatorów. Od asystentki do żony projektanta. Historia Kelly i Calvina Kleina Historia Kelly i Calvina Kleina zaczęła się jak scenariusz filmu. Zanim została jego żoną, pracowała jako asystentka projektanta. Z czasem ich zawodowa relacja zaczęła zmieniać się w coś znacznie bardziej osobistego. Przełom nastąpił podczas wyjazdu do Włoch w 1981 roku, gdzie para wybrała się na zakupy. To właśnie wtedy Calvin Klein zdecydował się zrobić kolejny krok i poprosić Kelly o rękę. Ich relacja była już wtedy bardzo bliska, a decyzja projektanta tylko przypieczętowała rozwijające się uczucie. Ślub wzięli w Rzymie w 1986 roku. Kelly Klein po latach wspominała atmosferę tamtych dni w rozmowie z „Vanity Fair”. „Wchodził do pokoju i to było tak, jakby zapalały się światła. Każdego dnia zaczynał się film. Czułam się o wiele bardziej wyjątkowa, kiedy wchodził do pokoju”. Słowa te doskonale oddają magnetyzm, jaki projektant roztaczał wokół siebie. Zarówno w świecie mody, jak i w życiu prywatnym. Przez lata para uchodziła za jedną z najbardziej stylowych w branży. Ich życie toczyło się w otoczeniu największych nazwisk mody i show-biznesu. Bywali na najważniejszych wydarzeniach, a ich nazwisko kojarzono z luksusem, prestiżem i charakterystycznym stylem marki Calvin Klein. Dla wielu obserwatorów byli parą idealną. Taką, która świetnie odnajduje się zarówno w prywatnym życiu, jak i w wymagającym świecie wielkiej mody. CZYTAJ TEŻ: „Byli celebrytami epoki”. Historia miłości Tyszkiewicz i Wajdy zakończyła się po półtora roku Rozstanie, które zaskoczyło wszystkich Dlatego informacja o rozstaniu w 1996 roku była dla wielu prawdziwym szokiem. Po latach wspólnego życia małżeństwo zdecydowało się zakończyć swój związek. Co ciekawe, para nie spieszyła się z formalnościami. Oficjalny rozwód nastąpił dopiero dekadę później, czyli w 2006 roku, co tylko podsycało spekulacje na temat ich relacji. Po zakończeniu małżeństwa także Kelly Klein rozpoczęła zupełnie nowy rozdział. W 2007 roku została mamą. Jej syn przyszedł na świat dzięki pomocy surogatki. Dla byłej żony artysty był to moment, który całkowicie odmienił jej życie i nadał mu nowy sens. Calvin Klein natomiast niedługo potem związał się z modelem Nickiem Gruberem, który był od niego młodszy aż o 48 lat. Dla części opinii publicznej nie była to jednak wielka niespodzianka. Sam projektant otwarcie mówił o swoich doświadczeniach w rozmowie z „Vanity Fair” w 2008 roku. „Doświadczyłem sek*u z mężczyznami i kobietami. Zakochałem się w kobietach. Ożeniłem się z kobietami. I mam rodzinę”. Słowa te pokazują, że jego życie uczuciowe było znacznie bardziej złożone, niż mogło się wydawać na pierwszy rzut oka. Od niemal 10 lat wybitny artysta związany jest z młodszym o 45 lat Kevinem Bakerem. Historia Kelly i Calvina Kleina bywa dziś przywoływana w kontekście pojęcia „lawendowego małżeństwa”. Termin ten odnosi się do związków zawieranych przez osoby homoseksualne lub biseksualne, które decydują się na formalne małżeństwo heteroseksualne, często po to, by ukryć swoją orientację lub zyskać inne korzyści, na przykład związane ze wspólnym prowadzeniem życia. Pierwsze takie związki pojawiały się już na początku XX wieku, w czasach, gdy społeczeństwa były znacznie mniej tolerancyjne wobec różnorodności orientacji seksualnych. Dziś pojęcie to powraca w zupełnie innym kontekście. Współcześnie niektórzy młodzi ludzie dostrzegają w takich relacjach również praktyczne korzyści. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niedawno straciła prawa do muzyki, a tu takie wieści. Britney Spears już nigdy nie odbuduje wizerunku?