To była miłość od trzeciego wejrzenia, a są razem od ponad dwóch dekad. Mało kto wie, kim jest żona znanego komika
Poznali się w Sztokholmie, a dziś tworzą jedno z najbardziej zgranych małżeństw polskiego show-biznesu. Rafał Rutkowski i Magdalena Godlewska-Rutkowska od ponad 20 lat są razem – prywatnie i zawodowo. Ona organizuje jego życie, on rozbraja ją humorem. Miłość od trzeciego wejrzenia? To historia, w której zgubione klucze zaprowadziły ich prosto przed ołtarz.
Choć dziś tworzą jedną z najbardziej zgranych par show-biznesu, początki ich relacji nie przypominały bajki. Rafał Rutkowski od ponad dwóch dekad dzieli życie z Magdaleną Godlewską-Rutkowską – żoną, partnerką i menedżerką w jednym. Poznali się przypadkiem w Szwecji, a uczucie między nimi nie pojawiło się od razu. To historia pełna czułości, humoru i życiowych kompromisów. Poznali się w Szwecji – historia kluczy i pierwszych rozmów Na scenie rozśmiesza miliony, w domu czaruje ciepłem i lojalnością. Rafał Rutkowski – jeden z najbardziej lubianych aktorów kabaretowych w Polsce – od lat dzieli życie z Magdaleną Godlewską-Rutkowską. Ich związek to coś więcej niż miłość: to partnerstwo, zaufanie i codzienna współpraca. Ona – menedżerka z temperamentem, on – artysta z poczuciem humoru. Razem pojawiają się w mediach, by mówić o sile relacji i sekretach szczęśliwego małżeństwa. Miłość często zaczyna się od przypadkowego spotkania. Tak było i tym razem. W 2002 roku Rafał Rutkowski trafił do Sztokholmu z trupą teatralną, zaproszoną przez polonijną organizację. Wśród osób koordynujących wydarzenie była ona – Magdalena. Jedno spotkanie po występie wystarczyło, by los zaczął pisać im wspólny scenariusz. „Moja żona, mimo że mówi pięknie po polsku, to urodziła się w Szwecji i mieszkała tam przez wiele, wiele lat. A mnie los rzucił do Sztokholmu, jako że moja trupa teatralna została tam zaproszona, m.in. przez organizację, w której działała moja żona. Po występie spotkałem tę oto osobę, która organizowała nasz przyjazd”, mówił w Pytaniu na Śniadanie. Magdalena Godlewska-Rutkowska i Rafał Rutkowski nie ukrywają, że ich spotkanie w Szwecji miało głębszy sens. Dziś, po ponad dwóch dekadach razem, z uśmiechem opowiadają o tym, jak życiowe doświadczenia zbudowały fundament ich relacji. Nie ukrywają, że prawdziwa miłość często przychodzi wtedy, gdy jesteśmy na nią naprawdę gotowi. „Miałem wtedy prawie trzy dychy, a moja żona – 36. (...) Byliśmy już w miarę dorośli, w sumie z jakąś przeszłością, każdy mniej więcej wiedział, czego chce, a czego nie chce w życiu”, opowiadał komik w programie Pytanie na śniadanie. Czytaj też: Wicemistrzyni olimpijska zatańczy w "Tańcu z Gwiazdami". Jej serce od lat należy do jednej kobiety Początkowo nie zaiskrzyło. Jednak za nowo poznaną kobietą kryła się historia, doświadczenie i siła, która początkowo onieśmielała. Ale los nie bez powodu połączył ich ścieżki – dziś stanowią jedną z najbardziej zgranych par w polskim show-biznesie. „Nie rzuciliśmy się od razu na siebie... Ja byłem singlem z Polski, ona była matką samotnie wychowującą małe dziecko. Byliśmy zupełnie po dwóch stronach planet! Ale te parę dni w Sztokholmie nagle spowodowały, że coś się wydarzyło”, opowiadał Rafał Rutkowski w Pytaniu na śniadanie. Kiedy coś między nimi zaczęło się zmieniać? Rutkowski zgubił klucze do mieszkania. To właśnie Magdalena pomogła mu je odnaleźć – wydarzenie to stało się początkiem ich znajomości. Wymiana numerów, wiadomości SMS, rozmowy online – z dnia na dzień rodziło się uczucie. „Zgubił klucze, ja mu je dostarczyłam, umówiliśmy się na mieście, później zaczęliśmy do siebie pisać, SMS-ować. I tak 22 lata później siedzimy tutaj... Numer z kluczami się udał! […] Powiedziałabym, że była to miłość od trzeciego wejrzenia. Później przyjechałam na kilka tygodni "próbnych" do Polski z moją córeczką, Mają, i zostałyśmy. Rafał od razu zdał test!”, opowiedziała Magdalena Godlewska-Rutkowska w rozmowie Pytaniem na śniadanie. Czytaj też: Gwiazdor "Rojsta" zakochał się w kobiecie nauki. Mało kto wie, co ich połączyło Ślub i rodzinne życie Ślub pary odbył się w 2004 roku. Zakochani doczekali się syna, Jakuba. Wspólnie wychowywali także córkę Magdaleny z poprzedniego związku.. Tak powstała patchworkowa rodzina, która od lat pozostaje zgodna, mimo wyzwań codzienności. Związek nie był jedynie emocjonalną decyzją. Magda zdecydowała się na przeprowadzkę do Polski z córką, zostawiając za sobą życie w Szwecji. Postawiła wszystko na jedną kartę. A ich codzienność? Zbudowana na miłości, szacunku i... ogromnej dawce humoru. Żona i menadżerka – wsparcie za kulisami stand-upu. Kim jest żona Rafała Rutkowskiego? Ukochana komika jest mózgiem operacyjnym jego scenicznego imperium. Od lat stoi u boku Rafała Rutkowskiego nie tylko w życiu prywatnym, ale i zawodowym. Produkuje jego trasy, planuje występy, pilnuje każdego szczegółu w kalendarzu. Choć pomaga im cały zespół, to właśnie ona jest najbliżej – od rana do wieczora. „Jestem menadżerką mojego męża. Muszę od niego dbać, bo to jest mój produkt, który muszę sprzedać. I dlatego dbam o niego od rana do wieczora”, opowiadała w najnowszym wywiadzie dla Halo tu Polsat. W domu i na scenie są nierozłączni. Okazało się, że w ich przypadku postawienie wyraźnej granicy między partnerstwem a współpracą jest praktycznie niemożliwe. Jak przyznali, życie i praca od dawna tworzą u nich jedną całość. „To wszystko się miesza razem. My tak żyjemy po prostu, więc tu nie ma co się oddzielać”, opowiadała Magdalena Godlewska-Rutkowska. Jak to możliwe, że spędzając ze sobą niemal każdą chwilę, wciąż tak świetnie się dogadują? „Ja państwu zdradzę taką drobną receptę. Ja po prostu bardzo lubię moją żonę. Super patent. Jak się lubi swoją żonę, to wszystko jest o wiele prostsze”, wyjaśniał komik jakiś czas temu goszcząc na kanapie Halo tu Polsat. Czytaj też: Legenda PRL-u przymykała oko na romanse żony. Ale jednego mężczyzny nie mógł jej darować Para nie ukrywa, że nawet najbardziej intensywny okres zawodowy potrafi zamienić w okazję do wspólnego złapania oddechu. Trasy koncertowe mają bowiem swój wyjątkowy rytm – między obowiązkami zawodowymi znajdują przestrzeń na podróże, odkrywanie nowych miejsc i chwile tylko dla siebie. Jak przyznają, właśnie takie momenty pozwalają im naładować baterie i choć na chwilę oderwać się od codzienności. „Nawet w czasie ciężkiego sezonu, takie podróże we dwoje dają nam taki moment wytchnienia. Pół wakacje i to jest bardzo fajne. Tylko fajnie mieć już dorosłe pociechy, których nie trzeba pilnować i być na tyle zgranym teamem, żeby się sobą nie nudzić, co po dwudziestu paru latach małżeństwa, myślę, na razie nam się to udaje”, opowiadał Rafał Rutkowski w rozmowie z czerwcowym wydaniu Halo tu Polsat. Sekret trwałego związku - Rafał Rutkowski mówi wprost Stand-uper wyznał, że w żonie ujął go jej świetny gust, urok osobisty i poczucie humoru. Bo właśnie śmiech stał się spoiwem ich związku. Dla Rutkowskiego wspólne żarty to nie dodatek, ale fundament. To dzięki nim przetrwali dwie dekady razem – z dystansem do świata i siebie nawzajem. Magdalena także nie ukrywa, że w ich domu to właśnie śmiech często ratuje sytuację. Kiedy napięcie rośnie, Rafał potrafi jednym błyskotliwym żartem rozładować atmosferę. Ale – jak w każdej relacji – zna też granice. Ona z kolei nie boi się przypomnieć, że czasem trzeba powiedzieć „stop”. Taki układ działa od lat – on rozśmiesza, ona nadaje rytm. I może właśnie to jest ich tajemnicą. „Zauważyłem też, że ma poczucie humoru, co dla mnie jest niebywale istotne, bo bycie z kimś, z kim nie można się razem śmiać jest bez sensu. (...) Jak jest się ze sobą razem, potrafimy się śmiać z tego samego lub potrafimy się roześmiać, to to pomaga przeżyć razem 20 lat”, opowiadał jakiś czas temu komik w Pytaniu na śniadanie. A w Dzień dobry TVN dodawał: „Zamiast się kłócić z żoną, rozśmieszam ją. Rozluźnianie napięć żartem to świetna terapia małżeńska”. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: Wesele Duy Lipy w Palermo wywołało bunt mieszkańców Sycylii. "Palermo nie jest na sprzedaż"
Poznali się na planie „Nocy i dni”. Był miłością jej życia! Na ślub z drugim mężem Ewa Dałkowska czekała 40 lat
Dwa śluby, jedno uczucie i cztery dekady wspólnego życia – historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego porusza serca. Choć ich miłość zaczęła się niepozornie, przetrwała próbę czasu i przeciwności losu.
Dziś moja rok od odejścia Ewy Dałkowskiej. Za jej niezwykłą karierą i sceniczną siłą stała jednak historia jeszcze bardziej poruszająca – wieloletnia miłość do Tomasza Miernowskiego, z którym dzieliła życie przez dekady. Marzenie o ślubie kościelnym dojrzewało w niej latami i spełniło się dopiero w 2017 r., po 40 latach wspólnej drogi. Przypominamy historię ich niezwykłej relacji. Ewa Dałkowska – życie uczuciowe, relacja z pierwszym mężem Choć los obdarzył ją wielką miłością życia, nie od razu trafiła na właściwą osobę. Pierwszy raz powiedziała „tak” jeszcze jako młoda dziewczyna – studentka polonistyki, marząca o pracy nauczycielki. To właśnie podczas beztroskich wczasów z mamą w Bułgarii poznała Andrzeja. Zauroczona, pozwoliła, by to on namówił ją na radykalny zwrot. Porzuciła plany i zdecydowała się zdawać do szkoły teatralnej. Tak trafiła do PWST w Warszawie. Zakochani wzięli ślub, ale wspólne życie nie było im pisane. W jednym z wywiadów dla magazynu Pani tak opisywała towarzyszące jej emocje: „Miał piękny głos i śpiewał piosenki z Czerniakowa, kawałki Grzesiuka, aż oko się szkliło. To mój pierwszy facet był... Bo ja, panienka z dobrego domu, byłam nieco zapóźniona w "tych'" sprawach. […] To był uroczy i serdeczny człowiek. Architekt, ale artystowska dusza. Pisał piosenki do kabaretu i to dzięki niemu poznałam środowisko warszawskich kabareciarzy ”. Z perspektywy czasu przyznała bez goryczy: byli młodzi, niedoświadczeni, a ich związek, choć intensywny, okazał się błędem. „Okazało się, że to była pomyłka. Byliśmy zbyt młodzi i lekko do instytucji małżeństwa podeszliśmy. A może za mało go kochałam?”, pytała. Czytaj też: Ojciec Katarzyny Herman skutecznie to ukrywał. Diagnoza przyszła, gdy było już za późno Jak poznali się Ewa Dałkowska i Tomasz Miernowski? Drugą, i jak się okazało, prawdziwą miłość swojego życia Ewa Dałkowska poznała w chwili, gdy nikt się tego nie spodziewał. Na planie kultowych „Nocy i dni” los postawił na jej drodze Tomasza Miernowski, kierownika produkcji, człowieka, który stał się jej opoką, partnerem, powiernikiem i największą miłością życia. Podczas jednej z pierwszych wspólnych chwil, gdy ekipa świętowała pierwszy klaps na planie, Ewa zebrała się na odwagę. W wirze muzyki i świateł poprosiła go do tańca. Zatańczyli tylko raz. Żadna iskra nie eksplodowała, nie narodziła się jeszcze wielka namiętność. Ot, jeden utwór i cisza. Potem on zaczął jej unikać, a jednak właśnie od tego jednego tańca zaczęła się historia, która zmieniła ich życie na zawsze. To on zrobił kolejny krok. „Zapytał, czy wytrzymam z nim dwa lata”, relacjonowała na łamach Pani. Zapytał o to, ponieważ zdjęcia do ekranizacji powieści właśnie tyle trwały. Ewa Dałkowska była wówczas jeszcze mężatką. „Odpowiedziałam, że tak i zostaliśmy parą. Pojechałam wyjaśnić sprawy z Andrzejem do Katowic, bo tam wtedy mieszkaliśmy, ale spotkaliśmy się w hotelu. Do naszego domu już nigdy nie wróciłam. To był koniec”, opowiadała w Pani. Ewa Dałkowska i Tomasz Miernowski dzielili życie, miłość i codzienność bez formalności. Nie planowali brać ślubu, ulegli dopiero po namowach bliskich. Zakochani wzięli ślub cywilny. Wspólnie pielęgnowali swoją relację, będąc dla siebie wsparciem i inspiracją. Doświadczyli również uroków rodzicielstwa. A owocem ich miłości jest syn, Ksawery. Czytaj też: W dzieciństwie przeszła przez piekło. Te wydarzenia mogły złamać Korę, ale ona do końca kochała życie Ślub kościelny po 40 latach – potrzebna była zgoda biskupa Z czasem w sercu Ewy Dałkowskiej pojawiło się ciche pragnienie, by ich miłość została pobłogosławiona również przed ołtarzem. Chciała to zrobić dla Tomasza. Niestety, droga do tego była kręta. Bez unieważnienia pierwszego małżeństwa, sąd biskupi nie mógł wydać zgody na ślub kościelny. „Złożyłam pozew do Sądu Metropolitalnego o uznanie mojego małżeństwa kościelnego za nieważne. Jeśli uzyskam taki wyrok, będzie wesele”, opowiadała szczęśliwa w rozmowie z Dobrym Tygodniem. Czekali cierpliwie. I w końcu udało się. Na ślubnym kobiercu stanęli w 40-lecie ślubu cywilnego. „Dwa lata temu (przyp. red. 2017 r.) wzięłam ślub z moim mężem. Po 40 latach życia w grzechu, to znaczy tylko po ślubie cywilnym. Uzyskałam unieważnienie sakramentu małżeństwa z poprzedniego małżeństwa, wobec tego wzięliśmy ślub. Udzielał nam go arcybiskup Dzięga. Świętej pamięci Antoś Krauze był naszym świadkiem”, relacjonowała w rozmowie z Anitą Czupryn dla i.pl. Po ślubie Ewa Dałkowska nie chciała zatrzymywać tej chwili tylko dla siebie. Z naturalną dla niej szczerością i potrzebą dzielenia się emocjami zaprosiła teatralnych przyjaciół, by wspólnie celebrować jeden z najważniejszych momentów swojego życia. Spotkała się z reakcją, która poruszyła ją do głębi – pełną ciepła, otwartości i autentycznego wzruszenia. W tej atmosferze akceptacji i życzliwości świętowanie nabrało wyjątkowego znaczenia, stając się nie tylko osobistym przeżyciem, ale też doświadczeniem wspólnoty, które na długo zapadło w pamięć jej i jej męża. „Po ślubie przyszłam do teatru i pomyślałam sobie, że trzeba się tym podzielić, tak jak dzielimy się swoimi urodzinami, imieninami, świętami. Zaprosiłam kolegów na przyjęcie ślubne. Zareagowali na to niesamowicie pozytywnie. Nieprawdopodobnie serdecznie. Uczestniczyli ze mną, pełni szacunku dla naszego ślubu, w uroczym przyjęciu. Mój mąż też był tym poruszony, tą serdecznością. Przyjęli to! Chociaż, być może, są niewierzący”, dodawała we wspomnianej rozmowie. Czytaj też: W pewnym momencie wszystko mogło się skończyć. Dziś ich historia wzrusza tysiące Polaków Miłość Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego była nienaruszalna. Ich wspólna droga to opowieść o zaufaniu, akceptacji i głębokim oddaniu. Choć nieczęsto mówili o swoim życiu prywatnym, ich relacja była pełna głębi. Jak przyznawała, zdarzało się, że dochodziło między nimi do nieporozumień czy spięć, ale nigdy nie mieli cichych dni. „Oboje mamy takie temperamenty, że moglibyśmy się niekiedy pozabijać. To jest jak wybuch wulkanu, kompletnie niepohamowany. Ale on szybko gaśnie. Kiedy to się dzieje publicznie, ludziom szczęka opada jeszcze przez kolejne pół godziny, a my już dawno o naszym spięciu nie pamiętamy. Czasem nie jest grzecznie ani różowo, ale za to nie mamy cichych dni. Każdemu polecam, bo dzięki temu ciągle jesteśmy dla siebie intrygujący”, relacjonowała w Pani z 2015 roku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap20220212498-8ea7c82-e1749401290417.jpg" width="1515" height="1624" alt="Warszawa, 12.02.2022. Wernisaż wystawy „Moje noce, moje dni. Maria Dąbrowska w 50. rocznicę śmierci", Ewa Dałkowska, Tomasz Miernowski" title="Warszawa, 12.02.2022. Wernisaż wystawy „Moje noce, moje dni. Maria Dąbrowska w 50. rocznicę śmierci", Ewa Dałkowska, Tomasz Miernowski" />
W pewnym momencie wszystko mogło się skończyć. Dziś ich historia wzrusza tysiące Polaków
Poznali się przypadkiem w windzie, a on nie miał odwagi poprosić ją o spotkanie
Gdy wydawało się, że już nic nie uratuje ich małżeństwa, oni podnieśli się silniejsi i jeszcze bardziej wdzięczni za swoją relację. „Ewa jest moją miłością, moją odwagą i męstwem. Gniewem, awanturą, moją zdradą, moim wstydem i przebaczeniem. Moją radością, niepokojem i troską. Moją dumą, moim życiem i wreszcie, na koniec, nadzieją na spotkanie w następnym świecie", mówił Piotr Fronczewski o ukochanej żonie. Ewa wybaczyła mu najgorsze... Oto ich historia. Artykuł aktualizowany 8.06.2026 r. Ewa i Piotr Fronczewscy: pierwsze spotkanie Kiedy się poznali, Piotr Fronczewski dopiero stawiał swoje pierwsze kroki w branży filmowej i na deskach teatrów. Spotkali się kompletnym przypadkiem, a miało to miejsce w... windzie, w bloku przy ulicy Wspólnej. Aktor po śmierci ojca zdecydował wraz ze swoją mamą, że sprzedadzą ich wspólne mieszkanie i kupią w zamian dwa mniejsze. Podczas gdy oglądał nowe lokum, na jego drodze stanęła Ewa, która była lokatorką tego samego budynku. „Od razu zwróciła moją uwagę — była śliczną dziewczyną o klasycznej urodzie, a przy tym miała w sobie jakąś wyraźnie odczuwalną, interesującą dojrzałość, niespotykaną w tak młodym wieku", wspominał aktor (cytat za Plejada.pl). Wydawało się, że młody Fronczewski zakochał się w pięknej nieznajomej od pierwszego wejrzenia, jednak nie miał śmiałości poprosić ją o spotkanie. Ewa pozostała na jakiś czas tylko „dziewczyną z windy"... Kiedy mama aktora wprowadziła się na ulicę Wspólną, wziął sprawy w swoje ręce i zdobył numer pięknej nieznajomej. Zadzwonił i zaaranżował pierwszą randkę, która zapoczątkowała nowy etap w życiu Piotra i Ewy. Ich ślub odbył się dzień przed urodzinami panny młodej. Na uroczystość zaprosili tylko grono najbliższych osób, a ceremonia nie odbyła się w kościele. View Burdaffi on the source website Ewa i Piotr Fronczewscy: historia miłości „Nie było ślubu kościelnego. To znaczy, niby miał być, ale jakoś tak wyszło, że wciąż był przesuwany na późniejszy termin i zanim się obejrzeliśmy, minęło czterdzieści jeden lat. A może po prostu uznaliśmy na początku, że nie warto angażować Boga w niepewny związek i niepewną przyszłość?", wyznał aktor w autobiografii „Ja, Fronczewski". W 1975 roku na świat przyszła ich pierwsza córka, Kasia, a trzy lata później — Magdalena. Życie rodziny Fronczewskich zaczęło toczyć się spokojnym rytmem. Małżeństwo zadecydowało, że Ewa zajmie się opieką nad córkami i domem, a Piotr będzie utrzymywał rodzinę i rozwijał swoją karierę. „Żyliśmy sobie normalnie. Domowe obiady, spacery, weekendowe wyprawy do Powsina. Fiat 126p z wózkiem na dachu. Kąpanie córek, które było moją domeną, sprawnie sobie z tym radziłem, więc wpisano to w mój zakres obowiązków domowych", wspominał sielskie czasy aktor w książce „Ja, Fronczewski". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgTf0Szk-f211105.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa 03.1985. Wystêp kabaretu Pod Egid¹ Jana Pietrzaka w kawiarni Domu Mody Polskiej Ewa przy ul. Konopnickiej 16, która mieci³a siê na przeciwko teatru Buffo; na scenie aktor Piotr Fronczewski. gr PAP/Maciej Belina Brzozowski" title="Wystêp kabaretu Pod Egid¹ w kawiarni Ewa w Warszawie" /> Warszawa 03.1985 r. Piotr Fronczewski: romans z Joanną Pacułą Pierwsze siedem lat małżeństwa było dla pary wręcz sielankowe, pełne harmonii, do momentu aż aktor nie rozpoczął pracy w Teatrze Dramatycznym. Piotr Fronczewski poznał wtedy piękną, 24-letnią aktorkę, Joannę Pacułę, która również dostała angaż na tej samej scenie. Pomiędzy parą wybuchł gorący romans. „Bardzo dużo wtedy pracowałem, od świtu do późnej nocy. Kołowrót. Kierat. Do tego dom z dwójką małych dzieci, czyli brak snu. W pewnym momencie miałem ochotę od tego wszystkiego uciec. Wyrwać się. Dokądkolwiek. I tak się jakoś stało. Wydarzyło się zło. Tyle", wyznał aktor po latach w swojej książce. Oszołomienie nowym uczuciem i ogromne poczucie winy względem swojej żony i córek sprawiły, że aktor przestał odnajdywać się w swojej rzeczywistości. Nie umiał spojrzeć żonie w oczy, a w pracy czuł się na tyle źle, że zerwał jeden ze spektakli. Napisał szminką na lustrze w garderobie "Przepraszam" i uciekł z teatru. Fronczewski nie umiał żyć w rozdarciu pomiędzy kochanką a żoną; w pewnym momencie postanowił powiedzieć Ewie prawdę i, jak sądził, rozstać się. Zobacz też: Robert Motyka poświęcił się pracy. Ucierpiała na tym jego rodzina, zaniedbał kontakt z synem Joanna Pacuła w 1979 roku Odbudowali swoje małżeństwo na gruzach Wsiedli w samochód i pojechali do lasu. „Szczątki uczciwości nie pozwalały mi dłużej tkwić w tym gigantycznym oszustwie. Musiałem to powiedzieć, również po to, by egoistycznie sobie ulżyć. Zrzucić ten ciężar. Świadectwo życia z barków", wspominał Piotr Fronczewski. Kiedy Ewa usłyszała z ust męża całą historię, nie odezwała się ani słowem. Była zdruzgotana, a zamiast słów pojawiły się tylko łzy. Mimo ciężkiej próby, małżeństwo Piotra i Ewy Fronczewskich podniosło się po zdradzie. „Gdzieś na tych gruzach coś zaczynało się między nami powoli odbudowywać. We mnie narastało miażdżące poczucie winy i świadomość ogromu krzywdy, jaką wyrządziłem żonie. Czułem się bezgranicznie żałosny i niewyobrażalnie wprost śmieszny. Na szczęście była przy mnie niezwykle mądra i dojrzała kobieta", wyznał Fronczewski. „Mogłem wszystko stracić. Mając trzydzieści kilka lat, okazałem się gówniarzem", dodał. Piotr Fronczewski o swoim małżeństwie „Na początku to był eksperyment i podjęcie pewnego rodzaju próby. A jak to jest, że ludzie są ze sobą? Może się po prostu kochają. Może są mądrzy, może czują takie przeznaczenie. Uważam jednak, że nie wolno kalać miłości przyjaźnią, bo miłość jest czymś o wiele wyższym. Miłość nie jest z tego świata. Z żoną przyzwyczailiśmy się do siebie. Coraz bardziej zaczęliśmy się szanować, dostrzegać rzeczy, które wcześniej nie były zauważalne i które zaczynają tę wspólność budować. A potem pojawił się rodzaj wdzięczności, że jesteśmy razem", odpowiedział aktor dziennikarzowi Faktu. Piotr Fronczewski po 40 latach wziął ślub kościelny Dziś za rodzinę, żonę i ocalone małżeństwo aktor dziękuje Bogu. W najtrudniejszym momencie to właśnie wiara pozwoliła mu przetrwać. „Wiara jest pewnym wyborem. Ja go dokonałem", wyznał. Aktor od dziecka był wychowywany w katolickich wartościach i to samo chciał przekazać swoim córkom, które od najmłodszych lat brały udział w nabożeństwach. „Z własnej winy mogłem wszystko stracić. Myślę, że bez Ewy nie byłbym tym samym człowiekiem. Jest we mnie radość, że tamta historia sprzed lat nie ogołociła naszego związku z rzeczy najwartościowszych", wyznał Piotr Fronczewski (cytat za Pomponik.pl). Po 40 latach wspólnego życia Ewa i Piotr Fronczewscy zdecydowali się na ślub kościelny. „Teraz, gdy sprawy okazały się już w miarę definitywne, pojawił się pomysł, żeby dopełnić i tej formalności. Myślę, że młodzi ludzie wygłaszający małżeńską formułę nie bardzo wiedzą, co mówią. Ta przysięga jest sformułowana moim zdaniem ekstremalnie ryzykownie i mocno na wyrost. Dopiero z czasem się do niej dorasta. Albo nie", skomentował Piotr Fronczewski (cytat za SE.pl). TYLKO NA VIVA.PL: Ten jeden krok wymagał od Justyny Szyc-Nagłowskiej ogromnej odwagi. Borys Szyc nie ukrywa dumy: „Jeszcze bardziej ją podziwiam”
Widzowie „Love is Blind” obawiali się najgorszego. Marta ujawniła kulisy relacji z Damianem
Marta i Damian od tygodni pozostają jedną z najczęściej komentowanych par pierwszej polskiej edycji „Love is Blind”. Nieobecność w odcinku reunion, oszczędna aktywność w mediach społecznościowych i liczne domysły fanów sprawiły, że wokół ich relacji narosło wiele pytań. Teraz Marta postanowiła odnieść się do sytuacji i opowiedzieć, na jakim etapie znajduje się ich związek.
Historia Marty i Damiana od początku budziła ogromne emocje. Para, która zdecydowała się powiedzieć sobie „tak” przed kamerami Netflixa, po zakończeniu programu nieustannie znajdowała się pod lupą widzów. W ostatnich tygodniach internauci szczególnie uważnie śledzili każdy sygnał płynący z ich mediów społecznościowych, próbując odczytać, co dzieje się za kulisami małżeństwa. Najnowsze nagranie opublikowane przez Martę pokazuje jednak, że rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona niż internetowe teorie. Fani martwili się o Martę i Damiana. Po tygodniach spekulacji uczestniczka „Love is Blind” zabrała głos Od momentu emisji finałowych odcinków programu Marta i Damian pozostawali jedną z najbardziej komentowanych par reality show. Widzowie szczególnie uważnie przyglądali się ich aktywności w mediach społecznościowych, próbując odczytać sygnały świadczące o tym, czy ich relacja nadal układa się pomyślnie. Niepokój fanów nasilił się zwłaszcza po reunionie, podczas którego para nie pojawiła się wspólnie przed kamerami. W kolejnych tygodniach pojawiały się pytania o to, czy małżonkowie nadal są razem, a każda nowa publikacja wywoływała lawinę komentarzy. Dla wielu osób Marta i Damian byli symbolem tego, że eksperyment społeczny pokazany przez Netflix może zakończyć się prawdziwym uczuciem, dlatego wszelkie informacje o możliwym kryzysie budziły tak duże emocje. ZOBACZ: Marta i Damian z "Love is Blind" przechodzą trudniejszy moment? Fani z niepokojem śledzą ich historię Choć wcześniej oboje prosili o uszanowanie prywatności i cierpliwość, zainteresowanie ich historią nie słabło. W końcu sama Marta postanowiła odnieść się do sytuacji. Na Instagramie opublikowała nagranie, w którym szczerze opowiedziała o tym, z czym obecnie mierzą się jako para. Marta z Love is Blind o przyszłości związku. Te słowa poruszyły internautów W opublikowanym nagraniu Marta przyznała, że ona i Damian wciąż znajdują się na etapie poszukiwania odpowiedzi dotyczących wspólnej przyszłości. Uczestniczka programu przeprosiła widzów, że tak długo milczała w temacie, a następie zdecydowała się powiedzieć wprost o procesie, przez który przechodzą jako para. „Prawda jest taka, że my sami tej odpowiedzi nie mamy. Jesteśmy obecnie w terapii par, już od jakiegoś czasu. I próbujemy dojść do wniosku, co będzie dla nas dobre” — ujawniła. W dalszej części swojego oświadczenia Marta odniosła się również do samego eksperymentu „Love is Blind” i tego, co wydarzyło się po zakończeniu programu. Jej słowa pokazują, że mimo pojawiających się trudności nie przekreśla tego, co udało im się wspólnie zbudować. „Eksperyment dał nam dużą szansę na to, żeby stworzyć coś szczęśliwego i trwałego, i naprawdę oboje staramy się, żeby tak było. Uważam, że nieuczciwym byłoby mówienie, że wiemy co dalej, jeżeli taka decyzja nie została przez nas podjęta” — podkreśliła Na ten moment przyszłość ich związku pozostaje otwarta, ale jedno wydaje się pewne — zarówno Marta, jak i Damian chcą podjąć decyzję dopiero wtedy, gdy będą przekonani, że jest ona najlepsza dla nich obojga. Tylko w „VIVA! Bez Tabu". Taki dokument musiał podpisać NOWY partner Dody. Wcześniejsze rozczarowania doprowadziły gwiazdę do tej decyzji
Ojciec Katarzyny Herman skutecznie to ukrywał. Diagnoza przyszła, gdy było już za późno
Katarzyna Herman zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Aktorka opowiedziała o ojcu chorującym na Alzheimera, starzeniu się rodziców i lekcjach, jakie wyniosła z obserwowania ich życia. W rozmowie wróciła także do wspomnień z dzieciństwa oraz do własnych doświadczeń jako matki. Jej słowa pokazują, jak bardzo czas potrafi zmienić perspektywę.
Katarzyna Herman rzadko dzieli się tak osobistymi historiami. Tym razem aktorka na łamach magazynu "Twój Styl" opowiedziała nie tylko o relacji z rodzicami, ale także o chorobie ojca, która przez długi czas pozostawała niezauważona. W szczerej rozmowie wróciła również do momentu, który uświadomił jej, że od przemijania nie da się uciec. Choroba ojca Katarzyny Herman długo pozostawała tajemnicą Choć rodzice aktorki związani byli z Podlasiem, dziś ich życie wygląda zupełnie inaczej. Mama Katarzyny Herman przeprowadziła się do Warszawy i nie zwalnia tempa. Zupełnie inne wyzwania przyniosły jednak ostatnie lata w przypadku jej ojca. Przez długi czas nic nie wskazywało na to, że dzieje się coś niepokojącego. Mężczyzna pozostawał aktywny, sprawny fizycznie i nie dawał bliskim powodów do niepokoju. Dopiero po czasie rodzina zrozumiała, że za tym obrazem kryła się choroba. „Mama wcześniej. Przeniosła się do nas, do Warszawy. Ma się dobrze, jest krzepka, uprawia działkę od rana do nocy. Tata tułał się długo, więc nie zauważyłyśmy, że ma alzheimera. Dobrze się maskował. Pomyślałam, że to nienajgorsze rozwiązanie na starość, tato długo miał świetne samopoczucie i dobre zdrowie fizyczne. Jeszcze niedawno próbował stawać na rękach”. Dziś aktorka patrzy na sytuację ojca z dużą czułością i zrozumieniem. Najbardziej dotkliwe skutki choroby dotyczą pamięci, jednak w jego przypadku utrata wspomnień przybrała zaskakujący wymiar. „Natomiast z pamięci wyciął dużo wspomnień, zwłaszcza trudnych, raniących. W pewnym sensie to go uratowało. Ja też zostawiam w pamięci tylko to, co chcę zatrzymać. Bolesne incydenty kasuję”. Codzienne rozmowy z ojcem pokazują, jak bardzo zmieniło się jego postrzeganie świata. Jednocześnie nie odebrały mu ciekawości i pogody ducha. „Tato nie ma wspomnień, ale wszystko go ciekawi, np. pyta: „Co to jest?”. Oliwa – mówię. Wtedy on: „Nie wolno jeść tłuszczu”. To pamięta, bo był sportowcem. Ja: „Tato, oliwę wolno, jest zdrowa. Nalewamy na talerzyk i maczamy w niej chleb”. Daję mu spróbować. „Dobre”. Po chwili: „Co to jest?”. Oliwa, tato... I tak w kółko. Ale póki co jest pogodny”. CZYTAJ TEŻ: Miłość ich uskrzydla, tym imponują sobie najbardziej. W VIVIE! Joanna Ibisz zdobyła się na szczere wyznanie o mężu. Te słowa poruszają „Nie da się uciec od przemijania”. Lekcja, którą dało jej starzenie się rodziców Dla wielu osób moment, w którym dostrzegają starzenie się własnych rodziców, jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń dorosłego życia. Katarzyna Herman doskonale pamięta chwilę, gdy po raz pierwszy naprawdę zobaczyła upływ czasu. Podczas studiów wróciła do rodzinnego domu po kilku miesiącach nieobecności. To wtedy spojrzała na swoją mamę zupełnie inaczej niż wcześniej. Obraz, który zobaczyła, został z nią na lata i stał się ważną lekcją o życiu. „O, tak! Pamiętam, jak na studiach po pół roku nieobecności przyjechałam do domu. Mama zawsze wyglądała młodo, a nagle zobaczyłam starszą, pomarszczoną i posiwiałą panią. To mną wstrząsnęło. Zrozumiałam, że nie da się uciec od przemijania. Nie można zamknąć oczu i udawać, że czas nie płynie”. Dziś aktorka nie ukrywa, że wraz z wiekiem coraz częściej odnajduje w sobie cechy swojej mamy. Zamiast buntować się przeciwko temu podobieństwu, nauczyła się je akceptować. „Długo chciałam być inna niż mama. Teraz, obserwując ją, coraz częściej łapię się na tym, że bywam podobna. Nie należę do grupy dzieci po psychoterapiach, które uważają, że wszystko, co złe, to wina rodziców. Wierzę, że mama i tata starali się wychować nas najpiękniej. Byli młodymi rodzicami, dawali nam tyle serca, ile mogli. Nie oceniam ich, tylko wyciągam wnioski”. W tej samej rozmowie Katarzyna Herman przyznała, że wiele odziedziczyła również po ojcu. Chodzi przede wszystkim o temperament, energię i nieustanną potrzebę działania. Aktorka nie ukrywa, że cechy, które kiedyś określano jako „słomiany zapał”, dziś postrzega zupełnie inaczej. Jak sama mówi, właśnie dzięki nim odnalazła się w zawodzie, który wymaga ogromnej dawki emocji i nieustannego poszukiwania nowych wyzwań. „W działaniu jestem podobna do taty. Zawsze był energiczny. Rozkręcał różne sprawy, trudniej było z doprowadzeniem ich do końca. Kiedyś mówiło się „słomiany zapał”, dziś – ADHD. Mój zawód znakomicie do tego pasuje. Wieczorem w teatrze dostaję oklaski, mam strzał dopaminy. Nie muszę pić, palić, zażywać narkotyków. Granie jest moim narkotykiem i muszę je kontrolować. Uważniej wybieram role, częściej odmawiam”. Jak wychowuje własne dzieci? „Kochałam i przytulałam, ile się dało” Dopiero kiedy sama została matką, mogła spojrzeć na własne dzieciństwo z zupełnie nowej perspektywy. Dorastając w licznej rodzinie, często obserwowała, jak jej mama stara się dzielić uwagę pomiędzy wszystkie córki. Z czasem zrozumiała, jak trudne było to zadanie. Najpierw całą swoją uwagę poświęcała synowi Leonowi. Później, gdy na świecie pojawiła się Roma, przyszło nowe spojrzenie na rodzicielstwo i codzienne wyzwania związane z wychowaniem dzieci. „Przy Leonie, który jest starszy, skupiałam się wyłącznie na nim. Dałam mu całe serce i uwagę. Pamiętałam z dzieciństwa, że mając siedem córek, mama musiała podzielić miłość na siedem części. Sprawiedliwie, ale po kawałku. Kiedy urodziłam Romę, dotarło do mnie, jakie to trudne”. Po latach aktorka doszła do wniosku, że obok miłości i bliskości równie ważne są rozmowy oraz budowanie głębokiej relacji z dziećmi. „Jan Peszek powiedział kiedyś mądre zdanie à propos wychowywania: „Kochaj i przytulaj”. Więc kochałam i przytulałam, ile się dało. Dziś, gdy dzieci są starsze, wiem, że warto też nawiązać więź intelektualną. Mogłam z nimi więcej rozmawiać, zamiast tyle pracować”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Rafael Nadal jest ulubieńcem kibiców, ale to rodzina jest jego największym azylem. Mało kto wie, ile ma wspólnego z Polską
Dorota Kamińska kończy 71 lat. U boku Piotra Pajdowskiego znalazła miłość, na którą czekała latami
7 czerwca Dorota Kamińska świętuje 71. urodziny. Choć zawodowo od lat należy do grona cenionych polskich aktorek, jej życie uczuciowe długo nie układało się tak, jak marzyła. Po dwóch rozwodach i kilku głośnych związkach odnalazła szczęście u boku Piotra Pajdowskiego. Dziś tworzą jedną z najbardziej dyskretnych i trwałych par polskiego show-biznesu.
Dorota Kamińska od lat pozostaje jedną z tych gwiazd, które niechętnie odsłaniają kulisy swojego życia prywatnego. W wywiadach wielokrotnie przyznawała, że droga do życiowej równowagi była dla niej znacznie bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Dopiero z perspektywy czasu mogła powiedzieć, że znalazła miejsce, w którym czuje się naprawdę szczęśliwa. Dorota Kamińska. Dwa rozwody, głośne związki i długa droga do życiowej równowagi Życie uczuciowe Doroty Kamińskiej przez lata budziło zainteresowanie mediów. Aktorka nigdy nie ukrywała, że w miłości nie zawsze miała tyle szczęścia, ile mogłoby się wydawać osobie obserwującej jej zawodowe sukcesy. Choć na ekranie często wcielała się w silne i niezależne bohaterki, prywatnie musiała zmierzyć się z wieloma trudnymi doświadczeniami. Pierwszy raz wyszła za mąż bardzo młodo. Z perspektywy czasu przyznawała, że była to decyzja podjęta zbyt szybko. Małżeństwo nie przetrwało próby czasu, a rozstanie okazało się bolesnym doświadczeniem. Później jej życie ponownie splotło się z historią wielkiej miłości, jednak również ten związek zakończył się rozwodem. W kolejnych latach media rozpisywały się o relacjach aktorki z kilkoma znanymi mężczyznami. Sama Kamińska nigdy nie budowała jednak swojej popularności na życiu prywatnym. Zdecydowanie bardziej interesowała ją praca zawodowa niż obecność na pierwszych stronach gazet. Mimo to kolejne rozstania sprawiały, że jej nazwisko regularnie wracało na łamy kolorowej prasy. W rozmowie z „Na Żywo” przyznała, że przez długi czas nie potrafiła znaleźć osoby, z którą mogłaby stworzyć stabilny i trwały związek. „To był trudny czas. Doskwierała mi samotność, ale nie szukałam miłości za wszelką cenę. Myślę, że ten okres samotności był mi potrzebny. Zbudował mnie, wzmocnił” — mówiła. Nie straciła jednak wiary w ludzi ani przekonania, że szczęście może przyjść w najmniej spodziewanym momencie. Jak się okazało, właśnie tak się stało. Kiedy na jej drodze pojawił się Piotr Pajdowski, była już kobietą świadomą swoich potrzeb, oczekiwań i życiowych priorytetów. ZOBACZ TEŻ: Emilia Komarnicka otworzyła się, jak nigdy. O rodzicielstwie mówi bez filtrów: „Twoje wyobrażenie runie”. Jaką jest mama? Piotr Pajdowski. Kim jest mężczyzna, z którym aktorka związana jest od ponad 20 lat? Dorota Kamińska poznała Piotra Pajdowskiego w 2003 roku na przyjęciu imieninowym Tatiany Sosny-Sarno. „Szybko odkryliśmy, że mamy takie same marzenia i cele. I po pięciu dniach znajomości zamieszkaliśmy razem. We wtorek się poznaliśmy, a w niedzielę już urządzaliśmy wspólny dom” — mówiła w rozmowie z „Na Żywo”. Ich znajomość szybko przerodziła się w relację, która z czasem okazała się najtrwalszym związkiem w życiu aktorki. Od tamtej pory pozostają razem, choć konsekwentnie unikają medialnego rozgłosu. Piotr Pajdowski przez lata związany był z branżą medialną i pracował jako dziennikarz TVP. W przeciwieństwie do swojej partnerki nie funkcjonował jednak w świecie show-biznesu i rzadko pojawiał się na branżowych wydarzeniach. To właśnie dyskrecja stała się jedną z cech, które pozwoliły im zbudować spokojną codzienność z dala od niepotrzebnego zainteresowania. Przez ponad dwie dekady stworzyli związek, który dla wielu może być przykładem dojrzałego partnerstwa. Tym bardziej że oboje od początku cenili niezależność i nie odczuwali potrzeby podporządkowywania swojej relacji społecznym schematom. „Nie potrzebujemy ślubu”. Jak Dorota Kamińska i Piotr Pajdowski zbudowali relację na własnych zasadach Jednym z tematów, który regularnie powraca w wywiadach z Dorotą Kamińską, jest kwestia ślubu. Aktorka nigdy nie ukrywała, że po wcześniejszych doświadczeniach nie czuje potrzeby ponownego wychodzenia za mąż. Formalizacja związku nie była dla niej warunkiem szczęścia ani gwarancją trwałości relacji. „Najważniejsza jest relacja między ludźmi, a nie papier dokumentujący związek” — zapewniała w wywiadzie dla „Angory”. Często żartobliwie nazywała Piotra Pajdowskiego swoim „nieślubnym mężem”, pokazując, że nie przywiązuje dużej wagi do formalności. TYLKO W VIVIE!: Po latach Joanna i Krzysztof Ibiszowie ujawniają kulisy ślubu: "W środku czułam, że nie jestem gotowa"
Jako dziecko pojawił się w „Mam Talent!”. Dziś Michał Stochel podbija Europę
Michał Stochel ma zaledwie 18 lat, a już zapisał się w historii polskiej muzyki klasycznej. Młody akordeonista z Podkarpacia wygrał Eurowizję dla Młodych Muzyków 2026, zachwycając jury i publiczność niezwykłą wrażliwością oraz techniką. Kim jest nastolatek, o którym właśnie zrobiło się głośno w całej Europie?
Choć dla wielu widzów nazwisko Michała Stochela mogło wybrzmieć po raz pierwszy dopiero podczas finału prestiżowego konkursu w Erywaniu, młody muzyk od lat konsekwentnie buduje swoją pozycję w świecie muzyki klasycznej. Za jego sukcesem stoją tysiące godzin ćwiczeń, konkursowe doświadczenie i talent, który dostrzegano już wtedy, gdy jako dziecko pojawił się w programie „Mam Talent!”. Dziś jest jednym z najbardziej obiecujących polskich instrumentalistów młodego pokolenia. Michał Stochel wygrał Eurowizję dla Młodych Muzyków! Wielki sukces Polaka Dla wielu widzów nazwa konkursu mogła brzmieć znajomo, ale zasady są zupełnie inne niż w przypadku popularnej Eurowizji. Eurowizja dla Młodych Muzyków to jedno z najbardziej prestiżowych wydarzeń dla młodych instrumentalistów w Europie. Uczestnicy nie walczą tu przebojami ani widowiskowymi choreografiami. Liczy się wyłącznie talent, technika i umiejętność poruszania publiczności za pomocą muzyki. W 2026 roku finał odbył się w Erywaniu, gdzie Michał Stochel reprezentował Polskę po wcześniejszym zwycięstwie w konkursie „Młody Muzyk Roku”. Jego występ zachwycił jurorów i zapewnił Polsce pierwsze miejsce. Dla młodego artysty był to moment przełomowy, który może otworzyć drogę do międzynarodowej kariery. W świecie muzyki klasycznej Eurowizja dla Młodych Muzyków ma renomę porównywalną z najważniejszymi konkursami dla młodych instrumentalistów. Laureaci często otrzymują zaproszenia do współpracy z prestiżowymi orkiestrami i instytucjami kultury. TYLKO U NAS: Zwrot w karierze? Alicja Szemplińska ma plan zostać… aktorką! Zdradziła najbliższe plany Kim jest Michał Stochel? Tak wygląda droga 18-latka, który zachwycił całą Europę Michał Stochel pochodzi z Podkarpacia i ma zaledwie 18 lat. Mimo młodego wieku zdążył zgromadzić imponującą listę osiągnięć, które budziły zainteresowanie środowiska muzycznego na długo przed jego międzynarodowym triumfem. Na co dzień kształci się w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. Artura Malawskiego w Przemyślu. To właśnie tam rozwijał swój talent i doskonalił umiejętności gry na akordeonie. Nauczyciele oraz jurorzy konkursów od lat zwracali uwagę na jego wyjątkową muzykalność i sceniczną dojrzałość. Choć dziś zachwyca europejską publiczność, jego historia pokazuje, że sukces nie pojawił się z dnia na dzień. To efekt wielu lat pracy, wyrzeczeń i konsekwentnego rozwijania pasji. Widzowie mogli zobaczyć go już wcześniej. Jako dziecko pojawił się w „Mam Talent!” Dla części odbiorców nazwisko Michała Stochela może brzmieć znajomo nie bez powodu. Dekadę wcześniej wystąpił w programie „Mam Talent!”, gdzie jako bardzo młody akordeonista zwrócił uwagę widzów i jurorów niezwykłymi umiejętnościami. Choć telewizyjna popularność mogła być początkiem medialnej kariery, Michał postawił przede wszystkim na rozwój artystyczny. Skupił się na edukacji muzycznej, konkursach i codziennym doskonaleniu warsztatu. Dziś widać, że była to decyzja, która przyniosła efekty. SPRAWDŹ TEŻ: Za rolę w "Znachorze" pokochało go pół Polski, niedawno odebrał prestiżową nagrodę we Francji. Ale Ignacy Liss bardziej niż z sukcesów zawodowych cieszy się z narodzin synka
Za rolę w "Znachorze" pokochało go pół Polski, niedawno odebrał prestiżową nagrodę we Francji. Ale Ignacy Liss bardziej niż z sukcesów zawodowych cieszy się z narodzin synka
Najpierw zachwycił w filmie „Marzec’68” u boku Vanessy Aleksander. Potem była fantastycznie przyjęta nowa wersja „Znachora”, gdzie wcielił się rolę hrabiego Leszka Czyńskiego, a później nagradzana „Światłoczuła”. Ale patrząc na rozwój kariery filmowej Ignacego Lissa, już teraz wiadomo, że to dopiero początek i on się dopiero rozkręca. Zastopować jego karierę może tylko jedno - miłość do synka. Dla małego Benia aktor jest gotów zrezygnować z kolejnych ról. "Jak tylko żona przestanie go karmić, to na pewno zrobię wszystko, by miała czas dla siebie, a ja będę siedział z nim jak najdłużej” - wyznał.
W Polsce już od kilku lat uchodzi za jednego z najzdolniejszych aktorów młodego pokolenia. Niedawno jego talentem zachwycili się też widzowie za granicą. Pod koniec marca zgarnął Ignacy Liss zgarnął nagrodę na jednym z najważniejszych festiwali filmowych Series Mania we francuskim Lille. To wydarzenie, o którym mówi się w całej branży. Polska produkcja, serial „Proud”, sięgnęła po najwyższe wyróżnienie – Grand Prix. A Liss otrzymał nagrodę dla najlepszego aktora. "To głęboko poruszający portret młodego mężczyzny na skraju załamania, który jest zmuszony odzyskać kontrolę nad życiem", uzasadniał wybór członek jury, Benedikt Erlingsson. Zachwycił w "Znachorze", ale to ta rola może otworzyć mu drzwi do światowej kariery O nagrodach dla „Proud” Ignacy Liss opowiedział w niedawnym wywiadzie dla „Zwierciadła”. Jak wyznał, był oszołomiony tym, że to właśnie jemu przyznano wyróżnienie dla najlepszego aktora. „Nagle siedzisz przy stole z producentami takich hitów jak „Sherlock” czy „Sceny z życia małżeńskiego”, a do zdjęć na ściance pozuje z tobą Chase Infiniti. To było mega-abstrakcyjne. Cały czas próbowałem sprowadzać się na ziemię. Naprawdę do końca nie wierzyłem, że mamy jakiekolwiek szanse. To pierwszy raz, kiedy polski serial wygrywa jakikolwiek międzynarodowy festiwal, w dodatku zgarnia dublet. I wiesz, stwierdziłem, że będę się tym chwalił, bo to jest naprawdę duża rzecz dla naszego kraju – dla naszej branży filmowej i serialowej, ale i dla nas osobiście” - wyznał. Czytaj także: Ignacy Liss szczerze o romansach na planie: „Zaczynasz myśleć o kimś innym niż osoba, która czeka w domu” „Proud” opowiada historię Filipa – młodego, nieodpowiedzialnego geja, którego życie zmienia rodzinna tragedia. Pewny siebie i absolutnie przekonany, że świat leży u jego stóp żyje na pełnych obrotach, bez hamulców i bez zobowiązań. Modeling, imprezy, adrenalina i wolność to jego codzienność. Jedna chwila wystarczy, by wszystko runęło. Nagle ten beztroski, żyjący chwilą chłopak musi zmierzyć się z czymś, czego nigdy nie brał pod uwagę – prawdziwą odpowiedzialnością. Na jego barki spada opieka nad małym dzieckiem. Zadanie, które kompletnie burzy jego dotychczasowy styl życia. To właśnie ta opowieść stała się jednym z powodów, dla których serial tak mocno poruszył widzów i jurorów. Serial „Proud” pojawi się na platformie HBO Max 12 czerwca 2026. Został aktorem za namową księdza. Kim jest Ignacy Liss ? Urodził się 16 lutego 1998 roku. Pochodzi z Tczewa. W 2022 roku ukończył wydział aktorstwa w Akademii Teatralnej w Warszawie. Na deskach Teatru Polonia zadebiutował rolą Liora w spektaklu „Boże mój!”, ma również na koncie kilka ról w produkcjach filmowych i serialach, tj. „Sortownia”, „Warszawianka”, „Teściowe” czy też „Followers. Odpalaj lajwa”, za którą został nominowany do Nagrody im. Jana Machulskiego. W 2021 roku na Netflixie ukazał się z kolei serial „Otwórz oczy”, w którym artysta wcielił się w główną męską rolę. Czytaj także: Gwiazdor hitu Netfliksa przekazał radosne wieści! Gratulacje spływają z całej Polski O tym, że zostanie aktorem, zadecydował w trakcie przygotowań do bierzmowania. Zapytany przez młodego kleryka o zainteresowania przyznał, że pasjonuje go teatr. Chodził wówczas na zajęcia do kółka teatralnego, lecz nie traktował tej aktywności zbyt poważnie. „Kleryk na mnie spojrzał i kazał mi zostać po zajęciach. Dał mi książkę Stanisławskiego „Praca aktora nad rolą” i kazał mi ją przeczytać. Powiedział, że jak to zrobię, to mam do niego wrócić" — wspominał Ignacy w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla Plejady. 27-letni aktor bardzo ciężko pracuje na swoją pozycję w branży artystycznej. Aktorstwo nie jest jednak jego jedyną pasją — w młodości ukończył szkołę muzyczną, gra na klarnecie oraz pianinie. W wywiadach deklaruje, że muzyka jest ważną częścią jego życia, a Plejadzie zdradził, że kiedyś nawet grał w zespole! „Przez dość długi czas miałem zespół z moimi kuzynami, graliśmy przez 6 lat w Tczewie, bo stąd pochodzę, grałem na perkusji. Do dziś tak mam, że to poczucie bycia na scenie jest czymś wyjątkowym i myślę, że od tego to się zaczęło, od grania koncertów” — mówił Aleksandrze Czajkowskiej. Miłość ważniejsza niż kariera, a rola ojca ważniejsza niż wszystkie inne We wrześniu 2024 roku Ignacy Liss wziął ślub ze swoją wieloletnią partnerką Marią Wende. Ona również jest związana z branżą artystyczną — na co dzień pracuje jako charakteryzatorka. W marcu tego roku para powitała na świecie swoje pierwsze dziecko — synka Benedykta. Para pochwaliła się na Instagramie wzruszającym zdjęciem z maluszkiem. Narodziny syna były jednym z najpiękniejszych i najważniejszych momentów w życiu Ignacego. "Nie wiedziałem dotąd, że można kogoś pokochać tak szybko i bezwarunkowo. Chcemy dać Ci tyle miłości, ile tylko będziemy mogli. Cześć Benio, jesteś idealny" — napisał aktor w jednym z postów na Instagramie. We wspomnianym wywiadzie w „Zwierciadle” został zapytany o to, co odpowiada ludziom, którzy pytają, czy nie za wcześnie wziął ślub. A takie pytania słyszy stale, bo dziś to rzadkość, by mężczyzna w wieku 26 lat decydował się na ożenek. Ignacy wyznał, że i tak za długo zwlekał z tą decyzją: „To nie jest za wcześnie. Tak, da się odłączyć ślub od patriarchatu. To jest po prostu kwestia umowy między dwojgiem ludzi" — powiedział. Nie uważa też, że za wcześnie został tatą. Jak wyznał, jest gotów nico zwolnić tempo pracy, by zająć się wychowaniem Benia. „Moja żona jest teraz w domu, bo mamy kilkutygodniowego synka. Ja pracuję, bo jedno z nas musi, a nie mogę z nim zostać, bo go nie karmię. Jak tylko żona przestanie go karmić, to na pewno zrobię wszystko, by miała czas dla siebie, a ja będę siedział z nim jak najdłużej” — wyznał.
Tak Szczęśni uczcili 10 lat małżeństwa. Na scenie wydarzyło się coś wyjątkowego
Marina i Wojciech Szczęśni mają za sobą wyjątkowy czas. Po symbolicznym świętowaniu 10. rocznicy ślubu para postanowiła uczcić ten jubileusz w wielkim stylu. 5 czerwca zorganizowali spektakularne przyjęcie, na którym nie zabrakło znanych gości, muzycznych niespodzianek i wzruszających momentów, które na długo pozostaną w pamięci uczestników.
Okrągła, 10. rocznica ślubu stała się doskonałą okazją do spotkania z rodziną i przyjaciółmi, a przygotowane przez nich wydarzenie szybko przyciągnęło uwagę mediów i fanów. Kilka tygodni wcześniej para wspominała dzień ślubu, publikując archiwalne kadry i osobiste wyznania, które pokazały, jak silna pozostaje ich relacja po dekadzie wspólnego życia. Uroczystość odbyła się po symbolicznym jubileuszu przypadającym 21 maja – dokładnie wtedy, gdy para świętowała 10 lat od powiedzenia sobie sakramentalnego „tak” podczas bajkowej ceremonii w Grecji. Marina i Wojciech Szczęśni świętowali 10. rocznicę ślubu. Ich historia miłości wciąż zachwyca W świecie pełnym głośnych rozstań i krótkotrwałych relacji Marina i Wojciech Szczęśni od lat pozostają symbolem stabilnego związku. Ich historia zaczęła się ponad dekadę temu, a dziś są nie tylko małżeństwem, ale również rodzicami dwójki dzieci – Liama i Noelii. Przez lata wspólnie przechodzili przez kolejne etapy życia, dzieląc czas między karierę sportową, muzykę i życie rodzinne. Z okazji jubileuszu para wróciła wspomnieniami do dnia ślubu. Wojciech Szczęsny opublikował w mediach społecznościowych archiwalne zdjęcia z greckiej ceremonii i zamieścił osobisty wpis skierowany do żony. Piłkarz nie ukrywał wdzięczności za wspólne lata, podkreślając, jak ważną rolę Marina odgrywa w jego życiu. Te słowa szybko poruszyły fanów, którzy od lat obserwują rozwój ich związku. 21 maja 2016 roku Marina i Wojciech Szczęsny pobrali się podczas utrzymywanej w tajemnicy ceremonii nad jeziorem Vouliagmeni pod Atenami. Uroczystość do dziś uznawana jest za jedno z najbardziej spektakularnych wydarzeń w historii polskiego show-biznesu. Romantyczna sceneria, osobiste przysięgi i dopracowana w każdym szczególe oprawa sprawiły, że wspomnienia z tamtego dnia wciąż budzą emocje. ZOBACZ: 10 lat temu wzięli tajemniczy ślub w Grecji. Tak wyglądała bajkowa ceremonia Mariny i Wojciecha Szczęsnych Po dekadzie małżeństwa para nie ukrywa, że nadal potrafi celebrować wspólne chwile. Właśnie dlatego tegoroczny jubileusz miał dla nich szczególne znaczenie. Nie chodziło wyłącznie o rocznicę, ale także o podsumowanie wspólnie przeżytych lat, które przyniosły zarówno zawodowe sukcesy, jak i rodzinne szczęście. Szczęśni wyprawili huczną imprezę. Wśród gości nie zabrakło gwiazd Choć sama rocznica przypadła na maj, prawdziwa kulminacja obchodów nastąpiła 5 czerwca. To właśnie wtedy Marina i Wojciech Szczęsni zaprosili rodzinę, przyjaciół oraz osoby ze świata sportu i show-biznesu na wyjątkowe przyjęcie przygotowane z dużym rozmachem. Według relacji medialnych organizatorzy zadbali o każdy detal – od dekoracji i oprawy wizualnej po liczne niespodzianki dla uczestników wydarzenia. Atmosfera od początku miała być elegancka, ale jednocześnie swobodna. Goście otrzymali konkretne wskazówki dotyczące stylizacji, a jednym z motywów przewodnich był biały kolor, który nadawał wydarzeniu wyjątkowego charakteru. Wszystko wskazywało na to, że małżonkowie chcieli stworzyć przestrzeń sprzyjającą zarówno świętowaniu, jak i wspomnieniom związanym z ich wspólną drogą. Na miejscu pojawiło się wiele rozpoznawalnych postaci, które od lat towarzyszą parze zarówno prywatnie, jak i zawodowo. Wśród nich znaleźli się: Anna i Robert Lewandowscy, Julia Wieniawa, Maffashion, Katarzyna Zielińska z mężem, Jessica Mercedes, Roxie Węgiel z mężem, Karolina Pisarek, Grzegorz Krychowiak i inni. TYLKO U NAS: Ewa Chodakowska stoi za eurowizyjnym sukcesem Alicji Szemplińskiej! Co je łączy? Okazuje się, że poznały się przez… internet! Muzyka, wzruszające chwile i wyjątkowe atrakcje. Tak wyglądał wieczór Szczęsnych Jubileuszowe przyjęcie było czymś więcej niż elegancką kolacją. Organizatorzy przygotowali bogaty program, w którym nie zabrakło występów muzycznych, przemówień i momentów poświęconych historii związku Mariny i Wojciecha. Goście mogli uczestniczyć w wydarzeniu pełnym emocji, gdzie przeplatały się chwile wzruszenia i radosnej zabawy. Szczególną uwagę zwróciła część artystyczna. Na scenie pojawł się James Arthur w duecie z Mariną, a muzyka przez cały wieczór budowała wyjątkowy nastrój. Jednym z najbardziej poruszających momentów wieczoru były sceny związane z najbliższą rodziną pary. Szczególne wzruszenie wzbudziły chwile z udziałem dzieci Mariny i Wojciecha, które stały się symbolicznym przypomnieniem tego, jak wiele wydarzyło się w życiu małżonków przez ostatnią dekadę.
Polska usłyszała o nim ponownie. Kim jest Sargis, zwycięzca "Premier" w Opolu?
Siedem lat temu zwrócił na siebie uwagę jako młody talent, dziś wrócił do Opola jako dojrzały artysta i sięgnął po jedno z najważniejszych wyróżnień festiwalu. Sargis zachwycił publiczność i jury utworem „Ziemia”, a jego historia okazuje się równie interesująca jak muzyka, którą tworzy.
Powrót do Opola bywa dla wielu artystów sentymentalną podróżą, ale w przypadku Sargisa miał także wymiar symboliczny. Wokalista, który jako nastolatek wygrał konkurs „Debiuty”, po latach ponownie stanął na scenie amfiteatru i udowodnił, że nie był jedynie jednorazowym odkryciem. Jego zwycięstwo w „Premierach” stało się jedną z najgłośniejszych historii tegorocznego festiwalu, a internauci zaczęli masowo zadawać pytanie: kim właściwie jest Sargis? Sargis wygrał „Premiery” w Opolu. Utwór „Ziemia” poruszył publiczność i jury Powrót Sargisa do Opola miał w sobie coś z pięknie domkniętej historii. W 2019 roku zdobył Nagrodę im. Anny Jantar w konkursie „Debiuty”, a siedem lat później ponownie stanął na tej samej scenie, tym razem walcząc w prestiżowych „Premierach”. Do konkursu zgłosił utwór „Ziemia” – piosenkę wyjątkowo osobistą, opowiadającą o tożsamości, korzeniach i życiu pomiędzy dwoma światami. Nie jest tajemnicą, że ten temat od lat przewija się przez jego twórczość. Artysta wielokrotnie podkreślał, że nosi w sercu dwie ojczyzny – Armenię, z której pochodzi jego rodzina, oraz Polskę, w której dorastał i budował swoją karierę. To właśnie ten dualizm stał się fundamentem utworu. Dla wokalisty tegoroczne Opole miało wymiar znacznie większy niż kolejny festiwalowy występ. To właśnie tutaj po raz pierwszy usłyszała o nim cała Polska. Kiedy w 2019 roku odbierał statuetkę za zwycięstwo w „Debiutach”, był zaledwie 19-letnim chłopakiem marzącym o muzycznej karierze. Dziś wrócił na scenę jako artysta świadomy swojej tożsamości i własnego stylu. TYLKO U NAS: Ewa Chodakowska stoi za eurowizyjnym sukcesem Alicji Szemplińskiej! Co je łączy? Okazuje się, że poznały się przez… internet! Kim jest Sargis? Ormiańskie korzenie, wyjątkowa wiara i życie między dwiema kulturami Sargis, a właściwie Sargis Davtyan, urodził się w ormiańskim mieście Vedi. Kiedy miał zaledwie dwa lata, wraz z rodziną przeprowadził się do Polski. To właśnie tutaj dorastał, chodził do szkoły i stawiał pierwsze kroki na scenie. Mimo to Armenia nigdy nie przestała być ważną częścią jego życia. W wywiadach często podkreśla, że wychowywał się pomiędzy dwoma światami. Z jednej strony był zanurzony w polskiej kulturze i codzienności, z drugiej – w domu pielęgnowano ormiańskie tradycje, język oraz historię. Dzięki temu od najmłodszych lat budował swoją tożsamość na dwóch równie ważnych fundamentach. Dużą rolę w jego życiu odgrywa również religia. Artysta jest związany z Apostolskim Kościołem Ormiańskim, który należy do najstarszych wspólnot chrześcijańskich na świecie. „Ja mówię o tym jawnie, nie jest to dla mnie żadna tajemnica. Nie pochodzę z katolickiego kościoła. Oficjalnie przynależę do Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego. Ja przede wszystkim wierzę w to, że jesteśmy tu po coś i bardzo dziękuję za wszystko, co jest mi dane” – wyznał w rozmowie z serwisem Telemagazyn.pl. Od występów z Edytą Górniak i Natalią Kukulską do własnej muzycznej drogi. Tak rozwijała się kariera Sargisa Choć część widzów poznała go dopiero dzięki Opolu, Sargis od lat budował swoje doświadczenie sceniczne. Co ciekawe, robił to u boku największych nazwisk polskiej muzyki. Jeszcze jako nastolatek występował na zaproszenie takich artystów jak Edyta Górniak, Natalia Kukulska, Adam Sztaba czy Kayah. Dla młodego wokalisty była to nie tylko ogromna nobilitacja, ale także cenna szkoła scenicznego rzemiosła. Obserwowanie profesjonalistów z bliska pozwoliło mu zdobyć doświadczenie, którego nie da się nauczyć podczas zajęć czy warsztatów. Równolegle rozwijał się również edukacyjnie. Ukończył Wydział Jazzu i Muzyki Estradowej Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, jedną z najbardziej renomowanych uczelni muzycznych w Polsce. To właśnie tam doskonalił warsztat wokalny i rozwijał umiejętności kompozytorskie. Po sukcesie w „Debiutach” wiele osób spodziewało się, że Sargis szybko wykorzysta popularność i pójdzie drogą telewizyjnych gwiazd. On jednak wybrał znacznie trudniejsze rozwiązanie. Zamiast gonić za chwilową rozpoznawalnością, postawił na rozwijanie autorskiego repertuaru. Pisał własne teksty, komponował, szukał brzmienia, które najlepiej odda jego osobowość. Współpracował z wieloma twórcami młodego pokolenia, konsekwentnie budując własny muzyczny świat. Dziś trudno już mówić o nim wyłącznie jako o laureacie jednego konkursu. Zwycięstwo w „Premierach” pokazuje, że wyrósł na pełnoprawnego artystę z własnym językiem muzycznym i historią, którą chce opowiadać słuchaczom. SPRAWDŹ TEŻ: Takiego show Opole jeszcze nie widziało! O tym występie Justyny Steczkowskiej widzowie długo nie zapomną. Perfekcja to mało powiedziane
AI wykorzystywało jej prace, reakcja malarki mówi wszystko. TYLKO W VIVE! Anna Bocek ujawnia zaskakującą prawdę. Z tym muszą się mierzyć artyści
Anna Bocek nie boi się mówić rzeczy niewygodnych. Twierdzi, że najgorsze, co może zrobić artysta, to „mówić o niczym”, a o własne miejsce w świecie sztuki kobiety nadal muszą walczyć znacznie ciężej niż mężczyźni. Malarka, której twórczość została wykorzystana do nauki algorytmów AI, przekonuje jednak, że emocji, autorskiej techniki i ludzkiej wrażliwości nie da się skopiować.
Choć jej obrazy były wielokrotnie kopiowane, Anna Bocek zachowuje spokój. Artystka pracująca w swojej pracowni w gdańskim Wrzeszczu podkreśla, że sztuczna inteligencja może naśladować styl, ale nie jest w stanie odtworzyć warstwowej faktury, emocjonalnej głębi i procesu twórczego, które stoją za jej monumentalnymi portretami kobiet. W rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiada także o samotności artysty, kobiecej sile i nieustannej potrzebie poszukiwania prawdy w sztuce. Anna Bocek o kulisach swojej pracy [...] Rozumiem, że nie cierpisz na niemoc twórczą. Rzeczywiście, raczej nie mam poczucia blokady. Zazwyczaj wiem, w jakim kierunku chcę iść i co chcę zrobić. Zdarza się, że w trakcie pracy jestem zadowolona z efektu, ale staram się podchodzić do tego z dystansem. Czasem łapię się na myśli, że coś „wyszło bardzo dobrze”, ale kolejnego dnia, wracając do pracowni, patrzę na to już inaczej. Wtedy widzę, że obraz po prostu doszedł do pewnego etapu, i to też jest naturalna część procesu. Niszczysz? Nie rwę i nie tnę płótna. Biorę szpachlę, którą często się posługuję, bo lubię warstwowość w obrazach, i zmieniam. Gdy staję przed sztalugą, często na takich niewysokich schodkach, bo moje obrazy są duże, nie zdarza mi się nie mieć natchnienia. Ale podczas przygotowywania szkicu – owszem. Co wtedy robisz? Daję sobie czas. Wychodzę z pracowni, z domu, spotykam się z przyjaciółmi, chodzę na wystawy, wyjeżdżam. To nie jest tak, że nie wiem, co chcę namalować. Ja zawsze mam coś do powiedzenia, tylko w danym momencie może mi się wydawać, że coś jest jeszcze niegotowe, niedojrzałe, czegoś nie przerobiłam do końca. Według mnie najgorsze, co można zrobić, to mówić o niczym. Portretujesz siebie? Malujesz głównie kobiety. To nie są portrety konkretnych osób. Postrzegam człowieka jako figurę uniwersalną. Maluję wszystkie kobiety świata o intensywnym spojrzeniu i przerysowanych dłoniach. Z jednej strony pokazuję kobiecą kruchość i delikatność, a z drugiej stanowczość w wyznaczaniu granic i siłę, a dłonie są tego symbolem. Oczy za to są zwierciadłami duszy, wnętrza. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar Anna Bocek o sztucznej inteligencji: „Oprócz treści ważne są też emocje i technika” Gdy malujesz, potrzebujesz samotności? Każdy artysta lubi samotność, przestrzeń dla siebie. Życie z artystą jest i fascynujące, i okropne. Pracuję na emocjach. Muszę się w nie zagłębić, przeanalizować. Gdy jest się bombardowanym codziennymi sprawami, jest to bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Artystą jest się 24 godziny na dobę. Ale moi bliscy nie narzekają. Gdzie masz swoją przestrzeń? W Gdańsku Wrzeszczu. Tu mam swoją pracownię i mieszkanie, które kiedyś należało do pisarza Pawła Huelle i jego żony. Jako młoda dziewczyna bywałam w nim. Przychodzili tam arcyciekawi ludzie, artyści, pisarze, muzycy. Pełno było książek i panowała w nim zawsze artystyczna atmosfera. Marzyłam o nim i podskórnie czułam, że kiedyś w nim zamieszkam. Nie myliłam się. Kobiecie nie jest łatwo być artystką, choć coraz więcej się o nich mówi, pokazuje prace. A dodajmy do tego jeszcze sztuczną inteligencję… Zdecydowanie jest dużo lepiej niż kiedyś. Coraz częściej mówi się o artystkach i wystawia ich prace, ale wciąż musimy wydrapywać sobie miejsce w historii. Prawdopodobnie nadal musimy pracować dwa razy ciężej, żeby udowodnić swoją sprawność i to, że potrafimy być na równi z mężczyznami. Talent nie ma płci, ale my z konieczności bywamy bardziej pracowite, bo musimy udowadniać, że coś nam się należy. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję, która nauczyła się generować obrazy, nie martwię się, bo w moim przypadku oprócz treści ważne są też emocje i technika. A ta jest nie do podrobienia. Próbowano kopiować Twoje prace? Nie raz. Ale w końcu razem z moją macierzystą galerią uznałam, że szkoda naszego czasu, by z tym walczyć. Jeśli chodzi o sztuczną inteligencję… Powstała lista uznanych twórców, których twórczość AI wykorzystało do nauki algorytmów, na tej liście znalazłam się również i ja. Ale mnie przed tym kopiowaniem ratuje technika autorska. Używam farb olejnych, pracuję grubymi impastami, tworzę mocną, warstwową strukturę na wielkich formatach. Tego nie da się precyzyjnie podrobić, bo to nie jest płaski wydruk czy hiperrealizm. Nawet ja sama nie byłabym w stanie odtworzyć swojego obrazu jeden do jednego. Sztuczna inteligencja może skopiować styl, ale bez tej namacalnej, rzemieślniczej faktury i oczywiście emocji efekt zawsze będzie ubogi. Żyjesz w sztuce i sztuką? Żyję w sztuce. Jestem optymistką. Czasem tylko zastanawiam się, czy jestem nią, bo jestem szczęśliwa, czy jestem szczęśliwa, bo jestem optymistką. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. Cały wywiad przeczytasz w najnowszej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 3 czerwca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę”
Beata Tyszkiewicz pogrążona w żałobie. Odszedł jej jedyny brat. Od dzieciństwa łączyła ich wyjątkowa więź. "Troszczyłam się o niego"
Bolesny cios spadł na Beatę Tyszkiewicz. Aktorka poinformowała, że odszedł jej młodszy o cztery lata brat, hrabia Krzysztof Tyszkiewicz. Choć arystokrata już jako młody chłopak wyjechał za granicę, ze sławną siostrą utrzymywał bliski kontakt. Z czułością opowiedział o niej w swojej książce.
Smutną wiadomość o śmierci hrabiego Tyszkiewicza podała jego rodzina, publikując nekrolog w "Gazecie Wyborczej". Choć ukazał się dopiero teraz, widnieje w nim informacja, że arystokrata odszedł już kilka tygodni temu. "28 marca 2026 roku w Hamburgu zmarł hr. Krzysztof Jan Benedykt Tyszkiewicz, o czym zawiadamiają pogrążone w żalu siostra z córkami, żony z córkami i wnukami" - czytamy w nekrologu. Zmarły był jedynym bratem aktorki. Kim był Krzysztof Tyszkiewicz? Ze sławną siostrą łączyły go wspólne pasje Hrabia Tyszkiewicz, podobnie jak jego siostra, od dziecka fascynował się sztuką, a zwłaszcza filmem. Ona studiowała aktorstwo, on wybrał inną drogę - zdał do łódzkiej Filmówki. O ile jednak Beata Tyszkiewicz zaczęła szybko robić karierę, jej brat długo nie mógł znaleźć swojej drogi. Gdy miał 20 lat, wyemigrował z Polski. Początkowo podróżował po świecie, pomieszkiwał we Francji i Anglii, a ostatecznie osiadł w Niemczech. Do końca życia mieszkał z rodziną w Hamburgu. Czytaj także: Przekazała nowe informacje o Beacie Tyszkiewicz, powiedziała wprost. Tak teraz wygląda ich relacja O tym, dlaczego wyjechał z Polski, hrabia Tyszkiewicz opowiedział przed laty w wywiadzie dla dwutygodnika "Gala". Uciekłem (...), kiedy miałem 20 lat, i później tłukłem się po świecie. To był efekt uboczny życia w domu zdominowanym przez kobiety... Proszę mi powiedzieć, jak miałem się nie spakować i nie wyjechać, skoro Beata i mama miały po 20 par butów, a ja jedną, i to dziurawą, którą do tego wszystkiego sam sobie naprawiałem? - wyznał. Zdobyte w Filmówce umiejętności przydały mu się w karierze. Przez lata pracował jako producent programów i filmów o tematyce kulinarnej. Gotowanie i opowiadanie o jedzeniu było jego wielką pasją. Efektem tych zainteresowań była wydana w Polsce książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza", którą hrabia napisał razem ze Beatą Tyszkiewicz. Opowiedział w niej nie tylko o ukochanych daniach i tradycjach kulinarnych, ale też o swojej rodzinie i dzieciństwie, w którym ważną rolę odegrała starsza siostra. Zobacz także: Nie miał jeszcze 18 lat. Michał Bajor wraca do wspomnień z Beatą Tyszkiewicz. O tej relacji mało kto wiedział "Z każdym daniem łączy się cały szereg opowieści, czas, którego już nie ma, a który powraca za sprawą zapachu i smaku. Tak wspominamy razem z Beatą nasze spotkania, które zawsze łączyły się z jakimś dobrym jedzeniem, bo wśród wielu przyjemności dobra kolacja w radosnym miejscu i czasie jest wspaniałym kluczem do wspomnień, do tego, co było i na zawsze pozostaje. Książka nosi tytuł 'Trzy pory dnia', gdyż jedzenie to czynność, którą wykonujemy co najmniej trzy razy dziennie i to całe życie, jak mawiał mój wujcio Henio Wołowski" - napisał we wstępie do wspomnianej książki. Beata Tyszkiewicz broniła brata jak lwica. "Ja się o Krzysztofa troszczyłam" Książka "Trzy pory dnia. Kulinarne fascynacje Krzysztofa Tyszkiewicza" nie była jedyną publikacją, w której rodzeństwo opowiedziało o swoim dzieciństwie i relacji, która pozostała bliska nawet po wyjeździe hrabiego za granicę. Przy okazji promocji Beata Tyszkiewicz i jej brat udzielili też wspólnego wywiadu "Gali". Jak wyznali, od najmłodszych lat byli z sobą bardzo zżyci. "Byliśmy rodzeństwem wychowywanym przez mamę. Przez co bardzo samodzielnym. Ona wychodziła do pracy, a my zostawaliśmy i budowaliśmy nasz świat. Często przybierał bardzo oryginalne formy". Zobacz także: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach Z kolei aktorka wyjawiła, że stawała w obronie młodszego brata, gdy miał kłopoty. Jedna z takich sytuacji miała miejsce, gdy Krzysztof studiował już w Filmówce. "To ja się o Krzysztofa troszczyłam. Pamiętam, jak pewnego razu został pobity w Łodzi. Pojechałam z nim do tego miasta, do szpitala na obdukcję, później na komisariat, a sprawca – po mojej interwencji – trafił do wojska. Bo wcielić kogoś do armii było łatwo. Jeśli sprawca pobicia miał tyle siły i agresji w sobie, to szkoda, żeby się marnował, prawda? - wyznała. Nie była to jej jedyna interwencja w obronie młodszego brata. "Kiedy indziej ukradli bratu znaczki. Miałam wtedy chyba 15 lat, ale przebrałam się za dorosłą, umalowałam i poszłam odebrać klaser. Byłam za Krzysztofa odpowiedzialna" - wyznała we wspomnianym wywiadzie. Zbudowana w dzieciństwie więź nie rozluźniła się mimo tego, że Beata Tyszkiewicz mieszkała w Polsce, a Krzysztof osiadł w Niemczech. Zmieniło się tylko to, że rzadko się widywali. "Niestety, mój brat mieszka w Hamburgu i widzimy się tak ze trzy, cztery razy w roku. Czasem przyjeżdża do mnie na wakacje, ale różnie to bywa. Jakby jednak nie było, zawsze jesteśmy bardzo bliscy" - opowiadała Tyszkiewicz w "Fakcie". Czytaj również: Wiele ich różni, przed laty uciekł z Polski... Taką relację mają Beata Tyszkiewicz i jej brat Krzysztof O tej bliskości mówił też Krzysztof Tyszkiewicz. Jak wyznał, siostra była jedną z najważniejszych osób w jego życiu. "Wielką radością jest mieć kogoś takiego jak Beata. Mam do niej wielkie zaufanie i mogę jej powiedzieć prawdę, co w 99 proc. relacji międzyludzkich jest niemożliwe" - powiedział w jednym z wywiadów. Rodzinie zmarłego składamy szczere wyrazy współczucia.
Maja Chwalińska wróci do Polski jako milionerka. Za występ w finale French Open zgarnie prawdziwą fortunę
Tegoroczny turniej French Open bez wątpienia należy do Mai Chwalińskiej. Polka, o której przed rozpoczęciem rozgrywek słyszeli tylko fani tenisa, dziś jest na ustach całego świata, a w Polsce wyrasta na nową bohaterkę narodową. Ogromny sukces, jakim jest awans do finału, przyniósł jej nie tylko sławę, ale też ogromne pieniądze. Za sam udział w finałowym meczu Chwalińska dostanie około 6 milionów zł. A jeśli wygra, ta kwota będzie znacznie większa.
Niezależnie od tego, jakim wynikiem zakończy się sobotni finał na kortach Rolanda Garrosa, to bohaterką tego turnieju będzie Maja Chwalińska. 24-letnia Polka dokonała bowiem czegoś, co nie udało się dotąd żadnej tenisistce. Jest pierwszą w historii zawodniczką, która dostała się do turnieju przez kwalifikacje i dotarła aż do finału. Zobacz również: Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu Rewelacyjne mecze, rekordowe zarobki. Takie pieniądze Chwalińska przywiezie z Paryża Sukces jest tym większy, że przed rozpoczęciem French Open na Polkę nie stawiał nikt. Ona sama też nie wierzyła, że uda jej się dojść tak daleko. W poniedziałek, po zwycięstwie nad Diane Parry nasza reprezentantka zaskoczyła dziennikarzy wyznaniem, że nie ma zarezerwowanego hotelu na kolejne dni, bo nie spodziewała się, że zajdzie tak daleko. Nie zatrzymała się jednak i do listy pokonanych wcześniej Qinwen Zheng, Elise Mertens, Marii Sakkari i Diane Parry, dopisała nazwiska Anny Kalinskiej, którą ograła w ćwierćfinale, oraz Diany Sznajder, której nie dała szans w meczu o finał. W sobotę 6 czerwca okaże się, czy do tej listy faworytek, które musiały uznać wyższość Chwalińskiej, będzie można dopisać Mirrę Andriejewą. Czytaj także: Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej Najlepszy w życiu turniej Chwalińskiej da jej nie tylko popularność, prestiż i znaczący skok w rankingu WTA, ale też spore pieniądze. Już za wejście do ćwierćfinału Roland Garros dostała premię w wysokości 480 tys. euro, czyli około 2 milionów zł. Nigdy wcześniej w karierze nie zarobiła takich pieniędzy. A na tym się nie skończyło. Po awansie do półfinału Roland Garros kwota premii dla Chwalińskiej wzrosła do 750 tys. euro, czyli ponad 3 milionów złotych. Teraz, po wejściu do finału, Polka może już myśleć o znacznie wyższych kwotach. Za samo wyjście na kort w ostatnim meczu dostanie ponad 1,4 milionów euro, czyli około 6 mln zł. A jeżeli w starciu o tytuł pokona Mirrę Andriejewą i zostanie zwyciężczynią French Open, czeka ją nagroda w wysokości 2,8 milionów euro. W przeliczeniu to prawie 12 milionów zł. Ta kwota jest tym bardziej imponująca, że według danych WTA Chwalińska za swoje występy na kortach zarobiła w sumie nieco ponad 864 tys. dol., czyli około 3 milionów zł. Maja nie tylko wróciła do gry po zmaganiach z problemami zdrowotnymi, nie tylko rozgrywa najlepsze mecze w życiu, nie tylko pisze piękny rozdział w historii polskiego tenisa. Ma też okazje, by zgromadzić spory majątek i ustawić się na całe życie. Czego jej z całego serca życzymy.
Był bohaterem nie tylko na stoku. Bronisław Czech odrzucił propozycję Niemców i zapłacił za to najwyższą cenę
Bronisław Czech zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych polskich sportowców okresu międzywojennego. Trzykrotny olimpijczyk, ratownik górski, taternik i człowiek bezgranicznie oddany Tatrom. Jego życie mogło być opowieścią o sportowych triumfach, ale zakończyło się w niemieckim obozie Auschwitz. Dziś, w rocznicę jego śmierci, wracamy do historii, która wciąż porusza.
W pamięci wielu Polaków Bronisław Czech pozostaje przede wszystkim legendą narciarstwa. Był jednym z tych sportowców, którzy jeszcze przed II wojną światową budowali pozycję Polski na międzynarodowej arenie sportów zimowych. Jednak za rekordami, medalami i olimpijskimi startami kryła się historia człowieka niezwykle skromnego, lojalnego i odważnego. To właśnie te cechy sprawiły, że podczas wojny nie pozostał bierny wobec okupacyjnej rzeczywistości. Kim był Bronisław Czech? Narciarz, który wyniósł polskie sporty zimowe na europejski poziom Bronisław Czech urodził się 25 lipca 1908 roku w Zakopanem. Dorastał w miejscu, gdzie góry były naturalną częścią codzienności, dlatego od najmłodszych lat związał swoje życie z Tatrami. Już jako chłopiec wyróżniał się sprawnością fizyczną i ogromną łatwością poruszania się w górskim terenie. To właśnie tam rodziła się legenda człowieka, który w kolejnych latach miał stać się jednym z najważniejszych sportowców II Rzeczypospolitej. Nie był jednak wyłącznie narciarzem. W czasach, gdy sport wyglądał zupełnie inaczej niż dziś, Czech imponował wszechstronnością. Uprawiał skoki narciarskie, biegi, kombinację norweską i konkurencje alpejskie. Był również taternikiem, ratownikiem górskim TOPR, instruktorem narciarskim, a później także pilotem i instruktorem szybowcowym. W jego życiorysie trudno znaleźć dziedzinę związaną z górami, której nie próbował podporządkować swojej pasji. Największą sławę przyniosły mu występy w reprezentacji Polski. Bronisław Czech trzykrotnie uczestniczył w zimowych igrzyskach olimpijskich — w Sankt Moritz, Lake Placid i Garmisch-Partenkirchen. Dla polskiego sportu było to wydarzenie wyjątkowe. W okresie międzywojennym kraj dopiero budował swoją pozycję w sportach zimowych, a Czech należał do grupy zawodników przecierających szlaki kolejnym pokoleniom. Szczególne uznanie przyniosły mu starty w kombinacji norweskiej. Rywalizował z najlepszymi zawodnikami świata, głównie ze Skandynawii, którzy w tamtych czasach dominowali w tej dyscyplinie. Mimo to regularnie osiągał wyniki stawiające go w ścisłej europejskiej czołówce. Jego siódme miejsce podczas igrzysk olimpijskich w Lake Placid w 1932 roku było jednym z najważniejszych osiągnięć polskiego sportu zimowego tamtej epoki. Bronisław Czech aż 24 razy zdobywał mistrzostwo Polski w różnych konkurencjach narciarskich. Dziś taki wynik wydaje się niemal niewyobrażalny. Przez lata bił rekordy skoczni, zdobywał medale mistrzostw kraju i reprezentował Polskę na najważniejszych imprezach sportowych świata. Uznawano go za pierwszego polskiego narciarza o międzynarodowej klasie. ZOBACZ TEŻ: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki Podczas wojny nie pozostał obojętny. Tak Bronisław Czech zaangażował się w działalność konspiracyjną Wrzesień 1939 roku zakończył świat, który znał. Sportowe zawody, treningi i plany na przyszłość przestały mieć znaczenie wobec niemieckiej okupacji. Dla wielu znanych osób wojna oznaczała próbę przetrwania. Bronisław Czech postanowił jednak działać. Doskonała orientacja w Tatrach sprawiła, że szybko zaangażował się w działalność konspiracyjną. Wykonywał zadania kuriera tatrzańskiego, pomagając w przerzucaniu ludzi, informacji oraz dokumentów przez granicę na Węgry. Była to jedna z najbardziej niebezpiecznych form działalności podziemnej. Każda wyprawa mogła zakończyć się aresztowaniem albo śmiercią. Znajomi wspominali później, że Czech nie traktował swojej działalności jak bohaterstwa. Dla niego była naturalnym obowiązkiem wobec kraju. Nie szukał rozgłosu ani uznania. Wykorzystywał po prostu umiejętności, które przez lata rozwijał w górach. Jednym z najbardziej symbolicznych momentów jego wojennej biografii była odmowa współpracy z okupantem. Niemcy mieli proponować mu szkolenie zawodników reprezentujących III Rzeszę. Bronisław Czech nie zgodził się na taką współpracę, mimo że mogła ona zapewnić mu względne bezpieczeństwo. W maju 1940 roku został aresztowany przez Gestapo. Trafił do zakopiańskiego „Palace”, miejsca, które mieszkańcy Podhala do dziś nazywają „katownią Podhala”. Tam był brutalnie przesłuchiwany i torturowany. Następnie znalazł się w pierwszym transporcie więźniów do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz. Otrzymał numer obozowy 349. Auschwitz było ostatnim rozdziałem jego życia. Dziś przypada rocznica śmierci Bronisława Czecha Pobyt w Auschwitz trwał niemal cztery lata. Dla większości więźniów był to czas niewyobrażalnego cierpienia, głodu i wyniszczającej pracy. Bronisław Czech znalazł się w rzeczywistości, która odbierała ludziom zdrowie, godność i nadzieję. Ze wspomnień współwięźniów wynika, że nawet w ekstremalnych warunkach starał się wspierać innych. Dzielił się żywnością, pomagał słabszym i angażował się w działalność obozowego ruchu oporu związanego z siatką Witolda Pileckiego. Jego postawa budziła szacunek współwięźniów, którzy po wojnie wielokrotnie wracali do wspomnień o nim jako o człowieku wyjątkowo uczciwym i życzliwym. Mimo postępującego wycieńczenia próbował zachować wewnętrzną siłę. Tworzył również rysunki i obrazy. Część z nich przetrwała i znajduje się dziś w zbiorach związanych z historią obozu. Wiosną 1944 roku jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył. Lata głodu, chorób i ciężkiej pracy doprowadziły organizm do skrajnego wyniszczenia. Bronisław Czech zmarł w Auschwitz na początku czerwca 1944 roku w wieku 35 lat. W źródłach historycznych pojawiają się dwie daty — 4 oraz 5 czerwca. Instytut Pamięci Narodowej i część opracowań wskazują na 5 czerwca, natomiast wiele publikacji rocznicowych oraz materiałów poświęconych pamięci sportowca przywołuje datę 4 czerwca. SPRAWDŹ TEŻ: Zofia Kucówna oddała dla niego wszystko. Gdy zachorowała, jej mąż po prostu zniknął. Mówiła: nie wiem, gdzie go szukać
TYLKO W VIVIE!. Anna Bocek usłyszała, że musi wybrać jedną drogę. To, co zrobiła później, zmieniło wszystko
Od małej dziewczynki zapatrzonej w „Sąd Ostateczny” Hansa Memlinga po artystkę, której obrazy trafiają do galerii na całym świecie. Anna Bocek przyznaje, że choć jej zawodowa droga pełna była zwrotów akcji, to właśnie pozorna porażka na studiach okazała się momentem, który na nowo skierował ją ku największemu marzeniu, opowiadaniu o emocjach za pomocą malarstwa.
Dziś Anna Bocek łączy świat malarstwa i scenografii, nie godząc się na wybór tylko jednej artystycznej ścieżki. Jak sama podkreśla, przełomem było zwycięstwo w międzynarodowym konkursie scenograficznym i wyjazd do Londynu, gdzie zrozumiała, że różne dziedziny sztuki mogą się wzajemnie uzupełniać. To doświadczenie pozwoliło jej zbudować własną definicję twórczości, wolną od narzuconych schematów i oczekiwań. Anna Bocek wróciła do marzeń z dzieciństwa. Tak narodziła się jej artystyczna droga Twoje obrazy wystawiane są w galeriach na całym świecie. Jesteś autorką wnętrz Muzeum Bursztynu w Gdańsku, tworzyłaś scenografie teatralne. Wciąż szukasz swojej drogi? Znalazłam ją dawno temu. Będąc studentką na wydziale malarstwa gdańskiej ASP, odkryłam, że moją pasją jest teatr i tworzenie scenografii do przedstawień. Pracowałam jako asystentka wybitnego scenografa Mariana Kołodzieja. Niestety okazało się, że nie mogę robić dyplomu ze scenografii, bo moim głównym kierunkiem jest malarstwo. Musiałam pogodzić się z tym, że tak się stało, a potem odkryłam, że to wydarzenie miało wpływ na to, jak potoczyła się moja droga zawodowa. Wróciłaś do punktu wyjścia? Wróciłam do marzeń, gdy byłam małą dziewczynką stojącą przed „Sądem Ostatecznym” Hansa Memlinga w Muzeum Narodowym w Gdańsku, kiedy dotarło do mnie, że ja też chcę w przyszłości mówić o emocjach za pomocą malarstwa. Wcześnie zdefiniowałaś, kim zostaniesz w przyszłości. Moja mama kolekcjonowała moje prace. Była wśród nich kartka, na której namalowałam siebie stojącą przy sztaludze, i koślawymi literkami podpisałam „Ania malarka”. W Twojej rodzinie są artyści? Rodzice pięknie malują, choć raczej do szuflady. Mama jest prawniczką, tata inżynierem, ale od dziecka miałam dzięki nim stały kontakt ze sztuką, zabierali mnie na wystawy, koncerty, do teatru. Kiedy powiedziałam, że chcę zdawać na ASP, dostałam od nich ogromne wsparcie. A gdy za pierwszym razem się nie udało, nie usłyszałam „odpuść”, tylko coś zupełnie odwrotnego, nie pozwolili mi się poddać. CZYTAJ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Od scenografii do malarstwa. Dlaczego Anna Bocek nie chciała wybierać jednej ścieżki? Miałaś w ogóle plan B? Nie miałam, bo uważałam, że malarstwo to moje powołanie. A potem to samo myślałaś o scenografii? A jeszcze później odkryłam, że jedno nie wyklucza drugiego. Ktoś złośliwy może powiedzieć, że łapiesz dziesięć srok za ogon. Tak się tylko może wydawać. Już jako studentka zaczęłam wyjeżdżać za granicę, a wszystko zaczęło się od tego, że wygrałam studencki konkurs na najlepszy projekt scenograficzny „Shakespearean Stage Design”, organizowany przez Fundację Theatrum Gedanense, której patronem był wówczas książę Karol, obecnie król Karol III. Nagrodą był wyjazd do Londynu. Tam zobaczyłam, że różne formy działalności artystycznej wcale się nie wykluczają, wręcz przeciwnie, mogą się uzupełniać i dawać dużo satysfakcji. Zrozumiałam wtedy, że nie muszę wybierać między scenografią a malarstwem. W Polsce miałam raczej poczucie, że ode mnie oczekiwano jednej drogi, a mnie tak naprawdę definiują te dwie dziedziny. Mówisz, że konieczność robienia dyplomu na wydziale malarstwa była powrotem do pierwotnych pragnień. I jednym z wielu punktów zwrotnych w moim życiu. Zawsze byłam otwarta na zmiany, choć czasami wydawały mi się niejasne. Tak jak wtedy na uczelni. Czułam, że los ze mnie zażartował. Miałam żal, że nie mogę podążyć swoją drogą. Ale okazało się, że to nie do końca była moja droga. [...] Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Zdjęcia dzięki uprzejmości Maison d’Art Gallery. Wystawa „Esencja kobiecości. Dialog twórczy Anny Bocek & Joanny Sarapaty”, Maison d’Art Gallery, Warszawa, od 20.06. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Godzinami siedzi przy grobie syna. Sylwia Peretti zdobyła się na ważne słowa o rodzicach ofiar
Wygrała pierwszą edycję "Idola" i nagle zniknęła. Zamiast kariery Alicja Janosz wybrała rodzinę. Tak zmieniła się przez lata
Miała tylko 17 lat, gdy usłyszała o niej cała Polska. I choć niektórzy nie byli zadowoleni z tego, że to ona wygrała "Idola", to jednak wszyscy zgodnie przyznawali, że Alicja Janosz zrobi karierę. A ona? Po wydaniu pierwszej płyty zniknęła. Co dzieje się z artystką, która dziś kończy 41 lat?
Polska usłyszała o niej w 2002 roku. Wtedy właśnie wystartowała pierwsza edycja muzycznego show — Idol. Alicja Janosz wygrała program, cieszyła się ogromną popularnością i sympatią fanów. Artystka nagrała płytę i… zniknęła z show-biznesu, ale nie porzuciła muzyki. Jak się zmieniła? Zobacz, jak dziś wygląda Alicja Janosz. Alicja Janosz w programie Idol — kariera Energetyczna, optymistycznie nastawiona do świata. Kobieta obdarzona pięknym głosem i talentem muzycznym. To ona sięgnęła po zwycięstwo w pierwszej edycji muzycznego show w 2002 roku. Miała wtedy zaledwie 17 lat. W programie mogliśmy podziwiać też Tomka Makowieckiego, Ewelinę Flintę czy Szymona Wydrę. Wokalistka błyskawicznie wydała płytę „Ala Janosz”, ale oprócz zachwytów musiała mierzyć się również z negatywnymi opiniami na temat utworu „Zbudziłam się”, który pojawiły się na krążku. CZYTAJ TAKŻE: Żona Rafała Zawieruchy zachwyciła podczas balu charytatywnego. Czym zajmuje się na co dzień? „Najtrudniejsze było dla mnie to, że spadła na mnie odpowiedzialność za decyzje nienależące do mnie. [...] Myślący ludzie, chcący rzetelnie mnie oceniać, będą to robić przez pryzmat tego, co sama tworzę w swoim dorosłym życiu, a nie przez durną frazę w tekście piosenki, która w gruncie rzeczy była o czymś zupełnie innym i którą wykonałam mając naście lat”, komentowała potem w rozmowie z Faktem. Alicja Janosz w programie Idol Dla wokalistki opinie były krzywdzące i bolesne, podcinały jej skrzydła. Wiedziała, że nie ma wpływu na inne osoby. "Mogę jedynie nagrywać najlepsze dźwięki, jakie tylko potrafię i starać się przekształcić w świadomości odbiorców tę jajecznicę w wyborny kawior", dodawała. Alicja Janosz nie zrobiła oszałamiającej kariery, ale wciąż była wierna swojej pasji do muzyki. O początkach swojej przygody z show-biznesem mówiła po latach w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN: „Kiedy pierwszy raz spotykasz się tym, co niesie za sobą popularność i pewne tempo życia i narażanie się na konfrontację w sytuacjach, które są poza strefą komfortu — to wymaga ogromnego poczucia własnej wartości i tej umiejętności trwania przy sobie. Miałam 17 lat i nie miałam prawa wiedzieć rzeczy, które dzisiaj już wiem, bo je przeżyłam. Fajnie byłoby uczyć się na cudzych błędach i z cudzych doświadczeń”. Alicja Janosz, Ewelina Flinta, Szymon Wydra, 25.06.2002 Po jakimś czasie związała się z grupą HooDoo Band, gdzie poznała również swojego przyszłego męża. Gwiazda zajęła jeszcze 8. miejsce w programie World Idol, pojawiła się w Krajowych Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2004. Powoli wycofywała się z show-biznesu, a sama skupiała się na rozwoju swojego warsztatu. W 2011 roku na rynku ukazał się jej drugi album „Vintage”. Z kolei pięć lat później artystka wydała płytę „Retronowa”. ZOBACZ TAKŻE: Gdy się spotykali, tracili kontrolę. Romans Kory ze Zdzisławem Kamińskim trwał zaledwie miesiąc... Gwiazda ma także na swoim koncie krążek nagrany specjalnie dla najmłodszych „Alicja Janosz Dzieciom”. Zwyciężczyni Idola prowadziła kilka lat warsztaty wokalne dla dzieci. „Cieszę się, bo całe życie czułam, że w pewnym momencie będę robiła coś dla dzieci, bo zawsze mi było do nich blisko. Czuję dzieci, kocham je od zawsze, dzieci też do mnie lgną”, mówiła w 2019 roku w rozmowie z Dzień Dobry TVN. „Długo myślałam, że tworzenie dla dzieci spowoduje, że będę się jeszcze infantylizować. Uwierzcie, że czasami nie jest łatwo być traktowaną poważnie, będąc niewysoką blondynką”, dodawała. Alicja Janosz tworzy piosenki i pracuje nad nowym materiałem muzycznym. „Nagrywamy, aranżujemy, dopieszczamy brzmienia i dźwięki… Serce mi rozkwita jak te drzewa wokół. Mam wrażenie, że całe życie czekałam na ten czas. Płyniemy w dobrą stronę…”, pisała na Instagramie. We wrześniu 2022 roku podzieliła się z fanami cudowną informacją. Gwiazda pokazała backstage teledysku do utworu Tetris. Alicja Janosz na planie programu Dzień Dobry TVN, Warszawa, 17.09.2019 rok Alicja Janosz wydała nową płytę Rok później artystka zaprezentowała krążek „I tak Cię kocham”. Jak zaznacza: „Ta płyta to mój powrót do siebie. Do wiary w swoją wartość. Do słuchania wewnętrznego głosu. Do stawania po swojej stronie, dawania sobie poczucia bezwarunkowej miłości i akceptacji. Usłyszycie na niej sporo harmonii wokalnych, instrumentarium akustyczne, szelest młoteczków fortepianu, który jest dla mnie dziś najbardziej inspirującym instrumentem". Płytę wyprodukował Bartosz Niebielecki, mąż Alicji Janosz. Data wydania krążka była nieprzypadkowa. 4 czerwca wokalistka świętowała urodziny. W rozmowie z serwisem Ohme podkreślała, że płyta jest dla niej ważnym projektem. Utwory, które się na niej znalazły napisała z serca. „Na płycie znajdują się utwory, które napisałam z serca, z „tego” poziomu serca. Wzruszają nie tylko mnie, ale i publiczność, dla której miałam okazję już zagrać przedpremierowo te piosenki. Ważna tutaj jest nie tylko muzyka, ale i słowa. Chciałam dać komuś poprzez moje piosenki siłę, którą odkrywam w sobie, o ironio, we własnej wrażliwości. W moim zespole jest bardzo silny pierwiastek męski, tylko ja i moja wiolonczelistka – Ania – jesteśmy kobietami, resztę stanowią panowie. Siła kobiet i mężczyzn potrafi się pięknie wspierać", dodała Alicja Janosz w rozmowie z Klaudią Kierzkowską. https://www.youtube.com/watch?v=PfJbtAVS5aw Alicja Janosz prywatnie Gwiazda jest szczęśliwą żoną i mamą. Alicja Janosz w 2010 roku poślubiła Bartosza Niebieleckiego. Para poznała się w zespole HooDoo Band. Wspólnie wychowują syna, Tymona, który jest dla nich całym światem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Córka Piotra Gąsowskiego i Anny Głogowskiej ma już 15 lat! Tak wygląda Julia Zakochani są razem ponad 18 lat, a od 16 są małżeństwem. W 2022 roku rocznicę ślubu świętowali w Chorwacji. Wówczas kadrami z bajecznej wyprawy wokalistka podzieliła się z fanami na Instagramie. „Chciałam tylko powiedzieć, że dokładnie 11 lat temu powiedzieliśmy sobie TAK z tym Panem. I mam wrażenie, że coraz bardziej autentyczni jesteśmy jako jednostki, a to co wydarza się, gdy jesteśmy razem, kocham i uwielbiam”, napisała Alicja Janosz pod wspólnym kadrem z ukochanym. Ostatnio opublikowała filmiki, które pokazują, że wcale nie zakończyła kariery. Na jednym z nich podzieliła się fragmentem koncertu, który zagrała w Dniu Dziecka. A kilka dni wcześniej pokazała zdjęcie z randki z ukochanym. Wszystko wskazuje więc na to, że zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym wszystko układa jej się dobrze. W dniu jej 41. urodzin życzymy artystce, żeby ta szczęśliwa passa się nie kończyła! Alicja Janosz, Bartosz Niebielecki, Gala Fryderyki 2018, Teatr Polski w Warszawie, 24.04.2018 rok
Tuż przed 60. urodzinami został ojcem, teraz podjął kolejną ważną decyzję. Rafał Sonik oświadczył się młodszej o 24 lata partnerce. Jej reakcja wzrusza do łez
Ten wieczór Rafał Sonik i jego partnerka Izabela zapamiętają na długo. Słynny kierowca rajdowy podczas przyjęcia z okazji swoich 60. urodzin w pewnym momencie padł na kolana przed ukochaną, wręczył jej piękny pierścionek i zapytał, czy zostanie jego żoną. Jej reakcja? Przez dłuższą chwilę milczała, bo łzy wzruszenia odebrały jej głos. Ale w końcu powiedziała to jedno najważniejsze słowo.
Słynny kierowca rajdowy i biznesmen znów zaskoczył swoich fanów. Sonik, który zaledwie kilka miesięcy temu wyjawił, że jego partnerka Izabela urodziła syna, teraz postanowił otworzyć kolejny rozdział w swoim życiu. Ku zaskoczeniu gości, którzy przybyli na imprezę z okazji jego 60. urodzin, sportowiec poprosił ukochaną o rękę. Nagranie tego wyjątkowego trafiło do sieci, a zaręczeni odebrali już mnóstwo gratulacji i życzeń pomyślności. Impreza urodzinowa zmieniła się w zaręczynową O tym, że zwycięzca Rajdu Dakar poprosił swoją ukochaną o rękę, nie wiedziałby nikt, gdyby nie Monika Jaskólska. Bizneswoman i filantropka, która kilka lat temu zasłynęła dzięki akcji „Maluch dla Toma Hanksa”, od lat przyjaźni się z Sonikiem. I była na przyjęciu, które wydał 3 czerwca, czyli w dniu 60. urodzin. To ona opublikowała w internecie krótki filmik, na którym widać poruszający moment, gdy rajdowiec pada na kolana i prosi ukochaną o rękę. Na filmiku widać, że Izabela Głogowska jest kompletnie zaskoczona gestem ukochanego. Sonik pada na kolana w chwili, gdy ona podchodzi do niego z tortem, by złożyć mu życzenia. Gdy widzi pierścionek i słyszy pytanie: "Czy zostaniesz moją żoną?", jest tak wzruszona, że nie może wydobyć z siebie słowa. Dopiero po dłuższej chwili z jej ust pada wyczekiwane przez Sonika "tak". znany przedsiębiorca, filantrop i zwycięzca legendarnego Rajdu Dakar, podzielił się w mediach społecznościowych wyjątkową wiadomością – na świat przyszedł jego drugi syn. Chłopiec otrzymał imię Radosław. Dumni rodzice nie kryją szczęścia. W emocjonalnym wpisie sportowiec przyznał, że narodziny dziecka to dla niego nie tylko spełnienie, ale i początek nowego rozdziału. Zobacz także: Rafał Sonik po raz drugi został ojcem. Pokazał synka i... wspomniał o bolesnym rozstaniu Dzielą ich 24 lata, łączy wielka miłość. Tak rodziło się uczucie Rafała Sonika i Izabeli Głogowskiej Rajdowiec i jego ukochana są parą od czterech lat. Od początku musieli mierzyć się z hejtem. W niewybrednych komentarzach podkreślano dzielącą ich różnicę wieku i sugerowano, że Izabela związała się ze starszym o 24 lata biznesmenem z innych powodów niż miłość. Ich relacja budziła ciekawość także dlatego, że Sonik był po głośnym rozstaniu z długoletnią partnerką, z którą ma syna. On sam odniósł się do tych komentarzy w wywiadzie dla Pudelka. "Kiedy się poznaliśmy, byliśmy pokiereszowani po bardzo trudnych rozstaniach. To był 2022 rok. Każde z nas przeżywało swoją osobistą historię, tragedię i każde z nas było w emocjonalnym kryzysie. W moim przypadku był to długi i poważny związek - narzeczeństwo - w którym była trójka dzieci. Bardzo to przeżyłem, bo wychowywałem je z pełnym zaangażowaniem z Karoliną przez ponad osiem lat. Z tego, co wiem od Izy, dla niej, jej wcześniejszy, czteroletni związek, także był bardzo ważny”, mówił. Sonik zaznaczył też wtedy stanowczo, że oboje byli po rozstaniach. Czytaj również: Kiedyś tworzył związek z córką miliardera. Teraz serce rajdowca skradła młodsza o 24 lata partnerka O ile swojego związku nie ukrywali, to nie podzielili się publicznie informacją, że zostaną rodzicami. Ich sekret ujawnił niespodziewanie Karol Strasburger. Wiosną ubiegłego roku podczas rozmowy o dojrzałym ojcostwie w „Pytanie na śniadanie” prowadzący aktor wyjawił, że Sonik za kilka miesięcy powita na świecie dziecko. Rajdowiec nie miał wyjścia - potwierdził tę informację. A na początku października z dumą ogłosił w mediach społecznościowych, że jego ukochana urodziła syna. „Zostałem po raz drugi ojcem. Radosław. Radzio. Radość. Nie moglibyśmy wybrać lepszego imienia, bo właśnie to czujemy, patrząc na naszego syna – czystą, ogromną Radość! Ponowne ojcostwo to dla mnie największe szczęście, najważniejsze wyzwanie i jednocześnie najpiękniejszy dar. A wcześniej… życie wyglądało zupełnie inaczej”, napisał wówczas i pokazał zdjęcia synka i partnerki. Radosław to drugie dziecko Rafała Sonika. Rajdowiec ma też 10-letniego syna ze związku z Karoliną Sołowow, z którą rozstał się wiosną 2022 roku, a najbardziej ucierpiał na tym syn. Dziś oboje są już w nowych związkach, a relacja Sonika i jego partnerki właśnie weszła w kolejną fazę. Zakochanym z okazji zaręczyn życzymy samej pomyślności. Zobacz także: Po raz pierwszy został ojcem w wieku 50 lat. Teraz Rafał Sonik pokazał zdjęcie z synami. "Wzruszający widok"
Rozwód był dla niej jak klęska. Dziś Katarzyna Herman otwarcie mówi o nowym rozdziale
Katarzyna Herman po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o swoim życiu uczuciowym po rozwodzie. Choć nauczyła się żyć samodzielnie i odzyskała wewnętrzną równowagę, nie ukrywa, że wciąż marzy o bliskości. Aktorka przyznaje, że chciałaby spotkać mężczyznę, z którym mogłaby dzielić codzienność.
Katarzyna Herman od lat uchodzi za jedną z najbardziej cenionych polskich aktorek. Tym razem mówi między innymi o zawodowych sukcesach i życiu prywatnym. W szczerym wyznaniu przyznała, że choć nauczyła się funkcjonować samodzielnie po rozwodzie, nadal jest otwarta na miłość. Nie ukrywa, że chciałaby jeszcze spotkać wyjątkowego mężczyznę. Katarzyna Herman po rozwodzie nauczyła się żyć sama Aktorka wróciła wspomnieniami do momentu rozstania, które nastąpiło przed pandemią. Jak przyznała, rozwód był dla niej bardzo trudnym doświadczeniem. W tamtym czasie odbierała go jako osobistą porażkę i koniec czegoś, o co przez lata dbała. Dziś patrzy na tamten etap z zupełnie innej perspektywy. Podkreśla, że potrafi żyć bez partnera i nie uzależnia swojego szczęścia od obecności drugiej osoby. Nie oznacza to jednak, że zrezygnowała z marzeń o bliskości. „Rozwiodłam się przed pandemią, wtedy uważałam, że to moja klęska, jakby uschło drzewo, które wiele lat pielęgnowałam. To już minęło. Umiem żyć bez faceta. Jednak chciałabym kogoś spotkać", zwierzyła się na łamach magazynu Twój Styl. CZYTAJ TEŻ: Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY! Katarzyna Herman nie traci nadziei na miłość Choć aktorka świetnie odnajduje się w codzienności, otwarcie przyznaje, że lubi mieć mężczyznę u boku. Jak mówi, ważna jest dla niej świadomość, że jest ktoś, do kogo można wrócić po długim dniu, porozmawiać czy po prostu pobyć razem. Szczególne znaczenie ma dla niej również fizyczna bliskość. Nie ukrywa, że dotyk jest ważną częścią relacji i daje poczucie bezpieczeństwa. Zdarza się nawet, że prosi swoje dzieci o przytulenie. „Lubię mieć mężczyznę u boku. Jest do kogo wracać. Można pogadać, przejrzeć się w jego oczach. Potrzymać za rękę, pogłaskać. Dotyk jest ważny. Proszę czasem dzieci, żeby mnie przytuliły. Słyszę: „Mamo, znajdź sobie faceta!”. To nie takie proste. Ale się rozglądam. Nasza rozmowa nie jest ogłoszeniem matrymonialnym, więc nie podam ci pożądanych męskich cech. Może wpadnę na tego mężczyznę lada dzień? A może nigdy? Wtedy zostanie mi teatr… Chociaż byłoby szkoda. W Małym Księciu róża mówi: „Ludzie? Wiatr nimi miota. Nie mają korzeni – to im przeszkadza”. Nie chcę się tylko miotać na wietrze", dodała w tym samym wywiadzie. Aktorka podchodzi jednak do tej kwestii z dużym dystansem. Przyznaje, że znalezienie odpowiedniej osoby nie jest łatwe, choć pozostaje otwarta na nowe znajomości. Nie tworzy listy wymagań i nie zamierza traktować publicznych wyznań jak ogłoszenia matrymonialnego. Źródło: magazyn Twój Styl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zaszedł za skórę polskiemu show-biznesowi, lecz mało kto pamięta, jak zaczęła się jego kariera. Zanim Skolim podbił Polskę, poszedł do babci po pomoc
Rafael Nadal jest ulubieńcem kibiców, ale to rodzina jest jego największym azylem. Mało kto wie, ile ma wspólnego z Polską
7 sierpnia 2025 roku na Majorce, Rafael Nadal i jego żona, Maria Perello, powitali na świecie swojego drugiego syna, Miquela. Para postanowiła chronić swoją prywatność, unikając ujawniania szczegółów dotyczących pociechy.
7 sierpnia na Majorce Rafael Nadal i jego żona, Maria Perello powitali na świecie swojego drugiego syna, Miquela. Rodzina do samego końca chroniła swoją prywatność, w tym informacje o narodzinach pociechy. Historia miłości Rafaela i Marii – z przyjaźni do małżeństwa Historia Rafaela i Maria to opowieść o miłości, która trwa już dwie dekady. Poznali się, gdy oboje byli nastolatkami, a ich przyjaźń przerodziła się w związek oparty na zaufaniu i wzajemnym wsparciu. Maria towarzyszyła sportowcowi na każdym etapie jego tenisowej kariery, stając się dla niego niezastąpionym wsparciem. Zakochani pobrali się w 2019 roku, a uroczystość odbyła się w prestiżowej posiadłości Sa Fortalesa na Majorce. To wyjątkowe wydarzenie, w którym uczestniczyło 350 osób, odbyło się w atmosferze pełnej prywatności, ponieważ goście zostali poproszeni o zostawienie telefonów komórkowych w specjalnych szafach, aby nie pojawiły się żadne zdjęcia w mediach. CZYTAJ TEŻ: Przez lata był rzadkim gościem w domu, żona nie miała z nim łatwego życia. Zaskakujące kulisy związku Wiesława Michnikowskiego z ukochaną Rafael Nadal i Maria Perello powitali na świecie swojego drugiego syna Ich pierwsze dziecko, Rafa Junior, przyszło na świat w październiku 2022 roku, w czasie ostatniego pełnego sezonu Nadala na korcie. Z kolei narodziny Miquela oznaczają nowy etap w życiu rodziny. Teraz, po zakończeniu kariery przez Rafaela, rodzina skupi się głównie na codziennym życiu i wychowywaniu dzieci. Maria szybko wróciła do zdrowia po porodzie, a kilka dni po wyjściu ze szpitala wrócili do domu, gotowi na życie jako czteroosobowa rodzina. Przypomnijmy, że Rafa Junior jest już wiernym fanem ojca. W sieci pojawiają się zdjęcia, na których maluch towarzyszył tacie na turniejach, trzymając rakietę tenisową. Nadal rzadko chwali się swoim życiem prywatnym, ale jego rodzina jest dla niego najważniejsza. O zaręczynach z Marią dowiedzieliśmy się dopiero rok po tym, jak poprosił ją o rękę w 2018 roku. Ślub odbył się w październiku 2019 roku, w gronie najbliższych. Rafael Nadal, który przez całą karierę był symbolem nieustępliwości i walki, teraz podejmuje zupełnie nowe wyzwanie – ojcostwo. Choć na korcie walczył o każdy punkt, teraz skupi się na wychowaniu swoich dzieci z taką samą pasją i zaangażowaniem, które zawsze charakteryzowały jego karierę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miłość ich uskrzydla, tym imponują sobie najbardziej. W VIVIE! Joanna Ibisz zdobyła się na szczere wyznanie o mężu. Te słowa poruszają Inwestycje Rafaela Nadala: Luksusowe nieruchomości, samochody i jacht Dwa lata temu media informowały, że Hiszpan na kortach zarobił miliony, a teraz, po zakończeniu zawodowej kariery, może spokojnie patrzeć w przyszłość. Część swojej fortuny zainwestował w luksusowe nieruchomości, samochody, a także w... luksusowy jacht. Co ciekawe, katamaran, na którym Nadal relaksuje się w wolnych chwilach, został stworzony w Polsce – w gdańskiej stoczni Sunreef Yachts. W trakcie swojej kariery Nadal zapisał się na kartach historii jako jeden z najlepszych tenisistów wszech czasów. Łącznie, zarówno z wygranych turniejów, jak i kontraktów reklamowych z markami takimi jak Nike, Babolat czy Richard Mille, Nadal zarobił prawie 135 milionów dolarów, co daje kwotę ponad 530 milionów złotych. Hiszpan, poza inwestycjami w nieruchomości na Majorce czy w Meksyku, może pochwalić się także kolekcją drogich samochodów. Jednak jednym z jego największych luksusów jest katamaran 80 Sunreef Power, który odbierał w 2020 roku. Jacht, który kosztował go około 5 milionów euro (obecnie ok. 19,6 miliona złotych), jest wyposażony w dwa silniki o mocy 1200 koni mechanicznych. Jego wnętrza zostały w pełni spersonalizowane, a na pokładzie znajduje się przestronny salon, kabina właściciela z balkonem, luksusowe kabiny gościnne, strefa wypoczynkowa z grillem, a także garaż na jet ski. To prawdziwy raj na wodzie, który Rafa będzie mógł teraz w pełni wykorzystać, mając więcej czasu na odpoczynek. CZYTAJ TEŻ: „Nie chciałam, żeby Polacy się za mnie wstydzili. Wiedziałam, że wielu rzeczy mi nie wypada”. Przypominamy wywiad z Jolantą Kwaśniewską dla VIVY! View oEmbed on the source website
Przez lata był rzadkim gościem w domu, żona nie miała z nim łatwego życia. Zaskakujące kulisy związku Wiesława Michnikowskiego z ukochaną
Przez ponad pół wieku tworzyli zgodne małżeństwo, które przetrwało zawodowe sukcesy, codzienne trudności i nieustanną obecność aktora poza domem. Wiesław Michnikowski, uwielbiany przez publiczność gwiazdor „Kabaretu Starszych Panów”, przez całe życie pozostał wierny jednej kobiecie. Historia jego związku z Marią Sobieszek to opowieść o oddaniu, cierpliwości i wielkiej miłości.
Nigdy nie przyjmował ról, które zakładały używanie wulgaryzmów. Popularność zyskała przede wszystkim dzięki kultowemu dziś „Kabaretowi Starszych Panów”. Michnikowski był autorem postaci pana Niedużego. Najbardziej kojarzony jest dziś z piosenkami duetu Jerzy Wasowski i Jeremi Przybora, takimi jak „Wesołe jest życie staruszka”, „Bo we mnie jest seks”, „Addio, pomidory”, „Jeżeli kochać to nie indywidualnie”, „Inwokacja”. Prywatnie przez całe życie był wierny jednej kobiecie – Marii Anieli Sobieszek. Doczekali się dwóch wspaniałych synów: Marcina i Piotra. Jaka była historia tej relacji? Skromny, że aż śmieszne Dystans, poczucie humoru, nienaganne maniery i wysoka kultura osobista były jego znakami rozpoznawczymi. Polski Buster Keaton lub nasz lokalny Charlie Chaplin. Tak mawiano o Wiesławie Michnikowskim, któremu bez względu na liczbę porównań i tak najlepiej wychodziło bycie sobą. Człowiek o wielu obliczach, znany ze świetnych ról komediowych, jak również dramatycznych. Był po prostu wszechstronny i piekielnie uzdolniony. Przy tym dżentelmen. Do siebie i swoich osiągnięć miał ogromny dystans. „Do zakopania jeden krok” – żartował w wywiadach. Inni aktorzy uwielbiali z nim współpracować. Nikogo nie udawał. Koledzy z teatru lub planu filmowego zapytani o Michnikowskiego, jednogłośnie odpowiadali, że był dla nich wymarzonym partnerem do pracy. "To był typ autentycznego przedwojennego inteligenta, nie na te czasy", mówili (cytat za kultura.onet.pl). "Wspaniały aktor. Świetny komik. Tylko właśnie niezwykle skromny. Jakby mógł, to by się schował za krzesło" - mówiła o nim Alina Janowska (cytat za kobieta.interia.pl). Z kolei Jeremi Przybora twierdził, że ta skromność jest aż śmieszna u kogoś tak utalentowanego (źródło: kobieta.interia.pl). A co sam o sobie twierdził Wiesław Michnikowski? Ilekroć słyszał, jak go wychwalają, przewracał oczami: "Czy w ogóle miałem jakąś osobowość aktorską? Jeśli w ogóle ją miałem, to ona była jakaś dziwaczna, pokręcona, skłócona ze sobą. Chciałbym mieć inną" - wyznawał (cytat za www.encyklopediateatru.pl). Czytaj też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, jak jedno wydarzenie z dzieciństwa odcisnęło na nim piętno. „Występowałem w jasełkach i przeżyłem traumę” Wiesław Michnikowski: dzieciństwo, dorastanie Kiedy zastanawiał się, kim zostanie, jak dorośnie, zawód aktora w ogóle nie przychodził mu do głowy. W wieku 10 lat prędzej powiedziałby, że będzie fotografem. Na urodziny starsza siostra wręczyła mu pierwszy aparat fotograficzny, Kodak BB. Wtedy jego pasją stało się patrzenie na świat przez obiektyw i utrwalanie chwil. Miłość do filmu przyszła w czasach nastoletnich, wtedy stał się stałym bywalcem warszawskich kin. Ale wówczas też widział się bardziej w roli operatora, a nie aktora. Uwielbiał za to oglądać na ekranie Adolfa Dymszę. Pewnego razu usłyszał od kolegi z ławki, że ten mógłby zdobyć dla niego autograf aktora, więc uprosił go o podpis z dedykacją. "Wiesiu, szkoda, że się nie znamy", napisał wtedy Dymsza. Michnikowski zachował tę cenną pamiątkę, a gdy po latach panowie poznali się na żywo, Dymsza dopisał do niej: "Wiesiu, znamy się" (źródło: kobieta.interia.pl). Miał 17 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. Aktor wspominał, jak podczas pierwszych nalotów zapytał tatę, czy może dać mu jednego papierosa. Po chwili wahania ojciec bez żadnego komentarza pozwolił mu zapalić. Od tamtej pory palił nałogowo. Z kolei mama aktora liczyła na to, że syn będzie księdzem. Na jednej z mszy, Wiesław postanowił zaśpiewać. Jego wybór padł na arię z "Bajadery", co nie ucieszyło jego matki. Dostał straszną burę, a rodzicielka pozbyła się wówczas nadziei, że syn zostanie duchownym. Podczas wojny ukończył technikum samochodowe, a potem planował dostać się na politechnikę. Ale zamiast na studia, trafił do Domu Żołnierza, gdzie zaczął występować na scenie. Tam został zauważony przez przedwojennego aktora i reżysera Karola Borowskiego, który zachęcił go do spróbowania swoich sił w zawodzie aktora. Michnikowski zdał egzamin eksternistyczny w Lublinie i zdobył angaż w warszawskim Teatrze Współczesnym. Czytaj też: Przepowiedziano jej wielką miłość. Kilka miesięcy później na jej drodze stanął Marek Koterski Wiesław Michnikowski. Zawód: aktor Dyrektor Erwin Axer był nim zachwycony. "Niewysoki, pełen słodyczy, chowa się przed wzrokiem obcych, ciemne oczy spoglądają z wyrzutem, a przy tym to chłopiec czysty i niewinny", mówił o młodym aktorze (cytat za kultura.onet.pl). Michnikowski występował w Teatrze Współczesnym w sumie przez 33 sezony. Z biegiem lat reżyser zaczął przekonywać Wiesława, że bardziej widziałby go w roli... starszej pani. Tak też się w końcu stało. Aktor otrzymał propozycję zagrania u Juliusza Machulskiego w kultowej "Seksmisji" rolę Jej Ekscelencji. Zgodził się natychmiast. "Było to nareszcie coś innego, zabawnego" – podkreślał w "Tele Tygodniu". "Tym bardziej że Erwin Axer zawsze mi powtarzał, że powinienem zagrać starą kobietę. Właśnie dlatego dedykowałem mu tę rolę." Nie tolerował wulgaryzmów Jako idealny przykład przedwojennego inteligenta, Wiesław Michnikowski nie przyjmował ról, w których padają wulgaryzmy. Ale w wyjątkowych sytuacjach czuł się zobligowany, żeby ich użyć. W jednym z wywiadów wspominał scenariusz, od którego czytania co chwila się wzdrygał. W rezultacie, gdy zadzwoniła do niego pani z produkcji, żeby poznać opinię aktora, jego odpowiedź była dość obcesowa. "Można powiedzieć, że wszedłem w rolę – przytoczył historię w "Wysokich Obcasach". - Ona przysłała mi scenariusz, w którym każda kwestia pełna była ordynarnych wulgaryzmów. Dokładnie każda. Nie znalazłem chyba jednej, która przynajmniej nie kończyła się takim uważanym za nieprzyzwoity wyrazem. No więc, jak po tygodniu zadzwoniła do mnie z pytaniem, co o tym sądzę, językiem ze scenariusza odpowiedziałem — zresztą zgodnie z prawdą — że materiał jest ch***wy i ja pie***lę takie role, i co mi pani tu, k***wa, proponuje". Polecamy też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa wraca do najtrudniejszego okresu życia. „Nie miałem siły ani chęci” Wiesław i Maria Michnikowscy: historia miłości W 1956 roku Wiesław Michnikowski ożenił się z Marią Sobieszek, historyczką sztuki. Ona po raz pierwszy zobaczyła go na widowni Teatru Nowej Warszawy, przyszła wtedy z koleżanką na spektakl, gdy Michnikowski akurat w nim nie grał, a oglądał, jako widz. On zobaczył ją jakiś czas później, ale od tego czasu nie umiał już o niej zapomnieć. Było to tuż przed premierą spektaklu Hanny Januszewskiej "Magazyn Małgorzaty Charette" w Teatrze Nowej Warszawy. Grupa aktorów z teatru wybrała się wtedy do Muzeum Narodowego na wystawę obrazów Canaletta. Michnikowski opowiadał w książce "Tani drań", że chcieli bardziej wczuć się w rolę. Traf chciał, że ich przewodnikiem była piękna absolwentka historii sztuki, Maria Sobieszek, która z miejsca zauroczyła aktora. Zapytany w wywiadzie-rzece przez swojego syna, czy długo musiał starać się o jej względy, wyznał, że trochę to trwało. Zapraszał ją na randki, przychodził po nią po pracy pod muzeum i zabierał do Kameralnej na Nowym Świecie. Próbował zaimponować jej także poezją. Napisał wiersz, który zaczynał się od słów „Kocham Cię, gdy mi mówisz, że jestem komiczny…”. Po ślubie para doczekała się dwójki synów. Marcina, który dziś pracuje jako pracownik naukowy w Instytucie Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej PAN w Warszawie oraz Piotra, cenionego rzeźbiarza. "Wasza Matka zasługuje na to, żeby ją beatyfikować", mówił do syna w książce "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka). Aktor od początku twierdził, że Maria Sobieszek nie miała z nim łatwego życia. Poświęciła się dla rodziny, rezygnując ze swoich życiowych planów. Zaledwie dwa lata od objęcia stanowiska przewodniczki w muzeum, odeszła z pracy i zajęła się wychowaniem synów. Michnikowski przez lata był w domu rzadkim gościem, więc wszystkie obowiązki domowe spadły na nią. "Wtedy nawet zakupy, wydawałoby się rzecz banalna, były sporym wyzwaniem. Trzeba było wiedzieć, gdzie rzucą towar, i odstać swoje w kolejce", wspominał poświęcenie żony w wywiadzie-rzece Michnikowski. Przeżyli ze sobą 53 lata. Maria Michnikowska zmarła w 2009 roku. Aktor odszedł osiem lat później, 29 września 2017 r. Gdy udzielał wywiadu do książki swojemu synowi, miał 92 lata. Na pytanie, czy zdarza mu się jeszcze coś nucić, odpowiedział: "Lata temu nuciłem: »Bo we mnie jest seks, gorący jak samum«. Potem przyszedł czas, gdy przekonywałem, że »wesołe jest życie staruszka… «. Ostatnio już tylko podśpiewuję cichutko »do zakopania jeden krok«". Źródło: Marcin Michnikowski, Wiesław Michnikowski, "Tani drań" (wyd. Prószyński i S-ka).
Zaszedł za skórę polskiemu show-biznesowi, lecz mało kto pamięta, jak zaczęła się jego kariera. Zanim Skolim podbił Polskę, poszedł do babci po pomoc
Dziś Skolim jest jedną z największych gwiazd muzyki tanecznej i jurorem programu „Disco Star”, ale jego droga na szczyt nie była łatwa. Artysta niejednokrotnie wracał wspomnieniami do momentu, gdy postanowił zawalczyć o marzenia. Opowiadał o wsparciu babci Grażyny, przełomie związanym z utworem „Wyglądasz tak” oraz chwili, gdy jego muzyka zaczęła podbijać kolejne kraje.
Dziś jego piosenki rozbrzmiewają nie tylko w Polsce, ale także daleko poza jej granicami. Skolim jest gwiazdą muzyki tanecznej, jurorem programu „Disco Star” i jednym z najpopularniejszych artystów młodego pokolenia. Jak jednak przyznał w programie „Demakijaż” w Polsat Café, droga do sukcesu nie była dziełem przypadku. Za dzisiejszą pozycją stoją lata pracy, wiara we własne możliwości i wsparcie najbliższych, które pojawiło się dokładnie wtedy, gdy było najbardziej potrzebne. Babcia Grażyna uwierzyła w Skolima, gdy stawiał pierwsze kroki w muzyce Dla wielu widzów Konrad Skolimowski znany szerszej publiczności jako Skolim jest dziś symbolem sukcesu. Niewiele osób pamięta jednak, że zanim stał się rozpoznawalnym artystą i zasiadł w jury „Disco Star”, był młodym człowiekiem, który dopiero szukał swojej drogi. Marzył o śpiewaniu i zastanawiał się, czy warto całkowicie poświęcić się muzyce. O swojej decyzji powiedział najpierw jednej osobie. Była nią jego babcia, pani Grażyna. To właśnie jej zwierzył się z planów związanych z rozwijaniem kariery muzycznej. Podczas rozmowy z Krzysztofem Ibiszem w programie „Demakijaż” pani Grażyna przyznała, że informacja o planach wnuka była dla niej zaskoczeniem. Nie próbowała jednak studzić jego zapału. Postanowiła go wesprzeć. Artysta zapytał ją nawet o możliwość pomocy finansowej. Babcia odpowiedziała, że zawsze może na nią liczyć, choć nie chodziło o ogromne kwoty. Jednocześnie zachęciła go, by podążał za swoim przekonaniem, jeśli naprawdę wierzy, że muzyka jest jego drogą. „Zapytał czy mam kasy trochę? Ja powiedziałam, że dla niego zawsze, tylko nie jakieś olbrzymie sumy, ale się dogadamy. Jak uważasz, że to jest to, to startuj z tematem", wyznała. Do dziś pozostają ze sobą bardzo związani. Skolim przyznał, że babcia często zna jego plany wcześniej niż pozostali członkowie rodziny. To właśnie świadomość, że ma za sobą tak silne wsparcie, daje mu poczucie bezpieczeństwa i pozwala realizować kolejne pomysły, również te związane z działalnością biznesową. „Wydaje mi się, że bezpiecznie się czuję, że się mogę troszkę powygłupiać i realizować w pełni te swoje rzeczy, kiedy wiem, jakie mam zaplecze", mówi. Początki nie zapowiadały spektakularnego przełomu. Skolim przez długi czas tworzył muzykę bez większego rozgłosu. Nagrywał kolejne piosenki, eksperymentował i budował własny styl. Jak sam zdradził, zanim zdecydował się pokazać światu jeden z utworów, miał już przygotowanych kilkadziesiąt numerów. CZYTAJ TEŻ: Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu „Wyglądasz tak” zmieniło wszystko. Tak narodził się fenomen Skolima Momentem zwrotnym okazała się publikacja piosenki „Wyglądasz tak”. Początkowo wszystko wyglądało zupełnie zwyczajnie. Po kilkunastu minutach od premiery nic nie wskazywało na to, że za chwilę wydarzy się coś wyjątkowego. Sytuacja zmieniła się po około godzinie. Statystyki zaczęły gwałtownie rosnąć, a zainteresowanie utworem zwiększało się z minuty na minutę. Dla artysty był to pierwszy sygnał, że dzieje się coś, czego wcześniej nie doświadczył. „Pamiętam, że mija 15 minut, tak patrzę średnio. Po godzinie statystyki zaczęły wybuchać", wspominał Skolim. Prawdziwe potwierdzenie sukcesu przyszło bardzo szybko. Już następnego dnia po publikacji utworu zaczęły pojawiać się pierwsze propozycje koncertowe. To właśnie wtedy Skolim powiedział do swojego przyjaciela Patryka, z którym współpracuje do dziś, że ich życie prawdopodobnie zaczyna się zmieniać. Jak się okazało, była to trafna ocena sytuacji. Popularność rosła w błyskawicznym tempie, a liczba osób słuchających jego muzyki zwiększała się z dnia na dzień. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Życie mogło ich rozdzielić, dziś świętują narodziny syna. Tak Aleksandra Uznańska-Wiśniewska mówiła o ukochanym. Przypominamy wywiad dla VIVY! Od Seulu po Zanzibar. Jak muzyka Skolima przekroczyła granice Polski Kilka tygodni później sukces przekroczył granice Polski. Do artysty zaczęły docierać nagrania z różnych części świata. Widział na nich ludzi śpiewających jego utwór, mimo że często nie znali języka polskiego. Jak wspominał, otrzymywał materiały między innymi z Seulu. Docierały do niego także nagrania ze Stanów Zjednoczonych, Meksyku, Zanzibaru, Turcji i Tunezji. Szczególnie zapadły mu w pamięć sytuacje, gdy zagraniczni słuchacze wykonywali piosenkę fonetycznie. Dowiadywał się również, że utwór pojawia się w lokalnych rozgłośniach radiowych poza granicami kraju. Dla artysty był to wyraźny sygnał, że jego muzyka zaczęła funkcjonować na międzynarodową skalę. „Zacząłem dostawać nagrania po kilku tygodniach, na przykład z Seulu. Widziałem, że Koreańczycy fonetycznie śpiewają numer, że w Stanach, że w Meksyku w szkole, na Zanzibarze, w Turcji, w Tunezji, że w tamtejszych radiach to jest grane", zaznaczył. Obecnie Skolim znajduje się w miejscu, o którym kiedyś sam marzył. Jako juror „Disco Star” obserwuje uczestników, którzy liczą na swój przełomowy moment i możliwość zaistnienia w branży muzycznej. Doskonale rozumie ich emocje, ponieważ sam przeszedł podobną drogę. Wie, jak wiele może zmienić jedna decyzja, jeden utwór lub jeden moment zauważenia przez publiczność. Co więcej, muzyk gra również w serialu „Barwy Szczęscia". Jednocześnie nie ukrywa, że popularność ma również drugą stronę. Wraz z rozwojem kariery pojawiły się nieprawdziwe informacje publikowane w mediach oraz nieprzyjemne sytuacje, z którymi musiał mierzyć się na co dzień. Mimo tego nie zatrzymał się i konsekwentnie rozwija swoją działalność. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!: Z czułością o dzieciach. Tak narodziny córki zmieniły ich małżeństwo: "Kiedy się urodziła, myśleliśmy, że jest dobrze, a tu nagle…"
Mało kto wie, co naprawdę łączy Igę Świątek i Maję Chwalińską. Ta historia zaczęła się lata temu
Maja Chwalińska i Iga Świątek poznały się jeszcze jako dzieci marzące o wielkich sukcesach na korcie. Choć ich kariery potoczyły się inaczej, do dziś łączy je szacunek, wspólna historia i wzajemne wsparcie. O ich relacji rzadko mówi się głośno, a słowa, które wypowiadały o sobie przez lata, pokazują, jak wyjątkowa jest ta więź.
W świecie zawodowego sportu prawdziwe przyjaźnie należą do rzadkości. Rywalizacja, podróże i presja wyników często sprawiają, że dawne relacje schodzą na dalszy plan. Historia Mai Chwalińskiej i Igi Świątek pokazuje jednak, że wspomnienia budowane od najmłodszych lat potrafią przetrwać nawet wtedy, gdy każda z zawodniczek podąża własną drogą. A ich ostatnie wypowiedzi tylko potwierdzają, że za sukcesami obu tenisistek stoi również wzajemna życzliwość. Maja Chwalińska wróciła silniejsza. Po trudnych chwilach znów zachwyca na największych kortach Jeszcze kilka lat temu przyszłość Mai Chwalińskiej w zawodowym sporcie stała pod znakiem zapytania. Utalentowana tenisistka otwarcie mówiła o problemach ze zdrowiem psychicznym, depresji i utracie radości z gry. Zamiast skupiać się wyłącznie na wynikach, musiała najpierw zawalczyć o samą siebie. Dziś jej historia jest jedną z najbardziej inspirujących opowieści w polskim sporcie. Chwalińska odbudowała karierę krok po kroku, wracając do regularnej rywalizacji i coraz lepszych rezultatów. W sezonie 2026 zachwyciła cały tenisowy świat podczas Roland Garros. Przeszła przez kwalifikacje, pokonała wyżej notowane rywalki i osiągnęła najlepszy wielkoszlemowy wynik w karierze, stając się jedną z największych rewelacji paryskiego turnieju. Jej świetna postawa pozwoliła jej również zanotować najwyższe miejsce w rankingu WTA w dotychczasowej karierze. Każdy kolejny sukces tenisistki odbierany jest nie tylko jako zwycięstwo sportowe, ale także osobiste. Nic dziwnego, że jej powrót szczególnie mocno przeżywały osoby, które znały ją jeszcze z juniorskich czasów. Wśród nich była również Iga Świątek. ZOBACZ: Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej Mało kto wie, jak blisko były. Iga Świątek nie kryła wzruszenia, mówiąc o Mai Chwalińskiej Choć dziś obie tenisistki funkcjonują w nieco innych tenisowych rzeczywistościach, ich wspólna historia zaczęła się wiele lat temu. Jako nastolatki podróżowały razem na turnieje, reprezentowały Polskę na najważniejszych imprezach juniorskich i spędzały ze sobą mnóstwo czasu. Kiedy Maja wróciła do dobrej formy po najtrudniejszym okresie w swoim życiu, Iga Świątek nie ukrywała wzruszenia. Podczas konferencji prasowej mówiła o niej nie jak o koleżance z touru, ale jak o osobie, z którą dzieli wyjątkową historię: „Jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami. Mogę o niej dużo opowiadać. Poszłyśmy różnymi drogami, ale naprawdę cieszę się, że tutaj jest”. Liderka światowego tenisa podkreślała również, że doskonale wie, przez co przeszła jej przyjaciółka. „Cieszę się z jej powodu. Wiem, przez co przeszła, to było dla niej trudne, ale najważniejsze, że udało się to przezwyciężyć” — mówiła. Historia Świątek i Chwalińskiej pokazuje, że nawet gdy kariery biegną różnymi torami, wspólne doświadczenia pozostają ważną częścią życia. To właśnie dlatego sukcesy Mai tak mocno cieszyły Igę. Za wynikami i rankingami kryje się bowiem historia dziewczyn, które kiedyś wspólnie marzyły o wielkiej tenisowej przyszłości. „Z Igą łączy nas kawał historii”. Tak o Świątek mówi sama Maja Chwalińska Maja Chwalińska również niejednokrotnie wracała wspomnieniami do początków swojej znajomości z Igą Świątek. W rozmowie z Eurosportem podkreślała, że ich relacja została zbudowana na latach wspólnych przeżyć i doświadczeń. „Z Igą łączy nas kawał historii. Znamy się od 10. roku życia, więc już naprawdę bardzo długo. Grałyśmy wszystkie drużynowe mistrzostwa świata i Europy oraz razem jeździłyśmy na turnieje indywidualne. Dużo przeszłyśmy razem, myślę że to łączy i sprawia, że po prostu chcesz, żeby druga osoba też spełniała swoje marzenia. Obie wiemy, ile w to włożyłyśmy i jak ciężko na to pracowałyśmy” — powiedziała wówczas. Jednocześnie tenisistka otwarcie przyznaje, że z biegiem lat ich codzienny kontakt stał się mniej intensywny. Nie traktuje tego jednak jako niczego niezwykłego. „Później poszłyśmy swoimi drogami i Iga wystrzeliła. Takie jest też życie, że troszeczkę się oddaliłyśmy, nie ma co ukrywać. Po prostu już nie miałyśmy tyle czasu, żebyśmy spędzały go ze sobą i to jest też normalne” — podkreśliła. To wyjątkowo dojrzałe spojrzenie na relację, która przetrwała mimo zmieniających się okoliczności. Bo choć dziś każda z nich realizuje własne cele i mierzy się z innymi wyzwaniami, wciąż łączy je coś, czego nie da się wypracować w kilka miesięcy. To wspólna historia, dziecięce marzenia, lata treningów i wzajemne wsparcie, które — jak pokazują ich słowa — pozostało aktualne do dziś. SPRAWDŹ TEŻ: Jakiś czas temu rozstał się z milionerką. Dziś Tomasz Fornal mówi wprost o nowej miłości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/forum-0935229957-7a0032c.jpg" width="4000" height="2667" alt="November 16, 2024, Malaga, Malaga, Spain: Captain Dawid Celt of Poland, Iga Swiatek of Poland, Magdalena Frech of Poland, Magda Linette of Poland, Maja Chwalinska of Poland, Katarzyna Kawa of Poland during the 2024 Billie Jean King Cup Finals." title="Tennis 2024: Billie Jean King Cup Finals, in Malaga" />
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało?
Ania Wyszkoni od trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. Dziś wspomina drogę, która zaprowadziła ją na scenę, opowiada o sile marzeń, konsekwencji i decyzjach, które dla wielu wydawały się zbyt ryzykowne. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wraca pamięcią do momentów, które ukształtowały jej karierę.
Choć dziś występuje na największych scenach i zaprasza do wspólnych koncertów legendy polskiej muzyki, Ania Wyszkoni nie ma wątpliwości, że wszystko zaczęło się znacznie wcześniej — od marzeń małej dziewczynki, która dokładnie wiedziała, kim chce zostać w przyszłości. Jak sama przyznaje, od najmłodszych lat nie tylko wyobrażała sobie sukces, ale też głęboko wierzyła, że jest w stanie go osiągnąć. „Gdyby ktoś powiedział mi to 30 lat temu, uwierzyłabym”. Ania Wyszkoni o sile marzeń i pozytywnego myślenia Ania Wyszkoni obchodzi właśnie 30-lecie kariery, które będzie świętować w ten weekend podczas festiwalu w Opolu. Artystka od najmłodszych lat miała jasno określony cel i konsekwentnie zmierzała w jego kierunku. Jak przyznaje, była dzieckiem, które nie tylko marzyło, ale również bardzo wyraźnie wyobrażało sobie swoją przyszłość. "[...] Jako mała dziewczynka wiedziałam czym się chcę zajmować. I byłam osobą, która sobie to wizualizowała. I wymyślając sobie kolejne pragnienia, marzenia, wiedziałam, że jestem w stanie je spełnić" — powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Podczas jednego z ostatnich koncertów w warszawskim Teatrze Roma towarzyszyli jej wyjątkowi goście – Irena Santor i Michał Bajor. To właśnie wtedy przyszła jej do głowy refleksja dotycząca drogi, którą przeszła przez ostatnie trzy dekady. Zamiast powiedzieć, że kiedyś nie uwierzyłaby w taki scenariusz, spontanicznie doszła do zupełnie innego wniosku. "Zaczęłam mówić ze sceny, że gdyby ktoś 30 lat temu powiedział mi, że tacy goście będą na moim koncercie, to bym… i wiesz, nasuwają się słowa: nie uwierzyła. A mi w ostatniej chwili kliknęło, myślę: ale dlaczego nie? I skończyłam to zdanie: to bym uwierzyła" – zaznaczyła. Wokalistka podkreśla, że podobnie działa także negatywne myślenie. Dlatego od lat stara się koncentrować na tym, co budujące i rozwijające. TYLKO W VIVIE! Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” „Byliśmy zadłużeni po uszy, a moi rodzice byli przerażeni”. Tak zaczynała się historia Ani Wyszkoni w zespole Łzy Dziś trudno wyobrazić sobie historię polskiej muzyki rozrywkowej bez zespołu Łzy. Dla Ani Wyszkoni dołączenie do grupy nie było jednak przypadkiem ani efektem szczęśliwego zrządzenia losu. Jak sama podkreśla, dokładnie tego chciała i właśnie taki scenariusz planowała dla siebie. Moment przełomowy przyszedł wtedy, gdy musiała zdecydować o swojej przyszłości. Z jednej strony była dalsza edukacja i bezpieczniejsza ścieżka zawodowa. Z drugiej – muzyka, niepewność i kontrakt z zespołem, który dopiero próbował zaistnieć na rynku. Artystka nie miała jednak większych wątpliwości: "Kiedy przyszedł ten moment decyzji, czy będę się dalej kształcić, czy pójdę na studia, czy skupię się na zespole Łzy i podpiszę kontrakt, to ja bez wahania wybrałam muzykę". Wyszkoni nie ukrywa, że początki były znacznie trudniejsze, niż wielu fanów mogłoby przypuszczać. "Wiem, że to było bardzo ryzykowne. Wiem, że moi rodzice bardzo drżeli. To też były inne czasy, nie było social mediów, były zupełnie inne możliwości. My nie mogliśmy nagrać sobie płyty w garażu, bo nie mieliśmy takiego komputera, który by nam to umożliwił. My po prostu, wiesz, konsekwentnie jeździliśmy od przeglądu do przeglądu" – wyznała. "Pierwszą płytę nagraliśmy na kredyt, byliśmy zadłużeni po uszy, ale w pewnym momencie to się wszystko zaczęło jakoś tak kręcić. Ale wiem, że moi rodzice byli przerażeni, przerażeni tym, na czym chcę się koncentrować w życiu" – wspominała. Najbardziej sceptyczna była mama artystki, która otwarcie wyrażała swój sprzeciw wobec tej decyzji. Z perspektywy czasu wokalistka doskonale rozumie jej reakcję. Była ona wynikiem troski i lęku o przyszłość córki, a nie braku wiary w jej talent. "Moja mama zdecydowanie wyrażała głośno swój sprzeciw. Ale wiesz, no dzisiaj jesteśmy 30 lat później. Moja mama też doskonale wie, że sobie dobrze radzę. Jest dumna i wie, że dobrze wybrałam. Ale wtedy myślę, że po prostu ta obawa, że mi się nie uda, była takim hamującym elementem. I to jest w porządku. I tak poszłam swoją drogą, jestem uparta jak osioł" – podsumowała z uśmiechem Wyszkoni. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Jakiś czas temu rozstał się z milionerką. Dziś Tomasz Fornal mówi wprost o nowej miłości
Tomasz Fornal ma za sobą wyjątkowo intensywny rok. Jeden z najpopularniejszych polskich siatkarzy po raz pierwszy w karierze zdecydował się na zagraniczny kontrakt i przeniósł się do tureckiego klubu Ziraat Bankasi Ankara. Choć sportowo był to ważny krok, dziś przyznaje, że doświadczenie zdobyte poza Polską pozwoliło mu spojrzeć na wiele spraw z zupełnie innej perspektywy.
W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” reprezentant Polski opowiedział nie tylko o powodach powrotu do krajowej ligi, ale także o swoim życiu prywatnym. Jak się okazuje, nadal pozostaje singlem i nie zamierza na siłę szukać miłości. Wyjazd do Turcji zmienił spojrzenie Tomasza Fornala na życie Dla Tomasza Fornala miniony sezon był przełomowy. Po latach gry w Polsce postanowił sprawdzić się za granicą. Jak sam wyjaśnił, decyzja nie była przypadkowa. "Na początku chciałem trochę coś zmienić w życiu. Całą karierę spędziłem w Polsce, najpierw trzy lata w Radomiu, potem sześć lat w Jastrzębiu. Chciałem wyjść ze strefy komfortu. [...] Jak byłem mały, to chciałem spróbować gry za granicą i może jeszcze kiedyś spróbuję. Ten rok dał mi dużo doświadczenia i dużo do myślenia. Pewne rzeczy sobie przewartościowałem w życiu", przyznał. Choć pobyt w Turcji wiązał się z bardzo atrakcyjnymi zarobkami, siatkarz nie ukrywa, że ostatecznie najważniejsze okazały się dla niego zupełnie inne wartości. Jak podkreślił, pobyt za granicą uświadomił mu, jak bardzo ceni codzienność w Polsce. "Uważam się za kochającego Polskę osobnika, który docenił to, w jakim kraju żyjemy i jak dobrze mamy. [...] Jestem osobą, która lubi się otaczać znajomymi, rodziną. [...] Mam zbyt piękne życie i jestem zbyt młody, żeby być w miejscu, w którym nie czuję się do końca super. Mogę siedzieć w Polsce, grać w Polsce przy wypełnionych halach i być blisko rodziny, przyjaciół. Mimo wszystko wolę mieć troszkę mniej pieniędzy na kontrakcie sportowym, ale wstawać rano z uśmiechem, pojechać do rodziny w weekend, zjeść obiad od mamy", dodał. Głośny związek z Sylwią Gaczorek Życie prywatne Tomasza Fornala od dawna wzbudza zainteresowanie fanów. W przeszłości sportowiec był związany z influencerką i fryzjerką Sylwią Gaczorek, którą widzowie mogą kojarzyć między innymi z programu TVN Style „Afera fryzjera”. Informacje o ich relacji pojawiły się publicznie latem 2023 roku. Z czasem internauci zaczęli zauważać sygnały świadczące o kryzysie. Pod koniec stycznia ubiegłego roku uwagę fanów zwróciło zniknięcie wspólnych zdjęć z profilu siatkarza na Instagramie. Po pewnym czasie podobny krok wykonała również influencerka. CZYTAJ TEŻ: Niewiele brakowało, a nie byliby razem. TYLKO W VIVIE! wspominają początki swojego związku: „Troszkę „oszukaliśmy” się wzajemnie” Tomasz Fornal o życiu uczuciowym. Ujawnił, czy jest w związku Pod koniec maja 2025 roku sportowiec potwierdził, że jest singlem. W rozmowie z Żurnalistą otwarcie opowiadał o swoim podejściu do samotności i relacji. "Mam takie odczucia, że lubię samotność. Lubię być sam ze sobą. Lubię siedzieć w łóżku i oglądać jakiś serial. Lubię pograć na komputerze. [...] Lubię czuć swobodę. Uważam, że mimo wszystko, kiedy jesteś w związku, to musisz się w 100 proc. zaangażować, poświęcić", mówił w podcaście. Najnowsze wypowiedzi pokazują, że jego sytuacja uczuciowa pozostaje bez zmian. Fornal nie ukrywa jednak, że nie zamyka się na nowe znajomości. "Nie szukam niczego na siłę. Jeżeli znajdę gdzieś moją wybrankę życiową, to to się stanie. Nie wiem, czy jak będę w mieszkaniu, to znajdę między kuchnią a salonem, ale jak wyjdę na miasto to może kiedyś kogoś spotkam. [...] Mam nadzieję, że jak poczuję, że to może być ta, to się odważę, podejdę i zapytam [o numer telefonu]. [...] Wychodzę z założenia, że co ma być to będzie i jak coś ma przyjść, to to przyjdzie", powiedział w „Dzień Dobry TVN”. Tomasz Fornal mówi dziś wprost: „Jestem na wymarzonym etapie swojego życia” Podczas rozmowy w programie nie zabrakło również pytania o randki. Siatkarz przyznał z uśmiechem, że podczas pobytu w Turcji nie miał okazji na takie spotkania. "W Turcji mi się chyba nie zdarzyło, więc jakoś przed wyjazdem", stwierdził. Mimo braku partnerki u boku, Fornal podkreśla, że jest dziś bardzo szczęśliwy i spełniony. Docenia zarówno swoje zdrowie, jak i sytuację rodzinną oraz zawodową. "Jestem na wymarzonym etapie swojego życia. Jestem zdrowy, nie mam żadnych problemów, a w sporcie dzieją się różne rzeczy pod kątem kontuzji. Mam zdrową rodzinę, jestem teraz w Polsce, nie narzekam na finanse, mam pieniądze, mogę sobie pozwolić na wakacje. Jest fajnie", wyznał. Wygląda więc na to, że po miesiącach spędzonych za granicą Tomasz Fornal odnalazł to, czego najbardziej potrzebował: spokój, bliskość najbliższych i poczucie, że jest dokładnie tam, gdzie chce być. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną
Płakała przed treningami, dziś pisze historię French Open. Niezwykła droga Mai Chwalińskiej
Maja Chwalińska jeszcze niedawno mówiła otwarcie o depresji, wypaleniu i momentach, gdy brakowało jej sił, by wyjść z domu. Dziś jest jedną z największych bohaterek polskiego sportu. Po znakomitych występach podczas French Open 2026 cała Polska śledzi jej kolejne mecze i trzyma kciuki za dalszą część turnieju.
Historia Mai Chwalińskiej to opowieść o talencie, determinacji i niezwykłej odporności psychicznej. 24-letnia tenisistka z Dąbrowy Górniczej przez lata była uznawana za jedną z największych nadziei polskiego tenisa, ale jej droga na szczyt nie przypominała bajki. Musiała zmierzyć się nie tylko z wymaganiami profesjonalnego sportu, lecz także z własnymi problemami psychicznymi. Dziś, po historycznych wynikach w Paryżu, wraca do centrum uwagi jako jedna z najciekawszych postaci polskiego sportu. Cała Polska mówi dziś o Mai Chwalińskiej. Co wydarzyło się na French Open? Jeszcze przed startem French Open niewielu ekspertów wskazywało Maję Chwalińską jako jedną z bohaterek turnieju. Polka musiała przebijać się przez kwalifikacje, by w ogóle znaleźć się w głównej drabince Roland Garros. Już sam awans był dla niej historycznym osiągnięciem, ponieważ po raz pierwszy w karierze zameldowała się w głównym turnieju paryskiego Wielkiego Szlema. Prawdziwa sensacja miała jednak dopiero nadejść. W pierwszej rundzie Chwalińska wyeliminowała Qinwen Zheng, jedną z najbardziej rozpoznawalnych zawodniczek światowego tenisa. Następnie pokonała rozstawioną Elise Mertens, a później kontynuowała imponujący marsz przez turniej. W meczu czwartej rundy nie dała większych szans Francuzce Diane Parry, wygrywając 6:3, 6:2 i meldując się w ćwierćfinale French Open. Tym samym osiągnęła największy sukces w swojej dotychczasowej karierze. W sporcie szczególnie cenione są historie, które wykraczają poza same wyniki. Awans Mai Chwalińskiej do ćwierćfinału Roland Garros jest właśnie takim przypadkiem. Jeszcze niedawno mówiła o konieczności zatrzymania się i zadbania o własne zdrowie psychiczne. Dziś znajduje się w gronie ośmiu najlepszych tenisistek turnieju i notuje największy wynik w swojej karierze. Dodatkowo dzięki znakomitej postawie w Paryżu zanotowała ogromny awans w rankingu WTA i po raz pierwszy znalazła się bardzo blisko światowej czołówki. Nie dziwi więc, że wielu kibiców określa jej historię mianem jednej z najbardziej inspirujących opowieści tegorocznego French Open. ZOBACZ TEŻ: Pokonała faworytki i zgarnęła miliony. Maja Chwalińska w Paryżu już zarobiła fortunę. A ma szansę na więcej! Kim jest Maja Chwalińska? Wiek, pochodzenie i najważniejsze informacje Maja Chwalińska urodziła się 11 października 2001 roku w Dąbrowie Górniczej. Dziś ma 24 lata i należy do grona najbardziej utalentowanych polskich tenisistek swojego pokolenia. Pierwsze sukcesy odnosiła już jako juniorka, a eksperci od lat zwracali uwagę na jej wyjątkową technikę, tenisową inteligencję i umiejętność konstruowania akcji. Choć jej nazwisko przez długi czas pozostawało nieco w cieniu największych gwiazd polskiego tenisa, konsekwentnie budowała swoją pozycję w zawodowym tourze. W ostatnich sezonach regularnie notowała postępy, wygrywała turnieje niższej rangi i zbierała cenne doświadczenie. W kwietniu 2026 roku triumfowała w turnieju WTA 125 w Oeiras, co okazało się ważnym krokiem przed przełomowym występem w Paryżu. Maja Chwalińska i walka z depresją. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia” Za spektakularnym sukcesem na French Open kryje się historia, o której sama tenisistka od lat mówi bardzo otwarcie. W 2021 roku zdecydowała się zrobić krok, na który nie każdy sportowiec jest gotowy – publicznie opowiedziała o depresji i problemach psychicznych, z którymi zmagała się przez długi czas. "Ostatnie 2 lata były dla mnie bardzo trudne. Miałam wiele problemów zdrowotnych, przez co wycofywałam się z turniejów lub kreczowałam mecze. Te kilkanaście ostatnich miesięcy jest dla mnie ciężkie również pod kątem psychicznym. Od końca 2019 roku choruję na depresję. Pojawiające się nieustannie kontuzje na pewno nie pomagały mi poradzić sobie z tą chorobą. Próbowałam trenować i rywalizować, ale czułam jak to wszystko coraz bardziej mnie wykańcza i przytłacza. Doszłam do takiego punktu, w którym nie jestem już w stanie zmusić się do trenowania. Moja psychika i ciało dają mi sygnały do zrobienia przerwy i w końcu muszę je uszanować. Mam ogromne wsparcie ze strony bliskich i opiekę specjalistów, za co jestem ogromnie wdzięczna. Nadal kocham tenis, ale wrócę na kort, kiedy będę gotowa" – napisała wówczas w mediach społecznościowych. Jej szczerość spotkała się z ogromnym odzewem. Wielu kibiców po raz pierwszy zobaczyło, jak wygląda codzienność sportowca znajdującego się w kryzysie psychicznym. Chwalińska nie ukrywała, że tenis, który przez lata był jej największą pasją, zaczął kojarzyć się wyłącznie z cierpieniem. Jeszcze mocniej wybrzmiewają słowa, które młoda sportsmenka wypowiedziała w rozmowie z TVP Sport. „Coś, co sprawiało mi największą przyjemność, stało się źródłem cierpienia. Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał praktycznie każdy mój trening (...) Zaczęłam czuć się źle pod koniec 2019 roku. I to trwało aż do chwili, kiedy oficjalnie ogłosiłam, że potrzebuję przerwy” – tłumaczyła. Tenisistka opowiadała również o tym, jak problemy psychiczne wpływały na jej codzienne funkcjonowanie poza sportem: „Wiązałam tenis z presją, stresem, płaczem. Tak wyglądał każdy mój trening. Później przełożyło się to oczywiście na życie poza kortem. Nie miałam na nic chęci. W ogóle. Ba, nie miałam nawet chęci ruszyć się z domu. Były takie dni, właściwie to bardzo dużo takich dni, kiedy płakałam, bo musiałam wyjść. Najchętniej zamknęłabym się w pomieszczeniu i z nikim nie rozmawiała”. Kiedy dziś wychodzi na kort Philippe-Chatrier i walczy z najlepszymi tenisistkami świata, wielu kibiców widzi nie tylko ćwierćfinalistkę French Open. Widzi kobietę, która znalazła w sobie siłę, by wrócić po jednym z najtrudniejszych doświadczeń w życiu. A właśnie takie historie najczęściej zostają z nami na długo po ostatniej piłce meczu. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną