To jedno zdanie Christiane F. mówi wszystko. Tyle lat po „Dworcu ZOO” wciąż nie chciała przestać
Christiane Felscherinow była twarzą jednej z najmocniejszych książek o uzależnieniach. Dzięki „My, dzieci z dworca ZOO” poznał ją cały świat. Ale sława nie przyniosła ukojenia – wręcz przeciwnie. Nawet po latach kobieta przyznawała: nigdy nie chciała rzucić narkotyków. Jak wygląda dziś jej życie?
Christiane Vera Felscherinow, znana szerzej jako Christiane F., stała się twarzą całego pokolenia pogubionej młodzieży w Berlinie Zachodnim lat 70. Jej autobiograficzna opowieść, opublikowana w książce „My, dzieci z dworca ZOO”, poruszyła czytelników na całym świecie i uczyniła ją sławną – choć nie była to sława, o jakiej marzy się jako nastolatka. Jako dziecko sięgnęła po narkotyki, a jako nastolatka prostytuowała się, by zdobyć pieniądze na kolejne dawki narkotyków. Dworzec kolejowy Berlin-Zoo stał się jej schronieniem i koszmarem zarazem. Mimo wielu prób zerwania z nałogiem, Christiane nigdy nie wyszła z uzależnienia. Kiedy została matką, odzyskała nadzieję – ale i tę szybko zatraciła. Dziś, po ponad czterech dekadach od premiery książki, kobieta zmaga się z chorobą i uzależnieniem, ale wciąż nie traci głosu – i odwagi, by mówić o swojej prawdzie. Artykuł aktualizowany 20.05.25 r. Christiane F., „My, dzieci z dworca ZOO” - historia Christiane Felscherinow W 1978 roku została wydana książka „My, dzieci z dworca ZOO”, opowiadająca historię nastoletniej Christiane F. Biografia pogrążonej w świecie narkotyków nastolatki przyciągnęła wielu czytelników na całym świecie, a po trzech latach została zekranizowana. Christiane Vera Felscherinow jako zaledwie dwunastoletnia dziewczynka zaczęła brać narkotyki. Najpierw sięgnęła po haszysz, rok później brała już heroinę. Swoje ciało sprzedawała bogatym mężczyznom, by zdobyć pieniądze na środki odurzające. Okryty złą sławą dworzec Zoo w Berlinie przez pewien czas był właściwie jej drugim domem, a narkomani – drugą rodziną. „Mój ojciec był pijakiem i znęcał się nade mną i moją siostrą. Był cholerykiem, a moja mama po prostu nic nie robiła. Bardziej interesował ją romans z innym mężczyzną i jej uroda. Byłam taka samotna, kiedy byłam dzieckiem. Chciałam po prostu przynależeć; zmagałam się ze światem” mówiła po latach w jednym z wywiadów. Christiane F. wiele razy trafiała na odwyk, ale żaden nie okazał się skutecznym lekarstwem od nałogu. Traciła znajomych i przyjaciół: albo trafiali do więzienia, albo umierali z przedawkowania. Po wydaniu książki Felscherinow Christiane błyskawicznie stała się sławna. Miało to jednak swoje mroczne strony: nie pozwoliło kobiecie uporać się z przykrą przeszłością. „Wszyscy chcieli ze mną porozmawiać, oglądać mnie i zadawać sobie pytania, „Uda jej się czy nie? Już umarła? Wciąż jest uzależniona?”. Nie chcieli, żebym była ich sąsiadką albo dziewczyną ich syna. Christiane F. jest ciekawa z daleka, ale niech się do nas nie zbliża! Nie interesuje ich we mnie nic poza byciem ćpunką. Dlatego żałuję, że powstała ta książka i film”, pisała po latach w swojej autobiografii „Życie mimo wszystko”. Dzięki biografii „My, dzieci z dworca ZOO” na jej konto systematycznie wpływały pieniądze, które w większości wciąż wydawała na narkotyki. W 1985 roku za ich posiadanie została aresztowana. Czytaj także: Nałogi przez lata rujnowały mu życie. Colin Farrell ze szpon używek wyrwał się po narodzinach syna Christiane F., „My, dzieci z dworca zoo”, 1983 rok Christiane F., „My, dzieci z dworca zoo”, 1984 rok Christiane F. biografia: życie osobiste Christiane Felscherinow Kobieta szukała szczęścia u boku wielu mężczyzn, lecz wszystkie związki kończyły się niepowodzeniem. Gdy wyszła z więzienia zdecydowała się wyjechać do Grecji z ówczesnym ukochanym. Ich miłość również nie trwała długo... mężczyzna zostawił Christiane Felscherinow, gdy dowiedział się, że zaszła w ciążę. Wtedy Christiane zdecydowała się na aborcję. Po jakimś czasie pustkę w jej sercu wypełnił inny mężczyzna. Ta znajomość także zaowocowała ciążą, ale tym razem kobieta postanowiła urodzić. Od narodzin syna Philipa w 1996 roku niezmiennie uważała, że jego pojawienie się na świecie jest najlepszym, co ją w życiu spotkało, a dziecko jest dla niej najważniejsze. Zobacz także: Wyznał całą prawdę. Kazik Staszewski otwarcie opowiada o walce z nałogiem: "To bardzo mi przemówiło do rozumu" „Kiedy zostałam matką, całe mnóstwo rzeczy robiłam po raz ostatni w życiu. Na przykład wyrywanie klientów na ulicy. To mi się zdarzyło tylko dwa razy od czasów Dworca Zoo. Dziecko to jedyna dobra rzecz, którą zrobiłam w życiu”, zwierzyła się po latach. Miłość do malca nie sprawiła jednak, że Christiane Felscherinow zerwała z nałogami. Podobnie jak za czasów Dworca Zoo, znajdowała schronienie w największych skupiskach narkomanów, m.in. w Szwajcarii i Holandii. Prowadzony przez nią tryb życia miał swoje konsekwencje i wkrótce kobiecie odebrano prawa rodzicielskie do synka. Christiane mogła utrzymywać z nim kontakt, a nowi opiekunowie Philipa konsultowali z nią wszystkie decyzje wychowawcze. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgOWKtom-f94e90d.jpg" width="1333" height="2000" alt="October 11, 2013 - Frankfurt, Germany. The Frankfurter Buch Messe 2013. For number of Nations represented and visitors is considered the biggest and more important book fair in the world. Writer Christiane Felscherinow present her new book Mein zweites leben. (Piero Oliosi/Polaris) /// Frankfurt Book Fair" title="arch14" /> Christiane Felscherinow, 2013 rok Christiane F., „My, dzieci z dworca ZOO”. Co dziś się dzieje z Felscherinow Christiane? W 2025 roku Christiane kończy 63 lata. Jest uzależniona od narkotyków i alkoholu, cierpi na marskość wątroby. „Wkrótce umrę, wiem o tym. Ale w życiu niczego mi nie brakowało. Jest mi dobrze. Nie polecam takiego życia, nie było ono najlepsze z możliwych — ale to jest moje życie”, wyznała podczas jednego ze swoich ostatnich publicznych wystąpień. Wraz z dziennikarką, Sonją Vukovic, napisała autobiografię „Życie mimo wszystko”, która uważana jest za kontynuację „My, dzieci z dworca ZOO”. Kobieta stworzyła także fundację niosącą pomoc ludziom uzależnionym od używek. Sprawdź również: Syn Toma Hanksa runął na dno, wszyscy drżeli o jego życie. Tylko rodzina ocaliła go przed najgorszym W dalszym ciągu utrzymuje się z tantiem z pierwszej książki. „Nie jestem wyleczona, nie jestem czysta, ale wy też nie jesteście. Każdy jest zniewolony w ten czy inny sposób. Nigdy nie chciałam odstawić narkotyków. Żyję inaczej niż zwykli ludzie”, wyznała w jednym z wywiadów. Narkotyki to substancje, które prowadzą do uzależnienia i poważnych problemów zdrowotnych. Jeśli zmagasz się z uzależnieniem, wsparcie znajdziesz pod numerem Telefonu Zaufania: 801 199 990. Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 70 22 22 Wsparcie psychologiczne w sytuacji kryzysowej – infolinia dla dzieci, młodzieży i opiekunów: 800 12 12 12 Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: 116 111 W razie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia: 112 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgbbnDZE-43b5791.jpg" width="2000" height="1445" alt="Christiane Felscherinow, also known as Christiane F is seen during a press conference at the Frankfurt Bookfair 2013 in Frankfurt am Main, central Germany, October 11, 2013. Christiane Felscherinow is at the bookfair to promote her new book "Christiane F. - Mein Zweites Leben" (My Second Life). AFP PHOTO / DANIEL ROLAND" title="arch14" /> Christiane Felscherinow, 2013 rok <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGGCOb8-5c21cd6.jpg" width="2400" height="1600" alt="Christiane Felscherinow was in the late 1970s known as drug-addicted teenager Christiane F., Berlin, September 2013, Germany,Image: 592075882, License: Rights-managed, Restrictions: No model release available. No property release available., Model Release: no, Credit line: Ute und Werner Mahler/OSTKREUZ / Focus / Forum" title="Christiane Felscherinow" /> Christiane Felscherinow, Berlin, Niemcy, wrzesień 2013 roku
Dawno niewidziany pasierb Pierce'a Brosnana sfotografowany na ulicach Londynu. Te zdjęcia łamią serce...
Wróżono mu świetlaną przyszłość, zniszczył go nałóg
Każde pojawienie się adopcyjnego syna Pierce'a Brosnana w przestrzeni publicznej wzbudza gigantyczną sensację. 51-latek od dekad zmaga się z nałogiem, czym zaprzepaścił całą swoją karierę. Miał wielki talent, wróżono mu sukces i świetlaną przyszłość w świecie filmu... Jak dziś wygląda Christopher Brosnan? Dawno niewidziany pasierb Pierce'a Brosnana na ulicach Londynu Przed laty Christopher Brosnan zaliczył spektakularny upadek — kiedyś brał czynny udział w świecie filmu. Jego talent został szeroko doceniony w branży, dzięki czemu miał wiele okazji do pracy jako asystent reżysera przy filmach Pierce'a Brosnana „Jutro nie umiera nigdy” (1997 r.), „Świat to za mało” (1999 r.) i „Robinson Crusoe” (1997 r.). Odpowiadał też za spoty reklamowe oraz klipy do teledysków takich gwiazd jak Sophie Ellis-Bextor, Cypress Hill czy Aphex Twins. Mimo fantastycznych początków życiem mężczyzny zawładnął nałóg. Christopher Brosnan już od okresu nastoletniości zmagał się z problemami z alkoholem i narkotykami. Wraz z rozwojem kariery i zagłębiana się w świat show-biznesu coraz bardziej wsiąkał w uzależnienia od używek. Po latach na dobre zniknął z przestrzeni publicznej, a każde jego nowe zdjęcie wzbudza ogromną sensację. Christopher Brosnan, Charlotte Brosnan, Pierce Brosnan Christopher Brosnan, adopcyjny syn irlandzkiego gwiazdora Pierce'a Brosnana, został sfotografowany na ulicach Londynu po raz pierwszy od wielu lat. 51-letni mężczyzna wychodził z zakupami ze sklepu spożywczego Waitrose. Zdjęcia zdążyły obiec już cały świat. CZYTAJ TAKŻE: Judy Garland — najbardziej nieszczęśliwa gwiazda Hollywood. Jej życie było jak zbyt mocny koktajl Pierce Brosnan zerwał kontakt z pasierbem. Nie mógł patrzeć na jego upadek Biologicznymi rodzicami Christophera i jego siostry Charlotte byli producent filmowy Dermot Harris oraz aktorka Cassandra Harris. W 1977 roku Dermot i Cassandra się rozwiedli, a w życie kobiety wkroczył Pierce Brosnan. Ożenił się z nią w 1980 roku, tworząc rodzinę z dziećmi aktorki i traktując je jak własne. W końcu, po śmierci ich biologicznego ojca w 1986 roku, znany z roli agenta 007 mężczyzna adoptował Chrisa i jego siostrę. „Kliknęliśmy jako rodzina. Najpierw byłem Pierce’em, potem stałem się tatą Pierce’em, a następnie ojcem. Charlotte i Chris byli dla mnie wyjątkowi”, mówił kiedyś Pierce w jednym z wywiadów. Niestety, w 1991 roku na rodzinę spadła kolejna tragedia. Matka adopcyjnych dzieci aktora zmarła na raka jajnika. Pierce Brosnan, syn Christopher Brosnan, córka Charlotte Harris, Złote Globy, 18.01.1992 Tymczasem Chritopher przeżywał eskalację swojego uzależnienia od używek, testując cierpliwość adopcyjnego ojca. Ten, wystawiony nie raz na poważną próbę, ostatecznie zadecydował o zerwaniu wszelkich relacji. Pierce Brosnan nie mógł już dłużej patrzeć na autodestrukcję pasierba. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Matka odeszła, gdy była dzieckiem, ojca straciła nagle. Jej słowa o rodzicach wyciskają łzy „Christopher jest nadal bardzo zagubiony. Szokująco. Wiem, gdzie on jest, ale prowadzi trudne życie. Mogę mieć tylko silną wiarę w to, że wyzdrowieje. Poddał próbie wszystkich w tej rodzinie, ale najbardziej siebie samego. Wie, jak z tego wyjść, ale nie chce", wyznał aktor w 2005 roku w wywiadzie dla Playboya. Kontaktu nie utrzymują do dziś...
Dramatyczny los modelki Loni Willison. Kiedyś miała wszystko, teraz żyje na ulicy
Jeszcze kilka lat temu miała sławę i pieniądze, a dziś mieszka na ulicy. Nie chce, żeby ktokolwiek jej pomagał i wydaje się, że już nie zamierza walczyć o swoją przyszłość. Smutna historia modelki Loni Willison szokuje nie tylko jej fanów, ale i media, które co jakiś czas publikują jej najnowsze zdjęcia. Dlaczego jej życie potoczyło się w tak dramatyczny sposób? Przypominamy jej historię. View Ediplayer on the source website Modelka Loni Willison jest bezdomna Uważano, że Loni Willison i Jeremy Jackson są parą idealną. Aktor, znany z hitowego serialu Słoneczny patrol, i modelka fitness pobrali się w 2012 roku. Byli młodzi, piękni i popularni, cieszyli się uwielbieniem fanów. Często pojawiali się na najmodniejszych imprezach, prowadzili wystawne życie. Jackson zarabiał na reklamach kosmetyków dla mężczyzn, a Willison brała udział w profesjonalnych zawodach sportowych. Wszystko zaczęło się psuć, kiedy w życiu pary pojawiły się narkotyki i alkohol. Jak później dowiedziały się media, mężczyzna szybko się uzależnił, zrobił się agresywny. W 2014 roku Loni Willison zgłosiła się na policję w Los Angeles. Zeznała, że mąż często ją bije, a tego konkretnego dnia próbował ją udusić. Sąd skazał aktora na kilka miesięcy więzienia. Wkrótce potem modelka dowiedziała się, że jej partner ma ogromne długi. Aby je spłacić, para musiała sprzedać luksusową rezydencję i samochody. Nie potrafiła poradzić sobie ze stresem, wpadła w depresję. Zrezygnowała ze sportu i znalazła ukojenie w alkoholu. ZOBACZ: Sława ojca położyła się cieniem na jego młodości. Tak Robert Stockinger wspomina przeszłość: Trzeba było świecić oczami Loni Willison i Jeremy Jackson w 2012 roku Loni Willison na zdjęciach paparazzi. Jak dziś wygląda życie byłej modelki? Jeremy Jackson bezskutecznie próbował wrócić na szczyt. W 2015 roku po czterech dniach wyrzucono go z reality show Big Brother za niewłaściwe zachowanie po alkoholu. Niedługo potem aktora aresztowano za napad na kobietę, której próbował ukraść samochód, a rok później zaatakował nożem przypadkowego mężczyznę na ulicy. Wpłacił kaucję i wyszedł na wolność, ale w 2017 roku odsiedział za ten czyn wyrok. Loni Willison próbowała pracować, przez jakiś czas była asystentką w gabinecie chirurgii plastycznej. Kiedy ją zwolnili za nadużywanie alkoholu, zamieszkała w domu przyjaciół, którzy chcieli jej pomóc. Ich starania poszły jednak na marne. Z najnowszych zdjęć paparazzi wynika, że była gwiazda wciąż prowadzi samotne życie na ulicy, przeszukując pojemniki na śmieci. Obcięła włosy, nie myje się od wielu miesięcy. Jakiś czas temu na fotografiach uwieczniono moment, kiedy jeden z przechodniów zaproponował jej pieniądze. Uśmiechnęła się do mężczyzny i widać, że nie ma większości górnych zębów. Jest coraz bardziej wyniszczona. „Straciłam dwie prace i wszystko się rozpadło. Minęły dwa lata od kiedy jestem na ulicy”, zwierzała się fotoreporterom. Jak sama stwierdziła w krótkim wywiadzie, który udało się z nią przeprowadzić jakiś czas temu, takie zachowanie ją chroni i nie zamierza niczego zmieniać. „Nie chcę rozmawiać z przyjaciółmi, mam się dobrze. Nie chcę, żeby ktoś mi pomagał. Nie mam telefonu komórkowego. Mam jedzenie i mam miejsce do spania. Dostaję pieniądze tu i tam, a jedzenie jest w śmietnikach i w pobliżu sklepów. Jest tego dużo”, mówiła pod koniec 2021 roku. Kilka lat temu media informowały też, że dzięki staraniom organizacji charytatywnej, Loni Willison udała się na odwyk. Wygląda jednak na to, że nie miała dość siły, aby rozpocząć nowe życie... Czytaj też: „Ja chyba jestem taki urwis, a ty jesteś spokojny”. Miłość od pierwszego wejrzenia Sylwii Grzeszczak i Libera Loni willison, wrzesień 2022 Loni Willison, lipiec 2022 Loni Willison, kwiecień 2022 Loni Willison w 2021 roku. Była modelka nie chce pomocy Loni Willison w 2021 roku. Była modelka żyje na ulicach w Hollywood Loni Willison w 2020 roku
Filmy o narkotykach, narkomanach, imprezach, przemycie i innych uzależnieniach
Zestawienie filmów o narkotykach otwiera opowieść o Christiane F, nastolatce i narkomance z Berlina. Książka, na motywach której powstał film, biła rekordy popularności w latach 90. i na przełomie wieków. To świadectwo tamtych czasów, ale także uniwersalny przekaz, który w przejmujący sposób odkrywa naturę uzależnienia. Przegląd obejmuje również szereg klasyków, psychodeliczne obrazy kinowe, filmowe biografie sławnych narkomanów czy filmy na faktach o handlu i przemycie narkotykowym. Spis treści: My, dzieci z dworca Zoo (1981) – najbardziej wstrząsający film o narkotykach w historii kina Requiem dla snu (2000) – film o uzależnieniach Darrena Aronofsky'ego Trainspotting (1996) – film o narkomanach, od których nie można uciec Climax (2018) – film o imprezach i narkotykach Gaspara Noé Mój piękny syn (2018) – film o narkotykach dla nastolatków i rodziców Przemytnik (2018) – film o handlu narkotykami Że życie ma sens (2000) – polski film o narkotykach Weź swoje pigułki (2018) – film dokumentalny o narkotykach Blow (2001) – film o narkomanach na faktach Spacer po linie (2005) – film biograficzny o Johnnym Cashu Najlepszy (2017) 8,0 – polski film o sporcie i narkotykach Pozostałe filmy o narkotykach i narkomanach My, dzieci z dworca Zoo (1981) – najbardziej wstrząsający film o narkotykach w historii kina Film „My, dzieci z dworca Zoo” jest ekranizacją książki z 1978 r, napisanej przez dwójkę niemieckich dziennikarzy – Kaja Hermanna i Horsta Riecka. Książka jest zapisem rozmów z Christiane F. – nastolatką, która po raz pierwszy sięgnęła po narkotyki w wieku 12. lat. W filmowej wersji dziewczyna (Natja Brunckhorst) ma lat 14, mieszka w Berlinie, na jednym z dużych blokowisk. W klubie poznaje niewiele starszego od niej chłopaka, Detlefa (Thomas Haustein), który jest uzależniony od heroiny. Jak wiele innych nastolatków w latach 70. w Berlinie, umawiają się z dilerami pod dworcem Zoo. Tam czekają też na klientów, aby zarobić na kolejną działkę. Gościem specjalnym filmu był David Bowie. Koncert, który zgodnie z fabułą miał miejsce w Berlinie, w rzeczywistości kręcony był w Nowym Jorku. View oEmbed on the source website W 2021 r. powstał miniserial (8 odcinków) pod tym samym tytułem. W roli Christiane wystąpiła Jana McKinnon. Requiem dla snu (2000) – film o uzależnieniach Darrena Aronofskiego „Requiem dla snu” to cztery przeplatające się historie osób, dla których nałóg stał się receptą na samotność lub sposobem na realizację marzeń. Sara (Ellen Burstyn) jest starszą kobietą. Jej główną rozrywką jest oglądanie telewizyjnych teleturniejów. Kiedy zostaje zaproszona do udziału w jednym z nich, bierze tabletki na odchudzanie, aby jak najlepiej wypaść przed kamerą. Jej syn, Harry (Jared Leto) i jego najlepszy przyjaciel, Tyrone (Marlon Wayans) zajmują się handlem narkotykami. Chcą w łatwy sposób zdobyć pieniądze na lepsze życie. Jednocześnie sami są uzależnieni od heroiny. Harry planuje zainwestować swoją część w butik dla Marion (Jennifer Connelly), która marzy o prowadzeniu własnego biznesu. Jedna pigułka lub jedna strzykawka więcej stopniowo wszystko psują. „Requiem dla snu” Aronofskiego to przejmujące studium uzależnienia. Na brawa zasługują świetne zdjęcia, muzyka i montaż. Film zdobył Złotego Satelitę w 2001 r. (najlepsza aktorka w dramacie – Ellen Burstyn) i dwie nagrody Independent Spirit (również w 2001) r. – ponownie za rolę Sary i za najlepsze zdjęcia. View oEmbed on the source website Trainspotting (1996) – film o narkomanach, od których nie można uciec Fabuła filmu „Trainspotting” rozgrywa się w latach 80. XX w. w Edynburgu. Głównym bohaterem jest Mark Renton (Ewan McGregor) – chłopak uzależniony od heroiny. Czas spędza na imprezach i narkotykowych odjazdach w towarzystwie przyjaciół – Begbie (Robert Carlyle), Sick Boya (Jonny Lee Miller), Spuda (Ewen Bremner) i Diane (Kelly Macdonald). W pewnym momencie postanawia zerwać z nałogiem. Jednak jego przeszłość i kumple ciągną się za nim, nie pozwalając mu na zmianę. „Trainspotting” w reżyserii Danny’ego Boyle’a to jeden z najgłośniejszych filmów o narkotykach w historii kina. Tytuł został doceniony przez krytyków, zdobywając szereg nominacji i nagród, w tym BAFTA (1996) za najlepszy scenariusz adaptowany. Film powstał na podstawie książki autobiograficznej Irvine’a Welsha. View oEmbed on the source website W 2017 r. Danny Boyle zrobił „T2: Trainspotting” – w filmie poznajemy dalsze losy Marka Rentona i jego kumpli z Edynburga. W rolach głównych ponownie: Ewan McGregor, Ewen Bremner i Kelly Macdonald. Climax (2018) – film o imprezach i narkotykach Gaspara Noé „Climax” to film o grupie tanecznej, która przeprowadza nabór do zespołu. Po przesłuchaniu ma miejsce impreza w trakcie której okazuje się, że ktoś dosypał do sangrii LSD. Psychodeliczny obraz w reżyserii Gaspara Noé to roztańczony dramat, którego elementy stopniowo rozpadają się na drobne części. Układ ciał zmienia się jak szkiełka w kalejdoskopie, naprzemiennie budując i rozładowując napięcie. Główną bohaterką jest Selva (Sofia Boutella), choreografka, której taniec stanowi jedną z najlepszych scen w filmie. Pomysł na „Climax” został doceniony przez krytyków, o czym świadczy nagroda Art Cinema na MFF w Cannes w 2018 r. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy o tańcu – nowe tytuły i hity sprzed lat Mój piękny syn (2018) – film o narkotykach dla nastolatków i rodziców Kolejny tytuł to opowieść o narkotykach, które stają się sprawą całej rodziny. Nic (Timothée Hal Chalamet) otoczony jest czułą opieką rodziców, jednak to mu nie wystarcza. Chce żyć na własną rękę, samodzielnie podejmować decyzje, a nie tylko realizować plany ojca (Steve Carell). Nastolatek sięga po narkotyki, które dają mu poczucie wolności. Film „Mój piękny syn” w reżyserii Felixa Van Groeningen może być przestrogą dla nastolatków, ale przede wszystkim jest ważną opowieścią dla rodziców. To historia, która uczy zrozumienia i stawia pytania o zakres bezwarunkowej miłości. View oEmbed on the source website Przemytnik (2018) – film o handlu narkotykami Film Clinta Eastwooda opowiada o 80-latku, Earlu Stone (Clint Eastwood), który jest pogrążony w długach. W chwili, gdy bank ma przejąć jego biznes, mężczyzna dostaje propozycję pracy. Nieświadomy tego, co ma przewozić, staje się przemytnikiem narkotykowym – działającym na zlecenie meksykańskiego kartelu. Wszystko idzie zgodnie z planem dopóki przejażdżki Earla nie wzbudzają zainteresowania DEA. Ze szczególną wnikliwością przygląda mu się agent Colin Bates (Bradley Cooper). „Przemytnik” to film, który do trudnych tematów podchodzi z lekkością i dystansem. Równolegle z historią dotyczącą handlu narkotykami, poznajemy przeszłość Earla. Czas mija i 80–latek ma ostatnią szansę na odzyskanie rodziny. View oEmbed on the source website Że życie ma sens (2000) – polski film o narkotykach „Że życie ma sens” to opowieść o niezależnej grupie filmowej, która próbuje przełamać stagnację twórczą. Akcja rozgrywa się na blokowisku w Zielonej Górze. Niespodziewanie w grupie filmowców pojawia się chłopak, który proponuje eksperymenty z narkotykami. Zdjęcia do filmu trwają dwa lata, a sam montaż zajmuje trzy miesiące. Po tym czasie film ma premierę w Koszalinie, gdzie spotyka się z pozytywnym odbiorem krytyków, zdobywając Grand Prix festiwalu „Młodzi i film”. „Że życie ma sens” jest jednym z najbardziej znanych filmów niezależnych, które trafiły do oficjalnego obiegu. W filmie wykorzystano hip–hopowe kawałki, m.in. zespołu Kaliber 44. Reżyseria: Grzegorz Lipiec, koszt produkcji: 4 tys. złotych. View oEmbed on the source website Weź swoje pigułki (2018) – film dokumentalny do narkotykach „Take your pills” to dokument o lekach stymulujących, takich jak Adderall, które nazywane są narkotykami XXI wieku. Tzw. „smart drugs” to popularne używki w Stanach Zjednoczonych. Lek na bazie amfetaminy jest stosowany w leczeniu ADHD. U osób ze zdiagnozowaną chorobą pomaga w koncentracji. Z kolei u zdrowych wywołuje odwrotny efekt – pobudza, a przy okazji poprawia samopoczucie. Po Adderall sięgają osoby pracujące intelektualnie, często na wysokich stanowiskach. Alison Klayman, autorka dokumentu, zadaje pytanie o przyczyny popularności tabletek. Rozmawia z osobami, które sięgają po stymulatory. Przygląda się ich działaniu i skutkom ubocznym. View oEmbed on the source website Blow (2001) – film o narkomanach na faktach Wróćmy jednak do filmów fabularnych. Czas na produkcje oparte na faktach. Film „Blow” w reżyserii Teda Demmego to opowieść bazująca na życiorysie dilera i przemytnika narkotyków George’a Jacoba Junga (Johnny Depp). Chłopak zaczyna od marihuany, jednak szybko okazuje się, że kokaina przynosi o wiele większy dochód. George tworzy narkotykowe imperium wraz ze swoim kumplem, Diego (Jordi Mollà). Podczas podróży do Kolumbii poznaje Pabla Escobara. Zakochuje się w Mirthe (Penelope Cruz) i ma dużo kasy. Jednak FBI cały czas depcze mu po piętach. Tym, co najbardziej porusza w filmie jest cena, jaką można zapłacić za tak ryzykowny biznes. I wcale nie chodzi o więzienie – tylko o samotność, która jest o wiele trudniejsza i bardziej dotkliwa niż oficjalna kara wymiaru sprawiedliwości. View oEmbed on the source website Spacer po linie (2005) – film biograficzny o Johnnym Cashu „Spacer po linie” to z kolei film biograficzny o Johnnym Cashu (Joaquin Phoenix). Amerykański muzyk, znany z przejmującego barytonu, nie stronił od narkotyków. To, jak sobie z nimi radził, jest jednym z kilku tematów, które porusza reżyser, James Mangold. Inne to trudna relacja z ojcem, który obwiniał go za śmierć swojego drugiego syna, druga wielka miłość – do June Carter (Reese Witherspoon) i oczywiście, kariera muzyczna. Film przyniósł światowy sukces, o czym świadczą liczne nagrody: Oscar w 2006 r. – za najlepszą rolę żeńską dla Reese Witherspoon, trzy Złote Globy – w kategoriach: najlepsza komedia lub musical, najlepszy aktor w komedii lub musicalu (Joaquin Phoenix) i najlepsza aktorka w komedii lub musicalu (Reese Witherspoon), dwie nagrody BAFTA – dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (Reese Witherspoon) i za najlepszy dźwięk. View oEmbed on the source website Zobacz także: Filmy muzyczne – historie z piosenką w roli głównej Najlepszy (2017) 8,0 – polski film o sporcie i narkotykach Ostatni tytuł w zestawieniu, pomimo trudnego tematu, napawa optymizmem. „Najlepszy” to biografia Jerzego Górskiego (Jakub Gierszał) – byłego narkomana, który wyszedł z nałogu i wygrał mistrzostwa świata w triathlonie. Akcja filmu rozgrywa się w latach 80. XX w. Jurek Górski ma talent, jednak bez pomocy innych, nie jest w stanie osiągnąć sukcesu. Na szczęście poznaje dwie kobiety, które odgrywają kluczową rolę w jego życiu. Nie bez znaczenia jest też spotkanie z Markiem Kotańskim (Janusz Gajos) podczas odwyku w ośrodku dla narkomanów. Reżyser, Łukasz Palkowski, przypomina życiorys zapomnianego w Polsce sportowca. Historia Jerzego Górskiego pokazuje niezwykłą siłę i determinację człowieka, który dzięki ciężkiej pracy może pokonać nałóg. Film zdobył sześć nagród na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni w 2017 r. View oEmbed on the source website Pozostałe filmy o narkotykach i narkomanach Poniżej kilka innych tytułów, które w ciekawy sposób poruszają temat narkotyków i uzależnienia. Filmy po 2000 r. w kolejności chronologicznej: Traffic (2000) – film o walce z narkotykami, ukazujący trzy różne perspektywy – ojca, żony i policjanta. Reżyseria: Steven Soderbergh, Maria łaski pełna (2004) – film o kobiecie–przemytniczce w reżyserii Joshuy Marston, Wolność jest darem Boga (2006) – polski dokument o narkomanach w Warszawie. Reżyseria: Cezary Ciszewski, Przez ciemne zwierciadło (2006) – film animowany dla dorosłych o środowisku narkomanów i dilerów. Reżyseria: Richard Linklater, Boski chillout (2008) – komedia kryminalna z wątkiem narkotykowym. Reżyseria: David Gordon Green, Wkraczając w pustkę (2009) – film o dilerze narkotyków w reżyserii Gaspara Noé, Kochając Pabla, nienawidząc Escobara (2017) – filmowa biografia Pablo Escobara. W rolach głównych: Javier Bardem i Penelope Cruz. Reżyseria: Fernando León de Aranoa.
Narkotyki, depresja, nieudane małżeństwa... Tak wyglądało złamane życie Lisy Marie Presley
Córka Elvisa Presleya zmarła w wieku 54 lat
Życie nie szczędziło ciosów Lisie Marie Presley. Gdy miała zaledwie dziewięć lat straciła ojca i od tamtej pory los nie był dla niej łaskawy... Doświadczyła między innymi molestowania seksualnego, którego dopuścił się jej ojczym, zmagała się z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków, głośno było także o jej problemach finansowych. Dzisiaj cały świat opłakuje 54-latkę, która niespodziewanie zmarła. Z tego powodu przypomnijmy jej historię. Złamane życie Lisy Marie Presley: nieudane małżeństwa, molestowanie i depresja Także życie osobiste Lisy Marie Presley nie należało do udanych. Była czterokrotnie zamężna, w tym z królem popu, Michaelem Jacksonem, zaś dwóch jej mężów jest podejrzewanych o pedofilię. Ostatni, Michael Lockwood, wykorzystywał seksualnie ich córki, bliźniaczki Finley Aaron Love i Harper Vivienne Ann. Było to też oficjalnym powodem wniesienia pozwu o rozwód. Parze zostały odebrane przez to prawa rodzicielskie, jednak za namową przyjaciółki, P!nk, Lisa Marie Presley skorzystała z terapii. Po jej zakończeniu sąd przyznał jej opiekę nad dziećmi. W styczniu 2019 roku głośno było o zdjęciach córki Elvisa Presley'a, które wykonano po jej wyjściu ze szpitala. Przebywała w placówce aż sześć godzin. Nie do końca wiadomo, z jakiego powodu. Jednak fotografie wskazywały na to, że w życiu celebrytki znów nie dzieje się najlepiej. Czytaj też: Nie żyje jedyne dziecko Elvisa Presleya. Lisa Marie Presley miała zaledwie 54 lata. Co było powodem śmierci? Elvis Presley, Priscilla Presley, Lisa Marie Presley, szpital w Memphis, Tennessee, 07.02.1968 rok Lisa Marie Presley: żal po śmierci syna i duma z córki Poza śmiercią ojca kobieta musiała zmierzyć się z jeszcze jedną tragedią: śmiercią ukochanego syna, który odszedł w wieku zaledwie 27 lat. Benjamin w 2020 roku odebrał sobie życie... „Przejście przez ten ohydny żal, który absolutnie zniszczył i roztrzaskał moje serce i duszę prawie do zera, pochłonęło mnie w całości. Niewiele więcej poza pozostałą trójką dzieci zajmuje mój czas i uwag”, mówiła w jednym z wywiadów Lis Marie Presley. Z kolei 33-letnia dziś Riley jest aktorką i często pojawia się u jej boku. Przy okazji premiery filmu Elvis razem udzieliły wywiadu ABC News. „Seans był bardzo emocjonalnym doświadczeniem. Tak, jak powiedziała Riley, to po prostu przywołuje traumę pokoleniową – w dobry sposób. [...] Płakała już po pięciu minutach, ja zresztą też”, mówiła córka Elvia Presleya o filmie. Zobacz także: Przetrwali kryzys i nadal się kochają. Oto historia miłości Joanny Kulig i Macieja Bochniaka! Lisa Marie Presley nie żyje Dzisiaj w nocy z 12 na 13 stycznia cały świat obiegła bardzo smutna informacja. Lisa Marie Presley nie żyje, tak brzmią nagłówki. Córka legendarnego wokalisty odeszła w wieku 54 lat. Najprawdopodobniej zmarła z powodu ataku serca. Lisa Marie Presley, Kapitol, 26.09.2002 rok Lisa Marie Presley, Los Angeles, Kalifornia, 21.06.2022 rok
Nałogi, depresja i osobista tragedia. Tak wyglądało życie Kirstie Alley, gwiazdy „I kto to mówi”
Aktorka zmarła po długiej walce z chorobą
Jako Mollie w filmie „I kto to mówi” bawiła widzów do łez. Jednak życie Kirstie Alley było pełne dramatów. Dwa razy wychodziła za mąż, niestety za każdym razem kończyło się rozwodem. Nieszczęście w miłości okupiła depresją i nadprogramowymi kilogramami. Później było już tylko gorzej, uzależnienie od narkotyków, alkoholu i operacji plastycznych oraz ciągła walka z otyłością. Aktorka nie mogła też pogodzić się ze stratą matki, która zgineła w wypadku samochodowym potrącona przez pijanego kierowcę. Niestety, dzisiaj dowiedzieliśmy się o jej śmierci. Przyoimnijmy, jak wyglądało burzliwe życie amerykańskiej gwiazdy. Błyskotliwa kariera Kirstie Alley Kirstie Alley przyszła na świat 12 stycznia 1951 roku w miejscowości Wichita, w stanie Kansas w USA. Urodziła się jako druga z trojga rodzeństwa. Jej ojciec był właścicielem produkcji elementów meblowych, mama zaś zajmowała się domem i dziećmi. Od najmłodszych lat Kirstie zachwycała urodą. Nie dziwi zatem fakt, że w liceum należała do drużyny cheerleaderek. Oprócz sprawności fizycznej przejawiała także talent aktorski. Z chęcią uczestniczyła w różnych szkolnych przedstawieniach. Po zakończeniu nauki w liceum Wichita Southeast High School, rozpoczęła studia na Państwowym Uniwersytecie Rolnictwa i Nauk Stosowanych (Kansas State University of Agriculture and Applied Science) na Manhattanie. Następnie kontynuowała naukę na Uniwersytecie w Kansas (University of Kansas). Na tej uczelni nie zabawiła jednak zbyt długo. Z powodu ciągłego opuszczania lekcji szybko ją wyrzucono. Droga do aktorstwa Kirstie Alley była dość długa i kręta. Zanim została aktorką pracowała jako architektka wnętrz w Los Angeles. W międzyczasie zainteresowała się kościołem scjentologicznym, do którego oficjalnie dołączyła w 1979 roku. Na ekranie zadebiutowała w 1982 roku w filmie „Star Trek II: Gniew Khana”. Miała wówczas 31 lat. Rok później pojawiła się w sitcomie „Masquerade”. Następnie zagrała w takich produkcjach jak: „Statek miłości”, „Rozpalić Cleveland” czy „Sekrety Weroniki”. Prawdziwy rozgłos zdobyła dopiero poprzez udział w serialu „Północ-Południe”, gdzie wcieliła się w postać Virgilii Hazard, walczącej o równouprawnienie rasowe. Produkcja okazała się wielkim sukcesem i była emitowana na całym świecie. Do dziś jest z chęcią powtarzana w amerykańskiej telewizji. Aktorce na planie towarzyszył m.in. Patrick Swayze, który dzięki serialowi stał się pierwszoligową gwiazdą Hollywood. Po latach Kirstie Alley wyznała, że praca z Swayze była dość uciążliwa, gdyż aktor zmagał się z uzależnieniem od alkoholu. W efekcie przychodził na plan zupełnie pijany i dochodziło do różnych nieprzyjemnych incydentów. Zupełnie odmienna atmosfera panowała za to na planie sitcomu „Zdrówko”. Serialowy partner Kirstie Alley, Ted Danson w jednym z wywiadów zdradził, że na planie aż „iskry latały”, w pozytywnym słowa tego znaczeniu. Czytaj także: Była twarzą TVP, prowadziła Teleexpress… Aż zniknęła. Co dzieje się z Adrianą Niecko? Kirstie Alley, Los Angeles, Kalifornia, 01.08.1983 rok Kirstie Alley, Ted Danson, serial "Zdrówko", 1983 rok Kirstie Alley jako Mollie z filmu „I kto to mówi” W 1989 roku Kirstie Alley przyjęła rolę, która z upływem lat stała się wręcz kultowa, a z serialowej aktorki uczyniła międzynarodową gwiazdę filmową. Mowa oczywiście o Mollie z filmu „I kto to mówi”. Alley brawurowo wcieliła się w postać naiwnej księgowej, która w wyniku romansu z szefem zachodzi w nieplanowaną ciążę. Gdy dociera do niej że pracodawca nie zamierza zostawić rodziny, zostaje samotną matką. Wtem z pomocą przychodzi jej przebojowy taksówkarz James, grany przez Johna Travoltę, który w nagłej potrzebie zawozi ją do szpitala. Wkrótce potem para się w sobie zakochuje. Film okazał się spektakularnym sukcesem i zarobił około 300 milionów dolarów. Na fali popularności nakręcono jeszcze dwie części filmu tworzące trylogię. Pojawiały się kolejno w 1990 roku i 1993 roku. Nowe produkcje nie odniosły już tak zawrotnego sukcesu jak „jedynka”. Dodatkowo ich recenzje były bardziej negatywne niż pozytywne. To nie zmieniło faktu, że po zagraniu w „I kto to mówi” duet Alley-Travolta przeszedł do historii kina. Sami aktorzy wielokrotnie zapewniali, że na planie połączyła ich wyjątkowa przyjaźń. Po dwóch latach od zakończenia przygód Mollie, Kirstie Alley pojawiła się u boku bliźniaczek Olsen w komedii „Czy to ty, czy to ja?”, i ponownie rozkochała w sobie publiczność. Później kariera gwiazdy nieco przygasła, gdyż aktorka zaczęła zmagać się z licznymi problemami w życiu osobistym. Czytaj także: Katarzyna Warnke zabrała głos. Zdradziła, co myśli na temat powrotów do byłych partnerów Kirstie Alley, kadr z filmu "I kto to Mówi", 1993 rok Kirstie Alley, John Travolta, plakat filmu "I kto to mówi 3", 1993 rok Burzliwe życie Kirstie Alley: uzależnienie od narkotyków i alkoholu, walka z otyłością Dobrą passę Kirstie Alley, przyćmiły skandale z życia prywatnego. Los był wobec niej szczególnie okrutny. W 1970 roku, mając zaledwie 19 lat wyszła za mąż za swojego kolegę ze studiów, Roberta Alley'a. Młodzieńcza miłość nie przetrwała jednak próby czasu. Po siedmiu latach byli już po rozwodzie. Po rozstaniu z mężem kobieta mocno się pogubiła, zaczęły się przelotne romanse, nadużywanie alkoholu i narkotyków. „Nie brałam narkotyków do 25. roku życia. Rozwiodłam się z mężem i zaczęłam się spotykać z facetem, w którym szaleńczo się zakochałam. On już wyszedł z nałogu, ale miał wielu ćpających kolegów”, przyznała Alley w programie Howarda Sterna. Aktorka uzależniła się od kokainy, do tego stopnia, że nie zaczynała bez niej dnia. „Brałam kokainę codziennie! Uwielbiałam to! Byłam szalona i imprezowałam bardzo ostro”, ujawniła. Na imprezach się nie kończyło. Zdarzało się, że gwiazda pod wpływem środków odurzających opiekowała się dziećmi swojej siostry. „Szłam na górę i tam zażywałam kokainę, a potem schodziłam na dół i jakby nigdy nic zajmowałam się siostrzeńcami”, zdradziła w programie „Celebrity Big Brother”, po czym dodała: „To było straszne z mojej strony”. Wtedy właśnie uświadomiła sobie, że jej zachowanie jest bardzo nieodpowiedzialne. Nie chcąc doprowadzić do tragedii postanowiła zerwać z nałogiem, co finalnie jej się udało. Niestety, przez kolejne lata była bardzo nieszczęśliwa, trudne doświadczenia mocno odbiły się na jej psychice i wadze. W pewnym momencie temat jej otyłości stał się numerem jeden w amerykańskich mediach. Paparazzi tylko czekali, żeby zrobić aktorce z ukrycia nowe zdjęcia i sprzedać je prasie. Kirstie Alley nie chcąc być bohaterką kolejnego nagłówka, postanowiła w końcu zawalczyć o siebie. W 2011 roku w ramach powrotu do dawnej sylwetki zgodziła się na udział w amerykańskiej edycji „Tańca z gwiazdami”. Udział w show okazał się zbawienny. Dzięki wielogodzinnym treningom i samozaparciu aktorka schudła aż 45 kilogramów. Po pewnym czasie dopadł ją efekt jo-jo. Czytaj także: Misiek Koterski świętuje 8 lat w trzeźwości. Był już na skraju. Co mu pomogło? Kirstie Alley, "Celebrity Big Brother", Anglia, 10.09.2018 rok Życie miłosne Kirstie Alley: dwa nieudane małżeństwa i romanse Pomimo wielu sukcesów w życiu zawodowym, Kirstie Alley nie zaznała szczęścia w miłości. Jej pierwsze małżeństwo zakończyło się po siedmiu latach wniesieniem pozwu o rozwód. Nie inaczej było w przypadku drugiego małżeństwa. 22 grudnia 1983 roku Kirstie Alley wyszła za mąż za aktora Parkera Stevensona. Małżonkowie mieli okazję zagrać razem w serialu „Północ-Południe”. Po 14 latach małżeństwo jednak dobiegło końca. Para doczekała się dwójki adoptowanych dzieci: syna Williama True (ur. 28 września 1992 roku) i córki Lillie Price (ur. 15 czerwca 1994 roku). W październiku 1997 roku aktorka zaręczyła się z aktorem Jamesem Wilderem. Do ślubu nigdy jednak nie doszło, zamiast tego nastąpiło rozstanie. Niepowodzenie w życiu uczuciowym Kirstie Alley przypłaciła depresją. W pewnym momencie aktorka zaczęła zdradzać intymne sekrety gwiazd. W 2012 roku wywiadzie dla ETOnline wyjawiła, że grając w serialu „Północ-Południe” omal nie nawiązała romansu z Patrickiem Swayze. Aktorzy podobno byli w sobie zabójczo zakochani, ale nigdy nie doszło między nimi do zbliżenia w życiu prywatnym, co nie oznacza, że gwiazdor był wierny swojej żonie. Według słów Kirstie miał ją notorycznie zdradzać. Gwiazda zdobyła się na szczerość trzy lata po śmierci aktora. W 2018 roku aktorka, uczestnicząc w gwiazdorskim „Big Brotherze”, znowu zaskoczyła opinię publiczną sugerując, że na planie komedii „I kto to mówi” niemal nawiązała romans z Johnem Travoltą. Czytaj także: Urodziła się w wyjątkowej rodzinie, dziś zachwyca talentem do projektowania przestrzeni i biżuterii... Kirstie Alley, Parker Stevenson, Aspen, Kolorado, 10.02.1979 rok Kirstie Alley z dziećmi: synem Williamem i córką Lillie, 16.03.2010 rok Osobista tragedia Kirstie Alley: pijany kierowca zabił jej matkę Bolesne piętno na życiu Kirstie Alley odcisnął również wypadek, w którym zginęła jej matka Lilliane Maxine. W 1981 roku pijana kobieta spowodowała wypadek samochodowy w wyniku, którego życie straciła matka Kirstie. Dla aktorki był to ogromny cios. Śmierć najbliższej osoby przyszła nagle i niespodziewanie. Gwiazda do końca nie mogła pogodzić sie ze śmiercią rodzicielki. W 2019 roku sprawczyni wypadku szukała kontaktu do aktorki i chciała ją osobiście przeprosić za zbrodnię, której dokonała. Zależało jej także na tym, aby Kirstie w końcu jej wybaczyła. „Rozumiem, że Kirstie nie ma ochoty ze mną rozmawiać. Jeżeli jednak zmieni zdanie, to chciałabym powiedzieć jej, jak bardzo mi przykro, z powodu tego, co się stało tej nocy i za ból, jaki im zadałam”, wyznała sprawczyni, która od lat pozostaje trzeźwa. Kirstie Alley nie miała jednak ochoty na spotkanie z sprawczynią wypadku. Trauma, której doświadczyła spowodowała, że zaczęła publicznie potępiać wszystkich kierowców jeżdżących pod wpływem alkoholu. Brała też udział w różnych akcjach społecznych, mających za zadanie zwiększyć bezpieczeństwo na drodze. Czytaj także: Zniknął z mediów, opowiedział o zmaganiach z depresją. Czy Bartosz Opania wróci jeszcze do aktorstwa? Kirstie Alley, 2005 rok Kirstie Alley nie żyje W nocy z 5 na 6 grudnia media obiegła bardzo smutna informacja. Dowiedzieliśmy się o śmierci popularnej aktorki. Artystka odeszła w wieku 71 lat. Tę informację potwierdziły jej dzieci William i Lillie. Przypomnijmy, że Kristie Alley zmagała się z nowotworem. „Do wszystkich naszych przyjaciół na całym świecie: z przykrością informujemy, że nasza niesamowita, dzielna i kochająca matka zmarła po walce z nowotworem, który niedawno został wykryty”, czytamy. Jej pociechy dodały również, że ich mama walczyła do samego końca. „Była otoczona najbliższą rodziną i walczyła z całych sił, pozostawiając nam pewność niekończącej się radości życia i przygód, które ją czekają. Chociaż była ikoną na ekranie, była jeszcze bardziej niesamowitą matką i babcią”, informują. „Zapał i pasja naszej matki do życia, jej dzieci, wnuków i wielu zwierząt, nie wspominając o jej wiecznej radości tworzenia, były niezrównane i zainspirowały nas do życia pełnią życia, tak jak ona”, zakończyli. Jedną z pierwszych osób, jakie zamieściły wpis żegnający aktorkę był John Travolta. Jej filmowy partner opublikował wzruszający wpis. „Relacja z Kirstie była najbardziej wyjątkową, jakie kiedykolwiek miałem. Kocham cię Kirstie. Wiem, że znowu się spotkamy”, czytamy. W ostatnim czasie mogliśmy ją oglądać między innymi w filmie "Królowe krzyku" czy "You Can't Take My Daughter". Artysta często zabierała głos w ważnych sprawach. Miała odwagę mówić o wszytskim. „Myślę, że niektórzy z was mają rację. Kiedyś byłam tu mniej polityczna i milsza. Wtedy zdałam sobie sprawę, że „życzliwość” jest cechą, którą zawsze będę mieć pod ręką, ale kiedy rozpęta się piekło, jak w dzisiejszym świecie, przemawianie i walka o wolność, przebija uprzejmości”, czytaliśmy w jej social mediach. Czytaj także: Tomasz Lis znów w szpitalu, za nim poważna operacja: „Na Mikołajki dostanę sprawne serce” Kirstie Alley, John Travolta, kadr z filmu "I kto to mówi", 1989 rok Kirstie Alley, John Travolta, California, Hollywood, 22.08.2019 rok Kirstie Alley, California, Hollywood, 22.08.2019 rok Kirstie Alley, California, Hollywood, 22.08.2019 rok View oEmbed on the source website
Narkotyki, depresja, alkohol, zawody miłosne. Trudne życie Agnieszki Krukówny
Gdy zaczynała karierę, miała zaledwie 12 lat. Na pierwszy casting zaprowadziła ją mama. Szybko okazało się, że ma niezwykły talent. Zdobywała kolejne role i wielką sympatię widzów. Agnieszka Krukówna ma na koncie role u Wajdy, Spielberga i Machulskiego. Jednak z czasem zyskała w branży miano trudnej i humorzastej. Otwarcie przyznała się do zażywania narkotyków. Jak jej życie wygląda obecnie? W tym roku aktorka świętowała swoje 51. urodziny. Agnieszka Krukówna: droga do aktorstwa. Największe role Casting miał być urozmaiceniem nudnej codziennej rzeczywistości w trakcie ferii zimowych. Mama zaprowadziła na niego 12-letnią wówczas Agnieszkę Krukównę. Jakież było jej zdziwienie, gdy okazało się, że córka... wygrała. Sytuacja zresztą powtórzyła się także przy drugim i trzecim podejściu. „Okazałam się dobra. „Rybka chwyciła haczyk” i to był początek mojej kariery aktorskiej”, wspominała w jednym z wywiadów. Rodzice zaakceptowali ścieżkę, którą zaczęła kroczyć, mimo że w rodzinie żywe były tradycje medyczne. Agnieszka Krukówna wybrała jednak scenę. Pod koniec lat 80. zagrała tytułową rolę w serialu dla młodzieży „Janka” i już wtedy nie było wątpliwości, że jest aktorką wybitną. Jak nikt potrafiła oddać na ekranie trudne, skomplikowane charaktery i wielość emocji. Potwierdziły to kolejne kreacje: Ewy w „Korczaku” Andrzeja Wajdy, dziewczyny Czurdy w „Liście Schindlera” Stevena Spielberga czy Weroniki w „Szwadronie” Juliusza Machulskiego. Gdy w 1995 roku ukończył Państwową Wyższą Szkołę Teatralną, była rozchwytywana przez uznane postaci rodzimej kinematografii. W „Pestce” Krystyny Jandy zagrała Sabinę, przyjaciółkę głównej bohaterki, w „Farbie” Michała Rosy tytułową, wyzwoloną dziewczynę, zaś w „Fuksie”, jako Sonia, na ekranie stworzyła niezapomniany duet z Maciejem Stuhrem. Ogromną popularność przyniosła jej rola Maryśki Jurewicz w serialu obyczajowym „Boża podszewka” Izabelli Cywińskiej. Wywoływał on zresztą ogromne kontrowersje wśród widzów, o czym przypomina w swojej publikacji Onet.pl. „Wściekli kresowiacy szturmowali gabinet Ryszarda Miazka, ówczesnego szefa TVP, domagając się przeprosin i zadośćuczynienia; twierdzili, że serial w niedopuszczalny sposób zakłamuje i wyszydza historię, przedstawiając nieprawdziwy, pozbawiony patriotyzmu i wyjątkowo niepochlebny obraz życia mieszkańców Wileńszczyzny. Do protestujących chętnie dołączyli członkowie Młodzieży Wszechpolskiej, dzierżący transparenty z hasłami „Boża podszewka — gwałt na tradycji” czy „Łata to nie podszewka”. Niedługo potem rada programowa telewizji wystosowała pismo, w którym „wzywała władze TVP, żeby przeprosiły tych widzów, którzy poczuli się obrażeni serialem »Boża podszewka«”. Co więcej, aby załagodzić sytuację, zażądała, by w najbliższym czasie, w ramach moralnej rekompensaty, wyemitowano swojskie „Nad Niemnem”, czytamy. Nie zmieniło to faktu, że Agnieszka Krukówna była w latach 90. u szczytu sławy. Wydawało się, że ma możliwość odniesienia sukcesu także poza granicami kraju. Jej talent przyrównywano m.in. do Elżbiety Czyżewskiej. Jednak nagle zniknęła, właściwie z dnia na dzień. Co się wówczas stało? Czytaj także: Zasłynęła rolą Hanki w serialu „Chłopi”. Krystyna Królówna po dekadzie małżeństwa zakochała się w młodszym mężczyźnie Agnieszka Krukówna, styczeń 1999 roku Agnieszka Krukówna, 2003 rok Agnieszka Krukówna: życie prywatne, kryzysy Każda rola była dla niej również poświęceniem. Wnikała w nią, przyswajała zarówno pozytywne, jak i negatywne cechy bohaterek. Ich radość oraz rozpacz, niepokój i uważność, dobroć i emocjonalność. A to wyniszczało. „Były też chwile okrutne, kiedy budziłam się we własnym łóżku na Saskiej Kępie, bo śniło mi się, że Rosjanie nas atakują. Kiedy bałam się o dziecko, którego jeszcze nie mam i postanowiłam nigdy go nie mieć, bo świat jest zbyt niebezpieczny”, zwierzała się na temat roli Maryśki w jednej z rozmów. W drugiej części produkcji już nie wystąpiła. Zastąpiła ją Kinga Preis. Powód? „Nie mogłyśmy się dogadać”, ucinała w rozmowach z dziennikarzami Izabella Cywińska. Mówiło się, że Agnieszka Krukówna chciała odnaleźć spełnienie i szczęście w życiu osobistym. Zaręczyła się po czterech latach związku z operatorem Marianem Prokopowiczem. Planowała ślub. Niestety, został odwołany, co ona sama mocno przeżyła. Tak bardzo, że przestała grywać w filmach i serialach... Popadła również w szpony nałogów i depresję. Niepokojąco schudła i przestała pojawiać się publicznie. „Nie potrafiłam cieszyć się tym, że jestem młodą kobietą, niezależną finansowo. Życie straciło dla mnie urok. Znalazłam się w pustce, którą zapragnęłam wypełnić czymkolwiek. I wtedy otarłam się o narkotyki”, zwierzyła się. „To był błąd. Epizod w moim życiu, na skutek którego wiele się dowiedziałam, ale też wiele straciłam. Człowiek traci poczucie rzeczywistości, nie panuje nad emocjami. A ja jestem osobą, która pracuje emocjami, to moje narzędzie pracy. Pod wpływem narkotyków nie mogłam nad nimi panować. To tak, jakby skrzypkowi odebrać skrzypce”, doprecyzowywała. Mimo że kilka razy media rozpisywały się o jej nowych związkach, każdy kończył się rozstaniem. Nawet małżeństwo, które zawarła w Sylwestra 2003 roku z Radosławem Fleischmannem, właścicielem salonu optycznego. Bardzo to przeżywała, bo kochała zawsze tak, jakby jutra miało nie być... Czytaj także: Marta Mészáros i Jan Nowicki byli razem 30 lat. Dlaczego się rozstali? Agnieszka Krukówna i Radosław Fleischmann, 31.12.2003, w dniu ślubu Agnieszka Krukówna, maj 2010 roku Agnieszka Krukówna: dlaczego zniknęła? W 2009 roku udzieliła niezwykle szczerego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej dla VIVY! Powód, dla którego zniknęła? Kwestie finansowe... „Zaczęłam pracować, mając 11 lat, a kiedy grałam w „Farbie” czy „Fuksie”, byłam już aktorką znaną z filmów fabularnych i przynajmniej trzech seriali telewizyjnych w Polsce i za granicą. „Urwisy z doliny Młynów”, „Janka” i tak dalej. Po 15 latach przygody z filmem uważałam, że jestem doświadczoną aktorką. Na tyle, by praca była nie tylko pasją, ale i źródłem dochodów. Zawiodłam tych, w których interesie było nazywać mnie „młodą obiecującą”, bo zaczęłam dyskutować o pieniądzach”, zwierzała się. Wyjaśniła również, dlaczego nie zdecydowała się wystąpić w drugiej części „Bożej podszewki”. „Uznałam więc, że niestety nie będę robiła drugi raz „Bożej podszewki”, mimo że stawki były nieco wyższe”, ujawniła. Dodała, że niezwykle zbulwersowało ją również to, że chciano użyć na okładce książki jej zdjęcia... nie płacąc za to ani grosza! „W odpowiedzi na to usłyszałam, że mam pomieszane w głowie, ponieważ osoba w moim wieku powinna być szczęśliwa, że jej twarz jest na okładce książki. Uznano więc, że nie można ze mną pracować, bo jestem wymagająca, kapryśna i w dodatku żądam za swoją pracę horrendalnych pieniędzy”, grzmiała. Niestety, wszystko złożono wtedy na karb narkotyków i innych problemów aktorki. „Oczywiście, bo one się znakomicie łączyły z moimi „kaprysami”. Natychmiast wykorzystano to, że przyznałam się do palenia trawy. Stało się to argumentem na moje „przewrócenie w głowie” z powodu wysokich wymagań finansowych. Mam potrzebę odcięcia się od tego raz na zawsze. O takich sprawach się nie powinno mówić. Popełniłam wtedy straszne faux pas, odpowiadając szczerze na pytania dziennikarki. A teraz ciągnie się to za mną. Sama sobie podłożyłam nogę. Zawiodłam nie tylko rodzinę, ale i środowisko, w którym się obracałam. Rzuciłam na nie cień. Tak jakby wszyscy brali czy palili trawę. Mając tego rodzaju problem, należy zwierzyć się z niego tylko bliskiej osobie!”, przekonywała z mocą. Przyznała wówczas również, że nie należała do najłatwiejszy aktorek. Długo uczyła się pokory. „Kiedyś odpyskowywałam, obrażałam się, byłam drażliwa na punkcie każdego słowa, jakie padało pod moim adresem. Teraz wiem tylko, że jestem dla siebie wymagająca w pracy. Myślę, że mam już początki pokory. Dopiero niedawno zaczęłam się jej uczyć. Dopiero od paru lat mam czas, by zająć się sobą. By się dowiedzieć, kim jestem”, podkreślała. Czytaj także: Przez urodę straciła pracę. Co dziś robi była gwiazda "Wiadomości" Małgorzata Szelewicka? Agnieszka Krukówna, marzec 2013 Agnieszka Krukówna, wrzesień 2016 Agnieszka Krukówna wróciła do grania. Jak ułożyło się jej życie? W 2007 roku głośno było o głównej roli w Teatrze Polonia w Warszawie, którą odrzuciła w ostatniej chwili, na dwa dni przed premierą. Reżyserka plenerowego spektaklu, Krystyna Janda, dowiedziała się o decyzji aktorki w ostatniej chwili. Początkowo nie ukrywała wzburzenia. „Aktor nie gra zaplanowanego spektaklu albo kiedy umarł, albo zwariował”, komentowała rozgoryczona. Ostatecznie Krukównę zastąpiła córka reżyserki, Maria Seweryn. A relacje obu pań? Nie było tajemnicą, że Janda ma do młodszej koleżanki dużą słabość. Jak się z czasem okazało, całe zamieszanie i nieporozumienie koniec końców sobie wyjaśniły. „Agnieszka po prostu się przestraszyła! I nie tylko ona jedna. Około dziesięciu aktorek odmówiło grania na ulicy. A ona się najpierw odważyła, a potem, w ostatnim momencie, dopadły ją wątpliwości. Grać wśród tych jeżdżących tramwajów, bez zgaszonego światła, wśród publiczności, gdzie jedni słuchają, drudzy przystają na chwilę, a potem odchodzą, co może oznaczać, że gram nieciekawie, jest bardzo trudne. Sytuacja jest niekomfortowa. Wytrzymać to psychiczne jest naprawdę wielką sztuką. Jest szalenie delikatną osobą, wrażliwą, rozedrganą”, tłumaczyła z wyrozumiałością Krystyna Janda. W 2013 roku roku Agnieszka Krukówna powróciła na ekrany w filmie „Psubrat”, zaś rok później zachwyciła w „Letnim przesileniu” Michała Rogalskiego. Dwa lata temu pojawiła się z kolei w etiudzie „Klementyna” Nawojki Wierzbowskiej. Zaczęła również regularnie grywać na deskach teatrów. „Widzowie mieli okazję oglądać ją w ostatnich latach w takich spektaklach jak: „Mój pierwszy raz” Teatru Polonia, „Plotka” i „Dogville” Teatru Syrena czy w lutym „Lily” Och-Teatru, gdzie zagrała skrywającą się za ciemnymi okularami femme fatale”, przypomina Onet.pl. Pojawiła się również w epizodycznej roli sędziny Sądu Najwyższego w produkcji Jana Holoubka „25 lat niewinności. Sprawa Tomka Komendy”. Poniżej przypominamy wywiad z aktorką z sierpnia 2009 roku, okraszony zdjęciami autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka. Czytaj także: Maria Gładkowska – była jedną z najpiękniejszych polskich aktorek. Co dzisiaj u niej słychać? Agnieszka Krukówna, wrzesień 2018 roku Agnieszka Krukówna w spektaklu, luty 2020
Uzależnienie od narkotyków, odwyk w Monarze. Max Cegielski był wrakiem człowieka
Dziennikarz lat 90. zmienił swoje spojrzenie na świat
Max Cegielski. Pisarz. Podróżnik. Reporter. Dziennikarz. Wiele lat temu trafił do ośrodka odwykowego i, jak mówi, to ustawiło mu życie. Jako chłopak z dobrej rodziny uzależnił się od heroiny - był przekonany, że narkotyki pomagają mu w codziennej pracy oraz motywują do działania. Rzeczywistość okazała się dużo brutalniejsza. Dzięki pomocy udało mu się jednak wyjść na prostą, a pobyt w ośrodku całkowicie odmienił jego losy i spojrzenie na świat. Przypominamy wywiad przeprowadzony przez Katarzynę Piątkowską. Max Cegielski o uzależnieniu od heroiny, odwyku i odbiciu się od dna Katarzyna Piątkowska: Jesteś chłopakiem z dobrego domu, który wpadł w narkotyki. Max Cegielski: Nawet nie wiesz, ilu chłopaków z dobrych domów jest w ośrodkach odwykowych. Po co zacząłeś zażywać narkotyki? To była kolejna forma Twojego buntu? Też. Ale również po to, żeby lepiej i więcej pracować. Pamiętam rozmowę z moim ówczesnym szefem, Francuzem, który wezwał mnie do swojego gabinetu, posadził w fotelu i powiedział: „Max, słyszałem, że masz problem z narkotykami”. A ja odpowiedziałem: „Nie mam. Potrzebne mi są, żeby pracować”. Na to on: „A, OK”. Tyle. Mi się wtedy wydawało, że tak właśnie jest, a on się bardziej nie zainteresował. Wtedy praca wydawała się najważniejsza. Amfetamina? Na początku. Polska w tamtych czasach była amfetaminową potęgą. Kokaina była ekskluzywna, kojarząca się z gangsterką. A amfa tania i łatwo dostępna. Z perspektywy czasu wydaje się typowym narkotykiem młodego kapitalizmu. Ja wtedy wszystko traktowałem jak przygodę. I to też było przygodą. Nie tylko ja, ale wielu innych cieszyło się, że możemy robić rzeczy, których wcześniej nie dało się robić, że mogliśmy jechać na festiwal muzyczny do Ameryki, a do nas na koncert przyjeżdżali Beastie Boys, że można było założyć gazetę, radio, telewizję. Wydawało się, że można wszystko. Dokładnie. Lata 90. oszołomiły nastolatków takich jak ja. Czytaj także: Dramatyczny los modelki Loni Willison. Kiedyś miała wszystko, teraz żyje na ulicy Max Cegielski, dziennikarz, Kraków, targi książki, 26.10.2002 rok Kiedy przekroczyłeś tę cienką granicę, której nie powinieneś był przekraczać? Sam nie wiem. Na początku były praca i balangi, wielkie imprezy, kluby, wspomaganie się. Braliśmy, żeby robić więcej i więcej, ale potem pojawiła się heroina. W niebezpiecznie eleganckiej formie. Nie kompot, który „ćpuny” na dworcach wstrzykiwały sobie w żyłę. My konsumowaliśmy ją inaczej. Paliliśmy. Więc mi się wydawało, że to jest coś zupełnie innego, mniej niebezpiecznego. Nie miałem poczucia zagrożenia. Chodziłem do pracy, zarabiałem, robiłem coś w rodzaju kariery. Wydawało mi się, że byłem kimś innym niż ci kolesie z dworca. Chłopak z dobrego domu, oczytany, znający angielski, z głową pełną historii o szalonych artystach uzależnionych od narkotyków i inni – tacy, których zauważał tylko Marek Kotański. Teraz widzę, jak bardzo to moje podejście było klasowe, hierarchiczne i fałszywe. Znów tłumaczyłeś sobie to tym, że bierzesz, żeby móc pracować? Oczywiście. Prowadziłem wtedy w Canal+ codziennie na żywo program „Na gapę”. Moimi gośćmi byli artyści, którzy już byli znani albo stawali się znani – Kasia Figura, Andrzej Piaseczny, Marek Kościkiewicz z De Mono. Gościłem też kandydatów na prezydenta: Lecha Wałęsę, Aleksandra Kwaśniewskiego. Zrobiliśmy ze 130 odcinków. Pod koniec już paliłem heroinę. A potem miałem program „Oko cyklonu” i tam zaproszono psychoterapeutę Tomka Harasimowicza. Nagraliśmy rozmowę, a po niej on podszedł do mnie i powiedział: „Panie Maxie, widzę, że pan to już ma poważny problem. Pan jest kompletnie upalony heroiną”. A ja: „Wow! Tak! Dokładnie! Skąd pan wie?”. Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że heroina powoduje to, że bardzo szybko nie jesteś w stanie pracować i potwornie uzależnia fizycznie. Po amfetaminie masz rano zejście, z trudem zasypiasz, ale jednak następnego dnia jesteś w stanie funkcjonować. Po heroinie twoje ciało się rozpada, a mózg cię informuje, że jak nie zapalisz kolejnej dawki, po prostu nie pójdziesz do pracy. I Tomek, który stał się moim terapeutą, nie zrobił awantury ani nie poszedł na skargę, tylko wyciągnął do mnie rękę. A ja miałem za sobą parę lat picia alkoholu, palenia papierosów, zażywania amfetaminy, brown sugar. Nie ma się co oszukiwać – byłem wrakiem. Trafiłeś do ośrodka odwykowego? On wymyślił, że Głosków, gdzie Marek Kotański założył pierwszy ośrodek Monaru, będzie dla mnie idealny. Poza tym przycisnęli mnie przyjaciele. Gdyby nie oni, pewnie bym się nie zdecydował. I wiesz, ten pobyt tam wpłynął na mnie w nieoczekiwany sposób. Wśród kadry były osoby związane z himalaizmem, buddyzmem, alternatywnym światem. Czymś zupełnie innym niż to, w czym tkwiłem od 15. roku życia. Kiedyś lider ośrodka Andrzej Zieliński, dla którego wspinaczka była idealną formą spędzania wolnego czasu, zorganizował pokaz slajdów ze swoich wypraw. Przywoził też płyty jazzowe. Dzięki niemu pokochałem tę muzykę i zainteresowałem się Wschodem. Byłem w ośrodku w Głoskowie na Nizinie Mazowieckiej, gdzie widziałem najbrudniejszą krowę na świecie (u nas w ośrodku były czyste, bo o nie bardzo dbaliśmy) i nagle zobaczyłem inny świat na slajdach z Himalajów. To mi pomogło przetrwać ten rok. Może też dlatego, że Zieliński nie nazywał Głoskowa ośrodkiem, a nas biednymi ćpunami. Traktował to miejsce jak taki klasztor duchowy, w którym poprzez pracę, zajmowanie się zwierzętami przechodzimy rodzaj przemiany duchowej. Żyliśmy na wsi, uprawialiśmy pole, byliśmy prawie samowystarczalni, ciężko tyraliśmy fizycznie. Tam tkwią korzenie wielu moich projektów, zainteresowań. To okres, który mnie uformował, między innymi z powodu Głoskowa chciałbym znów zamieszkać na wsi. Sprawdź również: Urszula i Tomasz Kujawski: „Mamy za sobą wiele zakrętów, ale na szczęście udało nam się pozbierać” Max Cegielski był uzależniony od narkotyków i alkoholu. Przebywał na odwyku w Monarze. Dziś prowadzi nowe życie
Bestsellery Empiku 2021. Mata apeluje o depenalizację marihuany: „Cała Polska jest w niej zakochana”
Apel poparli m.in. Maja Ostaszewska, Artur Rojek, Daria Zawiałow
Raper Michał „Mata” Matczak został wyróżniony podczas gali Bestsellery Empiku 2021. W trakcie odbierania nagrody, będąc na scenie skomentował swoje zatrzymanie przez policję, do którego doszło ponad dwa tygodnie temu. Mata dosadnie stwierdził, co myśli o marihuanie i zaapelował o jej depenalizację. Apel rapera poparło wiele gwiazd m.in. Maja Ostaszewska, Artur Rojek i Daria Zawiałow. Mata apeluje o depenalizację marihuany 15 lutego 2021 roku odbyła się gala Bestsellery Empiku 2021. Podczas wydarzenia zostały rozdane nagrody tzw. przecinki w wielu kategoriach dotyczących kultury m.in. muzyki, książek czy filmu. Transmisję z gali można było obejrzeć na antenie TVN. Jedną z osób wyróżnionych tego dnia był młody raper Michał Matczak zwany Matą. Zwyciężył on w kategorii „Rap i hip-hop”. W trakcie przemowy odniósł się do zatrzymania go przez policję sprzed dwóch tygodni. Przypomnijmy, że policjanci znaleźli u niego 1,5 grama marihuany. Oto co powiedział Mata ze sceny odbierając nagrodę: „Wiele osób uważa, że to była akcja promocyjna, a ja chciałem powiedzieć, że to nie była akcja promocyjna. Po prostu byłem w pracy, ciężki dzień, skończyłem pracę, chcieliśmy pojechać z kolegą pograć w piłkę i trochę się wyluzować. Złapali nas panowie policjanci”, tłumaczył raper. Następnie nawiązał do swojej nagrodzonej płyty. „Ta płyta podoba się całej Polsce, a ja chciałbym tylko jedną rzecz powiedzieć. Ja uważam, że... marihuana - cała Polska jest w niej zakochana i chciałem ogłosić wszem i wobec, że ja w związku z tą sytuacją i z tym, co zrobiły media, chcę nagłośnić temat marihuany w Polsce i rozpocząć walkę o depenalizację tego narkotyku”, stwierdził stanowczo muzyk. Swoją przemowę zakończył prośbą do fanów, o czynne włączenie się do walki o depenalizację marihuany w Polsce. Również stylizacją nawiązywał do zakazanej używki. Zielony garnitur ozdobił naszyjnikiem w kształcie liścia konopii, z której wyrabia się marihuanę. Czytaj także: Album Maty debiutem roku. „Wspierajcie wasze dzieci w spełnianiu ich marzeń”, apeluje jego ojciec Michał „Mata” Matczak, gala Bestsellery Empiku 2021, 15.02.2022 rok Gwiazdy wspierają Matę w walce o depenalizację marihuany Jak się okazało, przemowa Maty zachęciła pozostałe gwiazdy obecne na gali do wyrażenie swojej opinii w tej sprawie. Wiele z nich poparło apel młodego muzyka, mówiąc wprost, że depenalizacja marihuany w Polsce powinna stać się faktem. Do apelu przyłączyli się m.in. Artur Rojek, Daria Zawialow czy Maja Ostaszewska. „Przyłączam się do stanowiska Maty”, powiedział ze sceny Artur Rojek. „Też podpiszę tę petycję”, przyznał Vito Bambino. „Podpisujemy się”, dodała Daria Zawiałow. „Oczywiście również jestem za depenalizacją marihuany, bo jaki wewnętrznie wolny człowiek nie jest? Powiedzmy sobie to otwarcie i głośno”, oznajmiła Maja Ostaszewka. Jakie jest Wasze zdanie w tej kwestii? Czy marihuana powinna być legalna w Polsce? Czytaj także: Muzyka Maty pomogła Patrykowi wybudzić się ze śpiączki. Raper odwiedził chorego fana Michał „Mata” Matczak, gala Bestsellery Empiku 2021, 15.02.2022 rok Gabi Drzewiecka, Michał „Mata” Matczak, gala Bestsellery Empiku 2021, 15.02.2022 rok
Spektakularną karierę Brittany Murphy przerwała nagła śmierć. Co ją zabiło?
Jej wielką, hollywoodzką karierę przerwała gwałtownie niespodziewana śmierć... Brittany Murphy miała zaledwie 32 lata i całe życie przed sobą. Początkowo jako przyczyny zgonu uznawano anoreksję, narkotyki, uzależnienie od sławy... Co tak naprawdę stało się z młodą, utalentowaną i piękną aktorką? Tajemnicza śmierć Brittany Murphy Widok karetki na sygnale przed willą aktorki w Zachodnim Hollywood natychmiast ściągnął paparazzich. Zaczęło się ściganie „dobrze poinformowanych źródeł”, w ruch poszły telefony, Twitter. Kilkanaście minut później wiadomo już było, że to nie zwykła tabloidowa sensacja, ale tragedia. Brittany Murphy została znaleziona 20 grudnia 2009 roku o ósmej rano pod prysznicem. Najpierw jej ciało odkryła matka, Sharon. Potem pojawił się mąż aktorki, brytyjski scenarzysta Simon Monjack. Murphy była nieprzytomna. Nie miała tętna. Simon wezwał karetkę. „Robili jej masaż serca jeszcze na podjeździe!”, wyjąkała zszokowana sąsiadka. Ale było za późno. W drodze do szpitala Cedars-Sinai Murphy zmarła. A jej bliscy zostali z mnóstwem pytań. Jej nagłe odejście było wstrząsem nie tylko dla rodziny. „Brittany, nasza kochana córka i żona, była najjaśniejszą gwiazdą”, brzmiał komunikat najbliższych. Internet zapełnił się kondolencjami od fanów, przyjaciół i sympatyków gwiazdy. „Świat stracił dziś trochę słońca. Do zobaczenia po tamtej stronie, maleńka”, napisał na Twitterze jej były chłopak, obecny mąż Demi Moore, aktor Ashton Kutcher. Większość komentarzy czytelników zamieszczanych na stronach internetowych wzywała do spokoju. „Ciszej nad tą trumną!”, „Trochę szacunku!, Jeśli nie dla zmarłej, to dla jej rodziny!”, pisali internauci. W prasie rozpoczęły się już jednak igrzyska spekulacji dotyczących domniemanych przyczyn śmierci gwiazdy. Może to morderstwo? Może nieumyślne zabójstwo? Nikt nie chciał wierzyć, że Murphy zmarła z przyczyn naturalnych. Szczególnie po tym, jak pogrążony w żalu Simon odmówił zezwolenia na sekcję zwłok. Młoda, zdrowa kobieta nie pada przecież nagle martwa we własnej łazience. Dopiero raport koronera ostudził emocje. Według niego Murphy odeszła bez udziału osób trzecich. To jednak nie ucięło plotek na temat jej śmierci. Już kilka dni wcześniej aktorka narzekała na ostre symptomy przeziębienia. W jej domu znaleziono podobno duże ilości leków wydawanych tylko z przepisu lekarza. „Lek na receptę” to często synonim dla silnych środków uspokajających lub przeciwbólowych. Sugerowano więc, że Murphy miała problem z uzależnieniem od Vicodinu, który zaczęła brać po operacji plastycznej piersi. Choć ona sama wielokrotnie zaprzeczała tym rewelacjom. „Zmarła tak jak Michael Jackson”, ogłosił portal TMZ. Czytaj też: Tak wyglądały ostatnie godziny Robina Williamsa. Aktor planował samobójstwo? Początki kariery Ale czy za śmiercią Murphy musi kryć się zagadka? Brittany była przecież typowym produktem Hollywood. Zaczęła grać, gdy miała dziewięć lat. Jako nastolatka miała już agenta, pierwsze występy w reklamie i ogromny apetyt na więcej. Ojciec, gangster włoskiej mafii, ukrywał się przed policją. Wychowująca samotnie Brittany matka, Sharon, spostrzegła, że kariera córki może być też szansą dla niej. Przeprowadziły się z Atlanty do Los Angeles. A Brittany musiała stanąć do rywalizacji z tysiącami równie pięknych, zdolnych i zdesperowanych dziewczyn jak ona. Nie zawiodła. Wygrała pierwszy casting na rolę w serialu telewizyjnym. Potem kolejny i jeszcze jeden, dzięki któremu zagrała w Clueless, razem z Alicią Silverstone. Na premierze tego hitu Murphy stawiła się ubrana w najlepszą sukienkę i zrobionym przez siebie makijażu. Nikt jej nie powiedział, że istnieją styliści i że oni mogliby to zrobić dużo lepiej. Ale to właśnie jej naturalność, radość życia i spontaniczność robiły z Brittany ulubienicę każdej ekipy filmowej, z którą przyszło jej pracować. Miała uśmiech, od którego wokół robiło się jaśniej. Dakota Fanning, która grała z Brittany w filmie Dziewczyny z wyższych sfer, przez kilka lat twierdziła, że Murphy jest jej absolutnym ideałem. Dzięki dziewczęcemu urokowi była wymarzoną gwiazdą komedii romantycznych. Była w nich świetna. Ale role w Nowożeńcach czy Chodnikach Nowego Jorku nie zdołały zepchnąć jej do zawodowej szuflady na stałe zamieszkanej przez Meg Ryan i Hugh Granta. Kiedy tylko miała okazję, wracała do teatru. Wraz z Winoną Ryder, koleżanką z planu Przerwanej lekcji muzyki, wystąpiły wspólnie na scenie w „Monologach waginy”. Potem jednak przyszły gorsze chwile. Po ogromnych sukcesach Clueless, 8. mili czy Sin City miała kilka chudszych lat. Coraz gorzej radziła sobie z presją i stresem. Zobacz także: Pamiętacie ich? Oto gwiazdy, które odeszły zbyt wcześnie… Anoreksja, uzależnienia i inne demony Brittany cierpiała, ale nie okazywała tego. Sama walczyła z napięciem i bólem. Czy brała narkotyki? W kilku wywiadach zaprzeczyła temu. „Nie mam pojęcia, jak smakuje kokaina”, broniła się. Tak jak i temu, że ma anoreksję, choć chudła niemal w oczach. Kilka dni przed śmiercią na imprezie modowej w Los Angeles z uśmiechem pozowała do zdjęć. Na czerwonym dywanie stała w czarnej, dopasowanej kreacji, odsłaniającej szczuplutkie ramiona i sterczące obojczyki. Ogromne, ciemne oczy na wychudzonej twarzy wydawały się jeszcze większe niż zwykle. Indagującym ją dziennikarzom przyznała, że jest szczuplejsza, niż chciałaby być, ale za stan odpowiada napięty plan zajęć. Na portalu MSN.com napisano, że kilka kolorowych magazynów zrezygnowało z publikacji materiałów o Murphy, bo była tak chuda i wynędzniała, że źle prezentowała się na zdjęciach. Jej zamiłowanie do spędzania czasu w towarzystwie przyjaciół i życia klubowego zdiagnozowano jako „życie na krawędzi”. Być może wszystko skończyłoby się inaczej, gdyby miała wsparcie. Ale Sharon udawała, że nie widzi problemu. Podobnie było z mężem Brittany. Z wyjątkiem jej kilkumiesięcznego związku z Ashtonem Kutcherem Murphy nigdy nie prowadzała się z kolegami po fachu. Zanim wyszła za mąż za Monjacka, dwukrotnie była zaręczona. Hollywoodzkie gazety plotkarskie chętnie donosiły, że „Britt i łowca talentów aktorskich Jeff Kwatinetz niedługo staną na ślubnym kobiercu”. Rok później pisano o „rychłym ślubie Murphy i Joe Macaluso, członka ekipy operatorskiej”. Joe także potwierdzał, że Brittany to „normalna dziewczyna”, a nie diwa z czerwonych dywanów. Za Simona Monjacka wyszła za mąż, mimo że na zawodowym koncie miał tylko pracę przy scenariuszach do dwóch filmów, a na bankowym – ogromny debet. „Mój świat legł w gruzach”, powiedział tygodnikowi People dzień po śmierci Brittany. Ale gdy żyła, rola „pana Murphy’ego” nie budziła jego zastrzeżeń. Czytaj też: Uzależnienie od alkoholu, okaleczanie, omamy... Tak wyglądały ostatnie dni życia Whitney Houston Niezrealizowane plany na przyszłość Brittany miała wiele planów na przyszłość. „Noworoczne postanowienia? Chciałabym w przyszłym roku wreszcie mieć dziecko”, powiedziała na początku grudnia 2009 roku w wywiadzie dla amerykańskiej telewizji Fox. Ostatni rok życia upłynął jej pod znakiem ponownego wspinania się na szczyt. I wyglądało na to, że znów odniesie sukces. Właśnie skończyła kręcić film z Sylvestrem Stallone, a już szykowała się do następnego. Nie doczekała nawet pierwszego ujęcia... Zobacz także: Mija dziewiąta rocznica śmierci legendarnej Whitney Houston. Jakie tajemnice skrywa jej życiorys?
Seksnarkotyk, samobójstwo czy morderstwo…? Co było przyczyną śmierci George’a Michaela?
George Michael zmarł 25 grudnia 2016 roku w swoim domu niedaleko Londynu. Przez kilka miesięcy trwała medialna gorączka: wszyscy zadawali sobie pytanie, co było przyczyną śmierci wybitnego artysty. Znajomi, rodzina oraz przyjaciele skutecznie podsycali atmosferę skandalu, podkreślając, że muzyk miał problemy z narkotykami i miewał myśli samobójcze, zaś jego partnera Fadi Fawaz nie stanowił dla wokalisty żadnego wsparcia i jedynie żerował na jego popularności… Przyczyny śmierci George'a Michaela Co tak naprawdę było przyczyną śmierci George'a Michaela ? Jak wyglądały ostatnie godziny jego życia? Czy Fadi Fawaz, były aktor gejowskich filmów pornograficznych, faktycznie maczał palce w śmierci artysty? Tego dowiecie się, oglądając nasz materiał wideo!
Wielki sukces w cieniu osobistych tragedii... 104 lata temu urodziła się Edith Piaf
Jej przeboje do dziś nucą kolejne pokolenia
Wylansowała takie hity, jak „L’Accordéoniste”, „La vie en rose”, „Padam, padam”, „Milord” czy „Non, je ne regrette rien”. Gdy śpiewała, publiczność zamierała z wrażenia. Drobna i krucha kobietka, mierząca zaledwie 1,47 metra. O jej talencie świadczyły wypełnione po brzegi sale, uwielbienie tłumów i wielka kariera, także za oceanem. Koncertowała na całym świecie. Ale życie nie szczędziło Edith Piaf także ciosów. Ikona francuskiej muzyki odeszła 10 października 1963 roku. Jakie sekrety skrywała? Smutne życie Edith Piaf: dzieciństwo i młodość Mimo, że prawdopodobnie przyszła na świat w szpitalu Tenon w dzielnicy XX Paryża, według innej wersji miała urodzić się na schodach jednej z kamienic w imigranckiej dzielnicy stolicy Francji. Jak było naprawdę? Wiadomo, że przyszła na świat 19 grudnia 1915 roku w Paryżu jako Edith Giovanna Gassion. Miała korzenie francuskie, kabylskie, marokańskie i włoskie. Jej ojciec był akrobatą cyrkowym, matka śpiewaczką. Imię Edith otrzymała po rozstrzelanej w trakcie I wojny światowej siostrze, Edith Cavell, przełożonej szpitala wojskowego w Brukseli. Była pielęgniarką i śmierć poniosła z rąk niemieckich żołnierzy po tym, jak pomogła w ucieczce z niewoli Brytyjczykom. Mała Edith szybko została opuszczona przez rodzicielkę, wychowywała ją najpierw babka ze strony matki, zaś po powrocie z frontu ojciec zabrał ją do swojej matki, która posiadała dom publiczny. Dlatego też w opiece nad przyszłą gwiazdą pomagały... prostytutki. Od najmłodszych lat tułała się po ulicach Paryża, by zarobić na życie. Pewnego dnia zorientowała się, że gdy śpiewa, w trzymanym przez nią kapeluszu ląduje więcej pieniędzy. W 1935 roku spadła na nią pierwsza ogromna tragedia. Gdy miała zaledwie 20 lat, zmarło jej jedyne dziecko, dwuletnia córka. Jej talent odkrył Louis Leplée, właściciel lokalu na Champs-Elysées. To on zalecił jej posługiwanie się pseudonimem „La Môme Piaf”, czyli „mały wróbelek, ale też dziecię”. Został jednak zamordowany, a z uwagi na przeszłość Edith, podejrzenie padło... na nią! To był dla młodej artystki ogromny cios. Z pomocą przyszedł jej wówczas autor piosenek, Raymond Asso. Poprosił, by posługiwała się odtąd pseudonimem Edith Piaf. Skomponował utwory, które podbiły serca publiczności. Paryż, Francja a później USA zaczęły zachwycać się drobną kobietką, która miała tak potężny i niski głos oraz niezwykłe umiejętności interpretacyjne. Pokochała ją zwłaszcza paryska Olympia, w której często występowała. Okres rozkwitu kariery Piaf to II wojna światowa. Wówczas to grała w filmach i musicalach. Po jej zakończeniu zakochała się, jej wybrankiem był żonaty bokser, Marcel Cerdan. Niestety, związek kończy się tragicznie – w 1949 ukochany gwiazdy ginie w wypadku samolotowym. Od tej pory życie Edith nie będzie już takie samo... Tragiczne życie Edith Piaf: śmierć dziecka, ukochanego, narkotyki i alkohol Ostatnie lata jej życia były naznaczone bólem i nałogami. Smutki topiła w alkoholu, zażywała również narkotyki. Tak starała się zapomnieć o stracie ukochanego. Nie przeszkodziło to jej jednak wikłać się w liczne romanse, najczęściej z młodymi twórcami. Chciała być ambasadorką ich talentu, gdy sama miała już ugruntowaną pozycję na rynku. Była dwukrotnie zamężna: z Jacquesem Pillsem (cztery lata, od 1952 do 1956 roku) oraz z o 21 lat młodszym Theophanisem Lamboukasem, który opiekował się nią aż do śmierci. To drugie małżeństwo budziło zresztą dużo kontrowersji, przyjaciele nie wierzyli do końca w szczerość intencji drugiego męża Piaf, tym bardziej że był on jednym z młodych talentów, które starała się wypromować. Zmarła 10 października 1963 roku na raka. Pochowano ją na paryskim cmentarzu Père-Lachaise. W uroczystościach żałobnych uczestniczyło 40 tysięcy osób. Do tej pory fani składają na grobie Edith Piaf kwiaty...
Justin Bieber: „Zacząłem brać ciężkie narkotyki w wieku 19 lat”
Piosenkarz przyznał się do wszystkiego, o czym dotąd jedynie plotkowano...
W ostatnim czasie bardzo dużo mówi się o problemach w życiu osobistym Justina Biebera. Sugerowano, że cierpi na depresję, a jego małżeństwo z Hailey Bieber przeżywa kryzys. Kilka miesięcy temu świat obiegły też zdjęcia wokalisty z kliniki terapeutycznej. Teraz młody artysta w mediach społecznościowych postanowił sam wytłumaczyć fanom, co dzieje się w jego życiu. Jego wyznanie jest bardzo osobiste. Przyznał się w nim do uzależnienia od narkotyków, myśli samobójczych i wielu błędów… Justin Bieber o uzależnieniu od narkotyków, trudnym dorastaniu i próbach samobójczych Szczere wyznanie Justina Biebera zaskoczyło jego fanów. Artysta wprost napisał wszystko, o czym do tej pory jedynie plotkowano. Zawrotna kariera, którą zaczął w młodym wieku sprawiła, że pogubił się. Kiedy uwielbiały go miliony fanek, on szukał pocieszenia w używkach. „Zacząłem brać ciężkie narkotyki w wieku 19 lat i nadużywałem wszystkich moich związków. Stałem się urażony, nie szanowałem kobiet i byłem zły. Oddaliłem się od wszystkich, którzy mnie kochali i chowałem się za skorupą osoby, którą się stałem. Czułem, że nigdy nie będę mógł tego zmienić. Zajęło mi lata, aby cofnąć się od tych wszystkich okropnych decyzji, naprawić zniszczone związki i zmienić nawyki”, napisał. Piosenkarz niczego nie ukrywając, poruszył wiele trudnych tematów. Przyznał, że sława i wielkie pieniądze nic dla niego nie znaczą i nie przynoszą szczęścia. Jego dorastanie zostało naznaczone trudną do udźwignięcia popularnością. „Mam dużo pieniędzy, ubrań, samochodów, wyróżnień, osiągnięć, nagród, ale wciąż byłem niespełniony. Byłem dzieckiem, którego mózg, emocje, płaty czołowe nie zostały jeszcze rozwinięte. Żadnych racjonalności, wyzywających, buntowniczych rzeczy, przez które wszyscy musimy przejść (...) Z 13-letniego chłopca z małego miasteczka trafiłem do świata, w którym byłem wychwalany na lewo i prawo, a miliony ludzi mówiły, jak bardzo mnie kochają. Nie wiem jak u Ciebie, ale pokora przychodzi z wiekiem. Słyszysz te rzeczy jako młody chłopiec i naprawdę zaczynasz w to wierzyć”, wyznał Justin Bieber. Wokalista przyznał, że punktem zwrotnym w jego życiu jest małżeństwo z ukochaną Hailey. To ono nauczyło go pokory, cierpliwości, zaufania i odpowiedzialności. „Na szczęście Bóg pobłogosławił mnie niezwykłymi ludźmi, którzy mnie kochają. Teraz trwa najlepszy czas w moim życiu: MAŁŻEŃSTWO! Co jest niesamowitą, szaloną, nową odpowiedzialnością. Uczysz się cierpliwości, zaufania, zaangażowania, życzliwości, pokory i wszystkiego, aby być dobrym człowiekiem”, przyznał w swoim wpisie na Instagramie.
Dramat znanej aktorki. Przez potworny nałóg może stracić dzieci!
Od lat zmaga się z poważnym uzależnieniem...
Jej walkę z nałogami od lat relacjonują światowe media. Niestety, w ostatnim czasie pojawiły się informacje, że Brooke Mueller, była żona Charliego Sheena, ponownie nie może poradzić sobie z uzależnieniami. Postanowiła jednak zawalczyć o siebie i dobrowolnie zgłosiła się na profesjonalną terapię. W tym trudnym czasie jej dziećmi muszą zająć się najbliżsi... Czy aktorce uda się wygrać tę trudną walkę? Brooke Mueller przegrywa z nałogiem - zgłosiła się na terapię Według relacji zagranicznych mediów, w lipcu tego rok Brooke Mueller została przyłapana w Hamptons, leżącym we wschodniej części Long Island w Nowym Jorku, gdy była w posiadaniu substancji odurzających. Informację tę podało m.in. Fox News. 41-letnia aktorka nabrała wówczas wody w usta i nie chciała niczego komentować. Niestety, wszystko wskazuje na to, że doniesienia były prawdziwe. Magazyn People twierdzi, że w związku z bardzo złą sytuacją osobistą, była żona Charliego Sheena była zmuszona skorzystać z profesjonalnej opieki i zgłosiła się na terapię dla uzależnionych... „Brooke stawiła się w ośrodku na Wschodnim Wybrzeżu i jest pod opieką profesjonalistów”, ujawnia bliski znajomy aktorki. Dziećmi Brooke Mueller muszą zająć się dziadkowie To z kolei oznacza, że dwaj synowi Brooke Mueller, Max i Bob, musieli zostać oddani pod opiekę innych członków rodziny, w tym wypadku rodziców aktorki. „Brooke spędzi w ośrodku kilka tygodni i ma się coraz lepiej. Bliźniaki mają się dobrze i mieszkają w tym momencie z dziadkami”, podaje źródło People. To jednak nie jest dla Maxa i Boba sytuacja niecodzienna. Z rodzicami mamy spędzają bowiem bardzo dużo czasu, głównie wtedy, gdy Mueller wyjeżdża na plan zdjęciowy. „Chłopcy mieszkają z Brooke w Beverly Hills. Kiedy wyjeżdża, opiekują się nimi jej mama i mama jej męża”, zaznacza znajomy Mueller. Pomocą ma służyć także ojciec chłopców. Charlie Sheen widuje się ponoć z nimi regularnie. Co prawda para rozwiodła się w atmosferze skandalu w 2011 roku (aktor został dwa lata wcześniej oskarżony przez małżonkę o stosowanie przemocy fizycznej i psychicznej), jednak z czasem ich relacje uległy poprawie... Czy Brooke Mueller uda się stanąć na nogi? Brooke Mueller i Charlie Sheen, 2007 rok: Brooke Mueller z synami, 2010 rok:
„Tak ćpają gwiazdy”. Szokujące wyznanie autora książki o dilerze celebrytów
„To tacy sami ludzie jak wszyscy, lubią się zabawić”
16 kwietnia 2016 r. funkcjonariusze zatrzymali Cezarego P., który zyskał miano „dilera gwiazd”. Zaopatrywał w narkotyki warszawską elitę: gwiazdy, polityków, biznesmenów. Piotr Krysiak, autor słynnych Dziewczyn z Dubaju, w najnowszej książce zdradził kulisy procesu, który z zapartym tchem śledzi cała Polska. Kto znajdował się wśród jego klientów? Czy wpadł z powodu Dariusza K., byłego męża Edyty Górniak? Jakie były jego relacja z klientami? Cezary P., diler gwiazd: kto kupował od niego narkotyki? Były senator PO, syn byłego premiera i byłego prezesa TK, gwiazdy „Syncio” albo „Czaruś” – tak nazywali go klienci i dostawcy. Cezary P. sprzedawał dwa rodzaje towaru: „szampana”, w którym zawartość kokainy wynosiła między 15 a 30% (1g kosztował 300 złotych) , ale był on chrzczony innymi substancjami, takimi jak kofeina, benzokokaina, lidokaina, a nawet... lewamizol, „stosowany do przeczyszczania jelit bydła i trzody” oraz „moeta” [od Moet and Chandon, francuskiego ekskluzywnego szampana - przyp. red.], w którym zawartość kokainy mogła dojść nawet do 88%! Za 1g tego specyfiku trzeba było zapłacić aż 500 złotych. Klienci jednak z reguły wybierali tańszą opcję. W udzielonym Agacie Jankowskiej wywiadzie Piotr Krysiak ujawnił, kim byli Ci, którzy zaopatrywali się u dilera. „To członkowie zarządów społek Skarbu Państwa, biznesmeni, dziennikarze, pracownicy agencji PR czy banków. Sprzedawał wszystkim - od prezesów spółek po małolatów, robotników i taksówkarzy. Najbardziej zaskoczyła mnie obecność wśród jego klientów byłego senatora PO, syna byłego premiera i byłego prezesa TK, bo to środowisko uchodzi za bardziej konserwatywne”, zwierzył się mężczyzna w wywiadzie dla Wprost. Dodał, że wśród gwiazd były zarówno te z dużego, jak i małego ekranu, traktowane przez widzów jako osoby nieskazitelne, którym z pewnością obce były narkotykowe ekscesy. Szerzej opisuje natomiast sylwetkę Filipa W., kandydata na posła PiS i ministra. „Jako jeden z nielicznych przyznał, że kupował, brał i był uzależniony [...] W pewnym momencie miał u Cezarego dług w wysokości 100 tys. złotych. Ale jak ustaliła prokuratura, przez sześć lat wydał i dilera nawet 750 tys. zł. Kupił w sumie dwa i pół kilograma kokainy”, wyjawia Piotr Krysiak. Kim jest Cezary P., diler gwiazd? Mimo że obracał się wśród elit, nie należał do nich. Jak podkreśla autor Dilera gwiazd, był to zwykły chłopak z Woli, który pracował w MPO. Stracił posadę, bo nadużywał alkoholu. Posadę, która przyniosła mu sławę, zaproponował mu jeden z kolegów. Działał w sposób ryzykowny: jeździł czarnym mercedesem ML, nie zmieniał numeru telefonu. „Nie zawsze jeździł takim luksusowym samochodem, kupił go po latach działalności. Ale rzeczywiście to świadczy o braku roztropności. W końcu, jeśli wypolerowany na błysk ML jeździ co weekend po centrum Warszawy przez całą noc, co rusz ktoś do niego wsiada, ktoś wysiada, to prędzej czy później wzbudzi podejrzenie policji. Klienci także nie byli ostrożni, być może myśląc, że Cezary P. ma układy w policji”, stwierdza Piotr Krysiak. Dodaje, że choć próbowano zachować pewne pozory, były to próby nieudolne. „Jeśli ktoś zamawia szampana i prosi, żeby go spakować do koperty lub do opakowania po lekach, to trudno nie rozszyfrować przekazu”, ironizuje mężczyzna. Dlaczego został ulubieńcem gwiazd? Z jednej strony dlatego, że był w stanie spełnić ich każde, nawet najbardziej dziwne życzenie. Dowoził na przykład towar poza granice Warszawy w krótkim czasie, w dziwnych i bardzo późnych (relatywnie wczesnych) godzinach. Z drugiej traktował niemal wszystkich z szacunkiem, był szarmancki wobec kobiet. Dzięki temu był zapraszany na premiery, koncerty, imprezy. Nie lubił natomiast, co zaznacza Piotr Krysiak, „jeśli wiedział, że klient nie zapewni mu szczególnego zysku”. Gdy ktoś zalegał z płatnościami, odmawiał transportu lub kłamał, że obecnie jest poza miastem. Sprawa Cezarego P. a sprawa Dariusza K. Czy diler gwiazd wpadł przez byłego męża Edyty Górniak? Autor Dilera gwiazd twierdzi, że po zatrzymaniu Dariusza K. dla policjantów priorytetem stało się zatrzymanie człowieka, który zaopatrywał w narkotyki osoby z show-biznesu. Dlatego też przez dziewięć miesięcy CBŚ zbierało dowody, by zatrzymać Cezarego P. „Przeprowadzali prowokację, podstawiali policjantów pod przykryciem, którzy kupowali od niego kokainę, przez około dziewięć miesięcy prowadzili podsłuch. To była kwestia czasu, kiedy zostanie przyłapany”, przekonuje Piotr Krysiak. Raczej nikt nie ma wątpliwości, że diler gwiazd usłyszy w końcu wyrok. Kiedy to nastąpi i na jakim etapie jest postępowanie? „Przeciw Cezaremu P. toczy się sądowy proces o czyny z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, grozi mu do 15 lat pozbawienia wolności. Ale na wyrok jeszcze długo poczekamy, bo są przesłuchiwani kolejni świadkowie, a jest ich bardzo wielu. Zresztą, zarzuty na razie usłyszało ponad 30 z nich”, ujawnił mężczyzna. Cały wywiad możesz przeczytać w najnowszym numerze tygodnika Wprost
Wstrząsające wyznanie Demi Moore: „Podążałam ścieżką samozniszczenia”
Przez lata była uzależniona od alkoholu i narkotyków, jednak w końcu udało jej się stanąć na nogi. Demi Moore właśnie wyznała, że po używki sięgnęła, bo nigdy nie czuła się wystarczająco dobra. W walce z nałogami aktorce pomogły przypadkowe osoby, a także być może boska interwencja. O swoim upadku i o powrocie do życia Moore powiedziała więcej odbierając ostatnio statuetkę Kobiety Roku. Demi Moore o alkoholu i narkotykach Demi Moore nigdy nie miała spokojnego życia. Jej ojciec porzucił jej matkę Victorię Beverly przed jej narodzeniem. Matka Moore związała się z hazardzistą Danny'm Guynesem, który nie był w stanie utrzymać jednej pracy. Rodzina łącznie przeprowadzała się ponad 40 razy. Do tego matka i ojczym byli... alkoholikami! Demi z rodzicami nie tylko miała wiecznie pod górkę, ale i miała problemy zdrowotne. Nieszczęścia nie odeszły w zapomniane, nawet gdy Moore rozpoczęła karierę aktorską i stała się jedną z najbardziej pożądanych hollywoodzkich gwiazd! Do sukcesu doszły trzy nieudane małżeństwa, a także alkohol i narkotyki. Aktorka o swojej wyboistej drodze opowiedziała ostatnio podczas Peggy Albrecht Friendly House, gdy odebrała od organizacji zajmującej się pomocą kobietom uzależnionym od alkoholu i narkotyków nagrodę Kobiety Roku. Co wyznała? „Podążałam ścieżką samozniszczenia i bez względu na to, jaki sukces osiągnęłam, nigdy nie czułam się wystarczająco dobrze ze sobą. Przez lata czułam, jakbym nie miała absolutnie żadnej wartości, dlatego nie schodziłam z tej ścieżki autodestrukcji. Niestety szybko doprowadziło to do prawdziwego kryzysu w moim życiu. Nie wiem, czy można to nazwać boską interwencją, ale dwoje ludzi, których prawie nie znałam, zajęło się mną i dało mi szansę, a raczej ultimatum”, powiedziała Moore. Dodała, że przez narkotyki i alkohol omal nie umarła. „Usłyszałam, że jeżeli chcę żyć, muszę się stawić na tym odwyku. Dało mi to możliwość zmiany kierunku, w którym powinnam podążać w życiu, zanim bym wszystko zniszczyła. Najwyraźniej dostrzegali we mnie więcej, niż widziałam sama w sobie i jestem im bardzo wdzięczna, ponieważ bez ich pomocy, bez ich wiary we mnie, nie stałabym tu dzisiaj”, mówiła. Aktorka zaznaczyła, że życie nie jest proste i w każdy z nas w pewnym momencie sobie z nim nie radzi. Ważni są wtedy dobrzy ludzie obok, którzy pomogą odnaleźć swoją wartość.
Michał Koterski: „Kiedyś szukałem stacji benzynowej, żeby zażyć coś w kiblu”
Jak udało mu się zerwać z uzależnieniem od narkotyków?
Michał Koterski dokonał tego, co niewielu się udaje – zerwał z uzależnieniami i trudną przeszłością. Nie ukrywa tego, że przez lata nadużywał alkoholu i zażywał narkotyki. Udało mu się zmienić swoje życie i stać się inną osobą. Syn Marka Koterskiego jest dzisiaj spełnionym ojcem małego Fryderyka, jest w szczęśliwym związku z ukochaną Marcelą Leszczak, a jego kariera kwitnie. Jak udało mu się przejść taką przemianę? Michał Koterski o uzależnieniu od narkotyków Michał Koterski zaczął brać narkotyki jeszcze jako nastolatek. Nałóg wciągnął go na całe 20 lat. Aktor szczerze przyznaje, że zerwać z nim pomogła mu wiara. Wcześniej aktor podejmował wiele prób rzucenia narkotyków, wszystkie były daremne. „Pokończyłem wszystkie możliwe ośrodki leczenia uzależnień. I po tych wszystkich terapiach doszedłem do momentu, w którym wszystko straciłem. (...) Nie potrafiłem żyć ani z narkotykami, ani bez nich. (...) W końcu przyszedł taki dzień, że uklęknąłem i powiedziałem tak prosto z serca i szczerze: Boże, zabierz mi tę obsesję brania, a zrobię wszystko, żeby już nigdy nie wrócić do narkotyków. I tak się stało”, powiedział w rozmowie z portalem Aleteia.pl. Wcześniej używki były mu niezbędne do radzenia sobie z otaczającą rzeczywistością. „Jak miałem kiedyś poprowadzić jakąś imprezę, to zawsze musiałem wyjść na scenę "walnięty". Czułem się luźny i silny, a tak naprawdę byłem przerażony”, wyznał. Najgorszy był moment tuż po odstawieniu narkotyków. Pokusa, by do nich wrócić była nieznośnie silna. W trudnych momentach pomagała mu modlitwa. „W pierwszym roku ciągnęło mnie do substancji, do tego ukojenia. (...) Z doświadczenia osób uzależnionych wynika, że jak ktoś się pomodli rano i wieczorem, to nie sięga po używkę. Ja się tak modlę, ale czasem zapominam i panikuję, no bo się wstydzę uklęknąć gdzieś na środku ulicy. I tak, jak kiedyś szukałem stacji benzynowej, żeby zażyć coś w kiblu, tak teraz szukam toalety, w której mógłbym się spokojnie pomodlić. Bardzo mi to pomaga”, wyjaśnił Michał Koterski. Michał Koterski o nawróceniu w VIVIE!: Co Ci pomogło zacząć od nowa? Wiele osób mnie o to pyta, ale nie potrafię odpowiedzieć. Pewnego dnia byłem już tak zmęczony tym życiem… Przychodzi mi do głowy tylko jedno wytłumaczenie, z kategorii cudu. Jak byłem dzieckiem, czułem się bardzo samotny. Mama dużo pracowała, ojciec zajmował się swoimi rzeczami, wspólne życie im się nie ułożyło, byłem też jedynakiem, co mam na uwadze, myśląc o moim Fryderyku. Jedynakom wydaje się, że cały świat kręci się wokół nich, ja z egocentryzmem mierzę się do dziś i to jest walka na całe życie. Miałem duży pokój na tak zwanym Manhattanie, to były stare bloki komunistyczne, które zresztą stawiał mój dziadek – inżynier, dla mnie wzór mężczyzny. Jedyne, czego w życiu żałuję, to że on nie zobaczył, jak nauczyłem się jeździć samochodem, że założyłem rodzinę, że mam syna. To zawsze była najfajniejsza osoba w moim życiu, często chodzę na jego grób i z nim rozmawiam, on najbardziej we mnie wierzył. Umierał na raka prostaty, a to był przystojny facet, 198 centymetrów wzrostu, bardzo wyważony, dopóki on żył, cała rodzina czuła się… – …bezpiecznie. Wiem, bo opowiadałeś mi kiedyś o nim. Przez ostatnie tygodnie leżał na szpitalnym łóżku, coraz słabszy, z workiem na mocz, wenflonami, to był straszny widok. Przychodziłem każdego dnia i myślałem: Boże, odpuść mu już, żeby nie musiał cierpieć. Tyle razy mi pomógł, nauczył mnie jeździć na rowerze, odrabiał ze mną lekcje, zabierał na działkę, grał ze mną w piłkę, poświęcił mi najwięcej czasu i okazał tyle serca… Któregoś dnia, jakby czytając w moich myślach, złapał mnie za rękę i powiedział: „Michał, ja bym chciał jeszcze tylko jednego”. „Czego, dziadku?”. „Popatrzeć na ten świat”. Nie chciał umierać. Pokazał mi, że mimo tego całego cierpienia i bólu w życiu najpiękniejsze jest życie. – Ile miałeś wtedy lat? Trzydzieści. Została mi po nim ogromna pustka. Całe życie jak czułem się samotny, rozmawiałem z tym kimś, jakimś Bogiem. Nie wiem, kim On jest ani jaki jest, może być nawet z brodą. I pewnego dnia byłem tak zmęczony moim życiem i tym zniewoleniem od używek, że uklęknąłem przed Bogiem i poprosiłem: „Boże, proszę Cię, mam już dosyć takiego życia, tego zagubienia, tego lęku, który mnie nie opuszcza, tego wszystkiego, co robię. Proszę Cię, pomóż mi, a ja zrobię wszystko i obiecuję, bez targowania, że zmienię całe swoje życie”. I możesz wierzyć lub nie, tak się stało. Obsesja z dnia na dzień zniknęła, pierwszy raz mi się chciało i nie miałem ciągot – jak bywało wcześniej – żeby pójść po linii najmniejszego oporu. Zawziąłem się. Włożyłem w to mnóstwo wysiłku. Jest taka przypowieść, że Bóg nigdy nie daje więcej, niż możesz udźwignąć. Tak to się zadziało.
„Muszę się wyleczyć, będę walczyć”! Demi Lovato przerwała milczenie po przedawkowaniu heroiny
Przeczytaj wzruszające oświadczenie gwiazdy
Wielbiciele Demi Lovato mogą odetchnąć z ulgą. Po dwóch tygodniach milczenia od czasu, kiedy gwiazda trafiła do szpitala po przedawkowaniu heroiny, piosenkarka w końcu wystosowała oświadczenie do mediów i fanów. Wokalistka wciąż przebywa w klinice, ale na szczęście stan 26-latki jest stabilny. Demi Lovato o uzależnieniu od narkotyków Dziś w nocy polskiego czasu artystka opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie. Pisze w nim, że zdaje sobie sprawę z wagi swojego problemu. „Zawsze mówiłam szczerze o swojej walce z uzależnieniami. Czego się nauczyłam, to to, że moja choroba nie jest czymś, co znika z czasem. Ja sobie jeszcze z tym nie poradziłam, to coś, co jeszcze muszę zwalczy”, czytamy w poście. Demi Lovato dodała także długą listę osób, którym jest wdzięczna za wsparcie w trudnym dla niej czasie. Wokalistka złożyła także obietnicę. „Chciałabym podziękować Bogu za to, że jestem żywa. Moim fanom będę zawsze wdzięczna za wyrazy miłości i wsparcia, które otrzymałam w tym tygodniu i wcześniej. Wasze pozytywne słowa i modlitwy pomogły mi przetrwać ten trudny czas. Dziękuję mojej rodzinie, mojej ekipie i personelowi szpitala, którzy cały czas byli przy mnie. Bez Was by mnie tu nie było. Teraz muszę się skupić na tym, by się wyleczyć i wytrwać w trzeźwości. Nigdy nie zapomnę o waszej miłości i nie mogę się doczekać dnia, kiedy będę mogła Wam powiedzieć, że jestem zdrowa. Będę walczyć!”, napisała Lovato. Pierwsza reakcja Demi Levato po odzyskaniu przytomności Jesteśmy przekonani, że słowa Demi są szczere i cała sprawa bardzo ją dotknęła. Dowód? Podobno gwiazda zareagowała równie emocjonalnie, kiedy odzyskała świadomość w szpitalu. „Demi popłakała się, gdy dowiedziała się, że prawie umarła. Ona kocha swoje życie dlatego od razu zdecydowała, że po wypisaniu ze szpitala uda się na odwyk. Piosenkarka nie zdawała sobie sprawy z powagi sytuacji, dopóki rodzina nie wytłumaczyła jej do czego mogła doprowadzić jej bezmyślność. Demi przyznała, że potrzebuje pomocy i zrobi wszystko, żeby wyjść na prostą. Poza tym jest przerażona wymiarem krzywdy, którą wyrządziła swojej rodzinie Ona kocha swoich bliskich i nigdy umyślnie nie chciałaby nikogo z nich skrzywdzić. Bez przerwy ich przeprasza”, twierdził informator Hollywood Life. Problem, z którym zmaga się Demi jest naprawdę poważny, ale wierzymy, że przy jej samozaparciu i pomocy bliskich, gwiazda szybko wyjdzie na prostą.
Rodzina Demi Lovato wydała oficjalny komunikat! Jaka była prawda?
We wtorek po południu media obiegła bardzo niepokojąca informacja! 25-letnia Demi Lovato trafiła do szpitala, po przedawkowaniu narkotyków. Rodzina gwiazdy kilka godzin po zdarzeniu wydała oficjalne oświadczenie. Jaka była prawda? Czy Demi Lovato przedawkowała? Demi Lovato ma dopiero 25 lat, jednak jej bagaż życiowy jest znacznie cięższy. Artystka od lat zmaga się z wieloma uzależnieniami i problemami, jednak wydawać by się mogło, że w ostatnim czasie pokonała demony. Niestety ostatnie godziny pokazały, że były to tylko pozory. Bo młoda piosenkarka została znaleziona nieprzytomna przez przyjaciół w jej domu. Ratownicy na miejscu musieli podać gwieździe zastrzyk ratunkowy, co szybko zostało zinterpretowane, jako że Lovato przedawkowała heroinę! Najnowsze doniesienia mówią, że dzięki szybkiej pomocy medycznej stan Lovato jest już stabilny. Jednak podobno wiele informacji, które znalazły się w sieci nie są prawdziwe... „Demi jest przytomna i przebywa w otoczeniu rodziny, która chce podziękować wszystkim za wyrazy miłości, modlitwę oraz wsparcie. Niektóre informacje podane w mediach są nieprawdziwe. Bliscy proszą o uszanowanie prywatności i zaprzestanie spekulacji. Powrót Demi do zdrowia jest w tym momencie najważniejszy”, czytamy w oficjalnym komunikacie rodziny. Ciężkie życie Lovato Demi Lovato miała dopiero 10 lat, gdy szturmem wdarła do świata show-biznesu. Gwiazdka Disney Channel nigdy nie miała łatwego życia. Artystka zmagała się z prześladowaniem, okaleczała własne ciało, była uzależnieniona od alkoholu i narkotyków, a także zdiagnozowano u niej chorobę afektywną dwubiegunową oraz zaburzenia odżywiania! Jakby tego było mało, piosenkarka przyznała się również do walki z depresją. Mamy nadzieję, że stan zdrowia gwiazdy polepszy się.
Demi Lovato trafiła do szpitala z powodu przedawkowania heroiny!
Wokalistka od lat zmaga się z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków
25-letnia gwiazda nigdy nie ukrywała, że jest osobą skłonną do uzależnień i otwarcie opowiadała o walce z alkoholizmem i zażywaniu środków odurzających. Według słów Demi Lovato, po raz pierwszy sięgnęła po narkotyki w wieku zaledwie 17 lat i bardzo szybko wpadła w szpony nałogu. Według najnowszych doniesień prasy zagranicznej, wokalistka trafiła we wtorek do szpitala, w którym podano jej lek stosowany w przypadku przedawkowania narkotyków. View Ediplayer on the source website Demi Lovato przedawkowała heroinę i trafiła do szpitala Do tych rewelacji dotarł serwis TMZ, który powołuje się na źródła policyjne. Demi Lovato według ich słów miała przedawkować heroinę i trafiła do szpitala we wtorek w godzinach południowych czasu amerykańskiego. „Podano jej lek o nazwie Narcan. To substancja, którą dostają pacjencji po przedawkowaniu narkotyków”, twierdzą informatorzy portalu. Jak donoszą zagraniczne media, przy łóżku ukochanej córki czuwa jej matka, Dianna De La Garza. Gwiazda odzyskała już przytomność, zaś jej stan wydaje się stabilny. Smutne życie Demi Lovato: alkoholizm, uzależnienie od narkotyków, depresja W ciągu ostatnich kilku lat więcej mówiło się o problemach Demi Lovato aniżeli o jej osiągnięciach muzycznych. Poza uzależnieniem od alkoholu i narkotyków, u 25-latki zdiagnozowano również chorobę afektywną dwubiegunową oraz zaburzenia odżywiania. Jakby tego było mało, piosenkarka przyznała się również do walki z depresją. W ostatnim czasie wydawało się, że sytuacja wróciła do normy. Demi Lovato od sześciu lat deklarowała trzeźwość – wtedy to trafiła do ośrodka zamkniętego, w którym przeszła terapię. Choć w marcu tego roku przypadała kolejna rocznica jej sukcesu, wkrótce potem okazało się, że demony przeszłości powróciły i Demi Lovato po raz kolejny sięgnęła po alkohol
Narkotyki, zdrady i... Kulisy rozstania Jennifer Aniston i Justina Theroux są wstrząsające!
W zeszłym tygodniu Jennifer Aniston i Justin Theroux wystosowali oficjalne oświadczenie, w którym poinformowali, że zdecydowali się na separację. Od tamtej pory media spekulują, jakie były przyczyny podjęcia tej decyzji i czy w grę wchodziły zdrady partnera aktorki „Przyjaciół”... View Ediplayer on the source website Powody rozstania Jennifer Aniston i Justina Theroux: narkotyki? Choć oboje zapewnili, że darzą się sympatią i rozstają się w zgodzie, najnowsze doniesienia rzucają na kulisy ich związku nowe światło. Mówi się, że Jennifer Aniston musiała tolerować hulaszczy tryb życia Justina Theroux! „Sporo pił, zażywał mocne środki przeciwbólowe, a także nieobce mu były narkotyki. Leczył się w grupie AA”, zdradziła w rozmowie z jednym z czasopism przyjaciółka pary. Co ciekawe, choć mówiło się, że w sierpniu 2015 roku wzięli oni cichy ślub w luksusowej willi w Bel Air, serwis TMZ twierdzi, że... nigdy nie sformalizowali swojego związku! „Sprawdziliśmy dokumenty w urzędzie stanu cywilnego w Los Angeles i w żadnym z nich od 2010 roku nie ma aktu małżeństwa Jennifer Aniston i Justina Theroux”, zdradził portal. Jaka jest prawda? Tego zapewne nie dowiemy się jeszcze przez jakiś czas. Jennifer Aniston wróci do Brata Pitta? Oczywiście temat, który rozgrzewa media do czerwoności, to relacja aktorki i jej byłego męża Brada Pitta, który we wrześniu 2016 roku również zdecydował się z Angeliną Jolie na separację. Mówi się, że Jennifer Aniston znacznie się do niego w ostatnim czasie zbliżyła i ich znajomość jest doskonałym potwierdzeniem przysłowia, że „stara miłość nie rdzewieje”. Związek aktorki z Justinem Theroux był natomiast fikcją od przynajmniej trzech miesięcy. ZOBACZ ZDJĘCIA
„One już wiedzą, że tata został na górze. Że nie wróci”. Żona i dzieci utraciły nadzieję na odnalezienie Tomasza Mackiewicza
Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO
Film „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego święci tryumfy w polskich kinach. Historia byłego narkomana, który został po przezwyciężeniu nałogu triathlonistą i zwyciężył w prestiżowych zawodach Ironman poruszyła miliony. Jak całą produkcję ocenia ten, który był inspiracją do jej powstania? Czy w jego opinii Jakub Gierszał sprostał roli, którą musiał odegrać? I co w jego życiu zmieniła premiera filmu, który podbił serca jurorów i widzów na tegorocznym festiwalu w Gdyni? Zobacz też: Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Jerzy Górski o filmie „Najlepszy” i Jakubie Gierszale Konrad Szczęsny: Jak to jest być człowiekiem, którego historia poruszyła, zachęciła i zainspirowała do tego, aby nakręcić film i napisać książkę? Takich życiorysów w Polsce nie ma tak znowu dużo. Jerzy Górski: Są tysiące takich ludzi jak ja, nie jestem wyjątkowy, jestem o tym przekonany. Tylko coś musi spowodować, żeby zechciano ich pokazać. Mi akurat ciągle mówili, że moje życie to jest scenariusz na film. Gdy to słyszałem, uśmiechałem się i mówiłem: to róbcie. To jest jedna kwestia. A druga? Ja tego wszystkiego nie robiłem dla filmu, dla scenariusza. Robiłem to dla siebie, bo w tamtym okresie moje życie polegało na tym, że realizowałem postawione sobie cele i spełniałem marzenia, do których dążyłem poprzez realizację tych celów. Ale jednak to właśnie ta historia zainspirowała do stworzenia filmu. Bywał pan na planie? Duży problem z tym wszystkim mieli chyba producenci, bo parę razy byłem na planie. Jeśli mam być szczery, jak to wszystko odbieram, to przeszkadzało mi, że w głowie wciąż zadawałem sobie pytanie: czy to tak było? Czy ten kolor pasuje? Zacząłem sobie przypominać rzeczy, które dawno, dawno zapomniałem i one były głęboko w mojej świadomości. Później kolejny raz pojechałem i… I? Nie rozumiałem scenariusza. Trzykrotnie podejmowałem próbę przeczytania go i trzykrotnie go odstawiałem, jednak za trzecim razem przeczytałem najwięcej. W końcu zdałem sobie sprawę, że to nie ma znaczenia. To jest coś, co ludzie chcą zrobić, wkładają swoje doświadczenie, czas, pasję ,a mają problem, bo przyjeżdża facet i on żyje (śmiech). A więc oni coś grali, ja tam gdzieś stałem… Pewnie zadawali sobie pytanie: Czy będzie się mieszał czy nie…. No właśnie. I powiedziałem do siebie: Górski, spieprzaj stąd, to nie jest twoja bajka. Oni wiedzą, to jest ich zawodów, oni muszą jakąś empatią skonstruować historię. Tym, czego nie rozumiałem w tym scenariuszu, były obrazy. Aktorzy musieli wykreować w jakiś sposób sytuacje, które były w scenariuszu: odczuć, że chcą być tacy, jak scenariusz mówi i chcą zrobić to najlepiej jak potrafią. To, co zobaczył Pan na planie różniło się od tego, jak Pan to sobie wyobrażał? Ja film sobie wyobrażałem w ten sposób i to ciągle powtarzam: przyjeżdżam, klaps trzydziesty czy setny, nakręcili, poszło, następny, skleili, wypuścili. To zupełnie tak nie działa! Praca na planie zmieniła mój stosunek do tego. Mam duży szacunek dla tego zawodu. Udawanie czy w pewnym sensie udawanie, wczucie się w bohatera czy bohaterkę, którą mam grać, to wielka sztuka. I teraz doświadczenie, wyobraźnia, empatia i jeszcze wiele innych rzeczy decyduje o tym, w jaki ja sposób zagram na przykład w komediach, w jaki ja sposób dramat zagram, jak zagram Górskiego, jak zagram Kotańskiego (w filmie gra go Janusz Gajos), więc oni musieli to sobie wyobrazić na podstawie własnych obserwacji czy własnej jakiejś tam ścieżki, która wybrali. Dawał im Pan jakieś wskazówki? Tylko szczątkowo rozmawiałem z Jurkiem numer dwa o filozofii życia, z Kotańskim, czyli z panem Januszem Gajosem chwilę żeśmy zamienili dwa zdania, gdzieś tam po drodze z kimś podzieliłem się jakąś refleksją i się wycofałem z tego. Nie chciałem tego oglądać. Powiedziałem, że chciałbym być w tym wolny i oni też zrobią to, co będą uważali za słuszne i pewnie zrobią to najlepiej jak potrafią. Taka jest moja ocena. Jakub Gierszał nazwał pana mistrzem. Spotkali się panowie nie tylko na planie, lecz także prywatnie. Czy miał Pan wyobrażenia odnośnie do tej roli? Czy Jakub Gierszał temu sprostał jako aktor? Oczywiście, myśmy mieli kilkakrotnie spotkanie, ale nie rozmawialiśmy, że to jest różowe, to jest białe, to jest tak zrobione, to inaczej. Mówiłem zawsze o swojej postawie, o filozofii swojego życia, a potem już jego umiejętności, doświadczenie i wizja reżysera kierowały tym wszystkim. A jeżeli chodzi o samego Kubę Gierszała w roli Jerzego Górskiego? Powiem tak: świetnie zagrał. Jestem cholernie dumny z jego roli i sposobu, w jaki to pokazał – to jest pierwsza sprawa. Druga rzecz, o której już wspominałem: ja nie chciałem ingerować w to, bo to by zakłóciło moją relację z nim i ich relacje między sobą. Oni mieli wyobrazić sobie Jurka czy on miał sobie wyobrazić Jurka czy inne postacie, które tam grały. Wszyscy zagrali bardzo dobrze. A jeżeli chodzi o Kubę… Od razu poczułem do niego sympatię. Kiedy ścisnęliśmy się, mówię: kurcze, tak jak młodszy brat. Ja nigdy brata nie miałem, a więc mówię: fajny chłopak, da radę. Tak to bym określił. Dawał mu Pan jakieś wskazówki? Na planie starałem się nie wtrącać, stałem gdzieś z boku, obserwowałem. Nie wiem, jak to ująć, ale wyobrażam sobie to tak, że on musiał się zamykać i dotykać mnie, wyobrażając sobie, co ja mogłem przeżywać, a więc to było cholernie trudne zadanie. Bo to nie były radosne momenty, to były cholernie trudne sceny na początku, a potem wcale nie były łatwiejsze. Łukasz [Palkowski, reżyser – przyp.red.] musiał sobie mniej więcej wyobrazić na podstawie scenariusza i później gry Jurka, w jaki sposób on ma zagrać i czy to pasuje do koncepcji czy nie. A więc nastąpiła konfrontacja dwóch światów: jego umiejętność wczucia się, jak co mogłem czuć w danej sytuacji, czy to zagra dobrze czy źle. Mnie już przy tym nie było, bo ja nie chciałem stać z boku i oceniać ich działań. On jest z samym sobą, jest kamera, jest odczucie, jest jego empatia i on musi to grać. Mam wielki szacun dla tych ludzi, którzy grają. Wszyscy zagrali świetnie. Film zdobył 4 nagrody, jeśli chodzi o festiwal w Gdyni, w tym nagrodę publiczności. To jest ogromne wyróżnienie. To znak, że ta historia porusza ludzi i że to jet dla nich ważne. Mówienie historii o walce o siebie, o swoje życie jest istotne. Dla mnie, dla człowieka, który nie funkcjonuje w branży filmowej, to jest największa nagroda. Tu nie chodzi o pomnik czy danie statuetki, to nie jest takie ważne w środowisku filmowym. Ale tak naprawdę nie fachowcy ocenili to, a inni ludzie, którzy do mnie podchodzili, mówili mi o swoich problemach i wspólnie ryczeliśmy, pojawiała się nadzieja na dalsze plany. Zadawali pytania: „A czy ja panie Jurku jestem na dobrej drodze, bo ja miałem to czy tamto?”. Żadna statuetka, żaden Oscar nie da tego, jak ludzie reagują. To znaczy, że ta historia została dobrze przedstawiona i oni dobrze zagrali. A ja jestem ciągle taki sam. I myślę, że to jest największa wartość. I jestem dumny z tego i to mi też dodaje siły w takim normalnym życiu. A czy myśli pan, że ten film zmieni jakoś pana życie? Bo z jednej strony pana działalność skupiona jest na co dzień wokół sportu, trithlonu i promowania tej idei. A nagle okazuje się, że ta historia jest w całej Polsce oglądana, dyskutowana i może się zdarzyć, że ktoś podejdzie i poprosi o autograf i o zdjęcie. Oczywiście mogę sobie zrobić zdjęcie, dać autograf, ale nie czuję się żadnym bohaterem. Po prostu zrobiłem to, bo miałem taką potrzebę na tamten czas. Jeżeli ludzie odbierają to tak, jak choćby w Gdyni, to… To jak się Pan z tym czuje? Jak ja się czuję? Mam nadzieję, że za kilka miesięcy to gdzieś tam ucichnie, ja po prostu będę dalej robił swoje. Nie muszę gwiazdorzyć, więc teraz się denerwuję, gdy ktoś mówi: „No, teraz celebryta…”, odpowiadam: „Ja ci powiem, co ja o tym myślę. Jak chcesz się spotkać z celebrytą, to musisz zapłacić, a ja ci powiem z kim i za jakie pieniądze. A jak chcesz się spotkać z Jurkiem to się spotykamy i gadamy”. Nie jestem ani gwiazdorem, ani celebrytą. Ale jest jedna bardzo ważna rzecz, która z tego wynika. Jaka? Cholerna odpowiedzialność. Teraz będę strasznie oceniany, to jest bomba, która wychodzi na zewnątrz i która w założeniu ma pomagać ludziom. A więc ludzie na każdym kroku będą mnie oceniać. Ja nigdy się nie wstydziłem tego, kim byłem. Ale nigdy to nie było podane w tak krótkim czasie i tak bardzo mocno. 8 listopada do sprzedaży trafiła książka „Najlepszy” Łukasza Grassa, opowiadająca o życiu Jerzego Górskiego. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wszedł film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz także: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej?
Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO
„Najlepszy” Łukasza Palkowskiego z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego, byłego narkomana i triathlonisty, był zdecydowanym zwycięzcą tegorocznego festiwalu w Gdyni. W ekskluzywnym wywiadzie sportowiec opowiedział nam, jak wyglądała jego walka z nałogiem w ośrodku Monaru, za co podziwiał Marka Kotańskiego i jak zmieniło się jego życie, gdy zerwał z narkotykami. Zobacz też: Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Jerzy Górski o wychodzeniu z nałogu, narkomanii i filozofii życia To zamieszanie, które obecnie jest wokół Pana w związku z filmem „Najlepszy”, może być niezwykle motywujące. Jerzy Górski: Nawet przy słabościach, które posiadam, to mi dodaje dodatkowej siły. Bo wiem, że dla innych ludzi jestem tą siłą, jestem nadzieją. A ja też jestem słaby, po prostu. Tak jak każdy z nas. Nie ma ludzi silnych, jeśli ktoś mówi, że jest silny, to jest to nieprawda. Jeśli ktoś mówi, że nie ma problemów – absolutna nieprawda. Każdy z nas ma problemy, nie trzeba być narkomanem, żeby mieć problemy. Nie trzeba upaść na takie dno, na jakie ja upadłem. Po prostu każdy ma swój dołek i każdy ma swój szczyt. I tak lecimy przez całe życie. Prawo wyboru należy do nas. Nieraz trzeba wiele złych decyzji podjąć, żeby w jakimś tam czasie podjąć tę dobrą. Jak się ma problemy, trzeba przekroczyć pewne granice. Jeżeli się nie przekroczy, to się będzie żyło w tych problemach. Taka jest moja filozofia i to jest… po prostu dla ludzi. Ja to mam w głowie i w sercu. Musiałem pokonać wiele trudności, żeby dotrzeć do swojego celu. I tyle. Jak wyglądała ta droga? Dwie osoby mnie zainspirowały w życiu: Marek Kotański mówiący o wolności i Antoni Niemczak zainspirował mnie do sportu. Powiedział, że muszę mieć najtrudniejsze rzeczy przed sobą, muszę walczyć i moje życie chyba na tym polega. Ciągle gdzieś mam jakieś trudności, które muszę pokonywać. W tym wszystkim jest coś takiego fantastycznego. Co? Na mojej drodze spotkałem wielu fantastycznych ludzi, którzy od samego początku, gdy podałem im rękę i powiedziałem: „Cześć, nazywam się Jerzy Górski, byłem narkomanem, jestem po pobycie w Monarze”, nie odrzucili mnie, pomogli. W tej chwili jest łańcuch fantastycznych ludzi, moich przyjaciół i tych, z którymi znamy się od niedawna i oni pracują na rzecz książki czy filmu. W książce padają z Pana ust słowa, które często powtarzał Marek Kotański: że najtrudniejsze jest to życie codzienne, które następuje po wyjściu z ośrodka. Nasuwa mi się pytanie: czy po takich przejściach trudno jest być wolnym człowiekiem? W ośrodkach Monaru w tamtym czasie, kiedy ja się leczyłem, przebywało się w nim dwa lata. Była pewna hierarchia: pierwszy etap to ten, w którym musisz cały czas pracować, chodzisz w specjalnym drelichu, siedzisz na podłodze i właściwie całe twoje życie to praca. Z każdym tygodniem człowiek jest silniejszy: wiadomo, że po odtruciu jest się najsłabszym. Natomiast po tym pierwszym okresie mamy nominację, mniej więcej po trzech miesiącach można było wystąpić do społeczności o ocenę, jak mnie widzą, bo chciałbym być na drugim etapie. Czyli lekarz ośrodka to grupa ludzi, z którą się leczymy. Tu nie ma lekarza, który przychodzi i jest odprawa i zaleca leczenie. Leczenie jest takie: źle pracujesz. Znowu masz problemy. Co się wtedy dzieje? Dostajesz „zastrzyk”, musisz ciężej pracować, musisz się czemuś oddać i czegoś się nauczyć. I wtedy zaczyna się ten proces farmakologiczny, w sensie psychicznego oddziaływania: po co ja tu jestem? Czy pokonam siebie? A później? W tym ostatnim etapie jest się monarowcem, który ma swój plan. On już jest mniej oceniany przez społeczność, choć nadal obowiązują go te same zasady, co wszystkich. Jakie to zasady? One powstały na podstawie leczenia ludzi, którzy byli obecni w placówce wcześniej. Mają odniesienie do życia, do konkretnych przypadków, gdy ktoś coś źle lub dobrze zrobił. Dzięki temu była możliwa ochrona podopiecznych przed sytuacjami trudnymi. Jakimi? Nie możemy dopuścić do lenistwa i do sytuacji, w której zacznie się myślenie o nałogu. Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie. Nic innego nie wchodzi w grę. Teraz, żeby pomóc, trzeba zniszczyć te stare zachowania, budując nowe poprzez wiele zasad. Tworzymy siebie od nowa pod kontrolą. I kiedy jesteśmy w programie monarowca na tym ostatnim etapie, mamy wyjść z inicjatywą i powiedzieć, czego chcemy. Ma to być plan działania, program, który przez ostatni rok się realizuje. Od czasu do czasu jest on omawiany. Co to daje? To forma ochrony. Wiadomo, nie palę, nie piję, nie ćpam – wiele zasad tam obowiązuje. Minęły dwa lata. Wychodzę. Mogę palić, mogę pić – mogę różne rzeczy robić. I wtedy… Wtedy zależy, co zrobiliśmy z sobą i czego chcemy. I tu się naprawdę zaczyna prawdziwe leczenie. Bo ja jestem sam ze sobą. Owszem, mogę zadzwonić do wychowawcy, pojechać do ośrodka – wiele osób tak robiło, chcieli utrzymywać kontakt, żeby mieć tę dodatkową siłę. Podzielić się informacjami, że tu mam problem, tam mam problem. Wtedy przyjaciele z grupy podpowiadali, proponowali rozwiązania. Wtedy było łatwiej, bo wyrzucałem swoje problemy. Ale… … najtrudniejsze jest życie na co dzień. Było, jest i zawsze będzie. Czym więcej zasad wprowadzimy na „nie” w trakcie leczenia, tym dłuższy czas może minąć, nim będziemy wyrzucać te zasady, na przykład zaczniemy palić. Były takie osoby: w moich czasach w ośrodku się nie paliło. Oni kończyli leczenie, wychodzili za drzwi i palili. Nikt nie miał do nich pretensji. To była ich decyzja. A ja wiem, że z natury tak jest: na początku widzimy, że wszystko jest białe lub czarne. Ale w pewnym momencie życia pojawia się jeszcze inny kolor – szarość. Już jako dziecko nie bał się pan ryzyka, wyzwań: czy to związanych ze sportem, czy z życiem codziennym. Lubił pan też silne bodźce. To może i ocalić, i zgubić. I to mnie zgubiło, i później też wyrwało z tego wszystkiego. Bo czy ja się zmieniłem? Nie, ja jestem ciągle taki sam. Tylko że teraz mam inną świadomość, inne wartości. To, że je przyjąłem, zaczęło tworzyć nowego mnie. Ale z natury ja cały czas jestem taki sam: jak nie mam przed sobą czegoś większego, to się źle czuję. A jak mam coś przed sobą, to nawet jeśli mam bardzo ciężko to dążę do tego, żeby w jakiś sposób to osiągnąć, pokonać. Kiedy rozmawiamy to kolejny raz sobie uzmysławiam, że ja się naprawdę w ogóle nie zmieniłem. To znaczy? Nie biorę narkotyków, mam pewne zasady. Wiem, gdzie są moje słabe punkty, a więc staram się, żeby to była moja silna strona. Ale w normalnym życiu mam naprawdę różne słabości. Też muszę czasami walczyć bardzo mocno: może nie o to czy brać czy pić, bo to mnie w ogóle nie rusza. Ale w takim normalny sensie, o jakim mówił Kotan. Najtrudniejsze jest zwykłe życie i pytania: Czy to jestem ja? Czy chcę, patrząc na tych ludzi, rozmawiając z nimi, widząc różne rzeczy, kim ja tak naprawdę chciałbym być? A Pan kim chciał być? Kiedy Niemczak podniósł ręce do góry po zwycięstwie i zobaczyłem jego zdjęcie w tej pozie w gazecie, to powiedziałem „ja też chcę być taki sam”, to nie bardzo mi wierzono. A ja miałem cel i go zrealizowałem. Cały czas jestem w rozwoju czegoś, co nadaje mi sens życia. Zobacz także: Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej? Czy często młodzi ludzie proszą pana o radę, na przykład pytają, jak żyć? Po przeżyciu tego, co Pan przeżył, jest się w pewnym sensie mentorem w oczach innych ludzi. Powiem szczerze, że nie wiem. Co ja mogę dać młodym ludziom? Nie mam recepty na to, jak oni mają żyć. Mogę tylko mówić o swoim życiu, kolejnym marzeniu, dążeniu do celu. Warto mieć marzenia! I tak młodzi ludzie doświadczą pewnych rzeczy. Jeśli mam sposób na siebie, jeżeli się realizuję, to nawet jeśli będę w grupie i przegram z grupą: przyćpam, popiję, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że to, co robię najlepiej, w co jestem zaangażowany, a pod wpływem innych osób na przykład przyćpam, to może nie kupię tego. Bo moja psychika jest w innym miejscu, ona czegoś innego chce. W Pana przypadku tak nie było. Tak, ja szukałem. Wszyscy młodzi ludzie szukają. To normalna, naturalna rzecz. Czym więcej dotkną różnych rzeczy, tym będą bogatsi. Gdy się ma 15 lat, jest się najmądrzejszym na świecie, wie się wszystko. Wtedy mogą odpowiedzieć: „Dziadek, spadaj, czego Ty chcesz ode mnie?!”. Ja nic nie chcę. To, co mogę powiedzieć, to: szukaj swojego sposobu na życie. Na pewno jest Pan czasem pytany o zdanie w jakichś ważnych społecznych kwestiach. Dzwonią czasem do mnie i pytają na przykład o dopalacze. A ja nie wiem, co to jest. I pytają, dlaczego ci młodzi ludzie biorą. Biorą, bo ja też brałem, bo nie miałem swojej ścieżki. Nie wykształciłem się, nie doszedłem do takiego etapu, na którym lubiłem siebie. Dotykamy jeszcze innych spraw, które mają znaczenie: rodzinnych, przyjacielskich. To wszystko gdzieś działa. Im więcej da się doświadczeń młodemu człowiekowi, tym mu łatwiej będzie znaleźć swoją ścieżkę. Tak to wygląda, tak to widzę z moją córką. To, o czym rozmawiamy, to trochę filozofia, ale wydaje mi się, że na ludzi działa wszystko, co robimy. Zastanawiam się, jaki jest pana stosunek do liberalizacji podejścia do narkotyków wśród młodych ludzi. Często wciągają kreskę, żeby mieć większą wytrzymałość, lepsze wyniki w pracy. Jest to szczególnie popularne wśród ludzi, którzy funkcjonują na wysokich obrotach. Mówią, że jedno zażycie, wciągnięcie lub zapalenie czegoś nie jest ćpaniem. A nie znam osoby, u której to skończyło się na jednym razie. To trudna kwestia. Wiem jedno: jak się raz weźmie, jest duże prawdopodobieństwo, że się w to wpadnie, prędzej lub później. Jeżeli ten raz lub dwa wziąłem, powstaje pytanie: na ile mam tę drugą stronę, to, o czym rozmawialiśmy przed chwilą. Jeżeli ona jest silniejsza, dojdę do wniosku: nie, ja nie chcę tego robić. Doświadczyłem tego. Mówi się: a, napierdzielamy od rana do wieczora, dobrze byłoby wziąć jakiś speed, żeby przeżyć. Gdy mam jakieś spotkania, nazwijmy to, motywacyjne, to mówię, że można bez tego żyć, że można mieć kopa zupełnie inaczej. Świat jest dzisiaj naprawdę tak ułożony, że tempo jest cholerne. Obojętnie kim jesteśmy, pytanie jest jedno: czy ja mam coś swojego? Dlaczego teraz coraz więcej ludzi w wieku 30., 40 czy 50. lat zaczyna uprawiać triathlon i biegać? Ich to zaczyna nakręcać, jest tym speedem i nie muszą tej kreski brać. Jest duże prawdopodobieństwo, że nie będą już tego próbowali. Sprowadza się to do jednego: ciągle trzeba mieć pomysł na siebie. Mi się to kojarzy ze sportem, ale tu nie chodzi tylko o sport. Tu chodzi o pasję. Ona może być różna: jeśli mi nie przeszkadza tylko mnie wzmacnia, to rób to i nie zwracaj uwagi na nic, co jest naokoło. Bo daje ona nam siłę, żeby powiedzieć: ja tego nie chcę. Zabrzmi to banalnie, ale idąc tym tropem, sięganie po narkotyki, jak i inne używki to wynik poczucia pustki, bezsensu oraz chęć doznań ekstremalnych. Na początku podpowiadają nam rodzice, szkoła może nas inspirować, koledzy. Jeżeli tego nie ma, jeśli jest pustka, a do tego łatwość kupienia tego… Za moich czasów my wszyscy byliśmy przestępcami. To nie było tak jak dzisiaj, że w Internecie można było to zdobyć. Musieliśmy albo fałszować receptę, albo okradać apteki. Więc to były takie radykalne działania. Cały czas była o to walka. A dzisiaj? No właśnie, jak to wygląda dzisiaj? Kontaktują się z panem rodzice dzieci, które ćpają? Dzwoni na przykład do mnie rodzic, który jest nauczycielem i mówi, że jego dziecko bierze od trzech lat, przerwało leczenie. A on jest nauczycielem i ma dobrą radę dla innych, a w domu ma problem. Jest gotowy na wszystko, żeby dziecku pomóc. Pytanie tylko, czy dziecko jest gotowe. Co zrobić, żeby spróbować go sprowokować? To są cholernie trudne sprawy. Każdy przypadek jest czymś spowodowany: próbą, ciekawością, towarzystwem, łatwością dostępu. Ale nie wolno narzucać dzieciom niczego, trzeba umiejętnie podpowiadać, kierować. To, co mówię, to jest banał, ale to jest cholernie trudne. Dla rodziców też. Jak Pan po przejściu tej drogi patrzy na takie wartości, jak miłość, zaufanie, dom, rodzina? Bo tak ekstremalne doznania zmieniają każdą sferę życia. Pewnie, że tak. Jednak od razu chcę zaznaczyć, że moja żona i córka nie znają mnie z tej starszej strony. Oczywiście wiedzą, nigdy nie robiłem z tego tajemnicy, ale one nie chcą uczestniczyć w tym wszystkim. Dlatego, szanując ich decyzję, nie chciałbym o tym mówić. Ogólnie odpowiem tak: bardzo ważne, ale i najtrudniejsze jest wychowywanie dzieci, bycie w związku, zaspokajanie swoich różnych potrzeb. Na ile my jesteśmy jedną drużyną, na tyle mamy siłę i pokonujemy różne rzeczy, różne bariery. Nie byłbym tym człowiekiem, którym jestem, gdybym tamtego nie przeżył. Być może byłbym sportowcem, bo do tego mnie zawsze ciągnęło. Ale nie mam pewności. I nie chcę się nad tym zastanawiać. Dzisiaj jestem jaki jestem, robię swoje i jestem szczęśliwy. Czytając o tym, czego dokonał pan w 1990 w Alabamie, zdobywając tytuł Iron Man, pomyślałem, że to niezwykle stymulujące, gdy ma się tak jasno wytyczony cel. Tak, to niewątpliwie stymulujące. Ja w tym biegu w pewnym momencie nie byłem w stanie nawet schodzić z górki, bo miałem tak załatwione nogi. I dlaczego ja tego dokonałem? Głowa mnie tam zaprowadziła. Nie umiem tego wytłumaczyć. Wygrała wolność, bo to był bieg do wolności. Tak samo gdy pierwszy raz pobiegłem w ośrodku: wymiotowałem krwią, organizm nie wytrzymywał fizycznie, bo był wycieńczony po odwyku, ale później było coraz lepiej. Przy Double Iron Man byłem totalnie uspokojony. Siedziałem w samochodzie, wszyscy ze sraczką biegali i mnie szukali, a ja wiedziałem, że mam robić swoje. Wyszedłem, skoczyłem do wody i nie oglądałem się na nikogo. W biegu popełniłem błąd, bo za szybko przebiegłem pierwsze 50 kilometrów, potem za szybko zbiegałem, choć wcześniej zbiegania nie trenowałem, miałem złe buty i jeszcze różne inne rzeczy. Żeby być silnym, trzeba zobaczyć, gdzie jest się słabym. To wtedy daje nam siłę. Ale w głowie musi być też cel i pasja, bo to one prowadzą do przodu. To, co przeszedłem jako ćpun w tym moim pierwszym złym życiu, potem wszystkie trudności, które miałem w życiu, były niczym w porównaniu do tamtego. To też mi pomagało. Nie myślałem w ten sposób, ale moja psychika, głowa miała tyle złych doświadczeń, że kolejna, inna walka, była już czymś lepszym. Chcę być na mecie, bo to moje marzenie. Ja walczyłem o większą wolność. A wcześniej, gdy byłem uzależniony, walczyłem o wolność, której nie miałem. Walka ta dała mi jednak siłę do tej ważniejszej, drugiej walki. Wydaje mi się i mam takie wrażenie, że dla pana im trudniej, tym lepiej. Gdy na przykład mówił pan, że będzie sportowcem jak Niemczak, wszyscy patrzyli na pana jak na wariata i mówili… … popier*olony narkoman. A jednak pan tego dokonał. Bo robiłem swoje. Nadal pan to robi? Tak, muszę biegać. Choćby przez chwilę. A jak nie mogę biegać, to chodzę. No właśnie, bo ma pan problemy z sercem. Tak, gdy je wykryto, umówiłem się z lekarzami. Powiedziałem: „Ale jak to? To ja już nic nie mogę?”. Odpowiedzieli: „Nie, po prostu nie możesz biegać na zawodach, nie możesz sobie już wyznaczać takich celów”. Zapytałem: „Co mogę? Nie wyobrażajcie sobie, że ja siądę teraz z pilotem i powiem „o Jezu, jaki jestem chory!”. Po kilku rozmowach powiedzieli mi: „Ty wszystko rób, tylko slow”. Zatem wszystko robię slow (śmiech). Chodzę na marszobiegi, pływam, uczę pływać. Kontroluję tętno, jak jest 120, z biegu przechodzę do marszu. To jest moje, robię to dla siebie, to dodaje mi sił, to element kontroli nad sobą. Jak Pan wstaje rano i patrzy w lustro, to myśli Pan sobie: Jerzy, dajesz sobie radę z tym życiem. Pewnie! Lustro to oczywiście przenośnia, ale popatrzę i powiem: Siemanko, idziemy na basen. Kurde, znowu się nie chciało wstać, ale tam są ludzie, odpowiedzialność (śmiech). Trudno mi wstać o 4.30. To jest to, czego się nauczyłem: mógłbym spojrzeć w lustro i powiedzieć: „spieprzaj, idę spać”. Zamiast tego mówię: No ciężko, ciężko, stary, ale bierz dupę w troki i na basen! Później, jak się wejdzie do wody, jest już łatwiej. Ale ja usypiam z tą świadomości i wstaję z tą świadomością: Ok, w porządku. Pasja. Kładę się spać i wstaję z pasją. Tak to działa. Trudno jest polubić siebie? Najtrudniej. Ale różnica między praktykiem i teoretykiem jest taka, że praktyk powie Ci: to będzie cię napieprzało całe życie, to nie będzie proste, łatwe i przyjemne, ale Ty musisz wygrać z tym bólem. Pewne rzeczy trzeba robić schematycznie, nie na zasadzie zrywu, usprawiedliwiania się i szukania wymówek. Nie mogę nie zapytać o osobę, która tego Pana nauczyła. Kim był dla Pana Marek Kotański? Mentorem, przyjacielem, autorytetem? Wszystko po trochu. Ja byłem, jeśli mogę tak powiedzieć, zakochany w nim. W sensie nie fizycznym, ale ja na niego patrzyłem, chciałem go dotknąć, chciałem z nim chwilę porozmawiać. Jeśli coś powiedziałem źle, on mnie zaraz prostował. Myśmy wspaniałe rzeczy zrobili razem! Bieg z Wrocławia do Warszawy, jego charyzma i osobowość sprawiły, że wziął mnie na największą wojnę na świecie, czyli wolność. Dążyliśmy ciągle do wolności, on nam to powtarzał. Był dla mnie wszystkim w tamtym czasie. A po kilku latach patrzyłem na niego jak na normalnego człowieka. Tak też wielu ludzi patrzy teraz na Pana. Wyszedłem z Monaru kilkadziesiąt lat temu, być może ludzie odbierają mnie tak, jak ja Marka na początku, ale z czasem zobaczą, że ja też mam różne problemy. Rozumiem go inaczej w tej chwili, ale mój stosunek do niego się nie zmienił. Zawsze będę o nim mówił. On mnie zainspirował do wolności. Kiedy siedziałem i pisałem do siebie listy w areszcie na pryczy: „Jestem narkomanem, siedzę tu i tu, chciałbym pojechać do ośrodka”, to komu ja zaufałem? Marek mi to wszystko podpowiedział. „Halo, chodź tu chłopie do mnie, czekam na Ciebie”. Czytając o Marku Kotańskim widzę, że on był z jednej strony ostry i bardzo konkretny, a z drugiej był człowiekiem, który zawsze pomagał tym, których wszyscy skreślili. Tak, on dawał siebie innym. To było jego hasło. Ja tym hasłem też jestem. Nie mówię o tym głośno. Ale są tacy, którzy mnie nie lubią. Dlaczego? Bo mówię im wprost, kim są. Mówię tak, jak czuję, nie owijam nigdy w bawełnę. Ja też się wkurzam, jak dostaję informację zwrotną, że coś jest nie tak. Wkurzam się, ale mówię: mają rację. To mi poszerza świadomość, mówię: „dzięki”. To jest fajne. Kończąc… Co jest najważniejsze w życiu według Jerzego Górskiego? Mieć jak najwięcej wolności. Nie ważne kim jesteśmy i co robimy. Bo wtedy jesteśmy szczęśliwi. Mamy tego szczęścia mało na co dzień, więc go szukajmy. Szukajmy swojej ścieżki. To nie przychodzi łatwo i od razu. Z jednego nałogu wejdź w drugi nałóg. Szukaj. To jest najtrudniejsze. I jeszcze: Jeżeli coś nas wkurza i zaczyna nam przeszkadzać: „Halo, zastanów się, czy to jest ci potrzebne?”. Proste, nie? 8 listopada do sprzedaży trafiła książka „Najlepszy” Łukasza Grassa, opowiadająca o życiu Jerzego Górskiego. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wszedł film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz też: Kto inspiruje Jakuba Gierszała? Czy pójdzie w ślady swojego idola? EKSKLUZYWNE VIDEO
Uzależnienie od narkotyków i papierosów, próby samobójcze i... błyskotliwa kariera! Kim jest Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” z Jakubem Gierszałem w roli głównej?
Monarowiec, były narkoman, triathlonista, mąż i ojciec – Jerzy Górski to człowiek o wielu twarzach. Do księgarni trafia właśnie książka „Najlepszy”, zaś za chwilę w kinach premierę będzie miał film o tym samym tytule z Jakubem Gierszałem w roli głównej. Kim jest człowiek, który zainspirował reżysera „Bogów”, dokonał w swoim życiu volty i na przekór wszystkim udowodnił, że odbicie się od dna i spełnienie największego marzenia zależy jedynie od ciężkiej pracy, uporu i konsekwencji? Zobacz też: Jerzy Górski, bohater „Najlepszego” o filmie: „Nie chciałem tego oglądać” EKSKLUZYWNY WYWIAD VIDEO Zobacz też: Jerzy Górski, bohater filmu „Najlepszy” o wychodzeniu z nałogu: „Narkoman działa na zasadzie dwóch stanów: albo jest nagrzany, albo jest na głodzie” EKSKLUZYWNE VIDEO Kim jest Jerzy Górski, bohater książki „Najlepszy” Łukasza Grassa? Ma 63 lata, ale doświadczeniem życiowym mógłbym obdzielić co najmniej kilka osób. Urodził się w 1954 roku, narkotyki zaczął brać już w wieku nastoletnim – nałóg towarzyszył mu przez czternaście lat. Gdy trafił do wrocławskiego Monaru i poznał Marka Kotańskiego, zaczął długą pracę nad sobą, ale – jak podkreślał jego mentor – najważniejsze zaczynało się poza murami ośrodka, w którym leczono osoby uzależnione. Jednak on dokonał czegoś z pozoru niemożliwego: po spektakularnym upadku wspiął się na sam szczyt i w 1990 roku wziął udział w prestiżowych triathlonowych zawodach na dystansie Double Ironman w Alabamie w 1990 roku, obejmujących osiem kilometrów pływania, trzysta sześćdziesiąt kilometrów jazdy rowerem i osiemdziesiąt cztery kilometry biegu. Na metę dotarł jako pierwszy. „Piekło na Ziemi. Jerzy Górski Mistrzem Świata”, pisano po tym oszałamiającym sukcesie w polskiej prasie. Polecamy: Historia polskiego sportowca zainspirowała Łukasza Palkowskiego do stworzenia nowego filmu. O czym opowiada „Najlepszy”? Jerzy Górski o sobie w książce „Najlepszy” „Wciąż pędzę. Wciąż wyznaczam sobie nowe cele. Minęło ponad trzydzieści lat od momentu, kiedy stanąłem przed drzwiami Monaru i wyruszyłem na wojnę z okrutnym wrogiem. Dziś mogę powiedzieć, że najtrudniejsze nie jest wcale leczenie, ale funkcjonowanie w codziennym, zwyczajnym życiu, kiedy wszystko zależy tylko od ciebie [...] Wiem jedno – siła jest wtedy, kiedy ma się swoją pasję i ciągle robi coś fantastycznego, swojego, własnego i można się tym podzielić z innymi. I nawet kiedy jest nam źle i przychodzi zwątpienie, to właśnie te chwile są naszym zabezpieczeniem, sprowadzają nas na ziemię i przypominają, że cały czas trzeba być czujnym”, podkreśla w książce „Najlepszy” Łukasza Grassa. Zobacz też: Jakub Gierszał w filmie „Najlepszy” wcielił się w Jerzego Górskiego: „Kuba jest jak młodszy brat, wiedziałem, że da radę” EKSKLUZYWNE VIDEO Polecamy też: Nie umiał kraść, więc został filmowcem. Twórca "Belfra" Łukasz Palkowski o swojej drodze do kariery Jerzy Górski o walce z nałogiem, próbach samobójczych i papierosach Wszystko zaczęło się latem 1983 roku, w trakcie kolejnego z niezliczonych pobytów w areszcie. „Po dwunastu latach ćpania, kiedy mój organizm uodpornił się na potężne dawki narkotyku do tego stopnia, że dla chwili przyjemności musiałem ładować w żyłę aż dwadzieścia centymetrów heroiny dziennie, chciałem z tym skończyć. Tylko nieliczni heroiniści przeżywali dłużej niż dwa lata nieustannego ćpania tak dużych dawek narkotyku. Oczywiście nie na jeden raz, bo tego nie przeżyłby nikt”, wspomina Jerzy Górski. Dodaje również, że był to moment, w którym odczuł, że „jeśli nie przestanie zabijać się na raty, przyjdzie moment, w którym jeden strzał raz na zawsze przerwie zabawę w śmierć i życie”. Ważył pięćdziesiąt kilogramów, miał zapadnięte policzki i wystające kości, ciało naznaczone licznymi bliznami i szramami, m.in. od cięć nożem i żyletką. Jednak nie tylko nałóg był temu winny – Jerzy Górski podejmował liczne próby samobójcze. „Paliłem prawie sto papierosów dziennie. Piłem i ćpałem takie świństwa, jakich świat nie widział”, podkreśla sportowiec. Zobacz też: Jakub Gierszał dosłownie „Najlepszy” w nowym filmie Palkowskiego! Mamy zwiastun Jerzy Górski o relacjach z matką i wstrzyknięciu czekolady w płuca Świadkiem zmagań syna z nałogiem była matka przyszłego triathlonisty. „Za każdym razem, kiedy dygotałem w narkotycznym głodzie, okrywała mnie kocem i powtarzała z troską: „Jureczku, lepiej pić. Nie bierz narkotyków. Lepiej pić...”, mawiała. Jej podejście wynikało z polityki ówczesnej władzy, która nie potępiała rozpijania narodu. Gdy przebywał w więzieniu, matka spełniała każdą jego prośbę (głównie dlatego, że po odejściu od nich ojca on odgrywał rolę głowy rodziny), dotyczącą zaopatrywania syna w pożądane produkty. Raz poprosił ją, by dostarczyła mu... czekoladę. Ta z pozoru niewinnie rozpoczynająca się historia miała jednak makabryczne zakończenie. „Zacząłem podgrzewać czekoladę, która bardzo szybko przemieniła się w lepką maź. Chwyciłem za strzykawkę i jednym pociągnięciem nabrałem gorący płyn do pojemnika z podziałką. Błyskawicznym ruchem wbiłem igłę między szóste i siódme żebro, dociskając jednocześnie tłok. Poczułem przeszywający ból i rozlewającą się w ciele czekoladę. W jednej chwili zacząłem się dusić. Ból był nie do zniesienia. Poczułem się tak, jakby ktoś powoli wlewał mi gorącą smołę do wnętrza organizmu. Dusiłem się. Nie mogłem nabrać nawet płytkiego oddechu. Upadłem. Zacząłem machać rękami, jakbym chciał nagarnąć powietrza do ust. Próbowałem coś krzyczeć, ale powoli traciłem świadomość. Jak przez mgłę widziałem Brodę [współwięźnia - przyp.red.], który przerażony zaczął biegać po celi, walić w drzwi i wołać strażników”, wspomina w książce Jerzy Górski. Jego towarzysz zaczął rozpaczliwie wołać o pomoc. W tym czasie przyszły sportowiec popadał w stan omdlenia i walczył o życie. „Przed oczami przewijał mi się film z życia. Ktoś cofał taśmę, a ja widziałem wszystkie okrponości, które doprowadziły mnie do tego miejsca. Słyszałem nakładające się na siebie słowa, jakby niesione echem, z którymi kojarzyło się tylko zło: dolargan, kodeina, morfina, kokaina, heroina, wódka, papierosy, szpital psychiatryczny, wieszanie się, podcinanie żył, okradanie aptek, więzienie, milicyjny areszt, przypadkowy seks, ból, kłamstwa, przemoc, dzieciństwo, rodzina, pustka... Umierałem”. Cytowane fragmenty pochodzą z książki „Najlepszy” Łukasza Grassa, która swoją premierę będzie miała 8 listopada. Z kolei 9 dni później, 17 listopada do kin wejdzie film o tym samym tytule w reżyserii Łukasza Palkowskiego, reżysera „Bogów”, z Jakubem Gierszałem w roli Jerzego Górskiego. Zobacz też: Kto inspiruje Jakuba Gierszała? Czy pójdzie w ślady swojego idola? EKSKLUZYWNE VIDEO