Śmierć brata, oskarżenia o oszustwo. Reinhold Messner, najsłynniejszy himalaista świata, budzi ogromne kontrowersje
W nic nie wierzy, nikogo nie podziwia, niczego nie żałuje...
Jest legendą w świecie himalaizmu. Jako pierwszy człowiek w historii zdobył wszystkie ośmiotysięczniki i to bez użycia tlenu, który notabene jest uważany przez niektórych miłośników tego sportu za swego rodzaju doping. Niezależnie od tego, co robi, musi być w tym najlepszy. Jednak życie na krawędzi nie raz dawało mu w kość. Śmierć brata podczas wspólnej wspinaczki, oskarżania o stosowanie dopingu, a do tego wszystkiego romans z polityką. Poznaj niezwykłą historię najsłynniejszego himalaisty świata. Reinhold Messner świętuje dziś 78. urodziny. Tragedia na Nanga Parbat. Brat Reinholda Messnera traci życie Reinhold Messner przyszedł na świat 17 września 1944 roku w niemieckojęzycznej rodzinie w Tyrolu Południowym u podnóża Alp. Uzyskał wykształcenie w zawodzie geometry. Jednak miłość do gór zwyciężyła. Był tak pewny siebie, że wspinał się po skalistych zboczach bez pomocy zbędnych sprzętów, lin i haków. Mężczyzna nie spodziewał się, że wspinanie po górach to igranie z ogniem, które może skończyć się utratą czyjegoś życia. Do czasu… Śmierć w oczy zajrzała alpiniście podczas pierwszej wyprawy w Himalaje. Jak przyznaje: „to był ten jeden z niewielu razy, kiedy naprawdę myślałem, że nie przeżyję.” Słowa te nabierają podwójnej mocy, zważywszy na fakt, że to właśnie po zdobyciu szczytu Nanga Parbat zginął jego brat. Spadła na niego lawina. „Kiedy słyszałem huk lawiny, która zabrała mojego młodszego brata... Dokładnie 29 czerwca 1970 r., podczas zejścia z Nanga Parbat. Już od dwóch dni nic nie jadłem, spędziłem kolejną noc w strefie śmierci. Bez śpiwora, w lodzie. Temperatura spadła do minus 40°C. Byłem wyczerpany, na granicy utraty zmysłów. Wciąż słyszałem krzyk Günthera, ale nie wiedziałem, gdzie go szukać”, tak alpinista wspomina te wstrząsające wydarzenia, w których stracił swojego młodszego brata. Wiele osób twierdziło, że himalaista zostawił na pastwę losu swojego towarzysza. „Zostawić kogokolwiek w takiej sytuacji, zwłaszcza młodszego brata? To byłoby wbrew ludzkiej naturze. To był mój kompan, najlepszy przyjaciel. Od dzieciństwa byliśmy partnerami w górach. Zawsze wracaliśmy razem”, tłumaczył po latach Reinhold Messner. Co ciekawe, w planach było, aby tylko starszy Messner zdobył wspomniany szczyt. Jednak spontanicznie dołączył do niego młodszy, Günther, który wchodząc pod górę w ekspresowym tempie, chcąc dogonić starszego brata, stracił mnóstwo sił, przez co zaczął mieć halucynacje. Reinhold, chcąc w bezpieczny sposób sprowadzić młodszego brata ze szczytu do bazy noclegowej, poszukał drogi alternatywnej, co doprowadziło do tragedii. „Szukałem dobrej trasy, on miał iść moimi śladami, chciałem mu oszczędzić błądzenia. Byliśmy już po najtrudniejszym etapie. Umówiliśmy się, że poczekam na niego przy potoku. Nie doczekałem się. Usłyszałem tylko jakiś huk. Znalazł się w złym miejscu, w złym czasie. To nie była duża lawina. Szukałem go dwa dni. Bezskutecznie. Ostatkami sił doczołgałem się na dół”. Stan zdrowia alpinisty po zejściu z Nanga Parbat był tragiczny. Miał amputowanych sześć palców u stóp i zostały mu odcięte dwa opuszki u prawej ręki, wraz z kawałkiem kości. Czytaj także: Elisabeth Revol nie zdobyła Nanga Parbat? Polski himalaista nie ma wątpliwości! Reinhold Messner, 1980 rok Reinhold Messner zapisuje się na kartach historii światowego alpinizmu Pomimo dramatu z udziałem jego brata, jaki rozegrał się w Himalajach, postanowił, że nie podda się tak łatwo, wróci w góry i zdobędzie upragnione szczyty. „Największa porażka i największy sukces w moim życiu. Coś, co zmieniło moje myślenie. Po paru miesiącach w szpitalu zdecydowałem, że wracam do Karakorum i w Himalaje. Zrozumiałem, że już nic nie może przywrócić Günthera. Że fakt, że zostanę architektem czy lekarzem, niczego nie zmieni”. Do tej pory tylko 44 alpinistom udało się zdobyć Koronę Himalajów i Karakorum, czyli stanąć na 14 najwyższych szczytach górskich Ziemi. Jednak czy to prawda? Istnieją badacze, którzy twierdzą, że nie wszystkim udał się ten wyczyn. Pierwszą osobą, która dokonała niemożliwego, był właśnie Reinhold Messner i to jego sukces może zostać wkrótce podważony. Jak do tych rewelacji odnosi się sam zainteresowany? „Jeśli mówią, że na Annapurnie znalazłem się pięć metrów poniżej szczytu, czuję się z tym całkowicie okej. Nie będę się nawet bronił. Gdyby ktoś przyszedł i powiedział, że wszystko, co zrobiłem, to bzdury, odpowiedziałbym: myśl sobie, co chcesz”, odpowiedział na zarzuty badaczy 78-letni Messner, zacytowany przez „New York Times”. Czytaj także: Marcin Kwaśny zawdzięcza Bogu rozwód, nową miłość i wolność od alkoholu. „Doznałem mocnej łaski wiary" Reinhold Messner, Bremen, Niemcy, 16.10.2020 rok Trudne dzieciństwo położyło się cieniem na dalsze losy Reinholda Messnera Ojciec nigdy nie wybaczył Reinholdowi śmierci drugiego syna. Uważał, że to przede wszystkim wina starszego brata, który nie zadbał wystarczająco o życie Günthera. Ich stosunki od zawsze były trudne i bolesne. „Często krzyczał, wybuchał, czasem bił”. Dopiero teraz alpinista zaczyna rozumieć, dlaczego jego własny ojciec tak się zachowywał. „On żył w lęku. W 1938 r. zorganizował głosowanie, w którym mieszkańcy Południowego Tyrolu mieli wybrać, czy zostają we Włoszech, czy przeprowadzają się z całymi rodzinami do Niemiec. 86 proc. osób, w tym mój tata, zdecydowało się przejść na stronę nazistów. Wtedy mocno wierzył w nazistowską ideologię. Widać to nawet w tym, jakie dał nam imiona: Reinhold, Günther, Siegfried, Waltraud. Wszystkie niemieckie. Wojna jednak pokrzyżowała plany, nikt się nie przeniósł, a ojciec się załamał. Stał się człowiekiem niepewnym. Ale to on nas wziął pierwszy raz w góry. Swój pierwszy szczyt, trzytysięcznik Geislerspitzen, zdobyłem, gdy miałem pięć lat. W naszej wiosce nie było ani boiska do piłki, ani basenu. Do dziś nie potrafię pływać. Chodziliśmy więc po górach. W wieku 13 lat biłem już ojca na głowę we wspinaniu. Siedem lat później znalazłem się w światowej czołówce”, przyznał w jednym z wywiadów. Podczas igrzysk olimpijskich w Calgary w 1988 roku został nagrodzony za swe osiągnięcia w alpinizmie srebrnym Orderem Olimpijskim, jednak odmówił przyjęcia wyróżnienia. Jak później tłumaczył, nie chciał mieć nic wspólnego z nagrodami i publicznymi pieniędzmi. Wolał utrzymywać się z funduszy od prywatnych sponsorów. Czytaj także: Królowa Elżbieta II i księżniczka Małgorzata nie miały łatwej relacji. To je poróżniło Reinhold Messner, Bolzano, Włochy, 15.07.2020 rok Reinhold Messner: od himalaisty, po polityka, aż po muzealnika Jak przyznaje, po zdobyciu ostatniego szczytu Korony Himalajów - Lhotse, stwierdził, że w tym sporcie nie ma już nic więcej do zrobienia, dlatego odłożył wspinaczkę na bok i udał się na wyprawę na biegun północny, na Antarktydę, przemierzył pustynię Gobi, rozpoczął poszukiwania yeti, by w końcu wstąpić w szeregi polityki. Po wielu latach wspinaczki pochylił się nad działalnością społeczną i polityczną. W latach 1999–2004 pełnił funkcję posła w Parlamencie Europejskim z ramienia Federacji Zielonych. Pracował m.in. w Komisji Spraw Zagranicznych, Praw Człowieka, Wspólnego Bezpieczeństwa i Polityki Obronnej. Gdy kariera polityczna dobiegła końca, były alpinista zapragnął zostać muzealnikiem. Od początku był odpowiedzialny za powstanie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu. Kiedy w 2006 roku „Messner Mountain Museum” rozpoczęło swoją działalność, mężczyzna nie krył swojej dumy i wzruszenia, w końcu w nazwie muzeum umieszczone zostało jego nazwisko. Obecnie zaraża pasją do himalaizmu swojego syna. Razem eksplorują Alpy i Dolomity. Dziś to jednak syn ma więcej krzepy i siły w zdobywaniu szczytów górskich niż ojciec. A zatem rośnie nam kolejne pokolenie wspaniałych himalaistów, o których za kilka lat zrobi się ponownie głośno. Wypowiedzi Reinholda Messnera pochodzą z wywiadu, jakiego udzielił „National Geografic”, 07.09.2020. Czytaj także: „Za marzenia zapłacił najwyższą cenę”. Historia Tomasza Mackiewicza wciąż budzi emocje! Reinhold Messner, jego żona Sabine Stehle, 01.08.2002 rok Reinhold Messner, Turyn, Włochy, 05.09.2014 rok
Elisabeth Revol nie zdobyła Nanga Parbat? Polski himalaista nie ma wątpliwości!
Boleśnie uderza w partnerkę wspinaczkową Tomasza Mackiewicza
Ich los w styczniu 2018 roku z zapartym tchem śledził cały świat. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobyli wówczas szczyt Nanga Parbat, jednak w trakcie zejścia Polak zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Partnerka zdecydowała się więc schodzić samotnie, by ułatwić dotarcie do niej ratownikom. W wywiadzie udzielonym Onetowi Ryszard Gajewski, uznany polski himalaista twierdzi, że Francuzka wcale nie zdobyła szczytu ośmiotysięcznika. Dlaczego? Ryszard Gajewski o Elisabeth Revol i zdobyciu Nanga Parbat: „Ja jej nie wierzę” 25 stycznia 2018 roku miało im udać się to, o czym tak bardzo marzyli. Wówczas Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol stanęli na szczycie Nanga Parbat, dziewiątej co do wysokości góry świata. W trakcie zejścia mężczyzna zaczął mieć objawy choroby wysokościowej. Ruszyli im na pomoc himalaiści z Narodowej Zimowej Wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala. Dwóm pierwszym udało się dotrzeć do Francuzki, gdy zeszła do wysokości około 6 000 metrów. Niestety, z powodu zbyt małej liczby ratowników, złych warunków pogodowych oraz wymagającego hospitalizacji stanu zdrowia Elisabeth Revol, zdecydowano się nie kontynuować akcji. Tym samym Tomasz Mackiewicz na zawsze pozostał na górze, którą kochał. W najnowszym wywiadzie Ryszard Gajewski zakwestionował, że Francuzce udało się wówczas wspiąć na sam szczyt. Jeden z wybitnych polskich himalaistów, który jako pierwszy człowiek na świecie zdobył ośmiotysięcznik bez wspomagania tlenem zimą (było to w roku 1984 roku, wspiął się wówczas na Manaslu) podkreśla, że nie ma na to dowodów. „Kilka miesięcy temu spotkałem się w Warszawie z Revol i spytałem ją, czy nie ma problemów związanych z tym, że brakuje jednoznacznego dowodu zdobycia szczytu przez nią i Tomasza Mackiewicza. Zaczęła mówić o sprawozdaniu, które napisała po wyprawie i które, jak twierdziła, nie budziło wątpliwości”, zapytał Ryszarda Gajewskiego autor wywiadu, Jakub Radomski. Himalaista odpowiedział bez chwili namysłu. „Ale dowodów nie ma i ja jej nie wierzę, że weszła na szczyt. Gdy nie potrafisz udokumentować wejścia, masz pecha i może lepiej spróbować tej góry jeszcze raz? Argument, że ktoś uwierzył jej na podstawie tego, co napisała, niezbyt mnie przekonuje”, stwierdził sceptycznie. Ryszard Gajewski o Tomaszu Mackiewiczu W tej samej rozmowie nie szczędził ciepłych słów tragicznie zmarłemu Tomaszowi Mackiewiczowi. Podkreślił, że było w nim wiele pasji i fascynacji, związanej z Nanga Parbat, na której zboczach zmarł. „To był człowiek, który znalazł sobie sposób na życie. Miał problemy – zdrowotne, psychiczne, był narkomanem, ale udało mu się z tego wyjść. Tacy ludzie potrzebują czegoś, co okaże się dla nich najlepszą formą leczenia i dla Tomka tym stały się wysokie góry, choć on, zwłaszcza na początku, nie miał zielonego pojęcia o wspinaniu”, przypomina himalaista. „Później wiedza Mackiewicza była coraz większa, dochodził coraz wyżej, więc znaleźli się ludzie, którzy go wspierali. Był kompletnie spoza środowiska, ale poza nim niewiele się działo w polskim himalaizmie, więc uznano, że na bezrybiu i rak ryba”, podkreśla Ryszard Gajewski. Zwrócił również uwagę na terapeutyczną funkcję wspinaczki i obcowania z wysokimi szczytami. „On oczywiście nie był jakimś super himalaistą, nie pokonywał zbyt wielu trudnych technicznie dróg, ale nie zamierzam go krytykować. Nazwałbym go himalaistą jednego szczytu. Góry mają moc leczniczą, są dobre dla ludzi z problemami. Sam znam dobrze dwie osoby, których historia właśnie to pokazuje. Mackiewicz to jednak najlepszy przykład”, zapewnia. Czy Ryszard Gajewski doczeka się odpowiedzi ze strony Elisabeth Revol? Czas pokaże... Ryszard Gajewski w marcu 2013 roku:
Elisabeth Revol: „tylko czas leczy rany. Musisz zaakceptować to, co się stało”
Koniec stycznia 2018 roku. Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz zdobywają szczyt Nanga Parbat. Nie posiadają się z radości, to było wielkie marzenie obojga. Zaczynają schodzić z wierzchołka. Nagle okazuje się, że coś jest nie tak. Polak coraz gorzej widzi. Słania się na nogach, jest wyczerpany, może poruszać się jedynie z pomocą partnerki. Podejmują decyzję, że ona będzie kontynuowała zejście sama. Jeśli będzie to możliwe, wróci do niego z pomocą. Na ratunek ruszają im Adam Bielecki i Denis Urubko, którzy w tym czasie przebywali z wyprawą pod K2. Mimo nieludzkiego wręcz wysiłku i natychmiastowej akcji ratunkowej, udaje im się dotrzeć jedynie do Francuzki. Warunki pogodowe uniemożliwiają dalszą wspinaczkę. Tomasz Mackiewicz zostaje na zawsze na nagiej górze, którą tak desperacko chciał zdobyć... Te doświadczenia na zawsze zmieniły Elisabeth Revol. Jak sama przyznała, zmagała się z depresją, nie mogła nawet wracać wspomnieniami do tej wyprawy. Jak poradziła sobie z traumą? – Robię filmy tylko w górach. Dużo piszę. Myślę, że to część mojej terapii. Kiedy wróciłam z Nanga Parbat, zaczęłam zapisywać wiele myśli, refleksji, odczuć, które noszę w sobie. Sądzę, że kiedy piszesz, oddzielasz się od swoich emocji. To już coś zapisanego na papierze – opisuje. Elisabeth Revol o wyprawie na Nanga Parbat i traumie Jak przyznaje, długo nie mogła sięgać do nagrań i pamiątek z wypraw na Nanga Parbat. – Jeżeli chodzi o tę wyprawę, nie oglądałam materiałów przez dwa lata. Zrobiła to dopiero kilka dni temu. To zależy od tego, gdzie jesteś, w jakim stanie... – podkreśla. A czy wierzy, że czas leczy rany? – Oczywiście. Tylko czas może to zrobić. Musisz zaakceptować to, co się stało, przerobić tę historię od nowa, walić głową w mur... Musisz wejść do czarnej dziury i później dopiero wrócić do życia. Ale to długi czas i tylko on może cię naprawić. Nie można powiedzieć: „dobra, jutro znowu będę szczęśliwy”. Więc tak... potrzebujesz czasu: rok, półtora albo dwa lata czasami. To zależy – zaznacza Elisabeth Revol. Pełny zapis rozmowy z himalaistką znajdziesz powyżej.
Gdzie znajduje się ciało Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat?
Czescy himalaiści pokazali poruszające zdjęcie
Półtora roku temu media obiegła sensacyjna informacja, że czescy wspinacze odnaleźli na Nanga Parbat namiot, w którym spoczywa ciało Tomasza Mackiewicza. Z powodu bariery psychicznej nie odważyli się jednak odkopać wejścia do niego. „Kiedy wchodziliśmy pod górę było ciemno, więc nikt nie myślał o wypatrywaniu jego namiotu. Minęliśmy go jednak w drodze na szczyt i z powrotem. To było 15 metrów od naszej głównej drogi, gdzie najprawdopodobniej wystawała z wielkiej góry lodu niewielka część jego namiotu. Może 20 albo 30 centymetrów”, powiedział Pavel Burda, jeden z uczestników wyprawy w programie Alarm. View Ediplayer on the source website Ciało Tomasza Mackiewicza zostało odnalezione W jednym z wywiadów Czech wyjawił natomiast kulisy tego dramatycznego odkrycia. Okazuje się, że przed wyruszeniem himalaistów na Nanga Parbat skontaktowała się z nimi... Elisabeth Revol, która w styczniu 2018 roku wraz z Tomaszem Mackiewicz zdobyła ten wymagający i niebezpieczny ośmiotysięcznik. „Odezwała się do Pavla Burdy”, potwierdzają uczestnicy lipcowej wyprawy w rozmowie z Wirtualną Polską. Przekazała im tym samym wszelkie wskazówki dotyczące tego, na jakiej wysokości znajduje się namiot, gdzie dokładnie jest zlokalizowany i jak do niego trafić z głównego szlaku. „Eli przekazała nam wszelkie wskazówki, szczegóły i opis miejsca, w którym po raz ostatni widziała Tomka. Wiedzieliśmy mniej więcej, czego mamy „szukać” po drodze”, potwierdził jeden z himalaistów, Lukas Dubsky. Jak podkreślają, prawdopodobnie udało im się tego dokonać, jednak nie ma co do tego stuprocentowej pewności. „Znaleźliśmy pozostałości po kilku wyprawach. Zawsze w górach tak jest. Natomiast kilkanaście metrów od drogi, którą szliśmy, zauważyliśmy szczyt namiotu. Był prawie cały zasypany. Widać było ok. 30 cm tego namiotu, który został po prostu zasypany śniegiem i przykryty lodem”, mówią uczestnicy wyprawy. Lukas Dubsky niemal od razu zlokalizował to miejsce i podał nawet dokładną wysokość, na której odnaleziono namiot. „Około 7330 m n.p.m. Zapadła mi w pamięć ta liczba”, przyznał poruszony. Czesi, którzy wówczas bardzo dokładnie śledzili to, co działo się Nanga Parbat przyznają jednak, że nie odważyli się odkopać wejścia i zajrzeć do środka. Dlaczego? „Można było tam skręcić i nawet lekko odkopać pokrywę śnieżną i próbować zajrzeć do środka. To dało się zrobić. Fizycznie nie byliśmy aż tak wyczerpani. Jednak proszę nas zrozumieć. Emocjonalnie to był cholernie trudny moment. Przez kilka minut patrzyłem na ten namiot, nie znałem Tomka osobiście, ale tam i w tym momencie czułem, jakbym stracił najlepszego przyjaciela. Tomek osierocił trójkę dzieciaków, ja mam dwójkę. Rozkleiłem się. Po drugie, schodząc z okrutnej Nangi, naprawdę ostatnią rzeczą, jaką chcesz zobaczyć, jest ciało innego człowieka. To nie byłoby dobre dla naszej psychiki, która i tak była na granicy wytrzymałości. Dlatego nie odważyliśmy się tam pójść”, wyjaśnił Pavel Burda. Inny czeski wspinacz podkreśla natomiast, że postać Tomasza Mackiewicza już na zawsze będzie związana z Nanga Parbat. „Nikt z nas nie znał osobiście Tomka. Jego historia jest jednak wpisana w tę górę już na stałe. Na każdym kroku można to usłyszeć. Albo wręcz zobaczyć”, potwierdził. Pakistańczycy postawili niedaleko szczytu pomnik upamiętniający Tomasza Mackiewicza Okazuje się, że rdzenni mieszkańcy regionu w wyjątkowy sposób upamiętnili Tomasza Mackiewicz. W drodze na Nanga Parbat znajduje się swoisty pomnik upamiętniający polskiego himalaistę. W obozie bazowym na wysokości ok. 3600 m n.p.m. Pakistańczycy zmontowali prowizoryczny monument dla Tomka Mackiewicza, który ma za zadanie uczcić pamięć nieżyjącego polskiego himalaisty. Każdy, kto zamierza zdobyć niebezpieczny szczyt, musi go minąć (zdjęcie dostępne poniżej). View oEmbed on the source website
Mijają dwa lata od heroicznej walki o życie Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Takiego finału nikt się nie spodziewał. Mijają dwa lata od spektakularnej akcji ratunkowej. Przypominamy wydarzenia, którymi żyła cała Polska. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Dramat na Nanga Parbat i jego finał relacjonowany był przez media na całym świecie. W piątek 26 stycznia 2018 roku himalaiści Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol utknęli podczas zejścia z góry Nanga Parbat na wysokości około 7300 metrów. W sobotę rozpoczęto akcję ratunkową. Helikopter z ratownikami na pokładzie wylądował na wysokości 4850 metrów. Bielecki i Urubko natychmiast ruszyli w drogę, a ich tempo było naprawdę imponujące. Przed nimi był jednak najtrudniejszy odcinek do pokonania - stumetrowa strona ścianka Kinshofera. Warunki pogodowe również nie należały do najlepszych. Po zmierzchu temperatura odczuwalna w górach mogła wynosić nawet do minus 60-70 stopni. Czworo doświadczonych himalaistów, członków polskiej wyprawy na K2: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala, mimo fatalnych warunków pogodowych, wyruszyło na pomoc. Adam Bielecki i Denis Urubko robili wszystko, by jak najszybciej, ale i najbezpieczniej dotrzeć do polskiego himalaisty. Za nimi podążało kolejnych dwóch członków ekipy ratunkowej, która wchodziła z zapasami i dodatkowym sprzętem. Choć tempo Polaków było naprawdę imponujące, to sytuacja Tomasza Mackiewicza już wtedy nie rysowała się najlepiej. Przypomnijmy, że Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów po zdobyciu szczytu Nanga Parbat. To była ich kolejna próba zmierzenia się z tą górą w zimowych warunkach. Tym razem się udało, ale schodząc ze szczytu rozpoczęli walkę o życie. Najbardziej dramatyczna była sytuacja Polaka, który zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Chwilę później podano, że Francuzka prawdopodobnie schodzi, ale nie ma z nią kontaktu, gdyż wyczerpała się jej bateria w telefonie satelitarnym. Nie wiadomo było niestety nic o stanie zdrowia Tomasza Mackiewicza. Parę godzin później Ludovic Giambasi, podał, że Elisabeth Revol została odnaleziona przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. „Pozostajemy w kontakcie. Mamy dużo do zrobienia. Walka się jeszcze nie skończyła”, podał partner Francuzki. Himalaistka miała odmrożone obie stopy. Polska ambasada załatwila na rano helikopter, żeby móc zabrać Elizabeth do szpitala w Islamabadzie tak szybko, jak tylko otworzy się „okno pogodowe”. Wówczas nie było jeszcze wiadomo, czy ratownicy wyruszą na ratunek Polakowi. „Przygotowują akcję ewakuacji i będą opuszczać ją do dolnego obozu, gdzie czekają Jarek i Piotr ze sprzętem medycznym”, pisano na stronie Tatromaniak. Na miejsce, gdzie znajdował się Tomasz Mackiewicz zbliżała się burza śnieżna. Podawano, że dotarcie do Polaka może zająć nawet do 16 godzin. „Co do Tomka, myślę że nie ma już żadnej nadziei”, powiedział partner Elisabeth Revol. Internauci z zapartym tchem śledzili losy himalaistów, którzy ruszyli na ratunek Polakowi i Francuzce. Do samego końca nikt nie tracił nadziei na to, że Polaka uda się uratować. Niestety, kontynuowanie akcji ratunkowej po Tomasza Mackiewicza okazało się nierealne ze względu na fatalne warunki pogodowe. Nad rejon nadciągała burza śnieżna i śmigłowiec musiał odlecieć przed godziną 11.00. „Kryzys zaczął się na wierzchołku, trzeba znać specyfikę sportu, by to zrozumieć. Wspinając się, byli zamknięci we własnym świecie. Na szczycie Eli zorientowała się, że Tomek jest w kiepskim stanie, więc zaczęła go sprowadzać z wierzchołka. Wszystko zaczęło się komplikować, a stan Tomka się pogorszył”, mówił wówczas Adam Bielecki w rozmowie z TVN 24. Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, ale na nim pozostał. Uznano go za zaginionego. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie ruszyć dalej w drogę. Mówi się, że nie bez powodu Nanga Parbat nazywana jest „zabójczą górą”. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, mówi himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Tomasz Mackiewicz spełnił w ten sposób swoje marzenie. Siedmiokrotnie próbował zdobyć górę, która stała się jego „obsesją”. Poświęcił jej osiem lat, ale także życie. Został jednak pierwszym Polakiem, któremu udało się zdobyć niebezpieczny szczyt zimą. Revol natomiast pierwszą kobietą i pierwszą Francuzką.
„Nigdy w życiu nie było mi tak zimno (...) Czekam na Tomka (...) Jest bardzo blisko”
Elisabeth Revol w poruszającej książce „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”
Od śmierci Tomasza Mackiewicza minęły już dwa lata. Jego historią żyła cała Polska. Choć na ratunek ruszyli mu koledzy, przebywający wówczas pod K2, niestety do mężczyzny nie udało się dotrzeć. Himalaistom udało się za to uratować Elisabeth Revol, Francuzkę, która towarzyszyła Polakowi w wyprawie na Nanga Parbat. Właśnie nakładem wydawnictwa Agora ukazała się książka „Przeżyć. Moja tragedia na Nanga Parbat”, którą napisała wspólnie z Eliane Patriarcą. Oto jej fragmenty (śródtytuły pochodzą od redakcji). Brak higieny i paranoja (...) Po dziesięciu godzinach marszu od szczytu dzieli nas dziewięćdziesiąt metrów. Wyłączam komunikator, wkładam go do kurtki, aby oszczędzać baterię. Ryzykując odmrożenie palców, próbuję szybko uwiecznić tę niesamowitą atmosferę! Wyciągam kamerę i filmując, zastanawiam się, jak dalej iść. Zwierzam się mojej kamerze. W czasie ekspedycji stała się powiernicą, która pomaga mi lepiej znieść samotność. Widzę, że Tomek idzie w swoim tempie, nic mu nie jest. Cieszę się, że jest dziś w dobrej formie, bo od połowy stycznia miał problemy z trawieniem. Poziom higieny w bazie był problematyczny dla naszych wyjałowionych żołądków – nasz kucharz Sharkan przygotowywał posiłki na ubitej ziemi, brudnymi rękami zagniatał ciasto i robił placki ćapati, kroił mięso i rozpalał ogień. Woda była czasami ledwo zagotowana. Tomkowi, z natury bardzo odpornemu, po raz pierwszy zaszkodził ten brak higieny – był w kiepskim stanie i zaczynał mieć na tym punkcie obsesję. Żywił dziwaczne przeświadczenie, że misją Sharkana jest przeszkodzenie mu w zdobyciu szczytu, więc przyczyną zaburzeń trawiennych jest pieczony przez niego chleb! Nigdy wcześniej nie widziałam Tomka w takim stanie, ale od kiedy Simone Moro „ukradł” mu górę, robiąc w lutym 2016 roku pierwsze zimowe wejście na Nanga Parbat, Tomek stał się markotny i zgorzkniały. Ocierało się to o paranoję. Wydawał się też przygnębiony, bardzo się moim zdaniem zmienił. W obozie bazowym cierpiałam z powodu tej ciężkiej atmosfery i rozpaczliwie próbowałam sprawić, żeby odzyskał rozsądek, wrócił do rzeczywistości. 90 metrów od szczytu Dużo potem myślałam o decyzjach, które podjęliśmy tamtego dnia. W górach decyduję nieustannie, szybko analizuję sytuację i znajduję rozwiązania. Ale tam, dziewięćdziesiąt metrów od szczytu Nanga Parbat, wchodziły w grę jeszcze inne kwestie – emocje, jakie czekały mnie na szczycie, przepełniające mnie uczucia, przyjemność, którą czułam. Oraz fakt, że to wejście miało dla mnie szczególne znaczenie. Sądzę, że Tomek odczuwał wtedy to samo, co ja, dlatego tak szybko wspólnie postanowiliśmy kontynuować. Idziemy kuluarem, tak samo monotonnie jak wcześniej. To długa wspinaczka. Droga zdaje się nie mieć końca, szczytu wciąż nie widać. Jest intensywnie, magicznie. Bacznie śledzę mgłę zasnuwającą całą dolinę, boję się, że nagle otoczy nas ze wszystkich stron i rozdzieli. Chwilowo jednak jej waciane łapy nie są w stanie nas pochwycić. Cienie rozciągają się i wydłużają. Niebawem słońce pójdzie spać, a chłód stanie się ostry i przenikliwy, ale na razie podziwiamy olśniewający zachód słońca. W całym moim życiu himalaistki nie widziałam tak pięknego widowiska. Czysta magia. Ocean bawełnianych chmur pokrywa wszystkie góry z wyjątkiem majestatycznej Nangi, rozdzierającej swym wierzchołkiem purpurowe niebo. I nagle w jednej chwili róż przechodzi w zimny błękit, a przyjemna atmosfera zmienia się w przejmujący mróz. Wbijam raki w twardy, nawiany śnieg. Kilka metrów wyżej widzę dalszą drogę. Posuwam się powoli, nie myślę o niczym, działam w trybie niemal automatycznym. Zdobycie szczytu Mimo zesztywniałych szczęk udaje nam się wypowiedzieć kilka słów: – Wszystko w porządku? – Tak. – Dobrze się czujesz? Nie za zimno? – Szczypie, ale da się wytrzymać! – Idziemy dalej? – Tak! Każdy kolejny metr to małe zwycięstwo, każdy krok to sukces. Ledwie zipiemy, ale oboje wznosimy wzrok ku rozgwieżdżonemu niebu. W tym momencie zdaję sobie sprawę, że zdobędziemy szczyt. Dla mnie to zwieńczenie ponad dekady marzeń, fantazji i pytań. Fatalna atmosfera Ale tym razem z bazy wyruszało wiele wypraw, wszystkie napędzane pragnieniem dokonania pierwszego zimowego wejścia. Nie podobała mi się panująca wtedy atmosfera, ludzie nie rozmawiali ze sobą szczerze, wszyscy podejrzliwie obserwowali pozostałych. 23 stycznia dotarliśmy z Tomkiem na wysokość 7500 metrów, ale ekstremalne zimno (minus 50 stopni) kazało nam zawrócić, nie wchodzić w tych warunkach na trudną drogę, zwłaszcza że nadciągał jet stream. Pójście dalej mogło oznaczać drogę bez powrotu. Jeśli chodzi o Tomka, to już sześć razy odwiedzał Nangę zimą – chciał zbliżyć się do bóstwa, które go fascynuje, do wróżki Fairy. A dzisiaj nareszcie dotrzemy na ten wymarzony szczyt! Serce wali mi jak szalone. Zalewa mnie potężna fala uczuć. Chciałabym krzyczeć z radości, ale w tym przeraźliwym mrozie głos więźnie w gardle. Chciałabym płakać, ale łzy natychmiast zamarzają. Lodowa wichura Ostatnie metry. Czuję, że wiązka światła z czołówki idącego za mną Tomka oddala się. Noc między nami gęstnieje. Ale wciąż dostrzegam, choć coraz słabiej, ten punkt orientacyjny, to światełko. Docieram do przełączki. Lodowata wichura owija się wokół mojej szyi, przewierca kości do szpiku, zdrapuje mi skórę, wyszarpuje z twardego śniegu garście krupy i rzuca nimi prosto w twarz. Te opiłki mnie ranią, rozcinają zaciśnięte powieki. Nigdy w życiu nie było mi tak zimno. Przyspieszam, nie mogę tu wytrzymać. Wciskam brodę głębiej w kołnierz kombinezonu. Zapinam kaptur. Każdy metr do przodu to nowe zwycięstwo nad sobą samą. Oddycham pospiesznie, żeby szybciej się przemieszczać, więc w tym rozrzedzonym powietrzu wkrótce zaczynam się dusić. Mięśnie natychmiast się kurczą. Sunę jak Robocop, uciekam coraz wyżej. Może być mniej więcej osiemnasta. Osiemnasta trzydzieści? Albo później, nie wiem. Dysząc, przechodzę ostatnie metry, docieram do stosu kamieni, z którego wyłania się słupek owinięty poręczówkami. Szczyt! Na szczycie Padam na kolana, odwracam się plecami do wiatru, by ochronić się przed lodowatymi podmuchami. Walę się rękami w ramiona, uda, łydki, próbując się trochę ogrzać. Dyszę. Wiatr lśniącymi smugami śniegu rysuje w powietrzu wzory. Uspokajam się, oddycham głęboko. Jestem między dwoma światami, między ziemią a niebem. Grawitacja mocno trzyma moje kolana na ziemi, ale dłonie dotykają nieboskłonu. Upajam się tym miejscem, poczuciem pełni. Po długim dniu walki w końcu trafiłam między gwiazdy. Czekam na Tomka, widzę przybliżające się światło jego czołówki. Jest bardzo blisko. Trzęsę się z zimna, brutalnego, przerażającego, ale w środku jestem jakby znieczulona – znieczulona przez całe lata marzeń i przez ten przenikliwy chłód. Trudno mi odróżnić sen od jawy. I tylko walka, którą toczę, żeby się rozgrzać, potwierdza, że ta sytuacja jest prawdziwa, że to wszystko nie jest fantazją. W poświacie latarki widzę, jak oszronione, zmumifikowane przez mróz flagi modlitewne tańczą na wietrze. Jestem zimą na Nanga Parbat, na szczycie góry, w której zakochałam się dziesięć lat temu! Nie wyjmuję z plecaka ani inReacha, ani GoPro – musiałabym zdjąć rękawiczki, a tego nie chcę, nie dam rady. Jestem przemarznięta do szpiku kości. Wolę poczekać, aż dotrze tu Tomek – wtedy uwiecznię tę chwilę, a przede wszystkim mocno się uściskamy. Nareszcie, nareszcie mamy naszą Nangę! Pragnęliśmy tego przez lata, tak bardzo chcieliśmy tu dotrzeć! Ten dzień był taki długi i taki trudny! (…) Na razie myślę o zejściu, które będzie przecież jeszcze trudniejsze. Koniec nastąpi dopiero wieczorem, gdy dotrzemy do obozu IV, a właściwie jutro, kiedy znajdziemy się w bazie. Dopiero tam będziemy mogli mówić o szczycie, nie wcześniej. Elisabeth Revol w Polsce Himalaistka przyjeżdża do Polski, by promować swoją książkę. Zapraszamy na spotkanie z Elisabeth Revol, które odbędzie się 19 lutego o godzinie 19.00 w warszawskim kinie Luna. Wstęp wolny, wejściówki do pobrania w kasie kina. Ilość miejsc ograniczona.
„Za marzenia zapłacił najwyższą cenę”. Historia Tomasza Mackiewicza wciąż budzi emocje!
Zdobycie Nanga Parbat było jego największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz nie podejrzewał jednak, że gdy już tego dokona, zapłaci za realizację celu najwyższą cenę. O tragedii, która wydarzyła się pod koniec stycznia 2018 roku w Himalajach mówiła cała Polska. Historia tego człowieka wciąż porusza setki osób na całym świecie. Ale czy tylko dlatego, że odszedł, osiągając to, o czym marzył przez ostatnie lata życia? Dziś Tomasz Mackiewicz obchodziłby swoje 45. urodziny. Historia Tomasza Mackiewicza: Nanga Dream, ostatnia wyprawa, plotki o odnalezieniu ciała Zdobywanie szczytów było jego pasją. Robił to, by uciec od zgiełku codzienności, w której funkcjonowało mu się z mniejszymi i większymi trudnościami. Środowisko wspinaczkowe nie szczędziło Tomaszowi Mackiewiczowi gorzkich słów zarzucając mu, że nie przeszedł odpowiednich szkoleń i naraża swoje życie. On mimo wszystko kroczył swoją drogą. Wiedział, co robi – był typem fightera, który przeszedł terapię w ośrodku uzależnień MONAR. Po tym zaczął czerpać z życia pełnymi garściami. Uczył angielskiego dzieci w Indiach, przemierzał świat rowerem, był złotą rączką i świetnie odnajdywał się w pracach manualnych. Miał rodzinę, był wspaniałym i oddanym ojcem, dzieci go uwielbiały. Ale góry były czymś, co dawało mu poczucie wolności. To w nich odnajdywał spokój. Jechał tam, wspinał się, by odpocząć od codziennych problemów. Jedni twierdzą, że Nanga Parbat była jego obsesją. Inni, że największym marzeniem. Tomasz Mackiewicz po śmierci stał się symbolem i uosobieniem idealisty, który na przekór świata walczył o realizację swoich celów. Odszedł w miejscu, które kochał. Co czuł w tych ostatnich chwilach? O kim i o czym myślał? Czy był szczęśliwy? Tego już nigdy się nie dowiemy...
Elisabeth Revol ujawniła, jak brzmiały ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza
Półtora roku temu Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz wspięli się na Nanga Parbat. Udało im się zdobyć trudny szczyt, ale droga powrotna zakończyła się tragicznie, ponieważ Polak zapadł na chorobę wysokościową. Francuzka wezwała pomoc, kontynuując samodzielne schodzenie. Polscy alpiniści – Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala – wyruszyli na ratunek. Udało im się ocalić kobietę, ale niestety nie mogli pomóc Tomaszowi Mackiewiczowi... View Ediplayer on the source website Elisabeth Revol o wydarzeniach na Nanga Parbat Polak i Francuzka utknęli na wysokości ponad 7 000 metrów, podczas kolejnej próby zmierzenia się z Nanga Parbat zimą. Zdobyli górę, ale problemy rozpoczęły się podczas schodzenia. Tomasz Mackiewicz zmagał się ze ślepotą śnieżną, chorobą wysokościową i licznymi odmrożeniami. Elisabeth Revol powiadomiła o dramatycznej sytuacji, prosząc o pomoc, i samodzielnie kontynuowała wędrówkę w dół. Po kilku godzinach była bezpieczna, dzięki akcji ratunkowej, prowadzonej przez Adama Bieleckiego i Denisa Urubko. Ich zmagania śledził cały świat, mając nadzieję, że Tomasza Mackiewicza również uda się uratować. Niestety, koszmarne warunki pogodowe uniemożliwiły dalsze działania. Elisabeth Revol powraca do tych wydarzeń w książce pod tytułem Vivre (Żyć), która niedługo ma mieć swoją premierę. Z tego powodu udzieliła niedawno wywiadu dziennikowi Le Parisien. „Muszę żyć z tym ostatnim obrazkiem Tomka, jego charczącym głosem i nadzieją, z którą go zostawiłam”, wyznała w rozmowie. „Jego nos, zjadany przez mróz, był cały biały, a krew płynęła mu z ust. Nie mogłam ocalić mojego towarzysza”, ujawnia Revol. Zapamiętała ostatnie słowa Tomasza Mackiewicza. „Jest mi zimno, chcę odpocząć”, brzmiały. Alpinistka zapewniła go wtedy, że ratunek już jest blisko. „Dlaczego nie zawróciliśmy? Zadaję sobie to pytanie dzień i noc. Wciąż żałuję tego, co się stało. Decyzje, które podejmowaliśmy z Tomkiem pozostaną w mojej głowie”, powiedziała Francuzka. Tomasz Mackiewicz zdobył upragniony szczyt po siedmiu próbach. Poświęcając życie, spełnił swoje marzenie. Został pierwszym Polakiem, któremu udało się to zrobić zimą.
Choroba wysokościowa, odmrożenia... Mimo ryzyka, wspinają się na ośmiotysięczniki
Akcja ratunkowa na Nanga Parbat z udziałem polskich himalaistów wstrząsnęła całą Polską. Czterech członków wyprawy na K2 ocaliło w ubiegłym roku Francuzkę, Elisabeth Revol. Niestety nie udało im się ruszyć na pomoc pozostawionemu wyżej (na wysokości 7200 metrów) Tomaszowi Mackiewiczowi, którego ratowanie uniemożliwiły fatalne warunki pogodowe. Akcja została przerwana i zakończona. Zaledwie kilka dni temu na pomoc ruszono dwóm innym śmiałkom, którzy próbowali zdobyć szczyt Nanga Parbat zimą. Niestety, wczoraj pojawiła się informacja, że dla 42-letniego Włocha Daniele Nardi i 31-letniego Brytyjczyka Toma Ballarda nie ma już nadziei... Ciała dwóch himalaistów znaleziono na niebezpiecznym odcinku ośmiotysięcznika, ale internauci wciąż stawiają pytania. Jaki jest sens wspinaczki i co motywuje himalaistów, którzy mimo ogromnego ryzyka, atakują ośmiotysięczniki? Akcja na Nanga Parbat. Dlaczego himalaiści podejmują takie ryzyko? Grozi im ślepota śnieżna, odmrożenia, choroba wysokościowa. Ruszają w wędrówkę, nie zabierając ze sobą butli tlenowej, a czasami nawet odpowiedniego sprzętu. Świadomi ryzyka, podążają w górę, by podbijać ośmiotysięczniki. Po co? Dlaczego? - pytają internauci. Co motywuje ich do wspinania? Dlaczego narażają swoje życie? „Nie powinniśmy osądzać ludzi, którzy szukają niebezpieczeństwa w najwyższych miejscach świata, lub wymagać od nich odpowiedzi na pytanie o sens tego, co robią. (…) Kiedy płacą najwyższą cenę za swoją pasję, powinniśmy po prostu o nich pamiętać”, mówiła Wanda Rutkiewicz, znana polska himalaistka, która jako pierwsza Polka, stanęła na Mount Evereście, niestety zaginęła w maju 1992 podczas ataku szczytowego na Kanczendzongę. W emitowanym na TVN24 programie zaproszeni goście debatowali rok temu o tym, co motywuje himalaistów do wspinania. Himalaista Jerzy Natkański i psychoterapeuta Robert Rutkowski próbowali odpowiedzieć na pytania dotyczące wyprawy Mackiewicza i Revol. W internecie pojawiały się opinie mówiące, że polski himalaista wyszedł z jednego uzależnienia, by wpaść w drugie (przypomnijmy, że w młodości był uzależniony od narkotyków). Sam Tomasz Mackiewicz mówił w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN przed laty, że góry pomagają mu zmagać się z jego własnymi demonami i nawet jeśli jego pasja odbierana jest jako uzależnienie to „doświadczenie jest czyste, naturalne. To doprowadziło do tego, że faktycznie w pewnym momencie góry były kontynuacją poszukiwaniem tego stanu, którego człowiek doświadcza [będąc na haju - przyp. red.]”. Na pytanie, czy podejmowanie takiego ryzyka jest uzależnieniem odpowiedział himalaista Jerzy Natkański: „Podobnie jak każda inna pasja, na przykład Rajd Dakar, to wciąga. To nie jest tak, jak ludzie mówię, że "idą szaleńcy". Tam naprawdę człowiek 15 razy sprawdza, czy się dobrze przypiął”. To, że wspinaczka jest dla himalaistów pewnego rodzaju uzależnieniem, skomentował również psychoterapeuta Robert Rutkowski: „Tu nie chodzi tylko o emocje. Ich nigdy nie jest dość. Jest to coś z obszaru neurobiologii, neurohormonów. Nawet coś na poziomie uzależnienia. Rozum nie ma nic do rzeczy, wiedza też. To, co dzieje się z człowiekiem powyżej paru tysięcy metrów nad ziemią, to totalny odlot, totalny haj - nieporównywalny z niczym innym. W tym momencie bazuję na relacjach innych. Dla mnie są oni bohaterami, których podziwiam. Jednocześnie sam bym się na taką wysokość nie wybrał”, wyznaje. Jak zrozumieć pasję himalaistów? „Dochodzi do takich sytuacji, że bardzo łatwo przekroczyć cienką granicę, kiedy dopadnie nas ten zespół całych różnych odwodnień, wychłodzenie plus niedotlenienie, które jest chyba największym problemem, które sprawiają, że jeśli się natychmiast nie schodzi na dół to można powiedzieć, że jest już pozamiatane”, mówi himalaista. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat, ale polski himalaista był zbyt słaby, by zejść o własnych siłach do bazy. W sieci o akcji ratowniczej na Nanga Parbat pojawiały się nie tylko pozytywne komentarze, wychwalające bohaterski czyn Polaków, którym udało się dotrzeć do Francuzki, ale także negatywne, w których himalaiści krytykowani byli za nie podjęcie próby podejścia po Mackiewicza. Teraz mieliśmy okazję być świadkami kolejnej akcji ratunkowej na Nanga Parbat. Daniele Nardi i Tom Ballard chcieli powtórzyć sukces Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy w 2016 roku jako pierwsi w historii wspięli się na szczyt Nanga Parbat zimą. Dla Włocha była to już piąta próba dorównania kolegom, dla Brytyjczyka pierwsza. Niestety, według wielu specjalistów, Daniele i Tom marzyli o dokonaniu niemożliwego. „Ta wspinaczka była samobójcza z powodu lawin i spadających brył lodu tak wielkich jak samochody. Decyzja o wspinaniu się niebezpiecznym Żebrem Mummery’ego była jak gra w rosyjską ruletkę. Pakistański wspinacz, który był w zespole Nardiego i Ballarda zrezygnował, twierdząc, że nie chciał umrzeć", mówił mediom włoski wspinacz Simone Moro. Wczoraj podano, że dla pasjonatów gór nie ma już nadziei... Wielu internautów stawia jednak pytanie: Czy wspinaczka wysokogórska ma sens i jak zrozumieć pasję himalaistów? Odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale próbował to wytłumaczyć w swoim felietonie dla Polityki Jan Hartman. „Jeśli wspinanie nie ma sensu, to nie ma go również życie (...). Bo czymże są nasze życiowe cele i aspiracje? Żeby umierając, pozostawić po sobie następców, którzy również poumierają? Żeby trochę popracować, zażyć miłości i przyjaźni? Może i tak, lecz górska wyprawa nie wydaje się ani trochę mniej sensowna w tym znaczeniu. Jest tak samo ściśle ludzką i emocjonalnie ważną tylko dla nas samych rzeczywistością, jak rodzina, krąg przyjaciół i praca. Życie człowieka ostatecznie i tak jest czymś małym, a dla świata generalnie zbędnym. Niepraktyczność i ekscentryczność himalaizmu odzwierciedla egzystencjalną prawdę odkrytą przez nasze czasy, prawdę, która powiada, że to nasze zaangażowanie nadaje sens temu, co robimy i całej tej krzątaninie, którą nazywamy życiem. (…)”, pisał jakiś czas temu. Nanga Parbat zabójcza góra Tomaszowi Mackiewiczowi udało się zdobyć upragniony szczyt, jednak zapłacił za to najwyższą cenę. Himalaista w wyniku fatalnych warunków pogodowych i nasilających się dolegliwości (choroba wysokościowa, ślepota śnieżna, odmrożenia) nie był w stanie w pewnym momencie poruszać się o własnych siłach. „Nikt nie chodzi w górach po to, by się zabić. Nikomu taka intencja i taki cel nie przyświeca. Himalaiści są zachłanni na życie i to życie kochają. Jeśli jednak mamy mówić o tej granicy, to dla każdego pewnie przebiega ona w innym miejscu i jest to sprawa bardzo subiektywna”, przekonywał himalaista Marcin Miotk w rozmowie z Anitą Czupryn dla polskatimes.pl. Znani himalaiści, którzy zabierali głos w sprawie akcji na Nanga Parbat mówili wprost o pasji Mackiewicza - tego nie trzeba rozumieć, to trzeba po prostu zaakceptować. „Historia tej góry pokazuje, jak kruchą istotą jest człowiek, ale i jak wspaniałą. Nanga pozwala zobaczyć to wszystko uderzająco wyraźnie. Prawdziwe wartości, prawdziwy alpinizm – pomimo kłamstw i krętactw. Tak bardzo ludzkich”, mówił o górze Nanga Parbat Denis Urubko, himalaista, który brał udział w akcji ratowniczej. Himalaizm był dla zmarłego rok temu Mackiewicza sposobem na walkę ze słabościami, ułomnościami i demonami przeszłości. „Możemy żyć ostrożnie, uważając na każdy ruch, ale ja przyjąłem taką wersję, że daję z siebie wszystko, co mam”, podkreślał. Po sześciu nieudanych próbach w końcu udało mu się zdobyć upragniony szczyt, choć zapłacił za to najwyższą cenę, ale nie nam to oceniać. W końcu każdy z nas ma swój własny Nanga Parbat
Himalaiści Daniele Nardi i Tom Ballard nie żyją! Zginęli na Nanga Parbat…
Ponad rok temu ta sama góra zabrała Tomasza Mackiewicza
Od kilku dni śledziliśmy akcję ratunkową w pobliżu góry Nanga Parbat, której szczyt chcieli zdobyć 42-letni Włoch Daniele Nardi i 31-letni Brytyjczyk Tom Ballard. Niestety, kilka godzin temu pojawiła się oficjalna informacja o tym, że nie ma już nadziei... Ciała dwóch himalaistów znaleziono na niebezpiecznym odcinku ośmiotysięcznika. Szczegóły śmierci Toma Ballarda i Daniele Nardiego Pasjonaci gór chcieli powtórzyć sukces Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy w 2016 roku pierwsi w historii wspięli się na szczyt Nanga Parbat zimą. Dla Włocha była to już piąta próba dorównania kolegom, dla Brytyjczyka pierwsza. Niestety, według wielu specjalistów Daniele i Tom marzyli o dokonaniu niemożliwego. „Ta wspinaczka była samobójcza z powodu lawin i spadających brył lodu tak wielkich jak samochody. Decyzja o wspinaniu się niebezpieczym Żebrem Mummery’ego była jak gra w rosyjską ruletkę. Pakistański wspinacz, który był w zespole Nardiego i Ballarda zrezygnował, twierdząc, że nie chciał umrzeć", mówił mediom włoski wspinacz Simone Moro. Choć jeszcze wczoraj w mediach pojawiły się informacje, że akcja ratunkowa mężczyzn, z którymi od 24 lutego nie było kontaktu, wciąż trwa, dziś podano pewne informacje o odnalezieniu na Żebrze Mummery’ego (jedna z części ośmiotysięcznika) ciał Toma Ballarda i Daniele Nardiego. „Przytłoczeni bólem informujemy, że poszukiwania Daniele i Toma zostały zakończone. Jakaś ich część na zawsze pozostanie na Nanga Parbat”, czytamy w komunikacie zamieszczonym przez bliskich zmarłego Włocha. Akcja poszukiwawcza trwała od 28 lutego. Wiadomość Daniele Nardiego dla syna Na profilu 42-latka rodzina zostawiła też kilka zdań pięknego wspomnienia o himalaiście. „Daniele pozostanie mężem, ojcem, synem, bratem i przyjacielem straconym przez marzenie, które zawsze akceptowaliśmy i szanowaliśmy. Będziemy pamiętać, jaki naprawdę jesteś: zakochany w życiu, żądny przygód, skrupulatny, odważny, lojalny, zwracający uwagę na szczegóły i zawsze gotowy pomóc w potrzebie”, napisali bliscy Nardiego. „Przede wszystkim jednak chcemy Cię zapamiętać poprzez Twoje własne słowa: „Chciałbym być zapamiętany jako człowiek, który próbował zrobić coś niesamowitego, niemożliwego, ale nie poddał się. A jeśli nie wrócę to chciałbym przekazać wiadomość mojemu synowi: nie przestawaj, nie poddawaj się, rób swoje”. Daniele Nardi i Tom Ballard to kolejni po Tomaszu Mackiewiczu himalaiści, którzy chcieli wejść na niebezpieczny szczyt zimą. Niestety, góra znów pokazała swoje okrutne oblicze... Wyrazy współczucia dla ich rodzin i przyjaciół.
Zauważono dwie sylwetki na ścianie góry Nanga Parbat! Czy himalaistów uda się uratować?
Daniele Nardi i Tom Ballard zaginęli 11 dni temu
Wbrew wcześniejszym doniesieniom akcja ratunkowa na Nanga Parbat nie została zakończona. Wciąż istnieje szansa na to, że Daniele Nardi i Tom Ballard żyją. Jak poinformował właśnie Alex Txikon, wraz z zespołem udało im się dostrzec z bazy za pomocą drona dwie sylwetki na jednej ze ścian Nanga Parbat, a dokładniej na Żebrze Mummery’ego. Jak na razie nie ma jednak informacji, że to właśnie oni, ale zespół Txikona nie traci nadziei. Akcja na Nanga Parbat - Daniele Nardi i Tom Ballard Daniele Nardi i Tom Ballard zaginęli na Nanga Parbat 11 dni temu. Himalaiści chcieli powtórzyć czyn swoich poprzedników: Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy trzy lata temu jako pierwsi w historii zdobyli ten szczyt zimą. W ubiegłym roku tego zadania podjęli się Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz. Niestety, choć oboje weszli szczyt, mieli ogromne trudności z zejściem z niego. Elisabeth Revol zdołała powrócić dzięki heroicznej akcji ratunkowej z udziałem uczestników polskiej ekspedycji na K2. Do Tomasza Mackiewicza nie udało się dotrzeć, odszedł w miejscu, które kochał. Siedmiokrotnie próbował zdobyć górę, która stała się jego „obsesją”. Poświęcił jej osiem lat, ale także życie. Został jednak pierwszym Polakiem, któremu udało się zdobyć niebezpieczny szczyt zimą. Revol natomiast jest pierwszą kobietą i pierwszą Francuzką, która zdobyła Nanga Parbat zimą. Teraz ten wyjątkowo trudny szczyt postanowili zdobyć Daniele Nardi i Tom Ballard. Himalaiści wyruszyli 22 lutego, ale niestety utknęli na Nanga Parbat. W zeszłą niedzielę (24 lutego) udało im się dotrzeć na wysokość 6300 m.n.p.m., po czym urwał się z nimi kontakt. W środę pojawiły się doniesienia o zakończeniu akcji poszukiwawczej. Śmigłowce pakistańskiej armii, które nie znalazły śladu zaginionych, wróciły do bazy. Wczorajszego wieczoru pojawiły się nowe informacje. Himalaista Alex Txikon, który brał udział w akcji ratunkowej poinformował, że wraz z zespołem (w skład którego wchodzą: Ali Sadpara, Felix Criado i Rahmat Ullah Baig), za pomocą drona dostrzegli dwa obiekty na jednej ze ścian góry. Być może są to sylwetki zaginionych. Txikon nie ma co do tego pewności, ale nie traci nadziei. Obecnie trwa obserwacja, a w najbliższym czasie planuje się wyruszenie śmigłowców, które mają sprawdzić, czy to rzeczywiście poszukiwani himalaiści. Czy Daniele Nardiego i Toma Ballarda uda się uratować?
Kolejna dramatyczna akcja ratunkowa na Nanga Parbat. Jest jeszcze nadzieja...
Daniele Nardi i Tom Ballard ruszyli 22 lutego
Trwa akcja ratunkowa na Nanga Parbat. Tym razem podboju góry chcieli dokonać Daniele Nardi i Tom Ballard, którzy ruszyli w kierunku szczytu 22 lutego. Chcieli powtórzyć wyczyn Alexa Txikona, Simone Moro i Aliego Sadpary, którzy trzy lata temu jako pierwsi w historii zdobyli ten szczyt zimą. W ubiegłym roku podjęli się tego Elisabeth Revol i Tomasz Mackiewicz. Choć udało im się zdobyć Nanga Parbat, tylko Francuzka zdołała powrócić i to dzięki odważnej akcji ratunkowej z udziałem uczestników polskiej ekspedycji na K2. Teraz Daniele Nardi i Tom Ballard próbowali powtórzyć heroiczny czyn poprzedników, ale niestety bezskutecznie. Himalaiści wyruszyli 22 lutego i... utknęli na Nanga Parbat. Do tej pory nie zeszli ze szczytu... Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Minął tydzień odkąd Daniele Nardi i Tom Ballard utknęli na Nanga Parbat. Od czwartku ekipa ratownicza ma do dyspozycji pakistańskie śmigłowce, jednak utrzymujące się fatalne warunki atmosferyczne uniemożliwiają pełne wykorzystanie ich potencjału. W niedzielę Nardi i Ballard doszli do wysokości 6300 metrów, po czym zawrócili do obozu czwartego, znajdującego się na wysokości 6000 metrów. Niestety po powrocie do obozu kontakt z himalaistami urwał się. Obecnie nie wiadomo, co się z nimi dzieje. Według informacji rzecznika wyprawy, Bruno Diotallevego, poruszali się po nieznanym terenie: „Do wysokości 6300 m Daniele i Tom dotarli nowym fragmentem drogi”, zdradził. W czwartek rano Stefano Pontecorvo, ambasador Włoch w Pakistanie, poinformował, że w kierunku Nanga Parbat wyruszyły pakistańskie śmigłowce z ekipą ratowniczą. W niedzielę helikopter zabrał ekipę ratowniczą spod bazy na K2, ale już po kilkunastu minutach musiał zawrócić ze względu na obfite opady śniegu. Od tego czasu podejmowane są kolejne próby akcji ratunkowych, ale te uniemożliwiają złe warunki pogodowe. Kolejna próba została podjęta dziś rano. Obszar przeszukiwano za pomocą dronów, ale według najnowszych informacji nie znaleziono żadnych śladów Daniele Nardiego i Toma Ballarda. Przyjaciele himalaistów nie czekają jednak bezczynnie. Rozpoczęli zbiórkę pieniędzy. „Wszystkie datki zostaną wykorzystane, by ratować obu alpinistów. Pieniądze, które nam zostaną, przekażemy szkołom w Pakistanie, aby zagwarantować uczniom prawo do nauki. To właśnie, jako Ambasador Praw Człowieka, robił Daniele przy okazji swoich wypraw” – piszą znajomi Nardiego na Facebooku. Czy uda się uratować śmiałków? Jak na razie pozostaje nam czekać na dalszy rozwój wydarzeń.
„Powiedział, że w górach nie zginie”. Wdowa po Tomaszu Mackiewiczu o śmierci męża…
Gdy odchodził pod koniec stycznia zeszłego roku na swojej górze przeznaczenia, Nanga Parbat, czuła, że już nigdy go nie zobaczy. Wierzyła jednak, że czuwa nad nią i ich córką Zoją. Anna Solska-Mackiewicz w poruszającej i bardzo osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o ich trudnym związku, samotności oraz pewności, że miłość nigdy nie przemija... Krystyna Pytlakowska: Opętany górami i niebezpieczeństwem, które ciągle musiał pokonywać. A może pewnego razu nie wróci? Zadawałaś sobie to pytanie? Anna Solska-Mackiewicz: Kiedyś o tym rozmawialiśmy i powiedział, że w górach nie zginie i że to mi obiecuje. Byłam więc spokojna. Chciałam wierzyć nawet wbrew rozsądkowi. Wiedziałam też, jaki jest silny i jak się nie poddaje. Bywał impulsywny, szalony, czasami emocje tak nad nim panowały, że przestawał myśleć racjonalnie. Zwłaszcza gdy czuł się zraniony, skrzywdzony. Ale w górach był wcieleniem opanowania i rozsądku. Przecież nigdy go w górach nie widziałaś, bo Ty się nie wspinasz. Widywałam, gdy biega po pagórkach i ściankach. Zachowywał się jak cudotwórca, nagle wchodził w jakąś szczelinę i w sekundę wychodził z drugiej strony. Widziałam jego sprawność i spokój. Opowiadał mi, że w górach skupia się na każdym ruchu i że to jest jak taniec. Widziałam też, jak wspina się na maszty, bo to była jego praca. On je serwisował. Krytykowano go, bo wspinał się bez asekuracji. Tłumaczył, że przepinając linę, się rozprasza, a to sprawia, że ryzyko błędu jest większe. Ja to rozumiałam. Wiedział, że to co robi, jest bardzo ryzykowne, ale wszystko miał przemyślane. Komuś, kto nie rozumie takiej pasji, nigdy nie polecałabym związku z takim człowiekiem. Ale związek z kimś to wybór. Miłość natomiast nie jest wyborem, bo ona człowieka zagarnia. Dlaczego wybrał właśnie Ciebie? O to jego trzeba byłoby zapytać. Tomku, powiedz coś, wszyscy czekają na twoje słowa, a ja za ciebie muszę je wypowiadać (Ania patrzy w górę). I brać na siebie odpowiedzialność za twoje myśli. Pamiętasz jednak, dlaczego Cię kochał. Mówił ci to wiele razy w e-mailach i SMS-ach. Mówił, że jestem jego aniołem, że w ogóle jestem aniołem. A dla mnie to on był aniołem. I tak się wzajemnie anieliliśmy. Byliśmy do siebie podobni w naszej wrażliwości na świat i ludzi. Wierzę, że dla Tomka byłaś aniołem, bo mu się zburzyło poprzednie życie, rozstał się z poprzednią żoną, Joanną, została z nią dwójka jego dzieci, bo Xavery – jeden z bliźniąt – umarł, zanim się urodził, a on siebie o to obwiniał. Czy on w ogóle chciał ponownego związku? Chyba każdy chce, nawet gdy mówi, że nie. Tomek na pewno szukał akceptacji, bo przez całe życie doświadczał odrzucenia, wynikającego z jego inności. Myślę, że oboje znaleźliśmy w byciu razem pewną bezwarunkowość. Ja byłam trochę inna, dziwna i zamknięta. Żyłam w swoim świecie, uparcie robiąc to, co sobie wymyśliłam. Mieliśmy podobne problemy. Też cierpiałaś z powodu odrzucenia? Podejrzewam, że doświadczyłam odrzucenia w mniejszym stopniu niż Tomek. Ale oboje nosiliśmy takie dziecięce cierpienie wynikające z nadwrażliwości. I Tomek u mnie znalazł całkowitą akceptację tego, jaki jest. Jaki? Trudny, nie do wytrzymania. Czasami nieznośny, ryzykant, bardzo emocjonalny, czasami impulsywny. Często konfrontujący ludzi z samymi sobą. Można by wymieniać jego cechy w nieskończoność. Najważniejsza jest chyba lojalność i dotrzymywanie słowa. A ja bym powiedziała, że po prostu uczciwość. I Tomek, wbrew temu, co się o nim mówi, był bardzo odpowiedzialny. Czasami się zapędził w swoje szalone pomysły, ale przez całe życie miał wielkie poczucie odpowiedzialności, a jeśli ktoś twierdzi inaczej, to znaczy, że go po prostu nie znał. Pełny wywiad z Anną Solską-Mackiewicz, żoną tragicznie zmarłego Tomasza Mackiewicza, przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!, dostępnym na rynku od czwartku 21 lutego
Adam Bielecki wspomina Tomasza Mackiewicza: „Ludzie zostają docenieni dopiero po śmierci”
Mija rok od zaginięcia Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat. W akcji ratunkowej wzięli udział: Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala. Ze względu na bardzo złe warunki atmosferyczne Bielecki i Urubko nie podjęli próby wejścia na szczyt po Tomasza Mackiewcza. Polak został w szczelinie na wysokości około 7200 metrów, Elisabeth Revol, która wraz z nim wyruszyła na podbój szczytu zeszła poniżej tej wysokości, dzięki czemu udało się ją uratować. Rok po tych wydarzeniach Adam Bielecki wspomina, co wówczas się wydarzyło. Akcja na Nanga Parbat - Adam Bielecki wspomina Tomasza Mackiewicza Mija rok od zaginięcia Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat. Akcja ratunkowa, w której udział wzięli m.in. Adam Bielecki i Denis Urubko już zapisała się w historii himalaizmu. Elisabeth Revol, która wraz z Tomaszem Mackiewiczem wyruszyła na podbój góry, ostatni raz widziała go 26 stycznia. Chwilę później cały świat żył wydarzeniami na Nanga Parbat. Następnego dnia uczestników Narodowej Wyprawy Zimowej na K2 wysłano na akcję ratunkową. Czteroosobowy skład, w którym znaleźli się Adam Bielecki, Denis Urubko, Jarosław Botor i Piotr Tomala wyruszyli na ratunek. W chwili gdy Revol opuszczała Tomasza, ten zmagał się zmagał się z chorobą wysokościową, miał obrzęk płuc i mózgu, miał ślepotę śnieżną oraz liczne odmrożenia. Alpinistka utrzymuje, ze w chwili, gdy go opuszczała, nie było z nim jakiegokolwiek kontaktu. Niestety warunki pogodowe nie umożliwiły ratownikom podjęcia próby poszukiwań 42-letniego himalaisty. Pakistańczycy jako datę śmierci Tomasza Mackiewicza wpisali 30 stycznia 2018 roku. Mimo upływu czasu, wiele osób wraca do tamtych smutnych wydarzeń. Głos zabrał teraz Adam Bielecki, który na swoim Facebooku napisał kilka szczerych słów: „To smutne, że często ludzie zostają naprawdę docenieni dopiero po śmierci i znaczące, że ci, którzy podśmiewywali się z Tomka - dzisiaj wypowiadają się o nim w zupełnie innym tonie. Lekcja, którą dał nam Tomek, mówi, że nie ma rzeczy niemożliwych, a marzenia są po to, żeby je spełniać, trzeba tylko wytrwale robić swoje i nie słuchać podszeptów "życzliwych", którzy mówią, że się nie da”, pisze. Adam Bielecki dodaje, że zawsze będzie pamiętał o swoim przyjacielu. Wspomniał także, jak to wszystko się zaczęło: „Dokładnie rok temu siedzieliśmy w bazie pod K2 i niecierpliwie czekaliśmy na helikoptery, które miały nas zabrać pod Nangę. Wtedy wciąż jeszcze płonęła w nas nadzieja, że uda się uratować zarówno Tomka, jak i Eli. Niestety, nie daliśmy rady”, pisze na Facebooku. „Tomku, będę o Tobie pamiętał”, dodaje. Przypomnijmy, że niedawno podczas Gali Mistrzów Sportu 2018 tym, którzy uczestniczyli w akcji ratunkowej na Nanga Parbat otrzymali Nagrodę Wyczyn Roku 2018. Za nagrodę podziękował Adam Bielecki i przeprosił za nieobecność Denisa Urubko. „To nie tylko nasza czwórka, ale cały szereg osób w Polsce, Pakistanie (...), był zaangażowany w tę akcję i ta akcja była możliwa dzięki wielu osobom. Nie chcę wymieniać nazwisk, bo boję się, że kogoś pominę”, zaczął swoją mowę, którą zakończył wzruszającymi słowami: „Nie chcemy by ta akcja była uważana za coś wyjątkowego. Pomoc drugiemu człowiekowi powinna być normalną rzeczą”.
Szokujące słowa partnerki Tomasza Mackiewicza rok po jego śmierci!
„Straszny jest we mnie ból z tego powodu”
Akcja na Nanga Parbat zapisała się w historii polskiego himalaizmu. Niestety wyprawa na ośmiotysięcznik nie skończyła się jednak dobrze dla polskiego alpinisty, Tomasza Mackiewicza. Niebawem minie rok od akcji, którą przez kilka dni śledziła cała Polska. Na jaw co rusz wychodzą kolejne szczegóły dotyczące zarówno wyprawy w góry, jak i życia prywatnego alpinisty. Partnerka Tomasza Mackiewicza często zwierzała się w mediach, że ma żal do wielu osób. Nigdy jednak wprost nikogo nie oskarżyła. Teraz w wywiadzie z dziennikarką Wysokich Obcasów zdecydowała się na odważne wyznanie. Partnerka Tomasza Mackiewicza o akcji Nanga Parbat Anna Solska-Mackiewicz w rozmowie z Dorotą Wodecką dla Wysokich Obcasów wspomina tragiczne wydarzenia, jakie miały miejsce prawie rok temu. Przypomnijmy, że Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol osiągnęli szczyt Nanga Parbat 25 stycznia 2018 roku. Gdy tego dokonali, stan polskiego wspinacza znacznie się pogorszył… Doznał licznych odmrożeń, miał objawy ślepoty śnieżnej i choroby wysokościowej. Mimo podjęcia decyzji o natychmiastowym zejściu, Francuzka była zmuszona pozostawić Tomasza Mackiewicza w szczelinie na wysokości około 7200 metrów, ponieważ nie był on w stanie samodzielnie schodzić dalej. Sama, dzięki temu, że udało jej się dotrzeć znacznie niżej, na około 6000 metrów, została odnaleziona przez członków ekipy ratunkowej, w skład której wchodzili Adam Bielecki i Denis Urubko. Z powodu pogarszających się warunków atmosferycznych wejście wyżej było niemożliwe, a Tomasza Mackiewicza nie udało się uratować. Dziś w wywiadzie dla Wysokich Obcasów Anna Solska-Mackiewicz, partnerka Tomasza Mackiewicza wspomina wydarzenia sprzed roku. „Tym razem byłam wyjątkowo spokojna. O ile w trakcie jego wcześniejszych wypraw na Nangę byliśmy w częstym kontakcie, o tyle teraz ostatni raz napisałam do niego 13 stycznia, w dniu jego urodzin. Wysłałam mu Winter Song i słowo „kocham”. Nie odczytał tych życzeń. Kiedy Eli przysłała mi SMS-a, by organizować akcję ratunkową, pomyślałam: koniec, nie wróci do mnie. Nie chciałam się z tym pogodzić”, opowiada. I choć Tomasza Mackiewicza nie udało się uratować, Anna twierdzi, że wszystko, co wydarzyło się w ciągu tych kilku dni zakrawa o cud: „Cud to ingerencja nadprzyrodzonej siły, która splata okoliczności. Dla mnie tą siłą był Tomek. Cudem było to, że zszedł z Eli ze szczytu niżej, bo w przeciwnym razie ona zostałaby z nim na zawsze na Nandze. Eli opowiadała, jak potwornym wysiłkiem przemieszczali się dół. Ile dał z siebie wtedy. Cudem było, że być może dał jej sygnał, że musi go zostawić w szczelinie i ruszyć po pomoc. Ona nie chciała go zostawiać, chciała tam czekać. A potem – że trafiła na poręczówki, które są zwykle przysypane śniegiem, zamarznięte”, wylicza. „Cudem było odnalezienie Eli przez Denisa i Adama. Tempo, w jakim wspięli się do niej. Trudno kogoś odnaleźć w górach, w dodatku w nocy, przecież to są nieprawdopodobne odległości. A w końcu cudem było zebranie pieniędzy na akcję ratunkową. Polacy dawali pieniądze na ratowanie Tomka. To znaczy zdawali sobie sprawę, że dają na ratowanie dwóch żyć, ale to Tomek, jego energia wyzwoliła w ludziach taką moc. Potem stało się dużo złego. Niektórzy, chociaż była ich na szczęście mniejszość, obrażali się, że oni „przecież dali pieniądze na ratowanie Tomka!”. W tym sensie Tomek był jedną z osób, które ocaliły życie Eli”, mówi. Anna Solska-Mackiewicz: Mam straszny żal do Krzysztofa Wielickiego Do tej pory partnerka Tomasza Mackiewicza przyznawała w wywiadach, że ma żal do wielu osób. Tym razem mówi wprost: „Mam straszny żal do Krzysztofa Wielickiego, który kierował wyprawą na K2, o to, że natychmiast nie próbował wysłać po Tomka helikoptera. Mieli opłacony depozyt, mogli go wykorzystać na ratowanie Tomka. Straszny jest we mnie ból z tego powodu”, zaczyna swą opowieść. „To śmigło stało gotowe do wykorzystania dla polskiej wyprawy, a ja w tym czasie z chatki w irlandzkiej wiosce organizowałam z kilkoma przyjaciółmi 50 tys. dolarów na zapłacenie za helikopter Pakistańczykom”, dodaje. Jej wypowiedź wywołała burzę zarówno w środowisku himalaistów, jak i wśród internautów i wielu Polaków, którzy bacznie śledzili całą sprawę. Przypomnijmy, że polska wyprawa na K2 ruszyła na pomoc Revol i Mackiewiczowi. Ostatecznie udało im się uratować jedynie Francuzkę. Zespół bał się wyruszać jeszcze wyżej po Polaka, gdyż jego poszukiwania mogłyby skończyć się tragicznie dla wszystkich. Jak sama przyznaje, nigdy nie rozmawiała o tej sprawie z Wielickim, jest jednak przekonana, że ten starałby się jej wytłumaczyć, że w tamtych okolicznościach wysłanie helikoptera byłoby niezwykle skomplikowaną operacją. Anna Solska-Mackiewicz zapewnia jednak, że nie ma żalu do Elisabeth Revol, z którą Tomasz Mackiewicz zdecydował się podjąć próbę zdobycia szczytu. Czy Krzysztof Walicki zdecyduje się odpowiedzieć na te oskarżenia?
Przed zejściem z Nanga Parbat Tomasz Mackiewicz zażył tabletki…
American Alpine Journal właśnie opublikował raport na temat wyprawy Tomasza Mackiewicza i Elisabeth Revol na Nanga Parbat. Potwierdzono wejście Polaka i Francuzki na szczyt północno-zachodniej ściany, a także zażycie silnego leku przez himalaistę. Co to był za lek? Raport z wejścia na Nanga Parbat Na początku roku wszyscy z zapartym tchem śledzili akcję ratunkową na Nanga Parbat. Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol próbowali wejść na ośmiotysięcznik. Wyprawa skończyła się dramatycznie. Polak zginął, a jego partnerka została cudem uratowana przez grupę polskich ratowników. Według Francuzki parze udało się zdobyć szczyt, jednak były co do tego wątpliwości. Teraz pół roku później do mediów właśnie przedostał się oficjalnt raport z wyprawy. Jak się okazuje Revol i Mackiewicz jako pierwsi zdobyli szczyt! „Niedługo po wschodzie słońca 25 stycznia 2018 roku Tomasz Mackiewicz i Elisabeth Revol zdobyli szczyt Nanga Parbat jako druga wyprawa w historii”, czytamy w raporcie. Eksperci poinformowali również, że Polak podczas próby zejścia ze szczytu zażył silne tabletki, które miały mu pomóc zniewolić skutki choroby wysokościowej. Mackiewicz miał takie objawy, stąd podjął decyzję o zażyciu leku. „Mackiewicz przed drogą powrotną ze szczytu zażył cztery tabletki deksametazonu i wydawało się, że to poprawiło na chwilę jego ciężki stan. Para zeszła na wysokość 7280 m n.p.m., ale w tym miejscu Polak był już całkowicie wyczerpany”, czytamy dalej. „Tomek osiągnął swój cel, rozliczył się z górą. Góra pozwoliła mu na siebie wejść i myślę, że to było dla niego najważniejsze. Wierzę, że gdy odchodził to był szczęśliwy, bo się spełnił. Dla nich to też jest ważne. Z jego historii warto zapamiętać nie to, że nie udało się zejść, ale to, że szczyt jednak pozwolił się zdobyć ”, powiedział w rozmowie z Przeglądem Sportowym Mariusz Sepioło, autor biografii Mackiewicza.
Czescy wspinacze odnaleźli ciało Tomasza Mackiewicza?!
Ekipa widziała namiot himalaisty na Nanga Parbat
Sensacyjne odkrycie czy tabloidowe spekulacje? Czeska ekipa, która w lipcu zdobyła szczyt Nanga Parbat, twierdzi, że w trakcie wspinaczki widziała czubek namiotu, wystający spod śniegu, w którym mogło znajdować się ciało Tomasza Mackiewicza. „Kiedy wchodziliśmy pod górę było ciemno, więc nikt nie myślał o wypatrywaniu jego namiotu. Minęliśmy go jednak w drodze na szczyt i z powrotem. To było 15 metrów od naszej głównej drogi, gdzie najprawdopodobniej wystawała z wielkiej góry lodu niewielka część jego namiotu. Może 20 albo 30 centymetrów”, powiedział Pavel Burda, jeden z uczestników wyprawy w programie Alarm. View Ediplayer on the source website Ciało Tomasza Mackiewicza na Nanga Parbat zostało odnalezione? Namiot miał znajdować się 15 metrów od ścieżki prowadzącej na szczyt Nanga Parbat, którą wspinała się czeska ekspedycja. Był on przysypany śniegiem, himalaiści dostrzegli jedynie jego czubek. „Były też tam fragmenty innych namiotów. Kiedy go zobaczyłem, od pierwszej chwili wiedziałem, że jest to namiot Tomka. Nie ma tam zbyt wielu miejsc, gdzie można zbudować namiot. To było jedyne dogodne, ponieważ było odsłonięte od lawin, blisko głazów. Jestem w stanie sobie wyobrazić, że właśnie tam zbudowałbym sobie namiot. Najprawdopodobniej tam był właśnie Tomek. Nie zrobiliśmy jednak nic”, relacjonuje Pavel Burda w programie TVP. Czescy wspinacze nie mają żadnych dowodów na potwierdzenie swoich słów Niestety, wyznanie to ma w sobie więcej z tabloidowych spekulacji niż przełomowego odkrycia. Wszystko z powodu braku jakichkolwiek dowodów, o czym otwarcie mówią czescy wspinacze. „Nie robiliśmy zdjęć. Nikt nas nie był zdolny, żeby wejść i sprawdzić czy jest w środku. Może ktoś powinien zrobić zdjęcia, ale nikt nie chciał fotografować szczątków. Podszedłem bliżej namiotu. Stałem tam około minutę, może dwie i myślałem o tym, co wtedy musiał się wydarzyć”, mówił wyraźnie poruszony Pavel Burda. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat Pod koniec stycznia cała Polska śledziła to, co działo się na jednym z najbardziej niebezpiecznych ośmiotysięczników. Tomasz Mackiewicz wraz z francuską wspinaczką Elisabeth Revol podjęli kolejną próbę zdobycia Nanga Parbat – on po raz siódmy, ona po raz czwarty. Udało im się, jednak krótko po osiągnięciu szczytu Polak zacząć wykazywać objawy choroby wysokościowej oraz ślepoty śnieżnej. Jego partnerce udało się sprowadzić go na wysokość 7200 metrów. Pozostawiła go w obozie. Sama zeszła ponad 1000 metrów niżej. Tam zastała ją polska ekipa ratunkowa spod K2, dzięki której została przetransportowana na wysokość osiągalną dla helikopterów. Niestety, z powodu złych warunków pogodowych oraz nikłych szans na powodzenie dalszych działań, Adam Bielecki i Denis Urubko nie kontynuowali akcji ratowniczej, mającej na celu odnalezienie Tomasza Mackiewicza
Revol wzruszająco żegna Mackiewicza. „Twój uśmiech pozostanie na zawsze w moim sercu”
Alpinistka wcześniej nie była gotowa, aby napisać list...
Na początku tego roku wszyscy z zapartym tchem śledzili akcję ratunkową jaka miała miejsce na Nanga Parbat. Wyprawa na ośmiotysięcznik nie skonczyła się jednak dobrze dla polskiego alpinisty, Tomasza Mackiewicza. Kilka miesięcy po tragedii Elisabeth Revol postanowiła pożegnać swojego partnera wspinaczkowego. Wzruszający list opublikowała w mediach społecznościowych. Elisabeth Revol o Tomaszu Mackiewiczu: Dałeś mi wielką siłę „Tomasz, byłeś w moim życiu jak powietrze, z którego czerpałam energię. Dałeś mi wielką siłę, którą dzisiaj zabieram ze sobą. Przede wszystkim zawdzięczam ci życie”, zaczęła Revol. Dodała, że kochała filozofię wyznawaną przez alpinistę, a także wcześniej nie byla w stanie napisać listu. Dlaczego? Ponieważ przytłoczyły ją słowa, niuanse, emocje, to wszystko co było „ma przed oczami”. „Może te słowa, które publikuję złagodzą mój ból?”, spytała. Alpinistka podkreśliła, że Tomasz był jednym z najbardziej wolnych i najbardziej niezależnych ludzi, jakich znała. „Chciał przeżyć swoje przygody bez czekania, to te, które pozwoliły mu spełnić marzenia. Poczuć pełnię życia i być sobą”, czytamy w liście. „Twój uśmiech pozostanie na zawsze w moim sercu, a iskra z Twoich oczu będzie rozpalać moje dni. Za każdym razem, gdy mówiłeś, widziałam magię w oczach tych, którzy cię słuchali. Byłeś wielkim człowiekiem”, zaznaczyła. Francuska powróciła również do tragicznego wydarzenia na Nanga Parbat. Napisała, że nie wie, kiedy doszło do przekroczenia granicy przez Mackiewicza, granicy, która spowodowała niemożliwość powrotu. „90 metrów poniżej szczytu, byłeś w bardzo dobrym stanie. Potem niewiele rozmawialiśmy, ale wcale nie wyjątkowo mniej, niż wcześniej. Przecież wchodziliśmy w ten sposób, w ciszy, spokoju. Nie wiem, jak to się stało, nie wiem”, zaznaczyła. Dodała, że pasja Mackiewicza była nieskończona, a Nanga Parbat było „pismem, inspiracją i książką” jego życia. „Dziękuję, że byłeś tym, kim byłeś”, zakończyła list.
Żona Tomasza Mackiewicza: „Nie akceptuję tego, co się stało”
Jak Anna Solska radzi sobie ze stratą męża?
Śmierć Tomasza Mackiewicza była ogromnym ciosem dla jego rodziny i przyjaciół. Do końca nie mogą się pogodzić z jego stratą. Akcja ratunkowa na Nanga Parbat nie powiodła się. Polaka nie udało się sprowadzić ze szczytu. Himalaista na zawsze pozostanie na ośmiotysięczniku, którego zdobycie było jego odwiecznym marzeniem. Jego żona, Anna Solska w ostatnim wywiadzie opowiedziała o bólu po stracie ukochanego. Do końca miała nadzieję, że Tomasz przeżyje... Żona Tomasza Mackiewicza o bólu po stracie męża Ból, pustka i... nadzieja, która tliła się do samego końca. Anna Solska pogrążyła się żałobie. Dopiero teraz, kiedy minęły pierwsze emocje, dotarło do niej, co naprawdę się wydarzyło. Jak radzi sobie z odejściem Tomasza Mackiewicza? „Pogodzić się z tym czy zaakceptować jest trudno. Jestem na takim etapie, że dotarło do mnie to, co się stało – ale tego nie akceptuję. Mijają pierwsze emocje wstrząsu, potężnej traumy (...) Teraz, po tych kilku tygodniach nastąpiło większe wyciszenie i spokój. To jest taki czas szukania sensu tej historii – nie "dlaczego to się stało", tylko "po co". Że taki jest nasz los? Czy tak miało być? Odnalezienia w tym sensu dla mnie, na dalszy ciąg mojego życia. Tomek jest najbliższą mi osobą na świecie, więc muszę układać sobie życie bez niego, albo z nim – tylko że w innej postaci", opowiadała w audycji RMF FM W cieniu wielkiej góry. Gdy Anna Solska dowiedziała się o problemach Tomasza Mackiewicza na szczycie góry Nanga Parbat, poczuła się winna. Zdawała sobie sprawę z powagi sytuacji, tak jakby chciała się wcześniej przygotować na najgorsze. „Czułam się winna, bo sobie zdawałam sprawę z powagi sytuacji - znam Tomka bardzo dobrze i śmiem twierdzić, że najlepiej ze wszystkich ludzi. Był mi najbliższy. Jeżeli dotarł do mnie komunikat, że są na takiej, a nie innej wysokości i jeżeli on nie ma siły schodzić, to jest bardzo źle bo on jest… był nieprawdopodobnie silny i ta sytuacja dla mnie oznaczała, że jest naprawdę poważnie. Bo gdyby on mógł schodzić, to by po prostu zszedł. Oczywiście ja miałam ogromną nadzieję, ale też zdawałam sobie sprawę, jak nikłe są szanse na ratunek. Moi znajomi i przyjaciele mówili „no ale musisz wierzyć w cuda”, „cuda się zdarzają”, a ja wręcz czułam się winna, że nie wierzę w ten cud. Tak jakby chciałam się wcześniej przygotować na najgorsze”, zdradziła. Anna Solska, żona Tomasza Mackiewicza o akcji ratunkowej na Nanga Parbat Anna Solska zaangażowała się w akcję ratunkową. Zdradziła, jak ówczesne wydarzenia wyglądały z jej perspektywy! Tylko tak mogła pomóc Tomaszowi. Działać. Te starania dawały jej odrobinę nadziei, zaprzątały głowę. Największym wsparciem byli dla niej przyjaciele Elisabeth. Z rodziną nie miała czasu się wtedy skontaktować. Poza tym byli daleko, ale mimo to nadal czuła ich energię i wsparcie. „Opisałam jej więc, że działamy. Żeby go nie zostawiała, że dotarła do nas wiadomość. Następny mój telefon był chyba w celu poszukiwania agenta Pakistańskiego, z którym próbowałam nawiązać kontakt. Kolejny zdaje się był do męża Elisabeth, który nie mówi po angielsku, więc nie mogliśmy się porozumieć i on wtedy mi podał numer do przyjaciela Elisabeth, który włączył mnie do akcji. Kolejna sprawa to był dziennikarz TVN, z którym znam się osobiście, więc zadzwoniłam do niego z prośbą o pomoc - o znalezienie numeru do ambasady w Pakistanie. Kontaktowałam się z ambasadą – mówiłam, że natychmiast potrzebujemy pomocy. Ja właściwie byłam pierwszą osobą, która dała impuls tej akcji. Chodzi o to, że ja robiłam wszystko, co w mojej mocy, żeby Tomka uratować. Zaczęła się zbierać taka grupa na What’s upie, zaczęliśmy dodawać kolejne osoby. Nie jadłam i nie spałam, bo my właściwie byliśmy cały czas w kontakcie”, relacjonowała. Tomasz Mackiewicz spełnił swoje marzenie. Poniósł za to ogromną cenę - cenę życia. Żona przeczuwała, że tym razem uda mu się osiągnąć szczyt. Osierocił trójkę dzieci. 9-letni Maks, 7-letnia Tonia i 6-letnia Zoja były jego miłością. One już wiedzą, że tata nie powróci z wyprawy, w trakcie której stanął na szczycie Nanga Parbat „Są oczywiście dzieci, więc skupiam się na nich - tzn. na naszej wspólnej córce, bo mamy razem córkę. Są też dzieci Tomka z poprzedniego małżeństwa. Dla dzieci też to jest strasznie trudny moment, chociaż dzieci trochę inaczej sobie z tym radzą i jakby razem jesteśmy w tym myśleniu o nim i w tym bólu, w tej rozpaczy”, dodała Anna Solska.
Denis Urubko: „Nie muszę przepraszać. Oni też nie są aniołami”
„To była moja szansa, żeby coś zrobić, a nie tylko siedzieć”
W poniedziałek popołudniu do bazy pod K2 powrócił Denis Urubko. Jego samotna wyprawa na szczyt Karakorum bez zgody kierownika i wiedzy całego zespołu nie powiodła się. Zaraz po jego powrocie do bazy ogłoszono, że opuszcza polską wyprawę na K2. Teraz Denis Urubko komentuje, dlaczego podjął taką decyzję. View Ediplayer on the source website Denis Urubko o samotnym wyjściu na K2 W poniedziałek wszyscy pasjonaci wspinaczki wysokogórskiej z zaciekawieniem śledzili losy Denisa Urubko który samotnie wybrał się w wyprawę na K2. „Czy czekają go konsekwencje? Na pewno będą rozmowy”, mówił rzecznik wyprawy na K2, Michał Leksiński, w rozmowie z WP SportoweFakty. Po powrocie do bazy, podjęto decyzję, by Urubko powrócił do domu. W rozmowie z dziennikarzem TVN24, Robertem Jałochą, Denis Urubko skomentował, dlaczego zdecydował się na samotne wyjście na szczyt. „To była moja szansa, żeby coś zrobić, a nie tylko siedzieć w bazie. Podjąłem się ataku szczytowego i tak naprawdę jestem usatysfakcjonowany, bez tego byłbym wściekły. Wróciłem bez zdobycia szczytu, ale to była ryzykowna sytuacja. Dużo śniegu, zero widoczności, bardzo złe warunki. W tym przypadku moją jedyną słuszną decyzją mógł być powrót”, mówi Urubko. „Nie muszę przepraszać” Za swoje samotne podejście do szczytu Karakorum himalaista nie ma jednak zamiaru przepraszać. „Myślę, że nie muszę mówić przepraszam. Oni też nie są aniołami. Wielicki pozwolił mi wejść do obozu trzeciego, a później kazał mi wrócić z powodów, których nie rozumiem”, powiedział Urubko. Himalaista uważa, że ma powód do tego, by nie przepraszać. Już jakiś czas temu na swoim blogu komentował, jak bardzo grupa jest niezorganizowana. Urubko zaczynał czuć się coraz bardziej zrezygnowany, narzekał na zachowanie współtowarzyszy, wymieniał szereg błędów, jakie popełniali jego koledzy - namiot pełen śniegu, bo ktoś wcześniej zapomniał go zasunąć, marnowanie gazu, zatruwanie powietrza czy złe rozdysponowanie wody do picia. „Nic tam nie zdziałamy. Nikt nie wyciągnął żadnych wniosków”, pisał na blogu. To zmusiło go do podjęcia samotnej wyprawy na K2. Swojej decyzji jednak nie żałuje. „Ok., jesteśmy mężczyznami, himalaistami. To nie jest sytuacja, żeby mówić przepraszam. Mnie nikt nie przeprosił za ich błędy. Moje zdanie pozostaje takie samo”, mówił w rozmowie z TVN24. Jak podaje komunikat PHZ: „Denis Urubko, zgodnie ze swoimi przekonaniami dotyczącymi końca sezonu zimowego, postanowił opuścić Zimową Wyprawę na K2. Decyzja ta została zaakceptowana przez uczestników wyprawy, którzy nie widzieli dalszej możliwości współpracy z Denisem po jego samodzielnej próbie zdobycia wierzchołka”. Mówi się, że była to prawdopodobnie ostatnia szansa dla Urubki, by dokonał tego czynu...
Denis Urubko schodzi z K2! Czy himalaiście udało się zdobyć upragniony szczyt?
„Denis Urubko schodzi”, poinformował właśnie kierownik polskiej wyprawy na K2, Krzysztof Wielicki. Jak podaje na swoim Facebooku, Urubko jest już w obozie drugim na wysokości sześciu tysięcy siedmiuset metrów. Czy himalaiście udało się zdobyć szczyt K2? View Ediplayer on the source website Denis Urubko schodzi z K2 Wygląda na to, że samotna wyprawa Denisa Urubko na K2 dobiegła końca. Jak podaje kierownik wyprawy na K2, Krzysztof Wielicki, himalaista schodzi ze szczytu i jest już w obozie drugim, na wysokości 6700 metrów. Początkowo nie było wiadomo, czy udało mu się zdobyć K2. Zaledwie kilka godzin temu rzecznik wyprawy, Michał Leksiński poinformował: „Próba samodzielnego zdobycia K2 przez Denisa Urubkę nie powiodła się. Himalaista schodzi”. Przypomnijmy, że w sobotę po śniadaniu Denis Urubko bez uzgodnień z kierownikiem wyprawy opuścił bazę i podjął próbę samotnego wejścia na K2, argumentując to tym, że jego zdaniem zimowe wejście liczy się tylko do 28 lutego. Po drodze, w obozie pierwszym, spotkał dwóch członków ekipy, którzy próbowali go namówić do rozmowy telefonicznej z kierownikiem wyprawy. Denis Urubko nie zdobył K2… „Ku zaskoczeniu odmówił i poszedł wyżej. Tak więc nie ma z Urubką żadnego kontaktu i nic o nim nie wiemy. Może w poniedziałek coś się wyjaśni, jeśli koledzy dojdą do obozu trzeciego. Obecnie do dwójki idą Bedrejczuk i Kaczkan, a do jedynki Marek Chmielarski i Artur Małek”, poifnormował szef komunitetu organizacyjnego ekspedycji, Janusz Majer. Nieodpowiedzialne zachowanie Urubko: komentarze Krzysztof Wielicki nie zamierzał bezczynnie przyglądać się nieodpowiedzialnemu zachowaniu Urubko: „Traktuję go jak niesfornego kolegę. Mamy zespoły w górze i są przygotowane do pomocy. Wysyłamy ludzi z tlenem do obozu drugiego, bo nikt nie wie, czy coś się nie stanie. To jest naszym obowiązkiem, niezależnie od tego, jaką mamy opinię o człowieku. Musimy być przygotowani na to, że może się zdarzyć coś złego”, mówił Wielicki. Kierownik wyprawy na K2 nie miał jednak obaw, że Denis ma ogromne szanse na zdobycie szczytu, bardziej wątpił w pogodę, jaka może mu towarzyszyć podczas zejścia. „On jest dobrze zaaklimatyzowany i bardzo sprawny. Jest świetny. Daję mu szanse, bo to jest na naprawdę mocny zawodnik. Prognoza jest taka pół na pół. Gorsza będzie podczas zejścia, czyli w poniedziałek, kiedy prawdopodobnie zaatakuje szczyt”, wyznał. Samotną wyprawę Urubko skomentował także były uczestnik wyprawy na K2, Rafał Fronia. Himalaista w rozmowie z RMF FM odniósł się do decyzji kolegi: „Poczekajmy te kilka dni, jak on z tej góry zejdzie. Ja uważam, że stało się źle. Jestem wielkim życiowym tchórzem. Jeśli coś zagraża mojemu życiu, to ja po prostu uciekam. Nigdy nie zdobyłbym się na tak wielkie ryzyko, które mogłoby być biletem w jedną stronę. Denis najprawdopodobniej nie jest kimś takim, jak ja”, powiedział. Denis Urubko na K2. Konsekwencje samotnej wyprawy Mówi się, że Urubko podjął decyzję o wejściu na K2 bez kolegów, bo zaczynał czuć się coraz bardziej zrezygnowany. Kilka dni temu na swoim blogu zamieścił wpis, w którym narzekał na zachowanie współtowarzyszy, wymieniał szereg błędów, jakie popełniali jego koledzy. „Nic tam nie zdziałamy. Nikt nie wyciągnął żadnych wniosków”, pisał na blogu. Podobno wówczas szef komitetu organizacyjnego narodowej wyprawy Janusz Majer przekazał opinię Urubki Krzysztofowi Wielickiego, który miał odbyć z himalaistą „męską rozmowę”. „Czy czekają go konsekwencje? Na pewno będą rozmowy”, powiedział rzecznik wyprawy na K2, Michał Leksiński, w rozmowie z WP SportoweFakty.
Czy syn Macieja Berbeki uważa Adama Bieleckiego za bohatera?
„Gdyby się nie rozdzielili, pewnie mielibyśmy tatę na dole’’, powiedział syn Macieja Berbeki w ostatnim wywiadzie. Krzysztof unika odpowiedzi na pytanie, czy uważa Adama Bieleckiego za bohatera. „Nigdy nie będę obiektywny, mówiąc o tym’’, kwituje, mówiąc o wyprawie, w której zginął jego ojciec. Zobacz też: Niepokojący wpis Denisa Urubko i dramatyczne podsumowanie Cichego: „Oceniając realnie, daję pięć procent szans”. Polacy nie zdobędą K2? Krzysztof Berbeka o Adamie Bieleckim W 2013 roku Maciej Berbeka zginął w Himalajach w ekspedycji na Broad Peak. Była to jego druga — po 25 latach przerwy — wyprawa na tę górę. Polak był pierwszym człowiekiem, który przekroczył w Karakorum granicę 8 tys. metrów. Kiedy Magdalena Rigamonti, z „Dziennika Gazety Prawnej, zasugerowała Krzysztofowi Berbece, że „uczniowie zostawili jego ojca’’, podkreślił, że w tej sprawie nigdy nie będzie obiektywny. „Wiem jedno: tata nie chciał wchodzić na szczyt za wszelką cenę. Odwiozłem go na lotnisko, po drodze załatwiał sprawy związane z przyszłym wyjazdem do Peru, wyznaczył mi kila zadań. Chciałem dać mu jakąś książkę, gdyby trzeba było siedzieć w bazie i czekać na dobrą pogodę, ale usłyszałem, że jak pogoda będzie zła, to on nie czeka, tylko wraca do Polski’’, powiedział Krzysztof Berbeka. Za śmierć Berbeki długo obwiniano Bieleckiego, który w oczach opinii publicznej odkupił swoje winy dzięki akcji ratunkowej pod Nanga Parbat. Ale Krzysztof Berbeka nie chce nazywać go bohaterem. Przez bardzo długi czas za śmierć Macieja Berbeki obwiniano Adama Bieleckiego, który — dzięki akacji ratunkowej na Naga Parbat — odkupił swoje winy. „Myślę, że silna psychika Denisa Urubko miała wielkie znaczenie w tej akcji’’, powiedział. Dopytywany, milczał. „Ok, jeżeli się komuś pomaga, to w tym momencie tak, jest się bohaterem’’, skwitował Krzysztof Berbeka. Syn zmarłego himalaisty wspomina spotkanie, które miało miejsce po śmierci jego ojca. „Kiedy Artur Małek i Adam Bielecki przyjechali do nas do domu w Zakopanem, opowiadali, że tata dzielił się z nimi swoim górskim doświadczeniem, dawał wskazówki, np. na temat asekuracji. Myślę, że tata pełnił rolę przewodnika i nauczyciela’’, podkreśla Krzysztof Berbeka. Zobacz też: Adam Bielecki, uczestnik akcji ratunkowej na Nanga Parbat, miał poważny wypadek na K2! Jaki jest stan jego zdrowia?
Do sieci trafiło ostatnie zdjęcie i film z Tomaszem Mackiewiczem tuż przed zdobyciem Nanga Parbat
Akcja pod Nanga Parbat zapisała się już w kartach himalaizmu. Elisabeth Revol, która wspinała się wraz z Tomaszem Mackiewiczem, ujawniła treść rozmów himalaistów. Do sieci trafiło także nagranie, na którym po raz ostatni widać wspinającego się Polaka. Co powiedział do Francuzki Mackiewicz tuż przed tym, gdy się rozdzielili? NAJONOWSZE: Sensacyjne doniesienia w sprawie Tomasza Mackiewicza! Grupa poszukiwawcza wyruszy po himalaistę?! „Zwyciężyć znaczy przeżyć”. Martyna Wojciechowska o akcji na Nanga Parbat i Elisabeth Revol Polecamy: „Mam w sobie wiele gniewu. Można było uratować Tomka”. Konferencja prasowa zwołana przez Elisabeth Revol wywołała kontrowersje! Nanga Parbat: ostatnia rozmowa Tomasza Mackiewicza z Elisabeth Revol Akcja na Nanga Parbat to obraz prawdziwie bohaterskiej akcji polskich himalaistów, ale i przykład wielkiej tragedii. Ze względu na bardzo złe warunki atmosferyczne Bielecki i Urubko nie podjęli próby wejścia na szczyt po Tomasza Mackiewcza. Polak pozostał w szczelinie na wysokości około 7200 metrów. Fracuzce udało się zejść poniżej tej wysokości, dzięki czemu udało się ją uratować. Teraz Elisabeth Revol ze szczegółami opisała, jak wyglądało jej rozstanie z Tomaszem Mackiewiczem. „Rozstanie się z Tomkiem odbyło się w dziwny sposób. Ewidentnie mi powiedziano, że jeżeli Tomek zostanie na wysokości 7200 a ja zejdę do sześciu, to mogą pomóc. Dostałam polecenie, żeby schodzić, że pomoc przyjdzie za dwie, trzy godziny. Powiedziałam to Tomkowi, mówiłam: zostajesz tutaj w szczelinie, nie ma problemu. Jesteś chroniony, a ja muszę schodzić niżej”, wyznała himalaistka. „On powiedział: oczywiście, nie ma sprawy, ja czekam, a ty schodzisz. Nic nie wzięłam ze sobą. Sądziłam, że za te dwie, trzy godziny helikoptery przylecą. Kiedy zeszłam niżej powiedzieli mi, że nie, jednak helikoptery nie przylecą już tego dnia wieczorem i że muszę tam spędzić noc. Wysłałam im wiadomość, że nie jestem z Tomkiem, nie mam śpiwora, materaca i namiotu, że od 24 godzin nie jadłam i nie piłam. Usłyszałam nie przejmuj się. Niedługo przyleci pomoc, więc byłam pewna, że przyleci. Wiedziałam tylko, że muszę znaleźć gdzieś jakąś szczelinę i osłonić się przed wiatrem, śniegiem i ewentualną lawin”, mówi himalaistka. Według Elisabeth Revol, gdyby akcja została zorganizowana wcześniej, udałoby się uratować Tomasza Mackiewicza. „Jest we mnie wiele złości. Można było uratować Tomka, gdyby to była prawdziwa akcja ratunkowa, podjęta na czas i zorganizowana. Czekaliśmy 48 godzin zanim podjęto jakiekolwiek działania. Należało to zrobić natychmiast”, mówi Revol. Zobacz także: Poruszające wyznanie przyjaciela Tomasza Mackiewicza. Czy na himalaiście ciążyła klątwa? Ostatnie nagranie z Nanga Parbat: Tomasz Mackiewicz niemal na szczycie Do sieci trafiło teraz nagranie, na którym widać ostatnie ujęcia filmowe zaginionego na górze Polaka. Video nagrała i umieściła sama Revol. Nagranie pochodzi z 25 stycznia, niecałe dwie godziny później Revol i Mackiewicz mieli stanąć na szczycie. Na konferencji prasowej Francuzka opowiadała, że nagrania zrobiła stojąc zaledwie 90 metrów przed szczytem Nanga Parbat. „Zaczyna się podejście, nie jest zbyt ciepło, ale jest ok. Cudowne widoki, piramida po lewej”, słyszymy na nagraniu. Na drugim materiale filmowym Elisabeth Revol ujawnionym dzięki uprzejmości stacji France Info, himalaistka pokazuje widoki z niższych partii góry (nagranie video poniżej). Można na nich zauważyć Tomasza Mackiewicza. Według specjalistów, na nagraniu widać, że Revol jest w świetnej formie, a dystans między nią a Polakiem wraz z przemieszczaniem się Francuzki powiększa się. Elisabeth podczas konferencji prasowej wyznała, że gdy Mackiewicz do niej dotarł, miał jej powiedzieć, że nie widzi. Według słów Francuzki, natychmiast podjęła decyzję o zejściu: „Zapadła już noc. Kiedy się wspinaliśmy - nie czuliśmy wiatru. Ale na szczycie poczuliśmy bardzo silny wiatr. Ja weszłam na szczyt pierwsza, Tomek był około 30 metrów za mną. Kiedy dotarł do mnie, powiedział: Nie widzę twojej lampy, całą ciebie widzę niewyraźnie. Zrozumiałam wtedy, że jest naprawdę w niebezpieczeństwie”, wyjaśnia Revol. Sauvetage dans l'Himalaya : #elisabethrevol raconte à @EnvoyeSpecial quand tout a basculé (à voir en intégralité ce soir sur @France2tv) https://t.co/qxJu1v5GEc pic.twitter.com/zLwlKui5xz — franceinfo plus (@franceinfoplus) 8 lutego 2018 Polecamy: „Gdybyśmy poszli po Tomka Mackiewicza, Revol by umarła’’. Poruszające słowa Adama Bieleckiego o akcji na Nanga Parbat Zobacz też: „Oddałabym wszystkie te pieniądze, żeby wrócił”. Na co pójdą środki zebrane przez internautów na ratunek Tomasza Mackiewicza? To ostatnie zdjęcie, jakie udało się zrobić Elisabeth Revol tuż przed zdobyciem Nanga Parbat. Francuzka oczekiwała wówczas na Polaka. #NangaParbat | Francuski tygodnik @VSDmag opublikował zdjęcia z apartu Elisabeth Revol. Prawdopodobnie ostatnim zdjęciem jest „selfie” zrobione na wysokości 7700m - w trakcie ataku szczytowego, w oczekiwaniu na dochodzącego Tomka Mackiewicza. Więcej: https://t.co/wuOjPxaxAw pic.twitter.com/wNyqrJrHws — Tomek Mazur (@tomekmaz) 8 lutego 2018 Zobacz też: Jarosław Bator ujawnił dramatyczne szczegóły akcji ratunkowej na Nanga Parbat. W jakim stanie był Tomasz Mackiewicz? Opinia medyczna dr. Champly’ego: „Zgon nastąpił, kiedy Tomek zasnął i nie odczuwał żadnego bólu’’ oraz: Wanda Rutkiewicz, Jerzy Kukuczka, Tomasz Mackiewicz… W Himalajach zginęło wielu polskich wspinaczy. Pamiętasz ich?