Małgorzata Dydek była w trzeciej ciąży, gdy nagle odeszła. Słowa siostry łamią serce
Małgorzata Dydek była ikoną światowej koszykówki, uwielbianą zarówno w Polsce, jak i za oceanem. Tragicznie zmarła w wieku 37 lat, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży. Jej siostra, Katarzyna Dydek, po latach wspomina niezwykłą więź, jaka je łączyła, oraz bolesną pustkę, jaką pozostawiła po sobie Małgosia.
Była prawdziwą sensacją. Wysoka, silna i obdarzona zachwycającym uśmiechem, imponowała swoimi umiejętnościami. Do dziś uchodzi za najlepszą blokującą w historii amerykańskiej ligi WNBA, będącej kobiecym odpowiednikiem NBA. Małgorzata Dydek święciła triumfy na parkietach lig polskiej, hiszpańskiej, francuskiej, rosyjskiej oraz najważniejszej – amerykańskiej. Znana była pod pseudonimem "Margo". Wraz z ukochanym mężem wychowywała dwóch synów – Davida i Alexandra. W chwili śmierci, będąc w czwartym miesiącu trzeciej ciąży, miała 37 lat. „Małgosia miała tzw. arytmię sportową, co zdarza się wielu sportowcom – mnie również. Po jej odejściu ustalono, że nie doszło do zawału, lecz do zatrzymania akcji serca”, mówiła Katarzyna Dydek w rozmowie z Onetem w 2019 roku. Odeszła 15 lat temu, 27 maja 2011 roku... Wspominamy tragicznie zmarłą koszykarkę razem z jej siostrą. Przypominamy sesję Małgorzaty, która ukazała się w VIVIE! w 2000 roku. Katarzyna Dydek, także koszykarka, starsza o cztery lata siostra Małgorzaty Dydek, rozmawiała z VIVĄ! w 2013 roku. Siostra o Małgorzacie Dydek Bardzo byłam z Małgośką związana. Nie mogę powiedzieć, że pępowiną, aczkolwiek bardzo wielu ludzi myślało, że jesteśmy bliźniaczkami. A przecież między nami były cztery lata różnicy. Nasze losy też się splotły. Dlatego bardzo mi jej brakuje. Nie przypuszczałam, że tak może się zmienić moje życie. W naszej radosnej rodzinie rozgościł się smutek. Ale przekonałam się, że w wielu przypadkach to z niej biorę siłę. Mam poczucie, że jednak Małgośka gdzieś jest, mimo że odeszła. Kiedy to się stało, chciałam rzucić studia, filologię angielską, na którą ona mnie namówiła. „Twoja siostra by tego nie chciała”, powiedziała mi wtedy koleżanka z uczelni i ugryzła się w język. Fakt, gdyby Gocha wiedziała, że ja studia przerwałam, to dopiero by mi dała wycisk! Siostry Dydek Jedna drugą motywowała, ale to ja pierwsza zaczęłam grać w koszykówkę. W ’89 roku wyjechałam stąd, czyli z rodzinnego domu w Wołominie, do Poznania. Po roku Małgosia do mnie dołączyła. I od tego momentu byłyśmy cały czas razem. W Olimpii Poznań zaczęła się nasza wielka sportowa przygoda. CZYTAJ TAKŻE: Mało kto zna tę historię. Jolanta Kwaśniewska wróciła do rodzinnej traumy. Nagle wspomniała o swoim dzieciństwie Nasze nazwisko stało się znane głównie dzięki Małgosi. Pewnie, że ludzie kojarzą nas jako „siostry Dydek”, bo nieczęsto się zdarza, że trzy siostry z sukcesami grają w koszykówkę i w Polsce, i w Stanach. Gocha osiągnęła w sporcie dużo więcej niż ja. Grała w WNBA, najlepszej lidze kobiet na świecie, uznano ją za „Najlepszą Koszykarkę Starego Kontynentu”. Nie, nigdy nie zakłuło mnie serce z zazdrości, wręcz przeciwnie, jej sukcesy były moją radością. Ona też dawała mi do zrozumienia, że wszystko, co mi się udaje, odbiera jako swój sukces. Razem to świętowałyśmy. Ja chciałam dobrze dla niej, a ona chciała dobrze dla mnie. Razem z nią, jak cień Nigdy nie odczuwałam potrzeby rywalizacji. Jako najstarsza siostra przecierałam drogę do koszykówki – najpierw do Huraganu Wołomin, potem do Olimpii Poznań. Cieszyłam się, że byłam dla sióstr przykładem. Gdy Gocha dostała ofertę gry w Valenciennes-Orchies i trener Marc Silvert przyjechał do Polski, żeby Małgosię zakontraktować, wówczas warunkiem było to, że ja pojadę z nią jako tłumacz. Silvert widział, że łączy nas szczególna więź. Małgosia miała wtedy 19, może 20 lat. To było w trakcie mojego pobytu w Stanach, gdzie studiowałam i grałam w lidze uniwersyteckiej. Na wakacje przyjeżdżałam do Polski, więc miałam czas. Ale tak ciężkiego obozu, jak wtedy we Francji, chyba nigdy nie przeżyłam (śmiech). Ale co tam! Wiedziałam, że pomagam Małgośce. Tłumacząc, ćwiczyłam i biegałam razem z nią, jak cień. Z czasem Małgośka nauczyła się sześciu języków obcych i już nie musiałam tłumaczyć. Potem los znowu złączył nas ze sobą w Gdyni. Ja po powrocie ze Stanów trafiłam do drużyny Fota Porta Gdynia, a Małgosia po roku przyjechała tam z Hiszpanii. Wtedy naszym trenerem był trener kadry narodowej Tomasz Herkt i miał z nami dużo pracy (śmiech). Na treningach zawsze byłyśmy w jednej parze. To wynikało z przesłanek szkoleniowych: dwie wysokie, grające na tej samej pozycji, muszą trenować razem. Ćwiczenia, które były nastawione na to, by coś wspólnie osiągnąć, były przez nas grzecznie wykonywane. Natomiast te, w których stawałyśmy naprzeciw siebie, jeden na jeden, czyli która wygra, były nie do zrobienia. Śmiałyśmy się z tego. „Gocha, przestań! Bo zaraz będzie awantura i będziemy za karę biegać!” – czasem wychodziło ze mnie, że jednak jestem starszą siostrą. Ale to jeszcze bardziej ją rozśmieszało. Miała bardzo pogodną naturę. Nie zazdrościłyśmy sobie, ponieważ zostałyśmy tak wychowane: w domu wpajano nam wartości patriotyczne, moralne i te czysto ludzkie, żeby po prostu być dobrym człowiekiem. I to owocowało, bo ludzi zawsze ciągnęło do nas. Na początku był problem, bo… wyrosłyśmy. Mieszkałyśmy w małym mieście i siłą rzeczy przyciągałyśmy uwagę przez wzrost. Byłyśmy „wieżami”, „żyrafami”, „słupami”. I byłyśmy zakompleksione. Później koszykówka wyrobiła w nas pewność siebie. Każde małe zwycięstwo w meczu to był kroczek w tym kierunku. Czułyśmy się gorzej również dlatego, że nie mogłyśmy sobie kupić ładnych damskich butów. Zdobycie czółenek na studniówkę czy maturę graniczyło z cudem. Nie nosiłyśmy spodni Levi’sa, wszystkie były na nas za krótkie. Na szczęście miałyśmy w domu wielki skarb: mamę, która jest krawcową. Małgosia mi zawsze mówiła tak: „Słuchaj, jesteś wysoka i wiadomo, że ludzie będą się na ciebie patrzeć, więc jak się mają patrzeć, to niech mają na co”. Po latach, już w Stanach, zamawiałyśmy sobie dżinsy szyte na miarę, od razu po 10 par! Teraz w Warszawie bez trudu dostanę nawet piękne szpilki w swoim rozmiarze. Przez to, że kiedyś był problem z ubraniami, teraz mamy ich po prostu za dużo! (śmiech). Ja pierwsza urodziłam dziecko. Ale Gocha pierwsza wyszła za mąż. Tu też nie było rywalizacji. Naprawdę! (śmiech). Poznali się z Davidem, gdy miała 19 lat, ale trzymali to w tajemnicy. Ludzie się nad nią użalali, że na pewno nie znajdzie chłopaka przez ten wzrost, a ona się z tego śmiała. To była wielka miłość. Mieli dwójkę dzieci. Kiedy Małgosia odeszła, była w trzeciej ciąży. Byli tu na Boże Narodzenie całą rodzinką. Na Święta Wielkanocne już mieli nie przyjeżdżać, bo Alex był jeszcze malutki, a podróż z Australii, z Brisbane, trwa 30 godzin. Pod koniec maja już nie żyła. Jest bardzo ciężko. Alex nie będzie pamiętał mamy, ale mały David pamięta. Były takie sytuacje, że nie chciał rozmawiać z nami po polsku, bo to chyba za bardzo przypominało mu Małgosię. Co niedzielę łączymy się przez Skype’a. David jest wspaniałym tatą i opowiada nam o wszystkim, co się u nich dzieje. Tak, przyszło mi do głowy, żeby wyjechać do nich na stałe. Moja siostra Marta też czuje taką potrzebę i często o tym rozmawiamy. Niedługo po odejściu Gosi byłam gotowa rzucić wszystko i lecieć do Brisbane, żeby pomóc Davidowi przy maluchach. Akurat wtedy w moim życiu osobistym nastąpiły duże zmiany, rozstałam się z tatą Marysi, więc naprawdę nic mnie tu nie trzymało. Jednak na początku, gdy rozmawialiśmy z Davidem na Skypie, musiało mu być trudno, ponieważ przypominam mu Małgośkę. Byłyśmy do siebie bardzo podobne – włosy, profil, cała sylwetka – podobno do złudzenia. Teraz myślę, że na wszystko przyjdzie czas. Wyjazd do Australii mam gdzieś w planach. Tuż przed odejściem Gocha bardzo mnie namawiała, żebym do niej przyjechała. Znała moją sytuację, perypetie, rozstanie, więc chciała pocieszyć i znaleźć mi nowego ukochanego, Australijczyka (śmiech). Ona była bardzo dobrym „matchmakerem”. Naprawdę super. Mnóstwo par „sparowała”! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Przykleił się do mnie Rysiek". Piotr Cyrwus o konsekwencjach kultowej roli. Myślał, że jest skończony Wcześniej wszystkie trzy byłyśmy rozrzucone po świecie. Po tym, co się stało, poczułyśmy z Martą głęboką potrzebę, żeby być i mieszkać razem z rodzicami. Jesteśmy dla siebie podporą. Jednak nikt i nic nie jest w stanie tak pomóc, jak człowiek sam sobie. Każde z nas musi znaleźć na to swój sposób. Ocalić pamięć o Małgosi? Tak. Sama się w to w końcu zaangażowałam. W Gdyni powstaje fundacja jej pamięci. Będzie pomagać dzieciom. Gdynia zawsze była nam bliska. Ja grałam tam 11 lat, potem byłam trenerem i zawsze się uśmiecham, kiedy tam przyjeżdżam. Koszulka z numerem 12 na każdym meczu, gdy grają dziewczyny z Gdyni, wisi pod sufitem. Jednak za każdym razem jest to też rozszarpywanie ran. Jak wtedy, gdy w 2012 roku WNBA ustanowiło coroczną nagrodę – Margo Dydek Award – dla kobiet, które szczególnie angażują się w działania społeczne. Ona taka była – otwarta na ludzi, zaangażowana, kochali ją kibice na całym świecie. Kapitan Krystian Szypka, zafascynowany osobowością Margo, zadedykował jej swój rejs – „Race for Dydek” – w prestiżowych transatlantyckich regatach samotnych żeglarzy OSTAR 2013. To cieszy i boli zarazem. Ale myślę, że trzeba wreszcie opanować smutek i uspokoić myśli, aby ocalić niepowtarzalne wspomnienia związane z Małgosią. Małgorzata Dydek zmarła 15 lat temu 27 maja 2026 roku przypadła 15. rocznica jej śmierci. W tamtym tragicznym dniu świat stracił nie tylko ją, ale także dziecko, które wtedy nosiła. Był to niezwykle bolesny czas dla jej najbliższych – męża, synów oraz całej rodziny. Choć minęło już wiele lat, pamięć o niej pozostaje wciąż żywa, a jej odejście nadal budzi wzruszenie. Zapraszamy do obejrzenia galerii pełnej poruszających, archiwalnych fotografii.
Anna Starmach nie szukała romansu. Jedno spotkanie z Piotrem Kuskiem zmieniło wszystko
Miłość, która zaczęła się od wspólnej kawy i nocnego spaceru w deszczu, dziś dojrzewa w codzienności pełnej wzajemnego wsparcia i zrozumienia. Anna Starmach i Piotr Kusek od ośmiu lat tworzą małżeństwo oparte na zaufaniu, szacunku i głębokim uczuciu, choć konsekwentnie chronią swoją prywatność. Razem wychowują dwoje dzieci i nieustannie przypominają, że to, co najważniejsze, rodzi się poza kamerami i fleszami.
Anna Starmach i Piotr Kusek są małżeństwem od niemal ośmiu lat. Uroczystość zaślubin odbyła się 2 września 2017 roku w Krakowie, gdzie para wypowiedziała sobie sakramentalne „tak”. Choć rzadko dzielą się wspólnymi fotografiami w mediach społecznościowych i cenią sobie prywatność, zdarza się, że była jurorka „MasterChefa” publikuje wyjątkowe ujęcia ze wspólnego życia. „Spotkaliśmy się w odpowiednim momencie. Oboje przed trzydziestką, z pewnymi doświadczeniami, wiedzący, czego oczekujemy od życia i od siebie nawzajem. Nie szukaliśmy romansu, tylko poważnego związku”, mówił Piotr Kusek w rozmowie z PANI w 2020 roku. Z kolei Anna Starmach w wywiadzie dla VIVY! dodawała: „Przez lata poszukiwałam bezpieczeństwa w związku. Piotrek jest osobą, na którą zawsze mogę liczyć”. Oto historia ich miłości. Anna Starmach i Piotr Kusek — historia miłości rugiego września Anna Starmach i Piotr Kusek celebrują ważną datę w swoim życiu. „Ślub wzięliśmy w trzecią rocznicę od pierwszej randki”, zwierzała się gwiazda w rozmowie z PANI w 2020 roku. Ich ślub miał miejsce osiem lat temu, a ceremonia odbyła się w rodzinnym mieście Anny — Krakowie. Anna Starmach i Piotr Kusek powiedzieli sobie „tak” w obecności najbliższych — rodziny i przyjaciół. Nie zabrakło łez wzruszenia, ale i ogromnej radości. Para chciała, by ten wyjątkowy moment został zapamiętany na zawsze, nie tylko przez nich, ale też przez bliskich. To był ich dzień — pełen emocji, szczęścia i miłości. W piątą rocznicę ślubu, Anna podzieliła się z fanami na Instagramie pamiątkowym wpisem. W poście opublikowała zdjęcia z uroczystości, na których widać ją i Piotra, z zachwytem patrzących na pokaz fajerwerków. „5 lat temu oglądaliśmy najpiękniejszy pokaz sztucznych ogni na świecie!” — napisała. Sprawdź też: Pięć Kryształowych Kul i imponujące zarobki! Jacek Jeschke i Hanna Żudziewicz biją rekordy w „TzG”. To mistrzowie parkietu Tak Anna Starmach poznała swojego męża. Czy to miłość od pierwszego wejrzenia? Podczas gdy media spekulowały na temat jej samotności, Anna Starmach już od dawna tworzyła swoje szczęście u boku mężczyzny, którego pokochała. Piotr Kusek, zawodowo związany z sektorem IT, od lat pracuje w firmie Comarch SA, specjalizującej się w rozwiązaniach dla rynku finansowego w Polsce. Anna Starmach i Piotr Kusek przez długi czas utrzymywali swój związek w tajemnicy. Była jurorka„MasterChefa” od zawsze pilnie strzeże swojej prywatności i dba o to, by oddzielać życie zawodowe od osobistego. Już na początku relacji para ustaliła, że ich miłość nie stanie się tematem publicznego zainteresowania. „Jestem z Piotrkiem od lat i na samym początku ustaliliśmy, że nasz związek nie będzie publiczny. I tego się trzymamy. Nie zamierzam jednak ani Piotra ukrywać, ani się z nim afiszować. [...] Mam 29 lat, jestem w związku z człowiekiem, którego kocham i tyle. Chyba o to chodzi w życiu, żeby znaleźć kogoś, kogo się kocha”, mówiła kilka lat temu w wywiadzie dla Grazii. ZOBACZ TEŻ: Hollywood wstrzymało oddech, media huczą o romansie. Tak Tom Cruise rozpieszcza ukochaną. O tym geście mówią wszyscy To właśnie u boku Piotra Kusek Anna Starmach poczuła, że jest gotowa na stworzenie rodziny. „Wierzę w związek na całe życie”, przyznała w wywiadzie dla magazynu PANI w 2020 roku. Para poznała się w Krakowie, choć niechętnie dzielą się szczegółami dotyczącymi początków znajomości. Anna wspomina, że ich relacja nie od razu była pełna emocji. "Umówiliśmy się na kawę, ale rozmawiało się tak dobrze, że poszliśmy na kolację do restauracji, a na koniec spacerowaliśmy nocą w deszczu", relacjonowała kulisy pierwszej randki autorka książek kulinarnych. Najbardziej ujęło ją to, że nie widział w niej celebrytki z telewizji. Był skupiony, uważny, potrafił słuchać. Anna Starmach od razu poczuła, że przy Piotrze jest bezpieczna. Jego spokój i troskliwość oczarowały ją od pierwszych chwil. „Poznaliśmy się we wrześniu, a ja w październiku pojechałam na sesję zdjęciową do Warszawy. Tam znajoma stylistka zapytała mnie, co słychać, a ja nagle wypaliłam: „Świetnie. Niedawno poznałam przyszłego męża!”. Sama byłam tym zaskoczona. Nigdy nie rzucam słów na wiatr”, opowiadała gwiazda TVN w rozmowie z PANI. Anna Starmach i Kusek mówią o sobie z czułością. Ależ oni się kochają Bardzo szybko stało się jasne, że oboje podchodzą do tej relacji z dojrzałością i powagą. Łączą ich wspólne wartości, podobne poczucie humoru i zbliżone zainteresowania. Choć na co dzień funkcjonują w zupełnie różnych zawodowych światach, od razu złapali wspólny rytm. Spotkania stały się regularnością, a uczucie — coraz silniejsze. To Piotr jako pierwszy zaprosił Annę do swojego rodzinnego domu. „Zanim ją poznałem, nie widziałem żadnego programu telewizyjnego z udziałem Ani. Moja opinia o niej nie wynikała więc w żaden sposób z jej popularności czy statusu. Na dzień dobry ujęła mnie bezpośredniością i otwartością. Poczułem, że to osoba solidna, warta zaufania”, wyjaśniał w PANI ukochany gwiazdy. wspominał z czułością w rozmowie z PANI. Ich relacja to coś więcej niż miłość — to partnerstwo oparte na wzajemnym wsparciu, lojalności i szacunku. Anna i Piotr wiedzą, że mogą na siebie liczyć nie tylko w chwilach radości, ale także wtedy, gdy życie rzuca im wyzwania. Są dla siebie ostoją, radą i motywacją. „Kiedy szykuję się do wystąpień publicznych, Ania chętnie udziela mi rad i podpowiedzi. Ja z kolei pomagam jej w sprawach biznesowych, jak choćby w negocjowaniu umów”, zdradzał Piotr Kusek. Choć różnią się temperamentami, tworzą duet, który doskonale się uzupełnia. Są jak ogień i woda — gdy jedno rozpala się emocjami, drugie potrafi ugasić napięcie. „Mąż uczy mnie spokoju, bo najchętniej podejmuję decyzje pod wpływem emocji. [...] Uwielbiam z nim rozmawiać, ale on przekonuje, że cisza bywa równie ważna. Muszę uszanować to, że czasami woli pomilczeć, co pomaga obu stronom”, dodawała Anna Starmach w tym samym wywiadzie. Co dziś robi Anna Starmach? Po odejściu z „MasterChefa” Anna Starmach wyraźnie zwolniła tempo i dziś skupia się przede wszystkim na życiu rodzinnym oraz własnym komforcie psychicznym. Jurorka przyznała, że przez lata funkcjonowała w nieustannym biegu między Krakowem a Warszawą, często podporządkowując cały grudzień nagraniom programu. Teraz ceni spokojniejszą codzienność, możliwość spędzania czasu z dziećmi oraz celebrowania rodzinnych świąt bez presji planu zdjęciowego. W jej życiu pojawiła się też nowa radość — suczka Chałka, na którą zdecydowała się po długim namyśle. Starmach podkreśla, że obecnie daje sobie przestrzeń na odpoczynek i nowe pomysły zawodowe, nie narzucając sobie konkretnego kierunku. Jak sama mówi, po latach intensywnej pracy w telewizji wreszcie może zastanowić się, czego naprawdę chce — i właśnie ta wolność daje jej dziś największą satysfakcję. Sprawdź też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Anna Starmach i Piotr Kusek marzyli o stworzeniu kochającej się rodziny Dla Anny Starmach i Piotra Kuska najważniejsza zawsze była rodzina. Od początku marzyli o tym, by zostać rodzicami i wspólnie tworzyć dom pełen ciepła i miłości. Ich marzenie spełniło się – dziś są szczęśliwymi rodzicami dwójki dzieci: córeczki Jagny i synka Gustawa, którzy są centrum ich świata. „Ważnymi sprawdzianami dla związku są wspólne zamieszkanie oraz rodzicielstwo. Pierwsze przyszło naturalnie, nie musieliśmy się docierać, a to drugie cały czas wypracowujemy. Bywamy zmęczeni, niewyspani, ale walczymy o siebie. Najważniejsze jest przeświadczenie, że idzie się przez życie z odpowiednią osobą”, mówił mąż Anny Starmach w PANI. I podkreślał, że docenia to jak żona potrafiła pięknie stworzyć domowe ognisko. ZOBACZ TAKŻE: Publiczne „kocham cię” i łzy w finale „Tańca z Gwiazdami”! Żona Filipa Gurłacza przerywa milczenie Choć rodzicielstwo stało się ich największym szczęściem, Anna Starmach i Piotr Kusek nie zapominają, jak ważna jest pielęgnacja relacji. Nadal umawiają się na randki, celebrując chwile tylko we dwoje. Ich małżeństwo opiera się na zaufaniu, wzajemnym szacunku i rozmowie. Oboje podkreślają, że nie istnieją perfekcyjne związki — ale to, co mają, to silna, partnerska więź, która z każdym rokiem dojrzewa i nabiera głębi. „Piotrek jest osobą, na którą zawsze mogę liczyć. Która mnie kocha i akceptuje niezależnie od moich różnych humorów, stresu. Jest wobec mnie bardzo wyrozumiały. Natomiast jest zupełnie ode mnie różny. Sprawia nam ogromną frajdę, że siedzimy oboje na tej samej kanapie i czytamy kompletnie inne książki. Każde z nas ma swoje życie, ale mamy też życie wspólne. Każde z nas ma własne pasje. Ja jestem mało sportowa, on jest bardzo sportowy. Ja gotuję, on je. Dogadujemy się”, mówiła o relacji z ukochanym. „To jest piękne, że ktoś nie macha ręką, nie lekceważy, nie przewraca oczami…”, zwierzała się Anna Starmach. Anna Starmach i Piotr Kusek nadal patrzą na siebie z zaciekawieniem — tak, jak na początku ich relacji. Piotr wciąż potrafi zaskoczyć ukochaną drobnymi gestami, które mówią więcej niż słowa. Anna z kolei otwarcie przyznaje, jak bardzo ceni jego zdanie. „Piotr jest zresztą największym znawcą mojego stylu. Nim gdziekolwiek wyjdę, musi być akceptacja męża. Niektóre kobiety mówią, że dla nich to nie jest istotne. Dla mnie to jest bardzo istotne, żeby podobać się mojemu mężczyźnie. Patrzy na mnie wielu, ale mój jest tylko jeden. [...] Jestem dla Piotrka bardzo ważna i ja to wiem. On jest dla mnie bardzo ważny”, dodawała w VIVIE!. Źródło: VIVA!, PANI nr 04/2020, Grazia, Pomponik
Uczucie między Dziedzic a Gogolewskim wybuchło nagle i zniszczyło dotychczasowe życie wybitnego aktora. Medialny skandal im zaszkodził
W latach 60. ich romans elektryzował warszawskie salony i środowisko artystyczne. Irena Dziedzic – charyzmatyczna gwiazda Telewizji Polskiej – i Ignacy Gogolewski – jeden z najbardziej utalentowanych aktorów swojego pokolenia – poznali się na planie kultowego „Tele-Echa”. Ich uczucie wybuchło nagle i z impetem, burząc dotychczasowe życie prywatne aktora i wywołując medialny skandal. Oto opowieść o namiętności, zdradzie i samotności w cieniu reflektorów.
W latach 60. ich relacja była na ustach niemal całej Warszawy. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskiej telewizji oraz utalentowany aktor poznali się podczas pracy nad programem „Tele-Echo”. Między Ireną Dziedzic a Ignacym Gogolewskim szybko zaiskrzyło. Choć aktor był wtedy mężem Katarzyny Łaniewskiej, z którą miał córkę, zaczął coraz częściej znikać z domu. Wkrótce okazało się, że przeprowadził się piętro niżej – do mieszkania dziennikarki. Irena Dziedzic: była jedną z najpopularniejszych prezenterek w Polsce Karierę w Polskim Radiu rozpoczęła na początku lat 50., ale to w Telewizji Polskiej odnalazła swoje powołanie. W 1956 roku dołączyła do zespołu i błyskawicznie zdobyła sympatię widzów dzięki „Tele-Echu” – pierwszemu talk-show w Polsce. Program, w którym prowadziła otwarte rozmowy z ludźmi kultury, sztuki i polityki, uczynił z niej ikonę dziennikarstwa. Przez ćwierć wieku prowadziła go z niezmienną klasą. Sukcesy zawodowe sprawiły, że również jej życie prywatne wzbudzało ogromne zainteresowanie. Dziedzic pilnie strzegła swojej prywatności – także wieku, który traktowała niemal jak tajemnicę służbową. Gdy jeden z kolegów zapytał ją o metrykę, odpowiedziała, że ma trzydzieści lat. Zdziwiony przypomniał, że taką samą odpowiedź usłyszał kilka lat wcześniej. „Nie zmieniam zdania” – odparła bez cienia zawahania. Według Emilii Krakowskiej, Dziedzic zawsze była obiektem plotek. Plotkowano o jej rzekomych związkach z Janem Suzinem, Józefem Cyrankiewiczem czy Edwardem Gierkiem. Krążyły nawet teorie o tajemniczym dziecku, którego ojcem miał być dziennikarz Grzegorz Woźniak – co oboje później obracali w żart. Sama Dziedzic nie miała dzieci. Jej jedynym małżeństwem był związek z Januszem Bałabanem, dziennikarzem radiowym. Po rozwodzie już nigdy nie zdecydowała się na ślub, choć przez pewien czas miała nadzieję, że zmieni to Jan Suzin – on jednak wybrał inną kobietę. SPRAWDŹ TEŻ: Widzowie widzieli wielkiego aktora. Niewielu wiedziało, przez co naprawdę przeszedł Jerzy Trela Irena Dziedzic, Sopot, 1977 r. Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: historia miłości Wkrótce i Dziedzic znalazła się po drugiej stronie – jako „ta trzecia”. Spotkanie z Gogolewskim na planie „Tele-Echa” szybko przerodziło się w romans. Była charyzmatyczna, inteligentna i pełna wdzięku – aktor szybko uległ jej urokowi. Choć mieszkali w tej samej kamienicy, poznali się dopiero na planie. Dziedzic mogła nie wiedzieć, że jej wybranek ma rodzinę: żonę i kilkuletnią córkę. Z początku starali się utrzymać swój związek w tajemnicy. Gogolewski jednak coraz częściej nocował u Ireny, a z czasem na stałe się do niej przeniósł, zostawiając rodzinę. Ta decyzja odbiła się szerokim echem w środowisku artystycznym. „Mąż odszedł w 1962 roku. Zamieszkał cztery piętra niżej – u wielkiej gwiazdy telewizji” – wspominała po latach Katarzyna Łaniewska. „Zazwyczaj mężczyźni odchodzą do młodszych. Mój mąż odszedł do starszej”, opowiadała w jednym z wywiadów. Choć zdrada była dla niej bolesna, z czasem Łaniewska zdołała wybaczyć byłemu mężowi. Dla dobra córki starali się utrzymać dobre relacje. Rozwód odbył się bez awantur – para przyszła na niego wspólnie, a po rozprawie poszli razem na kawę. „Z tej miłości zostało mi to, co najcenniejsze – córka, wnuki i umiejętność recytacji wiersza. Tego nauczył mnie Inek” – mówiła. Czytaj też: Mało kto wiedział, że żoną Szpakowskiego jest znana aktorka. Są razem od ponad 30 lat Irena Dziedzic i Ignacy Gogolewski: rozstali się po dwóch latach Związek Dziedzic i Gogolewskiego trwał dwa lata. Kiedy dziennikarka wróciła z podróży do Stanów Zjednoczonych, zastała puste mieszkanie – aktor opuścił je bez słowa. Mimo prób przekonania go do powrotu Gogolewski nie chciał wracać. Jego serce było już gdzie indziej. „To kobiety mnie wybierały. Myślały, że jestem spokojny i uległy, więc łatwo będzie mną kierować. Tylko Irena nie próbowała mnie zdominować – wiedziała, że to nie ma sensu” – mówił po latach w książce „Od Gustawa-Konrada do Antka Boryny”. Po rozstaniu z Dziedzic Gogolewski związał się m.in. z Niną Andrycz i Joanną Rawik. Dziennikarka nie potrafiła mu jednak wybaczyć odejścia. Jeszcze raz spotkali się zawodowo – w programie „Tele-Echo”, gdzie aktor pojawił się z Emilią Krakowską, swoją partnerką z filmu „Chłopi”. Emilia Krakowska wspominała, że Dziedzic zaprosiła ją wcześniej do mieszkania, by wspólnie przygotować się do programu. „Chciała mnie oswoić i jednocześnie wybadać, jakie relacje łączą mnie z Inkiem” – mówiła. Choć spodziewała się chłodu czy dystansu, spotkała się z pełnym profesjonalizmem. Niezależna do końca W kolejnych latach pojawiały się plotki o kolejnych romansach Ireny Dziedzic, jednak żaden mężczyzna nie został przy niej na dłużej. Sama podkreślała, że choć wychowano ją na przykładną żonę i matkę, w dorosłym życiu wybrała inną drogę – samodzielność i zawodową niezależność. „A pan Inek? Niedługo potem objął teatr w Katowicach i znów zaangażował się w nowe relacje – tym razem cierpiała kolejna kobieta…” – czytamy w książce Aleksandry Szarłat Prezenterki. Zobacz też: Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat Ignacy Gogolewski
Wzięła rozwód, ale długo o nim milczała. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw po latach.
Ich miłość miała być spełnieniem marzeń, jednak rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te nadzieje. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec, choć połączyło ich uczucie, nie potrafili pokonać demonów codzienności. Rywalizacja, kłótnie i alkohol doprowadziły ich jedyne małżeństwo do bolesnego końca. Dziś media obiegła informacja o śmierci uwielbianej artystki.
Stanisława Celińska nie przestawała zachwycać swoim talentem. Obdarzona niezwykłą muzykalnością, wrażliwością oraz charakterystycznym, mocnym głosem, była również wszechstronną aktorką. Jej twórczość, zwłaszcza autorskie utwory, które sama pisała, zyskała uznanie wśród kolejnych pokoleń słuchaczy. Artystka miała na koncie prestiżowe nagrody, w tym Fryderyki, a w 2020 roku, za sprawą piosenki „Niech minie złość”, zwyciężyła koncert premier podczas festiwalu w Opolu — dzięki głosom publiczności. Mimo licznych sukcesów na scenie, w życiu prywatnym nie wszystko układało się równie pomyślnie. Celińska była osobą głęboko wierzącą; w jednym z wywiadów wspominała, że w warszawskim Kościele Zbawiciela modliła się o męża i dzieci. Niestety jej jedyne małżeństwo nie przetrwało długo. Stanisława Celińska i Andrzej Mrowiec: historia miłości Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych i najpopularniejszych polskich aktorek. Ludzie kochali ją za talent, prawdę, ciepło, jakie ma w sobie. Potrafiła zagrać wszystko, od ról dramatycznych, jak ta w „Krajobrazie po bitwie”, po charakterystyczne, komediowe role, jakie grała w komediach Stanisława Barei. Wystarczy przypomnieć „Nie ma róży bez ognia”, czy serial „Alternatywy 4”. Stanisława Celińska-Mrowiec urodziła się w 1947 roku w Warszawie, jej dzieciństwo nie było łatwe, bo przypadło na lata powojennej biedy, toczyło się w zrujnowanym mieście, gdzie wszystkim ciężko się żyło. Aktorka wspominała, że życie było czarne, tak jak podwórka studnie na warszawskiej Pradze, brakowało w nim kolorów, radości. Jej tata był pianistą koncertowym, ale rozchorował się w młodym wieku. Kiedy zmarł, miała 3 lata. Mama – skrzypaczka musiała utrzymać rodzinę, grała na ulicy, zbierając pieniądze do kapelusza. Mała Stasia była dzieckiem bardzo żywym, domagającym się uwagi, czasem trudnym, bo skorym do złości, przekory. „Ona jest dzika i zła. To czarna owca! Mały diabeł!”, mówili najbliżsi. I gdyby nie macocha jej mamy – ukochana babcia Janeczka, nie wiadomo, jak dziewczynka dałaby się ułożyć. Rodzina marzyła, że ukochana jedynaczka, która pomimo kłopotów wychowawczych była zawsze dobrą uczennicą, zostanie lekarzem. Ale ona od małego wyobrażała sobie, że będzie aktorką. Wyobraźnie rozbudzały w niej teatralne jasełka, na które chodziła z babcią do kościoła. Występowała m.in. w teatrzyku parafialnym. Kiedy przeczytała książkę o Helenie Modrzejewskiej, zapisała sobie w pamiętniku: „Chcę być aktorką. Ale czy podołam?”. Zobacz też: Upadła nisko, nigdy nie straciła wiary. Wzruszające świadectwo Stanisławy Celińskiej: "Trudno mówić o cudach, ale tak się stało w moim przypadku" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgjMMc8W-44ad3e0.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 07.1971. Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka.,Image: 427781328, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Stanislawa Celinska, aktorka, piosenkarka" /> Stanisława Celińska: kariera aktorska Do Szkoły Teatralnej zdała bez trudu, jej profesorem i opiekunką była Ryszarda Hanin. Jak wspominała Stanisława Celińska w rozmowie dla Polskiego Radia, to ona ją „osadziła”, sprowadziła na ziemię, bo Stanisława jako młoda dziewczyna „latała bez składu i ładu”. W szkole na wszystko zwracano uwagę, nawet na to, że miała małe stopy. Kiedyś przyszedł Tadeusz Łomnicki i widząc ją, zapytał: „Na czym ta mała stoi?”. Naukę aktorstwa traktowała bardzo poważnie, przyswoiła sobie wtedy wiele ważnych aktorskich wskazówek, np. żeby nie udawać, tylko każdą z ról filtrować przez siebie, poczuć w sobie postać, którą się gra. Dostała wiele ważnych ról, ale na dyplomowe przedstawienie obsadzono ją w roli 8-letniego chłopca, syna Anny Nehrebeckiej. Po studiach szybko została zauważona, w 1969 roku zagrała w głośnym filmie Andrzeja Wajdy - „Krajobraz po bitwie”. To był chyba jeden z najbardziej zauważonych debiutów tamtych lat. Nie tylko w Polsce, także na festiwalu filmowym w Cannes. Sama wspominała: „Po projekcji „Krajobrazu po bitwie" w Cannes niektórzy krytycy pisali, że należy mnie uhonorować obok Moniki Vitti. Dlaczego - myślałam w popłochu - przecież ja jeszcze nic nie umiem. A zaraz potem dostałam nagrodę w Opolu za piosenkę „Ptakom podobni". Zobacz także: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Stanisława Celińska i Andrzej Seweryn: młodzieńcza miłość Jeszcze jako młoda dziewczyna zakochała się w Andrzeju Sewerynie. Znali się ze szkoły z warszawskiego Żoliborza. „Była uzdolniona, śliczna, cudowna. Poznałem ją w szkole na Żoliborzu. Kiedy wychodziło się po lekcjach, to skręcało się w prawo, potem druga, może trzecia klatka i już było się u Stasi. Z tego okresu pamiętam jej surową babcię, która ją krótko trzymała i stanowiła postrach dla gości, także dla mnie”, wspominał aktor w książce „Ja prowadzę!". To była wielka młodzieńcza miłość z obu stron. Stanisława Celińska zaciągnęła młodego Andrzeja Seweryna na zajęcie aktorskie w Pałacu Młodzieży, choć jak wspominała, on wtedy nie myślał o aktorstwie, był po prostu świetnym uczniem. Bardzo się wspierali w różnych życiowych sytuacjach przeżywanych intensywnie przez nastolatków, on był o nią zazdrosny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxNBAQQ-b364a45.jpg" width="1600" height="1602" alt="1970. Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie" w rezyserii Andrzeja Wajdy, n/z Daniel Olbrychski, Stanislawa Celinska.,Image: 429101122, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Krajobraz po bitwie"" /> Stanisława Celińska: początki przygody aktorskiej Dla Stanisławy Celińskiej to był trudny czas. Z jednej strony próbowała już występować i to z powodzeniem. W programie telewizyjnym zaśpiewała przebój Karin Stanek „Malowana lala” i spodobała się. W szpilkach, koralach i w modnej sukience przedstawiała się jako Magda. Imię Stasia wtedy jej się nie podobało. Ale poza tymi sukcesami, w życiu rodzinnym pojawiły się poważne kłopoty. Jej mama zachorowała na raka piersi, przeszła operację, naświetlania. Córka bardzo to przeżywała, wspominała, że chorowała razem z mamą. Wtedy bodaj po raz pierwszy u bardzo wrażliwej, delikatnej nastolatki, tak mocno dały o sobie znać skłonności autodestrukcyjne: Stanisława Celińska zaczęła palić, pić, imprezować, awanturować się. Koniec końców wyrzucono ją z warszawskiego liceum, pojechała do internatu, do Makowa Mazowieckiego. Andrzej Seweryn tęsknił, odwiedzał ją tam, pocieszał, chodzili na długie spacery. Na szczęście rozłąka trwała tylko kilka miesięcy i Stanisława wróciła do domu. Seweryn o rok starszy, pierwszy dostał się do warszawskiej Szkoły Teatralnej. Stanisława Celińska kibicowała mu. Postanowiła, że skoro on tam jest, to ona także musi się dostać. Ale już na uczelni ich drogi się rozeszły. Dopiero po latach Andrzej Seweryn opowiedział, że Stanisława Celińska była dziewczyną, w której kochał się przez wiele lat. „Wiem, że jesteśmy związani duchowo”, mówił w wywiadzie rzece. Jak Stanisława Celińska poznała swojego męża? Swojego przyszłego męża, aktora Andrzeja Mrowca, poznała w 1971 roku podczas realizacji spektaklu „Wesele”. Grał Jaśka, ona Rachelę. Był od niej o cztery lata starszy, pochodził z Krakowa, tam ukończył Szkołę Teatralną. Aktorka opowiadała, że cierpiała wtedy po rozstaniu z chłopakiem. Na początku trzymała Andrzeja Mrowca na dystans. Wzruszał ją jednak, że tyle czasu czekał, aż ona skończy próby. Któregoś razu mieli pójść do kina, ale okazało się, że wszystkie są już zamknięte. Wtedy postanowił ją odprowadzić. I tak spacerkiem z Woronicza, z Mokotowa przeszli na… Żoliborz. Po rocznym okresie narzeczeństwa wzięli ślub w kościele Św. Zbawiciela w Warszawie. Stanisława Celińska, jak zawsze w życiu, zaangażowała się w ten związek bez reszty, wkładając w niego całe swoje serce i energię. Na początku wszystko układało się pomyślnie. Wspólnie z mężem występowali na scenie i razem wyreżyserowali spektakl w teatrze STS. Gdy w połowie lat 70. przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Mikołaj, aktorka zapytała lekarza o najlepszy odstęp wiekowy między rodzeństwem. Usłyszała, że powinny to być dwa lub trzy lata, dlatego po ponad dwóch latach urodziła ich drugie dziecko — córeczkę Aleksandrę. Zobacz też: Wychowała je samotnie, ocaliły ją przed gehenną. Dziś dzieci proszą Celińską o jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7273Et-f6e6c58.jpg" width="2254" height="1600" alt="1974. Kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia" w rezyserii Stanislawa Barei, n/z Bohdan Lazuka, Stanislawa Celinska.,Image: 429138838, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Jerzy Troszczynski / Forum" title="kadr z filmu "Nie ma rozy bez ognia"" /> Stanisława Celińska: nie potrafiła być spolegliwa Stanisława Celińska była wtedy u szczytu sławy, to były lata, kiedy grała m.in Agnisię - alter ego Marii Dąbrowskiej w „Nocach i dniach”, w „Zaklętych rewirach”, w „Nie ma róży bez ognia”. Była bardzo uznaną i lubianą aktorką. Grała też w teatrze, więcej czasu spędzała na planie niż w domu. Choć starała się ze wszystkim sobie poradzić, sprzątała, gotowała. Jak sama mówiła, mąż zaczął mieć pretensje o to, że jest w domu gościem. Zaczęły się konflikty. Potęgował je charakter aktorki, „Chciałam być głową rodziny. Nie potrafiłam być spolegliwa, ciepła, łagodna. A może nie umiałam przy takim mężczyźnie jak Andrzej. Zauważyłam, że kiedy mam do czynienia z niewielkim, delikatnym mężczyzną, wtedy nie chcę dominować. A mój mąż awanturował się ze mną, a ja wtedy jestem jeszcze gorsza”, przyznawała w książce „Niejedno przeszłam”. Zobacz też: Była jego pierwszą wielką miłością. Stanisława Celińska zmieniła bieg życia Andrzeja Seweryna Pogodzeni po latach Rodzinne konflikty nawarstwiły się, a dodatkowo przyszło bolesne doświadczenie — śmierć matki. Te trudne wydarzenia sprawiły, że na początku lat 80. Stanisława Celińska zaczęła zmagać się z chorobą alkoholową. Obwiniała siebie za rozpad małżeństwa i rozbicie rodziny. Andrzej Mrowiec nie potrafił znieść napiętej atmosfery w domu — spakował rzeczy i wrócił do rodzinnego Krakowa. Przez długie lata ich relacje pozostawały napięte, co negatywnie odbijało się również na kontaktach dzieci z ojcem. Dopiero w latach 2000. aktorka zdecydowała się zrobić pierwszy krok w stronę pojednania — i udało się. Pogodzili się, a podczas wesela ich córki wspólnie tańczyli. Jak informują niektóre źródła, do samego końca razem cieszyli się wnukami, Czarkiem i Filipem, synami Mikołaja Mrowca. Stanisława Celińska nie zdecydowała się na ponowne zamążpójście. Krążyły pogłoski, że kiedyś rozważała skorzystanie z biura matrymonialnego, ale ostatecznie zrezygnowała z tego pomysłu. Korzystałam z książki Stanisławy Celińskiej „Niejedno przeszłam" , rozmowa i opracowanie Karoliny Prewęckiej, wyd. Prószyńska i s-ka.
Mówili, że nie da rady. Dla niej pokonał swoje najgorsze demony. "Sam przyznał, że był wstrętny"
Miłość, która przyszła w najtrudniejszym momencie i zmieniła wszystko. Tomasz Jakubiak nie był w tej walce sam – u jego boku stała Anastazja, która wierzyła w niego do końca. Ich historia to dowód, że nawet z największych ciemności można wyjść dzięki uczuciu.
Tomasz Jakubiak do końca walczył z chorobą, ale nie był w tej walce sam. U boku miał swoją ukochaną żonę Anastazję, która towarzyszyła mu aż do ostatnich chwil. Ich miłość to gotowy scenariusz na film – pełna dramatów, nadziei i niezwykłej siły. Poznali się, gdy Tomasz był na ostrym życiowym zakręcie – zmagał się z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Ale to właśnie dla niej postanowił zawalczyć o siebie i o przyszłość. W jednym z ostatnich wspólnych wywiadów dla "Dzień Dobry TVN" opowiadali, jak zaczęła się ich historia. Choć los nie był dla nich łaskawy, ich uczucie przetrwało wszystko – aż po kres. Tomasz Jakubiak: początki jego związku z żoną były dramatyczne Początki miłości Tomasza Jakubiaka z żoną były niezwykle trudne: zmagał się on bowiem z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków. Co więcej, już na pierwszej randce jego przyszła żona zaszła w ciążę, co dla nich obojga było wielkim szokiem... Kucharz postanowił jednak – po szczerych rozmowach z bliskimi przyjaciółmi – że nie zamierza kończyć tej znajomości i chce być obecny w życiu dziecka, które przyjdzie na świat. Ale to wcale nie oznaczało końca problemów... Czytaj także: Żona i syn okazali się dla niego zbawieniem i największą motywacją. Dzięki nim zmienił swoje życie Tomasz Jakubiak zmagał się z uzależnieniem. Mówił, że jest wstrętny Tomasz Jakubiak przyznał, że związek był dla niego przełomem. Był wrakiem człowieka, zmagał się z licznymi demonami, tkwił w wielkiej niepewności, miotał się. Określał siebie mianem człowieka wstrętnego. Ale czuł, że kobieta, która pojawiła się w jego życiu, jest wyjątkowa, że nie chce kończyć tej relacji. Miłość go ocaliła... "Ona walczyła o mnie. Anastazja się uparła. Dzwoniła do mnie, potem ja przyjechałem do niej. Byłem strasznym człowiekiem, w strasznych nałogach, alkoholikiem byłem. Poniekąd byłem też mocno w narkotyki wywalony, więc miałem problem, żeby się w ogóle ogarnąć", przyznał bez ogródek na antenie „Dzień Dobry TVN”. Jego małżonka nie ukrywała, że mimo obaw czuła, że ta relacja ma rację bytu, że Tomasz Jakubiak jest dobrym człowiekiem. "Sam powiedział i przyznał, że był wstrętny. Pomimo tego, że był okropny, to wiedziałam, byłam spokojna o to, że będę miała z nim dziecko, bo widziałam w jego oczach, że on jest dobrym człowiekiem, że nigdy mnie nie skrzywdzi", zapewniła. Problemy były jednak znacznie bardziej poważne. Para nie miała bowiem dachu nad głową, a co gorsza, pandemia koronawirusa sprawiła, że zmagali się z ogromnym finansowym kryzysem. "W tym wszystkim nie mieliśmy gdzie się podziać. Mieszkaliśmy trochę u Anastazji, z jej mamą, trochę u mojego kolegi. Zaczęła się jeszcze pandemia, więc splajtowaliśmy oboje całkowicie. Anastazja w nieruchomościach, ja w telewizji, więc zero eventów, zero wszystkiego. Był bardzo trudny czas dla nas. Ja w tym czasie też nie byłem przyjemnym gościem", podsumował kucharz. Dzięki miłości zawalczył o siebie. Żona wiernie go wspierała Problemy Tomasza Jakubiaka odbijały się na ich związku. "Święty nie był i dawał mi popalić", skwitowała jego małżonka. Ona jednak miała w sobie duże pokłady cierpliwości, tłumaczyła sobie, że jej partner jest człowiekiem zagubionym. "Ja też byłam w mocnym chaosie i tak stwierdziłam, że jak to mówią im trudniejszy partner, tym fajniejsza chyba nauka. I może to było to", wspomina. Uwielbiany kucharz wprost przyznał w reportażu, że miłość go ocaliła i pomogła uporać się z demonami przeszłości. "Cały czas była obok i cały czas walczyła o to, żebym ja się zmienił, żebym wyszedł z nałogów. Walczyła o mnie po prostu jak lew. I się okazało, że przyniosło to super efekt", deklaruje. Ona zaś zaznacza, że – mimo cierpliwości – miała chwile kryzysu i cały proces był dosyć długi i wiele ją kosztował. Tym bardziej, że miała świadomość, że nie rozwiąże głębokich osobistych problemów za ukochanego. Odpuściła i wtedy on zaczął walczyć o siebie i o nich. "Na początku bardzo chciałam wejść w rolę tego ratownika, ale jak osoba uzależniona nie chce wyjść z jakiegoś nałogu, to nie zdziałasz nic, dopóki ta osoba nie będzie chciała z tego wyjść. Na początku to była taka obojętność, później była mocna złość i agresja, a potem myślę, że już doszliśmy do takiego punktu, że stwierdziłam, że po prostu jest mi to obojętne — że albo się zmieni i przestanie, a jak nie, to po prostu się rozstaniemy. Chyba to był taki kluczowy moment, bo już jak odpuściłam całkowicie, to wtedy on właśnie postanowił, że zmieni się i że odstawia wszelkie używki", wspomina. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla "VIVY!" w grudniu 2023 oboje wprost przyznali, że korzystali z pomocy specjalistów. Dzięki temu ułożyli sprawy między sobą i zaczęli skupiać się na rodzicielstwie. Ta wola walki była w nich bardzo silna, choć przyszła dopiero z czasem... "Sytuacja, w jakiej się oboje znaleźliśmy, gdy na pierwszej randce zaszłam w ciążę, stała się dla mnie właśnie wyzwaniem. Najpierw bardzo bałam się zostać samotną matką. Codziennie płakałam. Nie potrafiłam sobie tego wszystkiego poukładać. I skreśliłam Tomka. Gdy odezwał się do mnie po trzech miesiącach, że może byśmy spróbowali uporządkować nasze życie, pomyślałam: dlaczego nie? Nic nie tracę, a mogę tylko zyskać ojca dla swojego syna", wspominała. Czytaj także: Tomek Jakubiak walczył z nałogiem. Nie chciał dopuścić, by spotkał go taki sam los jak ojca
Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par
Nikt nie wierzył, że im się uda. Beata Ścibakówna i Jan Englert, mimo dzielącej ich 25-letniej różnicy wieku, pokazali, że prawdziwa miłość nie zna granic. Co skrywa sekret ich związku?
Tworzą jedną z najpiękniejszych par w polskim show-biznesie. Szczęśliwi, zgodni... Jan Englert i Beata Ścibakówna są doskonałym przykładem na to, że o prawdziwą miłość trzeba walczyć do końca. Początkowo ich relacja wywołała ogromne poruszenie. Aktor był wówczas rektorem Akademii Teatralnej, a jego przyszła żona studentką. W dodatku dzieliło ich 25 lat. Nikt nie dawał szans temu uczuciu. Oni jednak udowodnili, że niesłusznie. Wspólnie doczekali się córki, która poszła w ich ślady. Co Beata Ścibakówna i Jan Englert mówili o małżeństwie i miłości? View Ediplayer on the source website Początki miłości Beaty Ścibakówny i Jana Englerta Od chwili, gdy się poznali, są niemal nierozłączni. Mało kto wierzył, że połączy ich trwała i szczęśliwa miłość. Beata Ścibakówna i Jan Englert każdego roku udowadniają, jak bardzo wszyscy się mylili. Ich uczucie pojawiło się niespodziewanie – wcześniej nic nie wskazywało, że połączy ich coś więcej. Jak Jan Englert wspomina tamte początki? „Jesteśmy małżeństwem od niemal 25 lat, a parą ponad 27. Na początku nic nie zapowiadało, że będziemy razem. Przez trzy lata uczyłem Beatę na uczelni i nie było pioruna z jasnego nieba. Przypadek sprawił, że pojechaliśmy razem do Australii zagrać Pana Tadeusza. I tak się potoczyło”, mówił aktor w wywiadzie dla Pani w 2019 roku. Jak wspomina Jan Englert, wszystko zaczęło się podczas wyjazdu studentów do Australii, gdzie wystawiali spektakl „Pan Tadeusz”. Podczas wspólnego wypoczynku nad oceanem Beata Ścibakówna weszła do wody, a chwilę później sytuacja przybrała niebezpieczny obrót – relacjonował później rektor warszawskiej Akademii Teatralnej. „Namówiłem ją, żeby skakała ze mną przez fale i nagle wpadliśmy w dół bez dna. Beata zaimponowała mi swoim opanowaniem. Cały czas, bez histerii, powtarzała: panie profesorze, niech pan mnie nie puszcza. I wtedy przyjrzałem się jej uważniej, bo przedtem miałem do czynienia z kobietami raczej impulsywnymi”, mówił. Dopiero po powrocie do Polski coraz częściej zaczął zwracać uwagę na piękną studentkę, a ona odwzajemniła to zainteresowanie. CZYTAJ TAKŻE: Beata Ścibakówna i Jan Englert: jak narodziła się ich miłość? Pewnego dnia profesor zaprosił Beatę Ścibakównę do eleganckiej kawiarni – chciał w ten sposób uniknąć niepotrzebnych podejrzeń i plotek. Aktorka była wtedy świeżo po obronie pracy magisterskiej. Od tamtej chwili wydarzenia potoczyły się błyskawicznie. Po latach Jan Englert przyznał, że nigdy nie przypuszczał, iż Beata zainteresuje go jako kobieta. Tymczasem emocje okazały się silniejsze od rozsądku. Zaskoczyła go swoim spokojem i dojrzałością, imponowała mu, a u jej boku odnalazł prawdziwe szczęście. „Otóż ja twierdzę, że udane związki są wtedy, gdy partnerzy są na podobnym etapie rozwoju psychicznego i fizycznego, niezależnie od wieku. A ja pochodzę z rodziny, która późno dojrzewa. Uważam więc, że dopiero między czterdziestką a pięćdziesiątką zaniechałem tej gonitwy, poszukiwania niezwykłych wrażeń, miotania się. Beata mnie zaskoczyła niezwykłym spokojem”, mówił Jan Englert w rozmowie z Krystyną Pytlakowską w 2007 roku. Gdy między uznanym aktorem a młodą studentką zrodziło się uczucie, ich związek wzbudził spore kontrowersje. Dla otoczenia był niemal skandalem, choć sami zakochani nie postrzegali go w ten sposób. Beata Ścibakówna obawiała się jednak, że zostanie posądzona o chęć wykorzystania popularności partnera. Dodatkowym wyzwaniem była 25-letnia różnica wieku. Młoda aktorka spodziewała się, że reakcje ze strony rodziny mogą być dalekie od entuzjastycznych. Beata Ścibakówna i Jan Englert w VIVIE! 2022 roku Beata Ścibakówna i Jan Englert w 2007 roku: Beata Ścibakówna i Jan Englert: miłość, której nie zatrzymały uprzedzenia i przeciwności Nic nie mogło stanąć na drodze do ich szczęścia. Beata Ścibakówna wspominała potem: „Zachłysnęłam się tym, że wielki Jan Englert wybrał dziewczynę z prowincjonalnego miasteczka. I nie myślałam, co z tego wyniknie. Poszłam za nim jak w dym”. Będąc studentką, nie myślała o tym związku, jak o przygodzie czy romansie, po prostu się zakochała i cieszyła się, że mogła tego doświadczyć, mimo że wszyscy ostrzegali ją przed cieszącym się zainteresowaniem płci pięknej aktorem. Do Jana Englerta wzdychało wiele kobiet. „Kobiety mnie stworzyły. Zawsze byłem babski król, bo lepiej dogadywałem się z płcią piękną. Nawet w szkole mnie tak nazywali”, cytuje słowa Jana Englerta dziennik Fakt. Aktor miał też na koncie jedno małżeństwo. Wcześniej był żonaty z Barbarą Sołtysik, z którą doczekał się trójki pociech. „Długo dojrzewaliśmy do związku, ale w końcu zaczęliśmy nowe życie, stworzyliśmy dom. A nasze uczucie rodziło się, umacniało i stało się silnym związkiem”, mówiła Beata Ścibakówna w rozmowie z Pani w 2019 roku. Zakochanych połączyła miłość do teatru, która jest stałym elementem ich małżeństwa. Mówią wprost, że nie oddzielają życia prywatnego od pracy i często rozmawiają w domu o rolach czy teatrze. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert Beata Ścibakówna i Jan Englert w sesji VIVY!, 2007 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert: sekret szczęśliwego małżeństwa, rodzina i wspólna droga przez życie W jednym z wywiadów Beata Ścibakówna wyznała, co najbardziej ceni w ukochanym. „Mądrość wieku dojrzałego zdecydowanie bardziej mnie pociąga niż niestałość młodości. Janek wie, czego chce. Czas wahań ma za sobą. Po męsku podejmuje decyzje. A poza tym wydaje mi się młodszy od wielu moich kolegów. Wiem, że mogę na niego liczyć. Każde z nas ciężko pracuje. Gdy jest się spełnionym prywatnie i zawodowo, wszystkie problemy rozwiązuje się łatwiej”, mówiła. Beata Ścibakówna i Jan Englert stanęli na ślubnym kobiercu w 1995 roku. To był jeden z najważniejszych dni w ich życiu. Aktorka nie przyjęła nazwiska męża, ponieważ zależało jej na tym, by budować swoją pozycję samodzielnie. Nigdy nie chciała ścigać się z legendą cenionego artysty. „Nie podpierałam się jego nazwiskiem, a on nigdy niczego specjalnie dla mnie nie wyreżyserował. Chciałam iść od początku swoją drogą i to się udaje”, zaznaczała. Beata Ścibakówna i Jan Englert w dniu ślubu: W 2000 roku powitali na świecie córkę, Helenę. Dziecko jest najważniejszym spoiwem ich związku. Teraz czują także ogromną dumę, ponieważ ich 24-letnia pociecha poszła w ich ślady. Szkoli swój aktorski warsztat i odnosi pierwsze sukcesy. W marcu 2023 r., szczęśliwe małżeństwo udzieliło wywiadu dla naszej redakcji. Opowiedzieli w nim o swojej córce oraz o szczegółach zdrowego małżeństwa: „Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy…", mówił Jan Englert. „(...) Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!", dodała aktorka. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa W tym samym wywiadzie nie zabrakło ciepłych słów na temat córki, Heleny która ma już 24 lata: „Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo"- wspomina aktorka. Beata Ścibakówna i Jan Englert powiedzieli również, że podczas pandemii nadrobili zaległości serialowe. Mieli także więcej czasu dla siebie. Aktorka w wywiadach podkreśla, że jest normalną żoną. „Jestem żoną normalną, ale nie idealną. W kuchni słabo sobie radzę, rzadko gotuję. Jak twierdzi moja córka, nie mam genu gotowania. (śmiech) Nie wiem, jak to możliwe, że podczas lockdownu nie umarliśmy z głodu. Ale poza tym jestem typową matką Polką. Nudy!”, zwierzała się w rozmowie z Anną Zaleską. Beata Ścibakówna i Jan Englert z córeczką, Heleną Beata Ścibakówna i Helena Englert w VIVIE!, 2022 rok: Beata Ścibakówna i Jan Englert stworzyli związek, który opiera się na tradycyjnych zasadach. „Oboje mamy mocne charaktery. Jesteśmy zodiakalnymi Bykami, on majowy, ja kwietniowa. […] On nie przejmuje się sprawami materialnymi, ale na szczęście pieniądze się go trzymają. Jest dość rozrzutny, lubi robić zakupy i uszczęśliwiać innych prezentami”, zdradziła Beata Ścibakówna magazynowi Pani w 2019 roku. Zakochani mają także określony podział ról! Niektóre rzeczy się zmieniły. „W skrócie z moją żoną sytuacja przedstawia się tak: byłem profesorem, teraz robię za asystenta. Mam w niej dyrektora – trochę z racji rozłożenia sił w związku, a trochę z lenistwa – i często oddaję jej pole do działania”, wyznał aktor w jednym z wywiadów. Małżonkowie często uprawiają sztukę kompromisu, rozumieją się, wspierają. Są po prostu jednością. „Każda para to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Sposób funkcjonowania z biegiem czasu się zmienia”, wspominał Jan Englert. Beata Ścibakówna nie ukrywa, że małżeństwo to trudna sztuka, nad którą należy ciągle pracować, pielęgnować i rozwijać. Wraz z mężem miewali lepsze i gorsze momenty, ale zawsze udawało im się pokonywać na swojej drodze wszelkie przeszkody. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Wielki powrót mistrza – Jan Englert znowu na afiszu. „Nie mam do nikogo o to pretensji” „Wiadomo, że życie małżeńskie nie jest usłane różami, chyba że różami z kolcami. My też mieliśmy okresy lepsze i gorsze, przez 25 lat to nieuniknione. Być może nasze małżeństwo ma się dobrze, bo pracujemy razem, mamy wspólne pasje? My właściwie cały czas jesteśmy we dwoje. I w teatrze, i w domu, i na wakacjach. Mamy wspólne zainteresowania i mnóstwo tematów do rozmów”, wyznała Beata Ścibakówna na łamach Urody Życia w 2020 roku. A Jan Englert w rozmowie z Dzień Dobry TVN podkreślał: „Udane partnerstwo to jest równowaga między braniem, a dawaniem”. Zakochanym życzymy wszystkiego dobrego, przede wszystkim dużo miłości. Uroda Życia 10/2020, Fakt.pl, VIVA!, Dzień Dobry TVN, Pani Jan Englert i Beata Ścibakówna VIVA!, 2022 rok:
Poznali się w pociągu, musieli zmierzyć się z hejtem. Jest od niego młodsza o 36 lat, ale u jej boku Apoloniusz Tajner odnalazł ukojenie
Poznali się przypadkiem, w miejscu, gdzie losy ludzi przecinają się tylko na chwilę. Jeden przedział, jedna podróż i spojrzenie, które miało już nigdy nie zostać zapomniane. Nie wiedzieli jeszcze, że ta znajomość wywoła burzę emocji i stanie się tematem, o którym mówić będą wszyscy. A to był dopiero początek historii, która dla wielu do dziś pozostaje zagadką.
Poznali się w pociągu na trasie Kraków–Warszawa. To wtedy Apoloniusz Tajner zauważył Izabelę Podolec. Nie spodziewali się, że to przypadkowe spotkanie zmieni ich życie. Gdy zaczęli się spotykać, nie obyło się bez kontrowersji. Ich związek od początku wzbudzał emocje – głównie z powodu 36 lat różnicy wieku oraz faktu, że Izabela była młodsza od dzieci Apoloniusza z pierwszego małżeństwa. Związek mimo różnicy wieku i społecznych ocen Zakochali się, mimo że dzieliła ich nie tylko przepaść pokoleniowa, ale również inne życiowe doświadczenia. Apoloniusz Tajner, znany trener polskich skoczków narciarskich i były prezes Polskiego Związku Narciarskiego, miał już za sobą długie małżeństwo. Izabela Podolec była młodą, energiczną kobietą, która dopiero wkraczała w dorosłe życie zawodowe. „Poznaliśmy się w pociągu. Na linii Kraków-Warszawa. Zawsze się śmieję, że to nie była jakaś strzała Amora. Potem jeszcze to trochę trwało. Na początku nie wiedziałam, że to „ten Apoloniusz Tajner”. Wsiadł do mojego przedziału, ale ja go nie poznałam, więc mój okrzyk był „To pan?!”. Apoloniusz spojrzał wtedy na mnie, nie wiedział, co powiedzieć, a ja powiedziałam: Tak, to ten aktor z Na Wspólnej. Autentycznie tak było”, ujawniła Izabela Podolec-Tajner kilka lat temu w Dzień Dobry TVN. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Walcząca z nieuleczalną chorobą aktorka trafiła do szpitala. Fani drżą o jej życie Musiało minąć trochę czasu, zanim zakochani pojawili się wspólnie w blasku reflektorów i kamer. Pierwszym publicznym wyjściem Apoloniusza i Izabeli była Gala Mistrzów Sportu 2015. Do tego czasu media podawały, że pięknością widywaną u boku działacza sportowego jest Pakistanka o imieniu Pamela… Dziś wiemy, że 34-letnia Izabela, pochodząca z podkarpackiego Jarosławia, ma za sobą kurs aktorstwa, a także pracę jako rzeczniczka prasowa jednej z firm narciarskich. Obecnie żona ojca Dominiki Tajner prowadzi własną firmę, która zajmuje się usługami marketingowymi oraz organizowaniem imprez. Gala Mistrzów Sportu 2015, Apoloniusz Tajner z Izabelą Podolec-Tajner Pierwsze wieści o tym, że Apoloniusz Tajner zakochał się w kobiecie, która jest młodsza nie tylko od niego, lecz także od jego dzieci, zostały przez część internautów przyjęte w negatywny sposób. Co para uważa na ten temat? „Czy ja widzę różnicę wieku? Myślę, że nie. Wiadomo, w każdym związku są kłótnie, ale one nie są spowodowane różnicą wieku. Ja też tego nie odczuwam. Poza tym u nas jest specyficzna sytuacja, ponieważ ja poznałam Apoloniusza jak miałam 21 lat. Jesteśmy 7 lat razem. Więc on w jakiś sposób mnie ukształtował. Więc było trochę łatwiej”, tłumaczyła Izabela Podolec-Tajner w 2018 roku. Małżonkowie doświadczyli nawet internetowego hejtu, ale i to ich nie złamało. Nie zamierzają się przejmować komentarzami anonimowych osób. „Żal mi ludzi, którzy nie mają własnego życia, ale mają czas, aby krytykować czyjeś. Mam mocny charakter i nigdy nie przejmowałam się tym, co myślą obcy dla mnie ludzie, którzy często są sami w czarnej dziurze życiowej. Mamy z Apoloniuszem rodzinę, przyjaciół, znajomych – to są dla mnie ważni ludzie. Wiem, co i dlaczego w życiu robię, dlaczego podejmuję takie, a nie inne decyzje i nie potrzebuję adaptacji przez obce mi środowisko. Dlatego pozdrawiamy wszystkich hejterow!”, stwierdziła stanowczo żona Apoloniusza Tajnera w Party. Czytaj też: Wielka miłość i bolesne rozstanie. Legendarna aktorka PRL-u nigdy nie pozbierała się po relacji ze znanym reżyserem Dla byłego prezesa PZN różnica wieku nie stanowi żadnego problemu. Liczy się przede wszystkim ich uczucie i wyjątkowe porozumienie. "Ciągle jestem zdziwiony tym, że z osobą o tyle lat młodszą potrafię intelektualnie być na tym samym poziomie, bo to jest chyba najważniejsze. W końcu godziny przeradzają się w dni, tygodnie, lata. Trzeba jakoś ze sobą żyć i mieć jakąś nić porozumienia ze sobą. I ona jest. Na komentarze nie zwracam uwagi, nie mam nawet na to czasu", komentował w rozmowie z reporterką serwisu Jastrząb Post w 2020 roku. Ukochana przekonała Apoloniusza Tajnera do zmian i wprowadzenia nowych zasad. Były wiceprezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego przeszedł sporą metamorfozę – schudł, stosuje dietę. Trener zrezygnował z alkoholu i ograniczył spożywanie mięsa. „Przed siedmioma laty wprowadziłem dwie zasady. Jest to bardzo duża praca mojej żony. Całkowicie rzuciłem alkohol. Nie to, żebym jakoś nadmiernie z niego korzystał, ale całkowicie zaprzestałem pić alkohol. Zmieniłem też tryb odżywiania. Praktycznie zrezygnowałem z mięsa, chociaż jak mam ochotę, to jem, ale generalnie dużo warzyw”, zwierzał się w Wieczornym Expressie. Ślub i dziecko Apoloniusza Tajnera i Izabeli Podolec-Tajner Zakochani pobrali się w maju 2019 roku, a uroczystość weselna odbyła się w restauracji na dachu warszawskiego Centrum Olimpijskiego. Wśród zaproszonych gości nie zabrakło Włodzimierza Szaranowicza, Adama Małysza z żoną, Mariusza Czerkawskiego i córki prezesa Polskiego Związku Narciarskiego - Dominiki. W 2019 roku na świat przyszedł Leopold – owoc ich miłości. Dla Apoloniusza Tajnera, który został ojcem w wieku 65 lat, było to zupełnie nowe doświadczenie. „To jest coś niesamowitego. W tym wieku zostać ojcem? Czuję się młodo” – przyznał z uśmiechem. Izabela i Apoloniusz zgodnie twierdzą, że narodziny dziecka jeszcze bardziej ich zbliżyły. W mediach społecznościowych chętnie dzielą się wspólnymi zdjęciami z synem, a Izabela podkreśla, że jej partner jest troskliwym i zaangażowanym ojcem. Miłość wpłynęła także na samego Apoloniusza Tajnera. Znajomi i bliscy zauważyli, że pod wpływem żony przeszedł widoczną metamorfozę – zarówno pod względem stylu ubierania, jak i podejścia do życia. ZOBACZ TAKŻE: Była gwiazda "Plotkary” walczy o życie po ukąszeniu pająka. Dziś wszyscy jej kibicują, w przeszłości była ostro krytykowana za skandale Dopiero jakiś czas po porodzie szczęśliwi rodzice wyjawili prawdę na temat starania o dziecko. Okazuje się, że pani Izabela ma za sobą trudne doświadczenia. „Leopold był bardzo wyczekanym dzieckiem. Chorowałam, wiele razy słyszałam od lekarzy, że nie będę mogła mieć dziecka. To było straszne i nie chcę do tego wracać. Trzeba patrzeć na pozytywne strony w życiu i najważniejsze, że Leoś jest już z nami i jest zdrowy!”, wyznała w listopadzie 2019 roku mama Leopolda dodając, że nie spodziewała się porodu w terminie, który wybrał dla niej los. „Wiedziałam, że będzie niedługo z nami, ale nie spodziewałam się, że nastąpi to właśnie w tamtym momencie. W szpitalu byliśmy cztery dni. Teraz jest już z nami”, tłumaczyła w Dzień Dobry TVN 34-latka. Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, 27 października 2019 Izabela Tajner, Apoloniusz Tajner, Gala Mistrzów Sportu 2024 Apoloniusz Tajner o dojrzałym ojcostwie W kwietniu 2023 roku Apoloniusz Tajner w rozmowie z Dzień Dobry TVN opowiedział o późnym ojcostwie. Były prezes Polskiego Związku Narciarskiego wyznał, że narodziny Leopolda go odmłodziły. „Nie brakuje mi sił. Takie dziecko bardzo angażuje, tym bardziej że nie ma już dziadków z mojej strony, którzy mogliby pomagać. […] Bardzo dobrze na mnie wpłynęło, mentalnie mnie odmłodziło. Nie mam czasu na odpoczynek”, opowiadał w studio. Zapytany o to, jakie różnice dostrzega między dojrzałym a wczesnym ojcostwem, zaznaczył: „W tym wcześniejszym ojcostwie nie miałem czasu. Byłem trenerem, byłem cały czas za granicą. W tych latach 80. byłem jeszcze bardzo zaangażowany, granice były zamknięte, to wszystko zajmowało więcej czasu. Teraz jest kompletnie inaczej. I myślę, że ten mały szkrab bardzo na tym zyskuje”, wyjaśnił. W innym wywiadzie dodawał, że wychowanie i opieka nad dzieckiem zmieniła jego postrzeganie świata, priorytety. "Już nie widzę siebie robiącego jakąś karierę. Mnie się to bardzo podoba, że mogę jak najwięcej czasu poświęcać mojemu dziecku [...] Syn jest kochany i świetny. Cieszę się, że jest, jak jest. Energii mi przybyło […]", mówił Wieczornemu Expressowi. Syn jest dla Apoloniusza Tajnera największą motywacją i siłą. Czerpie ogromną radość z każdej chwili spędzonej z dzieckiem. "Silna bateria. To daje takiego motywacyjnego kopa na przyszłość, mimo że mój wiek już jest taki, że raczej człowiek chętnie by poszukał dla siebie więcej odpoczynku i spokoju", opowiadał w Telewizji TVT. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją. Para coraz częściej pojawia się publicznie – uczestniczą w wydarzeniach medialnych, udzielają wspólnych wywiadów. Zawsze emanują radością i pozytywną energią. Ich relacja jest dla wielu inspiracją.
Wymodliła go, poderwała i doprowadziła do ślubu. Sekret związku Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego. Przeżyli razem 54 lata
Zaczęło się od kina, potem przyszedł taniec, wojna i... propozycja, która zmieniła wszystko. Ona – kobieta z przeszłością, on – mistrz z duszą artysty. Ich miłość przetrwała pół wieku, mimo różnic, chorób i codziennych wyzwań.
Miłość ich życia zaczęła się od jednego filmu. Ona – aktorka, bohaterka Powstania Warszawskiego, pełna energii i uroku. On – olimpijczyk, mistrz szabli i architekt z duszą artysty. Alina Janowska i Wojciech Zabłocki stworzyli jeden z najpiękniejszych związków polskiego świata kultury i sportu. Ich uczucie przetrwało próbę czasu, choroby i codzienności. Co sprawiło, że byli razem przez 54 lata? Jak zaczęła się miłość Aliny Janowskiej i Wojciecha Zabłockiego? Alina Janowska mówiła wprost – wymodliła Wojciecha Zabłockiego. Po rozpadzie pierwszego małżeństwa długo nie mogła znaleźć prawdziwego oparcia. Modliła się o mężczyznę, który byłby mądry, odpowiedzialny, z pasją, silny, ale i czuły. I taki właśnie się pojawił. Ich spotkanie miało w sobie coś z filmu. Ambasada włoska, przyjęcie, rozmowy... Alina – kobieta pewna siebie, nie bała się zrobić pierwszego kroku. Zapytała, czy Wojciech widział już „Zaćmienie” Michelangelo Antonioniego. A potem... zaprosiła go do kina. „Ale ja tutaj jestem z jedną panną”, próbował ją studzić Wojciech Zabłocki. „To już pan nie jest”, odparowała Janowska, która lubiła mieć inicjatywę i nie przejmowała się drobnymi przeciwnościami losu... Bohaterka wojny i gwiazda ekranu. Kim była Alina Janowska? Potem zaproponowała jeszcze kolację. Ale tu już Wojciech Zabłocki wykręcił się, tłumacząc, że ma trening i że zadzwoni. Po latach w jednym z wywiadów mówił: „Alina była trochę zdziwiona, lecz po tygodniu faktycznie zadzwoniłem. Przyszła do mnie i od razu, jak to ona, zaczęła sprzątać. Zobaczyła, co jem i powiedziała: »Musi pan się lepiej odżywiać. Od dziś będzie pan jadał obiady u mnie«. Zacząłem do niej chodzić”. (Cytat za Onet.pl) Tak zaczęła się wielka miłość, która trwała ponad pół wieku. Oboje byli bardzo utalentowanymi ludźmi. Alina Janowska to przecież znana, legendarna aktorka, grała m.in. w filmie „Zakazane piosenki”, „Samson”. Wielką popularność przyniósł jej serial „Wojna domowa”, gdzie zagrała ciotkę zbuntowanej nastolatki Anuli, ciągle zaskakiwaną jej „nowoczesnymi” poglądami i zachowaniem. Pewnie wiele ówczesnych mam widziało siebie w tej postaci. Była Panią Dulską w filmie Jana Rybkowskiego i baronową Krzeszowską w „Lalce” Ryszarda Bera. A pamiętacie ja w „Rozmowach kontrolowanych”? Z filmową ciocią Lusią, czyli Ireną Kwiatkowską grały duet domowych konspiratorek, w Hollywood za te role dostałyby Oscara! Mistrz szabli i ceniony architekt. Kim był Wojciech Zabłocki? Jej mąż, Wojciech Zabłocki, był wielkim polskim szablistą, mistrzem olimpijskim, i drużynowym mistrzem świata. Legendą czasów świetności polskiej szabli. Koledzy mówili do niego „Panie Wołodyjowski”, bo był niski, drobny i bardzo szczupły. Trudno było uwierzyć, że uprawiał sport walki, jakim jest szermierka. Janusz Olech, medalista olimpijski z Seulu wspominał, że Zabłocki był na co dzień był bardzo miły i życzliwy, a w czasie walki „wstępowało w niego zwierzę". Miał dobry charakter do sportu, nie odpuszczał. Z wykształcenia architekt, z pasją uprawiał swój zawód, miał tytuł profesora. Był cenioną postacią i autorytetem, nie tylko w środowisku sportowym. Ich światy różniły się, ale to właśnie te różnice sprawiły, że pasowali do siebie idealnie. Ona mówiła, że „Pan Wołodyjowski” był jej opoką – nie tylko w domu, ale w życiu. Zobacz też: Nagle spakował walizki i ją zostawił. O ich burzliwym rozstaniu huczała cała Polska. Mimo to zostali przyjaciółmi Alina Janowska: młodość naznaczona wojną Alina Janowska była o siedem lat starsza od swojego męża – przyszła na świat w 1923 roku. Choć różnica wieku mogła wydawać się niewielka, w ich przypadku oznaczała przepaść doświadczeń i przeżyć. Gdy wybuchła wojna, Wojciech Zabłocki miał zaledwie dziewięć lat. Wraz z rodziną kilkakrotnie cudem uniknął śmierci. Wypędzeni z rodzinnego domu, trafili do Pruszkowa – w drodze Wojciech szkicował. Jeden z rysunków, przedstawiający ciała zabitych Powstańców, zachował się przez lata. Ostatecznie jego bliscy osiedlili się najpierw w Krakowie, a potem w Katowicach. Janowska często wspominała, że jej dzieciństwo „było za krótkie”. W młodym wieku włączyła się w działania konspiracyjne – jako łączniczka walczyła w batalionie „Kiliński” podczas Powstania Warszawskiego. Dokładnie 1 sierpnia stawiła się na zbiórkę swojej grupy w warszawskim kinie „Palladium”. Nazywano ją „setką” – wszyscy wiedzieli, że na nią zawsze można liczyć. Już wcześniej, w 1942 roku, została aresztowana przez Gestapo za działalność w podziemiu i pomoc Żydom. Spędziła siedem miesięcy w celi na Pawiaku. Twierdziła, że przetrwać pomogła jej… pasja do tańca. Nie pozwalała sobie na załamanie – codziennie ćwiczyła, by dorównać koleżankom. W dokumencie „Z Pawiaka” opowiadała między innymi o samotnie spędzonej nocy w ponurej celi – jej towarzyszki zniknęły bez śladu, wywiezione na śmierć. „Matko Boska, Ty mnie jedną ocaliłaś. Jak mam żyć, by Ci to wynagrodzić?” – mówiła wtedy do siebie. Po wojnie zagrała w filmie Andrzeja Wajdy „Samson”. Jedna ze scen była kręcona na dziedzińcu przy Szucha, gdzie w czasach okupacji mieściła się siedziba Gestapo (obecnie znajduje się tam Ministerstwo Spraw Zagranicznych). W trakcie zdjęć zaczął sypać śnieg, a Wajda krzyknął: „Alina, schowaj się!”. Janowska odruchowo podeszła do znajomych drzwi – tych samych, którymi kiedyś wchodziła na przesłuchania. Zobacz też: Nie zawsze było łatwo, ale dziś są dla siebie największym wsparciem i siłą. Tak Karolina Borkowska opowiadała o relacji z tatą Alina Janowska i Wojciech Zabłocki: historia miłości pełna uczuć Ciężar wojennych przeżyć mógł zaważyć na całym życiu, ale Alina Janowska nie pozwoliła, by zdominowały jej codzienność. Chciała czerpać z życia pełnymi garściami i dzielić się radością z innymi. Po latach podkreślała: „Nie chcę opowiadać ludziom o swojej martyrologii, że siedziałam w więzieniu, że cierpiałam, że byłam przerażona. Chcę im powiedzieć, że życie bez miłości jest nic niewarte. Bez miłości do dziecka, małżeńskiej, koleżeńskiej, miłości kochanków”. I właśnie taką miłość odnalazła, choć droga do niej nie była prosta. Zarówno ona, jak i Wojciech Zabłocki mieli za sobą rozwody. Ich wspólna historia zaczęła się na nowo w 1963 roku, kiedy to – z inicjatywy Aliny – pobrali się. Janowska była zaniepokojona, że jej partner nie kwapi się z oświadczynami, więc... postanowiła opowiedzieć o tym w mediach. „Zabłocki jeszcze się nie oświadczył” – oznajmiła w jednym z wywiadów. Choć nie było wtedy internetu, informacja rozeszła się błyskawicznie. Jak wspominał później Zabłocki, dostawał nawet telefony z naciskami, by wreszcie się zdecydował. „Cóż, pomyślałem: »Vox populi, vox Dei«, głos ludu jest głosem Boga. Nie miałem pierścionka, więc zabrałem Alinę na łąkę, narwałem kwiatów, oświadczyłem się i zostałem przyjęty. Od tego momentu żona przejęła w naszym związku pełne dowództwo". Zobacz też: Dwa tysiące romansów i liczne małżeństwa. Miłosne wybory Chaplina budziły kontrowersje. Ostatnia żona miała 18 lat, gdy się pobierali Rodzina, dzieci, wspólne lata. Ich życie prywatne bez tajemnic Razem stworzyli harmonijną rodzinę patchworkową. Alina miała córkę Agatę z pierwszego małżeństwa, Wojciech – syna Marcina. Wspólnie doczekali się dwójki dzieci: Michała oraz Kasi, która przyszła na świat, gdy Janowska miała już 45 lat. Ich dom na Żoliborzu był miejscem wyjątkowym – nie tylko ze względu na klimat rodzinny, ale i artystyczne spotkania. Bywały tam takie osobistości jak Ewa Demarczyk, Agnieszka Osiecka, Daniel Olbrychski czy Wojciech Młynarski. Budynek, zaprojektowany przez samego Zabłockiego, został wpisany do rejestru zabytków – to najlepiej świadczy o jego unikalnym charakterze. Syn Michał Zabłocki, znany poeta i autor tekstów piosenek, mówił, że atmosfera w domu była wymagająca, ale inspirująca. W wywiadzie dla „Urody Życia” opowiadał: „Rodzice dużo wymagali od siebie – i to się udzielało. Patrzyliśmy na nich i siłą rzeczy te wymagania przenosiliśmy na siebie. Zawsze musiał być plan pracy. Nie ma tak, że się rano wstaje i coś się dzieje – ale równie dobrze może się zdarzyć coś całkiem innego. Jest plan i jest walka, żeby go zrealizować. To głęboko we mnie weszło, stało się częścią mnie, choć niektórych szokowało”. Wspominał też, że ich w domu był specyficzny styl rozmów, oparty na żarcie, kpinie, obśmiewaniu różnych problemów, ale i rodzinnych słabostek. „Każdy miał słabe strony, w które wtykało się szpile. Chodziło o to, żeby się nie obrażać. Dawało to możliwość rozładowania różnych napięć, może dzięki temu mieliśmy większy dystans do rzeczywistości, to też uodparniało nas na świat”. Choroba, poświęcenie i dozgonna opieka. Ich ostatnie wspólne lata Dom rodziny Zabłockich był spokojną przystanią – tak wspominał Michał Zabłocki. Ich codzienność miała swoje stałe rytuały: niedzielne treningi w Warszawskim Klubie Narciarskim na Mokotowie, wspólne wyjazdy, wyprawy w góry. Alina i Wojciech dzielili się także pasjami. On malował, pisał książki i był architektem, ona udzielała się jako radna, działała społecznie i w Związku Artystów Scen Polskich, szczególnie w sekcji estrady – miała także talent wokalny, który chętnie prezentowała na scenie. Wszystko zmieniło się w 2012 roku, kiedy u Aliny Janowskiej zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Od tego momentu całe życie rodziny podporządkowano opiece nad Aliną. Każdy starał się na swój sposób pomóc – w codziennych obowiązkach i w organizowaniu domowego wsparcia. Dla Janowskiej, kobiety zawsze aktywnej i samodzielnej, postępująca choroba była wyjątkowo trudnym doświadczeniem – podobnie jak dla wielu chorych, którzy tracą kontrolę nad własnym życiem. Diagnoza była wstrząsem dla Wojciecha Zabłockiego. Z czasem jednak zaakceptował sytuację i postanowił, że będzie opiekował się żoną do końca, w domu. „Postanowiłem, że dopóki mogę, jej nie oddam. To byłoby nie fair, niezgodne z zasadami olimpijskimi, nie mówiąc już o mojej miłości do niej. W domu była gosposia z dyplomem pielęgniarskim, przychodzili rehabilitanci i lekarze. Bardzo pomagał mi Michał. Żona miała dobrą opiekę. Do końca była przytomna, słyszała, rozumiała, ale już mnie nie wołała…”, mówił Wojciech Zabłocki. Alina Janowska zmarła podczas snu w 2017 roku. Wojciech Zabłocki przeżył ją o 3 lata. „Janowska” – poetycka forma pożegnania Po śmierci matki Michał Zabłocki wydał zbiór poezji zatytułowany „Janowska”. Ich relacje nigdy nie należały do łatwych – oboje mieli silne charaktery. Alina nie akceptowała młodzieńczego buntu syna, a on pamiętał jej surowość. Przez wiele lat ich kontakt był chłodny, a relacja napięta. Przełom nastąpił w czasie choroby matki – to właśnie ona ich do siebie zbliżyła. Michał przeprowadził się z Krakowa do Warszawy, by wspierać rodziców. Spędzał z matką coraz więcej czasu, angażował się w opiekę, towarzyszył jej. Jak sam mówił, „choroba ją złagodziła”. Otworzyli się na siebie, rozmawiali o sprawach, które przez lata były przemilczane. Syn czuł wyrzuty sumienia, że nigdy nie poświęcił matce żadnego wiersza – aż w końcu powstał tomik złożony z 33 utworów. Oto jeden z nich: Szanowni Państwo miło mi was powitać na kartach tej skromnej książki Pewnego lipcowego dnia płynąc po jeziorze Kalwa w trakcie wakacji odbywanych tradycyjnie u pierwszej żony swojego drugiego męża Alina Janowska pomyślała: Oto niebo bezchmurne nade mną a prawo zbójeckie we mnie Naprawdę wszędzie już byłam i z wielu pieców jak to się mówi wsuwałam zakalec świata Jednego mi tylko brak nie zaistniałam w poezji I to nie w jakimś tam poślednim okolicznościowym wierszyku ale w poezji pełną gębą drapieżnej i poruszającej ryzykownej i brawurowej! Szybko wydobyła organizm z nadmiaru zimnej wody Wykręciła właściwy numer i mówi: Pisz synu pisz bo ja już niewiele pamiętam Poczułem się dotknięty zraniony do żywego Przecież się nie nadaję wybierz kogoś innego! Uciekłem nie dzwoniła już ani razu chyba I trzech dób nie siedziałem w żołądku wieloryba Aż w końcu kiedy wszystko naprawdę zapomniała Jezioro Kalwa niebo i ciężar swego ciała zebrałem się i piszę A sens już się wyłania że w tym wyłącznie celu uczyłem się pisania Czytaj także: Te oskarżenia mogą zniszczyć Katy Perry. Policja wszczęła śledztwo. Ale to nie pierwszy podobny skandal z jej udziałem Korzystałam m.in. z książki Dariusza Michalskiego „Jam jest Alina, czyli Janowska story", wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa, 2007.
Jan Borysewicz kochał ją do szaleństwa, dziś nie ma z nią kontaktu. Po rozstaniu zabrała ich córkę i zniknęła
Ich miłość zaczęła się nagle i mocno zmieniła ich życie. Jan Borysewicz tak bardzo zakochał się w Patrycji Sinkowskiej, że zdecydował się na drugi w swoim życiu ślub, choć nie miał dobrych wspomnień z pierwszego małżeństwa. Statecznym mężem i ojcem maleńkiej Alicji muzyk był jednak krótko. Związek z Patrycją szybko się rozpadł, a ona sama po rozstaniu na zawsze wyjechała z Polski. Co naprawdę wydarzyło się między Borysewiczem a Sinkowską?
Jan Borysewicz, legendarny gitarzysta i lider zespołu Lady Pank, znany jest nie tylko z muzycznych sukcesów, ale także z burzliwego życia osobistego. Jedną z najważniejszych kobiet w jego życiu była Patrycja Sinkowska, z którą doczekał się córki Alicji. Ich związek, choć pełen namiętności, nie przetrwał próby czasu. [Ostatnie odświeżenie: 14.04.2026 r.] Kim jest druga żona Jana Borysewicza? Historia miłości muzyka i Patrycji Sinkowskiej Słynny muzyk w przeszłości był dwukrotnie żonaty. Pierwszą miłością gitarzysty była Danuta. To właśnie z nią doczekał się córki — Joanny. Drugą kobietą, z którą stanął na ślubnym kobiercu była Patrycja Sinkowska. O tym związku jednak niewiele wiadomo. Pewne jest, że doczekali się córki — Alicji. Z pierwszego małżeństwa z Danutą Borysewicz, Jan ma córkę Joannę. Z Patrycją Sinkowską ma córkę Alicję. Jest także dziadkiem – jego wnuki to Aleks i Nicola. Patrycja Sinkowska to druga żona Jana Borysewicza. Obecnie, według dostępnych informacji, Patrycja mieszka we Włoszech razem z córką. Styl życia Borysewicza, pełen imprez, alkoholu i używek, negatywnie wpłynął na jego relacje rodzinne. Sam muzyk przyznaje, że jego burzliwa młodość i trudne doświadczenia rodzinne miały wpływ na jego późniejsze wybory życiowe.​Do tego dochodziły liczne skandale czy zdrady. „Zawsze ostro imprezowałem. Balangi trwały czasem kilka tygodni", mówił w jednym z wywiadów. Wyjaśniał również, że taki tryb życia mógł wynikać z trudnego dzieciństwa. Przypomnijmy, że jako nastolatek zajmował się mamą, która chorowała na stwardnienie rozsiane. Zarabiał, malując mieszkania. Wykładał też worki z cementem. Musiał to robić, ponieważ pensja ojca nie wystarczała na jedzenie, utrzymanie domu i lekarstwa. Na tym jednak nie koniec. Gdy skończył 16 lat, jego o 20-letni wówczas brat popełnił samobójstwo. „Do dziś nie mogę się pozbierać. Kiedy opowiadam o nim, zawsze płaczę", przyznał. Kilkanaście lat później Jan Borysewicz pochował mamę. CZYTAJ TEŻ: Prababcia piosenkarki Anny Marii Jopek zginęła na Titanicu. „Tragiczny rejs pokrzyżował jej te plany” Jan Borysewicz z drugą żoną Patrycją i córką Alicją Jan Borysewicz — kariera i skandale Jan Borysewicz urodził się w 1955 roku. Początkowo marzył, by – podobnie jak jego ojciec – zostać perkusistą, jednak to gitara na zawsze skradła jego serce. Już jako nastolatek wykazywał się niezwykłym talentem muzycznym – w wieku 15 lat dostrzegł go angielski bluesman Alexis Korner. Choć zaproponował młodemu Janowi wyjazd do Anglii, rodzina nie zgodziła się na ten krok. Dwa lata później Borysewicz rozpoczął muzyczną karierę – grał w zespole Nurt, a potem m.in. w Super Pakcie, Katia & Roman, Apokalipsie i Budce Suflera. To właśnie z tą ostatnią formacją nagrał trzy albumy. Niestety, z czasem wewnętrzne konflikty doprowadziły do jego odejścia z grupy. Nie zniechęciło go to jednak do dalszych działań. W 1981 roku, wspólnie z Andrzejem Mogielnickim, założył legendarny zespół Lady Pank. Siedem lat później zaprezentował swój pierwszy solowy album, wydany pod pseudonimem Jan Bo. Choć kariera muzyczna Borysewicza rozwijała się błyskawicznie, życie prywatne artysty nie było już tak stabilne. Wraz z Januszem Panasewiczem niejednokrotnie trafiali na pierwsze strony gazet z powodu kontrowersyjnych zachowań. Do jednej z największych afer doszło w 1986 roku, gdy podczas koncertu z okazji Dnia Dziecka Borysewicz, będąc pod wpływem alkoholu, publicznie się obnażył i oddał mocz na scenie. Tłumaczył później, że był prowokowany przez część widowni. Konsekwencją tego incydentu było zawieszenie działalności zespołu Lady Pank na okres roku. W kolejnych latach dochodziło do podobnych sytuacji. W 2004 roku podczas unijnej imprezy gitarzysta wyprosił gości z Niemiec, Francji, Holandii oraz władze województwa lubuskiego. „Wy tam, w tych garniturach, wypier...ć z tych ławek! Dla emerytów nie gramy!", grzmiał wówczas. Później wytłumaczył, że: „wszedłem na scenę i zobaczyłem przed sobą dwadzieścia metrów pustej łąki, dalej siedzieli jacyś notable w garniturach. A dopiero na szarym końcu stali ludzie, którzy nas kochają". Niestety to właśnie przez używki dochodziło do takich sytuacji. „Wydaje mi się, że spędziłem w hotelach kilka dobrych lat. Wtedy w końcu wpadliśmy w amok. Były koncerty, potem balanga i picie. Wódy nie piliśmy, tylko 'łychę'. Picie, picie... i człowiek się zatracał. Takie zachowanie wynikało z ciśnienia wokół nas i dobrze, że stało się tylko tyle, bo przecież mogliśmy się na przykład pozabijać", przyznał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie poszła w ślady ojca. Wybrała własną drogę. Tak wygląda życie córki Olgierda Łukaszewicza Jan Borysewicz, 2022 rok Jan Borysewicz z drugą żoną Patrycją i córką Alicją Córka Jana Borysewicza i Patrycji Sinkowskiej — Alicja
Joanna Kołaczkowska miała dwóch mężów. Jeden rozbawiał Polskę do łez
Joanna Kołaczkowska była jedną z najbardziej lubianych postaci polskiej sceny kabaretowej. Prywatnie jednak zmagała się z wieloma trudnościami. Dwa rozwody, depresja i w końcu choroba nowotworowa, o której mówiła niechętnie. W nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku kabaret Hrabi poinformował o śmierci artystki.
Joanna Kołaczkowska uchodziła za jedną z najzabawniejszych kobiet w polskim kabarecie, lecz w życiu prywatnym musiała stawić czoła wielu przeciwnościom losu. Miała za sobą niezwykle trudne dzieciństwo, przez lata walczyła z kompleksami oraz zmagała się z depresją. W ostatnich latach jej zdrowie znacznie się pogorszyło. Zmarła w wyniku choroby nowotworowej w nocy z 16 na 17 lipca 2025 roku. Miała 59 lat. Kim był drugi mąż Joanny Kołaczkowskiej? Na scenie nie miała sobie równych. Joanna Kołaczkowska wyróżniała się poczuciem humoru i charyzmą. Ogromną popularność zyskała dzięki roli w improwizowanym serialu „Spadkobiercy” oraz w Kabarecie Hrabi, z którym występowała do końca swojej kariery. Mimo ogromnej sympatii widzów, rzadko opowiadała o swoim życiu prywatnym. Zdarzały się jednak wyjątki. Pod koniec lat 90. wyszła za mąż za Krzysztofa Kołaczkowskiego, również kabareciarza. Niestety, związek nie przetrwał próby czasu. — Rozstaliśmy się dwa tygodnie przed premierą programu. Ale paradoksalnie, to mi dodało siły, ognia. Odtąd grałam inaczej. Może to samoobrona? Oczywiście, później cierpienie i tak przyszło... Dziś, po ponad 10 latach od rozstania jesteśmy z Krzysztofem w dobrych relacjach. Nawet pracujemy razem — wyznała artystka w 2018 roku w rozmowie z „Twoim Stylem”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest ulubieńcem widzów, mało kto wie, co go łączy z Kołaczkowską. Ta relacja jest wyjątkowa Dwa razy stawała na ślubnym kobiercu. Pierwszego męża poznała na studiach W tym samym wywiadzie artystka ujawniła, że Krzysztof Kołaczkowski nie był jej pierwszym mężem. — Pierwszego męża poznałam jeszcze w czasach studenckich. Mimo że w życiu nie jestem taka jak na scenie, chyba siedzi we mnie coś, za czym trudno zdążyć. Ale myślę, że rozstanie z drugim mężem nie było spowodowane moją dynamiką. Mąż zresztą też był bystry i "nadążający". Dużo się od niego nauczyłam, ma specyficzny, ciepły stosunek do ludzi — wspominała. Joanna Kołaczkowska była również mamą córki Hani. — Mamy bardzo zdrową relację, kiedy coś omawiamy, jesteśmy do bólu poważne. Czasami jest kompletny luz, wygłupiamy się i przerzucamy pomysłami. Uwielbiam to w niej. Rozwijamy każdą śmieszną sytuację i ryczymy z niej potem do łez — mówiła w rozmowie z „Dobrym Czasem”. Pomimo ogromnych sukcesów na scenie, prywatnie artystka musiała mierzyć się z wieloma trudnościami. O swojej chorobie mówiła niewiele. W jednym z wywiadów przyznała, że zmagała się z czerniakiem, którego wykryto u niej w czasie ciąży. Miała również kancerofobię — lęk przed rakiem. Źródło: Twój Styl, Pomponik.pl, kobieta.wp.pl, onet.pl CZYTAJ TEŻ: Ostatnie chwile Joanny Kołaczkowskiej były pełne nadziei. Kabaret Hrabi wierzył w cud
Kiedyś zawsze obok. Dziś mama Igi Świątek mówi: "Kontakt jest mocno ograniczony"
Podczas Wimbledonu 2025 kibice znów mogli zobaczyć u boku Igi Świątek jej tatę i siostrę. Ale jedno pytanie powraca coraz częściej: gdzie jest jej mama? Dorota Świątek nie pokazuje się publicznie, a relacja z córką wciąż pozostaje tajemnicza.
Dziś wszyscy kibice tenisa przeżyli wspaniałe chwile. Iga Świątek zdobyła swój pierwszy tytuł Wimbledonu 2025! W imponującym stylu pokonała Amerykankę Amandę Anisimovą 6:0, 6:0 w zaledwie 57 minut, zapisując się na stałe w historii gry i sięgając po szósty wielkoszlemowy tytuł. Na trybunach znów pojawił się jej tata i siostra, którzy niezmiennie wspierają ją w najważniejszych momentach. Ale co z jej mamą? Jakie są relacje między Igą Świątek a jej mamą? Niewiele o niej mówi, na trybunach zawsze towarzyszy jej tata i siostra. Iga Świątek ma podobno dość napięte relacje ze swoją mamą, która nie uczestniczy publicznie w świętowaniu jej spektakularnych sukcesów na całym świecie. Podobno wcześniej wcale tak nie było. Kobiety były ze sobą bardzo zżyte, a Dorota Świątek zawsze towarzyszyła córce. Coś się jednak zmieniło... Odkąd nasza tenisistka zaczęła odnosić spektakularne zwycięstwa, media zaczęły coraz częściej o niej mówić. Ludzi zaczęło ciekawić, gdzie jest jej mama oraz co robi? Jak się okazuje, gratulacje przesyła swojej córce drogą mailową. Dorota Świątek zdecydowała się porozmawiać z dziennikarzem WP Sportowe Fakty. Dariusz Faron zapytał ją, czy często ogląda swoją pociechę na korcie. „Ten etap już przerobiłam i to podwójnie. Natomiast oglądam większość transmisji z meczów córki. Iga jest już dorosła, niezależna i samodzielna. Nie musi jeździć na turnieje z mamusią. Ma swój team”, odpowiedziała. „Nie czuję, bym wycofała się na własne życzenie z jej życia sportowego. Żeby kogoś wspierać, nie trzeba fizycznie przy nim być. Byłam mamą wielozadaniową i faktycznie dużo czasu stałam z boku... fotela stomatologicznego, aby zapewnić obydwu córkom wszechstronny rozwój osobisty. To pozwoliło im co roku cieszyć się wyjazdami na ferie zimowe i wakacje, a także podróżować po Polsce i Europie w celu realizacji ich pasji sportowych i podróżniczych. Pozwoliło na zaspokajanie ich wszelkich potrzeb i aspiracji. Nie tylko sportowych”, dodała w tym samym wywiadzie. Rozwód rodziców wpłynął na Igę Świątek W jednym z szerokich artykułów „Polityki”, dziennikarz Marcin Piątek ujawnił, że trudnym momentem w życiu Igi okazał się rozwód rodziców. To wtedy relacja z mamą uległa zmianie. Gdy Iga była nastolatką, rodzice się rozwiedli i mama Dorota nagle zniknęła z życia swoich córek. „Podział był prosty: ojciec zajmował się Agatą, a mama wszędzie jeździła z Igą” – czytamy w artykule. Po rozwodzie jednak to ojciec, Tomasz Świątek, przejął opiekę nad obiema córkami, a matka całkowicie się od nich odsunęła. Zgodnie z treścią artykułu, to właśnie Dorota Świątek miała głównie zarabiać na potrzeby sportowe córki. „Powaga, z jaką traktowali treningi córek, wymagała sporych nakładów finansowych i ten ciężar spoczywał głównie na mamie mającej pod Warszawą klinikę stomatologiczną. Ojciec zajmował się serwisowaniem kserokopiarek – kokosów z tego nie było” – czytamy w „Polityce”. Dziennikarz spytał również o to, jakie są obecnie relacje między nimi. Dorota Świątek była jednak bardzo zachowawcza w odpowiedzi. „Zawsze gratuluję córce wygranych tytułów, najczęściej drogą mailową. Natomiast kontakt jest mocno ograniczony. Iga często przebywa za granicą, ma bardzo napięty terminarz i wiele obowiązków. Jest pochłonięta swoimi sprawami zawodowymi. Rozumiem to. Zresztą jako dorosła osoba sama określa i kształtuje relacje z innymi. Poza odległością i napiętym grafikiem na nasze relacje wpływają też czynniki rodzinne, ale nie chciałabym zgłębiać tematu. Tutaj postawmy kropkę”, mówiła ostrożnie. Do tej pory Iga Świątek nie komentuje bezpośrednio relacji z matką. Sukcesy dzieli z tatą i siostrą Agatą, którzy są jej najbliżsi. „On zawsze wierzył. Wierzył, zanim ja sama uwierzyłam. Nie wiem, czy to świadczy o tym, że jest naprawdę wspaniałym ojcem, czy że jest po prostu szalony” – mówiła w wywiadzie dla WP Sportowych Faktów o swoim ojcu. Wielkie gratulacje dla Igi – królowa Wimbledonu 2025! Wielkie gratulacje dla Igi oraz życzymy jej dalszych sukcesów!
Poznał ją, gdy miała 13 lat. Po latach rozpoznał po oczach i zakochał się bez pamięci
Choć Emilian Kamiński zdobył serca widzów jako aktor teatralny i filmowy, jego życie prywatne przez lata pozostawało w cieniu. Mało kto zna historię jego dwóch małżeństw i niezwykłej miłości, która zaczęła się w najmniej spodziewanym momencie.
Ponad dwa lata temu informacja o śmierci Emiliana Kamińskiego pozostawiła w wielkim smutku i niedowierzaniu świat teatru i kina. Rozpoznawalność i sympatię widzów przyniosła mu rola malarza Jerzego w ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego „Szaleństwa Panny Ewy" z 1985 roku oraz Bociana w komediach Jacka Bromskiego „U Pana Boga w ogródku" i „U Pana Boga za miedzą". Fani serialu „M jak miłość" z pewnością zapamiętali go jako ojca Magdy Marszałek, a ci, którzy z sentymentem wracają do ponadczasowej bajki „Król Lew", kojarzą pana Emiliana jako tego, który użyczył głosu guźcowi Pumbie. Za to na deskach teatrów często grywał amantów, bardzo zresztą przekonująco, jednak nie była to rola, która przeszła również do prywatnego życia Emiliana Kamińskiego. Aktor niewiele o nim opowiadał, wolał prywatność zachować dla siebie, wiadomo jednak, że aktor miał dwie żony. W młodości ożenił się z dziennikarką, a drugą żonę, kobietę swojego życia, poznał w bardzo nietypowych okolicznościach, a może raczej w nietypowym czasie. Pierwszy raz zobaczył ją na castingu, kiedy miała... 13 lat. Ich drugie spotkanie odbyło się dopiero dekadę później. Emilian Kamiński: życie prywatne, pierwsza żona Młodzi, ale i ci starsi widzowie, którzy dorastali na oglądaniu bajki „Król Lew" z pewnością kojarzą postać guźca Pumby, który tuż obok surykatki, Timona, żył według zasady "hakuna matata", czyli "o nic się nie martw". Emilian Kamiński użyczył swojego głosu w kultowej animacji i związał się z tą produkcją na lata. Nie należy jednak zapominać o innych wspaniałych przedsięwzięciach aktorskich, w których artysta zachwycał widzów. Już u progu swojej kariery najbardziej kojarzył się z rolami amantów — przebojowych, romantycznych i żarliwych kochanków. Swoim urokiem scenicznym przyciągał na widownię bardzo dużo wielbicielek. Jedną z pań zasiadających na widowni Teatru Narodowego podczas spektaklu „Szkoła żon" Horacego, była licealistka Izabella Jarska. Jednak kiedy na scenę wyszedł 27-letni Emilian Kamiński, okazało się, że to nie jego się spodziewała. Była pewna, że ogląda Jerzego Matałowskiego, którego uwielbiała w roli Kolumba. Para spotkała się kilka lat później w Teatrze Ateneum. Od tamtej chwili ich znajomość zaczęła przeradzać się w wielkie uczucie. Emilian Kamiński i Izabella Jarska doskonale się uzupełniali. Jej spokój i stonowanie równoważył romantyczny i wybuchowy charakter partnera. Uwielbiała, gdy wygrywał jej na gitarze i śpiewał rosyjskie romanse. Po tym, jak stanęli na ślubnym kobiercu, zamieszkali w uroczym domku w Józefowie, a na świat przyszła ich córka, Natalia. Pierwsze małżeństwo Emiliana Kamińskiego nie przetrwało jednak próby czasu. Drogi pary zaczęły się rozchodzić. Emilian Kamiński miał bardzo napięty grafik w pracy, spędzał wiele godzin poza domem, a jego żona zaczęła realizować się w zawodzie dziennikarki. W tym czasie aktor poznał również Justynę Sieńczyłło. Para wspólnie podjęła decyzję o rozwodzie, a Izabella wyprowadziła się z córką z domu w Józefowie. Czytaj również: Elżbieta Dmoch nie opuszcza swojego mieszkania. Poruszające szczegóły z życia gwiazdy 2 plus 1 Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: historia miłości Spotkanie drugiej żony było dla Emiliana Kamińskiego zaskoczeniem. Pierwszy raz zobaczył ją jeszcze w latach 80., kiedy brał udział w produkcji serialu „Szaleństwa panny Ewy". Na castingu do głównej roli dostrzegł 13-letnią dziewczynkę, której oczy zapamiętał jeszcze na wiele lat później. Justyna Sieńczyłło nie dostała wówczas roli, o którą się starała, ale po latach podsumowała, że dobrze się stało, bo gdyby tak się stało, na pewno nie zostałaby żoną Emiliana. „On mnie zauważył i do dziś upiera się, że zapamiętał moje oczy. Drugi raz spotkaliśmy się już po 10 latach w sztuce Na szkle malowane, reżyserowanej przez Krystynę Jandę. Podczas prób coś już zaiskrzyło", wspominała Justyna Sieńczyłło w wywiadzie dla „Super Expressu”. Tę wersję wydarzeń poparł również sam aktor, który tak opowiadał o ich spotkaniu dekadę później: „Zapamiętałem niezwykłe oczy tej dziewczynki. Gdy po latach spotkałem ją w teatrze Ateneum, poznałem ją po oczach", mówił w wywiadzie dla magazynu „Tina". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgE487ua-dca4faf.jpg" width="1500" height="1000" alt="scena z: Emilian Kamiñski, Justyna Sieñczy³³o SK: czerwiec 2006, Aktorzy z ogrodem w tle, Towarzystwo Przyjació³ Dzieci Ulicy, malowanie obrazów, marynarka br¹zowa w paski, marynarka ¿ó³tobr¹zowa, sukienka czerwona, korale czerwone, przytulanie, bluzka czarna, spodnie czarne fot. Proñczyk/AKPA" title="imgE487ua-dca4faf" /> Aktorów dzieliło 17 lat różnicy, bardzo różne etapy życiowe i zawodowe — Emilian Kamiński wciąż był wtedy mężem Izabelli, miał rodzinę. Na początku zdecydował się wyznać żonie całą prawdę o tym, że zakochał się w innej kobiecie, a później zdobyć serce Justyny. Zarówno pierwsze, jak i drugie zadanie aktor potraktował bardzo poważnie. „Musiałem się trochę napracować, by zdobyć serce Justynki. Śpiewałem np. pod jej balkonem. To miały być romantyczne serenady..." - opowiadał w magazynie „Tina". Kiedy oboje byli pewni, że chcą dalej razem iść przez życie, musieli stawić czoła jeszcze kilku wyzwaniom, w tym uprzedzeniom ze strony członków rodziny. „Rodzice się martwili, specjalnie dla naszych rodzin mieszkaliśmy razem przez dwa lata, żeby pokazać, że to jest świadomy wybór, a nie romans. Miałam podpowiedź wewnętrzną, mam tzw. kobiecą intuicję", opowiadała Justyna Sieńczyłło dla „Super Expressu". Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło: ślub, dzieci Dwa lata później 44-letni wówczas Emilian Kamiński i 27-letnia Justyna Sieńczyłło stanęli na ślubnym kobiercu i przyrzekli sobie miłość aż po grób. Na świat przyszli ich synowie, a w 2009 r. otworzyli swój prywatny Teatr Kamienica, w którym do dziś pracuje niemal cała ich rodzina. Udział w tym przedsięwzięciu miała nawet była żona Emiliana Kamińskiego, która przeprowadziła z nim kilka wywiadów. Życie małżeńskie Emiliana i Justyny kwitło. Aktorka w jednym z wywiadów zapewniała, że z mężem nie ma szans na nudę, zawsze jest ciekawie, a sam Emilian bardzo się zmienił. Aktor poświadczył słowa żony, podkreślając, że złagodniał, a ukochana nauczyła go sympatii do świata. „Mniej nienawidzę. Ponieważ w życiu doznałem wielu krzywd, miałem w sobie taką zapamiętałość jak wojownik. Justyna przekonała mnie, że to cecha, która przeszkadza w życiu", wyznał Emilian Kamiński w wywiadzie dla „Tiny". Czytaj również: Długo ukrywał swoją chorobę. Wdowa po Emilianie Kamińskim zdradziła bolesne szczegóły Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło, 5. urodziny Teatru Kamienica, marzec 2014 r.Ich miłość przerwała choroba i śmierć aktora. Emilian Kamiński zmarł 26 grudnia 2022 roku, miał 70 lat. „Dziś o godzinie 7.30, po długiej i ciężkiej chorobie zmarł Emilian Kamiński, twórca i dyrektor Teatru Kamienica, aktor i reżyser. Odszedł przy rodzinie, w swoim domu w Józefowie. Nie ma słów, które potrafiłyby wyrazić smutek i żal pozostawiony w naszych sercach… Pogrążeni w cierpieniu rodzina i pracownicy teatru", czytaliśmy na profilu Teatru Kamienica. Źródła: plejada.pl, cozatydzien.pl
Odciął się od ojca, z macochą miał trudne relacje. Syn Józefowicza jest bardzo znany
Choć Jakub Józefowicz dorastał w cieniu słynnego ojca, dziś sam buduje swoją pozycję w świecie sztuki. Jego historia to nie tylko droga zawodowa, ale też skomplikowane relacje rodzinne, w które zamieszani są Janusz Józefowicz i Natasza Urbańska. Jak wygląda ich wspólna codzienność po latach? Kulisy tej nieoczywistej relacji mogą zaskoczyć…
Jakub Józefowicz od pewnego czasu błyszczy na scenie w głównej roli kultowego musicalu „Metro”. Co ciekawe, to właśnie na deskach tego spektaklu przed laty swój wielki debiut miała Natasza Urbańska — obecna żona Janusza Józefowicza i macocha Jakuba. Los połączył ich nie tylko zawodowo, ale i prywatnie. Relacja tej niezwykłej trójki — ojca, syna i jego znanej macochy — z początku wymagała wzajemnego poznania i budowania zaufania. Czy udało się stworzyć więź? Jak dziś wyglądają stosunki Jakuba z ojcem? Ostatnia publikacja na FB 31.12.2025 r. View Ediplayer on the source website Jakub Józefowicz i jego relacja z ojcem — Januszem Józefowiczem Kuba Józefowicz obecnie ma 32 lat i doskonale odnajduje się w świecie artystycznym. Jak sam twierdzi, nie miał łatwo, ponieważ kojarzono go tylko z popularnym ojcem. Czas sprawił, że nabrał do tego dystansu. „Kiedyś miałem z tym problem. Zastanawiałem się, dlaczego nie mogę być po prostu Kubą Józefowiczem, tylko za każdym razem musi być podkreślone, kto jest moim ojcem. Już się z tego wyleczyłem. Myślę, że obecność w „Metrze" pomogła mi zmienić podejście. Zamiast się chować i uciekać od tego, wychodzę temu naprzeciw i udowadniam swoją indywidualną wartość”, mówił. Jakub Józefowicz, jesienna ramówka TVN, sierpień 2022 rok Gdy był jeszcze dzieckiem, bardzo lubił spędzać czas w teatrach. To właśnie tam najlepiej poznał swojego ojca. „W ten sposób miałem okazję spędzić więcej czasu z tatą. Dekoracja teatralna była dla mnie najlepszym placem zabaw. Gdy mój ukochany musical „Piotruś Pan", do którego libretto napisał Jeremi Przybora, wystawiany był w Romie, siedziałem w kulisach, obserwując, co dzieje się na scenie. Znałem na pamięć każde słowo, każdy gest. Gdy dochodziło do pomyłki inscenizacyjnej, muzycznej lub świetlnej, od razu to wychwytywałem”, dodawał w rozmowie z Michałem Misiorkiem. W rozmowie z Plejadą Jakub Józefowicz wrócił pamięcią do czasów, gdy chodził na próby ze swoim ojcem. „Rozumieliśmy się. Zapomnieliśmy o jakichkolwiek rodzinnych sprawach. Jest bardzo wymagający. Umiejętnie potrafi motywować artystę, żeby każdy następny spektakl był lepszy od poprzedniego”, mówił Michałowi Misiorkowi. „Wiedziałem, jak wygląda praca z tatą, bo przecież często bywałem na prowadzonych przez niego próbach. Gdy wchodzi do teatru, zapomina o otaczającej go rzeczywistości, nie patrzy na zegarek i skupia się wyłącznie na spektaklu”, dodawał. A jak on postrzega swojego tatę? „Jest perfekcjonistą, nie uznaje kompromisów. Taki model pracy faktycznie czasem może prowadzić do wysuwania skrajnych opinii na jego temat”, czytamy w Plejadzie. „Coś po nim odziedziczyłem. Obaj lubimy zawalczyć o swoje”. CZYTAJ TAKŻE: Legendarny hit lat 90. dał Steczkowskiej nieśmiertelną sławę. Mało kto wie, że otacza go niezwykła tajemnica Warszawa, 1999 rok, Jakub Józefowicz i jego tato Janusz Józefowicz Jakub Józefowicz może liczyć na wsparcie rodziców Nie obeszło się też bez przykrych komentarzy, które sugerowały, że coraz to nowsze propozycje pracy dla Jakuba zostały załatwione przez jego ojca. „Gdy dołączyłem do obsady „M jak miłość" pojawiły się artykuły z takimi zarzutami, które, oczywiście, są bzdurą. Mój tata nie wiedział nawet, że idę na casting”, stwierdził. A jak reaguje na to Janusz Józefowicz? „On ma bardzo zdrowe podejście do tego tematu. Dla niego istotne jest wyłącznie zdanie ludzi, na których opinii mu zależy. Inaczej można by zwariować. Film czy teatr to medium, które trafia do szerokiej publiczności. Nie da się dogodzić każdemu”, podsumował w tej samej rozmowie. Przypomnijmy, że matką 32-latka jest Danuta Józefowicz. Miłość między nią a Januszem nie przetrwała próby czasu. Oboje musieli się rozstać, a z czasem jej miejsce zajęła Natasza Urbańska. Mimo wszystko zawsze wspierała swojego syna. „Rodzice zawsze dawali mi dużo wolności. Nigdy nie sprowadzali mnie na ziemię. Wręcz przeciwnie – dopingowali mnie w tych artystycznych eksperymentach. Choć mój ojciec nie jest typem człowieka, który obrzuca cię komplementami. Prędzej wytknie to, co można jeszcze poprawić. Był surowy, ale zawsze miał konstruktywne uwagi. Czasem mnie to denerwowało, ale z drugiej strony – motywowało do tego, żeby zrobić coś tak, by następnym razem nie mógł już się do niczego przyczepić”, podkreślał Jakub. ZOBACZ TEŻ: Była dziecięcą gwiazdą, dziś ucieka z Polski. Co takiego spotkało idolkę nastolatek? Styczeń 2021 rok, 30-lecie musicalu "Metro" - koncert jubileuszowy, Jakub Józefowicz i Janusz Józefowicz Jakub Józefowicz i jego relacja z Nataszą Urbańską 32-latek nie ukrywa, że lubi partnerkę swojego ojca. Oczywiście, początki ich znajomości nie były najłatwiejsze, ale ta więź powoli się wzmocniła. „Teraz wszyscy cieszą się, że znów mogą na siebie liczyć i okazują sobie szacunek. W końcu wiele lat czekali na tę chwilę, bo przecież w rodzinie jest siła" — pisało swego czasu Na Żywo. Oprócz wszelkich powiązań na tle rodzinnym aktora i macochę łączą również ścisłe relacje zawodowe. Znaleźli wspólny język w sztuce, którą obydwoje kochają, Jakub pomógł jej też w reżyserowaniu teledysku. „Wiadomo, że na początku nie było łatwo. Moje życie rodzinne w pewnym momencie rozłożyło się na dwie oddzielne flanki i musiałem dryfować między jedną a drugą. Trudno było mi się z tym oswoić, ale z biegiem czasu wszystko się ułożyło. Współpracujemy z Nataszą od czasu do czasu przy różnych projektach filmowych”, opowiadał dziennikarzowi Plejady. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dla niej porzucił wiarę, dla niego zrezygnowała z kariery. Dlaczego idealna para polskiego show-biznesu się rozpadła? Całej trójce życzymy dużo szczęścia!
Uchodzili za najzgodniejszą parę polskiej polityki. Mało kto wiedział, że się rozstali. Nigdy tego nie komentowali
Ich miłość była przykładem dla wielu par. I choć wydawało się, że będzie tak do końca, niewiele osób wie, że nie przetrwała próby czasu. Sami jednak nie mówili o tym publicznie, chroniąc swoją prywatność.
Są wspaniałymi rodzicami, stworzyli piękne małżeństwo. Jerzy i Ludgarda Buzkowie przez lata byli idealnym przykładem dla wielu par. Od samego początku wspierali swoją ukochaną córkę — Agatę, byli w stanie zrobić dla niej wszystko. Niewiele osób wie, że ich miłość nie przetrwała jednak próby czasu, choć sami nigdy nie komentowali tych pogłosek publicznie. Aktualizacja na VUŻ 3.08.2024 r. Ostatnia aktualizacja: 3.07.2025 Historia miłości Jerzego i Ludgardy Buzków Ich życie prywatne owiane jest wielką tajemnicą. Jerzy i Ludgarda Buzkowie chronią kulisy zacisza domowego i nie opowiadają o swojej miłości w mediach. Pewne jest jednak, że zakochani poznali się w pracy w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach. Ludgarda Czapla skradła wówczas serce przyszłego polityka. Ich miłość każdego dnia rosła w siłę i już w czerwcu 1974 roku stanęli na ślubnym kobiercu. Nie każdy też może wiedzieć, że jeszcze przez dwa lata pracowali razem w tym samym instytucie. W 1980 roku ich życie zdominowała jednak rodząca się wówczas Solidarność. „Mąż założył związek w Instytucie Inżynierii Chemicznej Polskiej Akademii Nauk w Gliwicach. W tamtych czasach wszyscy do niego należeliśmy, od profesorów po sprzątaczki. Mąż był wzywany na policję, na przesłuchania. Potem była działalność podziemna", wspomina Ludgarda Buzek. Po dwóch latach od ceremonii powitali na świecie córeczkę — Agatę, która jest ich oczkiem w głowie. Szczęśliwa mama odstawiła nawet karierę i plany zawodowe na bok i w pełni zaangażowała się w wychowanie dziecka. Niestety, gdy niespodziewanie ich córka zachorowała, załamali, lecz musieli być silni. Zrobili wszystko, by ich pociecha wyzdrowiała. Agata miała zapewnioną najlepszą opiekę medyczną. Co więcej, zarówno Ludgarda, jak i Jerzy Buzkowie nie odstępowali jej na krok. Na szczęście wszystko zakończyło się dobrze. „Ostatni zabieg i chemioterapia zakończyły się wiosną 1989 r. Agata wyzdrowiała, a wkrótce, 4 czerwca, odbyły się pierwsze prawie wolne wybory i agonia komunizmu. - To był nasz najszczęśliwszy rok", mówiła żona polityka. CZYTAJ TEŻ: Od dziecka pragnęła zostać aktorką. Zapłaciła wysoką cenę: „Przestałam odróżniać rzeczywistość” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgAlk7j0-525c44b-e1751536143789.jpg" width="1537" height="953" alt="PHOTO: EAST NEWS/DIGITAL Bal Przymierza Rodzin (13 stycznia 2003) JERZY I LUDGARDA BUZKOWIE Dnia 11 stycznia w Auli Politechniki Warszawskiej odby?? siA? Bal Przymierza Rodzin. Ju?? po raz piA?ty, na poczA?tku stycznia - w okresie zabaw karnawa??owych, Aula Politechniki otworzy??a swoje podwoje dla Stowarzyszenia: Przymierze Rodzin oraz szacownych go??ci ze ??wiata kultury, biznesu i polityki." title="BAL PRZYMIERZA RODZIN" /> Jerzy Buzek czule o żonie Jerzy Buzek na blogu opisał historię całej rodziny, w tym swojej żony. „Wolny czas najchętniej spędza z rodziną i przyjaciółmi, jak również poświęca go kotom, które mieszkają z rodziną od kilkunastu lat. Uwielbia muzykę i taniec, szczególnie rytmy hiszpańskie i południowoamerykańskie — do jej ulubionych należy muzyka zaspołu Buena Vista Social Club. Przez cały okres szkoły średniej tańczyła w balecie, a podczas studiów wstąpiła do Baletu Politechniki Śląskiej, z którym była na Międzynarodowym Festiwalu Zespołów Studenckich w Strasburgu", podsumował. Jerzy i Ludgarda Buzek rozstali się Wiele lat temu w mediach pojawiły się informacje, że Jerzy i Ludgarda Buzkowie wzięli rozwód. I choć ta informacja wzbudzała wielkie zainteresowanie i ciekawość, oni nie skomentowali plotek. W miejscowości, gdzie mieszkają mówi się jednak od dawna, że Jerzy Buzek nie jest tam już widywany i że para nie jest razem. Ich małżeństwo miało przejść do historii już lata temu. Mówiło się nawet, że były premier miał kogoś. Ludgarda Buzek miała niegdyś zaprzeczyć plotkom, jednak ostatecznie żadne z nich nie wypowiada się publicznie na temat swojego małżeństwa. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Miała 41 lat, gdy urodziła drugie dziecko. Ludgarda Buzek dla chorej córki zawiesiła swoją karierę naukową [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 02.08.2024 rok]
Mało kto pamięta, że gwiazda Magdy M., zanim poznała swojego męża była zaręczona z aktorem, w którym kochały się wszystkie Polki
Byli jedną z tych par, którym wszyscy wróżyli wspólną przyszłość. Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski zachwycali chemią i wzajemnym oddaniem. Co sprawiło, że ich historia miłości nie zakończyła się ślubem? Kulisy związku, o których mało kto mówił...
Poznali się jeszcze w latach 90., choć prawdziwa iskra pojawiła się dopiero później. Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski spotkali się już po zakończeniu szkoły aktorskiej, kiedy los znów ich ze sobą zetknął. Najpierw była sympatia, później flirt, a wreszcie... coś więcej. Szybko poczuli, że łączy ich coś wyjątkowego. Zakochali się, zaręczyli, zaczęli planować wspólną przyszłość. Niestety, ich historia nie miała klasycznego happy endu. Miłość nie przetrwała, a rozstanie było na tyle bolesne, że przez długi czas nie utrzymywali kontaktu. Dopiero po latach spotkali się ponownie – na planie „Magdy M.”, gdzie Bartłomiej wcielił się w bliskiego przyjaciela swojej byłej partnerki. Przypadek? A może jeszcze jedna zagadka życia... Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski: historia uczucia, które porusza do dziś To był koniec lat 90. – Warszawska Starówka, klimatyczna kawiarnia „Marcinek”, pierwsza rozmowa. Choć znali się z uczelni, dopiero wtedy naprawdę się sobie przedstawili. Wspólne żarty, długie rozmowy, coraz częstsze spotkania... Aż nadszedł moment przełomowy – wspólny wyjazd do Krakowa. Wynajęli pokój, który – ku ich zaskoczeniu – miał tylko jedno, małżeńskie łóżko. Oboje nie kryli zakłopotania, ale też... uśmiechu. To właśnie tam, w cieniu wawelskiego zamku, ich przyjaźń zamieniła się w coś znacznie bardziej intymnego. Z Krakowa wrócili już jako para. Jesienią 1999 roku zamieszkali razem na Starówce – miejscu, które stało się ich wspólnym azylem. Zakochani, złączeni marzeniami i planami na przyszłość, zdawali się nierozłączni. Bliscy nie mieli wątpliwości, że to właśnie związek „na zawsze”. Bartłomiej był pewien, że spotkał kobietę swojego życia. W Boże Narodzenie, przy choince i w obecności rodziny Joanny, ukląkł i poprosił ją o rękę. Powiedziała: „tak”. Dla niej chciał się zmienić – być odpowiedzialnym, dojrzałym partnerem. A ona była z niego dumna, wierzyła, że właśnie tak będzie wyglądać ich wspólna przyszłość... Czytaj także: Kamys przekazał nowe wieści i apeluje o modlitwę dla Joanny Kołaczkowskiej. Wymowne słowa Joanna Brodzik i Bartłomiej Świderski: kiedy nad ich miłością zaczęły zbierać się chmury... Choć początkowo wydawali się nierozłączni, z czasem rzeczywistość zaczęła wkradać się do ich codzienności. Coraz więcej pracy, coraz mniej wspólnych chwil. Termin ślubu – początkowo tak bliski – zaczęli odkładać na później. „Jesteśmy szczęśliwi i nie sądzimy, żeby urzędowy papierek był nam teraz do czegoś potrzebny”, tłumaczyła w wywiadzie aktorka. Jednak z miesiąca na miesiąc temat wspólnej przyszłości jakby znikał... i to nie tylko z medialnych nagłówków. Związek Joanny i Bartłomieja powoli zaczął tracić swoją magię. Wkradła się rutyna, która – choć cicha – okazała się wyjątkowo destrukcyjna. Między narzeczonymi zaczęły pojawiać się drobne zgrzyty, które z czasem przerodziły się w poważniejsze nieporozumienia. Joanna miała coraz częściej mówić o braku czułości, o dystansie, który narastał. Bardzo dotknęło ją, gdy Bartłomiej zapomniał o jej urodzinach. Dla niej – osoby pełnej emocji i wrażliwości – był to sygnał, że coś w ich relacji naprawdę się zmieniło. On z kolei czuł się coraz bardziej samotny. Mimo że byli razem, miał wrażenie, jakby dzielił życie nie z ukochaną kobietą, lecz z kimś obcym. „Jak ze zwykłą koleżanką” – mówił podobno znajomym. Trudno było uwierzyć, że ta piękna historia może zmierzać ku końcowi... Bartłomiej Świderski na planie programu "Dzień Dobry TVN", Warszawa, 21.02.2016 Ostatecznie doszło do dyskretnego rozstania. Aktorka oddała mężczyźnie pierścionek zaręczynowy. Oficjalnie niewiele wiadomo o powodach, dla których postanowili się rozejść. Można się jedynie domyślać, że po czterech latach znajomości uznali, że jednak jest to związek bez przyszłości. Bartłomiej Świderski w tamtym czasie nie krył swojego smutku i żalu do ukochanej, choć nigdy nie zdradził publicznie szczegółów zakończenia tej relacji. Joanna Brodzik po rozstaniu rzuciła się w wir pracy. Na planie serialu „Kasia i Tomek” poznała o osiem lat starszego Pawła Wilczaka. W kuluarach plotkowano, że to on mógł być powodem rozstania aktorskiej pary. Joanna Brodzik i jej starszy partner jednak do dziś tworzą udany związek, choć nie tak dawno nie brakowało doniesień o kryzysie między nimi. W 2008 roku doczekali się narodzin bliźniaków, Jana i Franciszka. Natomiast Bartłomiej Świderski niecały rok po rozstaniu związał się z Moniką Smolicz, właścicielką agencji modelek. Nie wiadomo wiele o szczegółach tej relacji, aktor bardzo mocno strzeże swojej prywatności. Bartłomiej Świderski jako homoseksualny przyjaciel Joanny Brodzik Wkrótce los ponownie postawił ich na swojej drodze. Tym razem spotkali się na planie serialu „Magda M”, realizowanego w latach 2005-2007. W obsadzie produkcji znalazła się dwójka byłych partnerów, którzy na dodatek wcielić mieli się w bliskich sobie znajomych. Joanna Brodzik jako tytułowa Magda M zdobyła serca widzów w duecie z Bartłomiejem Świderskim, który zagrał jej homoseksualnego przyjaciela. Wspólna praca na planie pomogła im naprawić wzajemnie stosunki, wcześniej nie utrzymywali ze sobą kontaktów. Bez pretensji odnowili nadszarpniętą przed laty relację. Sprawdź również: Motyka z przejmującym apelem. Poruszył tysiące serc słowami do Kołaczkowskiej. Tak wspiera ją w chorobie Bartłomiej Świderski, Joanna Brodzik, plan serialu „Magda M”, 22.08.2005 rok Joanna Brodzik, Bartłomiej Świderski na planie serialu Magda M, 22.08.2005 Joanna Brodzik, Viva! luty 2015 [Ostatnia aktualizacja: 28.10.2023 rok].
Zaczynała w biedzie, miała czwórkę rodzeństwa i wielkie marzenia. Teraz Hollywood kłania się jej w pas
Choć Joanna Kulig podbijała Hollywood, życie potrafiło ją zaskoczyć. Gdy los wystawił ją na próbę, nie została sama – siła rodzinnych więzi znów okazała się bezcenna.
Joanna Kulig to jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek, której talent doceniono także za granicą. Jej droga do sukcesu nie była łatwa – dorastała w skromnych warunkach, ale zawsze mogła liczyć na rodzinę. A kiedy sama potrzebowała pomocy, najbliżsi znów stanęli na wysokości zadania… Dzieciństwo Joanny Kulig: siła z górskiej Muszynki Aktorka pochodzi z Muszynki – niewielkiej miejscowości w górach, niedaleko Krynicy-Zdroju. Mimo międzynarodowej kariery, Joanna Kulig nigdy nie wstydziła się swojego pochodzenia. – „W Muszynce mieszka nie więcej niż trzysta osób. Wszyscy się znają, dla małego dziecka to ważne, bo łatwiej uczy się żyć w społeczności” – mówiła w „Gazecie Krakowskiej”. Dzieciństwo aktorki upłynęło w biedzie, co sama wielokrotnie podkreślała. Zaangażowanie w Szlachetną Paczkę miało dla niej wymiar osobisty. – „Sama jako dziecko dużo pomocy otrzymałam. Wielu ludzi mi bardzo pomogło. Teraz pojawiam się w Hollywood, czyli wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam” – mówiła w „Dzień Dobry TVN”. W rozmowie z „Gazetą Krakowską” podkreślała: – „Dzieciństwo dało mi siłę. Czy mogłabym wrócić dziś do tamtego świata? Chyba nie. Najlepsza jest suma wartości z obu tych światów”. Zobacz też: Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości Rodzinne więzi Joanny Kulig: wsparcie, które trwa Choć Kulig rzadko mówi o życiu prywatnym, wiadomo, że jest mocno związana z rodziną. – „Mam bardzo dobre relacje z całą moją rodziną. Oczywiście zdarzają się nieporozumienia, ale zawsze możemy na siebie liczyć” – powiedziała „Gazecie Krakowskiej”. Jest jedną z piątki rodzeństwa – ma dwóch braci i dwie siostry, w tym aktorkę Justynę Schneider,. Szczególnie trudnym momentem był czas choroby brata Piotra. – „Byłem w śpiączce, przeszedłem śmierć kliniczną. Joanna wspierała mnie nie tylko dobrym słowem, ale też szukała najlepszych specjalistów i pomagała finansowo” – wspominał w „Dobrym Tygodniu”. Macierzyństwo i praca: jak Joanna Kulig godziła role matki i aktorki W 2019 roku, będąc w ciąży, aktorka wyjechała do USA, by walczyć o rolę w serialu „The Eddy”. Próbna sesja miała miejsce na kilka dni przed porodem. – „Przyszłam z wielkim brzuchem, pomalowanymi ustami, a trzy godziny później dostałam telefon, że mam rolę. 14 lutego urodziłam Jasia” – mówiła w „Rzeczpospolitej”. Po zaledwie dziesięciu dniach wróciła do pracy. – „To było wielkie wyzwanie logistyczne, ale z pomocą rodziny i przyjaciół udało się” – mówiła. Pomagali jej mama, siostra, mąż i jego rodzice. – „Bez tego nic by się nam nie udało”. Czytaj także: Dom na polskiej wsi jest dla Joanny Kulig prawdziwą oazą. To odskocznia od zagonionego życia w Stanach Zjednoczonych Joanna Kulig z siostrą Justyną Schneider Joanna Kulig w sesji dla VIVY!, wrzesień 2014
Zmienili wszystko przez przypadek? Krupińska i Karpiel-Bułecka dziś nie byliby razem…
Ich historia zaczęła się od przypadkowego spotkania, które mogło nigdy nie przerodzić się w związek. A jednak los chciał inaczej. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka są dziś jedną z najbardziej lubianych par w polskim show-biznesie.
To miał być tylko przypadkowy uścisk dłoni podczas zimowej imprezy, a jednak los miał wobec nich inne plany. Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka poznali się lata temu i choć początkowo nic nie wskazywało na romantyczną przyszłość, ich drogi przecięły się ponownie – tym razem na dobre. Dziś są małżeństwem, rodzicami dwójki dzieci i jedną z najbardziej dyskretnych, ale cenionych par w polskim show-biznesie. Jak wyglądała ich droga do wspólnego życia? Miłość, która zaczęła się od przypadku Paulina Krupińska i Sebastian Karpiel-Bułecka po raz pierwszy spotkali się podczas zimowej imprezy, na której Zakopower dał koncert. Choć uścisnęli sobie dłonie, nie zapowiadało się na coś poważniejszego – Krupińska była wówczas związana z Tadeuszem Bachledą-Curusiem. Ich drogi szybko się rozeszły. Drugie spotkanie – nowy początek Rok później, kiedy związek Pauliny i Tadeusza chylił się ku końcowi, Sebastian przypadkiem natknął się na Paulinę w Warszawie. Połączyli ich wspólni znajomi i rozmowy, które szybko przerodziły się w coś więcej. Choć długo utrzymywali relację w tajemnicy, to ślub Rozalii Mancewicz ujawnił ich związek światu. Czytaj także: Sebastian Karpiel-Bułecka wstydził się, że ojciec zostawił jego i mamę. Ze smutku wymyślił sobie własną rodzinę Rodzina na pierwszym miejscu W 2015 roku na świat przyszła ich córka Antonina – choć media początkowo mylnie podały jej imię. Dwa lata później urodził się ich syn Jędrzej. Dopiero w 2019 roku para wzięła ślub, choć zmiana statusu nie wpłynęła na ich codzienne życie. Karpiel-Bułecka podkreślał, że kluczem do szczęśliwego związku jest wolność i wzajemne zrozumienie. Czytaj też: Sebastian Karpiel-Bułecka o wierze i kościele: „Chodzę tam dla Boga” Kariera i wyzwania Paulina Krupińska po ślubie wróciła do aktywności zawodowej – wzięła udział w „Dance Dance Dance” i została prowadzącą „Dzień Dobry TVN”. Mimo różnic – ona konkretna, on artystyczny – tworzą zgodny duet. Krupińska szczerze przyznała, że życie z artystą bywa niełatwe, ale związek daje jej wewnętrzny spokój i szczęście. Czytaj także: Przyrodni brat Sebastiana Karpiela-Bułecki zastąpił mu ojca i pomógł odnaleźć pasję. Kim jest Jan Karpiel-Bułecka?
Wcale nie aktor! Mało kto wie, kim miał być Marcin Dorociński. Poznaj jego rodzinne tajemnice
Nie szukał sławy, a mimo to ją zdobył. Marcin Dorociński, choć dziś odnosi światowe sukcesy i uchodzi za jednego z najważniejszych aktorów w Polsce, nadal unika medialnego zgiełku. Skryty, czuły i pełen empatii – taki jest naprawdę. Poznaj jego niezwykłą historię.
Dziś ikona. A kiedyś? Marcin Dorociński to aktor, którego twarz zna cała Polska, choć on sam wciąż nie może się przyzwyczaić do rozgłosu. Nie dążył do bycia celebrytą – przeciwnie, sławę traktuje jako narzędzie, które może wykorzystać w służbie innych. Mimo imponującej kariery, pozostał człowiekiem wrażliwym, empatycznym i skromnym. Konsekwentnie stroni od błysku fleszy. Co skrywa jego osobisty świat, o którym rzadko mówi publicznie? Poznaj tę historię. [Ostatnia publikacja na FB Viva.pl: 22.06.2025 r.] Skromne początki w Kłudzienku Urodzony w Milanówku w 1973 roku, dzieciństwo spędził w niewielkim Kłudzienku, gdzie musiał pokonywać pieszo 7 kilometrów, by dotrzeć do szkoły. Najwięcej czasu spędził przy osiedlu przy Instytucie Elektryfikacji i Mechanizacji Rolnictwa. Jak sam wspomina, to nie była przeszkoda – rodzina dawała mu siłę. Rodzice nauczyli go pokory i ciężkiej pracy, co wpłynęło na jego podejście do życia i zawodu. Matka była gospodynią domową (choć ukończyła technikum ekonomiczne), ojciec kowalem, a jego trzej bracia wybrali bardziej pragmatyczne ścieżki zawodowe, w tym służbę w policji (dwóch z nich, starszych), zaś młodszy kontrolera pojazdów. „Jestem wdzięczny za to, jak mnie wychowali”, podkreślał w rozmowie z WP, pytany o rodziców. Ale nie lubi wracać do przeszłości. „Tylko nie pytaj mnie już, proszę, o to, jak to było w technikum, kiedy na praktykach w FSO wygniatałem wały korbowe. Kiedy ktoś zaczyna: „Pochodzi pan z Kłudzienka…”, wystarczy. To moje dzieciństwo. Było wspaniałe. Ale już się o tym nagadałem. Mój ojciec był kowalem. Tak. Mama skończyła technikum ekonomiczne. Tak. Ja się tego nie wstydzę. Ale to już było. Już nie chcę tego wałkować. Rośnie we mnie blokada, kiedy muszę to znowu powtórzyć", zarzekał się w rozmowie z VIVĄ! kilka lat temu. Uważa, że nie jest interesujący jako osoba, a jedynie wykonuje interesujący zawód. Takie podejście czyni go jeszcze bardziej wyjątkowym w świecie polskiego show-biznesu. Czytaj także: Marcin Dorociński zagra w nowej ekranizacji legendarnej powieści. Znamy szczegóły! O aktorstwie zdecydował przypadek i… kontuzja Od najmłodszych lat wykazywał talent sportowy. Choć początkowo marzył o karierze piłkarza, uraz kolana zniweczył te plany. Później rozważał straż pożarną, ale to szkolne przedstawienia i zajęcia teatralne pokazały mu nową drogę. Dzięki wsparciu nauczycielek przygotował się do egzaminów do szkoły teatralnej, do której dostał się w 1993 roku. To wtedy zaczęła się jego droga do aktorstwa. Pierwsze lata dorosłości i miłość do sceny W okresie studiów i tuż po nich Dorociński imał się wielu zawodów. Pracował jako ochroniarz w jednym z warszawskich klubów, kelner (Qchnia Artystyczna w Zamku Ujazdowskim) i prezenter produktów dla mężczyzn (m.in. golarki i szampony). Pochodząc z rodziny wielodzietnej, musiał być zaradny. Wówczas również miał poznał Małgorzatę Kożuchowską, z którą miał randkować. Ale relacja nie przetrwała próby czasu. Jego życie zmieniło się diametralnie, gdy został zauważony przez Krystynę Jandę – to był początek jego poważnej kariery aktorskiej. Mimo sukcesów, nie starał się o bycie „na świeczniku”. Czytaj także: Poznali się w szkole teatralnej, zagrali razem w wielu produkcjach. Przyjaźń Agaty Kuleszy i Marcina Dorocińskiego jest wyjątkowa Marcin Dorociński, żona Monika Sudół, „Paszporty Polityki”, Teatr Polski, Warszawa, 08.01.2008 rok Marcin Dorociński, nagranie programu „Pytanie na śniadanie”, 09.09.2011 rok Marcin Dorociński — żona i dzieci to jego przystań. Takim jest ojcem Dzisiaj ulubieniec widzów jest w szczęśliwym związku ze scenografką Moniką Sudół, którą poznał na planie zdjęciowym do filmu „Pitbull". Ich związek natomiast owiany jest wielką tajemnicą. Pewne jest, że wychowują dzieci: Stanisława, którego doczekali się w 2006 roku oraz Janinę, która przyszła na świat dwa lata później. „Mężczyzna jest jak bank – jak to mówi Marek Kondrat – musi zarabiać. Staram się, ale też nie sam, robimy to razem z Moniką. Najfajniej jest oczywiście o pieniądzach nie myśleć, niestety trzeba je zarabiać. Mam na głowie kredyt. Oczywiście, że jestem odpowiedzialnym facetem. Robiłem w życiu różne rzeczy. Nie wstydzę się tego, jak trzeba będzie zająć się czymś innym niż aktorstwo, nie widzę przeciwwskazań”, zwierzał się na łamach magazynu VIVA!. Obecnie uchodzi za jednego z najlepszych polskich aktorów. Przypomnijmy, że zagrał u boku Toma Cruise'a w „Mission: Impossible", „Gambicie królowej", „Mayday" oraz w bardzo popularnym serialu Netflixa - „Wikingowie: Walhalla". W Polsce natomiast zagrał w: Pitbullu, Teściach i wielu innych produkcjach. W ostatnim roku zaś głośno był o kolejnym filmie z jego udziałem. Minghun w reżyserii Jana P. Matuszyńskiego. „Myślę, że jestem dobrym aktorem i dobrym człowiekiem", mówił o sobie ulubieniec publiczności. I choć ma świadomość, że jest dobry, nie przepada za komplementami. Czuje się wówczas zakłopotany. W dodatku wyróżnia go skromność. Niejednokrotnie podkreślał, że niczym się nie różni od osób z innej branży. Według niego każda praca jest ważna i wszyscy zasługują na taki sam szacunek. Marcin Dorociński nigdy nie marzył o wielkiej karierze. Kocha aktorstwo i robi wszystko, by być najlepszy, a rozpoznawalność to tylko dodatek. Sprawdź też: Marcin Dorociński pozuje ze światową gwiazdą, fani oniemieli. Coś niezwykłego Sława, by pomagać innym. Taki jest Dorociński Jest jednak świadomy, że jego głos ma znaczenie. Wypowiada się w ważnych dla niego sprawach i bierze udział w wielu kampaniach społecznych, takich jak WWF Polska (od 2014 roku jest ambasadorem fundacji). „Tak naprawdę, to wspaniałą misję i najtrudniejszą pracę wykonują ludzie z WWF (Światowy Fundusz na rzecz Przyrody - red.) oraz ze schronisk, z którymi współpracuję. Ja jestem tylko „ścianą”, na której można powiesić ogłoszenia o gotowych do adopcji psach czy innych sprawach, które trzeba w tym temacie nagłośnić", mówił. „Każdy z nas może oczywiście uczynić wiele dla środowiska. Boję się tych apokaliptycznych wizji, które roztaczają naukowcy mówiący o skutkach ocieplającego się klimatu. Dlatego powtarzam za każdym razem, że dbanie o tę planetę nie jest przeciwko nikomu. To jest dobre dla nas wszystkich. I te decyzje powinny zostać podjęte odgórnie. By nas chronić”, dodawał. Marcin Dorociński nie ukrywa też, że los chorych i bezdomnych piesków jest mu niezwykle bliski. W 2022 roku o aktorze znowu zrobiło się głośną. Dlaczego? Ponieważ w jego imieniu Wiktora 2021 odebrała Bogumiła Siedlecka-Goślicka znana też pod pseudonimem jako Anioł na resorach. „Byłem bardzo wzruszony i wdzięczny Bogusi, że zgodziła się odebrać tę nagrodę w moim imieniu i wygłosić niezwykle ważne przemówienie dotyczące wykluczenia osób z niepełnosprawnościami. Od lat staram się oddawać głos osobom, które walczą w słusznej sprawie, by mieli możliwość i przestrzeń zabrania stanowiska i walki o swoje prawa. Chciałbym, aby Polska nie zamykała oczu na potrzeby OZN i traktowała ich tak samo jak obywateli pełnosprawnych. Aby ich codzienne życie nie obfitowało w różnorakie bariery, które uniemożliwają im dostęp do infrastruktury, urzędów, kultury. Aby nie było już schodów, i krawężników. Dlatego tak ważnym było przemówienie Bogusi, szczególnie, że jako jedyna nie mogła odebrać tej nagrody na scenie - jak inni. Był to dobitny przykład tego, z czym muszą się mierzyć się osoby z niepełnosprawnością w swoim codziennym życiu. Całym sercem wspieram OZN i jestem z Wami. Bogusiu! Jeszcze raz dziękuję!", czytaliśmy. Aktorowi życzymy wszystkiego, co najlepsze. Marcin Dorociński, premiera filmu „Mission Impossible: Dead Reackoning Part One”, Warszawa, 05.07.2023 rok
Śniła mu się, zanim ją poznał, ślub musieli ukrywać przed paparazzi. Nikt nie przewidział takiego zakończenia
Agata i Piotr Rubikowie tworzą jeden z najbardziej zgodnych i romantycznych związków w polskim show-biznesie. Poznali się przypadkiem, ale szybko zrozumieli, że są sobie pisani. Ich ślub, który odbył się 21 czerwca 2008 roku, był początkiem wspólnej drogi pełnej miłości, wzruszeń i wyjątkowych chwil. Dziś, 17 lat później, wspominamy ten dzień i przypominamy niezwykłą historią miłości pary — także w zdjęciach, które zachwycają do dziś.
To już 17 lat, odkąd Agata i Piotr Rubikowie tworzą szczęśliwe małżeństwo. Ich sakramentalne „tak” padło 21 czerwca 2008 roku. Od tego czasu łączy ich wyjątkowa więź i głębokie uczucie. „Nie ma recepty na miłość, udany związek”, mówili kiedyś w jednym z wywiadów. Wciąż patrzą na siebie z tą samą czułością i przekonaniem, że byli sobie pisani. Dziś wspólnie wychowują dwie wspaniałe córki i z nostalgią wspominają jeden z najpiękniejszych dni swojego życia. Ostatnia publikacja na FB 21.12.2025 rl Agata i Piotr Rubikowie: historia miłości i przeznaczenia Jak wyglądała historia miłości małżonków? Agata i Piotr Rubikowie po prostu byli sobie pisani. „Wierzę w przeznaczenie. Żaden podryw nie wyjdzie, jeżeli nie jesteśmy sobie przeznaczeni. U nas się udało, bo mieliśmy być ze sobą. Po prostu tak było zapisane w gwiazdach. [...] Jedyną receptą na udany związek po etapie podrywu i zakochania jest to, by nauczyć się ze sobą żyć. Ta druga osoba musi być przyjacielem, bratnią duszą. Łatwiej jest się zakochać, niż spędzać ze sobą codzienność”, mówił muzyk w rozmowie z Izabelą Janachowską na jej kanale YouTube. Ich drogi przecięły się podczas konkursu Miss w 2005 roku, gdzie Piotr odpowiadał za oprawę muzyczną. Agata, uczestniczka wydarzenia, zajęła wówczas trzecie miejsce. Chociaż Piotr od razu zwrócił na nią uwagę, ona początkowo nie wiedziała, kim jest muzyk. Co więcej, jak się później okazało, Agata... przyśniła się Piotrowi przed ich spotkaniem! „Było bardzo dużo fajnych dziewczyn, a mimo to ja od razu zauważyłem tylko Agatę. Tylko ją widziałem [...] Agata mi się wcześniej trochę śniła. Po premierze Tu es Petrus w czerwcu miałem wypadek motocyklowy i przez 6 tygodni byłem w gipsie, jeździłem do szpitala i na rehabilitację. Miałem taki sen, że w szpitalu, co są takie duże windy [...] śniło mi się, że otwierają się te drzwi i wychodzi ona”, zdradził Piotr Rubik w rozmowie z Izabelą Janachowską. Agata początkowo nie traktowała go w kategoriach romantycznych — dzieliła ich spora różnica wieku, a ona była skupiona na konkursie.. „Wiedzieliśmy, że jest muzykiem. Na dzień przed finałem dowiedziałyśmy się, że wygrał na festiwalu w Sopocie. Nic o nim nie wiedziałam. W tamtym momencie myślałam tylko o konkursie”, wyznała ukochana muzyka. Jednak Piotr szybko znalazł sposób, by się wyróżnić. Ujął Agatę gestem, który zrobił na niej ogromne wrażenie. „Podczas robienia wspólnego zdjęcia, powiedział, że chciałby mi potem coś powiedzieć, ale tak, żeby nikt nie słyszał…” — relacjonowała Agata Rubik. „Podczas robienia wspólnego zdjęcia, powiedział, że chciałby mi potem coś powiedzieć, ale tak, żeby nikt nie słyszał [...] Sens był taki, że nieważne co się wydarzy jutro podczas finału, ty tu jesteś najpiękniejsza i będę grał tylko dla ciebie. Od razu obrosłam w piórka”. Rok później oświadczył się — to była dla niego wyjątkowo emocjonująca chwila. Czytaj także: Pochodzi z Izraela, jest od niej dwie dekady starszy. Kim jest mąż Weroniki Książkiewicz? Ich dzień — ślub i niezapomniane emocje Rubikowie powiedzieli sobie „tak” we Wrocławiu, a w tym wyjątkowym momencie towarzyszyli im najbliżsi oraz chór Piotra, który uświetnił mszę swoim śpiewem. Zakochani przyznają, że dziś ceremonia wyglądałaby inaczej. Wówczas zależało im na zachowaniu prywatności, a obecność paparazzi była wyzwaniem, które zmusiło ich do zmiany miejsca ślubu w ostatniej chwili. „Chcieliśmy się pobrać niedaleko miejsca, gdzie było nasze wesele, w katedrze, a katedry nie można było zamknąć. W ostatniej chwili zrobiliśmy ślub w moim osiedlowym, który można było zamknąć, bardziej kameralnie, ale było super”, mówiła Agata Rubik w rozmowie z Izabelą Janachowską. Niezwykła ślubna sesja zakochanych pojawiła się tylko na łamach VIVY! (jej efekty można oglądać w naszej galerii). Spekulowano, że Agata i Piotr Rubikowie sprzedali swoją prywatność. W wywiadzie z kwietnia 2021 roku małżonkowie rozprawili się z tymi plotkami i zdradzili, jak wyglądała współpraca z magazynem. „Logistyka nas denerwuje i postanowiliśmy dogadać się z jednym magazynem, żeby wziął na siebie logistykę i ochronę tego naszego wydarzenia i w zamian za to będą mogli opublikować reportażowe, wybrane przez nas zdjęcia. To było wszystko, co dostaliśmy od tego magazynu. Były plotki, że sprzedaliśmy swój ślub, jeśli ktoś ocenia transport i ochronę naszych gości to tak. […] Zaufaliśmy magazynowi i ich pomysłom”, wyjaśniała Agata, rozwiewając krążące plotki. Agata wystąpiła w eleganckiej, jedwabnej sukni zaprojektowanej przez duet Paprocki & Brzozowski, a Piotr pojawił się w granatowym fraku. Z perspektywy czasu żałują jedynie tego, że sala weselna znajdowała się w hotelu — wielu gości po prostu zrezygnowało z dalszej zabawy, wybierając odpoczynek w pokojach. Prawdziwa miłość, która nie zna granic Choć dzieli ich 19 lat różnicy, nigdy nie traktowali tego jako przeszkody. Wielu w nich nie wierzyło, ale oni udowadniają, że miłość może przetrwać wszystko. „Różnica wieku nie była przeszkodą między nami… Ze strony moich kolegów czy przyjaciół absolutnie był szacun”, mówił muzyk. „Nie obchodzi nas to, co mówią o nas ludzie”, dodawał. Czytaj także: Nie potrzebuje ciągle być na świeczniku. "Żyję swoim życiem, nikomu nic nie udowadniając", mówi Marina Łuczenko-Szczęsna 17. rocznica ślubu Agaty i Piotra Rubików Małżonkowie z entuzjazmem celebrują każdą rocznicę ślubu. W czerwcu 2021 roku Piotr zabrał ukochaną do Paryża — Agata nie wiedziała, dokąd leci aż do samego końca. „Hotel pomyślał o naszej rocznicy…” — relacjonował Rubik w mediach społecznościowych. Spacerowali po galeriach, odwiedzali ulubione restauracje. W jednej z nich Agata z nostalgią wspominała swoją pierwszą przygodę z carpaccio z karczocha. W kolejnym roku na jej Instagramie pojawiło się wideo, na którym tańczy z mężem pod gołym niebem. „Tańczymy ze sobą już 15 lat! Kryształowa rocznica ślubu, choć w tym roku bardziej arbuzowa”, napisała. Tegoroczną, 17. rocznicę, para świętuje już po raz kolejny po drugiej stronie oceanu. Od 2023 roku Agata i Piotr Rubikowie wraz z dziećmi mieszkają na słonecznej Florydzie, na wyspie Key Biscayne niedaleko Miami, ale na wspólne świętowanie para wybrała się do Honolulu. Życzymy kolejnych lat w zdrowiu, miłości i szczęściu! Sprawdź również: Ich góralski ślub w Zakopanem odbył się 15 lat temu. Tak Michał i Aleksandra Żebrowscy świętowali kolejną rocznicę
Joanna Kulig wyszła z biedy, dziś podbija Hollywood. Nie uwierzysz, co powiedziała o swojej przeszłości
Joanna Kulig od kilku lat rozwija swoją karierę w USA, gdzie zdobywa uznanie i występuje u boku największych gwiazd. Aktorka nie zapomina jednak, skąd pochodzi, i chętnie angażuje się w działania pomocowe. Jej historia to dowód na to, że marzenia naprawdę się spełniają.
Joanna Kulig już od jakiegoś czasu pracuje w USA, gdzie została doceniona. Przypomnijmy, że jej kariera za oceanem zaczęła się niedługo po tym, jak film Ida otrzymał Oscara. Kolejnym sukcesem okazała się Zimna Wojna, która otrzymała aż trzy nominacje do tej samej nagrody. Za sprawą tych dwóch produkcji Polka zyskała uznanie najwybitniejszych zagranicznych twórców. Dzisiaj konsekwentnie spełnia marzenia i rozwija swoją karierę. Nie każdy jednak wie, że jej droga do sławy nie była kolorowa, bo jak sama przyznaje: „wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam”. Oto jej historia. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. View Ediplayer on the source website Joanna Kulig podbija Hollywood. Jest w Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej W połowie 2023 roku Joanna Kulig znalazła się w gronie polskich artystów wyróżnionych zaproszeniem do prestiżowej Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej – instytucji przyznającej Oscary. Wśród nowych członków z Polski znaleźli się również uznani profesjonaliści branży filmowej: Jolanta Dylewska (operatorka, scenarzystka, reżyserka), Agnieszka Glińska (reżyserka, aktorka), Ewa Piaskowska (producentka, scenarzystka), reżyserka Agnieszka Smoczyńska oraz Joseph Kosinski. To wydarzenie odbiło się szerokim echem nie tylko w kraju, ale i za granicą, bo na liście nowych członków znaleźli się także światowej sławy artyści, tacy jak Austin Butler, The Weekend czy Taylor Swift. Wyróżnienie to podkreśla, że również polscy twórcy stają się integralną częścią światowego środowiska filmowego. Joanna Kulig nie kryje, że droga na szczyt nie była łatwa. Wychowana w niewielkiej miejscowości Muszynka, wielokrotnie wspominała, że dzieciństwo upłynęło jej w bardzo skromnych warunkach. Jednak trudności nie powstrzymały jej przed konsekwentnym dążeniem do celu. Dziś jej nazwisko jest rozpoznawalne nie tylko w Polsce – aktorka regularnie współpracuje z największymi twórcami kina na świecie. We wrześniu 2023 roku miała premierę amerykańska produkcja „Knox Goes Away” w reżyserii Michaela Keatona, w której Kulig zagrała u boku legend takich jak Al Pacino, James Marsden i Marcia Gay Harden. To jednak nie jedyny projekt z jej udziałem. Aktorka wystąpiła także w filmie „She Came to Me”, gdzie partnerowała Anne Hathaway. Między gwiazdami szybko nawiązała się nić porozumienia – Hathaway w jednym z wywiadów podkreśliła, że Kulig to „błyskotliwa, utalentowana, hojna i niesamowicie otwarta osoba”, z którą praca była czystą przyjemnością. Choć dziś Joanna Kulig święci międzynarodowe triumfy, nie zapomina o korzeniach. W rozmowie z „Dzień Dobry TVN” przyznała, że wiele zawdzięcza szczęściu, ale jeszcze więcej – własnej determinacji i ciężkiej pracy. Wspominała też kolejne etapy swojej drogi: od jury w Gdyni, przez festiwale w Cannes i Berlinie, aż po zdjęcia w USA. Mimo międzynarodowych sukcesów, jasno deklaruje, że jej dom jest w Polsce. – „Od trzech lat mieszkam w Polsce, nie przeprowadziłam się. Teraz wyleciałam na dwa tygodnie i trzy dni, to było pięć dni zdjęciowych. Najlepiej, żeby wylecieć, zrobić swoją robotę i wrócić do domu” – powiedziała w programie śniadaniowym. Czytaj także: Księżna Kate znika z życia publicznego! Fani zadrżeli z niepokoju. Są smutne wieści z pałacu Joanna Kulig, plan serialu „Szpilki na Giewoncie”, luty 2010 View oEmbed on the source website Joanna Kulig, 02.08.2022 rok. Premiera filmu w reżyserii Michała Rogalskiego "Każdy wie lepiej" Joanna Kulig, 16.02.2023 rok, Berlin <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgdnOG15-312aa04.jpg" width="2000" height="1333" alt="(L-R) US composer Bryce Dessner, US actress Marisa Tomei, actor Evan Ellison, US actress Anne Hathaway, US actor Peter Dinklage, Polish actress Joanna Kulig and US filmmaker and novelist Rebecca Miller pose during a photocall for the film "She Came To Me" presented in the Berlinale Special Gala section on the opening day of the Berlinale, Europe's first major film festival of the year, on February 16, 2023 in Berlin. during a photocall for the film "She Came To Me" presented in the Berlinale Special Gala section on the opening day of the Berlinale, Europe's first major film festival of the year, on February 16, 2023 in Berlin. - The 73rd annual festival, which traditionally has the strongest political focus of the three big European cinema showcases, will mark the first anniversary of Russia's invasion in Ukraine, as well as anti-regime protests in Iran with new feature films and documentaries. (Photo by Stefanie Loos / AFP)" title="73. festiwal filmowy Berlinale 2023" /> Sławna i szlachetna. Joanna Kulig o swojej misji Aktorka ma poczucie, że trudne doświadczenia z przeszłości mocno na nią wpłynęły i ukształtowały. Dlatego też regularnie angażuje się w pomoc innym i chętnie bierze udział w Szlachetnej Paczce. „To dla mnie bliska inicjatywa, dlatego że sama jako dziecko dużo pomocy otrzymałam. Wielu ludzi mi bardzo pomogło. Będąc z małej miejscowości, gdzie dużo takich paczek sama otrzymałam, teraz pojawiam się w Hollywood, czyli wyszłam z totalnej biedy do tego, co teraz mam”, wyznała w „Dzień Dobry TVN”. Dodała również, że „zawsze pomagam drugiemu człowiekowi. Najgorszy jest rodzaj jałmużny, a ja otrzymywałam pomoc z szacunkiem. Wiem, że ludzie wstydzą się prosić o pomoc, czują się gorzej, a Szlachetna Paczka pomaga ludziom w szlachetny sposób, bez poczucia jałmużny. Dzielisz się z drugim człowiekiem tym, czego potrzebuje. Czasem ludzie bogaci kupują głupie rzeczy, a potrzebne są najprostsze towary — szampon do włosów, chleb, kasza, buty”, kontynuowała. „Pani, którą wybrałam, jest samotna. Chciała mieć dzieci, ale nie mogła ich mieć, jej mąż zmarł, jest całkiem sama. Kiedy wolontariusze zapytali, czego potrzebuje, powiedziała, że kwiatka i telefonu komórkowego, bo dla samotnych, starszych osób ważne jest to, aby mieć kontakt z ludźmi”. Czytaj także: Kultowa gwiazda PRL-u i miłość, o której plotkował cały kraj. Tak to się naprawdę skończyło Z Muszynki do Hollywood. Trudne dzieciństwo Joanny Kulig Ulubienica widzów w tym samym wywiadzie wróciła również pamięcią do swojego dzieciństwa, które nie było usłane różami. „Kiedy byłam dzieckiem i miałam mało zabawek, rozwijała się kreatywność. Byłam tak wychowywana, że „co masz, to dasz". Kiedy pokazujemy dzieciom, że dzielimy się z drugim człowiekiem, uczymy ich dobra. To oducza egoizmu”, wspominała. Te doświadczenia ją wzmocniły. Ma świadomość, że nie można nikogo oceniać i patrzeć na niego z góry. Zdaje sobie również sprawę z tego, jak ważna jest pomoc drugiemu człowiekowi. Bo to właśnie za sprawą otaczających nas osób, można podnieść się i osiągnąć sukces. „Jestem dumna z tego, co robię, ale zawsze do każdego podchodzę jak do człowieka. Pomoc drugiemu człowiekowi i to, żeby się nie pogubić, to jest najważniejsze. Skupienie się tylko na karierze to jest za mało. To nie jest w życiu najważniejsze”, podsumowała. Czytaj także: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Joanna Kulig, 28.03.2023 rok, Kraków Teatr im. Juliusza Słowackiego. "Albertiana 2023" - Ogólnopolski Festiwal Twórczości Teatralno-Muzycznej Osób z Niepełnosprawnością Intelektualna <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgAhDWkf-697390d.jpg" width="2000" height="1333" alt="28.03.2023 Krakow Teatr im. Juliusza Slowackiego. " Albertiana 2023" - Ogolnopolski Festiwal Tworczosci Teatralno-Muzycznej Osob z Niepelnosprawnoscia Intelektualna fot. Beata Zawrzel/REPORTER n/z Joanna Kulig - laureatka Medalu sw. Brata Alberta" title="Albertiana 2023 w Krakowie" /> Joanna Kulig, 03.12.2022 rok. Na planie programu Dzień Dobry TVN
Dzieli ich 15 lat, poznali się na randce w ciemno. Od trzech dekad świata poza sobą nie widzą
W przedmowie do książki „Berek” Marcin Szczygielski oddał głos swojemu partnerowi. Tomasz Raczek nie owijał w bawełnę: „Aby zrozumieć gejów, trzeba przyjąć, że mają oni swój własny świat: ani gorszy, ani lepszy od świata większości. Równoległy”, czytaliśmy. Oto historia ich miłości.
Choć są zupełnie różni, razem tworzą związek, który od dekad inspiruje i budzi podziw. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski nie ukrywali swojej relacji – już w 2007 roku zdecydowali się na coming out, który był szeroko komentowany. Rok później zostali wybrani parą roku magazynu „Gala”. Ich uczucie? Głębokie, dojrzałe, ale i pełne czułości. A przyjaźń? Silna jak skała. Związek jak z filmu – Raczek i Szczygielski szczerze o miłości, rodzinie i zrozumieniu Ich historia to niemal klasyka: poznali się, gdy Marcin miał zaledwie 20 lat. „Mówiłem wszystkim o Tomku, odkąd z nim jestem. Nasz związek przechodził różne koleje, do pewnych rzeczy się dorasta i dojrzewa. Dla mnie droga, którą razem przeszliśmy, to też powód do radości. Chcę podzielić się tym z innymi. Dla mnie Tomek jest chyba najbliższym człowiekiem, jakiego mam. Poznaliśmy się, gdy miałem 20 lat. Wcześniej byłem w krótkotrwałych związkach. Przy Tomku dorastałem [...] Tomek jest moją najbliższą rodziną”, mówił szczerze Szczygielski w rozmowie z „Galą”. Tomasz Raczek podkreślał jednak, że ich relacja nie wpisuje się w klasyczne schematy: „Unikam słowa „rodzina”, unikam też pojęcia „małżeństwo homoseksualne”. To błędne myślenie. U homoseksualistów jest inaczej: prowadzimy życie równoległe do życia hetero, inaczej skonstruowane, oparte na innych priorytetach. Tymczasem raz po raz spotykam się z próbami naginania naszego życia do modelu hetero, co czasami przybiera postać karykaturalną. Na przykład wtedy, gdy pytają nas, kto w naszym związku jest kobietą, a kto mężczyzną...”, tłumaczył w tym samym wywiadzie Tomasz Raczek, a jego partner dodał: „jeśli rodziną są osoby ze sobą związane na dobre i na złe, darzące się uczuciem, to ja uważam nas za rodzinę. W gejowskim związku podział ról i funkcji przebiega wedle upodobań, możliwości i umiejętności partnerów, a nie według narzuconych modeli”. W rozmowie z VIVĄ! Tomasz Raczek wspomniał o miłości i przyjaźni, która przetrwała prawie ćwierć wieku: „Prawie 25 lat temu znalazłem Marcina, mam jego przyjaźń. To jest dla mnie coś niesłychanie ważnego. Dane mi było obserwowanie rozwoju jego talentu pisarskiego – to lepsze od najlepszej powieści fantasy. On jest niebywale kreatywnym człowiekiem, i to w różnych dziedzinach. Oryginalne urządzenie naszego mieszkania to również jego dzieło”. Z dumą opowiadał też o jego talencie pisarskim i niezwykłej kreatywności – nawet ich mieszkanie urządził właśnie Szczygielski. CZYTAJ TEŻ: Edyta Górniak wydała pilne oświadczenie tuż przed koncertem w Opolu. A jednak to koniec. Fani nie kryją łez Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, 54. Międzynarodowe targi książki, Warszawa, 23.05.2008 Miłość od pierwszego spojrzenia? Tak poznali się Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski Ich spotkanie było jak z romantycznego filmu – z zaskoczeniem, emocjami i nieśmiałością. Dziś są nierozłączni, ale początki ich relacji były pełne niepewności. Marcin Szczygielski miał zaledwie 20 lat, gdy w 1994 roku trafił na 36-letniego Tomasza Raczka – znanego już wówczas krytyka filmowego. Spotkali się dzień przed sylwestrem, a wszystko za sprawą wspólnego znajomego. – ,,Kiedy przyjechałem do Warszawy, miałem chłopaka i to był mój pierwszy poważny związek. Niestety, nie udał się. To było dla mnie dosyć traumatyczne przeżycie. Przez rok z nikim się nie spotykałem i uważałem, że są ważniejsze sprawy. Nie chciałem się angażować w żadne związki. Przyszedł taki moment, że zgadałem się z ówczesnym przyjacielem i powiedziałem mu, że w sumie może i bym się z kimś umówił na randkę. Ale z kimś starszym ode mnie, kimś, kto ma już dobrze poukładane w głowie. Znajomy pomyślał i powiedział, że jak tak, to żebym przyszedł jutro do niego na kolację. Oczywiście nie wiedziałem, kto tam będzie, a okazało się, że tam był Tomek'', wspominał Marcin w rozmowie z „Super Expressem”. Początkowo zestresowany, szybko przekonał się, że Tomasz Raczek to ciepły i otwarty człowiek. – „Jak zobaczyłem Tomka na kolacji, to się trochę zdenerwowałem. To był ktoś bardzo znany. Bałem się, że będzie zarozumiały. Okazał się jednak strasznie fajnym facetem. Wtedy też rozstał się ze swoim partnerem... Zauważyłem, że jest mną zainteresowany”, wyznał mężczyzna. Krótko po ich pierwszej randce Tomasz zaproponował Marcinowi wspólne spędzenie sylwestra, którego przypieczętowali pierwszym pocałunkiem. Tomasz nie czekał długo. Już po dwóch dniach zadzwonił z zaproszeniem na sylwestra. Spędzili go wspólnie, najpierw w Teatrze Wielkim, a później na prywatce. – ,,Tomek zadzwonił do mnie jednak po dwóch dniach i zapytał, czy chciałbym z nim iść na sylwestra. Bardzo chętnie się zgodziłem i najpierw poszliśmy do Teatru Wielkiego na spektakl baletowy. Potem trafiliśmy na imprezę do znajomych. O północy był pierwszy pocałunek, a potem przegadaliśmy całą noc. I po tym sylwestrze Tomek uznał już, że jesteśmy parą. Uważałem, że to trochę za szybko. On natomiast od razu zaczął mówić, że powinniśmy razem zamieszkać. Nie mieściło mi się to w głowie", mówił Marcin Szczygielski w rozmowie z Super Expressem. Choć Marcin nie był gotowy na błyskawiczne decyzje, Tomasz miał już plan. – „Dwa tygodnie później Tomek przyjechał do mojego mieszkania i stanął w drzwiach z jakimś facetem. Nie miałem pojęcia, o co chodzi, a Tomek wypalił: Marcin, to jest Adam. Adam wynajmie twoje mieszkanie. No i w ten sposób dowiedziałem się, że wprowadzam się do niego. Zostałem postawiony pod murem", relacjonował Szczygielski. Na początku miał wątpliwości. – „Trochę się obruszyłem, że tak szybko mi to powiedział, bo pomyślałem, że tak szybko to nie może być wiele warte. No, ale okazało się zupełnie inaczej” ZOBACZ TEŻ: Ryszard Rynkowski miał wypadek w drodze do Opola. Artysta nie wystąpi, nowe wieści tylko podsycają niepokój Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Róże Gali 2008, 19.11.2008, Warszawa Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Wiktory 2009, 21.05.2010 Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski o swojej miłości Choć ich związek trwa już dekady, wciąż potrafią mówić o sobie z czułością i podziwem. Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski w 2008 roku wzięli udział w programie „Taka miłość się nie zdarza”. Zdecydowali się opowiedzieć o swojej relacji, aby pokazać, że miłość między dwoma mężczyznami może być równie piękna i „zwyczajna”, jak ta heteroseksualna. W rozmowie z fakt.pl obaj zdradzili, co najbardziej cenią u siebie nawzajem.Tomasz Raczek wyznał, że w partnerze najbardziej imponują mu jego stanowczość, zdecydowanie i swoboda. „Sam jestem ciekawy, co jeszcze Tomek o mnie powiedział, bo przed kamerą występowaliśmy oddzielnie. Mnie ujęła niezwykła inteligencja Tomka i jego błyskotliwość”, mówił Marcin Szczygielski. Ich celem było coś więcej niż wyznanie – chcieli zmienić perspektywę widzów. – „Potraktowałem to jako okazję, by pokazać widzom, że para gejów funkcjonuje w życiu zupełnie normalnie. W związku przechodzimy te same etapy, co pary heteroseksualne. Może uda się w końcu zerwać ze stereotypem geja i pokazać jego prawdziwą, ludzką, zwyczajną twarz”, mówił Tomasz Raczek. Marcin dodał: „Swoim przykładem udowadniamy, że takie pary mają rację bytu i mogą stworzyć naprawdę szczęśliwy związek”. Ich coming out nie spotkał się z negatywnym odbiorem – wręcz przeciwnie. – „Nie spodziewałem się tego, ale reakcje były wręcz entuzjastyczne. Sąsiedzi z osiedla, na którym mieszkamy, zaczepiają nas i mówią, że są z nas dumni. Myślę, że Polacy cenią odwagę i szczerość. Jesteśmy bardziej europejscy, niż nam się wydaje”, wyjaśnił Tomasz Raczek. „Postawiliśmy na otwartość i uczciwość, a w zamian otrzymaliśmy szacunek. Żaden czarny scenariusz się nie sprawdził”, dodał jego partner. W wywiadzie dla VIVY! Tomasz wyznał jeszcze: „Myślę, że to nie jest tak, że nie ma w Polsce homofobii, ale zwykle okazuje się ją słabszym ludziom. Jeśli gej ma promieniowanie wewnętrznej siły, to rośnie poziom akceptacji”. Oboje mają także to szczęście, że ich rodziny nigdy nie negowały, ani nie piętnowały ich orientacji. Czy zakochani chcieliby zalegalizować swój związek? ,,Nam nie jest potrzebny papier, żeby udowodnić, że jesteśmy razem. Ale zalegalizowanie naszego związku ułatwiłoby nam wiele codziennych spraw, takich jak urzędowe czy zdrowotne. Ale nie mamy potrzeby, żeby publicznie chodzić, trzymając się za rękę", opowiadał Marcin Szczygielski w Super Expressie. ,,Podział ról w naszym związku po latach troszkę się zmienił. Najpierw to Tomek pełnił rolę takiego przywódcy, który głównie podejmuje decyzje. Mnie to wtedy nie przeszkadzało, bo do tej pory w związkach to ja byłem tym decydującym i byłem już tym trochę zmęczony. Jednak po latach przestało mi to pasować, taka rola potulnego i spolegliwego faceta. W sumie około »30« zacząłem też być dojrzałym facetem. Wtedy pojawiły się różne konflikty. Jemu trudno było się z tym oswoić...", dodawał w tej samej rozmowie. Zakochanym życzymy wszystkiego, co najlepsze! CZYTAJ RÓWNIEŻ: Opole 2025: doskonale znasz ją z ekranu, dziś ma 61 lat. Mało kto wie, że jest związana z byłym mężem ikony PRLu Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, premiera spektaklu "Czarno to widzę, czyli wymieszani, posortowani", 23.01.2020, Warszawa Tomasz Raczek i Marcin Szczygielski, Premiera sztuki "Wieczór Panieński plus" w Scenie Relax, 11.09.2021, Warszawa
Zrobił wielką karierę, ale to rodzina jest jego największą miłością. Mówi, że żonę kocha ponad wszystko
W jego głosie słychać emocje, a w życiu prywatnym – spokój i harmonię. Mateusz Ziółko, charyzmatyczny wokalista i laureat The Voice of Poland, ma za sobą skomplikowaną historię miłosną. Dziś jest szczęśliwym mężem Marianny Sokołowskiej-Ziółko, z którą tworzy ciepły, rodzinny dom.
Mateusz Ziółko nie przestaje zaskakiwać. Artysta, który oczarował miliony swoim głosem, od lat konsekwentnie buduje pozycję na polskiej scenie muzycznej. Dziś może pochwalić się nie tylko szeregiem prestiżowych nagród, ale i spełnieniem w życiu prywatnym. U boku ukochanej żony Marianny Sokołowskiej-Ziółko tworzą zgrany duet. Kim jest kobieta, która skradła serce piosenkarza? Muzyczna droga Mateusza Ziółko. Od talent show po występy z gwiazdami To właśnie muzyka jest dla niego przestrzenią, w której wyraża emocje i prawdziwego siebie. Zyskał ogólnopolską rozpoznawalność jedenaście lat temu, kiedy triumfował w programie The Voice of Poland. Wcześniej próbował swoich sił w Mam Talent i Must Be The Music, gdzie dotarł do półfinału 4. edycji. Mateusz Ziółko to nie tylko wokalista – to także utalentowany pianista i autor tekstów. Jego kariera nabrała tempa po sukcesie w SuperDebiutach w Opolu w 2014 roku. Kilkanaście miesięcy później wystąpił na scenie u boku Andrei Bocellego w ramach Europejskiej Stolicy Kultury we Wrocławiu – to moment, który na długo zapisał się w jego artystycznej historii. W 2017 roku fani artysty doczekali się jego debiutanckiego albumu Na nowo. Krążek szybko zyskał popularność, a utwory takie jak „W płomieniach”, „Bezdroża”, „Szkło” czy „Planety” trafiły w gusta słuchaczy. Kolejny album – Tak po prostu – ukazał się po kilku latach i potwierdził, że Ziółko nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Wokalista współpracował z czołowymi nazwiskami polskiej sceny muzycznej – Sylwią Grzeszczak, zespołem Sound’n’Grace czy Liberem. Miał również okazję występować jako support przed koncertami międzynarodowych gwiazd: Amy MacDonald, Coolio i Johna Milesa. W 2018 roku ponownie zaskoczył widzów – tym razem jako uczestnik dziesiątej edycji programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo. Brawurowa interpretacja utworu „Lubię wracać tam, gdzie byłem już” Zbigniewa Wodeckiego przyniosła mu zwycięstwo i prestiżową statuetkę Złotej Twarzy. Po latach powrócił do show w edycji jubileuszowej. Jak sam przyznał w rozmowie z Polsat.pl: „Myślę, że obok Tańca z Gwiazdami to jest najtrudniejszy program w telewizji do zrobienia, do wytrwania. Te godziny spędzone na charakteryzacjach, na próbach, przygotowaniach do każdego odcinka naprawdę są wyczerpujące, ale przy tym jest kupa zabawy, niesamowita ilość śmiechu”. CZYTAJ TEŻ: Ile kosztują obrazy Joanny Sarapaty? Przez jedno zdarzenie już nie daje ich w prezencie... https://www.youtube.com/watch?v=heD98f5PsrU Mateusz Ziółko w Dzień Dobry TVN, 2020 rok Mateusz Ziółko i jego życie uczuciowe. Z kim dziś dzieli codzienność? Zanim odnalazł miłość życia, był już raz żonaty. Jego pierwszą żoną była malarka Jadwiga Bukowska. Para doczekała się dwóch synów – Maksymiliana i Franciszka. Ich związek nie przetrwał jednak próby czasu. Artysta rzadko wraca do tamtych chwil, koncentrując się dziś na nowym etapie życia. Z Marianną Sokołowską połączyło go głębokie uczucie, które dojrzewało z dala od medialnego zgiełku. Para konsekwentnie chroni swoją prywatność. Nie zdradzają, kiedy i jak się poznali. Wiadomo jednak, że w 2017 roku w Brzesku powiedzieli sobie „tak”. W uroczystości wzięli udział najbliżsi, a wesele odbyło się w zachwycających wnętrzach Pałacu Goetza. Panna młoda wyglądała olśniewająco – wybrała klasyczną białą suknię, a jej romantyczną stylizację dopełniał kolorowy wianek. Całość przywodziła na myśl bajkowy ślub pełen emocji i ciepła. Dziś małżonkowie wiodą spokojne, rodzinne życie w Nowym Sączu – rodzinnym mieście Marianny. To tu odnaleźli swoje miejsce na ziemi, z dala od wielkomiejskiego pędu. Doczekali się dwóch synów: Jana (ur. 2013) i Jakuba (ur. 2015). Wokalista z dumą mówi o ojcostwie i chwilach spędzanych z rodziną. „Po ślubie wyprowadziłem się spod Krakowa. Teraz mieszkamy w Nowym Sączu, gdzie jest bardzo pięknie, ale też wszędzie daleko. Te niedogodności rekompensują mi chwile, kiedy wracam z trasy do domu i mogę usiąść z dzieciakami we własnym ogrodzie”, mówił w rozmowie z Fleszem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bała się życia w Pałacu Prezydenckim, drżała zwłaszcza o jedno. Kwaśniewska dawno nie była tak szczera Kim jest Marianna Sokołowska-Ziółko? Ukochana Mateusza Ziółko, która daje mu siłę i spokój Rodzina to dla Mateusza Ziółko najcenniejszy skarb. Artysta nie ukrywa, że to właśnie dom, który stworzył z Marianną Sokołowską-Ziółko, jest jego azylem. Miejscem, gdzie odpoczywa, ładuje akumulatory i cieszy się każdą chwilą z bliskimi. Ich wspólne życie przepełnione jest miłością, wsparciem i wzajemnym zrozumieniem. „Mam czterech synów, to jest naprawdę niezła banda (śmiech). Wszyscy czterej mają też talent muzyczny. Mój najstarszy syn łapie się za gitarę, a młodsi pięknie śpiewają, czasami nawet moje piosenki. Ale nie będą im niczego narzucał”, mówił we Fleszu. Artysta stara się poświęcać swoim dzieciom jak najwięcej czasu. Cieszy go, że muzyczny talent przekazał kolejnemu pokoleniu, ale równie mocno docenia to, że może dzielić życie z kobietą, która jest jego największym oparciem. Kim jest wybranka jego serca? Marianna Sokołowska-Ziółko to kobieta z pasją, ambicjami i wyjątkową urodą. W 2009 roku zdobyła tytuł Miss Ziemi Sądeckiej, a publiczność pokochała ją również za naturalność i charyzmę – otrzymała tytuły Miss Publiczności i Miss Fitness Klubu Genesis. Marianna nie ograniczała się jednak tylko do świata piękna. Współtworzyła butik WeeDolls, oferujący modne akcesoria i ubrania. Od kilku lat rozwija się zawodowo jako dyrektor ogólnopolski w Centrum Kształcenia Językowego „The Point” – instytucji, która stawia na nowoczesne podejście do nauki języków. U boku Marianny Mateusz Ziółko odnalazł spokój i stabilizację. Nie kryje, że żona jest dla niego nie tylko partnerką w życiu prywatnym, ale i duchowym wsparciem w wymagającym świecie show-biznesu. „Mam wspaniałą żonę i cudowne dzieci, które rozumieją, że tata czasami pakuje walizki i wyjeżdża na tydzień lub dwa. Oni to wszystko naprawdę dzielnie znoszą. Żona nigdy nie stanęła na drodze do realizacji moich muzycznych marzeń. Zawsze pomaga mi, jak tylko może. Nie ma też powodów do zazdrości, bo kocham ją ponad wszystko. Nie spotkałam w życiu piękniejszej kobiety, więc nie musi się o nic bać”, opowiadał artysta w 2018 roku w Super Expressie. Źródło: Polsat.pl, Plejada, Super Express, GazetaKrakowska, Party, Linkedin,
Ojciec legenda, syn spadkobierca bluesa. Oto niezwykła więź Nalepów
Piotr Nalepa, syn Tadeusza Nalepy i Miry Kubasińskiej, dorastał w cieniu sławy rodziców, otoczony muzyką od najmłodszych lat. Dziś kontynuuje ich artystyczne dziedzictwo, występując z zespołem Nie-bo i pielęgnując pamięć o Breakoucie.
Piotr Nalepa wspomina, że jego dzieciństwo toczyło się za kulisami sal koncertowych i klubów muzycznych, które były dla niego swoistym przedszkolem. Wychowanie w atmosferze przepełnionej muzyką miało dla niego ogromne znaczenie. Już jako mały chłopiec pojawił się z ojcem na okładce albumu „Blues” z 1971 roku. Od najmłodszych lat był otoczony instrumentami, a jako nastolatek nauczył się pierwszych akordów gitarowych od ojca. Od tego momentu naturalnie podążał artystyczną ścieżką wyznaczoną przez swoich rodziców. Dziś, jako syn Tadeusza Nalepy, od lat wiernie kontynuuje ich muzyczne dziedzictwo, grając wraz z zespołem Nie-bo utwory Breakoutu. Jakie były jego wspomnienia z dzieciństwa i relacje z rodzicami? [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 19.03.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 11.06.2025] Tadeusz Nalepa i Mira Kubasińska: rodzina, syn, relacja W latach 60. Mira Kubasińska, Tadeusz Nalepa i grupa „Breakout” odkryli przed polskimi słuchaczami zupełnie nowy wymiar muzyki. Utwory takie jak „Gdybyś kochał mnie choć trochę”, „Poszłabym za Tobą”, „Na drugim brzegu tęczy” wspominane są z wielkim sentymentem do dziś. Muzyka Breakout po infantylnym polskim big-beacie była prawdziwą rewolucją na rynku i powiewem Zachodu. Nie byłoby tego zespołu bez wokalistki Miry Kubasińskiej i jej miłości z Tadeuszem Nalepą, świetnym kompozytorem i gitarzystą. Mira mówiła o sobie: „Nie jestem żadną artystką. Jestem zwyczajną babą, która kocha dom, swoich mężczyzn i babskie obowiązki”. Na scenie jednak wychodziła z niej artystka przez duże A i niewielu widziało w niej wtedy "zwykłą babę". Nalepa i Kubasińska pobrali się w 1964 roku, w Urzędzie Stanu Cywilnego w Wałbrzychu. Rok później na świat przyszedł ich syn Piotr, wtedy założyli także swój pierwszy zespół o nazwie Blackout, z którym grali popularne utwory z repertuaru The Beatles i The Rolling Stones. Pierwsze kroki na muzycznej scenie z pewnością przyniosły młodemu małżeństwu dużo satysfakcji i radości, ale nie zmieniły faktu, że im się nie przelewało. Mira i Tadeusz potrzebowali pieniędzy. Żeby zarobić na dobre instrumenty dla własnej kapeli i utrzymanie rodziny, Mira odbyła kilka wyjazdów do Anglii, gdzie występowała z zespołem „The London Beats". Dostała paszport tylko dlatego, że miała w Polsce męża i syna. Wielu łypało na te wycieczki zazdrosnym okiem, ale ona nie koloryzowała rzeczywistości, podkreślając, że gra głównie w pubach do piwa i frytek. „Po moim powrocie z Anglii - Piotruś miał wtedy nieco ponad rok - tułaliśmy się z nim po hotelach, po barach mlecznych, bo na restauracje nie było nas jeszcze stać. Autobus, trasa, pod ręką cały czas grzałka do gotowania kaszki. Jeździł tak z nami aż do czasu pójścia do szkoły”, opowiadała Mira Kubasińska. Całe zarobione pieniądze odkładali na dobry sprzęt dla zespołu. Wysiłek się opłacił. Kiedy Tadeusz Nalepa z żoną wystartowali w 1968 roku jako Breakout, odnieśli niesamowity sukces. W pewnym momencie stali się tak rozpoznawalni, że Mira była tym mocno przytłoczona, czuła, że muzyka wchodzi z butami w jej życie prywatne i czas rodzinny. „Nie miałam chwili dla siebie, nie mogłam spokojnie wyjść na spacer z dzieckiem, nie mogłam wejść do sklepu, do restauracji, bo zawsze znaleźli się jacyś ciekawscy. Na dłuższą metę było to nie do zniesienia”. Kiedy w 1968 roku małżeństwo wyjechało z zespołem na pół roku za granicę, zostawili syna u rodziny. Po powrocie 3-letni Piotruś ich nie poznał... W tamtym czasie Tadeusz Nalepa zaczął coraz częściej przekonywać żonę, aby bardziej niż na karierze, skupiła się na domu i rodzinie. Mira pragnęła jednak czerpać dla siebie i z macierzyństwa i z pracy na scenie, choć widziała, że rodzi to pomiędzy nią a mężem coraz więcej napięć. „Prawda jest taka, że choć Mira świetnie śpiewała, tylko dlatego była w zespole, że była moją żoną”, wyznał Nalepa w jednym z wywiadów. Zobacz też: Gdy umierał, wszyscy myśleli, że tylko żartuje. Tajemnica śmierci Jonasza Kofty pozostaje niewyjaśniona do dziś... Tadeusz Nalepa wraz z Mirą Kubasińską i synem Piotrem podczas próby, Opole, 1969. VII Festiwal Piosenki Polskiej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9USxq9-49e0aa3.jpg" width="1615" height="1600" alt="Opole, 1969. VII Festiwal Piosenki Polskiej. Nz: Tadeusz Nalepa, kompozytor, gitarzysta, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów, za³o¿yciel grupy Breakout wraz z Mir¹ Kubasiñsk¹ i synem Piotrem podczas próby. umr PAP/Ryszard Okoñski Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone." title="VII Festiwal Piosenki Polskiej" /> Piotr Nalepa: rozstanie rodziców Wiedzieli, że między nimi nie dzieje się najlepiej, ale postanowili nie dać odczuć tego ich synowi. Przez jakiś czas udawali, że wszystko układa się dobrze, mieszkali w pięknym domu w podwarszawskim Józefowie, zaprojektowanym i zbudowanym przez lidera Breakoutu. "Małżeństwo wcześniej już się rozpadało, tylko byliśmy na tyle dojrzali, aby postanowić, że Piotrek – przynajmniej do matury – nie będzie się w tym orientował", opowiadał Nalepa. Ale Piotra rozczarowanie i żal po rozstaniu rodziców jednak nie ominęły. Choć Mira i Tadeusz rozstali się w 1980 roku, czyli w momencie, gdy ich syn miał 15 lat, on bardzo ten etap przeżył. "Mimo że miałem już naście lat, przyjmowałem to bardzo niedobrze i bardzo mocno przeżywałem. Bo wyobrażałem sobie, że oni będą zawsze razem. Niestety, tak się w przyrodzie dzieje, że ludzie się rozchodzą", wyznał Piotr Nalepa w wywiadzie dla gloswielkopolski.pl. Piotr Nalepa, Tadeusz Nalepa, Mira Kubasińska: relacja z rodzicami Gdy wspomina dzieciństwo, Piotr Nalepa z czułością opowiada o czasie spędzonym za kulisami koncertów Breakoutu. To tam dorastał – kiedy zespół zajęty był próbami i rozmowami, on wykorzystywał moment, by wejść na scenę i grać na perkusji. Dla małego chłopca była to najwspanialsza przestrzeń, jaką mógł sobie wówczas wyobrazić. W wieku sześciu lat stanął u boku ojca do zdjęcia, które później trafiło na legendarną okładkę albumu „Breakout Blues”. Choć wtedy nie przywiązywał do tego większej wagi, dziś z uśmiechem przyznaje, że z czasem zrozumiał wyjątkowość tej chwili – zdjęcie z ojcem stało się jednym z symboli muzycznej epoki. Od najmłodszych lat żył z rodzicami w iście hippisowskim stylu. Nie mieli jednego, stałego miejsca zamieszkania, przez lata byli na walizkach. Sytuacja zmieniła się w połowie lat 70., kiedy rodzice Piotra kupili dom. "Panowała w nim artystyczna atmosfera. Dużo ludzi, dużo wrażeń, instrumentów, płyt. Było wesoło i kolorowo", wspominał syn lidera Breakoutu. Gitara była na wyciągnięcie jego ręki, odkąd sięga pamięcią, ale na poważnie zaczął się uczyć grania w wieku 15-16 lat. Pierwsze akordy pokazał mu tata, ale na dłuższą metę Piotr opanował tę sztukę sam. "Siadaliśmy z ojcem na kanapie i graliśmy różne rzeczy", wspominał. Czytaj też: Wspólne życie nie było im pisane, rozstali się przez zazdrość. Historia miłości Andrzeja Kopiczyńskiego i Marii Chwalibóg Tadeusz Nalepa i Piotr Nalepa, okładka płyty "Blues Breakout" Piotr Nalepa i Tadeusz Nalepa: wspólne koncerty Piotr miał 23 lata, kiedy pierwszy raz zagrał z ojcem przed wielką publicznością. W 1988 roku pojawili się razem na festiwalu "Rawa Blues" w Spodku w Katowicach. "To był mój debiut na basie. Nie muszę dodawać, że było to dla mnie lekkie obciążenie psychiczne. Pierwszy koncert z ojcem, na gitarze basowej i od razu Spodek. Ale jakoś poszło", wspominał syn Tadeusza Nalepy. Od 1993 roku syn i ojciec występowali u swojego boku nieprzerwanie przez kolejne lata koncertowania Tadeusza Nalepy. Lider zespołu Breakout uwielbiał pracować z młodym zespołem. Czuł od nich zupełnie inną energię, która go uskrzydlała. "Najbardziej kocham ludzi w wieku Grażyny (drugiej żony - przyp. red.) i mojego syna Piotrka, więc w takim wieku mam zespół. Nie wyobrażam sobie grania z rówieśnikami. Z tymi starociami? Podejmowałem próby. Byłem załamany - jak oni nic nie kumają. Z młodymi ludźmi rozumiem się w lot, bez słów", opowiadał w wywiadzie dla Gali Tadeusz Nalepa. Zapytany o ojca, Piotr używa określeń: "stanowczy i zdecydowany w dążeniu do celu, jak to szef". "Dla mnie był nie tylko liderem zespołu Breakout i Tadeuszem Nalepą, ale przede wszystkim moim tatą", podkreślał. A jaka była Mira Kubasińska? "Była moją kochaną mamą", wyznał artysta w wywiadzie w 2012 roku z Markiem Zaradniakiem. Zobacz również: Fabrykował swój życiorys, do wszystkiego podchodził z dystansem. Janowi Himilsbachowi wróżono Hollywood, ten jednak... nie chciał uczyć się angielskiego Piotr Nalepa: jak dziś wygląda jego życie? Piotr Nalepa pożegnał swoją mamę w 2005 roku, dwa lata później zmarł jego tata. Syn muzyków od lat spełnia się artystycznie, dbając o spuściznę swoich rodziców i wciąż grając ukochane piosenki Breakoutu wraz z zespołem Nie-bo. Mają za sobą setki zagranych koncertów. Po śmierci ojca Piotr Nalepa przez kilka lat współorganizował Breakout Festiwal dedykowany pamięci Miry Kubasińskiej i Tadeusza Nalepy. Zasiadał także w jury Festiwalu Bluesowo-Rockowego im. Miry Kubasińskiej „Wielki Ogień” w Ostrowcu Świętokrzyskim. Mówi o sobie rockman, choć jego ojciec słynął z grania bluesa. "Uważam, że granie bluesa na siłę tylko dlatego, że jestem synem Tadeusza Nalepy, nie jest w moim stylu", wyznał Piotr. Przyzwyczaił się, że ludzie przez lata porównywali go do ojca, czasem było mu z tym ciężko, ale dziś wie, że jest tym, kim jest, właśnie dzięki niemu. "Gdybym nie był synem Tadeusza Nalepy, to kto wie co, bym w życiu robił...", podsumował w rozmowie z Markiem Zaradniakiem. Czytaj też: Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz tworzyli fenomenalną spółkę w polskim kinie. Jakimi byli przyjaciółmi? Piotr Nalepa w ramach koncertu Breakout Tour & Brass Company 27.08.2022 Festiwal Blues na Świecie
Tego Roman Wilhelmi nie mógł cofnąć. Syn przez lata niósł ten ciężar
Roman Wilhelmi, znany z ról w "Alternatywy 4" i "Kariera Nikodema Dyzmy", miał skomplikowane relacje rodzinne. Jego syn, Rafał, doświadczył trudnego dzieciństwa z powodu nieobecności ojca.
Druga żona Romana Wilhelmiego wspominała, że miał w sobie coś z dużego dziecka. Mimo to, gdy urodził się jego syn, przez kilka pierwszych lat z zaangażowaniem wywiązywał się z obowiązków ojca i radził sobie z nową rolą. Kontakt między nimi urwał się po rozwodzie, kiedy matka chłopca wyjechała z nim do Wiednia. [Ostatnia publikacja treści na viva.pl 03.11.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ: 04.11.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 6.06.2025] Roman Wilhelmi: rodzina zeszła na drugi plan Stworzył niezapomniane kreacje w Karierze Nikodema Dyzmy, Alternatywach 4, Czterech pancernych i psie, Ćmie, Zaklętych rewirach czy Dziejach grzechu. Roman Wilhelmi był świetnym aktorem, a prywatnie człowiekiem trudnym w relacjach. "Romek lubił kobiety, i to bardzo, ale one najzwyczajniej w świecie go męczyły i nudziły", mówił o aktorze jeden z reżyserów. Mimo że był kochliwy, największą miłością obdarowywał teatr i film i to sztuce poświęcał się w pełni. Jego pierwszym poważnym związkiem było małżeństwo z Danutą Machalicą, dziennikarką. Ich małżeństwo przetrwało 9 lat. Dwa lata po rozwodzie aktor ożenił się po raz drugi z tłumaczką Mariką Kollar. Poznał ją kiedy wraz z Teatrem Ateneum gościł na Węgrzech. Dla niego wyjechała z Budapesztu. Para w 1969 roku doczekała się syna, Rafała. Druga żona Wilhelmiego na łamach książki Marcina Rychcika zdradziła, że przez pierwsze lata jej partner był przykładnym ojcem. „Kiedy tylko mógł, spieszył do domu, by wykąpać małego Rafałka, owijać w pieluchy, niańczyć go. Z czasem jednak przychodziło mu z trudem godzić się z tym, że to nie on stoi już w centrum mojego zainteresowania, że naturalną koleją rzeczy to miejsce zajął jego syn i że przeznaczony wcześniej wyłącznie jemu czas musi odtąd dzielić z nim ”, mówiła. Z czasem role ojca i męża zaczęły schodzić w jego życiu na drugi plan, aktor rzucił się w hulaszczy tryb życia. W domu był gościem, rzadko dokładał się do rodzinnego budżetu. "Pierwsze trzy lata były fantastyczne. Jeśli pił, to niewiele. Nie zauważyłam, żeby był niesłowny, żeby oszukiwał. Dla niego wyjechałam z Budapesztu. Gdy stał się popularny, rozpił się", mówiła ze smutkiem Kollar w jednym z wywiadów. Dla świata zewnętrznego sprawiał wrażenie towarzyskiego i pełnego energii, prawdziwą twarz, tę smutną i wiecznie przejmującą się wyglądem i talentem, pokazywał tylko w czterech ścianach. Marika Kollar tak charakteryzowała męża po latach: „Miewał reakcje dziecka. Reagował impulsywnie. Był wkurzony, że się starzeje. Był wkurzony, kiedy nie mógł grać. Poza graniem interesowała go najbardziej obserwacja otaczającego świata, ludzi, znajdywanie „typów”. Nie czytał, chyba że było to związane z jakąś rolą”, dodawała w książce Marcina Rychcika. Małżeństwo Mariki Kollar i Romana Wilhelmiego zakończyło się w 1976 roku. Aktor nie płacił alimentów, ale spotykał się z synem, choć też nie często. Kiedy dawna ukochana postanowiła wyprowadzić się z Polski wraz z synem, ich kontakt się urwał. „Mama strasznie się obawiała, że ojciec nie pozwoli na mój wyjazd. Kontakt z ojcem straciłem w 1976 roku, gdy musiałem razem z mamą wyjechać do Wiednia. Później spotkaliśmy się tylko raz, gdy ojciec przyjechał do Austrii na plan zdjęciowy. Ale wtedy nie było okazji zbyt długo rozmawiać”, mówił syn aktora, Rafał w książce Małgorzaty Puczyłowskiej „Być dzieckiem legendy". „Przysyłał do Austrii kartki pocztowe, ale i one zostawiały pewien niesmak. To, co w nich pisał, nie zobowiązywało go do niczego”, dodawał. Zobacz też: Choroba, utracona relacja z synem... Jak naprawdę wyglądało życie Romana Wilhelmiego? Kim jest syn Romana Wilhelmiego? Relacja z ojcem Rafał Wilhelmi obrał zawodową ścieżkę podobną do swojej matki. Ukończył studia z translatoryki na Uniwersytecie Wiedeńskim. Obecnie pracuje jako tłumacz trójjęzyczny – posługuje się polskim, niemieckim i angielskim – oraz jako wykładowca akademicki. Choć na co dzień mieszka w Austrii, z dumą przyznaje się do polskich korzeni i nigdy ich nie zaprzeczał. „Nie poszedłem w ślady ojca, mimo że jako student często statystowałem w filmie i nawet podobała mi się ta praca. Traktowałem ją wyłącznie jako przygodę”, mówił Rafał Wilhelmi. Relacje chłopaka z ojcem nie należały do najłatwiejszych. Roman Wilhelmi nie umiał oddać się roli ojca, tak jak robił to w przypadku innych kreacji. "Tylko aktorstwo mnie pogrąża całkowicie. Oddaję się mu bez reszty, bo ten zawód jest dla mnie wszystkim", powtarzał. Rafał Wilhelmi w jednym z wywiadów podkreślał, że po rozwodzie rodziców nie miał już wobec ojca żadnych oczekiwań. „Mieliśmy iść do ZOO, do Łazienek, na wycieczkę. Cieszyłem się. Czekałem pod blokiem. Całą godzinę przy ruchliwej ulicy Puławskiej, a ten drań nie przyjechał. [...] Dla niego takie pozornie banalne sprawy wydawały się nie mieć dużego znaczenia, a nas stawiały przed nierozwiązywalnymi problemami”, zwierzał się w książce „Być dzieckiem legendy”. Jako mały chłopiec szybko nauczył się, że na tacie nie można w pełni polegać. W rozmowie z Małgorzatą Puczyłkowską Rafał Wilhelmi zdradził: „Mój ojciec notorycznie nie dotrzymywał obietnic. Martwiłem się, gdy wieczorami znikał. Nie spałem. Jak miałem 10 lat, pojechałem z ojcem na wczasy do Bułgarii. Któregoś dnia zostawił mnie na plaży i miał po mnie wrócić. Po wielu godzinach sam wróciłem do hotelu. Drzwi do pokoju były otwarte, a słynny tata gawędził z jakąś panią... Nigdy jednak nie uważałem i dalej nie uważam taty za kogoś złego. Myślę, że gdy się pozna całą historię człowieka, nie można go potępiać”. Rafał Wilhelmi nie odziedziczył niczego po ojcu. Aktor zapisał prawa autorskie do filmów swojej ostatniej partnerce, Lilianie Kęszyckiej, sekretarce planu, którą poznał podczas kręcenia Kariery Nikodema Dyzmy. „Przed śmiercią ojciec zapisał spadek w dziwnych okolicznościach konkubinie i tantiemy za ciągle wznawiane seriale otrzymuje ktoś inny. Chociaż nie zależy mi na jego pieniądzach... ”, mówił syn aktora w książce „Być dzieckiem legendy”. Rafałowi Wilhelmiemu pozostały wspomnienia. Do dziś ogląda produkcje z udziałem ojca i podziwia warsztat. Jako mały chłopiec był dumny, że ma takiego tatę. "Lubię oglądać jego filmy, ale moim absolutnym faworytem jest teatr telewizji i »Kolacja na cztery ręce«. Pamiętam to silne wrażenie, gdy obejrzałem ten spektakl, kiedy już ojca nie było. Dosłownie oniemiałem. Żałowałem, że nie mogłem mu już przekazać tego, co wtedy czułem", cytat za Show [26/2015]. Czytaj też: Bliscy bali się mu powiedzieć, że to koniec. Roman Wilhelmi nie był gotowy na śmierć
Miłość przyszła niespodziewanie. Nie do wiary, czym ją oczarował. Anna i Bronisław Komorowscy trwają przy sobie od niemal 50 lat
Lata 70., harcerskie mundurki i... buty, które skradły jej serce! Anna i Bronisław Komorowscy poznali się, gdy oboje angażowali się w działalność harcerską. Czy to była miłość od pierwszego wejrzenia? Zdecydowanie nie! Jak wspomina była pierwsza dama, na widok przyszłego męża „plackiem nie padła”, ale jego obuwie zrobiło na niej ogromne wrażenie. Z czasem narodziło się między nimi uczucie, a choć marzyli o ślubie w Jerozolimie, życie miało wobec nich inne plany. Co sprawia, że ich relacja przetrwała próbę czasu?
Kluczem jest partnerstwo – choć przyznają, że przy dwóch silnych charakterach to bywa nie lada wyzwanie. Dziś mogą się pochwalić pięciorgiem dzieci: Zofią, Tadeuszem, Marysią, Piotrem i Elżbietą, oraz siódemką wnucząt. „W ogóle nie czuję się samotna”, mówi Anna Komorowska z uśmiechem. Historia ich miłości to opowieść o sile, kompromisach i... odrobinie harcerskiego ducha! Anna i Bronisław Komorowscy: jak zaczęła się ich historia? Nikt nie spodziewał się, co ich połączy Był kwiecień 1970 roku, kiedy los po raz pierwszy skrzyżował ich ścieżki. Oboje związani z harcerstwem, spotkali się podczas rajdu po Puszczy Kampinoskiej. To właśnie wtedy Anna po raz pierwszy usłyszała, jak jej koledzy mówią o nowym uczestniku: „Szef”. Ale zanim spojrzała mu w oczy, zachwyciła się… jego butami. "Najpierw - to zabawne - poznałam jego buty. Niezwykle atrakcyjne. Żółte, amerykańskie, jakich nikt nie miał, pożyczał moim kolegom na rajdy. Nagle sam w nich przyszedł". Stała wtedy pod rozłożystą sosną, pełniąc funkcję drużynowej, gdy przedstawił się jej 18-letni Bronek. „Nie padłam plackiem. Ktoś inny mi się podobał” – przyznała szczerze. Jednak los nie pozwolił im się rozstać. Przez dwa kolejne lata ich drogi nieustannie się przecinały. „Coś razem robiliśmy, o czymś rozmawialiśmy, był szarmancki, z pomysłami, poczuciem humoru. Pomyślałam, że może być z nim interesująco” – opowiadała Anna w wywiadzie dla „Dużego Formatu”. Ślub wzięli w 1977 roku. Anna kończyła studia z filologii klasycznej, Bronisław był niemal absolwentem historii. Marzyli, by powiedzieć sobie „tak” w Jerozolimie – planowali nawet ten wyjazd zarobkowy do Austrii, by spełnić swoje marzenie. „Doznałam szoku cywilizacyjnego. To był stary gasthof w Tyrolu. A w nim zmywarki do naczyń, maszyny do obierania kartofli i (śmiech) toalety na fotokomórki” – wspominała z humorem była Pierwsza Dama. Ostatecznie zdecydowali się na ślub w Warszawie. „Rozsądek wziął górę” – dodała. Choć nie zawsze byli tacy praktyczni – potrafili dać się ponieść romantycznym uniesieniom. Zamiast klasycznej rocznicy zaręczyn, obchodzili datę zimowego dnia, w którym Bronisław po raz pierwszy powiedział Annie, że ją kocha – wtedy, gdy delikatnie ją objął i pocałował. To właśnie takie detale budują ich piękną historię. Zobacz także: Miłość, która nie przemija. Jolanta Kwaśniewska oczami swojej córki w niezwykłym ujęciu Anna Komorowska: u boku opozycjonisty. Czego nie zdradziła przez lata? Po ślubie zamieszkali w skromnym, 37-metrowym mieszkaniu na warszawskim Mokotowie. Tuż obok słynnej Stodoły – kultowego miejsca spotkań opozycjonistów, wśród których bywał również Bronisław Komorowski. Gdy Anna powiedziała, że „z Bronkiem może być interesująco”, raczej nie miała na myśli jego podziemnej działalności... A może właśnie tak? "Ania jest osobą bardzo dzielną, odważną, dobrze zorganizowaną. W jej naturze nie jest działanie dla siebie, ale dla innych. Bardzo wiele jej zawdzięczam. Decydując się na małżeństwo ze mną, wiedziała, w co wchodzi, ale nigdy się nie skarżyła. Razem ze mną dzielnie znosiła rewizje bezpieki, aresztowania, moje internowanie" - pisał Komorowski na swojej stronie internetowej, kiedy przybliżał portret swojej rodziny przed wyborami prezydenckimi. Razem przeżywali rewizje, przesłuchania, aresztowania. W ich niewielkim mieszkaniu działał magazyn bibuły, a funkcjonariusze bezpieki nieustannie zakłócali spokój domowego ogniska. „Odmawiam odpowiedzi” – powtarzała z opanowaniem Anna Komorowska podczas przesłuchań. Kiedy kolejny raz aresztowano jej męża, spokojnie pakowała mu szczoteczkę do zębów, skarpety, sweter i... Pismo Święte. Największy dowód miłości? Gdy Bronisław został internowany w Jaworzu, Anna odnalazła to miejsce na mapie i 31 grudnia 1981 roku – mimo zimy, śniegu i mrozu – dotarła do niego z plecakiem na plecach. „Najbardziej byłem z niej dumny, kiedy siedziałem internowany. Ania znalazła Jaworze na mapie, dojechała tam 31 grudnia 1981 roku, brnęła kilka kilometrów przez śnieg, z plecakiem dotarła do ośrodka” – wspominał Komorowski. To była nie tylko miłość, ale i niezłomna lojalność. Zobacz także: Poprosiła go o przysługę, są razem od 5 lat. Jarosław Bieniuk i Zuzanna Pactwa są dla siebie wszystkim Anna i Bronisław Komorowscy: skromność, wyzwania i wielka rodzina. Tak wyglądało ich życie w PRL-u Czasy PRL-u nie były łatwe, ale Anna i Bronisław Komorowscy potrafili z nich wycisnąć to, co najważniejsze – bliskość, stabilność i rodzinne ciepło. Żyli skromnie, a Anna – mistrzyni zarządzania domowym budżetem – z powodzeniem ogarniała codzienność siedmioosobowej rodziny. „Dom prowadziliśmy oszczędnie. Żyliśmy za tyle, ile mieliśmy, wakacje spędzaliśmy tak, jak mogliśmy, to znaczy skromnie. Mąż na szczęście zawsze miał pracę. Pracował nawet w tych najtrudniejszych czasach, kiedy o pracę dla opozycjonistów było trudno. Przez parę lat uczył historii w niższym seminarium duchownym w Niepokalanowie” – mówiła w rozmowie z Vivą! była Pierwsza Dama. Choć o pracę dla opozycjonistów nie było wtedy łatwo, Bronisław Komorowski nie miał przestoju – przez kilka lat uczył historii w niższym seminarium duchownym w Niepokalanowie. Anna z kolei pracowała jako nauczycielka łaciny w warszawskich szkołach, później dorabiała, udzielając korepetycji. Ale to właśnie w roli „menedżera domowego” czuła się najlepiej. Ogarnianie pięciorga dzieci przy ograniczonym budżecie to zadanie dla prawdziwej liderki – a Anna Komorowska poradziła sobie z nim koncertowo. W 1995 roku, kiedy Polska stawiała pierwsze kroki w nowej rzeczywistości po częściowo wolnych wyborach, Anna zdecydowała się na zawodowy zwrot. Z bólem serca i niepewnością postanowiła spróbować sił w nowej roli – rozpoczęła pracę w towarzystwie ubezpieczeniowym. „TTo strasznie trudne po latach wejść w nowe, nieznane obowiązki. Pojechałam na kurs przygotowawczy w Nieborowie. Było na nim parę takich osób, że nawet pomyślałam: jeśli one wytrzymają, to i ja ze swoim krytycyzmem wytrzymam. Zupełnie przyzwoicie się ułożyło. Pracowałam pięć lat. Całą sobą broniłam się jednak przed zassaniem przez korporację. Awanse i kariera mnie nie interesowały” – wspominała w „Dużym Formacie”. Choć świetnie odnalazła się w nowym środowisku, awanse i korporacyjne ambicje nigdy nie były jej celem. Warszawa, 1996 r. Dzieci Bronislawa i Anny Komorowskich, od lewej u dołu: Elżbieta Komorowska, Anna Komorowska, Piotr Komorowski, u góry: Zofia Komorowska, Tadeusz Komorowski, Maria Komorowska <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgmEpLtz-ddc84b0.jpg" width="1600" height="2432" alt="Warszawa, 1996. Dzieci Bronislawa i Anny Komorowskich, n/z od lewej u dolu: Elżbieta Komorowska, Anna Komorowska, Piotr Komorowski, u gory: Zofia Komorowska, Tadeusz Komorowski, Maria Komorowska.,Image: 428717688, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Dzieci Bronislawa i Anny Komorowskich" /> Anna i Bronisław Komorowscy: para prezydencka z ludzką twarzą. Co naprawdę działo się za kulisami Pałacu Prezydenckiego? Decyzja Bronisława Komorowskiego o kandydowaniu na prezydenta oznaczała jedno – ich życie już nigdy nie będzie takie jak wcześniej. Anna Komorowska doskonale zdawała sobie sprawę z czekających ją wyrzeczeń. Choć nie wyobrażała sobie życia w blasku fleszy, jeszcze bardziej nie wyobrażała sobie, by mogła nie trwać u boku męża – jak robiła to przez całe wspólne lata. Publiczność poznała ją dopiero pod koniec kampanii wyborczej. Świadomie trzymała się z dala od kamer, unikała odpowiedzi na pytanie: „Jaką będzie Pierwszą Damą?” Kiedy w końcu zabrała głos, powiedziała prosto: „Każdy powinien dostosować model sprawowania funkcji pierwszej damy do własnego charakteru. Na pewno wiele rzeczy mi się podobało w sposobie, jaki wypełniała tę rolę i pani Jolanta Kwaśniewska, i pani Maria Kaczyńska”. Nie kryła sympatii wobec swoich poprzedniczek – Jolanty Kwaśniewskiej i Marii Kaczyńskiej. Dla Anny Komorowskiej najważniejsze było jedno: pozostać sobą. Nawet gdy w kampanijnym spocie pokazała się, nalewając mężowi zupę, i została skrytykowana za „patriarchalny model rodziny”, potrafiła odpowiedzieć z humorem. „Nie powiem, że jest tak, że w poniedziałki obiad podaję ja, a we wtorek mąż, ale naprawdę często wymienimy się tymi rolami, funkcjonuje to w sposób zupełnie naturalny” – żartowała w rozmowie z MamaDu. Ich związek zawsze opierał się na partnerstwie. Mimo silnych charakterów i czasem zaciętych dyskusji, kiedy w grę wchodzą rodzinne relacje, oboje odkładają ambicje na bok. Podczas pięcioletniej prezydentury Bronisław Komorowski miał w niej największe wsparcie. To Anna tworzyła dom – niezależnie od tego, czy znajdowali się w Warszawie, czy na oficjalnych wyjazdach. Choć ceniła prywatność i stroniła od publicznych wystąpień, z oddaniem promowała polską kulturę i rodzinne wartości. Jako Pierwsza Dama zaangażowała się w program „Dobry klimat dla rodziny” i dbała o to, by mąż miał czas... na wspólną poranną kawę i kino. Anna Komorowska doskonale wiedziała, że prezydentura to tylko etap. Dbała o to, co znajduje się poza murami pałacu. „Z tyłu głowy stale pamiętam o tym, żebyśmy mieli do czego wrócić. Są też rzeczy, które przecież wcale się nie zmieniły — najbliższych przyjaciół ciągle mamy tych samych” – mówiła z uśmiechem, gdy jej mąż ubiegał się o drugą kadencję. Bo niezależnie od polityki – rodzina była zawsze na pierwszym miejscu. Zobacz także: Poświęciła wszystko, by dać życie córce. Ostatni wywiad Agaty Mróz łamie serce <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgDoj0Nt-b32e56a.jpg" width="2400" height="1600" alt="WARSZAWA, 04.07.2010. FOCUS FILTROWA. DRUGA TURA WYBOROW PREZYDENCKICH. WIECZOR WYBORCZY W SZTABIE BRONISLAWA KOMOROWSKIEGO (NZ Z ZONA ANNA KOMOROWSKA).,Image: 428592755, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA! Cena tego zdjęcia jest niestandardowa. Sprawdź ją dla planowanego użycia., Model Release: no, Credit line: DAREK GOLIK / Forum" title="WIECZOR WYBORCZY W SZTABIE BRONISLAWA" /> Anna i Bronisław Komorowscy: życie po prezydenturze. Jak naprawdę wygląda ich codzienność? Dziś mogą wreszcie zwolnić tempo. Anna i Bronisław Komorowscy, po latach wypełnionych obowiązkami publicznymi i politycznym zgiełkiem, odnaleźli nowy rytm – pełen spokoju, bliskości i rodzinnego ciepła. Mają więcej czasu dla siebie, dzieci i wnuków. Nadrobili też towarzyskie zaległości – przyjaźnie z czasów młodości przetrwały próbę czasu, a dziś są cennym fundamentem ich codzienności. Ich ukochanym miejscem na ziemi jest wieś Buda Ruska na Suwalszczyźnie – prawdziwy azyl z dala od zgiełku. To tutaj oddają się wspólnej pasji: ogrodnictwu. „Anna Komorowska jest tu prawdziwą panią na włościach. Dogląda swego 'dworu' i dba, by wszystko było na miejscu. A jak wymaga tego sytuacja, własnoręcznie wykonuje prace np. w ogrodzie. Tu nie zdadzą egzaminu szpilki i garsonki, więc pierwsza dama Budy Ruskiej stawia na ciepłe swetry i wygodne spodnie. Bronisław Komorowski również porzuca tu eleganckie garnitury i jak trzeba, zakasuje ręce do roboty” – opisywał „Super Express”. Choć oficjalne obowiązki mają już za sobą, dziś z zaangażowaniem oddają się temu, co dla nich najważniejsze – rodzinie. Z dumą i oddaniem opiekują się wnukami, ciesząc się każdą chwilą razem. Bo najpiękniejsza kariera to ta, którą buduje się wśród najbliższych. Czytaj także: Mama prezydenta elekta przerywa milczenie. Jego imię to nie przypadek. To hołd oddany wielkiemu Polakowi Źródła: polityka.pl, prezydent.pl, gazetaprawna.pl, newsweek.pl