Występuje na największych scenach operowych świata. „Kiedy gram, czuję, jakbym walczyła”, mówi Keri-Lynn Wilson
Poruszający koncert Ukrainian Freedom Orchestra w trzecią rocznicę wybuchu wojny na Ukrainie. Teatr Wielki - Opera Narodowa w Warszawie, 25 lutego Łzy, wzruszenie. Tak było na poprzednich koncertach ukraińskiej orkiestry, występującej pod batutą Keri-Lynn Wilson, kanadyjskiej dyrygentki ukraińskiego pochodzenia, mającej na swoim koncie spektakle w największych scenach operowych świata. Była przerażona, kiedy Rosja zaatakowała Ukrainę. Drastyczne obrazy z frontu, cierpienie ludzi, to wszystko stawało jej przed oczami każdego dnia. Keri-Lynn Wilson: „Dałam im namiastkę wolności” „Czułam się z tym strasznie. Widziałam zrównane z ziemią miasteczka, zdjęcia uciekających do Polski uchodźców… Pomyślałam, że mogli się znaleźć wśród nich muzycy, a ja jako dyrygentka mogłabym dać im namiastkę wolności tworząc wraz nimi orkiestrę. Opowiedziałam o tym mężowi, który jest dyrektorem generalnym Metropolitan Opera (Peter Gelb, przyp red). Uznał, że to fantastyczny pomysł, więc zaczęliśmy działać”, mówiła Wilson podczas pierwszego koncertu w Warszawie w 2022 r., po którym odbyła z Ukrainian Freedom Orchestra tournée po całym świecie. W jej skład weszli instrumentaliści z czołowych orkiestr w Kijowie, Lwowie, czy Charkowie, zmuszeni do uchodźstwa, bądź walczący na wojnie, których udało się oddelegować z frontu na czas koncertów. „Kiedy gramy, mamy wrażenie, że walczymy, bo instrumenty to nasza broń”, mówiła Wilson. Patronat nad orkiestrą objęła Pierwsza Dama Ukrainy - Olena Zełeńska. Czytaj też: To koniec Kwiatu Jabłoni? Kasia Sienkiewicz wygadała się na temat swojej przyszłości, jej słowa dają do myślenia Ukrainian Freedom Orchestra : „Muzyka ma niezwykłą moc”. We wtorek, 25 lutego, w trzecią rocznicę rosyjskiej inwazji na Ukrainę, Ukrainian Freedom Orchestra powróci na scenę Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Po raz kolejny wyrazi sprzeciw swój wobec nieuzasadnionej agresji i uczci bohaterską walkę o wolność. To niezwykłe wydarzenie będzie transmitowane na żywo w całej Europie na bezpłatnej platformie streamingowej ARTE.tv. Na scenie warszawskiej opery orkiestra wykona IX Symfonię Beethovena. Kluczowym momentem koncertu będzie poruszająca wersja „Ody do radości” w ukraińskiej wersji językowej, której słowa staną się manifestem wolności, oporu i nadziei dla całego świata. - Ten koncert to nie tylko występ na scenie – to przesłanie, które będzie rozbrzmiewać na całym świecie. To manifest wolności i solidarności z Ukrainą. Muzyka ma niezwykłą moc – łączy ludzi ponad granicami i daje nadzieję, nawet w najtrudniejszych czasach – mówi Keri-Lynn Wilson, która stała za pulpitem najsłynniejszych orkiestr, takich jak Los Angeles Philharmonic, Orkiestra Symfoniczna Radia Bawarskiego w Monachium, San Francisco Symphony, czy Wiener Kammerorchester. Czytaj też: Polka, która podbiła świat, na jej koncert przychodzą tłumy. Odsłaniamy tajemnice Patrycji Piekutowskiej Z Ukrainy do Winnipeg Los Ukrainy leży na sercu Keri-Lynn Wilson, której przodkowie żyli w niewielkim Czerniowcu w południowo-zachodniej Ukrainie i przed I wojną światową wyemigrowali do Kanady w poszukiwaniu lepszego życia. Winnipeg, skąd pochodzi dyrygentka, jest dziś największym skupiskiem Ukraińców w Ameryce Północnej. Keri-Lynn zna świetnie ukraiński i prawosławne święta, które obchodziła wraz z rodziną. Wciąż ma w pamięci ukochaną babcię, która lepiła najlepsze pierogi pod słońcem i zmarła niedawno w wieku 118 lat. Pogrzeb był wzruszający, wszyscy poczuli się wielką rodziny. Keri-Lynn przeczytała słynny wiersz Tarasa Szewczenki o odwadze Ukraińców, aktualny w obliczu wojny. Choć mieszka dziś w Stanach, jej kariera dyrygencka zaczęła się na Ukrainie. Po studiach w Juilliard School w Nowym Jorku, podjęła współpracę z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Ukrainy i Operą w Kijowie. Część jej rodziny i przyjaciół nie zdecydowała się wyjechać pomimo wojny i bezmiaru tragedii rozgrywających się każdego dnia. „To boli, strasznie boli”, mówi Keri-Lynn, która już po raz kolejny ze swoją orkiestrą zagra odę do wolności. Czytaj też: Odniósł gigantyczny sukces, Polskę nazywa drugim domem. O Matteo Bocellim huczy cały świat Transmisja na ARTE.tv Koncert będzie transmitowany na żywo na bezpłatnej platformie streamingowej ARTE.tv, wspierającej kulturę, sztukę i wydarzenia międzynarodowe. Widzowie z całej Europy będą można go zobaczyć pod linkiem NA ŻYWO: UKRAINIAN FREEDOM ORCHESTRA. Dodatkowo, koncert zostanie wyemitowany w telewizji w Polsce na TVP Kultura, w Stanach Zjednoczonych przez kanał PBS oraz na żywo w Ukrainie. Nagranie koncertu będzie dostępne od marca na stronie ARTE.tv. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/pap202407231H1-5fb7d86.jpg" width="8256" height="5504" alt="Gdynia, 23.07.2024. Założycielka i dyrektor muzyczna orkiestry, kanadyjska dyrygentka Keri-Lynn Wilson podczas koncertu Ukrainian Freedom Orchestra w stoczni CRIST w Gdyni" title="Gdynia, 23.07.2024. Założycielka i dyrektor muzyczna orkiestry, kanadyjska dyrygentka Keri-Lynn Wilson podczas koncertu Ukrainian Freedom Orchestra w stoczni CRIST w Gdyni" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/pap20230820140-0d761ce.jpg" width="4800" height="3200" alt="Warszawa, 20.08.2023. Kanadyjska dyrygentka ukraińskiego pochodzenia i dyrektorka muzyczna zespołu Keri-Lynn Wilson (C) na próbie generalnej przed koncertem inaugurującym europejską trasę Ukrainian Freedom Orchestra w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie" title="Warszawa, 20.08.2023. Kanadyjska dyrygentka ukraińskiego pochodzenia i dyrektorka muzyczna zespołu Keri-Lynn Wilson (C) na próbie generalnej przed koncertem inaugurującym europejską trasę Ukrainian Freedom Orchestra w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie" />
Niesamowite odkrycie! Nieznane dzieło Fryderyka Chopina ujrzało światło dzienne
Czy to możliwe, że dzieło najwybitniejszego polskiego kompozytora odkryto po prawie 200 latach? Wszystko na to wskazuje. W Nowym Jorku odnaleziono nieznany dotąd utwór Fryderyka Chopina. Gdzie znajdowała się kompozycja? Co o niej wiemy? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 30.10.2024 r.] Dzieło Fryderyka Chopina zostało odnalezione po 200 latach Utwór skomponowany przez Fryderyka Chopina znajdował się w USA w skarbcu Morgan Library & Museum na Manhattanie. Pośród pocztówek podpisanych przez Picassa, listów Brahmsa czy Czajkowskiego był także on. Na dzieło polskiego pianisty natknął się kurator Robinson McClellan. Sensacyjne znalezisko było oznaczone jako walc i podpisane nazwiskiem Chopina. „Kiedy McClellan natrafił na przedmiot nr 147, zamarł. Był to podniszczony zapis nutowy wielkości karty z katalogu z drobną notatką i wyraźnie widocznym nazwiskiem”, informował The New York Times. Kurator, który sam komponuje postanowił zagrać utwór w domu. Następnie skontaktował się z badaczem twórczości polskiego pianisty z Uniwersytetu w Pensylwanii i przesłał mu zapis nut. Jeffrey Kallberg nie krył swojego zaskoczenia. „Opadła mi szczęka. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem”, miał przekazać badacz. Czytaj też: Ich związek uchodził za niemoralny, żyli bez ślubu. O miłości George Sand i Fryderyka Chopina Tajemnica nieznanego utwory Chopina Od późnej wiosny cały sztab prowadził intensywne prace nad ustaleniem autentyczności dzieła. Zbadano papier oraz atrament, którym zapisane zostały nuty. A z zewnętrznymi ekspertami skonsultowano styl muzyczny zawarty na pożółkłych kartkach. Utwór trwa krócej niż pozostałe walce artysty (ma 80 sekund) i został napisany w tonacji A-moll. Wniosek był jeden - prawdopodobnie okryto nieznany walc Chopina. „Natrafianie na nieznane utwory Chopina zdarza się rzadko, gdyż był on mniej płodny niż inni kompozytorzy”, pisze The New York Times. Niewykluczone, ze utwór mógł powstać między 1830 a 1835 rokiem. „Mamy całkowitą pewność, że nasze wnioski są słuszne. Nadszedł czas, by świat mógł się przyjrzeć znalezisku i wyrobić sobie o nim własne zdanie”, przekazał Robinson McClellan z Morgan Library & Museum. Na prośbę dziennika utwór został zagrany przez Lang Langa. Muzyk nie ukrywa, że dzieło nie jest skomplikowane, ale rzeczywiście posiada oryginalny styl Chopina. „To nie jest najbardziej skomplikowany utwór Chopina, ale pod względem stylu wydaje się tak autentyczna, jak tylko można sobie wyobrazić”, opisywał. Utworu można posłuchać na stronie New York Timesa. Analizy walca podjął się polski pianista klasyczny, wykładowca akademicki, Youtuber i ekspert w dziedzinie muzyki fortepianowej Fryderyka Chopina - Grzegorz Niemczuk. „Czy to w ogóle utwór skończony? […] Niewątpliwie nie. Porównując do wszystkich walców, które Chopin napisał, trzeba jasno powiedzieć i to zaraz wyjdzie w trakcie analizy, że jest to zaledwie pierwsza fraza, pierwszy walc”, podkreślił. Posłuchajcie sami! Źródło: PAP, Dzień Dobry TVN, TVN24, The New York Times Sprawdź też: Natalia Niemen odwołała koncert z powodu stanu zdrowia. Artystka zaapelowała do swoich fanów View oEmbed on the source website
Joyce DiDonato zachwyciła na otwarciu XII edycji Festiwalu Oper Barokowych
Niekwestionowana gwiazda świata opery, która występuje na największych scenach operowych. Nie mogło jej zabraknąć podczas Festiwalu Oper Barokowych, który wystartował 2 września. XII edycję wydarzenia zainaugurował występ wspaniałej Joyce DiDonato, której towarzyszyła orkiestra Il Pomo d’Oro! Joyce DiDonato zachwyciła na Festiwalu Oper Barokowych Joyce DiDonato zaprezentowała w Warszawie program „Eden”. Koncert w Warszawie był pięćdziesiątym – i ostatnim – wykonaniem projektu „Eden”. Artystka, jak wiadomo, zawsze skrupulatnie dobiera miejsca swoich występów. Dlatego tak cieszą jej słowa, że wybrała właśnie Warszawę i przyjęła zaproszenie Warszawskiej Opery Kameralnej na finisaż swojego projektu. „Z każdym mijającym dniem coraz bardziej ufam doskonałej równowadze, zadziwiającej tajemnicy i sile przewodniej otaczającego nas świata przyrody, jak wiele Matka Natura ma nam do przekazania. EDEN to zaproszenie do powrotu do naszych korzeni i zbadania, czy łączymy się tak głęboko, jak to tylko możliwe, z czystą esencją naszej istoty, aby stworzyć nowy EDEN od wewnątrz i zasiać nasiona nadziei na przyszłość”, pisała Joyce DiDonato. Czytaj też: Wybitna sopranistka Joyce Didonato, kilkukrotna laureatka Grammy wystąpi w Warszawie Joyce DiDonato swoją twórczością i obecnością w teatrze operowym oraz każdym artystycznym projektem próbuje zmieniać świat, opowiadając o jego aktualnych problemach. Eden przekracza granice sztuki, opowiada o naturze świata, o tajemnicy przyrody, o strukturach łączących człowieka z Kosmosem. Wskazuje, że dziś sztuka – powstająca w oderwaniu od najbardziej palących problemów świata – nie ma racji bytu, obumiera niczym otaczająca nas przyroda... Społeczna odpowiedzialność sztuki leży na sercu również Warszawskiej Operze Kameralnej i to właśnie dlatego (obok niepodważalnych walorów artystycznych!) koncert Eden otworzył XII Festiwal Oper Barokowych. Źródło: materiały prasowe
Muzyczna uczta na dziedzińcu Zamku Królewskiego w Warszawie
29 czerwca rusza 24. edycja Festiwalu „Ogrody Muzyczne – Graj Ogrody!”
Tego wydarzenia nie może przegapić żaden miłośnik muzyki. Festiwal „Ogrody Muzyczne – Graj Ogrody!”, który odbędzie się w dniach 29 czerwca - 27 lipca 2024 r. w Pawilonie Koncertowym na Dziedzińcu Wielkim Zamku Królewskiego w Warszawie, został tak zaplanowany, by dostarczyć wspaniałych przeżyć każdemu melomanowi, niezależnie od jego preferencji muzycznych. Rozmaitość gatunków muzycznych W ciągu 29 festiwalowych wieczorów odbędzie się aż 30 wydarzeń, w tym 13 koncertów na żywo i 17 pokazów filmowych. W czasie całego wydarzenia będzie można posłuchać: recitali pianistycznych i operowych, muzyki dawnej, ale też XX-wiecznej klasyki big-bandu czy muzyki współczesnej. W repertuarze znalazły się także pop-opera oraz muzyka z gier komputerowych. Na warszawskiej scenie pojawi się wiele wybitnych zespołów oraz solistów z Polski i zagranicy. Kogo możemy się spodziewać? Artyści, którzy wystąpią na festiwalu „Ogrody Muzyczne – Graj Ogrody!” Wśród gwiazd festiwalu znalazł się norweski zespół Barokksolistene, który wystąpi 1 lipca razem ze skrzypkiem barokowym Bjarte Eike. Barokowi Soliści, bo takie jest znaczenie nazwy tego zespołu po norwesku, kochają nie tylko muzykę nurtu historycznego, ale też... szaloną zabawę! Ich program „Alehouse Sessions" łączy XVII-wieczną muzykę angielską, angielskie szanty i skandynawskie tańce, a wszystko jest podane publiczności w klimacie niczym z angielskiego pubu. Kolejni wyczekiwani artyści to zespół Umlaut Big Band pod kierunkiem Pierre-Antoine’a Badaroux, którzy w „Krótkiej Historii Swingu” odtworzą charakterystyczne brzmienie, znane z przedwojennych płyt i zaproszą publiczność do tanecznej zabawy w stylu lat dwudziestych XX w. W gronie polskich wykonawców znaleźli się: NFM Orkiestra Leopoldinum – Wrocław pod kierunkiem skrzypka Alexandra Sitkovetsky’ego, Hashtag Ensemble oraz Chopin University Big Band pod kierunkiem Piotra Kostrzewy. Na ten występ 5 lipca czekają zwłaszcza fani Marcina Maseckiego. Pianista jest znany publiczności z Jazz Bandu Młynarski-Masecki czy Tria Jazzowego Marcina Maseckiego, w którym artysta łączy siły z Jerzym Rogiewiczem i Piotrem Domagalskim. Na Festiwalu „Ogrody Muzyczne – Graj Ogrody!” Marcin Masecki wykona własne improwizacje George’a Gershwina, a wśród nich „Błękitną rapsodię” w oryginalnej wersji z 1924 roku. Nie można nie wspomnieć także o innych solistach, którzy uświetnią tegoroczny festiwal. Oprócz wymienianego Marcina Maseckiego przed publicznością wystąpią także pianiści: duet Hyuk i Hyo Lee, Waldemar Malicki, Adam Kośmieja i Martyna Zakrzewska. Z kolei wokaliści, których usłyszymy na dziedzińcu Zamku Królewskiego, to: Iwona Sobotka i David Baños w projekcie pucciniowskim, Dorota Szczepańska z projektem Lamento, młodzi śpiewacy Akademii Operowej Teatru Wielkiego – Opery Narodowej oraz pop-operowe trio Tre Voci, zaś wspomnianą wcześniej muzykę z gier komputerowych wykona Heroes Orchestra. Projekcje filmowe na Festiwalu „Ogrody Muzyczne” Ponieważ w roku 2024 wypada setna rocznica śmierci wielkiego kompozytora operowego Giacomo Pucciniego, na ekranie zobaczymy najważniejsze pozycje z jego twórczości: „Cyganerię”, „Toscę”, „Turandot” i „Madame Butterfly”. Poza tym odbędą się także inne pokazy oper, operetek, baletów, oratoriów i koncertów, m.in. koncert Davida Garreta z Taorminy na Sycylii z 2023 roku, „Wesele Figara” Wolfganga Amadeusza Mozarta z Festiwalu w Salzburgu z 2023 roku czy „Cyrulik sewilski” z Opery Wiedeńskiej z 2021 roku. Dla miłośników baletu przygotowano np. nagranie z Royal Opera House, Covent Garden 2015 przedstawienia „ Córka źle strzeżona” i nagranie z Opery w Zurychu z 2020 roku „Śpiącej królewny”. Wymienione pozycje to oczywiście tylko początek długiej listy przewidzianych w programie festiwalu projekcji na dużym ekranie. Start festiwalu – już 29 czerwca 2024 roku Pierwszego dnia festiwalu o godz. 18.30 zostanie zaprezentowane historyczne nagranie z Opery w San Francisco 1988 opery „Cyganeria” Giacomo Pucciniego w reżyserii Franceski Zambello. W nagraniu pojawia się iście gwiazdorska obsada: Luciano Pavarotti jako Rodolfo i Mirella Freni jako Mimi, a także chór i Orkiestra The San Francisco Opera House pod dyrekcją Tiziana Severini. Wydarzenie zostało objęte honorowym patronatem Włoskiego Instytutu Kultury w Warszawie w ramach cyklu Puccini 100. Cały program festiwalu można znaleźć na stronie www.ogrodymuzyczne.pl
Zobacz najciekawsze wydarzenia kulturalne tego sezonu!
Tej jesieni z pewnością nie będziemy się nudzić! Spragnieni muzycznych uniesień mogą liczyć na niezwykłe wydarzenia kulturalne, które nastroją nas na nowy sezon i odkryją przed nami nowe, dźwiękowe horyzonty! Nie zabraknie znanych, światowych gwiazd, gwarantujących niezapomniane przeżycia. Zobaczcie, jakie fascynujące koncerty i festiwale odbędą się Jesienią 2023. Nie może Was tam zabraknąć! ZOBACZ TAKŻE: Matteo Bocelli poszedł w ślady sławnego ojca. Dziś zachwyca nie tylko głosem, ale i... urodą Najciekawsze koncerty tej jesieni: Matteo Bocelli Syn znanego włoskiego tenora, Andrei Bocellego pojawi się w Polsce tej jesieni, by zaśpiewać swoje solowe koncerty. Po jego występach u boku słynnego ojca, publiczność go pokochała. Teraz Matteo Bocelli postanowił pójść swoją drogą i rusza w solową trasę koncertową, podczas której usłyszymy jego własne utwory. Wokalista o niezwykłej aparycji i ekspresji, łączący gatunek pop z muzyką klasyczną zaśpiewa trzy koncerty w Polsce: Krakowie, Warszawie i we Wrocławiu (11-16 października). Bilety: od 290 zł. Koncertowa jesień 2023: Szalone Dni Muzyki Festiwal La Folle Journée de Varsovie przy Teatrze Wielkim-Operze Narodowej w Warszawie co roku ściąga tysiące melomanów. To aż 3 dni i 3 noce wypełnione bogatym programem koncertowym i edukacyjnym. W tym roku tematem przewodnim festiwalu jest inspiracja nocą. Podczas edycji "Oda do nocy" usłyszymy m.in. znane dzieła, takie jak aria Królowej Nocy z opery "Czarodziejski flet" czy serenada "Eine Kleine Nachtmusik" (Mała nocna muzyka) Mozarta, a także muzyka do "Snu nocy letniej" Mendelssohna w wykonaniu największych gwiazd światowych scen. Teatr Wielki - Opera Narodowa, Kościół Środowisk Twórczych, Warszawa 22–24 września 2023. Bilety regularne: od 25 zł. Najciekawsze koncerty tej jesieni: Festiwal Skrzyżowanie Kultur Spragnionym nowych muzycznych wrażeń polecamy Festiwal Skrzyżowanie Kultur, który od 2005 roku promuje wielokulturowość, prezentując muzykę z różnych zakątków świata w wykonaniu gwiazd gatunku Worldbeat. W tym roku w Warszawie podczas 6 koncertów, wystąpią artyści z 9 różnych państw, m.in. Armenii, Gruzji, Mali, Algierii, Nigru, Francji, Portugalii oraz Kuby. Będziemy mieli okazję usłyszeć m.in. portugalską gwiazdę gatunku fado, Sarę Correia. Teatr Dramatyczny im. Gustawa Holoubka, Warszawa 15-17 września. Bilety: od 80 zł. Koncertowa jesień 2023: Festiwal Dramma per Musica Festiwal Dramma per Musica od lat promuje muzykę barokową, przyciągając miłośników subtelnej estetyki tamtej epoki. Podczas tegorocznej edycji wydarzenia będziemy mieli okazję wysłuchać czterech wyjątkowych koncertów w czterech różnych przestrzeniach - w Warszawie oraz Płocku w najpiękniejszych salach i kościołach tych miast. Usłyszycie dzieła wybitnych kompozytorów tamtego okresu, jak Vivaldi czy Haendel, a także poznacie rzadko wykonywane utwory Antonio Lottiego czy Dietricha Buxtehudego. Wystąpią najlepsi polscy muzycy, specjalizujący się w wykonawstwie muzyki barokowej. Warszawa, Płock, 6-10 września. Bilety: 25 zł. Wydarzenia muzyczne tej jesieni: opera "Ślepy Tor" w TW-ON W tym sezonie artystycznym czeka nas emocjonująca premiera współczesnej polskiej opery w 3 aktach. "Ślepy Tor" to dzieło dwóch niezwykłych artystów: kompozytora, Krzysztofa Meyera oraz pisarza, Antoniego Libery. Opera w nowatorski sposób przemyca pierwiastek filozoficzny, ubogacając go wyrazistą symboliką. Przedstawia różnorodność światopoglądów, nawiązując do aktualnej rzeczywistości, pełnej sprzeczności i absurdów. Nie zabraknie inteligentnej groteski nawiązującej do Teatru Absurdu i twórczości Sławomira Mrożka. Prapremiera: 14.10.2023, Warszawa, Teatr Wielki-Opera Narodowa. Bilety: od 70 zł. Na jakie wydarzenie muzyczne wybierzecie się tej jesieni?
Jacek Wójcicki zdobył sympatię jako Pan Tenorek. Jak dziś wygląda jego życie?
„Zaczynałem tak naprawdę w przedszkolu na taborecie”
Widzowie oraz słuchacze bardzo cenią jego wszechstronność, głos oraz rozbrajający uśmiech. Jacek Wójcicki dla wielu na zawsze pozostanie Panem Tenorkiem z kultowego już programu Telewizji Polskiej — Budzik. W jednym z wywiadów mówił: „Takie wybrałem życie. Jak nie na estradzie, na koncercie, to w drodze. Wszystko ma swoją cenę i jestem z tym pogodzony. Ale talentu marnować nie zamierzam”, czytaliśmy. Swojej pasji oddaje całego siebie. Co teraz robi Jacek Wójcicki? Jak wyglądała jego droga? Dziś, 21 stycznia świętuje 65. urodziny. [Ostatnia aktualizacja: 21.01.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie: 23.01.2025 rok] Jacek Wójcicki – dzieciństwo i początki kariery Jacek Wójcicki przyszedł na świat 21 stycznia 1960 roku w Krakowie. Od najmłodszych lat związany był z muzyką. Wyróżniał się talentem muzycznym i zachwycał głosem. W latach 70. występował w Dziadach Adama Mickiewicza na deskach Teatru Starego w Krakowie. Już jako mały chłopiec pojawiał się na scenach całego świata wraz z Chórem Chłopięcym Filharmonii Krakowskiej i był z nim związany prawie do końca liceum. Pierwszą zagraniczną podróż odbył w wieku 10 lat. Do chóru trafił dzięki mamie, która przeczytała ogłoszenie o naborze do grupy w jednej z gazet. ,,Mało było kiedyś możliwości wyjazdów z tego prostego względu, że ludzie nie mieli paszportów. Świat otworzył się przed nami dzięki muzyce Krzysztofa Pendereckiego: "Pasji" i "Jutrzni". (...) Lecieliśmy do Iranu i Libanu samolotem. Z tych czasów została mi pasja lotnictwa cywilnego. Lubię awiację, zbieram albumy o samolotach pasażerskich. Na lotniskach mógłbym spędzać całe dnie, odczuwać dreszcz emocji związany ze startem i lądowaniem samolotu. W marzeniach dziecięcych chciałem, oczywiście, być pilotem lub choćby stewardem", wspominał [cytat za Culture.pl] Zobacz też: Dzieciństwo odcisnęło na nim bolesne piętno. Dziś dla Michała Koterskiego ojciec jest ogromnym autorytetem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgh7EPQf-313f80c.jpg" width="2405" height="1600" alt="NZ. Jacek Wojcicki Wielka Gala Liderow Polskiego Biznesu; XVII edycja konkursu Lider Polskiego Biznesu BCC; TEatr Wielki; Warszawa; 09.02.2008,Image: 423896579, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Wielka Gala Liderow Polskiego Biznesu" /> Co ciekawe, sekretarka nie chciała wpuścić muzyka na przesłuchanie, ponieważ uznała, że jest zbyt niski i nie ma szans, by miał dostać się do chóru. Sugerowała, żeby spróbował swoich sił za rok. Wtedy Jacek Wójcicki zaczął śpiewać piosenkę Robertino Lorettiego – Mamma. Profesorka, która to usłyszała przyjęła go od razu. To był początek jego kariery. „Zaczynałem tak naprawdę w przedszkolu na taborecie. Ponieważ zawsze byłem najmniejszy, to stawiano mnie na taboreciku i śpiewałem na akademiach czy przedszkolnych uroczystościach”, opowiadał o swoich początkach podczas jednego ze spotkań w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu. „Dzięki temu, że chodziłem trzy razy w tygodniu na próby do chóru, mogłem później jeździć za granicę, zobaczyć wielki świat i śpiewać pod batutą Krzysztofa Pendereckiego”, dodawał. Następnie wybrał się na studia do szkoły teatralnej w Krakowie. Aktor i śpiewak występował potem w Teatrze Słowackiego, pojawiał się w filmach i serialach. Jednak to muzyka zajmowała od zawsze w jego sercu najważniejsze miejsce. Śpiewanie dawało mu największą satysfakcję. „To było radykalne posunięcie, ale postanowiłem rzucić wyzwanie sobie samemu i pójść w kierunku muzyki. Może dlatego, że śpiewanie pochłania mnie od szczenięcych lat i daje mi więcej satysfakcji. Nie mam edukacji muzycznej. Jest to dla mnie umiejętność nabyta przez doświadczenie. Szkoła muzyczna, a obecnie Akademia Muzyczna i szkoła teatralna w Krakowie sąsiadowały ze sobą w jednym budynku. Nawiązałem wiele przyjacielskich i towarzyskich kontaktów z muzykami, co zaowocowało późniejszą współpracą. Choćby w zespole In Tune. Byłem w nim jedynym aktorem. Pozostali występujący byli wykształconymi muzykami”, zwierzał się [cytat za Culture.pl]. Zobacz też: Ewa Bem i Ryszard Sibilski spędzili u swojego boku 45 lat. Historia ich miłości wzrusza do łez <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQ03heX-89a1ece.jpg" width="1600" height="2372" alt="Gdansk 07.02.2007 Jacek Wojcicki ; Nagranie Koncertu Walentynkowego w TVP Gdansk z udzialem aktorow serialu M jak Milosc ;,Image: 429692049, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Zenon Kusmider / Forum" title="M jak Milosc - Koncert Walentynkowy TVP" /> https://www.youtube.com/watch?v=MJ0qOfzPXeQ Jacek Wójcicki sympatię zdobył jako Pan Tenorek Z Piwnicą pod Baranami był związany przez dłuższy czas. Pasował tam idealnie jako natchniony artysta, utalentowany, wszechstronny, towarzyszki. Tamte czasy sam wspominał zawsze z czułością. Jego umiejętności doceniają od lat inni artyści. ,,Od wielu lat robi zasłużoną furorę. O wybitnym aktorze dramatycznym mówi się, że potrafiłby zagrać nawet krzesło. "Jacek potrafi zaśpiewać nawet tańczący stolik. Bardzo go cenię", wspominał Jan Kanty Pawluśkiewicz. Popularność Jackowi Wójcickiemu przyniosły także występy w Kabarecie Olgi Lipińskiej. Aktor na swoim koncie ma wiele wyróżnień i nagród. Należy wspomnieć również o jego roli w Liście Schindlera. Artysta doskonale wiedział, że sam Steven Spielberg będzie poszukiwał aktorów do swojej produkcji i odwiedzi Piwnicę pod Baranami. Wykorzystał swój czas i sprawił, że reżyser go dostrzegł. I udało się! „Miał wejść na 20 minut, a tu już minęło półtorej godziny. Biegłem więc bez specjalnej nadziei, że go jeszcze zobaczę i zdobędę autograf dla mojej siostrzenicy. Wpadłem na scenę, zaśpiewałem. Piwnica jest tak małym miejscem, że tam każdy zwraca na siebie uwagę. Ale Beata Rybotycka i ja musieliśmy szczególnie przypaść reżyserowi do gustu, bo odebraliśmy osobiste gratulacje i zaproszenie na plan filmu Lista Schindlera”, czytamy na łamach książki „Wracając do moich Baranów”. Ale dla wielu osób Jacek Wójcicki będzie wciąż Panem Tenorkiem z popularnego programu dla dzieci Budzik, który pojawiał się na antenie TVP1. Aktor nagrał wtedy 120 odcinków i powstało tyle samo piosenek. Nie ukrywa, że wciąż jest rozpoznawany na ulicy. „Dzieci, które mnie oglądały, mają po 20 lat i zdarza się, że na ulicy zaczepiają mnie młode laski „A, pan Tenorek...”, mówił w jednym z wywiadów. Następnie Jacek Wójcicki wspólnie z Ewą Wachowicz pojawiali się w programie „Tylko nas dwoje”. Na scenach występował m.in. z Grażyną Brodzińską, Małgorzatą Walewską czy Beatą Rybotycką. Do dziś artysta nie może narzekać na brak zajęć. Cały czas tworzy, poświęca się swojej pasji i koncertuje. Źródło: Nasze Miasto Poznań, Plejada.pl, Culture.pl https://www.youtube.com/watch?v=nTNfjW9p9Lg <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl4f4UE-5e62fed.jpg" width="2000" height="1499" alt="Fot. Artur Barbarowski/East News Krakow 18.12.2022. Krakow, Rynek Glowny. Przed Ratuszem, na terenie Jarmarku Bozonarodzeniowego na ustawionej scenie zyczenia mieszkancom Krakowa zlozyli Metropolita Krakowski Arcybiskum Marek Jedraszewski, Kardynal Senior Stanislaw Dziwisz, Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski oraz czlonkowie wladz miasta. N/z: Jacek Wojcicki" title="?yczenia ?wi?teczne dla mieszka?ców Krakowa" /> Jacek Wójcicki, Życzenia świąteczne dla mieszkańców Krakowa, grudzień 2022
Tak przebiegał IV Festiwal romantycznych kompozycji: Elsner i jego następcy
To było naprawdę wyjątkowe wydarzenie...
W dniach 2-8 września 2022 roku w Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie odbył się IV Festiwal romantycznych kompozycji: Elsner i jego następcy. Tegoroczna edycja, wpisując się w Rok 200-lecia polskiego romantyzmu, eksponowała postać Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego, który obok Fryderyka Chopina uznawany jest za jednego z najwybitniejszych uczniów Józefa Elsnera. Podczas siedmiu festiwalowych wieczorów usłyszeliśmy jego dzieła oraz innych twórców romantycznych w wykonaniu znakomitych polskich artystów i zespołów. W recitalu inauguracyjnym pianista Piotr Sałajczyk przypomniał twórczość fortepianową Juliusza Zarębskiego i zachwycił interpretacją jego nowatorskiego cyklu op. 13 Róże i ciernie. Urszula Kryger z towarzyszeniem pianisty Pawła Cłapińskiego mistrzowsko wykonała wybrane pieśni Stanisława Moniuszki. W recitalu wokalnym zaprezentowała się utalentowana sopranistka Gabriela Legun, tegoroczna laureatka Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Stanisława Moniuszki. Kompozycje kameralne Dobrzyńskiego zestawione z utworami twórców go inspirujących – Mendelssohna i Hummla – wypełniły koncert wspaniałego Kwartetu Śląskiego i wiolonczelisty Adama Krzeszowca oraz koncert świetnego tria w składzie Maria Machowska (skrzypce), Magdalena Bojanowicz (wiolonczela), Grzegorz Skrobiński (fortepian). Aleksandra Świgut na fortepianie historycznym intrygująco zinterpretowała utwory Chopina i Dobrzyńskiego – dwóch najwybitniejszych uczniów Elsnera. W koncercie finałowym doskonale zgrany Książek Piano Duo wykonał rzadko wykonywane kompozycje na cztery ręce Elsnera, Chopina i Dobrzyńskiego. Organizatorami Festiwalu byli Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena oraz Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, a parterem i patronem medialnym magazyn VIVA! Czytaj także: Fryderyk Chopin i Delfina Potocka. Gdy umierał, śpiewała mu i przygrywała na fortepianie
Historia walkmana, jak stał się fenomenem
Poznaj historię jednego z symboli lat 80.
Pojawienie się walkmana na rynku zmieniło kompletnie odbiór muzyki przez zwykłego użytkownika. Bardzo dużo z nas pamięta świetnie czasy, kiedy muzyka była dostępna tylko na kasetach, jak precyzyjnie trzeba było je zwijać oraz jak nagrywało się na nie swoje składanki, aby potem iść przez miasto i słuchać ich na słuchawkach. Ten przenośny, zminiaturyzowany odtwarzacz kaset magnetofonowych był odporny na wszelkie wstrząsy i można było z niego korzystać tylko na słuchawkach, ponieważ większość modeli nie posiadała głośników. Przyjęło się, że walkmenami nazywamy wszystkie tego typu urządzenia, jednak nazwa ta jest znakiem towarowym marki Sony, która najbardziej w tamtych czasach specjalizowała się w nich i wypuszczała najwięcej modeli na rynek. Jak urządzenie zmieniało się na przestrzeni lat? Jakie modele uważa się za najbardziej kultowe? Czy moda na kasety wraca? ZOBACZ TEŻ: Florence + The Machine o macierzyństwie na nowej płycie. Piękne słowa Początki walkmana Walkman miał swoje początki w latach 60, kiedy została opracowana pierwsza kaseta magnetofonowa. W prawdzie już wcześniej istniała możliwość rejestracji dźwięku za pomocą taśmy magnetycznej, ale nagrywanie i odtwarzanie było na niej trudne i mało wygodne. Dopiero po skonstruowaniu niewielkiej kasety i odtwarza do niej nastąpiła rewolucja, która wyparła płyty winylowe i ich odtwarzacze. Ogromnym fanem był Masru Ibuki, który był także jednym ze współzałożycieli marki Sony. Lubił słuchać muzyki w podróży, dlatego postanowił stworzyć coś co ułatwi mu to w podróży i w lipcu 1979 wypuścił pierwszego Walkmana Sony TPS-L2, który do dziś jest archetypem wszelkich przenośnych odtwarzaczy muzycznych. Jak walkman stał się jednym z symboli lat 80. Tuż po premierze odbiór nowego walkamana nie robił furory. Doceniano go za to, że jest podręczny i przenośny, ale jednocześnie było wiele sceptyków, którzy wątpili w jakość dźwięku. Mimo, że początkowo były co do niego mieszane odczucia, walkaman stał się hitem sprzedażowym, a z czasem symbolem lat 80. Bardzo szybko projekt Sony podłapały inne firmy i zaczęły wypuszczać na rynek swoje wersje, a ludzi z walkmenami można było spotkać wszędzie! Szczególnie dużą popularnością cieszył się wśród biegaczy, rowerzystów i osób ćwiczących na siłowniach. Ostatecznym dowodem na niezwykłą popularność tego urządzenia został fakt, że w 1986 roku Oxford English Dictionary zarejestrował hasło “walkman” jako konkretny typ urządzenia. Bez Walkamana marki Sony nie byłoby postępu technologicznego, ponieważ jeszcze w połowie lat 80. firma wprowadziła na rynek Discmana, czyli przenośny odtwarzacz do płyt CD. Działał on tak samo jak Walkman tylko z tą różnicą, że był na płyty kompaktowe, które w tamtym czasie zdobywały coraz większą popularność i powoli spychały kasety do lamusa. Jednak Discman miał jedną wadę - nie był tak odporny na wstrząsy co odtwarzacz kaset, co wykluczało go u osób słuchających muzyki podczas ćwiczeń. Dzięki temu popularność walkmana nie spadała, a wręcz przeciwnie - rosła, praktycznie do końca lat 90. XX wieku. Później, wraz z pojawieniem się odtwarzaczy plików mp3, jego kariera zaczęła się kończyć. Ostatecznie Sony zakończyło produkcję Walkmanów w 2010 roku. Nie ulega wątpliwości, że jest to urządzenie, które zrewolucjonizowało rynek i zmieniło podejście do słuchania muzyki. Powrót do kaset? Jednak historia walkmana nie kończy się w 2010 roku, ponieważ przeżywa on aktualnie swój mały renesans. Kiedy kasety pojawiły się w popularnym serialu Netflixa “13 powodów” zrobiły one furorę wśród fanów starych perełek i obudziły chęć powrotu do niej. Dla pokolenia urodzonego w okolicach nowego millenium walkmen był zaledwie ciekawym gadżetem, który pokazywali rodzice. Teraz stał się obiektem zainteresowania zarówno millenialsów, którzy chcą poczuć nutkę nostalgii, ale także generacji Z, która chce poznać tamtą jakość dźwięku i doznań. Co ciekawe coraz więcej artystów wypuszcza swoje albumy na kasetach, zrobił tak między innymi Ralph Kamiński wydając “Kosmiczne Energie” oraz “Młodość” właśnie na kasetach. Przynajmniej jeden walkman w każdym domu był obecny. Towarzyszył on w czasie wielu podróży, spacerów do pracy i treningów. Powrót mody na kasety częściowo zawdzięczamy serialowi Netflixa “Stranger Things”, który pokazuje piękne lata 80. i sprawia, że chce się choć trochę poczuć ich klimat. Mieliście walkmana? Jak myślicie, czy walkman wróci do produkcji?
Fryderyk Chopin, czyli najwybitniejszy polski kompozytor, którego życiorys skrywa mroczne tajemnice...
Choć jego imię i nazwisko zna każdy, to do dziś nie wiadomo, kiedy dokładnie się urodził. Najprawdopodobniej jednak już w momencie narodzin pojawiła się u niego niechęć do muzyki. Wszystko przez zaborczego ojca, który wiązał z synem ogromne nadzieje. Fryderyk Chopin miał zrealizować marzenie ojca. Już w wieku pięciu lat rozpoczął grę na fortepianie. Stał się lubiany przez rówieśników za poczucie humoru i pozytywne nastawienie do życia, a pokochano go za niezwykły talent i ogromną pasję. Do najsłynniejszych utworów Fryderyka Chopina należą: Etiuda opus 10 nr 3, Walc a-moll, I, II i III Sonata fortepianowa czy Polonez opus 53. A kim były kobiety jego życia i dlaczego nazywano go człowiekiem interesu? Dziś przypada 175. rocznica śmierci Fryderyka Chopina. Przypominamy tekst Macieja Wesołowskiego, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2010 roku. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 17.10.2024 r.] Fryderyk Chopin - utwory, ciekawostki, życiorys Dłużej tego nie zniosę! Nie, nie! Albo zaczniesz grać i myśleć, albo wynoś się!”. Chopin nerwowo przebiegł pokój. Złapał krzesło i rzucił o podłogę. Drewniane nogi rozprysły się na wszystkie strony. „Żegnam panią!”. Zofia Rosengart, którą sam nazywał swoją najlepszą uczennicą, skuliła się przy klawiaturze fortepianu. Tego dnia nie zobaczyła już mistrza. Wściekły popędził przez Chaussée d’Antin, w pochmurny Paryż. Przypomniał sobie słowa Mickiewicza, który nieraz przekonywał go, że rozmienia się na drobne: „Panie Chopin, rzuć pan to! Pan jesteś stworzony, by napisać nam, Polakom, narodową operę, a nie tracić czas na kładzenie nut do głowy znudzonych pannic”. Ale pomyślał o 20 frankach, które dostawał za lekcję. Tego wieczoru wypił więcej niż zwykle. Wpierw czerwone wino, potem szampana. Na salonach czuł się jak ryba w wodzie. Zawsze z wymodelowaną fryzurą, w wypastowanych butach, nienagannie skrojonym fraku i charakterystycznych białych rękawiczkach. „Panie Chopin, niech się pan nie da prosić. Niechże pan zagra”, kokietowała Delfina Potocka. Jej, pochodzącej z bogatej arystokratycznej rodziny damie i byłej uczennicy, nie potrafił odmówić. Była uosobieniem wszystkiego, czego romantyczny artysta szukał w kobiecie. Pasja, namiętność, oszałamiająca uroda, ogromny temperament... Pod jej urokiem jest pół Paryża. Francuscy książęta i malarze, polscy poeci i muzycy. Wpatrzony w nią Chopin dedykuje jej swój wspaniały Koncert f-moll op. 21. Czy są kochankami? Tego nikt nie wie na pewno. W salonie dało się wyczuć zapach palonego opium. Chopin siadł do fortepianu. Nonszalancko zaczął grać. Kilka wielbicielek zaczęło omdlewać. Po chwili sala wybuchła śmiechem. W Paryżu nie było lepszego parodysty. „Liszt! Liszt! Jak żywy!”, chórem wykrzykiwali nazwisko wirtuoza, którego grę imitował. To dopiero początek show. Fryderyk niemal położył się na klawiaturze. Kolejne walce i nokturny wydobyły się spod jego... łokci. „Było nudno, ale w końcu Chopin się upił i zaczął grać (...). Bawiliśmy się do rana”, zanotował później Juliusz Słowacki. Czytaj też: Miłość sprowadziła na nią wielkie nieszczęścia. W gazecie znajomi czytali jej nekrolog Fryderyk Chopin: życie w Paryżu Mieszkał w Paryżu od września 1831 roku. Gwiazdą bohemy stał się po pierwszym występie. „Chopin wszystkich tutejszych fortepianistów zabił na śmierć, cały Paryż ogłupiał”, pisał skrzypek Antoni Orłowski w 1832 roku. Robert Schumann ogłosił: „Panowie, czapki z głów, oto geniusz”. Sam Chopin w jednym z listów pisał z ironią: „Wszedłem w pierwsze towarzystwa, siedzę między ambasadorami, książętami, ministrami. (...) Zaraz masz większy talent, jeżeli cię w ambasadzie angielskiej czy austriackiej słyszano”. Sukces nie przyszedł jednak od razu. Chopin, mimo że miał już za sobą kilka koncertów w kulturalnej stolicy Europy, jaką był wówczas Paryż, nie znaczył wiele. Przez pierwsze miesiące nikt nie chciał zorganizować mu koncertu. W Paryżu czuł się samotny. Popadał w coraz większą frustrację i biedę – początkowo utrzymywała go polonijna elita, która od początku wierzyła w jego geniusz. Był tym zniechęcony, myślał o emigracji do Stanów Zjednoczonych. Został. Również dlatego, że odkrył w Paryżu miasto żyjące podskórnym, tajemnym życiem. „Jest tu największy przepych, największe świństwo, największa cnota, największy występek”, pisał. Cieszyła go rosnąca popularność i świadomość bycia w centrum wydarzeń. To samo go odrzucało. „Ja nie nadaję się do występowania na koncertach, przeraża mnie tłum, duszę się w jego oddechach”, pisał do Liszta. Także dlatego w całym życiu dał jedynie 30 publicznych koncertów, z czego 19 podczas 18 lat życia w Paryżu. Zobacz też: Pokochała go bez pamięci. Ostatni mąż zginął na jej oczach, nigdy nie poradziła sobie z tą traumą Fryderyk Chopin: emigracja Przez pierwsze emigracyjne lata dręczą go wyrzuty sumienia. Z Warszawy wyjeżdża 2 listopada 1830 roku, tuż przed wybuchem powstania listopadowego. Ma jechać w świat, robić karierę. Powstanie zastaje go w Wiedniu. Ma wówczas 20 lat i, jak większość młodych, chce walczyć. Sprzeciwia się temu rodzina. „Więcej zrobisz, mówiąc o Polsce na europejskich salonach”, przekonują. Tej decyzji będzie żałował długo. Jedzie do Stuttgartu. Tu powstają notatki – „Dziennik stuttgarcki”. Powstaje też szkic jednego z najsłynniejszych dzieł kompozytora – Etiuda c-moll zwana „Rewolucyjną”. Słowa „Dziennika...” współcześni psychiatrzy podają jako dowód na psychozę maniakalno-depresyjną. Już jako młody człowiek Chopin przechodzi z depresji w euforię. Być może wpływ na te wahania nastrojów ma syfilis, choroba, której nabawił się po inicjacji seksualnej z prostytutką. Człowiek interesu Wbrew temu, co można by sądzić o artystach epoki romantyzmu, doskonale zdawał sobie sprawę, że komponowanie jest nie tylko jego powołaniem, lecz także zawodem. Bardzo dbał o własne interesy. „Za tę Balladę chciałbym dostać tysiąc franków na Francję i Anglię. 2-o dwa Polonezy (z których Pan zna jeden, A-dur) – za nie żądam tysiąc pięćset franków na wszystkie kraje kuli ziemskiej. 3-o Trzecie Scherzo – ta sama cena co za Polonezy, na całą Europę”, pisał do wydawcy Kamila Pleyela. Jego stawki były jednymi z najwyższych w Paryżu. Za dwugodzinny koncert otrzymywał nawet sześć tysięcy franków – sumę, na którą przeciętny paryżanin musiał pracować kilka lat. Za prawa autorskie do utworów płacono mu od 500 do 1500 franków. Był najlepiej opłacanym nauczycielem muzyki w Paryżu – jego miesięczne honoraria dochodziły do trzech tysięcy franków. Był „twarzą” firmy Pleyel i dostawał procent od każdego sprzedanego przez nich fortepianu. Ta drobiazgowość w rachunkach nie uratowała go przed biedą. W ostatnich miesiącach życia nie miał oszczędności. Pieniądze wydawał szybko na stroje, prezenty, przyjęcia, alkohol, opium... Lubi luksus. W surduty, zwykle popielate, w kolorze malwy lub pruskiego błękitu, zaopatruje się u Dauremonta, słynnego i bardzo drogiego krawca. Kiedy jest w dobrym humorze, pozwala sobie na finansowe szaleństwa. Dla kaprysu kupuje na przykład powóz. A potem wsiada do niego tylko po to, by poinformować kogoś, że... nie przyjdzie na umówione spotkanie. Fryderyk Chopin i Maria Wodzińska Ma 26 lat, gdy poznaje 17-letnią Marię Wodzińską. Spotykają się w Dreźnie, wkrótce są zaręczeni. Do ślubu nie dochodzi. Wodzińscy nigdy do końca nie zaakceptowali cherlawego bon vivanta w roli kandydata na męża córki. Nie bez znaczenia było też to, że już w miesiąc po zaręczynach w życiu Chopina pojawia się kolejna kobieta – Aurore Dudevant, dziś znana głównie z literackiego pseudonimu George Sand. Na salonach George znana jest jako niedoceniana pisarka, a także femme fatale, kochanka de Musseta, Balzaka, Liszta... Wpadają na siebie na przyjęciu u hrabiny Marii d’Agoult. I raczej nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. „Jakże odpychająca ta George Sand! Czy to aby na pewno kobieta?”, mówił zdegustowany. Ona odpłacała mu krótkim: „nudziarz”. Ale już dwa miesiące później, w grudniu 1836 roku, podczas towarzyskiej herbatki w domu Chopina przy Chaussée d’Antin coś iskrzy. Nowy polski znajomy przypomina George jej dawnego kochanka – poetę Alfreda de Musseta. Jest równie szczupły, niewysoki, jak tamten nadwrażliwy i chorowity. Teraz siedzi wpatrzona we Fryderyka. On szybko odwzajemnił jej zainteresowanie, a potem uczucie. Aurore nie była skończoną pięknością w stylu Delfiny Potockiej czy Marii Wodzińskiej. Miała jednak coś, co intrygowało mężczyzn. Tajemniczość, charyzmę. Na przełomie 1838/1839 roku (od dwóch lat są kochankami) wspólnie wyjeżdżają na Majorkę, do wioski Valldemosa. Wspomnienia z tej wyprawy Sand zbierze później w książkę „Zima na Majorce”. Wyjazd okazuje się koszmarem. To tu, w Valldemosie, Chopin zdaje sobie sprawę, jak poważnie jest chory. Ma zaawansowaną gruźlicę. Ich relacje po powrocie z Majorki się zmieniają. Szaleńcza miłość przeradza się w dość szczególny związek, w którym sześć lat starsza Aurore, matka dwojga dorastających dzieci: Maurycego i Solange, zaczyna traktować go jak kolejnego podopiecznego. Wiele lat później Sand oskarżycielsko ogłosi: „Żyłam jak z trupem!”. I przyzna, że przez dziewięć lat ani razu nie kochała się z Fryderykiem. Mimo to związek trwa. Dzięki George przez sześć kolejnych lat (1841–1846) Chopin ucieka z Paryża do jej rodzinnego Nohant. Tam powstaje wiele z jego najwspanialszych kompozycji. Nad klawiaturą i kartką spędza całe dnie i noce. Kiedy nie ma weny, wpada w histerię. Wścieka się, przeklina, rzuca wszystkim, co wpadnie mu pod rękę. Nie chce nikogo widzieć. „Pomysły muzyczne przychodziły nagle, niespodziewanie (...). Czasami gdy siedział przy fortepianie, czasem znowu na spacerze. W tym ostatnim razie niecierpliwie oczekiwał końca przechadzki, żeby jak najprędzej mógł dostać się do fortepianu i usłyszeć zachowane w pamięci pomysły muzyczne”, wspominała Sand. „To, co stworzył w myśli jako całość gotową i wykończoną, gdy miał przelać na papier, analizował aż do przesady; a gdy dane szczegóły nie okazywały się odpowiednimi, wpadał w prawdziwą rozpacz. Zamykał się w swym gabinecie na długie godziny, ślęczał całymi dniami nad swą pracą, płakał, rzucał się jak opętany, łamał pióra, często jeden takt po sto razy przekreślał i przerabiał. Na drugi dzień rozpoczynał tę samą historię z godną współczucia wytrwałością. Nieraz nad jedną stronicą siedział sześć, osiem tygodni, a w końcu napisał swój utwór tak, jak za pierwszym razem przelał go na papier”. W Nohant doszło do ich nawiększej, jednej z ostatnich kłótni. Jej powodem był Jean-Baptiste Auguste Clésinger, rzeźbiarz, który wpierw został kochankiem samej George, by następnie porzucić ją dla jej córki, 18-letniej Solange. Chopin ujął się za Solange. Sand wpadła w szał. Wydziedziczyła córkę, przestała odzywać się do Fryderyka. To był ostatni akord ich związku. Czytaj również: Zdobyła osiem ośmiotysięczników, zginęła, próbując zdobyć kolejny. Matka Wandy Rutkiewicz do końca wierzyła, że jej córka żyje Fryderyk Chopin: choroba Rozstali się w 1847 roku. Chopin był już wówczas przeżarty chorobą, bardziej niż zwykle blady i chudy – w ostatnich latach życia ważył nieco ponad 40 kilogramów przy wzroście 170 centymetrów. W oczy rzucają się wyszczerbione, psujące się zęby, podkrążone oczy i wielki – wydawało się, że większy niż wcześniej – nos, do którego miał dystans (w listach nazywał go „zwiędłym wąchalitis”). Jest wycieńczony. Czuje się opuszczony, samotny. Nie ma z czego żyć. Za namową pochodzącej ze Szkocji uczennicy, Jane Stirling, rusza w kolejną, ostatnią już podróż – do Wielkiej Brytanii. Tam udziela lekcji i daje kameralne koncerty. Gra ostatkiem sił, a każdy występ ciężko odchorowuje. „Żeby ten Londyn nie był taki czarny, a ludzie nie tacy ciężcy i odoru węglowego ani mgły nie było, tobym już i po angielsku się nauczył”, notuje. „Ale ci Anglicy tacy różni od Francuzów, do których jak do swoich przylgnąłem; tak wszystko na funty biorą, sztuki dlatego lubią, że to lux; poczciwe serca, ale takie oryginały, że rozumiem, jak można samemu zesztywnieć albo się w machinę obrócić. Żebym był młodszy, tobym się może i na machinę puścił, dawałbym koncerta po wszystkich kątach i wygrywał najbezgustowniejsze awantury (byle za pieniądze!); ale teraz...”. 16 listopada 1848 roku w Londynie pojawia się na scenie po raz ostatni. Tydzień wcześniej w czasie wykonywania Sonaty op. 35 gwałtownie wstaje i wybiega. Po dłuższej pauzie wraca, by dokończyć występ. Pisze o tym do Solange: „Kiedy w gronie przyjaciół angielskich grałem moją Sonatę b-moll, zdarzyła mi się niezwykła przygoda. Wykonałem mniej więcej poprawnie allegro i scherzo i już miałem zacząć marsz, gdy nagle ujrzałem wyłaniające się z na wpół otwartego pudła fortepianu przeklęte widziadła, które pewnego wieczoru ukazały mi się w Chartreuse. Musiałem wyjść na chwilę, żeby się opamiętać, po czym bez słowa zacząłem grać dalej”. Zaraz potem wraca do Paryża. Pół roku później lekarz diagnozuje ostatnie stadium gruźlicy. Bez szans na wyleczenie. Na ostatnie tygodnie przenosi się do mieszkania przy placu Vendôme. Poza Stirling, która z czasem zyska sobie przydomek „wdowy po Chopinie”, opiekuje się nim jedna z uczennic, Marcelina Czartoryska. Do końca jest też autor jego najbardziej znanego portretu Eugène Delacroix. W tym czasie odwiedza go Norwid. Echem tego spotkania są słynne strofy: „(...) Byłem u Ciebie w dni te, przedostatnie, Gdy podobniałeś – co chwila, co chwila Do upuszczonej przez Orfeja liry, W której się rzutu-moc z pieśnią przesila, I rozmawiają z sobą struny cztery (...)” Dwa dni przed śmiercią śpiewa mu Delfina Potocka. On sam prosi, by na pogrzebie zagrać mu „Requiem” Mozarta. Umiera 17 października 1849 roku. Maskę pośmiertną zdejmuje mu Clésinger. Twarz Chopina jest tak wymęczona chorobą, że wygląda jak twarz 80-latka. Także dlatego na lata zostanie ona szczelnie zamknięta w archiwum rodziny Mickiewiczów.
XVIII Konkurs Chopinowski za nami. Zwycięzca zachwyca, kim jest Bruce Liu?
Polak również został nagrodzony! Które miejsce zajął?
Po kilkuletniej przerwie w Polsce ponownie odbył się Konkurs Chopinowski, który jest jednym z najbardziej prestiżowych konkursów muzycznych na świecie. Wydarzenie odbywa się regularnie co pięć lat. Wiadomo już, że tegorocznym jego laureatem został kanadyjski pianista Bruce Liu. Kim jest ceniony muzyk? Wyróżnienie otrzymał też polski pianista! Które miejsce zajął? Konkurs Chopinowski wygrywa Bruce (Xiaoyu) Li Niestety z powodu wybuchu pandemii w 2020 roku zmagania młodych wirtuozów nie mogły zostać zorganizowane planowo, dlatego zostały przesunięte na ten rok. Ostatecznie XVIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina odbył się w dniach 18-20 października 2021 roku. Każdy muzyk miał za zadanie zagrać jeden z koncertów Fryderyka Chopina: e-moll op. 11 lub f-moll op. 21. W pierwszym etapie wzięło udział 87 pianistów, wśród nich 16 osób z Polski. Do drugiego zakwalifikowało się 45 osób, z kolei do trzeciego, ostatniego etapu, dostały się tylko 23 osoby. Jury pod przewodnictwem prof. Katarzyny Popowej-Zydroń długo zastanawiało się, kogo wyróżnić laurem pierwszego miejsca. Po wielu godzinach obrad, o 2:00 w nocy ogłoszono werdykt, pomimo że wstępnie planowano go ogłosić o 23:30. Wielkim zwycięzcą XVIII Konkursu Chopinowskiego został Bruce (Xiaoyu) Liu z Kanady. Kolejne miejsca prezentowały się następująco: II nagroda ex aequo – Alexander Gadjiev reprezentujący Włochy i Słowenię oraz Kyohei Sorita z Japonii III nagroda – Martin Garcia Garcia z Hiszpanii IV nagroda ex aequo – Aimi Kobayashi z Japonii oraz Jakub Kuszlik z Polski V nagroda – Leonora Armellini z Włoch VI nagroda – J J Jun Li Bui z Kanady Wygrany nie krył wzruszenia po ogłoszeniu werdyktu jury. „Naprawdę nie wiem, co powiedzieć. To jest wspaniałe uczucie stać tutaj. To była wspaniała przygoda grać z tymi wspaniałymi ludźmi Chopina na estradzie Filharmonii Narodowej w Warszawie. Było to wielkie przeżycie. Na pewno cieszy się moja rodzina i przyjaciele. Ja naprawdę nie mam słów, to wielkie przeżycie i radość”, powiedział dumny i zakłopotany Bruce Liu. „Jeśli masz pasję do czegoś, po prostu to rób. Nie patrz na innych, na to, co mówią i myślą. Podążaj za tym, co uważasz za dobre dla siebie. Na swojej drodze zawsze napotkasz porażki, problemy i negatywne osoby, w takich momentach musisz podążać dalej i nie poddawać się”, dodał muzyk. Czytaj także: Najbardziej prestiżowy Konkurs, jaki odbywa się w Polsce, ma już 90 lat Bruce Xiaoyu Liu, XVIII Konkurs im. Fryderyka Chopina, Warszawa, 20.10.2021 rok Kim jest Bruce Liu? Bruce (Xiaoyu) Liu przyszedł na świat 8 maja 1997 roku w Paryżu, jest absolwentem Konserwatorium Muzycznego w Montrealu w klasie Richarda Raymonda. Obecnie kontynuuje naukę pod kierunkiem Dang Thai Sona. Miał okazję współpracować z orkiestrą symfoniczną z Cleveland i z Montrealu, Orkiestrą Filharmonii Izraelskiej, Orchestrą of the Americas, Camerata Jerusalem. Jednocześnie koncertował z China NCPA Orchestra. Był też uczestnikiem dwóch tras koncertowych po Chinach z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Ukrainy i Orkiestrą Symfoniczną Lwowskiej Filharmonii Obwodowej, występując m.in. w pekińskich National Centre for the Performing Arts i Concert Hall oraz Oriental Arts Center w Szanghaju, a także z Orchestre Lamoureux w Salle Gaveau. Do tej pory udało mu się zwyciężyć w kilku międzynarodowych konkursach pianistycznych, m.in. w Sendai, Montrealu, Viseu i Tel Awiwie. Czytaj także: Szwajcarski dziennikarz wysnuwa mocną tezę: Fryderyk Chopin był gejem. Jak ją udowodnił? Bruce Xiaoyu Liu, XVIII Konkurs im. Fryderyka Chopina, Warszawa, 20.10.2021 rok Natalia Kukulska gratuluje zwycięzcy Informacja o wygranej kanadyjskiego pianisty w Konkursie Chopinowskim nie umknęła uwadze Natalii Kukulskiej, która za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych pogratulowała zwycięzcy i pozostałym uczestnikom. „To są sporty ekstremalne w ramach największych muzycznych wrażliwości! W takich „niezmierzalnych” dziedzinach nigdy nie jest na pewno, nigdy nie będzie wyniku, który usatysfakcjonuje wszystkich. Ale zawsze za każdym wirtuozem stoi talent, ciężka praca i weryfikacja z trudnymi emocjami konkursowymi", napisała piosenkarka na Instagramie. Wtórowała jej Natasza Urbańska: „Gratulacje dla wszystkich laureatów
Fortepian Władysława Szpilmana sprzedany za 1,3 miliona złotych!
Ten historyczny moment zapadnie na długo w pamięci kolekcjonerów sztuki! Fortepian Władysława Szpilmana został najdrożej zlicytowanym instrumentem muzycznym w historii aukcji w Polsce! O ogromnym sukcesie aukcyjnym mówi się na całym świecie. Zebrano aż 2,5 miliona złotych, które zostaną przeznaczone na popularyzację twórczości wybitnego polskiego pianisty. Fortepian Szpilmana sprzedany za 1,3 miliona złotych Za instrument muzyczny, na którym grał polski pianista, nabywca zapłacił aż 1,3 miliona złotych. Fortepian Steinway pochodzący z 1940 roku znajdował się w domu Szpilmana aż do momentu jego śmierci. Potem wystawiony został na aukcji DESA Unicum, wraz z innymi pamiątkami, które po sobie pozostawił. Pamiątki Szpilmana na aukcji 2020 Wśród przedmiotów, które poddane zostały licytacji znalazł się również kieszonkowy zegarek Omega (sprzedany za 250 tys. złotych) oraz pióro Mont Blanc (sprzedane za 90 tys. złotych). Pianista miał je ze sobą w getcie warszawskim, zawsze nosząc je blisko i nie odstępując ich na krok. Cena wszystkich wylicytowanych pamiątek po Szpilmanie znacznie przewyższyła ich wartość. Oznacza to, że jego postać ma ogromne znaczenie dla historii Polski! Zlicytowany został również rękopis suity Życie maszyn. Jego cena wyniosła aż 142 tys. złotych. Łącznie, na aukcji można było licytować około 50 przedmiotów, które przekazali synowie pianisty. Ogromne zainteresowanie aukcją pamiątek Szpilmana Juliusz Windorbski, prezes domu aukcyjnego DESA Unicum potwierdził, że nikt nie spodziewał się aż tak ogromnego zainteresowania aukcją. Zainteresowanie aukcją było naprawdę ogromne, zarówno ze strony polskich, i zagranicznych instytucji kultury, ale też prywatnych kolekcjonerów z całego świata. Aukcja była jedyną taką okazją, aby wejść w posiadanie osobistych przedmiotów jednego z najważniejszych pianistów i stać się częścią tej niesamowitej legendy. Wierzymy, że sukces licytacji otwiera nowy rozdział na polskim rynku aukcyjnym.
Depresja, alkoholizm i tajemnicza śmierć wirtuoza fortepianu. Kim był Mietek Kosz?
Do kin wchodzi film Ikar. Legenda Mietka Kosza
Nic nie zapowiadało, że chłopiec z wiejskiej i ubogiej rodziny zostanie pierwszym Polakiem, który zagra i wygra prestiżowy festiwal jazzowy w Montreux. Do dziś Mieczysław Kosz uważany jest za jednego z najbardziej tajemniczych artystów. On od samego początku czuł jednak, że jest na straconej pozycji. Trudne dzieciństwo boleśnie go doświadczyło. Od urodzenia zmagał się z chorobą oczu, a gdy miał 3 lata jego ojciec zamknął go w stajni z końmi. Wraz z upływem lat rósł jego geniusz, ale zwiększało się także poczucie odrzucenia. Zaczął zamykać się w sobie. Wyskoczył z okna, mając 29 lat. Przed śmiercią zdążył jednak stać się legendą jazzu. Do kin trafia właśnie film Ikar. Legenda Mietka Kosza, opowiadający jego historię. Przypominamy sylwetkę Mieczysława Kosza. Trudne dzieciństwo Mietka Kosza Był 31 maja 1973 roku. Późne popołudnie. Sąsiad widzi Mietka Kosza, jak ten przekłada nogę przez parapet na trzecim piętrze. Krzyczy do niego, że biegnie z pomocą i żeby się nie ruszał, ale pianista nie reaguje. Natychmiast na miejscu pojawia się karetka pogotowia, ale chwilę później lekarz stwierdza zgon. Przyczyną były poważne obrażenia głowy, kończyn i narządów wewnętrznych. Mietek Kosz nie żyje. Zmarł w wieku 29 lat, pozostawiając sobie niezwykły talent i wybitne utwory. Na początku nikt jednak nie przypuszczał, że zostanie muzykiem jazzowym. Małżeństwo jego rodziców nie było łatwe. Wychował się w jednej izbie z 16 domownikami. Od urodzenia zmagał się z chorobą oczu, ale brak dokumentacji lekarskiej uniemożliwił ustalenie, czy była to zaćma czy jaskra. Gdy mial trzy lata przeszedł operację, ale nie przyniosła rezultatów. Choroba sprawiła, że ojciec Mietka Kosza nie potrafił się z nim porozumieć: „W rodzinie zapamiętano na przykład to, że ojciec nie tylko nie przestrzegał pooperacyjnych zaleceń lekarza, jak konieczność zasłaniania okien i stopniowego przyzwyczajania dziecka do ostrego dziennego działania, ale wręcz postępował wbrew tym wskazaniom. Wspomina się też, jak pewnego razu ojciec zamknął maleńkie niedowidzące dziecko w stajni razem z końmi. Nikt nie wie, dlaczego to zrobił. Ale właśnie takie zdarzenia stały się miedzy innymi przyczyną rozwodu rodziców Kosza”, czytamy w książce o jazzmanie. Zdrowiem chłopca i jego wychowaniem zajęła się więc matka. Mieter Kosz i muzyka To właśnie ona zaraziła go pasją do muzyki, zabierała na chór parafialny. Zasłyszana muzyka ludowa na zawsze pozostała w jego pamięci. Gdy miał pięć lat, dzięki miejscowemu proboszczowi trafił do Zakładu dla Niewidomych w Laskach. Już wtedy potrafił grać na harmonijce: „Gdy pewnego dnia niewidome i niedowidzące przedszkolaki jak zwykle poszły ze swoim opiekunem na spacer, wychowawca zauważył, że jeden z chłopców stuka patykiem w drewniany słup telefoniczny, a potem z zainteresowanem wsłuchuje się w rezonujące dźwięki. to właśnie był Mietek Kosz”, czytamy w książce Krzyszytofa Karpińskiego Tylko smutek jest piękny. Tak nauczyciele zorientowali się, że ma świetny słuch. Postanowiono wysłać go na egzamin wstępny do otwierającej się w Krakowie pierwszej szkoły muzycznej dla niewidomych. Nawet pełna utrata wzroku w wieku 12 lat nie przekreśliła jego marzeń o karierze muzycznej. Początkowo przyjęto go do klasy skrzypiec, ale widać było, że sobie nie radzi. Dopiero gdy zaczął lekcje fortepianu, nikt nie miał wątpliwości, że jest zdolny. Trafił pod opiekę prof. Romany Witeszczakowej, która okazała się być wymagająca, ale również bardzo cierpliwa. Do końca życia pianisty pozostała jego bliską osobą. Niektórych utworów uczył się dzięki nutom, które zapisane były systemem Braille'a, ale głównie musiał zapamiętywać muzykę ze słuchu. Podobno wyglądało to tak, że profesorka grała utwór najpierw prawą, a później lewą ręką. Mimo tych trudności, Mietek Kosz szybko opanowywał materiał, co tylko było dowodem na to, że ma znakomity słuch i doskonałą pamięć muzyczną. Mieter Kosz utwory Swoje umiejętności szybko zaczął rozwijać także poza uczelnią. Grał w legendarnym klubie Helikon, gdzie słuchano choćby Tomasza Stanki czy Krzysztofa Komedy. Jego życie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni, gdy w 1967 roku przeniósł się do Warszawy. Nadal grał w kawiarni, odwiedzał studenckie kluby jazzowe. Już po kilku miesiącach zaproponowano mu występ na festiwalu Jazz Jamboree, gdzie tylko utwierdził swoją pozycję jednego z największych talentów polskiej muzyki. Jego styl określano jako połączenie impresji jazzowych z muzyką romantyczną i polskim folklorem. Wielu dziwi więc fakt, że jego geniusz został utrwalony tylko na jednej autorskiej płycie Reminiscence z 1971 roku. Za ogromną sławą i niezaprzeczalnym talentem Mietek Kosz mierzył się ze swoją niepełnosprawnością, z którą nigdy się nie pogodził. Nie uznawał laski dla niewidomych. Psa przewodnika, którego otrzymał w prezencie od kolegi z zespołu odrzucił, bo wolał być doprowadzany z miejsca na miejsce. Wielokrotnie stawał się przez to ofiarą żartów kolegów, którzy udawali jego oddanych przyjaciół, a tak naprawdę żerowali na jego majątku. Artysta doskonale zdawał sobie sprawę, że dla bliskich bywa ciężarem. Na każdym kroku odczuwał swą ułomność. Zamykał się w sobie, a smutki zapijał alkoholem. Chwilę później pojawiła się depresja. Jak wspominał swojego kolegę Kazimierz Jonkisz: „Mietek to człowiek samotny, bojaźliwy i niezaradny. Blisko mieszkałem, więc często razem chodziliśmy na obiady, a później wiele czasu spędzaliśmy na słuchaniu muzyki. Kilka dni przed jego śmiercią graliśmy wspólnie na koncercie w Gorzowie Wielkopolskim. Po drodze dużo rozmawialiśmy. Miał wtedy chwile zwątpienia, załamania – był w depresji. Mój ostatni obraz Kosza to rozluźniony Mietek z bukietem bzu podczas postoju autokaru w drodze powrotnej do Warszawy. Wydawało się, że depresja mija. Za trzy dni nie żył”, czytamy w książce Smutek jest piękny. Jak mówił sam Mietek Kosz o własnej muzyce: „Kiedy gram, zwykle odchodzę daleko od tematu traktując go bardzo luźno, rozciągając go, ale nie rezygnuje z harmonii. Nie lubię tworzenia na żywo bezzałożonych podstawowych zasad. Oczywiście coś czasami może się zdarzyć coś bardzo ciekawego, ale jest to muzyczną loterią, a nie wystarczająco świadomą twórczością, która przecież pozwalana pewną dozę czegoś nieoczekiwanego, ale zawsze pod jakąś kontrolą.Jestem całkowicie za swobodną atmosferą, ale tylko wtedy jeżeli nie zatraca się zamierzonego klimatu(...)”, czytamy. Mietek Kosz śmierć „Ja naprawdę lubię muzykę, ale najbardziej cenie taką, która przygnębia, wpycha mnie w siebie, sprawia, że czuję, że życie jest dramatyczną przygodą do samego końca(...) Jestem muzykiem jazzowym, nie nagrywam niczego oprócz jazzu(...)”, mówił. 31 maja 1973 roku wypadł z mieszkania na trzecim piętrze na ulicy Pięknej w Warszawie. Mieczysław Kosz zmarł w wieku 29 lat w wyniku rozległych obrażeń głowy i narządów wewnętrznych. Mówi się, że był pod wpływem alkoholu. Choć oficjalnie uznano to za tragiczny wypadek, to większość fanów jego muzyki uważała, że popełnił samobójstwo. Został pochowany na cmentarzu w Tarnawatce w województwie lubelskim. Do kin 18 października wchodzi film, inspirowany prawdziwymi wydarzeniami Mietka Kosza. Historia niewidomego geniusza fortepianu, Ikar. Legenda Mietka Kosza, została nakręcona przez Macieja Pieprzycę, autora takich filmów, jak Chce się żyć czy Jestem mordercą. W rolę Mietka Kosza wcielił się Dawid Ogrodnik: „Pracę nad postacią Mietka Kosza zacząłem od lekcji pianina u poleconego przez Leszka Możdżera nauczyciela, ale bardzo szybko zrozumiałem, że nie jest to dobry kierunek – mimo że skończyłem szkołę muzyczną drugiego stopnia, nie byłem w stanie w trzy miesiące osiągnąć poziomu, który pozwoliłby mi zagrać te utwory samodzielnie, wymagałoby to lat ćwiczeń”, powiedział aktor. Więcej o filmie Ikar.Legenda Mietka Kosza przeczytacie tutaj.
Malarz Rafał Olbiński stworzył scenografię do Czarodziejskiego fletu Mozarta!
Zapraszamy do Opery Kameralnej w Warszawie!
Ukochana przez melomanów opera Amadeusza Mozarta wraca na scenę Warszawskiej Opery Kameralnej w nowej inscenizacji Giovannyego Castellanosa, w scenografii uznanego malarza Rafała Olbińskiego, z kostiumami Marcina Łobacza i pod muzycznym kierownictwem Marcina Sompolińskiego. Czarodziejski Flet uważany jest za jedno z najwybitniejszych mozartowskich dzieł scenicznych. Opera powstała w roku śmierci Mozarta, a jej sceniczny żywot trwa nie przerwanie od końca XVIII wieku. Popularnością przewyższyła nawet takie arcydzieła jak Wesele Figara czy Don Giovanni. View Ediplayer on the source website W onirycznym świecie Olbińskiego Na czym polega magia tego szczególnego utworu? Na masońskiej symbolice zawartej w nieco rozbujałym libretcie czy może na szczególnie fantastycznej wizji odrealnionego świata, który znajduje się wszędzie i nigdzie? Ku tej drugiej interpretacji skłania się reżyserska wizja Giovanniego Castellanosa, który starał się wyzyskać cały potencjał fantastyki oraz w mistrzowski sposób włączonej w to przedziwne libretto najgenialniejszej muzyki. Mozart zaskakuje tutaj różnorodnością form: chóry, arie, koloratury, piosenki, wielkie ensamble i finały. Kompozytor pokazuje również wyjątkowy katalog postaci, z których niektóre balansują na granicy semi-buffa (Papageno, Papagena, Monostatos), a inne są jako żywo zaczerpnięte z opery seria (Królowa Nocy – zła wiedźma, Sarastro – dobry kapłan, Pamina i Tamino – para kochanków, chóry kapłanów). Wszystkie te elementy obdarzył Mozart szczególną muzyczną aurą, a każda z postaci posiada własne unikalne cechy języka muzycznego. Scenografia Rafała Olbińskiego świetnie opisuje ten oniryczno-surrealistyczny świat, a kostiumy Marcina Łobacza uwydatniają baśniowe skojarzenia. Już teraz warto pomyśleć o biletach do warszawskiej Opery Kameralnej. Najbliższe spektakle jesienią. Dorota Williams i Rafał Olbiński na premierze „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej. Grażyna Torbicka na premierze „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej. Plakat „Czarodziejskiego fletu” Mozarta w warszawskiej Operze Kameralnej.
Słynny polski tenor, Marek Torzewski ma nowotwór. Jego córka zamieściła poruszający apel
„Nikt nie jest przygotowany na taką chorobę”
Marek Torzewski ma poważne problemy zdrowotne. Słynny polski tenor zmaga się z nowotworem. Jak wyznała córka Marka Torzewskiego, Agata, artysta choruje od kilku miesięcy: „Sytuacja nie jest łatwa dla niego i całej rodziny. Nikt nie jest przygotowany na taką chorobę”, wyjawia. Marek Torzewski zmaga się z nowotworem Marek Torzewski jest jednym z najpopularniejszych polskich tenorów. Największą sławę przyniosła mu piosenka Do przodu Polsko, która została nawet uznana za oficjalny hymn polskiej reprezentacji piłkarskiej. Pod koniec lat 90. postanowił na stałe wyjechać do Belgii. Niestety okazuje się, że artysta nie ma ostatnio lekko. Marek Torzewski zmaga się z nowotworem. O chorobie słynnego tenora poinformowała właśnie jego córka, Agata. „On jest w trudnej sytuacji zdrowotnej, bo jest osłabiony chorobą nowotworową. To już jakiś czas trwa. Ojciec nie jest osobą, która o tym opowiada, ale jest w takim momencie, że powinien mieć trochę więcej spokoju. Leczenie trwa. Nie chcę wchodzić w detale, ale jest to rak złośliwy. (...) Sytuacja nie jest łatwa dla niego i całej rodziny. Nikt nie jest przygotowany na taką chorobę, a to wszystko trwa już parę długich miesięcy. (...)”, mówi córka Marka Torzewskiego w rozmowie z serwisem plejada.pl. Artyście życzymy więc dużo zdrowia! View oEmbed on the source website
Maria Grazia Chiuri z Diora debiutuje w nowej roli!
Dyrektor kreatywna domu mody Christian Dior Maria Grazia Chiuri debiutuje w nowej roli. Zaprojektowała mianowicie kostiumy do baletu będącego hołdem dla wybitnego kompozytora, twórcy muzycznego minimalizmu Philipa Glassa. Spektakl baletowy, na który złożą się trzy części będzie pokazywany w Teatro Costanzi w Rzymie. Jedną z jego części zatytułowaną Nuit Blanche, czyli Białe noce ozdobią właśnie kostiumy Marii Grazii Chiuri. Projektantka stworzyła kreacje dla szesnastoosobowego baletu i gwiazd spektaklu: Eleonory Abbagnato i Friedemanna Vogela. Było to nie lada wyzwanie, gdyż w przeciwieństwie do strojów z wybiegów te stworzone dla baletu muszą zapewniać… pełną swobodę ruchu. Christian Dior z pewnością przyklasnąłby pomysłowi swej następczyni. Jak żaden inny bowiem projektant kochał balet. Kim jest Philip Glass? Poprzez swoje opery, symfonie, utwory, które komponował dla własnego zespołu, poprzez współpracę z artystami tak różnymi jak Woody Allen i David Bowie, Twyla Tharp i Allen Ginsberg, Philip Glass wywarł bezprecedensowy wpływ na muzyczne i intelektualne życie swoich czasów. Jego opery - między innymi Einstein na plaży, Satyagraha, Akhnaten oraz Zagłada domu Usherów, są wystawiane na najważniejszych scenach świata i trudno wtedy znaleźć na widowni puste krzesło. Glass pisał muzykę dla eksperymentalnych teatrów i oskarowych filmów, takich jak Godziny. Koyaanisqatsi, jego pierwsza kompozycja filmowa, powstała we współpracy z Godfreyem Reggio i Philip Glass Ensemble była radykalną i naśladowaną do dziś próbą scalenia wizji i dźwięku. Jego związki – zawodowe i osobiste – z najważniejszymi artystami sceny rockowej, popowej i muzyki świata sięgają lat sześćdziesiątych. W rzeczywistości Glass jest pierwszym kompozytorem, który zdobył szerokie, wielopokoleniowe grono słuchaczy – w operach, salach koncertowych, w świecie tańca, filmu i muzyki popularnej. Nic dziwnego, że Teatro Costanzi w Rzymie i Maria Grazia Chiuri pragną oddać mu hołd. Wybitny kompozytor, twórcy muzycznego minimalizmu Philip Glass. Pierwsze projekty kostiumów do baletu zaprojektowane przez Marię Grazię Chiuri.
Pierwsze od czasów wojny skrzypce Stradivariusa są już w Polsce!
Cennemu instrumentowi nadano imię Polonia
To było historyczne wydarzenie! 4 grudnia na Sali Wielkiej Zamku Królewskiego w Warszawie odbyła się uroczystość nadania najcenniejszym skrzypcom w Polsce imienia Polonia. Wyjątkowy instrument muzyczny został wykonany w 1685 roku przez Antonio Stradivariego, najbardziej cenionego lutnika wszech czasów. Skrzypce Stradivariusa kupiono z okazji setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Od II wojny światowej Polska nie była w posiadaniu instrumentu muzycznego tej klasy. Wcześniej podobny instrument znajdował się w depozycie Muzeum Narodowego, ale został zrabowany przez Armię Czerwoną. Nigdy nie wrócił do Polski. View Ediplayer on the source website Pierwsze skrzypce Stradivariusa w powojennej Polsce Zakup skrzypiec wartych około 20 milionów złotych to największy mecenat w historii powojennej Polski. Wszystko udało się dzięki inicjatywie skrzypka Janusza Wawrowskiego oraz biznesmenów Romana Ziemiana Stephana Morgensterna, którzy kupili instrument od poprzedniego właściciela, włoskiej rodziny Ratinich. Od 7 do 21 grudnia skrzypce Polonia można oglądać na wystawie na Zamku Królewskim Inicjatywa była niezwykle trudna, ale ostatecznie udało ją się sfinalizować dzięki mecenasom sztuki Romanowi Ziemianowi i Stephanowi Morgensternowi, CEO FutureNet. Zwieńczeniem procesu sprowadzania skrzypiec do Polski, była ceremonia nadania im nazwy Polonia. Instrumenty Stradivarius są uważane za największe osiągnięcie lutnicze. Są niedościgłym wzorem o najlepszej jakości dźwięku. Dla znawców muzyki są niemal bezcenne. Wiele z instrumentów jest sławnych i posiada własną nazwę, tak jak teraz Polonia. Skrzypce będą użyczane przez właściciela wirtuozowi Januszowi Wawrowskiemu na koncerty i nagrania. Jeden album już powstał. Płyta Hidden Violin zbiór skrzypcowych miniatur polskich kompozytorów, od Wieniawskiego do Lutosławskiego, w wykonaniu Janusza Wawrowskiego. Muzyk jest jednym z najwybitniejszych skrzypków swojego pokolenia, laureatem Fryderyka 2017 za płytę Sequenza, a także wykładowcą Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie. „Dziś, gdy w moje ręce trafia pierwszy po II wojnie światowej polski Stradivarius, mam wrażenie, że spełnia się jedno z moich największych muzycznych marzeń. Te skrzypce, to ukryty skarb, który został odnaleziony i przekazany mi, abym mógł zgłębiać piękno jego brzmienia i odkrywać je dla całego świata. (…) Skrzypce są przepięknie zachowane i zadbane, posiadają wręcz idealne proporcje geometryczne i cudownie brzmią. Ich dźwięk jest szlachetny, krystalicznie czysty, głęboki i bardzo nośny. Są niczym autonomiczny organizm. Gdy gram odczuwam ich drgania i mam wrażenie, że są bardzo zdrowe, że żyją. Dotknięcie smyczka wyzwala niesamowitą energię. Instrument daje mi możliwości wyrażania intensywnych emocji, może elektryzować szczęściem, jak również łkać, poruszając umysły i serca słuchaczy. Mam wrażenie, że dźwięk staje się fizyczną, namacalną substancją, którą mogę dowolnie kształtować własnymi myślami”, pisze Janusz Wawrowski w opisie albumu Hidden Violin. Od lewej: Stephan Morgenstern, Roman Ziemian, skrzypce Polonia, Janusz Wawrowski i Wojciech Fałkowski
„Był dla niego ostry, ale widać było, że go kocha”. Kim był ojciec Rafała Trzaskowskiego?
Prezydent Warszawy mógł zostać... muzykiem!
Rafał Trzaskowski będzie nowym prezydentem Warszawy. A mógł zostać... muzykiem, tak jak jego ojciec. Andrzej Trzaskowski był wybitnym jazzmanem, kompozytorem i pianistą. Dzieciństwo przyszłego prezydenta płynęło więc w artystycznej atmosferze Warszawy i Krakowa. Przez jego dom przewijało się mnóstwo jazzmanów, literatów i aktorów. O tym, jak wyglądało dzieciństwo Rafała Trzaskowskiego i czy jego ojciec byłby z niego dumny, specjalnie dla viva.pl w rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedzieli Wojciech Karolak i Michał Urbaniak. Kim był ojciec Rafała Trzaskowskiego? „Wielu ludzi uważa, że skoro mój ojciec był muzykiem, to rozmawialiśmy o muzyce. Trochę tak, ale w sumie mało. On był erudytą, więcej przegadałem z nim o książkach, historii, kulturze i jedzeniu. (…) Był dyrektorem Orkiestry Polskiego Radia i Telewizji, normalnie chodził do pracy, nagrywali tysiące utworów. A wieczorami pisał muzykę w domu. Miał swój pokój, ale otwarty na resztę mieszkania. Jak chciał się izolować, zakładał słuchawki. Tylko gdy się urodziłem, kazał sobie wybudować ścianę, żeby tłumić hałasy, co się okazało bez sensu, bo nie byłem krzykliwym dzieckiem”, mówił Rafał Trzaskowski w wywiadzie dla Gazety Wyborczej. O artystyczne życie jazzmanów i Andrzeja Trzaskowskiego Krystyna Pytlakowska zapytała jego przyjaciół, gigantów polskiego jazzu: Wojciecha Karolaka i Michała Urbaniaka. Myślisz, że Andrzej Trzaskowski byłby dumny z syna? Wojciech Karolak: Jedynym moim smuteczkiem, który czuję widząc, co się dzieje to jest to, że Andrzej tego nie dożył. Byłby tak szczęśliwy. Chodziłem do nich na Stare Miasto, siedzieliśmy całe popołudnia. Trzaskowscy byli uroczy, mały Rafałek gdzieś biegał i Andrzej strasznie go pędził do nauki. Był dla niego ostry, ale widać było, że go kocha. To było jego jedyne dziecko. Tak. I Andrzej Kurylewicz i Krzysztof Komeda nie zdążyli mi mieć dzieci. Przypomnieli mi się Komedowie, bo mieli wspólne wesele z Trzaskowskimi w Krakowie, w malutkim klubie na ul. Św. Marka. To był jeden pokój, który myśmy z Wieśkiem Dymnym kiedyś tynkowali. Na środku stał słup. Sytuacja była fatalna, była cała śmietanka artystyczna Krakowa, wspaniali ludzie, siedzimy, jemy bigosik, popijamy weselną wódeczkę, a ja jestem świadom, że noszę w sobie straszliwą tajemnicę, której nie wolno mi nikomu wyjawić, mianowicie, że niedługo nastąpi wybuch. Mieliśmy kumpla, Leszka Sokołowskiego, pianistę i oficera w milicji od przestępstw gospodarczych. Podarował Trzaskowskiemu w prezencie ślubnym petardę, która miała zostać odpalona w ubikacji. Jak to rąbnęło! Bigos na ścianach, wszystkich ogłuszyło totalnie, strach, że będziemy głusi do końca życia, w panice pchamy się do wyjścia. Wydostaliśmy się. Słuch powoli wracał. Przeżyliśmy, ale petarda zabiła to przyjęcie. Rafał nie odziedziczył po ojcu muzycznych zainteresowań, pasji. Na pewno coś podgrywa. Ale nigdy nie rozmawialiśmy o tym. Na wszystkich imprezach jazzowych na które chodziliśmy Rafał się zawsze pokazywał, interesował się, był w tym. Nie wyglądało na to, że to młody człowiek, który studiuje nauki humanistyczne i zapowiada się na polityka. Grałeś z Andrzejem w jednym zespole. Zacząłem w zespole Jazz Believers, w którym było dwóch pianistów, Krzysztof Komeda i Andrzej Trzaskowski grających na zmianę. Ja grałem na saksofonie a Jan Ptaszyn-Wróblewski na drugim saksofonie. A potem w zespole The Wreckers, to trwało krótko. Byliście bardzo blisko Bardzo. I bardzo mi go brakuje. Dlaczego umarł tak wcześnie? Rak płuc, strasznie dużo palił. Mieliśmy przyjaciela Andrzeja Wasylewskiego, reżysera filmowego. Nakręcił nieprawdopodobną ilość dokumentów o polskim jazzie. Trzaskowski jest tam na miejscu najważniejszym. Wasylewski miał obsesję na jego punkcie, uważał, że był gigantem, tylko nie miał szczęścia. A może tak bardzo nie rwał się żeby się przebijać, bo to byłoby jakby poniżej jego godności. Wtedy polski jazz stał na pianistach, ja też najbardziej najbardziej ceniłem Trzaskowskiego, bo on miał ogromną wiedzę i kulturę muzyczną, wszystko poukładane, był profesjonalny niebywały. To nie dotyczyło tylko muzyki. Mówił wspaniale. Budował zdania w sposób piękny, wspaniała była logika jego wywodów. To były wzór, jak należy mówić do ludzi. Powtórzę to, co mówiłem wielokrotnie do Marysi (Czubaszek- przyp. red), gdy się mówiło o Trzaskowskim, choć może wielu ludzi się zezłości – powiedziałem, że on ma coś takiego w formułowaniu myśli i polszczyźnie, co mi przypomina, przemawiającego Jarosława Kaczyńskiego. Bo, czego by o Kaczyńskim nie mówić, to kiedy nie zieje ekstremizmem potrafi pięknie mówić. Ale to są przemówienia do inteligentów. Rafał Trzaskowski przypomina ojca? Zewnętrznie jest podobny i robi się coraz bardziej podobny. Nie wiem, czy to jest kwestia temperamentu, pomieszanie duszy Andrzeja z duszą Teresy, zrodziły takiego człowieka dalekiego od ekstremizmu w wygłaszaniu sądów. Zauważyłem, że jak się uśmiecha to ma w sobie, coś z Andrzeja. Andrzej Trzaskowski był człowiekiem z natury niebywale sarkastycznym, ale ten sarkazm był połączony z ogromną sympatią do ludzi. Ci, którzy go nie znali nie rozumieli tego, i dlatego w sensie werbalnym potrafił jakiegoś tumana dotknąć. Wojciech Karolak z żoną Marią Czubaszek Parę słów o wybitnym jazzmanie wyznał także Michał Urbaniak. Zapytany o to, jaki był Andrzej Trzaskowski odpowiada wprost: „Superinteligentny facet, wykształcony, „skaził się” jazzem tak, jak my wszyscy, genialnie. Był jednym z najbardziej eleganckich ludzi w Polsce, obaj z Wojciechem Karolakiem byli najlepiej ubranymi muzykami tego pokolenia. Wygadany, ale pozytywnie. Potrafił rozmawiać z plebsem, czyli ze mną. Filharmonia Narodowa co miesiąc wkładała nas w nysę, i jeździliśmy po wsiach. Andrzej Trzaskowski wykładał, co to jest blues, standard, jazz i myśmy to ilustrowali grając na żywo”. Miał pasję społecznikowską? Michał Urbaniak: Miał każdą pasję jeśli chodzi o jazz. To były inne czasy, które mogą być niezrozumiałe dzisiaj, ale wtedy to było pionierstwo. To był fantastyczny człowiek. Byliśmy zabawowicze, graliśmy jazz, oglądaliśmy się za pięknymi nogami, natomiast Trzaskowski miał to wszystko plus elegancję. Miał estymę, autorytet. Jak się spotkaliście? Pierwszy raz, kiedy przyszedł do klubu Hybrydy, gdzie graliśmy ze Zbyszkiem Namysłowskim zapytał, czy nie zagralibyśmy w jego zespole. Patrzymy na Zbyszka, Zbyszek mówi: „Jo”, ja mówię: „Jo, okej”. A on na to: „To spotykamy się w ambasadzie amerykańskiej jedziemy do Stanów”. Byliśmy w Stanach dwa miesiące, przez dwa lata grałem w kwintecie Trzaskowskiego. Mało tego, Rafała nosiłem na rękach, jak miał sześć tygodni. Rafał ma wiele z ojca. Uśmiech taki sam, to przymrużenie oka. Są tacy sami. Michał Urbaniak
Legenda opery, jeden z najwybitniejszych sopranów XX wieku. Nie żyje Montserrat Caballe
Nie żyje Monsterrat Caballe. Wybitna hiszpańska śpiewaczka miała 85 lat. Uznawana za jeden z najwybitniejszych sopranów XX wieku. „Słynna hiszpańska diva operowa Montserrat Caballe zmarła w nocy w szpitalu Sant Pau w Barcelonie”, poinformowały źródła, na które powołuje się agencja AFP. Nie żyje Monsterrat Caballe. Miała 85 lat Monsterrat Caballe przez publiczność i krytyków określana była jako „La Superba”, czyli zdumiewająca. Tak nazywano ją ze względu jej wyjątkowe możliwości głosowe. Zadebiutowała w latach pięćdziesiątych w Cyganerii Giacoma Pucciniego. Światową sławę zyskała jednak jako jako odtwórczyni partii sopranowych m.in. w operach Belliniego, Donizettiego i Verdiego. W swoim repertuarze miała ponad sto partii operowych, wiele utworów kameralnych i oratoryjnych. Na scenach operowych Montserrat Caballe występowała przez ponad 60 lat. Masowa publiczność poznała ją w 1992 roku, kiedy razem z Freddiem Mercury nagrała singla z piosenką Barcelona. Utwór tak bardzo spodobał się publiczności, że został wybrany na hymn rozgrywanej w tamtym hiszpańskim mieście Olimpiady. Montserrat Caballe wiele czasu poświęcała młodym śpiewakom, próbując ich wypromować. Udało jej się rozwinąć karierę choćby José Carrerasa, który przez wiele lat był także jej partnerem scenicznym. Od niedawna promowała swoją córkę, Montserrat Martí. Montserrat udzielała się także charytatywnie. Założyła fundację pomagającą dzieciom, ofiarom wojen. Artystka przebywała w szpitalu od połowy września. Jak na razie przyczyny jej śmierci nie są znane. . Kataloński dziennik La Vanguardia ocenił, że Caballe była ostatnią wielką prima donną opery. Montserrat Caballe zmarła w wieku 85 lat. View oEmbed on the source website
Ma 26 lat i właśnie dał koncert w Carnegie Hall! Kim jest Łukasz Krupiński?
Koncert w Carnegie Hall to marzenie każdego muzyka. Łukasz Krupiński spełnił je 21 lutego 2018 roku. Podczas gali poświęconej Ignacemu Paderewskiemu, on oraz trzech innych utytułowanych pianistów wykonali działa Fryderyka Chopina – te same, które Paderewski grał kiedyś przed tysiącami słuchaczy w Nowym Jorku, oraz kompozycje własne tego wybitnego pianisty. Sala koncertowa była wypełniona po brzegi! Występ w Carnegie Hall Koncert odbył się w 85. rocznicę ostatniego koncertu Paderewskiego w Carnegie Hall i rozpoczął obchody 100-lecia Niepodległości. Oprócz Krupińskiego na scenie pojawili się zwycięzców międzynarodowych konkursów pianistycznych: Kevin Kenner ze Stanów Zjednoczonych, Szymon Nehring i Marek Bracha z Polski. Koncertu wysłuchało ponad dwa i pół tysiąca osób. „Jakie to doświadczenie stać na scenie Carnegie Hall?”, zapytała Łukasza Krupińskiego dziennikarka radia Rampa po koncercie. „To absolutnie wyjątkowa chwila dla każdego artysty móc wystąpić w tej sali. Był to wieczór, którego nie zapomnę do końca życia”, odpowiedział pianista. „Chopin i Paderewski są niezwykłą inspirację dla muzyków młodego pokolenia”, dodał Krupiński. „Każdy z nas dąży do tego, co oni osiągnęli, choć jest to prawie niemożliwe. Ale trzeba dążyć do perfekcji”. Jemu się to udaje! Kariera Łukasza Krupińskiego Łukasz Krupiński ma 26 lat i wiele sukcesów na koncie. Dwa lata temu został zwycięzcą 7. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego w San Marino oraz zdobywcą wszystkich nagród specjalnych tego konkursu! Jest także finalistą Międzynarodowego Konkursu Ferruccio Busoniego w Bolzano oraz zdobywca pierwszych nagród na Międzynarodowych Konkursach Pianistycznych w Aachen i w Hanowerze. A to tylko wygrane z ostatnich lat… Na fortepianie gra od piątego roku życia. Obecnie studiuje w Hanowerze u legendarnego profesora Arie Vardiego. „Z setek pianistów, którzy zdają do jego klasy, w moim roczniku dostały się trzy osoby, w tym ja. To wielkie wyróżnienie”, wyjaśnił Krupiński zapytany o to, czy ciężko było się dostać. Koncertował w Polsce, na Białorusi, Litwie, Belgii, Francji, Norwegii, Szwajcarii, Niemczech, Hiszpanii, we Włoszech, Wielkiej Brytanii, Rosji, Chinach, Korei Południowej, Japonii, Australii oraz Stanach Zjednoczonych. Ostatnio podczas zimowych igrzysk w Pjongczangu dał recital w czasie „Dnia Polskiego”. „To był niezapomniany wieczór. Zagrałem dla wielu wybitnych przedstawicieli kultury i sportu”, wspominał Łukasz w czasie wywiadu dla radia Rampa. „Czy możemy powiedzieć, że dzięki Tobie polska reprezentacja narciarska stanęła na podium?”, zażartowała dziennikarka prowadząca rozmowę. „Oczywiście!”, śmiał się Łukasz. „Wydało się!”. Łukasz Krupiński w Carnegie Hall Debiutancka płyta Łukasza z utworami Haydna, Chopina i Scriabina