Wygrała pierwszą edycję "Idola" i nagle zniknęła. Zamiast kariery Alicja Janosz wybrała rodzinę. Tak zmieniła się przez lata
Miała tylko 17 lat, gdy usłyszała o niej cała Polska. I choć niektórzy nie byli zadowoleni z tego, że to ona wygrała "Idola", to jednak wszyscy zgodnie przyznawali, że Alicja Janosz zrobi karierę. A ona? Po wydaniu pierwszej płyty zniknęła. Co dzieje się z artystką, która dziś kończy 41 lat?
Polska usłyszała o niej w 2002 roku. Wtedy właśnie wystartowała pierwsza edycja muzycznego show — Idol. Alicja Janosz wygrała program, cieszyła się ogromną popularnością i sympatią fanów. Artystka nagrała płytę i… zniknęła z show-biznesu, ale nie porzuciła muzyki. Jak się zmieniła? Zobacz, jak dziś wygląda Alicja Janosz. Alicja Janosz w programie Idol — kariera Energetyczna, optymistycznie nastawiona do świata. Kobieta obdarzona pięknym głosem i talentem muzycznym. To ona sięgnęła po zwycięstwo w pierwszej edycji muzycznego show w 2002 roku. Miała wtedy zaledwie 17 lat. W programie mogliśmy podziwiać też Tomka Makowieckiego, Ewelinę Flintę czy Szymona Wydrę. Wokalistka błyskawicznie wydała płytę „Ala Janosz”, ale oprócz zachwytów musiała mierzyć się również z negatywnymi opiniami na temat utworu „Zbudziłam się”, który pojawiły się na krążku. CZYTAJ TAKŻE: Żona Rafała Zawieruchy zachwyciła podczas balu charytatywnego. Czym zajmuje się na co dzień? „Najtrudniejsze było dla mnie to, że spadła na mnie odpowiedzialność za decyzje nienależące do mnie. [...] Myślący ludzie, chcący rzetelnie mnie oceniać, będą to robić przez pryzmat tego, co sama tworzę w swoim dorosłym życiu, a nie przez durną frazę w tekście piosenki, która w gruncie rzeczy była o czymś zupełnie innym i którą wykonałam mając naście lat”, komentowała potem w rozmowie z Faktem. Alicja Janosz w programie Idol Dla wokalistki opinie były krzywdzące i bolesne, podcinały jej skrzydła. Wiedziała, że nie ma wpływu na inne osoby. "Mogę jedynie nagrywać najlepsze dźwięki, jakie tylko potrafię i starać się przekształcić w świadomości odbiorców tę jajecznicę w wyborny kawior", dodawała. Alicja Janosz nie zrobiła oszałamiającej kariery, ale wciąż była wierna swojej pasji do muzyki. O początkach swojej przygody z show-biznesem mówiła po latach w wywiadzie dla Dzień Dobry TVN: „Kiedy pierwszy raz spotykasz się tym, co niesie za sobą popularność i pewne tempo życia i narażanie się na konfrontację w sytuacjach, które są poza strefą komfortu — to wymaga ogromnego poczucia własnej wartości i tej umiejętności trwania przy sobie. Miałam 17 lat i nie miałam prawa wiedzieć rzeczy, które dzisiaj już wiem, bo je przeżyłam. Fajnie byłoby uczyć się na cudzych błędach i z cudzych doświadczeń”. Alicja Janosz, Ewelina Flinta, Szymon Wydra, 25.06.2002 Po jakimś czasie związała się z grupą HooDoo Band, gdzie poznała również swojego przyszłego męża. Gwiazda zajęła jeszcze 8. miejsce w programie World Idol, pojawiła się w Krajowych Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2004. Powoli wycofywała się z show-biznesu, a sama skupiała się na rozwoju swojego warsztatu. W 2011 roku na rynku ukazał się jej drugi album „Vintage”. Z kolei pięć lat później artystka wydała płytę „Retronowa”. ZOBACZ TAKŻE: Gdy się spotykali, tracili kontrolę. Romans Kory ze Zdzisławem Kamińskim trwał zaledwie miesiąc... Gwiazda ma także na swoim koncie krążek nagrany specjalnie dla najmłodszych „Alicja Janosz Dzieciom”. Zwyciężczyni Idola prowadziła kilka lat warsztaty wokalne dla dzieci. „Cieszę się, bo całe życie czułam, że w pewnym momencie będę robiła coś dla dzieci, bo zawsze mi było do nich blisko. Czuję dzieci, kocham je od zawsze, dzieci też do mnie lgną”, mówiła w 2019 roku w rozmowie z Dzień Dobry TVN. „Długo myślałam, że tworzenie dla dzieci spowoduje, że będę się jeszcze infantylizować. Uwierzcie, że czasami nie jest łatwo być traktowaną poważnie, będąc niewysoką blondynką”, dodawała. Alicja Janosz tworzy piosenki i pracuje nad nowym materiałem muzycznym. „Nagrywamy, aranżujemy, dopieszczamy brzmienia i dźwięki… Serce mi rozkwita jak te drzewa wokół. Mam wrażenie, że całe życie czekałam na ten czas. Płyniemy w dobrą stronę…”, pisała na Instagramie. We wrześniu 2022 roku podzieliła się z fanami cudowną informacją. Gwiazda pokazała backstage teledysku do utworu Tetris. Alicja Janosz na planie programu Dzień Dobry TVN, Warszawa, 17.09.2019 rok Alicja Janosz wydała nową płytę Rok później artystka zaprezentowała krążek „I tak Cię kocham”. Jak zaznacza: „Ta płyta to mój powrót do siebie. Do wiary w swoją wartość. Do słuchania wewnętrznego głosu. Do stawania po swojej stronie, dawania sobie poczucia bezwarunkowej miłości i akceptacji. Usłyszycie na niej sporo harmonii wokalnych, instrumentarium akustyczne, szelest młoteczków fortepianu, który jest dla mnie dziś najbardziej inspirującym instrumentem". Płytę wyprodukował Bartosz Niebielecki, mąż Alicji Janosz. Data wydania krążka była nieprzypadkowa. 4 czerwca wokalistka świętowała urodziny. W rozmowie z serwisem Ohme podkreślała, że płyta jest dla niej ważnym projektem. Utwory, które się na niej znalazły napisała z serca. „Na płycie znajdują się utwory, które napisałam z serca, z „tego” poziomu serca. Wzruszają nie tylko mnie, ale i publiczność, dla której miałam okazję już zagrać przedpremierowo te piosenki. Ważna tutaj jest nie tylko muzyka, ale i słowa. Chciałam dać komuś poprzez moje piosenki siłę, którą odkrywam w sobie, o ironio, we własnej wrażliwości. W moim zespole jest bardzo silny pierwiastek męski, tylko ja i moja wiolonczelistka – Ania – jesteśmy kobietami, resztę stanowią panowie. Siła kobiet i mężczyzn potrafi się pięknie wspierać", dodała Alicja Janosz w rozmowie z Klaudią Kierzkowską. https://www.youtube.com/watch?v=PfJbtAVS5aw Alicja Janosz prywatnie Gwiazda jest szczęśliwą żoną i mamą. Alicja Janosz w 2010 roku poślubiła Bartosza Niebieleckiego. Para poznała się w zespole HooDoo Band. Wspólnie wychowują syna, Tymona, który jest dla nich całym światem. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Córka Piotra Gąsowskiego i Anny Głogowskiej ma już 15 lat! Tak wygląda Julia Zakochani są razem ponad 18 lat, a od 16 są małżeństwem. W 2022 roku rocznicę ślubu świętowali w Chorwacji. Wówczas kadrami z bajecznej wyprawy wokalistka podzieliła się z fanami na Instagramie. „Chciałam tylko powiedzieć, że dokładnie 11 lat temu powiedzieliśmy sobie TAK z tym Panem. I mam wrażenie, że coraz bardziej autentyczni jesteśmy jako jednostki, a to co wydarza się, gdy jesteśmy razem, kocham i uwielbiam”, napisała Alicja Janosz pod wspólnym kadrem z ukochanym. Ostatnio opublikowała filmiki, które pokazują, że wcale nie zakończyła kariery. Na jednym z nich podzieliła się fragmentem koncertu, który zagrała w Dniu Dziecka. A kilka dni wcześniej pokazała zdjęcie z randki z ukochanym. Wszystko wskazuje więc na to, że zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym wszystko układa jej się dobrze. W dniu jej 41. urodzin życzymy artystce, żeby ta szczęśliwa passa się nie kończyła! Alicja Janosz, Bartosz Niebielecki, Gala Fryderyki 2018, Teatr Polski w Warszawie, 24.04.2018 rok
TYLKO U NAS: Ania Wyszkoni o niełatwych początkach w zespole Łzy: „Byliśmy zadłużeni, a moi rodzice przerażeni”. Co się stało?
Ania Wyszkoni od trzech dekad jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek. Dziś wspomina drogę, która zaprowadziła ją na scenę, opowiada o sile marzeń, konsekwencji i decyzjach, które dla wielu wydawały się zbyt ryzykowne. W rozmowie z Rafałem Kowalskim dla Viva.pl wraca pamięcią do momentów, które ukształtowały jej karierę.
Choć dziś występuje na największych scenach i zaprasza do wspólnych koncertów legendy polskiej muzyki, Ania Wyszkoni nie ma wątpliwości, że wszystko zaczęło się znacznie wcześniej — od marzeń małej dziewczynki, która dokładnie wiedziała, kim chce zostać w przyszłości. Jak sama przyznaje, od najmłodszych lat nie tylko wyobrażała sobie sukces, ale też głęboko wierzyła, że jest w stanie go osiągnąć. „Gdyby ktoś powiedział mi to 30 lat temu, uwierzyłabym”. Ania Wyszkoni o sile marzeń i pozytywnego myślenia Ania Wyszkoni obchodzi właśnie 30-lecie kariery, które będzie świętować w ten weekend podczas festiwalu w Opolu. Artystka od najmłodszych lat miała jasno określony cel i konsekwentnie zmierzała w jego kierunku. Jak przyznaje, była dzieckiem, które nie tylko marzyło, ale również bardzo wyraźnie wyobrażało sobie swoją przyszłość. "[...] Jako mała dziewczynka wiedziałam czym się chcę zajmować. I byłam osobą, która sobie to wizualizowała. I wymyślając sobie kolejne pragnienia, marzenia, wiedziałam, że jestem w stanie je spełnić" — powiedziała Rafałowi Kowalskiemu. Podczas jednego z ostatnich koncertów w warszawskim Teatrze Roma towarzyszyli jej wyjątkowi goście – Irena Santor i Michał Bajor. To właśnie wtedy przyszła jej do głowy refleksja dotycząca drogi, którą przeszła przez ostatnie trzy dekady. Zamiast powiedzieć, że kiedyś nie uwierzyłaby w taki scenariusz, spontanicznie doszła do zupełnie innego wniosku. "Zaczęłam mówić ze sceny, że gdyby ktoś 30 lat temu powiedział mi, że tacy goście będą na moim koncercie, to bym… i wiesz, nasuwają się słowa: nie uwierzyła. A mi w ostatniej chwili kliknęło, myślę: ale dlaczego nie? I skończyłam to zdanie: to bym uwierzyła" – zaznaczyła. Wokalistka podkreśla, że podobnie działa także negatywne myślenie. Dlatego od lat stara się koncentrować na tym, co budujące i rozwijające. TYLKO W VIVIE! Obrazy Polki miały trafić do filmu Woody’ego Allena. „To było surrealistyczne” „Byliśmy zadłużeni po uszy, a moi rodzice byli przerażeni”. Tak zaczynała się historia Ani Wyszkoni w zespole Łzy Dziś trudno wyobrazić sobie historię polskiej muzyki rozrywkowej bez zespołu Łzy. Dla Ani Wyszkoni dołączenie do grupy nie było jednak przypadkiem ani efektem szczęśliwego zrządzenia losu. Jak sama podkreśla, dokładnie tego chciała i właśnie taki scenariusz planowała dla siebie. Moment przełomowy przyszedł wtedy, gdy musiała zdecydować o swojej przyszłości. Z jednej strony była dalsza edukacja i bezpieczniejsza ścieżka zawodowa. Z drugiej – muzyka, niepewność i kontrakt z zespołem, który dopiero próbował zaistnieć na rynku. Artystka nie miała jednak większych wątpliwości: "Kiedy przyszedł ten moment decyzji, czy będę się dalej kształcić, czy pójdę na studia, czy skupię się na zespole Łzy i podpiszę kontrakt, to ja bez wahania wybrałam muzykę". Wyszkoni nie ukrywa, że początki były znacznie trudniejsze, niż wielu fanów mogłoby przypuszczać. "Wiem, że to było bardzo ryzykowne. Wiem, że moi rodzice bardzo drżeli. To też były inne czasy, nie było social mediów, były zupełnie inne możliwości. My nie mogliśmy nagrać sobie płyty w garażu, bo nie mieliśmy takiego komputera, który by nam to umożliwił. My po prostu, wiesz, konsekwentnie jeździliśmy od przeglądu do przeglądu" – wyznała. "Pierwszą płytę nagraliśmy na kredyt, byliśmy zadłużeni po uszy, ale w pewnym momencie to się wszystko zaczęło jakoś tak kręcić. Ale wiem, że moi rodzice byli przerażeni, przerażeni tym, na czym chcę się koncentrować w życiu" – wspominała. Najbardziej sceptyczna była mama artystki, która otwarcie wyrażała swój sprzeciw wobec tej decyzji. Z perspektywy czasu wokalistka doskonale rozumie jej reakcję. Była ona wynikiem troski i lęku o przyszłość córki, a nie braku wiary w jej talent. "Moja mama zdecydowanie wyrażała głośno swój sprzeciw. Ale wiesz, no dzisiaj jesteśmy 30 lat później. Moja mama też doskonale wie, że sobie dobrze radzę. Jest dumna i wie, że dobrze wybrałam. Ale wtedy myślę, że po prostu ta obawa, że mi się nie uda, była takim hamującym elementem. I to jest w porządku. I tak poszłam swoją drogą, jestem uparta jak osioł" – podsumowała z uśmiechem Wyszkoni. SPRAWDŹ TEŻ: Bagi zdobył się na szczerość. Powiedział, czego najbardziej bał się w relacji z Magdaleną Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Męskie Granie zrobiło coś, czego nie było nigdy wcześniej. Vito Bambino, Zalia i Igor Herbut właśnie zaskoczyli fanów
Męskie Granie po raz pierwszy w historii zdecydowało się na wydanie dwóch premierowych singli w jednej edycji. Po sukcesie „Nareszcie” Zalia, Vito Bambino i Igor Herbut prezentują „Tańczę”, utwór pełen lekkości, energii i letniego klimatu. Nowa piosenka pokazuje zupełnie inne oblicze tegorocznej Orkiestry i już wzbudza duże zainteresowanie fanów.
Tego jeszcze nie było. Męskie Granie po raz pierwszy w historii zdecydowało się na wydanie dwóch singli w ramach jednej edycji projektu. Po entuzjastycznie przyjętym utworze „Nareszcie” Zalia, Vito Bambino i Igor Herbut wracają z kolejną muzyczną niespodzianką. Ich nowa piosenka „Tańczę” właśnie ujrzała światło dzienne i pokazuje zupełnie inne oblicze tegorocznej Męskie Granie Orkiestry. „Tańczę” pokazuje zupełnie nowe oblicze Męskiego Grania 2026 Przez lata fani przyzwyczaili się do jednego oficjalnego singla promującego trasę. W 2026 roku organizatorzy postanowili jednak odejść od sprawdzonego schematu. Efekt? Dwie premierowe piosenki i jeszcze więcej muzycznych emocji. Po refleksyjnym i nastrojowym „Nareszcie” artyści prezentują utwór, który zachęca do ruchu, spontaniczności i czerpania radości z chwili. „Tańczę” już od pierwszych sekund pokazuje, że lato z Męskim Graniem może mieć znacznie bardziej energetyczny soundtrack, niż wielu słuchaczy się spodziewało. Nowy singiel utrzymany jest w lekkim, tanecznym klimacie, ale nie traci przy tym emocjonalnej wrażliwości charakterystycznej dla projektu. To opowieść o swobodzie, potrzebie oderwania się od codzienności i pozwoleniu sobie na odrobinę luzu. Za tekst i kompozycję odpowiadają wspólnie Zalia, Vito Bambino oraz Igor Herbut. Produkcją utworu zajął się Jakub Galiński, który współtworzył również jego warstwę kompozycyjną. Efektem jest nowoczesne brzmienie balansujące pomiędzy alternatywnym popem a radiową przebojowością. Słuchacze szybko zauważyli, że „Tańczę” znacząco różni się od „Nareszcie”. Tam dominowały refleksje i emocjonalna narracja, tutaj na pierwszy plan wysuwają się rytm, energia i koncertowy potencjał. To właśnie ten utwór może stać się jednym z najmocniejszych punktów letnich występów Męskiego Grania. CZYTAJ TEŻ: 20 lat temu cała Polska nuciła „Smak słów”. Kultowy przebój zespołu Goya narodził się w zaskakujący sposób. Fani nie mieli pojęcia! Dlaczego Męskie Granie po raz pierwszy wydało dwa premierowe single? Tegoroczne Męskie Granie Orkiestra połączyło trzy wyraziste muzyczne osobowości. Zalia dołączyła do projektu po sukcesie albumu „Serce” i współpracach z takimi artystami jak Mrozu, Kuban czy Quebonafide. Vito Bambino po raz kolejny pokazuje, że doskonale odnajduje się w formule Męskiego Grania, a Igor Herbut wnosi do wspólnych utworów swój charakterystyczny wokal i emocjonalność. To właśnie chemia między artystami sprawia, że zarówno „Nareszcie”, jak i „Tańczę” brzmią naturalnie i autentycznie. Nie ma tu miejsca na przypadkowe zestawienie nazwisk. Słychać, że wspólna współpraca zaowocowała czymś więcej niż jednorazowym projektem. Jak podkreślają twórcy, historia powstania „Tańczę” była dość nieoczywista. Pomysł na utwór miał pojawić się spontanicznie podczas promocji „Nareszcie”, kiedy artyści zaprezentowali krótki fragment melodii. Z czasem uznali jednak, że nowa kompozycja zasługuje na pełnoprawne wydanie. To kolejny dowód na to, że Męskie Granie nie boi się eksperymentować i wciąż szuka nowych sposobów na rozwój. Premierze singla towarzyszy teledysk, który również ma wyjątkowy charakter. Za jego reżyserię odpowiada sam Vito Bambino. Artysta od dawna angażuje się nie tylko w muzyczną, ale także wizualną stronę swoich projektów, dlatego klip do „Tańczę” jest bardzo autorski i spójny z estetyką całego przedsięwzięcia. Za okładkę singla odpowiada Hubert Misiaczyk. Nowoczesna oprawa graficzna doskonale wpisuje się w klimat tegorocznej odsłony Męskiego Grania i podkreśla świeżość nowego wydawnictwa. Na tym jednak nie koniec. Do wideoklipu zaproszono aż 50 fanów, którzy mieli okazję wystąpić w projekcie. Efekt? Sami oceńcie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pięć kultowych hitów na 50. Agnieszki Chylińskiej. Tak zmieniała się przez lata View oEmbed on the source website
Niedawno pożegnała ukochanego, Wanda Kwietniewska uczy się żyć na nowo. Artystka porusza wyznaniem
Po stracie Andrzeja Mizińskiego życie Wandy Kwietniewskiej zmieniło się bezpowrotnie. Artystka wraca na scenę, ale nie ukrywa, że za kulisami wciąż towarzyszą jej emocje i tęsknota za ukochanym partnerem.
Wanda Kwietniewska powoli wraca do codzienności po śmierci ukochanego Andrzeja Mizińskiego, ale nie ukrywa, że nadchodzące miesiące będą dla niej wyjątkowo trudne. Artystka zdobyła się na poruszające wyznanie i przyznała, że dziś najbardziej potrzebuje siły, by przetrwać kolejny sezon bez partnera, z którym dzieliła życie przez lata. Pożegnanie ukochanego Wandy Kwietniewskiej. Tak wyglądała ich historia W lutym media obiegła smutna wiadomość o śmierci Andrzeja Mizińskiego, partnera Wandy Kwietniewskiej. Informację przekazał Krzysztof Jaryczewski z Oddziału Zamkniętego. „Właśnie pożegnaliśmy Mizia Andrzeja Mizińskiego. Prywatnie męża Wandy Kwietniewskiej… Człowieka poznałem na poprzednim Sylwestrze. Nie było wprawdzie "bruderszafta", bo to był wyjątkowy Sylwester (bez alkoholu). Gościliśmy u brata Wandy, Krzysztofa i jego żony Wioli na Kaszubach… […]Mimo swojej choroby Andrzej miał niezwykłą pozytywną energię… jestem wrażliwym i sensorycznym gościem więc wyczuwam to od razu. Podczas wakacji przyjechaliśmy z Hanią do Wandy, niestety akurat pod jego nieobecność… szkoda, że nie miałem okazji poznać go bliżej. Z drugiej jednak strony na wspomnianym Sylwestrze rozmawiając z nim i przebywając te kilka godzin w jego obecności miałem wrażenie, że znam go od wieków… Już jest na innym szlaku… Żegnaj Miziu… Wszyscy kiedyś się tam wybierzemy, więc do zobaczenia”, napisał. Odejście ukochanego artystki poruszyło nie tylko fanów wokalistki, ale także środowisko muzyczne. Wanda Kwietniewska przez lata bardzo chroniła swoją prywatność i rzadko mówiła publicznie o relacji z partnerem. Z czasem zaczęła jednak wspominać wspólne życie z Andrzejem Mizińskim oraz codzienność, którą dzielili z dala od show-biznesowego zgiełku. Czytaj też: Ich kontakt urwał się na 30 lat! Potem znowu się spotkali. Oto historia miłości Wandy Kwietniewskiej i Andrzeja Mizińskiego Poznali się na wakacjach w Iłży w 1973 roku. Ona miała 16 lat, a on 19. Andrzej Miziński był jej wielką młodzieńczą miłością, ale los szybko napisał dla nich zupełnie inny scenariusz. Ich drogi rozeszły się na długie 30 lat, a kontakt całkowicie się urwał. Wydawało się, że ta historia już nigdy nie doczeka się szczęśliwego zakończenia. Każde z nich zaczęło budować swoje życie na nowo. On założył rodzinę, ona wspólnie z partnerem doczekała się córki. Życie zaskoczyło ich jednak po latach. Gdy ponownie się odnaleźli, uczucie wróciło ze zdwojoną siłą. Andrzej Miziński zakończył małżeństwo, w którym nie układało się od dawna, a wokalistka odzyskała radość i energię, o której wcześniej mówiła coraz rzadziej. Bliscy artystki zauważyli, że u boku ukochanego znów promieniała. „Najlepiej scharakteryzowała go moja córka. Powiedziała, że lubi “Miziaka”, bo “jemu zawsze się chce”. Chce się pomagać, bawić, pracować. To niesamowite, jacy jesteśmy podobni: śmiejemy się w tych samych momentach, kochamy sport, jesteśmy uparci. Uczymy się zawierania kompromisów: on zmywa gary, ja nie pyskuję, jak to bywało wcześniej", opowiadała artystka w jednym z wywiadów. Ich historia przez lata pozostawała bardzo prywatna. Wanda Kwietniewska rzadko wpuszczała media do swojego świata, dlatego opowieść o tej relacji budziła jeszcze większe emocje. To była miłość, która wróciła po trzech dekadach i udowodniła, że nawet po wielu latach można dostać od losu drugą szansę. Wanda Kwietniewska po śmierci partnera. Tak dziś wygląda jej życie Wanda Kwietniewska nie ukrywa, że po śmierci Andrzeja Mizińskiego jej codzienność zmieniła się całkowicie. Choć przed artystką intensywny sezon koncertowy, dziś najważniejsze jest dla niej jedno — znaleźć w sobie siłę, by przetrwać ten wyjątkowo trudny czas. Gwiazda zespołu „Wanda i Banda” zdradziła, że w trasie będzie towarzyszyć jej ukochana jamniczka. W jej słowach słychać ogromne emocje i tęsknotę za ukochanym. Wanda Kwietniewska przyznaje, że nadchodzące miesiące będą dla niej wielkim wyzwaniem. „Mnie to trzeba życzyć przede wszystkim, żebym wytrzymała ten sezon, ale bardziej trzeba tego życzyć mojej suczce, jamniczce, którą muszę zabierać teraz ze sobą po stracie mojego najbliższego partnera. Oni zawsze zostawali we dwójkę, a teraz Dudinka musi jeździć ze mną, a nie bardzo lubi. Proszę mi życzyć, żeby moja Dudinka lubiła jeździć na koncerty”, mówiła Wanda Kwietniewska w rozmowie z Plejadą podczas Polsat Hit Festiwal. Czytaj też: Tak Marta Nawrocka uczciła Dzień Matki. Wystarczyło jedno słowo Wanda Kwietniewska wciąż nosi w sobie ogromny ból po stracie ukochanego. Artystka próbuje wracać do scenicznej codzienności i spotkań z fanami, ale dziś za jej uśmiechem kryją się zupełnie inne emocje. Żałoba nadal jest ważną częścią jej życia, a każde kolejne wyjście na scenę wymaga od niej ogromnej siły.
21 lat temu była gwiazdą list przebojów. Dziś Goya znów błyszczy na scenie i ujawnia, co łączy ją z Sanah
Powrót zespołu Goya na scenę Polsat Hit Festiwal wywołał prawdziwą falę nostalgii. Kiedy w Operze Leśnej ponownie zabrzmiał kultowy „Smak słów”, publiczność natychmiast wróciła myślami do największych hitów połowy lat 2000. Dziś Magdalena Wójcik nie tylko nadal koncertuje z zespołem, ale także współtworzy muzyczne sukcesy Sanah, o której mówi z ogromnym podziwem.
To był moment, który dla wielu fanów okazał się prawdziwą podróżą w czasie. Zespół Goya pojawił się na scenie Polsat Hit Festiwal w Operze Leśnej w Sopocie i ponownie wykonał utwór „Smak słów”. Piosenka, która była wielkim przebojem w 2005 roku, znów wywołała ogromne emocje. Uwagę przyciągnęła także Magdalena Wójcik, która w jednym z wywiadów opowiedziała też o swojej współpracy z Sanah. Goya wystąpiła podczas Polsat Hit Festiwal w Sopocie. Wielki hit zespołu znów wybrzmiał na scenie Magdalena Wójcik przez lata była jedną z najbardziej charakterystycznych kobiecych twarzy polskiej sceny pop. Jako wokalistka i liderka zespołu Goya podbiła serca słuchaczy w połowie lat 2000., kiedy ich emocjonalne ballady dosłownie nie znikały z anten radiowych. „Smak słów” i „Mój” stały się hitami, które śpiewała cała Polska, a popularność grupy rosła z miesiąca na miesiąc. Kulminacją tego sukcesu był 2005 rok, gdy Goya została nagrodzona prestiżowym Fryderykiem. Zespół cały czas koncertuje. Ale kilka dni temu powrócił na wielką scenę Polsat Hit Festiwal i wywołał duże zainteresowanie publiczności. Grupa pojawiła się w Operze Leśnej w Sopocie, gdzie przypomniała jeden ze swoich najbardziej rozpoznawalnych utworów. Występ był jednym z tych momentów festiwalu, które najmocniej poruszyły widzów pamiętających największe polskie przeboje sprzed lat. Publiczność ponownie usłyszała „Smak słów”, czyli utwór, który był wielkim przebojem w 2005 roku. To właśnie ta piosenka przez lata stała się jednym z najważniejszych symboli zespołu Goya. Występ został bardzo ciepło odebrany przez fanów zgromadzonych w Sopocie. Powrót charakterystycznego brzmienia i emocjonalnego klimatu utworu wywołał falę komentarzy oraz wspomnień związanych z największym okresem popularności grupy. Jeszcze przed sobotnim występem Magdalena Wójcik w rozmowie z Aleksandrem Sikorą dla halo tu Polsat mówiła o emocjach związanych z powrotem na scenę oraz o fenomenie utworu „Smak słów”: „Myślę, że w dzisiejszych czasach, gdy utwory żyją bardzo krótko, to, że się posiada taki utwór, który ma 20 lat i cały czas istnieje w świadomości ludzi, to jest ogromny sukces”. Z kolei po zejściu ze sceny nie ukrywała emocji. „Wystarczy spojrzeć na ludzi, na to, z jaką życzliwością przyjmują każdego artystę. Widać, jak się publiczność bawi. Jak zobaczyłam, że włączyli światełka, zaczęli się bujać razem z nami, to już w ogóle jakoś stres odszedł”, opowiadała Agnieszce Kostuch dla Telemagazynu. Czytaj też: Mało kto pamięta jej debiut. Tym albumem Sanah pokazała, że namiesza w polskiej muzyce Magdalena Wójcik z zespołu Goya współpracowała z Sanah Duże zainteresowanie wzbudza obecnie także działalność Magdaleny Wójcik poza zespołem Goya. To nie tylko wspaniała wokalistka, a także autorka tekstów. Mało kto mógł wiedzieć, że ma na swoim koncie współpracę z Sanah. To ona odpowiada za sukces płyt „Królowa dram” czy „Irenka”. „Zawsze powtarzam, że to jest najzdolniejsza osoba, jaką spotkałam w moim życiu. Cały czas bardzo skromna, niesamowita, uzdolniona przede wszystkim. Trzymam za nią kciuki (...), jestem nią zachwycona. Uważam, że zrobiła totalną rewolucję na rynku i jestem dumna, że mogłam uczestniczyć w czymś tak dużym, bo takiego debiutu nie było chyba nigdy”, opowiadała z wielką czułością o Sanah na łamach Telemagazynu. Czytaj też: Michał Wiśniewski przerwał milczenie. Tak skomentował plotki o relacji z nową wokalistką Ich Troje. Padła jasna deklaracja Jak przyznała Magdalena Wójcik, współpraca z młodszymi artystami stała się dla niej wyjątkowo ważnym doświadczeniem. Wokalistka podkreślała, że taka wymiana inspiracji działa w obie strony. Nie tylko dzieli się swoim wieloletnim doświadczeniem, ale również czerpie energię i inspirację ze współpracy z nowym pokoleniem muzyków. „To był też bardzo ważny dla mnie etap takiego wniknięcia w życie młodego artysty. Ja od młodych też się uczę. Zawsze powtarzam, że moje doświadczenie, które im daję, to jest jedno, ale oni wnoszą też taką świeżość i bezkompromisowość, która jest cudowna”, opowiadała Agnieszce Kostuch. Wokalistka opowiedziała także o tym, jak wyglądała jej twórcza relacja z Sanah. Magdalena Wójcik zdradziła, że podczas pracy nad tekstami obie artystki stawiały przede wszystkim na swobodę i otwartość, dzięki czemu mogły wspólnie rozwijać kolejne pomysły. „Totalna burza mózgów. I zawsze tak jest najlepiej. Ja w ogóle najbardziej lubię taką pracę, kiedy artysta daje coś od siebie i ja daję coś od siebie. Wtedy tworzą się najfajniejsze, najbardziej szczere rzeczy. I taka właśnie była współpraca z Zuzią. To było fantastyczne”, opowiadała w rozmowie z Telemagazynem. View oEmbed on the source website Źródło; Plejada, Pomponik, Telemagazyn
Tak wyglądał koncert "Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat". Widzowie nie kryli emocji
Podczas Polsat Hit Festiwal 2026 publiczność w Operze Leśnej w Sopocie przeżyła wyjątkowy wieczór poświęcony pamięci Krzysztofa Krawczyka. Koncert "Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat" był pełen emocji, wspomnień i poruszających interpretacji największych przebojów artysty. Na scenie pojawiły się największe gwiazdy polskiej muzyki, a każdemu występowi towarzyszyły owacje i wzruszenie widzów.
Pierwsze dźwięki koncertu wystarczyły, by w sopockim amfiteatrze zapanowała wyjątkowa atmosfera. Publiczność od początku wiedziała, że ten wieczór będzie czymś więcej niż tylko muzycznym widowiskiem. To był pełen emocji hołd dla artysty, którego piosenki od dekad towarzyszą kolejnym pokoleniom Polaków. W kwietniu minęło dokładnie pięć lat od śmierci Krzysztofa Krawczyka, dlatego organizatorzy Polsat Hit Festiwal 2026 postanowili uczcić jego pamięć w szczególny sposób. Tak Polsat Hit Festiwal 2026 oddał hołd Krzysztofowi Krawczykowi Koncert "Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat" był jednym z najbardziej wyczekiwanych momentów tegorocznego Polsat Hit Festiwal. Artyści, którzy pojawili się na scenie Opery Leśnej, przypomnieli największe przeboje legendy polskiej estrady i pokazali, że jego twórczość wciąż pozostaje niezwykle ważna dla kolejnych pokoleń słuchaczy. Wieczór otworzył Maciej Maleńczuk utworem "Chciałem być", od pierwszych minut wprowadzając publiczność w nostalgiczny, bardzo emocjonalny klimat. Chwilę później Andrzej Piaseczny wykonał "Za tobą pójdę jak na bal", a widownia śpiewała razem z nim niemal każdą linijkę tekstu. Wzruszeń nie brakowało również podczas występu Sławka Uniatowskiego, który zaprezentował poruszający "Rysunek na szkle". ZOBACZ TEŻ: Skawiński zrobił to ze sceny w Sopocie. Zwrócił się do Chylińskiej i Łosowskiego, czym wzruszył publiczność W kolejnych minutach koncertu emocji było tylko więcej. Kasia Sienkiewicz i Miuosh wykonali "Trudno tak", tworząc jeden z najbardziej klimatycznych duetów wieczoru, z kolei EMO wystąpił z utworem "Ślady na piasku". Publiczność bardzo ciepło przyjęła także Kubę i Kubę z utworem "Mój przyjacielu", a Natalia Szroeder i Smolik zachwycili subtelnym wykonaniem "Bo jesteś ty". Ogromne poruszenie wywołała również Kayah, która zaśpiewała "To co dał nam świat" — utwór szczególnie ważny w historii polskiej muzyki rozrywkowej. W Operze Leśnej zrobiło się wyjątkowo nastrojowo także podczas występu Ani Dąbrowskiej z piosenką "To co w życiu ważne". Duże emocje wzbudził ponownie Andrzej Piaseczny, który wrócił na scenę z utworem "Przytul mnie życie". Kamery wielokrotnie pokazywały wzruszonych widzów, a publiczność reagowała bardzo spontanicznie — wspólnym śpiewem, owacjami i długimi brawami. Edyta Górniak zachwyciła publiczność. "My Cyganie" było jednym z najmocniejszych momentów koncertu Jednym z najbardziej wyczekiwanych występów wieczoru był bez wątpienia występ Edyty Górniak. Artystka wykonała legendarny utwór "My Cyganie", który po raz pierwszy zaśpiewała w duecie z Krzysztofem Krawczykiem w 2008 roku. Widzowie nagrodzili ją długimi owacjami, a wiele osób wstało ze swoich miejsc jeszcze przed zakończeniem utworu prosząc o bis, który artystka chętnie dla nich wykonała. W mediach społecznościowych niemal natychmiast pojawiły się komentarze zachwyconych fanów, którzy pisali o ciarkach, wzruszeniu i jednym z najpiękniejszych momentów całego koncertu. Sama Edyta Górniak podeszła do tego wykonania bardzo emocjonalnie, co było słychać w każdym fragmencie jej interpretacji. Właśnie takie chwile pokazały, że koncert "Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat" to symboliczne spotkanie z muzyką artysty, którego głos i piosenki wciąż pozostają niezwykle ważną częścią polskiej kultury. SPRAWDŹ TEŻ: Internauci podzieleni po występie Roxie Węgiel. "Pewnych piosenek się nie rusza"
Skawiński zrobił to ze sceny w Sopocie. Zwrócił się do Chylińskiej i Łosowskiego, czym wzruszył publiczność
Podczas jubileuszowego koncertu na Polsat Hit Festiwal 2026 Grzegorz Skawiński zdobył się na gest, którego wielu fanów się nie spodziewało. Muzyk publicznie podziękował zarówno Sławomirowi Łosowskiemu, jak i Agnieszce Chylińskiej. Opera Leśna przepełniła się emocjami, wspomnieniami i symbolicznymi słowami o muzycznej historii.
Piątkowy koncert w Sopocie miał wyjątkowy charakter. Grzegorz Skawiński i Waldemar Tkaczyk świętowali 50-lecie swojej pracy artystycznej, przypominając największe przeboje związane z historią Kombi, Kombii i O.N.A. Jubileuszowy występ od początku budził duże emocje, również ze względu na wieloletnie napięcia i publiczne spory, które przez lata pojawiały się wokół dawnych współpracowników muzyków. Tym bardziej uwagę widzów przyciągnęły słowa, które padły ze sceny pod koniec koncertu. Konflikt wokół Kombi i dawnych współpracowników Historia relacji między Grzegorzem Skawińskim, Sławomirem Łosowskim i Agnieszką Chylińską od lat budzi zainteresowanie fanów polskiej sceny muzycznej. Najwięcej emocji wzbudzał przede wszystkim spór dotyczący zespołu Kombi i późniejszego funkcjonowania grupy KOMBII. Muzycy wielokrotnie publicznie odnosili się do swojej współpracy, podkreślając różnice artystyczne i odmienne spojrzenie na historię formacji. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/12/pap198401010DE-ca11848.jpg" width="3079" height="4000" alt="Polska 1984. Polski zespół rockowy Kombi, od lewej: wokalista Grzegorz Skawiński, klawiszowiec Sławomir Łosowski, gitarzysta Waldemar Tkaczyk." title="Polska 1984. Polski zespół rockowy Kombi, od lewej: wokalista Grzegorz Skawiński, klawiszowiec Sławomir Łosowski, gitarzysta Waldemar Tkaczyk." /> W przypadku Agnieszki Chylińskiej temat wracał głównie przy okazji wspomnień o działalności O.N.A., czyli zespołu, który przez lata należał do najważniejszych rockowych projektów w Polsce. Choć artyści od dawna poszli własnymi drogami zawodowymi, ich wspólna historia pozostaje ważnym fragmentem polskiej muzyki lat 90. i początku XXI wieku. ZOBACZ TEŻ: Internauci podzieleni po występie Roxie Węgiel. "Pewnych piosenek się nie rusza" W ostatnich miesiącach temat dawnych relacji ponownie pojawiał się w mediach i komentarzach wokół jubileuszu Skawińskiego i Tkaczyka. Podczas sopockiego koncertu wyraźnie postawiono na podkreślenie wspólnego dorobku, bez wracania do dawnych sporów czy wzajemnych uszczypliwości. Grzegorz Skawiński na scenie w Sopocie zwrócił się do Łosowskiego i Chylińskiej Jednym z najmocniejszych momentów jubileuszowego koncertu w Operze Leśnej okazało się przemówienie Grzegorza Skawińskiego. Muzyk podziękował publiczności za dekady wsparcia, ale zdecydował się również wymienić osoby, które przez lata współtworzyły ważne etapy jego muzycznej drogi. Ze sceny padły słowa: "Przepięknie dziękujemy. Słuchajcie, sami nie wierzymy, że to już 50 lat razem na scenie. Tak długo to trwa i ciągle jesteśmy z wami, a wy z nami jesteście. Przez nasze życie, przez pokolenia przetoczyły się różne czasy, różne też osoby. Przede wszystkim chciałbym podziękować Sławkowi Łosowskiemu, liderowi pierwszego zestawu Kombi. Duże brawa. Niesamowitej Agnieszce Chylińskiej!" Publiczność zgromadzona w Operze Leśnej zareagowała natychmiastowymi brawami. W sieci szybko zaczęto komentować, że był to jeden z najbardziej symbolicznych momentów całego wieczoru. Wielu fanów odebrało te słowa jako wyraz szacunku wobec osób, które przez lata współtworzyły historię polskiej muzyki rozrywkowej i rockowej. SPRAWDŹ TEŻ: Dramatyczne chwile przed Polsat Hit Festiwal 2026. Bliski przyjaciel Krawczyka trafił do szpitala
Przeżył piekło i wrócił na szczyt. Życie Krzysztofa Krawczyka to historia jak z filmu
Pięć lat po śmierci Krzysztofa Krawczyka jego głos wciąż wywołuje emocje, a piosenki łączą kolejne pokolenia. Dziś, 22 maja 2026 roku, podczas Sopot Hit Festival odbędzie się wyjątkowy koncert „Krzysztof Krawczyk. To już 5 lat”, poświęcony pamięci artysty nazywanego „polskim Elvisem Presleyem”. To symboliczny hołd dla człowieka, który przez dekady był gigantem polskiej sceny – kochanym za charyzmę, niepowtarzalny głos i historię życia pełną dramatycznych zwrotów.
Upadał, cierpiał, a potem się podnosił. „Na szczęście Pan Bóg puknął mnie w głowę i zmądrzałem”, mówił przed laty Krzysztof Krawczyk. Śpiewał hity dla wszystkich pokoleń, otarł się o śmierć, przeżył biedę, wielką miłość i spektakularne powroty. Kiedy niektórzy go pogrzebali, jego „Parostatek” płynął dalej. Uwielbiany artysta zmarł niespodziewanie 5 kwietnia 2021 roku, zostawiając po sobie pustkę, z którą wielu fanów do dziś nie potrafi się pogodzić. Jakie tajemnice skrywało życie człowieka, który stał się legendą? Tekst o Krzysztofie Krawczyku ukazał się w magazynie VIVA! w grudniu 2020 roku. Tajemnice Krzysztofa Krawczyka Zbigniew Wodecki mówił o nim: „Krzysztof Krawczyk? Ten chłopak urodził się do śpiewania”. Charyzmą, talentem, cudownym głosem podbił polską publiczność. Ludzie z branży mówili: „On jest taki jak my, tylko większy. Jego życie jest jak nasze, tylko on już to wszystko przeżył”. Nikt z artystów nie był tak blisko publiczności jak on. Zeskakiwał ze sceny i na oczach wszystkich całował panie po rękach, a panów w łysiny. Ciepły, otwarty, niepowtarzalny, człowiek legenda. Już takich prawie nie ma. Nie było dekady, żeby nie wypuścił hitów, takich jak „Mój przyjacielu”, „Chciałem być marynarzem” czy „Rysunek na szkle”. W napięciu pracował nad ostatnim krążkiem „Horyzont”, jakby przeczuł, że coś wisi w powietrzu. I stało się, koronawirus zaatakował. Ale może dla wszystkich to lekcja pokory, dzięki której staną się wrażliwsi i lepsi, jak mówi Krawczyk. Dzięki pandemii zwolnił tempo i spojrzał wstecz. Co tam zobaczył? Faceta, któremu Pan Bóg dał głos i wypchnął na scenę, choć ojciec marzył, by syn został pianistą. Który dorabiał śpiewaniem na świętach 1 maja lub rewolucji październikowej, bo bywało ciężko. Który używał życia i śpiewał w klubach w Ameryce, a od poniedziałku do czwartku jeszcze z góralami układał dachówki za 350 dolarów tygodniowo. Zaznał sławy, zdrady, uwielbienia i szaleństw przypominających jazdę rollercoasterem. Niczego nie żałuje, chyba tylko tego, że tak wcześnie stracił ojca. Czytaj też: Krzysztof Krawczyk był żonaty trzy razy. Szczęście odnalazł dopiero u boku Ewy Wieczne przeprowadzki Można powiedzieć, że był szczęściarzem. Miał ciepły, kochający dom. Mama zawsze mówiła, że ze swoim talentem i artystyczną duszą był kopią ojca. „Po mnie jesteś tylko trochę upierdliwy”, śmiała się. Ojciec pięknie śpiewał barytonem romanse rosyjskie. Uwielbiali z bratem, kiedy na dobranoc czytał im Sienkiewicza. Zmieniał głos, raz był Zagłobą, raz Wołodyjowskim, więc zawsze błagali o więcej. Ale uwielbiali też podglądać za kulisami tancerki, kiedy grał w łódzkim teatrze Lutnia, bo był aktorem. Występował wcześniej z takimi sławami, jak Ludwik Solski czy Adam Hanuszkiewicz. Najgorsze były jednak częste przeprowadzki. Tej pierwszej – z Białegostoku do Poznania nigdy nie zapomni. Ojciec z kolegami targał do pociągu kredensy i pianino. Ładowali rzeczy przez okna, żeby zdobyć miejsce, do przedziałów wsiadało się przez okno. Ścisk, aż trudno było oddychać. To jedna z najgorszych podróży w jego życiu. A jedno z najsmutniejszych wspomnień? Po śmierci ojca, kiedy jako 18-latek stał pod kuchnią jakiejś restauracji i chłonął nozdrzami zapach schaboszczaka, bo żyli w biedzie. Ojciec zachorował na nowotwór, przed samą operacją uciekł ze szpitala. Malował jeszcze meble w kuchni na biało i żartował przy ukochanej żonie: „Jak będziesz po mnie miała młodszego męża, to co on sobie o mnie pomyśli”. Krawczyk ciężko przeżył jego śmierć. Pomyślał, że Pan Bóg, który jest miłością, nie powinien mu tego zrobić: „Obraziłem się na Niego, zerwałem z kościołem. Rzuciłem się wir pracy, żeby zarobić na utrzymanie rodziny, bo mama wpadła w depresję po stracie męża i tak zostałem gońcem. A potem rzuciłem się w wir muzyki”. Samotny Trubadur Karierę zaczął w Trubadurach. Nigdy nie zapomni pierwszego koncertu w łódzkiej Hali Sportowej, tuż po maturze. Śpiewali piosenki Beatlesów, a 12 tysięcy ludzi krzyczało co sił w gardłach: „Trubadurzy, Trubadurzy!!!”. Albo późniejszego występu: młodzież tańczyła, śpiewała, zapaliła pochodnie z gazet, aż w końcu interweniowała milicja. Wtedy strasznie pocili się na scenie w grubych kostiumach nakrytych peleryną. To była męka, dopiero później słynne stroje muszkieterów zaprojektował dla nich Szymon Kobyliński. Największe triumfy zespół grający na słowiańską nutę odnosił jednak w Związku Radzieckim. Koncerty gromadziły 30-tysięczne tłumy, a Trubadurzy na scenę wchodzili z obstawą jak Beatlesi w Ameryce. „Czyste szaleństwo. Musieliśmy się jednak tłumaczyć, dlaczego śpiewamy po angielsku, co w państwie socjalistycznym było niestosowne. Wtedy próbowaliśmy robić w konia cenzurę, argumentując, że rock and roll i rhythm and blues to stare piosenki niewolników, śpiewane przeciw swym ciemiężcom”, wspominał Krawczyk w autobiograficznej książce „Życie jak wino”. Ryszard Poznakowski, szef Trubadurów i kompozytor, od początku przepowiadał mu solową karierę. Z jego utworem „Byłaś tu” rósł jak balon z koncertu na koncert. Zauważył, że kiedy śpiewa, dziewczyny sięgają po chusteczki i ocierają łzy… Po 10 latach odszedł z zespołu i został solistą. Ale samotny Trubadur, jak sam o sobie mówił, nie miał łatwo. Ze Stołecznej Estrady brał chałtury, jak leci, żeby przeżyć. Nie zapomni swoich występów w Kongresowej. Ale nie w wielkiej sali koncertowej, tylko w tej restauracji z fontanną. Przebierał się między zaparowaną kuchnią a tancerkami… Szczęśliwie pojawił się Wojtek Trzciński, który napisał dla niego wiele hitów, takich jak „Byle było tak” czy „Jak minął dzień”. „Koncert z okazji mojej złotej płyty z tymi przebojami graliśmy w Sali Kongresowej 18 razy, dzień po dniu. Kayah nie mogła w to uwierzyć…”, mówił Krawczyk. Może bieda, której sam doświadczał, nauczyła go mieć wielkie serce. Nie potrafi przejść obojętnie koło potrzebujących. Z zagranicznych tras, zwłaszcza w NRD, gdzie dobrze płacono artystom, przywoził kolegom salami i słynne serki harceńskie. Andrzej Kosmala, jego przyjaciel i menedżer od 46 lat, wspomina to ze wzruszeniem: „»Przy mnie nigdy nie będziesz głodny«, mówił Krawczyk i słowa dotrzymał. Zawsze były restauracje, bankiety, golonki. O morzu alkoholu, którym umacnialiśmy naszą przyjaźń, nie wspomnę, bo to akurat nie było nic nadzwyczajnego w kraju, który pod koniec lat 70. przypominał bal na »Titanicu«. Przywoził moim dzieciom całe worki nowiutkich ubrań. Nieraz brał mnie do Domów Towarowych Centrum, żeby mi kupić koszulę. Z jego domu zawsze wychodziłem obdarowany jakimś garniturem czy modnymi butami”. Czytaj też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Amerykański sen W branży nazywali Krzysztofa „Krawcem”. Nie bardzo to lubił, ale ranga ksywki wzrosła, kiedy w Ameryce pojawił się Lenny Kravitz. Ameryka dla jego pokolenia była tęsknotą, spełnieniem marzeń. W 1979 roku postanowił spełnić swój amerykański sen, który z przerwami trwał 10 lat. „I co tu dużo gadać, Ameryka odurzyła mnie, uwiodła i odrzuciła moje zaloty. Ale to był uniwersytet życia”, mówi. W Ameryce przeżył śmierć Krzysztofa Klenczona, rozpad małżeństwa z Haliną Żytkowiak, z którą razem śpiewał w Trubadurach, wypadek samochodu, w którym spłonęła jego aparatura muzyczna, trafił do… więzienia. To był zimny prysznic dla rozgrzanej głowy. Śpiewał w słynnym polonijnym klubie Maryla Polonez w Chicago i wyszedł się ochłodzić z puszką piwa, ubrany estradowo, z futerkiem na ramionach. Kiedy pojawili się policjanci, grożąc mu za to piwo palcem, chciał im dać po 20 dolarów i po sprawie. Wtedy przekonał się, czym jest amerykańska policja. Wystrojony w futerko trafił do cuchnącej celi z Latynosami. Na szczęście na 24 godziny, bo zaczął tak głośno śpiewać, że zadrżał cały areszt. Wszystko zdarzyło się w polskiej dzielnicy z udziałem policjantów mówiących po polsku… Na smutek i przygnębienie najlepsza jest miłość kobiety, a Ewa spadła mu jak z nieba. „To nie był przypadek, że ją poznałem. Tylko Pan Bóg postawił tego anioła na mojej drodze, kiedy byłem bardzo samotny”, mówi. Dla Ewy też był to nowy etap. Nie zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia; stała za barem w polonijnym klubie Cisza Leśna w Chicago, w którym Krawczyk śpiewał. Nie była zainteresowana starszym mężczyzną, formalnie będącym jeszcze w związku z inną kobietą. Właściwie to koleżanki umówiły ją z nim na pierwszą randkę, na którą włożyła czarny kombinezon i futerko z lisów. „Boże, jak staro wyglądasz w tym futrze!”, niemal wykrzyknął. „Zatkało mnie, aż zrobiłam się purpurowa, ale co się źle zaczyna, to dobrze się kończy”, wspominała w książce „Życie jak wino”. „Dojrzewaliśmy do tej miłości bardzo wolno”, mówi dzisiaj. „A potem już nie mogliśmy bez siebie żyć. Był silny i opiekuńczy, w jego ramionach czułam się bezpieczna. Mówił, że mam go o wszystko pytać, gdybym czegoś nie wiedziała. A teraz śmieje się, że uczeń przerósł mistrza”. Boża edukacja Życie jest kruche. Mógł stracić je, kiedy 28 czerwca 1988 roku brał zakręt pod Buszkowem i uderzył w drzewo. W tym samym miejscu wcześniej zabili się Bogumił Kobiela i żona Waldemara Baszanowskiego. „Uderzyłem twarzą w szybę, policzki były aż na ramionach i to wszystko z powrotem zostało złożone do kupy. Dali mi nową twarz, która nie do końca była moją. Żona po wypadku jak szalona wybiegła gdzieś w pole, ktoś ją złapał i uspokajał: »Dziękuj Bogu, dziewczyno, że żyjesz«. Mnie wynieśli na noszach”, wspomina. Wydawało się, że z tego nie wyjdzie, ale cuda się zdarzają. W tym dniu dyżur w bydgoskim szpitalu pełnił młody lekarz, Maciej Świtoński, też muzyk po średniej szkole muzycznej, fan Krawczyka. Przypilnował, aby pacjentowi starannie złożono szczękę i strzaskane biodro. A po 22 latach napisał dla Krawczyka piękną piosenkę „Horyzont”, promującą jego najnowszą płytę. „Nigdy tak nie cierpiałem, ale to była boża edukacja, bo stałem się innym człowiekiem”, mówił Krawczyk przed laty, kiedy robiłam z nim wywiad dla VIVY! „Ten wypadek przywrócił mi życie. Bóg puknął mnie w głowę, kierując mój samochód w drzewo. Już nie muszę szukać recept, jak żyć, bo je dostałem”. Czy mógł zrobić większą karierę? „Byłem trochę naiwny, bo chciałem stać się dzieckiem Ameryki i miałem rozdartą duszę. Czesiu Niemen powiedział mi wtedy: »Krzysiek, do Ameryki to się jeździ, by zaczerpnąć świeżego powietrza, kupić sobie jakiś instrument muzyczny, ale wracać trzeba tam, gdzie ludzie nas kochają«. I posłuchałem Cześka”, wspomina Krawczyk. Mógł być wszystkim, co najlepsze w światowym show-biznesie. Miał trochę z Toma Jonesa, trochę z Elvisa Presleya, co nieco z Demisa Roussosa. Wydawało się, że Polska, a może i świat czekają na takiego wokalistę, jak mówi Andrzej Kosmala. Ale władzy w PRL-u nie zawsze było po drodze z Krawczykiem. W głosowaniu na najlepszych wykonawców w Opolu w 1986 roku prowadził do ostatniej chwili, a zwyciężył ktoś inny. Ktoś z KC podszedł potem do niego: „Panie Krzysiu, pan wygrał, ale nie mogliśmy do tego dopuścić, za długo nam pan zniknął z oczu”. Ale i tak Krawczyk triumfował, rok po powrocie z Ameryki zajął drugie miejsce. Nigdy nie dał się zaszufladkować, śpiewał rock and rolla, ballady, country… Gigant sceny Z obawy przed koronawirusem odwołał koncerty i zapowiedział, że kończy karierę. Po 55 latach na scenie, 122 wydanych płytach mówi: „Już nic nie muszę”. Nie musi konkurować na listach przebojów z młodzieżą, latać za ocean, by dorobić, czy przekonywać nieprzekonanych, że umie śpiewać. Dodaje jednak, że musi wierzyć w Boga, bo On wyznacza mu cel i drogę, szanować publiczność, dzięki której przetrwał najtrudniejsze chwile, chyba że usłyszy: „Panu już dziękujemy”. Sprawdź też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką „Jest gigantem sceny, na której przetrwał ponad pół wieku. Kto wskaże innego polskiego piosenkarza, który współpracował z Krzysztofem Klenczonem i przyjaźnił się z Anną Jantar, a po latach wszedł do studia z Andrzejem Smolikiem, Goranem Bregoviciem, stanął na scenie z Andrzejem Piasecznym, Anią Dąbrowską czy Edytą Bartosiewicz?”, pytają autorzy filmu dokumentalnego „Krzysztof Krawczyk – całe moje życie”, Krystian Kuczkowski i Michał Bandurski. „Ten film jest o tym, że nie ma w życiu błędów, których nie da się naprawić, tylko wszystko musi odnaleźć swoje miejsce. Że przemijamy, ale ostatecznie najważniejsza jest miłość”. „Jesteśmy razem od 36 lat, a on wciąż powtarza, że mnie kocha, proszę mi wierzyć”, mówi Ewa Krawczyk. „Żartuję, że artystą na scenie jest mój mąż, ale w domu artystką jestem ja. Krzysztof nie ma kaprysów gwiazdy i gdyby nie jego zdjęcia rozwieszone w domu, nie czułoby się, że mieszka tu ktoś sławny”. Fanów 74-letniego piosenkarza zelektryzowała jednak wiadomość, że przyjął sakrament namaszczenia. „Ludziom źle się to kojarzy, bo nie wiedzą, że można o niego poprosić w chorobie czy strapieniu. A mnie już kilka razy uratował życie”, zdradza Krawczyk. Czy naprawdę żegna się ze sceną? „Finiszując, nie wypatruję mety, będę walczył do ostatniego dźwięku”, mówi. „Jak Bóg da, to jeszcze wam zaśpiewam”. Artysta odszedł 5 kwietnia 2021 roku. Trudno pogodzić się z jego stratą... Czytaj też: Krzysztof Krawczyk Junior zamieszkał sam i zerwał kontakty ze swoją partnerką Krzysztof Krawczyk, Ewa Krawczyk, Studio Dzień Dobry TVN, 11.2010
Ten hit Michaela Jacksona z lat 80. znów podbija listy przebojów. Ta muzyczna perełka cudem trafiła w ręce "Króla Popu"
Nie każdy utwór z kultowego albumu „Thriller” Michaela Jacksona osiągnął status globalnego fenomenu na miarę „Billie Jean” czy „Beat It”. A jednak to właśnie „Human Nature” od dekad uchodzi wśród fanów i krytyków za jedną z najbardziej nastrojowych i emocjonalnych kompozycji w dorobku „Króla Popu”. Mało kto wie, że historia tego przeboju zaczęła się… zupełnym przypadkiem.
Album „Thriller”, który ukazał się 30 listopada 1982 roku, błyskawicznie przeszedł do historii muzyki. Wydawnictwo stworzone przez Michaela Jacksona i producenta Quincy’ego Jonesa podbiło światowe listy przebojów, a już kilka miesięcy po premierze osiągnęło pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych. To właśnie na tym krążku znalazły się takie utwory jak „Billie Jean”, „Beat It”, „Wanna Be Startin’ Somethin’” czy subtelne „Human Nature”. „Human Nature” miało nigdy nie trafić do Michaela Jacksona Choć piosenka pozostawała nieco w cieniu największych hitów Jacksona, dziś wielu słuchaczy uważa ją za prawdziwą perełkę całego albumu. Delikatna melodia i charakterystyczne „Why, why? Why, why?” do dziś wywołują dreszcze. Co ciekawe, utwór początkowo w ogóle nie był przeznaczony dla Michaela Jacksona. Autorem kompozycji okazał się Steve Porcaro, klawiszowiec legendarnego zespołu Toto. Muzyk przyznał po latach, że napisał piosenkę pod wpływem emocji związanych z sytuacją, która spotkała jego córkę Heather w szkole. Jak wspominał, tworzył utwór spontanicznie podczas prac nad innym wielkim przebojem lat 80. „Africa”. „Napisałem piosenkę dla mojej córki Heather. Coś wydarzyło się w szkole i to mnie zainspirowało. Napisałem piosenkę, gdy miksowaliśmy »Africa« i po prostu majstrowałem przy pianinie, i napisałem »Human Nature«. [...] Jak większość moich piosenek, była to niedokończona piosenka", opowiadał w rozmowie cytowanej przez Songfacts. CZYTAJ TEŻ: Kasia Sienkiewicz rozpoczyna solową karierę! Nowy utwór zaskoczy fanów Kwiatu Jabłoni. W tym singlu ukryła słodko-gorzką historię Quincy Jones usłyszał demo przypadkiem i od razu dostrzegł potencjał Najbardziej zaskakujące jest jednak to, w jaki sposób utwór trafił do Quincy’ego Jonesa. Producent „Thrillera” regularnie prosił muzyków współpracujących przy albumie o przesyłanie nowych materiałów. Pewnego dnia Steve Porcaro nie miał pod ręką pustej kasety. W pośpiechu wykorzystał więc tę, na której znajdowało się demo „Human Nature”. „Pewnego razu dostał telefon, że posłaniec jest w drodze, więc zadzwonił do mnie i powiedział, abym wrzucił coś, nad czym pracowaliśmy, na kasetę. Nie miałem żadnych czystych kaset, więc wziąłem kasetę z „Human Nature” po jednej stronie i odwróciłem stronę B, przewinąłem ją i włączyłem te dwie piosenki Davida, a następnie dałem je posłańcowi". To właśnie wtedy wydarzyło się coś, co dziś można nazwać jednym z największych zbiegów okoliczności w historii muzyki. Quincy Jones usłyszał pierwsze dźwięki utworu i natychmiast uznał, że odkrył prawdziwy skarb. Zachwycony kompozycją chciał wiedzieć, kto jest jej autorem. Według relacji muzyków David Paich miał problem, by przyznać, że piosenka nie należy do niego. Ostatecznie Quincy Jones poprosił Steve’a Porcaro o dokończenie utworu. Reszta przeszła do historii. „Human Nature” trafiło na album „Thriller” i stało się jednym z najbardziej klimatycznych numerów w całej karierze Michaela Jacksona. Kulisy pracy nad płytą po latach wspominał także David Paich. Muzyk zdradził, że Michael Jackson był perfekcjonistą, ale jednocześnie dawał artystom ogromną swobodę twórczą. „Zawsze był z nami w pokoju, prywatnie, mówiąc: »Chcę tylko, żebyś miał całkowitą swobodę robienia tego, co chcesz. Pomyśl o Michale Aniele malującym Kaplicę Sykstyńską – rób, co musisz tutaj zrobić. Niebo jest granicą«", miał mówić Jackson podczas pracy nad albumem. Dziś, ponad cztery dekady po premierze „Thrillera”, historia „Human Nature” pokazuje, że największe muzyczne arcydzieła czasem rodzą się zupełnie niespodziewanie. I choć utwór nigdy nie stał się największym komercyjnym przebojem Michaela Jacksona, dla wielu fanów pozostaje jednym z najbardziej wyjątkowych momentów w historii popu.ro dla cytowanego źródła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" View oEmbed on the source website
Gdyby nie Michael Jackson, ten hit z lat 80. nie odniósłby sukcesu? Nieliczni wiedzieli, że to właśnie on zaśpiewał w chórkach. Do samego końca chciał ukryć prawdę
Świat zapamiętał Rockwella jako „króla paranoi”, prawda jest taka, że bez Michaela ten numer prawdopodobnie nigdy nie stałby się globalnym fenomenem.
Są takie piosenki, które wracają co roku jak duchy z przeszłości. „Somebody’s Watching Me” Rockwella to właśnie jeden z tych utworów. Niepokojący, obsesyjny i natychmiast rozpoznawalny już po pierwszych słowach: „I always feel like…”. Ale mało kto wie, że za narodzinami tego kultowego hitu stoi historia pełna rodzinnych napięć, kompleksów, modlitwy i… Michaela Jacksona. Syn legendy Motown nie chciał być „tym uprzywilejowanym” Rockwell naprawdę nazywa się Kennedy William Gordy. Tak, jest synem samego Berry’ego Gordy’ego, czyli założyciela Motown Records i człowieka odpowiedzialnego za kariery największych gwiazd soulu oraz popu. Wydawałoby się, że sukces miał podany na tacy. Problem w tym, że młody Kennedy desperacko chciał uniknąć łatki „dziecka nepotyzmu”. Kiedy w 1982 roku przyniósł ojcu demo nagrane na prostym 4-ścieżkowym recorderze w swoim małym mieszkaniu w Hollywood, liczył na zachwyt. Zamiast tego usłyszał chłodną ocenę. Berry Gordy miał powiedzieć coś w stylu: „To jest okej. Nie rezygnuj jeszcze z normalnej pracy”. Dla 18-letniego chłopaka był to cios. I właśnie wtedy zaczęła się historia jednej z najbardziej paranoicznych piosenek lat 80. Rockwell później wielokrotnie powtarzał, że wcześniejsze utwory były „przeciętne”. Był sfrustrowany i zły. W pewnym momencie uklęknął i zaczął się modlić. Poprosił Boga o stworzenie piosenki, która trafi na szczyty list przebojów i zachwyci fanów muzyki. Brzmi filmowo? Jeszcze bardziej nieprawdopodobne jest to, że niemal natychmiast po tej modlitwie zaczął pisać „Somebody’s Watching Me”. Większość numeru powstała w zaledwie dwa dni, a znaczna część finalnej wersji została nagrana już podczas pierwszego podejścia. Inspiracją były jego własne doświadczenia. Rockwell wspominał dzieciństwo, gdy obserwował sąsiada wyglądającego przez okno w stronę ich mieszkania. Do tego dochodziły absurdalne żarty, które robił swojej dziewczynie, między innymi straszenie jej przez szybę pod prysznicem. To właśnie z tego narodził się słynny wers o strachu przed myciem włosów pod prysznicem. CZYTAJ TEŻ: Jarosław Kukulski zrobił to dla niej w tajemnicy. Ten hit Anny Jantar ma ukryte znaczenie Michael Jackson usłyszał demo i zmienił historię piosenki „Somebody’s Watching Me” Najważniejszy moment dopiero miał nadejść. Rockwell znał rodzinę Jacksonów od dziecka. Michael był od niego starszy o sześć lat, ale obie rodziny były bardzo blisko związane. Pewnego dnia młody muzyk pojechał do domu Jacksonów z kasetą demo i boomboksem. Był przerażony. Odtwarzał utwór podobno osiem albo dziewięć razy. Michael reagował natychmiast. Miał wołać kolejne osoby z domu: „Rebbie! Janet! Musicie tego posłuchać!”. Im częściej leciało demo, tym bardziej było jasne, że dzieje się coś wyjątkowego. Po odsłuchu Michael odciągnął Rockwella na bok i zapytał: „Kogo weźmiesz do chórków?”. Odpowiedź była natychmiastowa: „A może ty?”. I tak po prostu Michael Jackson został głosem najbardziej ikonicznego refrenu lat 80. Do nagrania dołączył także Jermaine Jackson. Co ciekawe, rodziny były związane jeszcze mocniej. Siostra Rockwella, Hazel Gordy, była żoną Jermaine’a. Choć Michael Jackson nie został oficjalnie wymieniony jako główny wykonawca, wszyscy od początku wiedzieli, że to właśnie on śpiewa legendarny refren. I wszystko się zmieniło. Przypomnijmy, że „Somebody’s Watching Me” ukazało się w styczniu 1984 roku i błyskawicznie podbiło listy przebojów. Utwór spędził 19 tygodni na Billboard Hot 100 i dotarł do drugiego miejsca zestawienia. Zatrzymał go jedynie gigantyczny hit Kenny’ego Logginsa „Footloose”. Piosenka sprzedała się w ponad 500 tysiącach egzemplarzy w ciągu zaledwie trzech miesięcy. Ale sukces miał też swoją cenę. Rockwell panicznie bał się, że ludzie uznają jego karierę za efekt nazwiska ojca albo wsparcia Michaela Jacksona. Do tego stopnia, że podczas wywiadów udawał Brytyjczyka i twierdził, że pochodzi z Portsmouth w Anglii. Chciał, by świat uwierzył, że sukces osiągnął sam. Teledysk do „Somebody’s Watching Me” był kompletnym szaleństwem. Nawiedzony dom, cmentarz na podwórku, krew i absurdalne sceny sprawiły, że MTV pokochało ten numer. Sam Rockwell później przyznawał, że planował znacznie lżejszą wersję klipu. Reżyser Francis Delia kompletnie jednak zignorował jego pomysły i stworzył mroczny, niemal horrorowy świat. Efekt? Idealnie pasował do atmosfery utworu. Po sukcesie „Somebody’s Watching Me” Rockwell próbował jeszcze powtórzyć sukces utworami „Obscene Phone Caller” i „Peeping Tom”, ale żaden nie zbliżył się do fenomenu debiutu. W końcu wycofał się z życia publicznego. Jak tłumaczył po latach, muzyka przestała sprawiać mu radość, a on chciał po prostu żyć jak zwykły człowiek. Mimo to „Somebody’s Watching Me” nigdy nie zniknęło. Do dziś utwór pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych hymnów popkulturowej paranoi. W każde Halloween wraca na playlisty, a charakterystyczny refren Michaela Jacksona nadal wywołuje ciarki. I właśnie dlatego historia tej piosenki jest tak niezwykła. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Ten hit z lat 90. odmienił polską scenę muzyczną. Hymn samotności wciąż króluje w sercach Polaków View oEmbed on the source website
Sława Przybylska kończy karierę? 94-letnia legenda zdradza, co dalej i zaskakuje spokojem
Sława Przybylska ma 94 lata, ale wciąż imponuje energią, klasą i sceniczną charyzmą. Teraz jednak artystka zapowiada coś, co dla wielu fanów może być trudne do przyjęcia – powoli żegna się z estradą. Jej decyzja nie jest pełna smutku, lecz dojrzałej refleksji i spokoju.
Choć przez dekady była nieodłączną częścią polskiej sceny muzycznej, dziś Sława Przybylska coraz częściej mówi o potrzebie zamknięcia pewnego rozdziału. Jak sama przyznaje, to nie nagła decyzja, lecz coś, co dojrzewało w niej od dłuższego czasu. Mimo to trudno uwierzyć, że artystka, która wciąż zachwyca formą i młodzieńczą energią, naprawdę myśli o odejściu ze sceny. Sława Przybylska planuje koniec kariery. "Czuję, że trzeba to zakończyć" Trudno wyobrazić sobie polską scenę muzyczną bez niej. Sława Przybylska przez ponad sześć dekad konsekwentnie budowała swoją pozycję, pozostając wierną własnemu stylowi i artystycznej wrażliwości. Dziś jednak sama przyznaje, że zbliża się moment, w którym chce powiedzieć "dość" intensywnemu koncertowaniu. "Ja zdaję się, już ten rok, chyba do grudnia... Ja już nie będę występować. Tak po prostu czuję, że trzeba już to zakończyć" – wyznała młodszej koleżance po fachu w audycji "Kayah zaprasza". Choć myśl o zakończeniu kariery pojawiała się już wcześniej, artystka długo ją odsuwała. Scena była dla niej była sposobem na życie, przestrzenią spotkania z ludźmi i emocjami. Publiczność dawała jej energię, a każdy koncert był kolejnym dowodem na to, że muzyka nie zna wieku. Sława Przybylska wielokrotnie podkreślała, że nie chce podejmować decyzji pod wpływem presji. Nie kieruje się metryką ani oczekiwaniami otoczenia. Teraz jednak czuje, że nadszedł moment, by pomyśleć o sobie w inny sposób. ZOBACZ TEŻ: Była przełomem w jej karierze, do dziś budzi sentyment. Wchodząc do studia, nie spodziewała się, że tym hitem zapisze się w sercach milionów Co dalej? Sława Przybylska ma plan na życie po scenie Zakończenie kariery scenicznej nie oznacza dla niej końca kontaktu ze sztuką. "Teraz zaistnieję poezją. Tylko będę właśnie pisać i będzie może wreszcie ta książka o mnie" – zapowiedziała. Nie bez znaczenia jest też fakt, że Sława Przybylska od lat dba o kondycję i dobre samopoczucie. To właśnie aktywność, ruch i pozytywne nastawienie sprawiają, że w wieku 94 lat wciąż emanuje energią i klasą. Jej historia pokazuje, że pasja nie znika – ona po prostu zmienia formę.
Co za głos i charyzma! 16-latka wygrała „Szansę na sukces” i rusza do Opola! Kim jest Maja Oleśków, o której mówi dziś cała Polska?
Ma 16 lat, wygrała „Szansę na sukces. Opole 2026” i już teraz wzbudza ogromne emocje. Maja Oleśków zachwyciła widzów nie tylko głosem, ale i charakterem, zapewniając sobie miejsce na wielkiej scenie. Kim jest młoda artystka, o której mówi dziś cała Polska?
Ma 16 lat, sceniczny pazur i osobowość, której nie da się podrobić. Maja Oleśków szturmem podbiła serca widzów, wygrywając finał „Szansy na sukces. Opole 2026”. Jej zwycięstwo to nie tylko medialny moment – to początek drogi, która może zaprowadzić ją na największe sceny. Kim jest dziewczyna, o której właśnie zrobiło się głośno? Finał „Szansy na sukces. Opole 2026” – występ, który dał jej wygraną Za nami finał programu „Szansa na sukces. Opole 2026”. To był moment przełomowy. Wśród uczestników znaleźli się m.in. Mateusz Chmielewiec, Gabriela Zając, Magdalena Michalak, Emilia Cyran, Błażej Klimaszka, Natalia Mączyńska, Maja Oleśków oraz Patrycja Kulicka. O zwycięstwie zdecydowali widzowie, którzy oddawali głosy za pomocą wiadomości SMS. To właśnie oni wybrali Maję Oleśków, dając jej przepustkę do kolejnego etapu kariery. W finale artystka zaprezentowała się zarówno w duecie z zespołem Enej, jak i solo. Sięgając po utwór „Miód” Natalii Przybysz, postawiła na własną interpretację – zdecydowaną, mocną i wyraźnie odbiegającą od pierwowzoru. To właśnie ta odwaga i konsekwencja w budowaniu własnego stylu wyróżniły ją na tle konkurencji. Tuż po ogłoszeniu wyników nie kryła emocji, podkreślając, że jej zwycięstwo to dowód na to, że rock’n’roll nigdy nie umrze. Czytaj też: Nagrała "diss na raka" z Bedoesem i stała się symbolem nadziei. Historia 11-letniej Mai Mecan chwyta za serce Kim jest Maja Oleśków – 16-letnia zwyciężczyni „Szansy na sukces 2026” Maja Oleśków ma dopiero 16 lat, ale już dziś trudno przejść obok jej historii obojętnie. Pochodzi z Kamiennej Góry, gdzie na co dzień uczęszcza do trzeciej klasy liceum, łącząc szkolną rzeczywistość z coraz śmielej rozwijającą się pasją do muzyki. Choć dla szerokiej publiczności jej nazwisko mogło wybrzmieć po raz pierwszy dopiero podczas finału programu, w rzeczywistości jej droga zaczęła się znacznie wcześniej. To właśnie tam, z dala od wielkich scen i reflektorów, krok po kroku budowała swoją artystyczną tożsamość, konsekwentnie rozwijając styl, który dziś przyciąga uwagę i zostaje w pamięci. Czytaj też: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze Na co dzień jest związana z muzyką – to właśnie ona stanowi centrum jej świata. Jest wokalistką rockowo-metalowego zespołu Szczyle, z którym występuje na koncertach i wydarzeniach. Jednak Maja nie ogranicza się wyłącznie do śpiewu. Zajmuje się również wypalaniem w drewnie oraz malowaniem ubrań, co pokazuje jej szeroką wrażliwość artystyczną i potrzebę wyrażania siebie na wielu poziomach. A marzenia? Są jasno określone: chce występować na największych metalowych festiwalach i grać na scenach, które od lat przyciągają tysiące fanów. Udział w „Szansie na sukces. Opole 2026” był dla niej ważnym krokiem – szansą na zdobycie doświadczenia i dotarcie do szerszej publiczności. „Cóż ja mogę powiedzieć? Dziękuję bardzo, to mnie tylko uwiecznia w tym, że rock'n'roll nigdy nie umrze”, mówiła. Styl, który przyciąga uwagę – sceniczny wizerunek młodej wokalistki Maja Oleśków to jednak znacznie więcej niż sam głos – to pełnoprawna sceniczna osobowość, której nie sposób pomylić z nikim innym. Jej wizerunek przyciąga uwagę od pierwszych sekund: wyraźnie inspirowany rockowo-gotycką estetyką, osadzony w klimacie lat 80., buduje spójną i odważną narrację. Natapirowane włosy, mocne smokey eyes, wyrazista kreska i podkreślone usta nie są tylko stylizacją – to świadomy wybór, który podkreśla jej charakter i muzyczną tożsamość. W świecie, w którym łatwo zginąć w tłumie, Maja idzie własną drogą. Nie próbuje dopasować się do schematów – to one zaczynają dopasowywać się do niej. I właśnie ta bezkompromisowa autentyczność sprawia, że zostaje w pamięci na dłużej. Co dalej po zwycięstwie Mai Oleśków? Zwycięstwo w „Szansie na sukces. Opole 2026” otworzyło przed Mają Oleśków kolejne drzwi. Nagrodą jest udział w koncercie „Debiuty” podczas 63. Krajowego Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, który odbędzie się w dniach 4–7 czerwca 2026 roku. To wydarzenie od lat uznawane jest za jeden z najważniejszych momentów dla młodych artystów w Polsce. Właśnie tam swoje kariery rozpoczynało wielu wykonawców, którzy dziś należą do czołówki sceny muzycznej. Maja ma już za sobą pierwszy występ po finale – pojawiła się w „Pytaniu na śniadanie”, gdzie zaśpiewała z zespołem Enej utwór „Symetryczno-liryczna”. To kolejny krok, który pokazuje, że jej obecność w mediach nie jest chwilowa. Czy to początek większej historii? Wszystko wskazuje na to, że Maja Oleśków dopiero się rozkręca i nie zamierza zwalniać.
Nagrała "diss na raka" z Bedoesem i stała się symbolem nadziei. Historia 11-letniej Mai Mecan chwyta za serce
Maja Mecan, 11-letnia dziewczynka, stała się symbolem walki z chorobą i nadziei dla tysięcy osób. Jej utwór nagrany z Bedoesem – „Ciągle tutaj jestem (diss na raka)” – błyskawicznie obiegł internet i poruszył serca Polaków. Za muzyką stoi jednak dramatyczna historia walki o zdrowie oraz ogromne wsparcie społeczne, które przerodziło się w jedną z najgłośniejszych zbiórek charytatywnych ostatnich miesięcy.
To, co zaczęło się jako osobista forma wyrażenia emocji, szybko stało się ogólnopolskim ruchem solidarności. Historia Mai Mecan pokazuje, jak wielką siłę mają słowa, muzyka i wspólnota ludzi gotowych pomagać. W centrum tej opowieści znajduje się nie tylko choroba, ale także niezwykła determinacja, odwaga i wsparcie, jakie dziewczynka otrzymała od artystów oraz tysięcy nieznajomych. Nagrała diss na raka z Bedoesem i stała się ikoną. O tej piosence huczy cała Polska Utwór "Ciągle tutaj jestem (diss na raka)" powstał jako osobisty manifest walki z chorobą, jednak jego oddziaływanie szybko wykroczyło daleko poza indywidualną historię. Nagranie z udziałem Bedoesa trafiło do sieci i niemal natychmiast zaczęło zdobywać ogromną popularność. Internauci docenili szczerość przekazu, a także niezwykłą siłę, jaka biła z młodej dziewczynki mierzącej się z tak trudnym doświadczeniem. View oEmbed on the source website Popularność utworu przełożyła się na realne działania. Wokół Mai zaczęła tworzyć się społeczność wsparcia, a ogromną rolę odegrał influencer Łatwogang, który zaangażował się w pomoc. Zainicjowana zbiórka na rzecz fundacji Cancer Fighters szybko nabrała tempa i w ciągu dziewięciu dni przekroczyła próg 250 mln zł. Każde udostępnienie, każda wpłata i każde słowo wsparcia budowały poczucie wspólnoty. To pokazuje, że muzyka – nawet powstała z bólu – może stać się impulsem do realnej zmiany i solidarności na ogromną skalę. ZOBACZ TEŻ: Kasia Tusk zabrała głos na temat zbiórki Łatwoganga. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Kim jest Maja Mecan, która poruszyła serca milionów? Maja Mecan ma 11 lat i jeszcze niedawno prowadziła życie typowe dla dziecka w jej wieku. Jej codzienność zmieniła się diametralnie wraz z diagnozą poważnej choroby, która wymusiła hospitalizacje i długotrwałe leczenie. Ogromną rolę w życiu Mai odgrywa rodzina, szczególnie mama, która aktywnie wspiera córkę i informuje opinię publiczną o przebiegu leczenia. To właśnie dzięki tej otwartości historia dziewczynki trafiła do szerokiego grona odbiorców. Maja, mimo młodego wieku, stała się symbolem walki, odwagi i nadziei – nie tylko dla dzieci zmagających się z chorobami, ale również dla dorosłych, którzy odnajdują w niej inspirację. Maja walczy z ostrą białaczką szpikową. Choroba wróciła po raz trzeci Na początku 2023 roku u dziewczynki zdiagnozowano ostrą białaczkę szpikową. Diagnoza choroby była momentem przełomowym, który całkowicie zmienił życie Mai i jej bliskich. Początkowe miesiące leczenia wiązały się z ogromnym stresem, niepewnością oraz koniecznością przystosowania się do nowej rzeczywistości. Hospitalizacje, badania i intensywna terapia stały się codziennością dziewczynki, która musiała bardzo szybko dorosnąć do sytuacji, w jakiej się znalazła. Wyczekiwany przeszczep szpiku oraz chemioterapia dały Mai i jej najbliższym nadzieję na poprawę ich dramatycznej sytuacji. Ulga trwałą zaledwie przez chwilę. W tym momencie 11-latka walczy z trzecim nawrotem nowotworu. "Tym razem choroba nie zatrzymała się w szpiku, lecz zaatakowała narządy wewnętrzne, w tym: oko, płuca i jelita. Przybrała postać wyjątkowo ciężką, agresywną i oporną na leczenie. Lekarze nie mają wątpliwości, że sytuacja jest dramatyczna. Choroba uderzyła z nową siłą, obejmując miejsca, które decydują o oddychaniu, widzeniu i podstawowych funkcjach życiowych. Każdy dzień to walka o zatrzymanie postępu nowotworu, o reakcję na leczenie, o czas" – przekazała jakiś czas temu fundacja Cancer Fighters, pod której opieką znajduje się Maja. Mama Mai w rozmowach medialnych podkreślała, jak ogromne znaczenie ma wsparcie płynące od ludzi. Zwracała uwagę, że każdy gest – zarówno finansowy, jak i symboliczny – daje jej córce siłę do dalszej walki. W ostatniej rozmowie z TVN24 mówiła, że każde słowo i każdy przejaw solidarności mają realny wpływ na samopoczucie dziewczynki, która obecnie czeka na decyzje dotyczące jej leczenia. "Myślę, że na pewno wpłynęło bardzo dobrze. Teraz jesteśmy w trakcie decyzji w związku z dalszym leczeniem Majeczki. W przyszłym tygodniu czekają ją badania obrazowe, które pozwolą lekarzom podjąć decyzje właściwe, jak ją leczyć" – wyjaśniła Katarzyna Mecan. Trzymamy mocno kciuki za Maję oraz za powstępy w leczeniu! SPRAWDŹ TEŻ: Zgoliła włosy i postawiła sprawę jasno. Słowa Edyty Pazury dają do myślenia
Była nominowana do Oscara i Złotego Globu. Jedna z najlepszych wokalistek świata ma polskie korzenie
To jedna z tych artystek, obok których nie da się przejść obojętnie. Hipnotyzuje głosem, zachwyca stylem i zaskakuje historią – bo za jej pseudonimem kryją się polskie korzenie i droga pełna emocji. Nominowana do Oscara i Złotego Globu, od lat pozostaje ikoną muzyki alternatywnej.
Karen Lee Orzolek, znana jako Karen O, od lat fascynuje fanów na całym świecie. Choć dziś uchodzi za ikonę alternatywy, jej droga do sukcesu była pełna kontrastów – od spokojnego dzieciństwa po nieokiełznaną energię sceniczną, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Karen O – historia, w której spotykają się Korea, Polska i amerykański sen Karen O urodziła się 22 listopada 1978 roku w Seulu. Jej mama pochodzi z Korei Południowej, a ojciec ma polskie korzenie. Ich historia zaczęła się w Azji, gdzie – mimo kulturowych różnic – zdecydowali się być razem. Gdy Karen była jeszcze dzieckiem, rodzina przeniosła się do Stanów Zjednoczonych. Dorastała w New Jersey, ucząc się życia pomiędzy różnymi światami. Ta mieszanka doświadczeń z czasem stała się jednym z fundamentów jej artystycznej tożsamości. Nazwisko Orzolek, które odziedziczyła po ojcu, do dziś budzi ciekawość – zwłaszcza w Polsce. Z grzecznej dziewczyny do scenicznego żywiołu – droga Karen O do Nowego Jorku Dziś trudno w to uwierzyć, ale Karen O była kiedyś bardzo spokojnym dzieckiem. Sama przyznała: „To aż wstydliwe, jak dobrze się zachowywałam, dlatego teraz robię rzeczy takie jak plucie wodą na siebie na scenie”. Uczęszczała do prestiżowej szkoły w New Jersey, a później studiowała m.in. w Tisch School of the Arts w Nowym Jorku. To właśnie tam zaczęła odnajdywać własny głos – nie tylko muzyczny, ale też emocjonalny. Poczucie niedopasowania, o którym mówiła w wywiadach, z czasem stało się jej siłą. Na scenie zamieniła je w energię, która przyciąga publiczność do dziś. Yeah Yeah Yeahs – zespół, który zmienił wszystko Początek lat 2000 to moment przełomowy. Razem z Nickiem Zinnerem i Brianem Chasem założyła Yeah Yeah Yeahs – zespół, który szybko stał się symbolem nowojorskiej sceny indie. Ich debiutancki album Fever to Tell zdobył ogromne uznanie, a Karen O niemal z dnia na dzień stała się jedną z najbardziej charakterystycznych frontmanek swojego pokolenia. Jak sama podkreślała w rozmowie z Los Angeles Times: „Wciąż musimy łapać ludzi za kołnierz… możemy łatwo zostać zapomniani”. To podejście słychać w ich muzyce – od emocjonalnego „Maps” po energetyczne „Heads Will Roll”. Zespół zdobył wiele nominacji do Grammy i na stałe wpisał się w historię alternatywy. Karen O solo – artystka, która odnalazła swoją wrażliwość Karen O nie zatrzymała się na sukcesie zespołu. Jej solowa twórczość pokazała zupełnie inne oblicze – bardziej ciche, intymne i refleksyjne. Album Crush Songs był jak muzyczny pamiętnik – pełen emocji i osobistych historii. Z kolei projekt Lux Prima nagrany z Danger Mouse’em udowodnił, że nadal lubi eksperymentować i wychodzić poza schematy. Największym przełomem była jednak muzyka filmowa. Utwór „The Moon Song” z filmu Her przyniósł jej nominację do Oscara, a wcześniej została wyróżniona nominacją do Złotego Globu za projekt do filmu Where the Wild Things Are. To moment, w którym jej talent został dostrzeżony na globalną skalę. View oEmbed on the source website Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. W jej muzyce pojawiło się więcej czułości i refleksji, choć nie straciła swojej charakterystycznej intensywności. Zobacz też: Przez lata żyli w toksycznym związku, ale nie umieli od siebie odejść. Historia miłości legendy kina i Anjelici Huston to uczuciowy rollercoaster Styl, skandale i magnetyzm, który nie przemija Karen O od zawsze była artystką, która nie boi się przekraczać granic. Jej sceniczne występy – pełne spontanicznych gestów i emocji – przeszły do historii. Jednym z głośniejszych momentów w jej karierze był wyciek prywatnych nagrań KO at Home. Artystka podeszła do sytuacji z dystansem, mówiąc: „Takie rzeczy się zdarzają”. To właśnie ta autentyczność sprawia, że wciąż fascynuje fanów. Jej głos, styl i osobowość tworzą mieszankę, której nie da się podrobić. W 2023 roku magazyn Rolling Stone umieścił ją na liście 200 najlepszych wokalistów wszech czasów. To dowód, że Karen O nie jest tylko gwiazdą swojej epoki – jest jej symbolem. Miłość, rodzina i życie poza sceną Choć Karen O żyje w blasku reflektorów, prywatnie stawia na spokój i autentyczność. Była związana m.in. ze Spike’em Jonze’em, a w 2011 roku wyszła za mąż za reżysera Barnaby’ego Claya. W 2015 roku została mamą – to doświadczenie znacząco wpłynęło na jej życie i twórczość. Coraz częściej pokazuje też fanom bardziej osobistą stronę swojego świata. W jednym z najnowszych wpisów wróciła wspomnieniami do dzieciństwa i rodzinnych korzeni. Opisała wizytę w restauracji Benu, gdzie zabrała swoją mamę na urodziny – spotkanie po latach z osobą z dawnych czasów okazało się dla niej wyjątkowo poruszające: „Dorastałam na osiedlu domków szeregowych w Englewood w New Jersey. To były lata 80., biegaliśmy z dzieciakami po okolicy, podejmując złe, ale ekscytujące decyzje, jak spędzać czas”. We wpisie wspomniała też o powrocie do koreańskich tradycji i smaków, które – jak przyznała – potrafią „rozbudzić zakurzone wspomnienia” i przywołać obrazy z dzieciństwa. To pokazuje, jak ważne w jej życiu wciąż są korzenie i rodzinne doświadczenia, nawet jeśli na co dzień funkcjonuje w świecie wielkiej sceny. Dziś Karen O wydaje się bardziej niż kiedykolwiek zanurzona w refleksji nad tym, kim jest – nie tylko jako artystka, ale też córka, partnerka i matka. Czytaj także: TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał Źródła: rozrywka.radiozet.pl, mixtapememoir.com, faroutmagazine.co.uk, wikipedia.org
Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
To już pewne! Męskie Granie Orkiestra 2026 odsłania skład i pokazuje singiel „Nareszcie”. Zaskoczeni?
Tajemnica, która przez długi czas rozgrzewała fanów do czerwoności, została właśnie rozwiana. Organizatorzy Męskiego Grania 2026 ujawnili, kto stanie na czele tegorocznej orkiestry, a razem z tą informacją pojawił się premierowy singiel „Nareszcie”. Utwór już jest dostępny w sieci, a jego koncertowy debiut zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu.
Pilnie strzeżona tajemnica wreszcie została ujawniona. Męskie Granie Orkiestra 2026 tworzą Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, a ich wspólny singiel „Nareszcie” już trafił do internetu. Po raz pierwszy na żywo utwór ma wybrzmieć 27 czerwca w Żywcu. Męskie Granie Orkiestra 2026 – kto tworzy tegoroczny skład? Po miesiącach spekulacji wszystko stało się jasne. Tegoroczną Męskie Granie Orkiestrę tworzą trzy wyraziste osobowości: Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino. Skład projektu od lat pozostaje pilnie strzeżoną tajemnicą, dlatego ogłoszenie artystów zawsze wzbudza ogromne emocje. Igor Herbut pojawił się już wcześniej w projekcie, debiutując w Męskie Granie Orkiestra 2025, gdy hymnem trasy był singiel „To bardzo ziemskie”. Z kolei Vito Bambino dołącza do orkiestry po raz trzeci. Artysta był wcześniej częścią popularnych składów, nagrywając utwory „I ciebie też, bardzo” oraz „Supermoce”. Nową postacią w tym gronie jest Zalia, która w tym roku debiutuje w Męskie Granie Orkiestra. To obecnie artystka uznawana za objawienie polskiej sceny muzycznej. „Nareszcie” – nowy singiel Męskie Granie już dostępny w internecie Artyści wspólnie nagrali singiel „Nareszcie”, który zapowiada trasę Męskie Granie 2026. Utwór jest już dostępny w internecie, a jego refren zawiera słowa: „Nareszcie, dogadaliśmy się ja i serce / w parze przetańczymy cały ten bal / nie mijamy się już ja i szczęście / chce ze mną być, nareszcie”. Autorami słów są Igor Herbut, Zalia i Vito Bambino, natomiast przy tworzeniu muzyki wspierał ich Jakub Galiński. Singiel stanowi centralny punkt tegorocznej odsłony projektu. Kiedy i gdzie „Nareszcie” zabrzmi na żywo po raz pierwszy? Fani nie będą musieli długo czekać na koncertowe wykonanie nowego utworu. „Nareszcie” ma po raz pierwszy wybrzmieć na żywo 27 czerwca w Żywcu. To właśnie tam rozpocznie się prezentacja efektów pracy tegorocznej orkiestry przed publicznością. Trasa Męskie Granie, sponsorowana przez markę Żywiec, od lat przyciąga wielotysięczną publiczność. Bilety na wydarzenia są dostępne na platformie eBilet.pl. Teledysk do „Nareszcie” pokazuje pełną energii historię Równolegle z premierą singla opublikowano także teledysk do utworu „Nareszcie”. Za jego reżyserię odpowiada Piotr Matejkowski. Fabuła klipu opowiada historię mężczyzny, który opuszcza warsztat i zaczyna biec przed siebie, kierowany przeczuciem. W tym samym czasie dziewczyna stojąca na przystanku również zaczyna biec. Oboje przemierzają miasto różnymi drogami, aż ostatecznie spotykają się na koncercie Męskie Granie Orkiestry 2026, gdzie wpadają sobie w ramiona. Teledysk jest dostępny na kanale YouTube trasy Męskie Granie. Męskie Granie 2026 – bilety, trasa i zapowiedź koncertowego programu Według Doroty Nowakowskiej-Postolko, senior brand managerki marki Żywiec, tegoroczny singiel niesie ze sobą dużo pozytywnej energii i ma dobrze sprawdzić się podczas koncertów przed publicznością. Podkreślono również, że „Nareszcie” to tylko część większego projektu. Męskie Granie Orkiestra 2026 pracuje nad pełnym programem koncertowym, który zostanie zaprezentowany podczas trasy. Artyści mają interpretować ważne dla nich utwory z kanonu polskiej muzyki. Jedno jest pewne – skład został ujawniony, singiel trafił do sieci, a pierwsze wykonanie na żywo zaplanowano na 27 czerwca w Żywcu. Reakcje fanów na „Nareszcie”. Komentarze nie pozostawiają złudzeń Premiera singla „Nareszcie” wywołała natychmiastową reakcję słuchaczy. W krótkim czasie utwór osiągnął 31 661 wyświetleń w 1 godzinę temu oraz zebrał 220 komentarzy, co pokazuje ogromne zainteresowanie nową odsłoną Męskie Granie Orkiestra 2026. Wśród opinii dominują jednak głosy krytyczne. Część fanów zwraca uwagę, że utworowi brakuje charakteru znanego z wcześniejszych edycji. W komentarzach pojawiają się porównania do takich singli jak „Początek”, „Armaty”, „Wataha”, „Sobie i wam” czy „I Ciebie też”, przy których – jak wskazują użytkownicy – nowa propozycja wypada słabiej. Niektórzy słuchacze podkreślają, że „Nareszcie” brzmi jak „pierwsza lepsza piosenka z RMF czy ZETki” albo „luźny popowy numer jakich miliony”. Pojawiają się także opinie, że projekt „przestał być zaskakujący i odkrywczy”, a jego charakter stał się bardziej komercyjny. Krytyczne głosy dotyczą również niewykorzystanego potencjału artystów. W komentarzach można przeczytać, że „takie głosy totalnie nie wykorzystane” oraz że przy takim składzie oczekiwano „mocniejszego” brzmienia. Część odbiorców przyznaje wprost, że po pierwszym odsłuchu utwór nie zrobił na nich większego wrażenia. Nie brakuje jednak także pozytywnych reakcji. Widzowie zwracają uwagę na wokale artystów, wskazując między innymi, że „głos Igora w każdej piosence będzie brzmiał cudownie”, a „głos Vito jest tu jak plasterek na serduszko”. Pojawiają się również komentarze fanów, którzy co roku czekają na premierę singla Męskiego Grania. Mimo podzielonych opinii jedno jest pewne – „Nareszcie” już na starcie wzbudziło duże emocje i szeroką dyskusję wśród słuchaczy. View oEmbed on the source website
Gwiazda „Bridgertonów” spełniła marzenie. Teraz czeka ją kinowy hit, o którym mówi huczy cały internet
Simone Ashley, znana jako Kate Sharma z „Bridgertonów”, wchodzi na zupełnie nową ścieżkę kariery. Aktorka wydała właśnie swoją pierwszą minipłytę „The Songs I Wrote in New York”, czym zaskoczyła fanów na całym świecie. To jednak nie koniec – już w maju zobaczymy ją w kontynuacji kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady”.
Najdroższy czytelniku, świat „Bridgertonów” znów huczy od plotek i niespodziewanych zwrotów akcji – tym razem jednak nie chodzi o ekranowe romanse, lecz o prawdziwe życie jednej z jego największych gwiazd. Simone Ashley, znana jako Kate Sharma, właśnie zrobiła krok, którego nikt się nie spodziewał. Jej muzyczny debiut i nadchodząca rola w głośnej produkcji sprawiają, że o aktorce jest dziś głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Simone Ashley album „The Songs I Wrote in New York” – szczegóły wydania To moment, na który niewielu było przygotowanych. Simone Ashley, jedna z najpopularniejszych gwiazd „Bridgertonów”, oficjalnie zadebiutowała jako wokalistka. Jej pierwsza minipłyta (EP) nosi tytuł „The Songs I Wrote in New York” i – jak wskazuje sama nazwa – jest projektem mocno osobistym. Na albumie znalazło się sześć utworów: „Sublime”, „Free”, „Tragic Romantic”, „Sign Your Name”, „Moving On”, „Evening Star”. Artystka jasno określa przesłanie swojej muzyki. W jednym z cytowanych fragmentów podkreśla: „Mam nadzieję, że ludzie odczytają to na swój sposób. Może ta płyta przyniesie im nadzieję i poczucie wolności, kiedy coś nowego pojawi się w ich życiu”. Gwiazda „Bridgertonów” wkracza do świata muzyki Choć dla wielu fanów to zaskoczenie, muzyka od dawna była obecna w życiu Simone Ashley. Aktorka od najmłodszych lat interesowała się różnymi formami sztuki – muzyką, filmem i fotografią. W dzieciństwie uczyła się muzyki klasycznej, a jej pasja z czasem przerodziła się w coś więcej. Występy w teatrze muzycznym oraz fascynacja musicalami sprawiły, że naturalnym krokiem stało się wejście do świata muzyki profesjonalnej. Simone Ashley, naprawdę Simone Ashwini Pillai, urodziła się 30 marca 1995 roku w Camberley w hrabstwie Surrey. Kształciła się w Arts Educational School w Londynie. Co istotne, jako jedyna w swojej rodzinie zdecydowała się na karierę w show-biznesie, podczas gdy większość jej bliskich związana jest ze środowiskiem akademickim. Simone Ashley i „Diabeł ubiera się u Prady 2” – wielki powrót na ekran Równolegle z muzycznym debiutem, Simone Ashley rozwija swoją karierę filmową na najwyższym poziomie. Już w maju pojawi się w kontynuacji jednego z najbardziej rozpoznawalnych filmów – „Diabeł ubiera się u Prady”. W drugiej części historia koncentruje się na Mirandzie Priestly, redaktor naczelnej magazynu Runway, która musi zmierzyć się z upadkiem prasy drukowanej. Na jej drodze ponownie pojawia się Emily – dawna asystentka, dziś wpływowa menedżerka w luksusowym koncernie. Simone Ashley brała udział w zdjęciach do tej produkcji u boku takich gwiazd jak Meryl Streep i Emily Blunt. To kolejny dowód na to, że jej kariera nabiera rozpędu i obejmuje coraz większe, międzynarodowe projekty. Kim jest Simone Ashley? Kariera i początki aktorki Światową rozpoznawalność Simone Ashley zawdzięcza roli Kate Sharmy w serialu „Bridgertonowie”. Dołączyła do obsady w drugim sezonie, a w kolejnych – trzecim i czwartym – pojawia się gościnnie. Serial stał się jednym z największych hitów Netfliksa, a sama aktorka błyskawicznie zdobyła ogromną popularność. Jej postać przyciągnęła uwagę widzów na całym świecie i otworzyła jej drzwi do kolejnych projektów. Jednak jej droga do sukcesu nie była przypadkowa. Od początku kierowała się pasją do sztuki i świadomie rozwijała swoje umiejętności, zarówno aktorskie, jak i muzyczne. „Bridgertonowie” – co dalej z serialem? Fani produkcji mogą odetchnąć z ulgą – historia „Bridgertonów” wciąż trwa. Obecnie realizowane są zdjęcia do piątego sezonu serialu. Nowa odsłona skupi się na Francesce, środkowej córce rodu. Dwa lata po stracie męża Johna bohaterka decyduje się wrócić na rynek matrymonialny. Sytuacja komplikuje się, gdy do Londynu powraca Michaela, kuzynka Johna, co wywołuje w Francesce nieoczekiwane emocje. Choć Simone Ashley nie znajduje się w centrum tej historii, jej nazwisko wciąż jest silnie związane z sukcesem serialu, który wyniósł ją na szczyt popularności. Źródła: grazia.co.in, swiatseriali.interia.pl
Prosiła o pomoc, ale było już za późno. Błyskotliwą karierę Seleny przerwała tragiczna śmierć. Historia latynoskiej gwiazdy porusza
Selena Quintanilla-Perez, zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami, zdobywając serca fanów na całym świecie i sprzedając ponad 60 milionów płyt. Mimo obiecującej kariery, jej życie zakończyło się tragicznie w 1995 roku. Dziś, w 55. rocznicę jej urodzin, Selena wciąż pozostaje symbolem latynoskiej muzyki, a jej historia inspiruje kolejne pokolenia.
Zachwycała urodą i oryginalnym głosem. Była pierwszą latynoską piosenkarką, która zdominowała rynek muzyczny swoimi przebojami. W sumie sprzedała na całym świecie ponad 60 milionów płyt. Była też zdobywczynią prestiżowej nagrody Grammy. Jednocześnie została okrzyknięta królową stylu. Na scenie czarowała wielobarwnymi kreacjami i naturalnym pięknem. Kiedy wszyscy myśleli, że przed młodą artystką wielka, długoletnia kariera, niespodziewanie doszło do okrutnej tragedii. W wieku zaledwie 23 lat Selena Quintanilli-Perez została brutalnie zamor*owana. Śmiertelny strzał oddała była szefowa fanklubu wokalistki a osobiście jej przyjaciółka. Oto wstrząsająca historia latynoskiej gwiazdy Seleny, której kres życia nastąpił zbyt wcześnie… Dziś, 16 kwietnia, świętowałaby 55. urodziny. Historia Seleny Quintanilli-Perez. Kim była bohaterka filmu z Jennifer Lopez? Życie prywatne, kariera Wszyscy wróżyli jej wielką, międzynarodową karierę. Była porównywana do Madonny. Niestety, jej życie zakończyło się tragicznie. Jak do niego doszło? Selena Quintanilla-Perez przyszła na świat 16 kwietnia 1971 roku w Lake Jackson w Teksasie. Talent odziedziczyła po ojcu, Abrahamie Issacu Quintanilli, który był wokalistą, kompozytorem oraz producentem. Założył w latach 50. formację Los Dinos, w której niemal trzy dekady później – w całkowicie zmienionym składzie – pierwsze muzyczne kroki zacznie stawiać jego córka. Już w wieku trzech lat rodzice i dwójka starszego rodzeństwa zauważyli, że Selena ma niebywały talent, który zaczął objawiać się pełniej, gdy skończyła sześć lat. W 1980 dołączyła do zespołu założonego przez ojca, który chwilę później przybrał nazwę Selena y Los Dinos i był już zupełnie inną formacją niż w latach 50. Grali w niej brat Seleny Abraham III (bas) i siostra Suzette (perkusja). Najmłodsza z rodu była jego wokalistką, występowali razem do momentu jej śmierci. Koncertowali w całym Teksasie, zarówno w restauracjach, jak i na weselach – z uwagi na trudną wówczas sytuację finansową rodziny. Tworzyli w nurcie nazywanym Tejano (rodzaj muzyki latino, który szczególnie upodobali sobie zamieszkujący Teksas Meksykanie). Był zdominowany przez mężczyzn. Nic dziwnego, że formacji odmawiano między innymi udziału w różnych festiwalach. Pierwszą płytę zespół wydał w 1983 roku (nie była jednak dystrybuowana). Początkowo skupiali się bardziej na występach i małych koncertach. Jednak Selena zaczęła zdobywać coraz większą popularność, jej kariera nabierała rozpędu: śpiewała już nie tylko w jednym stanie USA, lecz w całej Ameryce, także tej południowej. Podbijała przede wszystkim rynki hiszpańskojęzyczne, szczególnie ukochał ją Meksyk. W 1987 roku nastąpił ważny zwrot w karierze Seleny: zdobyła tytuł Wokalistki Roku na rozdaniu prestiżowych Tejano Music Awards. Tytuł ten przyznawano jej zresztą przez kolejnych 9 lat z rzędu. I to właśnie za jego sprawą kilka lat później podpisała kontrakt z EMI Latin, wytwórnią stworzoną specjalnie dla niej przez Jose Behara. Mężczyzna nie miał wątpliwości, że z takimi możliwościami i wrażliwością Selenę czeka międzynarodowa kariera. Nazywał ją drugą Glorią Estefan i latynoską odpowiedzią na Madonnę. Tak rozpoczęła się jej kariera solowa. Pierwszy album, noszący po prostu tytuł „Selena”, ukazał się na rynku w październiku 1989 roku. Czytaj także: Natalia Niemen szukała pracy jako sprzątaczka. Teraz ma żal do swojego znajomego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgYKcxM1-c1c0345.jpg" width="2000" height="1367" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena performs at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena na scenie, kwiecień 1994 Szybko okazało się, że nastolatka nie spoczywa na laurach i jest typem wokalistki poszukującej, która świetnie radzi sobie także w stylistyce latino pop i r'n'b. Nie zamykała się w obrębie jednego gatunku, szukała nowych sposobów artystycznego wyrazu. Mimo że na scenie działała nieco ponad dekadę, w tym zaledwie kilka lat solo, wylansowała wielkie hity. Do tych najbardziej znanych należą „Baila Esta Cumbia”, „Como la Flor”, „Amor Prohibido”, „Bidi Bidi Bom Bom”, „No Me Queda Más” oraz „Dreaming of You”. A życie prywatne? 2 kwietnia 1992 roku wyszła za mąż. Jej wybrankiem został gitarzysta zespołu Los Dinos, Christopher Gilbert „Chris” Pérez. Związek musiał jednak przejść poważną próbę: nie zgadzał się na niego ojciec Seleny. Wyrzucił nawet ukochanego córki z zespołu! Dlatego właśnie zdecydowali się uciec i wziąć ślub w tajemnicy. Opłaciło się: Abraham Quintanilla koniec końców przeprosił zięcia i przyjął go ponownie do formacji. Para nie doczekała się jednak dzieci. Selena była osobą bardzo rodzinną, miała świetny kontakt z rodzicami oraz dwójką rodzeństwa – mimo że jej ojciec był dosyć zaborczy. Szanowali się, kochali i wspierali. Abraham troszczył się zresztą o działalność biznesową sławnej córki, był także jej managerem. Z kolei brat komponował utwory i je produkował. Czytaj też: Straciła ojca, gdy miała 6 lat. Córka Waldemara Goszcza dziś zachwyca wyglądem i spełnia się jako matka View oEmbed on the source website Lansowała hit za hitem, kraje hiszpańskojęzyczne oszalały na jej punkcie. Wydała cztery świetnie przyjęte przez fanów i krytykę albumy – każdy był bardziej popularny niż poprzednik. Szybko stało się jasne, że kariera międzynarodowa jest kwestią czasu. Tym bardziej, że 1 marca 1994 roku zdobyła najważniejszą nagrodę muzyczną – Grammy – za album koncertowy „LIVE! Selena”. Nagrała anglojęzyczną płytę, która miała być w jej karierze przełomem. Zawierała utwory popowe, latino, pop rockowe. W tym samym roku wypuściła również na rynek linię ubrań sygnowaną własnym imieniem, która okazała się hitem sprzedaży. Dlatego też założyła dwa butiki i salony piękności w Corpus Christi oraz w San Antonio w Teksasie, których właścicielem była jej firma Selena Etc. Inwestycja okazała się strzałem w dziesiątkę, oba zaczęły przynosić znaczące wpływy: w pierwszych miesiącach było to aż 5 milionów dolarów! Artystka ujawniła także talent aktorski. Zagrała w popularnej meksykańskiej telenoweli „Dos Mujeres”. Poświęcała się również działalności charytatywnej, pomagając fundacjom walczącym z biedą i zrównującym szanse edukacyjne dzieci i młodzieży. Czytaj także: Eleni i jej mąż są razem od ponad 45 lat. Razem przetrwali największą tragedię Kim była Yolanda Saldívar? Niestety, na początku marca 1995 roku ojciec Seleny otrzymał informację od pracowników butiku, że firma założona przez córkę zaczęła mieć kłopoty finansowe. Było to o tyle zaskakujące, że do tej pory radziła sobie świetnie, była niemal kurą znoszącą złote jaja. Cień podejrzeń padł na 35-letnią Yolandę Saldívar, przyjaciółkę artystki i menadżerkę butików. Kobieta miała przywłaszczyć sobie część dochodów. 8 marca doszło do konfrontacji, po której w jej winę uwierzyła nawet Selena. Decyzja mogła być tylko jedna: odsunięcie jej od wszelkiej działalności związanej z artystką. Tak też się stało. Jak się poznały? W 1991 roku po jednym z koncertów. Yolanda zaproponowała wówczas stworzenie fan clubu artystki w San Antonio. Z zawodu była pielęgniarką. Pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę, skupił tysiące sympatyków talentu Seleny. Rodzina zaufała kobiecie, wokalistka zaprzyjaźniła się z nią i zaczęła wprowadzać w swój świat. Także ten biznesowy. Dlatego gdy padł pomysł otwarcia butików w 1994 roku, pieczę nad nimi powierzono właśnie Yolandzie. Ta nie spełniła pokładanych w niej nadziei: nie dość, że dopuściła się malwersacji finansowych, to jeszcze źle traktowała innych pracowników. Nikt nie podejrzewał jednak, że ma na punkcie Seleny obsesję i tak łatwo nie odpuści. Szukała sposobu, by zemścić się i wziąć odwet za – w swoim mniemaniu – upokorzenie, którego doznała. I być może historia nie miałaby tragicznego finału, gdyby już nigdy nie doszło do spotkania wokalistki z byłą fanką (Abraham zabronił jej kontaktować się z Seleną). Tym bardziej, że cała sprawa miała znaleźć swój finał w sądzie. Stało się jednak inaczej... Zobacz też: Za księdzem z Ptaków ciernistych krzewów szalały wszystkie kobiety. Richard Chamberlain przez 70 lat skrywał wielką tajemnicę... View oEmbed on the source website Jednak w piątek 31 marca 1995 roku Yolanda poprosiła Selenę o spotkanie w motelu Days Inn w Corpus Christi w Teksasie. Pretekstem miał być zwrot dokumentów podatkowych firmy. Doszło do kłótni. W akcie agresji Yolanda wyciągnęła w pewnym momencie zakupioną wcześniej broń i groziła artystce. Ta, przerażona, zaczęła uciekać. Padł jeden strzał: 23-latka została ugodzona w prawe ramię. Kula przebiła tętnicę. Była godzina 11:48. Wbiegła do lobby (udało jej się przebyć odległość około 120 metrów), zdążyła jeszcze poprosić o pomoc i wykrzyknąć „Yolanda w pokoju 158” zdradzając tym samym, kto strzelił i w którym miejscu, po czym straciła przytomność (relacja za Onet.pl). Po 10 minutach przewieziono ją do szpitala, lekarze natychmiast zabrali ją na salę operacyjną. Jednak o 13:05 potwierdzono najgorsze. Selena odeszła tuż przed 24. urodzinami. Oficjalną przyczyną śmierci była utrata znacznej ilości krwi i zatrzymanie akcji serca. Kula uszkodziła bowiem tętnicę. Gdyby trafiła milimetr niżej lub wyżej, Selena prawdopodobnie by przeżyła. Wiadomość o jej stracie wstrząsnęła milionami fanów na świecie i całym show-biznesem. Hołd Selenie oddali m.in. Elton John, Madonna, Julio Iglesias i Gloria Estefan. Pogrzeb odbył się 4 dni po tragicznych wydarzeniach, 3 kwietnia 1995 roku w Corpus Christi w Teksasie. Udział w nim wzięły tysiące ludzi. Do księgi kondolencyjnej wpisało się 80 tysięcy osób. Dwa tygodnie później, 12 kwietnia, gubernator Teksasu, którym był wówczas przyszły prezydent George W. Bush, ustanowił na terenie stanu 16 kwietnia (dzień urodzin piosenkarki) „Dniem Seleny”. Jest on obchodzony do dziś. Kobieta, która odebrała jej życie początkowo starała się uciec z miejsca tragedii. Została jednak osaczona przez policję. Groziła wówczas nawet, że popełni samob*jstwo. W negocjacje zaangażowano przedstawicieli FBI. Kobieta oddała się w ręce władz po 9 godzinach rozmów. Yolandzie Saldívar została wymierzona sprawiedliwość. Proces rozpoczął się jeszcze w tym samym roku, wyrok zapadł 23 sierpnia. Obrona starała się przekonać ławę przysięgłych, że do postrzelenia doszło przypadkowo. Ci jednak nie dali temu wiary. Kobieta została skazana na dożywocie. Została osadzona w więzieniu Gatesville. Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW2j7Ak-e26ecf8.jpg" width="1322" height="2000" alt="April 24, 1994 - San Antonio, Texas, United States: Selena backstage before her performance at Hemisfair Plaza. Tejano star Selena Quintanilla was gunned down by the president of her fan club, Yolanda Saldivar, in a motel room on March 31, 1995, but her music legacy continues to thrive, winning over thousands of new fans, many of them young girls born after she died. The film based on her life launched the career of Jennifer Lopez. (Sung Park/Polaris)" title="arch16" /> Selena, kwiecień 1994 Selena: pośmiertny album i serial Netflixa Trzy miesiące po śmierci Seleny na rynku ukazał się jej długo oczekiwany anglojęzyczny album „Dreaming of you” i zaliczył spektakularny sukces. Jak podaje Onet, „zadebiutował na szczycie amerykańskiej listy Billboard 200 i w samych Stanach rozszedł się w blisko dwumilionowym nakładzie, co nie udało się wcześniej żadnemu wydawnictwu zawierającemu częściowo hiszpańskojęzyczne piosenki”. Selena wciąż pozostaje dla wielu ikoną. Utorowała w USA ścieżkę innym artystkom latynoskim, które bez niej miałyby znacznie trudniejszy start. Dziś śmiało może być nazywana matką sukcesu Jennifer Lopez. Nic dziwnego, że kolejni twórcy sięgają do życiorysu wokalistki. 4. grudnia 2020 roku na platformie „Netflix” miał premierę serial biograficzny „Selena - The Series”. Opowiada o losach niezwykłej artystki, przed którą w latach 90. świat stał otworem. W tytułową bohaterkę wciela się Christian Serratos, znana widzom jako Rosita z „The Walking Dead”. Serial doczekał się dwóch sezonów. View oEmbed on the source website Selena – film z Jennifer Lopez. Ciekawostki A sam film „Selena” z 1997 roku? Produkcja miała swoją premierę 21 marca 1997 roku, w przeddzień drugiej rocznicy śmierci artystki. O powstanie tego filmu zabiegał ojciec Seleny, Abraham Quintanilla. W rolę główną wcieliła się... właśnie Jennifer Lopez, dla której okazała się ona przełomem – także finansowym. Zdobyła wówczas miano najlepiej opłacanej latynoskiej aktorki w historii Hollywood. Kogo jeszcze rozważano do roli? W castingu wzięło udział aż 2 tysiące dziewcząt w różnym wieku. Pierwotnie twórcy zaproponowali angaż Salmie Hayek. Ta jednak odmówiła, ponieważ wiedziała, że będzie ubiegała się o rolę Fridy Kahlo w filmie „Frida”, który miał swoją premierę pięć lat później. Jak podaje serwis zloteprzeboje.pl, „nie chciała wcielać się w postaci dwóch różnych meksykańskich bohaterek”. Początkowo Jennifer Lopez zamierzała wykonywać wszystkie utwory Seleny na żywo. Producenci podjęli jednak decyzję, że użyją nagrań z płyt, zaś odtwórczyni głównej roli będzie jedynie poruszała do nich ustami. Nie była z tego powodu zadowolona, ale musiała fakt ten zaakceptować. By wypaść jak najbardziej wiarygodnie, zdecydowała się nawet zamieszkać na kilka tygodni z rodziną Seleny! Chciała zrozumieć tę postać, środowisko, z którego wyrosła oraz jej najbliższych, którzy mieli na artystkę bardzo duży wpływ. Udało się. Film odniósł wielki sukces i zapewnił jej status megagwiazdy. W produkcji, z uwagi na realizację scen koncertowych, potrzebnych było wielu statystów. Łącznie zaangażowano do nich aż 70 tysięcy osób! Część była wiernymi fanami Seleny, dlatego też wystąpili w filmie, rezygnując z wynagrodzenia. „W scenie, w której po raz pierwszy pojawia się Chris Perez (Jon Seda), zbliżenie jego dłoni grających na gitarze to naprawdę zbliżenie dłoni prawdziwego Chrisa Pereza”, czytamy na stronie zloteprzeboje.pl. Produkcja do dziś jest regularnie emitowana przez stacje na całym świecie. Zaś życiorys Seleny nieustannie inspiruje... Czytaj także: Agnieszka Kotlarska była wschodzącą gwiazdą modelingu. Miss Polski zginęła z rąk psychofana Zwiastun filmu „Selena” z 1997 roku: View oEmbed on the source website Jennifer Lopez w filmie Selena z 1997 roku: Rola ta była dla Jennifer Lopez przełomowa – także pod względem finansowym!
Alicja Szemplińska odkrywa kulisy występu na Eurowizji 2026. Sprawa budżetu od TVP budzi wielkie emocje
Dla Alicji Szemplińskiej przygotowania do Eurowizji to głównie próby, treningi i dopinanie koncepcji z reżyserem. W rozmowie z Rafałem Kowalskim zdradziła ich kulisy.
Ostatnie dni Alicji Szemplińskiej kręcą się wyłącznie wokół Eurowizji. Przed kamerami Viva.pl artystka odsłania tempo przygotowań: od porannych treningów po wieczorne dopinanie szczegółów z ekipą. Jest podekscytowana, ale i maksymalnie skupiona, bo przed wyjazdem wszystko musi zagrać co do sekundy, a część kluczowych decyzji zapada w biegu. Alicja Szemplińska o przygotowaniach do Eurowizji 2026: "Bardzo intensywny czas" W rozmowie z Rafałem Kowalskim Alicja Szemplińska nie ukrywa, że weszła w tryb totalnej mobilizacji. To intensywny czas, ale ona podkreśla wdzięczność i ekscytację, bo Eurowizja jest dla niej spełnieniem jednego z największych marzeń. "Moje ostatnie dni wyglądają tak, że od rana do nocy jestem na etapie przygotowań do występu, bo mam próby taneczne, próby wokalne, treningi, wywiady, tworzenie koncepcji z reżyserem. To jest bardzo intensywny czas, ale jestem mega wdzięczna i podekscytowana, że mogę być częścią tegorocznej Eurowizji, bo w końcu będę miała szansę, żeby spełniło się to marzenie sprzed lat" – wymienia reprezentantka Polski. Jeszcze jedna decyzja, którą widać od razu, też ma praktyczny wymiar. Przy Eurowizji artystka przedstawia się po prostu jako Alicja. "[Pomysł jest] mój, ale też wielu osób w moim otoczeniu, które miały problemy z wypowiedzeniem mojego nazwiska" – przyznaje. Alicja odnosi się również do wcześniejszej prezentacji utworu "Pray", którą widzowie mogli kojarzyć z telewizyjnego studia "Jaka to melodia". Zwraca uwagę na warunki, w jakich wtedy powstawał występ: "Nie było ludzi, nie było też takiego pola, żeby zrobić to wszystko, co można zrobić na Eurowizji." ZOBACZ TEŻ: Wielokrotnie nominowany do Grammy muzyk stoi za eurowizyjną piosenką Szemplińskiej. Tak zaczęła się ich współpraca Alicja na Eurowizji 2026. Tajemniczy koncept i budżet pod znakiem zapytania Najbardziej gorące pytanie w eurowizyjnym sezonie zawsze brzmi: jak to będzie wyglądało na żywo. I właśnie tu Alicja Szemplińska konsekwentnie stawia granicę. Dopytywana o to, czego chciałaby więcej w swoim występie, daje do zrozumienia, że takie szczegóły natychmiast zdradziłyby cały koncept. Od kuchni widać jednak, że praca nad pomysłem była sprintem. Polska ogłaszała się jako jeden z ostatnich krajów i na dopięcie zgłoszenia konceptu były dosłownie dwa dni. "Doszedł do projektu nowy reżyser, który miał jakiś pakiet swoich pomysłów i w połączeniu z moją wizją skleiliśmy razem coś pięknego. No i trzeba było działać szybko, też w konkursie Eurowizji potrzebni są ludzie, którzy są w stanie bardzo dużo też poświęcić swojego czasu, energii. [...] Czuję, że mam ekipę bardzo zaangażowanych ludzi, którzy chcą zrobić coś wspaniałego." Alicja przyznaje wprost, że kwestia pieniędzy póki co stoi pod znakiem zapytania. "Jeżeli mam być zupełnie szczera, to nie wiem na jakim budżecie stanęłam. [...] Więc zobaczymy, jak dostanę finalną wersję" – wyznaje. Jedno jest pewne – przygotowania nie zwalniają, a Alicja Szemplińska wchodzi w sezon eurowizyjny na pełnych obrotach. TYLKO U NAS! Eurowizja 2026: Justyna Steczkowska odrzuciła dwie duże oferty! Podała osobisty powód: „Nie chcę brać w tym udziału” Całe wideo znajdziecie na naszym YouTubie. Zapraszamy do oglądania. View oEmbed on the source website
Nie żyje Wojciech Morawski. Współzałożyciel Perfectu odszedł w wieku 76 lat
Wojciech Morawski nie żyje – tę informację przekazał Zbigniew Hołdys. Legendarny perkusista i współzałożyciel zespołu Perfect miał 76 lat. W ostatnim czasie przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie i zmagał się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Jego śmierć potwierdziły oficjalne źródła.
Wojciech Morawski nie żyje – ta tragiczna informacja wstrząsnęła światem polskiej muzyki. Współzałożyciel zespołu Perfect i ceniony perkusista zmarł w wieku 76 lat. O jego śmierci poinformował Zbigniew Hołdys, a wiadomość została potwierdzona przez Dom Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie muzyk przebywał w ostatnim czasie, zmagając się z poważnymi problemami zdrowotnymi. Wojciech Morawski nie żyje – kto poinformował o śmierci Wojciech Morawski nie żyje – tę tragiczną wiadomość przekazał Zbigniew Hołdys. W mediach społecznościowych napisał: „Dziś o 7 rano Wojtek nas opuścił...”, informując o śmierci swojego wieloletniego kolegi i współpracownika. Informacja została następnie potwierdzona przez przedstawicieli Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam w ostatnim czasie przebywał muzyk. Wiadomość o jego śmierci szybko obiegła środowisko muzyczne, wywołując ogromne poruszenie. Wojciech Morawski nie żyje, a jego odejście kończy ważny rozdział w historii polskiej muzyki rockowej. Gdzie przebywał Wojciech Morawski przed śmiercią W ostatnim czasie Wojciech Morawski przebywał w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. To właśnie tam znajdował się pod opieką i tam potwierdzono jego śmierć. Wcześniej artysta mieszkał w Domu Pomocy Społecznej w Sulejowie. Jego sytuacja zdrowotna wymagała stałego wsparcia, dlatego korzystał z pomocy instytucji oraz organizacji. Dodatkowo pozostawał pod opieką Polskiej Fundacji Muzycznej, która wspierała go w trudnym okresie życia. Problemy zdrowotne Wojciecha Morawskiego Wojciech Morawski nie żyje po długiej walce z problemami zdrowotnymi. Artysta zmagał się z poważnymi schorzeniami i wymagał stałej opieki. W ubiegłym roku Tomasz Kopeć z Polskiej Fundacji Muzycznej informował, że muzyk nieustannie potrzebuje wsparcia, mimo że korzystał z pomocy rehabilitantów. Z kolei Krzysztof Skiba przekazał wcześniej, że schorowany artysta miał problemy z pamięcią. Stan zdrowia Wojciecha Morawskiego od dłuższego czasu budził niepokój wśród jego znajomych i fanów. Czytaj też: Legenda polskiego rocka potrzebuje pomocy. Zbigniew Hołdys wystosował poruszający apel Kim był Wojciech Morawski i jak wyglądała jego kariera Wojciech Morawski urodził się 9 października 1949 r. w Warszawie. Swoją muzyczną drogę rozpoczął pod koniec lat 60., a od 1969 r. był aktywny na scenie. Współpracował z wieloma zespołami, które zapisały się w historii polskiej muzyki. Był związany m.in. z Grupą X, Klanem, Breakoutem oraz Grupą Organową Krzysztofa Sadowskiego. Jego działalność obejmowała również udział w licznych nagraniach studyjnych, gdzie współpracował z różnymi artystami. Perfect i inne zespoły – muzyczna droga Morawskiego Największe sukcesy Wojciech Morawski osiągnął jako współzałożyciel zespołu Perfect. Występował w nim w latach 1977-1980, tworząc fundament brzmienia grupy. W drugiej połowie lat 70. współtworzył również Świadectwo Dojrzałości. W kolejnych latach grał w Porter Bandzie oraz uczestniczył w projekcie Morawski Waglewski Nowicki Hołdys. Był także związany z początkami zespołu Voo Voo. Jego działalność muzyczna była niezwykle różnorodna i obejmowała współpracę z wieloma artystami oraz udział w licznych projektach. Poza sceną angażował się społecznie. Wraz z żoną Lilą mieszkał w Ząbkach, gdzie wspierał działalność Fundacji Dzieci Ulicy oraz domu adaptacyjnego Uniwersytet Leśny. Zobacz też: Krzysztof Skiba przekazał smutne wieści w sprawie gwiazdora zespołu Perfect. Apeluje o pomoc Dziedzictwo, które pozostanie na zawsze Wojciech Morawski nie żyje, ale jego wkład w rozwój polskiej muzyki pozostaje niepodważalny. Był współtwórcą brzmienia, które dla wielu pokoleń stało się symbolem muzycznej wolności i autentyczności. Jego działalność artystyczna oraz współpraca z wieloma zespołami i muzykami sprawiły, że na trwałe zapisał się w historii polskiego rocka. Rodzinie oraz bliskim pana Wojciecha składamy najszczersze kondolencje. Źródła: onet.pl, dorzeczy.pl
Archiwalne nagranie Damiana Stampki-Łozińskiego. Już wtedy mówił o swoich zmaganiach
Damian Stampka-Łoziński dziś budzi emocje jako młody, wrażliwy artysta, ale jego historia zaczęła się dużo wcześniej. W archiwalnym nagraniu z "Szansy na sukces" już wtedy mówił o swoich zmaganiach z nieśmiałością i odnajdywaniem własnego głosu. To szczere wyznania, które dziś nabierają zupełnie nowego znaczenia.
Choć dla wielu widzów Damian Stampka-Łoziński stał się rozpoznawalny dopiero dzięki programom typu talent show, jego droga do sceny była procesem pełnym przełomów i wewnętrznych walk. Występ w "Szansie na sukces" pokazuje go jako młodego chłopaka, który dopiero uczy się odwagi — nie tylko muzycznej, ale przede wszystkim emocjonalnej. Damian Stampka-Łoziński w "Szansie na sukces". Pierwsze kroki i szczere wyznania Kiedy pojawił się w „Szansie na sukces”, był jeszcze uczniem IV Liceum Ogólnokształcącego w Gliwicach. Żył trochę jak wielu jego rówieśników, ale z jedną różnicą – muzyka zajmowała w jego życiu zdecydowanie więcej miejsca. Nie próbował robić z siebie gwiazdy. Raczej sprawiał wrażenie kogoś, kto dopiero oswaja scenę i samego siebie – krok po kroku. W rozmowie z Arturem Orzechem mówił o tym zupełnie bez zadęcia: "Uczę się w Czwartym Liceum Ogólnokształcącym w Gliwicach. Ale też śpiewam, uczę się, koncertuję, piszę swoje własne piosenki. No i tak mi życie mija". Najmocniej wybrzmiały jednak jego słowa o wstydzie. Bez owijania w bawełnę powiedział: "Przez całe swoje życie tak się wstydziłem. Siebie, swojej osoby". Opowiedział też o momencie, który wszystko zmienił. "Dwa lata temu przełamałem się i stwierdziłem, że nie wstydzę się być sobą na scenie i nie wstydzę się wyrażać tego, co czuję". Od tego momentu zaczął coraz śmielej wychodzić do ludzi – brać udział w konkursach, występować, sprawdzać siebie. Bez tej decyzji pewnie nie byłoby dalszego ciągu tej historii. W tej samej rozmowie pokazał też zupełnie inną stronę siebie – dużo bardziej zwyczajną. "Troszkę sobie gotuję w domu. Ostatnio robiłem właśnie cynamonki, ale to głównie muzyka i szkoła" – mówił z uśmiechem. ZOBACZ TEŻ: Uciekł z domu, dziś mieszka u nauczycielki. Po "Must Be the Music" o 18-letnim Damianie mówi cała Polska Rozwój Damiana Stampki-Łozińskiego i "Must Be The Music" Kolejnym krokiem był udział w "Must Be The Music". I tu emocje były już zupełnie inne. "Z kamerami miałem już wcześniej kontakt, ale ocena czterech osób siedzących naprzeciwko to zupełnie inne emocje" – przyznał. (cyt. za nowiny.gliwice.pl) Za jego rozwojem stoi też konkretna osoba – nauczycielka śpiewu, Stefania Stefaniak. "Od razu zwróciłam uwagę na jego barwę głosu. Była zupełnie inna niż u pozostałych uczniów" – wspominała w tej samej rozmowie. "Spotykaliśmy się nawet cztery razy w tygodniu… nawet dziesięć godzin. Bywało tak, że w ciągu tygodnia śpiewaliśmy razem nawet dziesięć godzin. [...] To, co normalnie zajmuje pięć czy sześć lat pracy, Damian osiągnął w dwa lata" – wspominała jego nauczycielka. Dziś ta historia wraca z zupełnie nową siłą. Archiwalne nagrania i jego słowa sprzed lat nabierają innego znaczenia w kontekście wydarzeń, które poruszyły opinię publiczną. Sprawa, o której mówią media, oraz działania podjęte przez jego rodziców sprawiają, że wiele osób patrzy na jego drogę z jeszcze większą uważnością. SPRAWDŹ TEŻ: Po występie w "Must Be the Music" dostał pismo od rodziców. Sprawa 18-latka poruszyła całą Polskę
Była na szczycie po Kuszyńskiej. Potem uciekła i zaczęła od nowa. Jej powrót zaskakuje
Zaczynała jako samouk z ogromną pasją, śpiewała u Piotra Rubika i w Varius Manx, by później zniknąć ze sceny i wrócić silniejsza niż kiedykolwiek. Józefina udowadnia, że nawet po trudnych momentach można odnaleźć siebie na nowo – a jej najnowsze sukcesy tylko to potwierdzają.
Artystka o wyjątkowym głosie i niezwykłej wrażliwości. Pisze, komponuje i śpiewa. To kobieta wielu talentów! Anna Józefina Lubieniecka przed laty współpracowała z Piotrem Rubikiem i była wokalistką zespołu Varius Manx, aby ostatecznie rozpocząć solową karierę. W pewnym momencie na kilka lat zniknęła ze sceny, ale nigdy nie zrezygnowała ze swojej największej pasji – muzyki. Józefina w 2023 roku wydała nowy singiel, a w kolejnym powróciła do Opola i zachwyciła publiczność utworem: "Gdy jest brzydko", który zaśpiewała ze Skubasem. Para otrzymała za nią nagrodę Super Premiery oraz ZAiKSU. Anna Józefina Lubieniecka była samoukiem. Tak wyglądała jej droga do kariery Przyszła na świat 18 marca 1988 roku w Kielcach. Od najmłodszych lat coś ciągnęło ją w stronę muzyki. Scena była jej przeznaczeniem. Nauczyciele angażowali ją do udziału w szkolnych apelach i przedstawieniach. Koleżanki i koledzy byli jej pierwszą widownią. „Naukę śpiewu zaczęłam dosyć późno, bo w czwartej klasie szkoły podstawowej. Tak na poważnie, moja przygoda ze sceną zaczęła się w Buffo. Nigdy nie kończyłam szkoły muzycznej. Jestem samoukiem”, podkreśla Józefina w rozmowie z viva.pl. W 2004 roku w Studio Buffo wystąpiła w musicalu Romeo i Julia. Na swoim koncie ma także udział w spektaklach Młody Faust i Ecce Homo Teatru im. Stefana Żeromskiego w Kielcach. Rok później zachwyciła widzów w programie Szansa na sukces, którego gościem był zespół Wilki. Józefina wykonała utwór Here I Am, którego interpretacja przyniosła jej pierwsze miejsce. Po kilku latach ponownie pojawiła się kultowym formacie. Tym razem zaśpiewała utwór Psalm dla Ciebie z repertuaru Piotra Rubika. Później swoim talentem oczarowała publiczność w Opolu. Utwór zespołu Wilki — Eli lama Sabachtani zapewnił jej zwycięstwo podczas koncertu Debiutów. W latach 2007-2010 występowała jako solistka w zespole Piotra Rubika. "U Piotra było zawsze miło, do tej pory bardzo lubimy się prywatnie. Koncerty z nim to zawsze było wielkie wydarzenie. Mieliśmy też wiele koncertów zagranicznych, dzięki którym "liznęłam" trochę wielkiego świata", wspominała Anna Józefina Lubieniecka w rozmowie z Plejadą, zapytana o ten etap swojej kariery. Następnie zmierzyła się z kolejnym muzycznym wyzwaniem i została wokalistką Varius Manx, w którym zastąpiła Monikę Kuszyńską. Z grupą nagrała wspólnie płytę Eli. Zapytana, czy nie obawia się porównań do poprzedniej wokalistki odpowiedziała: "Uniosę to, przecież są w życiu trudniejsze sprawy. A jeśli będzie trzeba, zamknę drzwi i wyłączę internet". Bycie cześcią Varius Manx trwało trzy lata i był to dla artystki wyjątkowy okres. „Czas w Varius Manx bardzo mnie wzbogacił. Robert stworzył mi doskonałe warunki do pracy, pomógł mi się ogarnąć... Czułam, że się rozwijam”, mówiła w wywiadzie dla Echa Dnia. Zobacz też: Michał Bajor i Alicja Majewska zachwycili publiczność w Opolu i nie mieli sobie równych. "Klasa!" Anna Józefina Lubieniecka, Varius Manx w Dzień Dobry TVN, 2011 Anna Józefina Lubieniecka postawiła na solową karierę i zniknęła ze sceny Po trzech latach podjęła decyzję o rozpoczęciu solowej kariery. Chciała gnać za marzeniami! Jako Lari Lu wydała swój solowy album i… zniknęła. Dlaczego? Była rozczarowana tym, że jej pierwszy solowy projekt nie zyskał uznania słuchaczy, Lubieniecka czuła wówczas, że potrzebuje chwili oddechu, żeby się do wszystkiego zdystansować. Najpierw wyjechała do Londynu, a potem do Berlina. „Zniknęłam, choć wraz z wydaniem płyty „Lari Lu 11” myślałam, że nie zniknę… Po prostu płyta nie odniosła sukcesu, a ja bardzo łatwo się poddałam. Czułam, że się wypalam. Nie mogłam znaleźć w sobie siły, by zawalczyć. Pewnego dnia, spakowałam się i wyjechałam do Berlina, żeby zacząć wszystko od nowa”, opowiadała dla VIVY! Józefina. Za granicą podejmowała prace w zupełnie innych branżach. Pracowała w restauracji w Anglii oraz w sklepie i agencji reklamowej w Niemczech. Po tym chwilowym zniknięciu spod blasku reflektorów powróciła - już pod pseudonimem "Józefina" z hitem Wilcze serce, który podbił serca słuchaczy (był grany w ponad 40. rozgłośniach radiowych). Nie każdy wie, że słowa napisała dla niej Anita Lipnicka, z którą łączy ją podobna wrażliwość. Józefina wróciła bardziej świadoma siebie, bogatsza o nowe doświadczenia. „Z perspektywy czasu, myślę, że to była ucieczka. I choć Berlin, jest moim ulubionym miastem na ziemi, po dwóch latach wróciłam do Polski i obiecałam sobie, że wrócę także na scenę”, mówi w komentarzu dla viva.pl. I tak też się stało. Józefina bierze udział w wielu koncertach i występach telewizyjnych. Prowadzi też zajęcia wokalne. Jest certyfikowaną trenerką z zakresu techniki MIX, skupia się na diagnozowaniu i korygowaniu problemów wokalnych u swoich uczniów. Sama doskonaliła swój warsztat u Elżbiety Zapendowskiej, Teona Kontridze czy Matteo Mazzucca. Artystka ma wielkie serce! Na co dzień jest też domem tymczasowym dla potrzebujących zwierząt, którym szuka odpowiedzialnych opiekunów. Angażuje się też w akcje na rzecz potrzebujących pupili. Czytaj też: Internauci bezlitości dla Kayah i Piaska. Ostro komentują ich wpadki w Opolu. "Tragedia" https://www.youtube.com/watch?v=3S0tx4bq6GI Józefina — zachwyca z nowym singlem pt. Głód Józefina sama komponuje, pisze teksty piosenek i śpiewa. Inspiracji szuka w codzienności, doświadczeniach. Tworzenie przynosi jej ogromną radość i satysfakcję. To jej czas! Po "Wilczym sercu" przyszedł czas na kolejny utwór pt. Głód. Premiera odbyła się w 2023 roku w Dniu Zakochanych. „Piosenka pojawiła się w Dniu Zakochanych, ale z myślą o tych, którzy mają smutne walentynki. Miłość ma różne oblicza… Ciężko jest mi powiedzieć, czym tak naprawdę ona jest. Każda jest inna i inaczej smakuje…”, opowiada nam Józefina. Wokalistka tworzyła utwór przy współpracy z Robertem Jansonem, Anitą Lipnicką i Wojtkiem Szczepanikiem. „Wszystko zaczęło się od kawy z Robertem Jansonem na Mokotowie. Chwilę po naszym spotkaniu dostałam od Niego wiadomość z notatką głosową. To była muzyka do piosenki „Głód”. Zagrana na gitarce, Robert śpiewał. Taka zwykła niezwykła piosenka — pomyślałam i od razu siadłam do pisania tekstu. O pomoc poprosiłam Anitę Lipnicką. Ona tak pięknie pisze… tu domaluje, tam zaczaruje… Słowa Ją kochają! @anita.lipnicka tak bardzo Ci dziękuje za Twoje wsparcie! „Głód” to piosenka o pustce i tęsknocie, którą ciężko zagłuszyć, choć się chce, bo boli. O radości, której dosłownie nic nie jest w stanie nam sprawić, bo najlepiej smakowała, gdy mieliśmy ją z kim dzielić. O tym, że tak trudno jest zaspokoić głód miłości, czymś innym niż miłość. Utwór zaaranżował @iam.wojtek, w którego grze na pianinie jestem zakochana, a video powstało w Jego domowym studiu — w moim ukochanym Berlinie! W 2025 roku zasiadła w jury w Opolu, oceniając koncert "Debiuty". "Historie lubią zataczać koło! Jak ten czas leci! 18lat temu sama startowałam w tym konkursie, a dziś zasiądę w nim w jury!", komentowała wokalistka na swoim Instagramie. Od momentu powrotu Józefina pozostaje aktywna na polskiej scenie i pokazuje swoim fanom, że muzyka nieustannie ją napędza i inspiruje.
Latami unikali jednego tematu. Kwiat Jabłoni wreszcie ujawnili swój największy sekret
Przez długi czas konsekwentnie omijali ten temat w wywiadach. Kwiat Jabłoni skupiali uwagę wyłącznie na muzyce, unikając rozmów o znanym ojcu. Dziś wprost mówią, dlaczego zdecydowali się na taką strategię i co stało za ich milczeniem.
Kasia i Jacek Sienkiewiczowie, czyli duet tworzący Kwiat Jabłoni, od samego początku kariery wiedzieli, że ich nazwisko może stać się zarówno atutem, jak i ciężarem. Jako dzieci Kuby Sienkiewicza – lidera zespołu Elektryczne Gitary – mieli świadomość, że łatwo mogą zostać sprowadzeni do roli "tych po znanym ojcu". Dlatego postawili na strategię, która w polskim show-biznesie wciąż jest rzadkością: najpierw muzyka, potem reszta. Kwiat Jabłoni i temat, którego unikali od początku kariery Od pierwszych miesięcy działalności zespołu artyści konsekwentnie omijali wątek rodzinny. Nie był to przypadek, lecz przemyślana decyzja, która miała chronić ich twórczość przed uproszczeniami. "Na początku (...) chcieliśmy odciąć się od tego. Nie mówić ludziom, że tata to tata, ponieważ ogromnie łatwo jest przypiąć łatkę, że ‘tata pomógł’, ‘tata załatwił’" – przyznała wokalistka w podcaście "Bliskoznaczni", prowadzonym przez Katarzynę Nosowską i Mikołaja Krajewskiego. Ich podejście wpisywało się w szerszą potrzebę budowania autentyczności. Zamiast opierać rozpoznawalność na nazwisku, chcieli, by odbiorcy najpierw poznali ich wrażliwość, teksty i charakterystyczne brzmienie. Unikanie tematu było konsekwentne do tego stopnia, że nawet bezpośrednie pytania nie zmieniały ich stanowiska. "Nawet jak byliśmy pytani w radiach, to mówiliśmy, że nie wiemy, o co chodzi" – wspominali. ZOBACZ TEŻ: Martyna Wojciechowska pokazała córkę. Jedno zdjęcie wywołało lawinę zachwytów Dlaczego Kwiat Jabłoni ukrywali, kim jest ich ojciec? Decyzja o milczeniu wynikała z bardzo konkretnej obawy: że historia rodzinna całkowicie zdominuje narrację wokół zespołu. "Podejrzewaliśmy, że jeśli od tego zaczniemy, to będzie pierwszy temat. Że gdzieś ominą temat naszej muzyki, tego, o co nam chodzi, jaki jest nasz przekaz i będzie to w kółko porównywane do tego, co robił tata. Lepsze czy gorsze" – ujawniła Kasia Sienkiewicz. W praktyce oznaczało to ryzyko, że każda rozmowa, recenzja czy wywiad będzie sprowadzać się do porównań z Kubą Sienkiewiczem, zamiast skupiać się na ich własnym dorobku. Największym wyzwaniem były potencjalne etykiety. W branży muzycznej, gdzie nazwisko potrafi otwierać drzwi, równie łatwo może zamknąć drogę do obiektywnej oceny. Rodzeństwo nie chciało funkcjonować jako "projekt dzieci znanego muzyka". Obawiali się nie tylko zarzutów o ułatwiony start, ale też ciągłych porównań: czy są "lepsi" lub "gorsi" od ojca. To właśnie dlatego przez pierwsze półtora roku działalności zespołu całkowicie unikali ujawniania tej informacji, konsekwentnie budując własną markę. SPRAWDŹ: Tylko u nas! Dominika Tajner o łatce bycia byłą żoną Wiśniewskiego: „Czerpię z tego korzyści”. Właśnie otwiera nowy, nietypowy biznes
Kult odwołał koncerty przez zdrowie Kazika Staszewskiego. Pojawiła się ważna zapowiedź
Problemy zdrowotne Kazika Staszewskiego w ostatnich miesiącach mocno zaniepokoiły fanów. Lider Kultu trafił do szpitala na Teneryfie w poważnym stanie, a zespół był zmuszony odwołać część koncertów. Teraz pojawiły się nowe informacje dotyczące zdrowia muzyka i planów zespołu.
Nagłe doniesienia o hospitalizacji Kazika Staszewskiego szybko obiegły media i wywołały falę komentarzy wśród fanów. Artysta przez lata przyzwyczaił publiczność do intensywnej aktywności koncertowej, dlatego informacja o jego poważnych problemach zdrowotnych była dla wielu dużym zaskoczeniem. Kazik Staszewski trafił do szpitala. Tak zaczęły się problemy zdrowotne lidera Kultu Na początku grudnia Kazik Staszewski poinformował, że trafił do szpitala podczas pobytu na Teneryfie. Muzyk przekazał wówczas, że jego stan był bardzo poważny i wymagał intensywnej opieki medycznej. W jednym z wpisów przyznał nawet, że – jak usłyszał od lekarzy – był blisko najgorszego scenariusza. Początkowo artysta sugerował, że problemy zdrowotne mogą mieć związek z wcześniejszą operacją usunięcia wyrostka robaczkowego. Po kilku dniach Kazik zdecydował się jednak doprecyzować wcześniejsze wypowiedzi. Wyjaśnił, że nie doszło do błędu medycznego, a problemy były efektem zaniedbania. Później głos zabrał sam zespół Kult. "Drodzy, przechodzimy teraz wyjątkowo trudny, ale też ważny moment. Taki, który przypomina nam wszystkim, co jest naprawdę najważniejsze. A bez cienia wątpliwości jest to zdrowie Kazika i wierzymy, że wszyscy jesteśmy tu w tym absolutnie zgodni.W związku z tym musimy przekazać Wam trudną, ale konieczną decyzję dotyczącą naszego kalendarza koncertowego. Otóż odwołane zostają wszystkie koncerty z udziałem Kazika w okresie od stycznia do kwietnia. Dotyczy to również zaplanowanej tegorocznej trasy "Kult Akustik" – napisano na oficjalnym Facebooku grupy. Nowe informacje o zdrowiu Kazika Staszewskiego. Zespół Kult przekazał ważną datę Część występów musiała zostać odwołana lub przełożona, aby artysta mógł w spokoju wrócić do zdrowia. Teraz "Fakt" skontaktował się z osobą z Fabryki Lloyda, która potwierdziła, że jeśli wszystko będzie przebiegało zgodnie z planem, zespół Kult wróci na scenę w najbliższych miesiącach. "Koncert się odbędzie, nasz jest pierwszy po tych wszystkich odwołanych, więc to jest wszystko potwierdzone" – poinformowano redakcję serwisu. Według wcześniejszych zapowiedzi grupa ma zagrać w tym miejscu 22 maja. Na razie jednak najważniejsze pozostaje zdrowie lidera grupy.
„Seryjna zwyciężczyni” talent show znów jedzie na Eurowizję. To o niej Edyta Górniak powiedziała: „Chciałabym, żebyś była moją córką”
Muzyką zajmuje się od dziecka, a jej niezwykły głos od lat zachwyca fanów. Alicja Szemplińska ma dziś na koncie liczne sukcesy, własny album i wierne grono słuchaczy. Choć kilka lat temu pandemia odebrała jej szansę występu na Eurowizji, historia zatoczyła koło – w 2026 roku wokalistka ponownie stanie na eurowizyjnej scenie jako reprezentantka Polski.
Alicja Szemplińska od kilku lat należy do grona najbardziej utalentowanych młodych wokalistek w Polsce. Szeroka publiczność poznała ją dzięki programom talent show, w których niejednokrotnie udowadniała swój niezwykły głos i sceniczny charyzmat. Choć w 2020 roku miała reprezentować Polskę na Eurowizji, plany pokrzyżowała pandemia. Dziś historia zatacza koło – artystka ponownie dostała szansę występu w konkursie, a jej kariera wciąż nabiera rozpędu. Kim jest Alicja Szemplińska i jak wygląda jej życie poza sceną? Kim jest Alicja Szemplińska? Od talent-show do Eurowizji Alicja Szemplińska urodziła się 29 kwietnia 2002 roku w Ciechanowie. Już jako dziecko rozwijała swoją muzyczną pasję – uczęszczała na zajęcia wokalne, śpiewała w chórze kościelnym i brała udział w licznych konkursach oraz festiwalach. Ogólnopolską popularność zdobyła jako 14-latka, gdy wygrała program „Hit! Hit! Hurra!” w TVP1. Jedną z jurorek była wtedy Edyta Górniak, która zachwycona talentem młodej wokalistki powiedziała na antenie: „Chciałabym, żebyś była moją córką”. To był dopiero początek jej telewizyjnych sukcesów. W 2019 roku Alicja wystąpiła w jubileuszowej edycji „The Voice of Poland”, gdzie jako podopieczna Tomsona i Barona zdobyła pierwsze miejsce. W finale zachwyciła widzów m.in. wykonaniem „Litanii” z musicalu Metro oraz autorskiego singla „Prawie my”. Niedługo później wzięła udział w specjalnej edycji programu „Szansa na sukces. Eurowizja 2020”. W wielkim finale pokonała m.in. Kasię Dereń i Alberta Černý’ego i zdobyła prawo reprezentowania Polski na Eurowizji z piosenką „Empires”. Zobacz też: Takiego występu w preselekcjach jeszcze nie było. Aktor "Rancza" podzielił Polskę. „To kabaret czy Eurowizja?” Eurowizja 2020 odwołana przez pandemię Wydawało się, że kariera młodej artystki nabiera międzynarodowego rozpędu. Konkurs Eurowizji w Rotterdamie miał być dla niej wielką szansą na zaprezentowanie się przed milionami widzów. Plany pokrzyżowała jednak pandemia COVID-19 – w 2020 roku konkurs został po raz pierwszy w historii odwołany. Wielu fanów liczyło, że Alicja otrzyma drugą szansę rok później, jednak Telewizja Polska zdecydowała się wybrać innego reprezentanta. W 2021 roku na scenę Eurowizji pojechał Rafał Brzozowski z piosenką „The Ride”. Decyzja ta wywołała sporo emocji wśród fanów konkursu, którzy uważali, że młoda wokalistka powinna dostać kolejną szansę. Powrót do walki o Eurowizję Alicja nie zrezygnowała jednak z marzeń o eurowizyjnej scenie. W 2023 roku wróciła do preselekcji z piosenką „New Home”, zajmując piąte miejsce w konkursie. Po kilku latach historia zatoczyła koło. W 2026 roku Telewizja Polska ponownie oddała wybór reprezentanta w ręce widzów. Głosowanie wzbudziło ogromne emocje, a jedną z głównych faworytek była właśnie Alicja Szemplińska. 8 marca 2026 roku oficjalnie ogłoszono, że to ona będzie reprezentować Polskę podczas 70. Konkursu Piosenki Eurowizji. W Wiedniu wystąpi z utworem „Pray”. Dla wielu fanów jest to symboliczne zadośćuczynienie za wydarzenia sprzed kilku lat. Zobacz też: Sensacja w preselekcjach do Eurowizji 2026. 17-latek depcze po piętach Szemplińskiej Kariera muzyczna i debiutancki album Po zwycięstwie w „The Voice of Poland” Alicja zaczęła intensywnie rozwijać swoją karierę muzyczną. W kolejnych latach wydała ponad 20 singli, a w 2024 roku ukazał się jej pierwszy album studyjny „Nie wracam”. Wokalistka stawia przede wszystkim na autentyczność – większość tekstów pisze samodzielnie. Muzycznie najbliżej jej do soulu i nowoczesnego R&B, choć chętnie eksperymentuje z innymi gatunkami, łącząc je z elementami popu czy hip-hopu. Jakie wykształcenie ma Alicja Szemplińska? Artystka ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Zygmunta Krasińskiego w Ciechanowie. Już w czasie nauki rozwijała swoje muzyczne zainteresowania i brała udział w licznych konkursach wokalnych. Po maturze w 2021 roku rozważała podjęcie studiów na kierunku wokalno-aktorskim, aby połączyć rozwój edukacyjny z karierą sceniczną. Jak wygląda jej życie prywatne? Choć popularność Alicji Szemplińskiej rośnie z roku na rok, wokalistka stara się chronić swoją prywatność. Rzadko opowiada o życiu osobistym i nie utrzymuje wielu bliskich relacji w świecie show-biznesu. Najważniejsza pozostaje dla niej rodzina, która od początku wspierała jej muzyczną pasję. Artystka często podkreśla, że kiedy tylko może, wraca do rodzinnego Ciechanowa. Dziś Alicja Szemplińska przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów w swojej karierze – występu na Eurowizji 2026. Tym razem nic nie stoi już na przeszkodzie, by mogła zaprezentować swój talent przed europejską publicznością. Czytaj też: To ona wyjedzie na Eurowizję 2020! Jaka prywatnie jest Alicja Szemplińska? Alicja Szemplińska, finał trzeciej edycji The Voice Kids, Warszawa 22.02.2020 Alicja Szemplińska, 10. edycja The Voice of Poland, Warszawa 30.11.2019