Netflix przypomniał historię Mackenzie Shirilli. Rodziny ofiar do dziś żyją tamtą nocą
Mackenzie Shirilla miała 17 lat, gdy w 2022 roku w Strongsville w Ohio doszło do wypadku, który odebrał życie Dominicowi Russo i Davionowi Flanaganowi. 15 maja 2026 roku Netflix pokazuje dokument "Wypadek: Sprawa Mackenzie Shirilli", wracając do historii, która poruszyła opinię publiczną, rodziny ofiar i widzów true crime na całym świecie.
Pierwsze doniesienia mówiły o tragicznym wypadku samochodowym. Z czasem śledczy zaczęli jednak analizować przebieg zdarzenia znacznie dokładniej, a sprawa błyskawicznie stała się jedną z najgłośniejszych historii true crime ostatnich lat. Proces Mackenzie Shirilli wywoływał ogromne emocje nie tylko ze względu na wiek uczestników tragedii, ale również dlatego, że w centrum śledztwa znalazło się pytanie o intencję. Czy był to dramatyczny wypadek, czy świadome działanie? Netflix w swojej nowej produkcji próbuje odtworzyć wszystkie elementy tej historii, zachowując perspektywę zarówno rodzin ofiar, jak i samej oskarżonej. Netflix pokazuje sprawę Mackenzie Shirilli. "Wypadek" odsłania kulisy tragedii, o której mówił świat 15 maja 2026 roku na platformie Netflix zadebiutował dokument "Wypadek: Sprawa Mackenzie Shirilli", który ponownie skierował uwagę opinii publicznej na tragedię z Ohio. Produkcja nie jest jednak typowym sensacyjnym true crime opartym wyłącznie na szokujących szczegółach. Twórcy skupiają się przede wszystkim na emocjonalnym ciężarze wydarzeń i konsekwencjach, jakie poniosły wszystkie strony tej historii. Sprawa Mackenzie Shirilli od początku była wyjątkowo trudna emocjonalnie. Bohaterami tej historii byli bardzo młodzi ludzie — nastolatka i dwaj chłopcy stojący dopiero na początku dorosłego życia. W takich przypadkach opinia publiczna często próbuje znaleźć prosty podział na winnych i niewinnych, tymczasem dokument Netflix pokazuje, że rzeczywistość bywa znacznie bardziej złożona. Ogromne emocje budziły również nagrania analizowane podczas procesu oraz fakt, że Mackenzie Shirilla przeżyła wypadek, w którym zginęli Dominic Russo i Davion Flanagan. Dla rodzin ofiar był to dramat, którego skutków nie sposób opisać jednym wyrokiem sądu. Z kolei część opinii publicznej do dziś dyskutuje o tym, czy wszystkie okoliczności sprawy zostały ocenione jednoznacznie. Właśnie dlatego dokument może wywoływać tak silne reakcje — nie daje łatwych odpowiedzi i zmusza do konfrontacji z bardzo trudnym tematem. Kim jest Mackenzie Shirilla i kim był Dominic Russo? Relacja, która znalazła się w centrum procesu Mackenzie Shirilla pochodzi z Ohio i przed tragedią prowadziła życie typowe dla wielu amerykańskich nastolatek. Uczyła się, spotykała ze znajomymi i była związana z Dominikiem Russo, który miał 20 lat. Ich relacja bardzo szybko stała się jednym z najważniejszych tematów procesu, ponieważ śledczy analizowali charakter związku oraz wydarzenia poprzedzające wypadek. Dominic Russo był opisywany przez bliskich jako energiczny i lubiany chłopak, mający wielu przyjaciół. W samochodzie znajdował się również Davion Flanagan — 19-latek, który tamtej nocy podróżował razem z parą. W medialnych relacjach często skupiano się przede wszystkim na relacji Mackenzie i Dominica, jednak rodzina Daviona wielokrotnie podkreślała, że on również był ofiarą tej tragedii i nie powinien pozostawać jedynie tłem całej historii. Podczas procesu prokuratura przedstawiała relację Mackenzie i Dominica jako burzliwą. W sądzie pojawiały się informacje o napięciach między młodymi ludźmi, emocjonalnych rozmowach i kryzysach w związku. Obrona podkreślała jednak, że wiele interpretacji opierało się na domysłach oraz subiektywnych ocenach zachowań nastolatków. Jedni widzieli w Mackenzie osobę działającą z premedytacją, inni zwracali uwagę na jej wiek i możliwość problemów emocjonalnych czy zdrowotnych. W rzeczywistości relacja dwojga młodych ludzi została poddana publicznej analizie w sposób niezwykle intensywny, co dla rodzin obu stron było dodatkowym źródłem bólu. ZOBACZ TEŻ: Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat Co wydarzyło się w Strongsville? Wypadek, w którym zginęli Dominic Russo i Davion Flanagan Do tragedii doszło 31 lipca 2022 roku w Strongsville w stanie Ohio. Mackenzie Shirilla prowadziła Toyotę Camry, w której znajdowali się Dominic Russo oraz Davion Flanagan. Samochód poruszał się z bardzo dużą prędkością i uderzył w budynek należący do lokalnej firmy. Siła zderzenia była ogromna. Dominic Russo i Davion Flanagan zginęli na miejscu. Mackenzie Shirilla przeżyła, choć odniosła poważne obrażenia. W kolejnych miesiącach śledczy analizowali zapis monitoringu, dane dotyczące prędkości pojazdu oraz zachowanie kierującej tuż przed zderzeniem. To właśnie ustalenia związane z brakiem hamowania stały się jednym z najważniejszych elementów procesu. Prokuratura przekonywała, że Mackenzie Shirilla celowo doprowadziła do zderzenia. Śledczy zwracali uwagę na bardzo dużą prędkość pojazdu oraz brak reakcji kierującej w ostatnich sekundach przed uderzeniem. Sąd ostatecznie przychylił się do tej interpretacji i uznał ją za winną m.in. zabójstwa. Obrona przedstawiała jednak inną wersję wydarzeń. Adwokaci sugerowali możliwość wystąpienia problemu zdrowotnego lub utraty świadomości za kierownicą. Rodzina Mackenzie wielokrotnie podkreślała, że ich zdaniem tragedia nie była zaplanowanym działaniem. To właśnie rozbieżność między tymi narracjami sprawiła, że sprawa do dziś pozostaje przedmiotem publicznych dyskusji. Co stało się z Mackenzie Shirillą? Wyrok, więzienie i pytania, które wracają po premierze Netflix W 2023 roku Mackenzie Shirilla została skazana na dwa wyroki dożywotnie odbywane równolegle, z możliwością ubiegania się o przedterminowe zwolnienie po 15 latach. Wyrok wywołał ogromne emocje w mediach oraz internecie. Dla rodzin Dominica Russo i Daviona Flanagana był momentem zamknięcia bardzo bolesnego rozdziału, choć żadna decyzja sądu nie mogła cofnąć tragedii. Mackenzie odbywa karę w zakładzie karnym Ohio Reformatory for Women. Jej sprawa wracała jeszcze w kontekście apelacji i analiz prawnych, jednak wyrok został utrzymany. Wraz z premierą dokumentu Netflix historia ponownie stała się przedmiotem zainteresowania opinii publicznej. Dziś Mackenzie Shirilla pozostaje jedną z najbardziej kontrowersyjnych postaci współczesnych amerykańskich spraw true crime. Dla jednych jest osobą odpowiedzialną za świadome odebranie życia dwóm młodym mężczyznom. Inni nadal zastanawiają się, czy wszystkie okoliczności tragedii zostały ocenione jednoznacznie i sprawiedliwie. Najważniejsze jest jednak to, że za medialnym zainteresowaniem stoją prawdziwe ludzkie dramaty. Rodziny Dominica Russo i Daviona Flanagana straciły synów, przyjaciół i bliskich. Rodzina Mackenzie również została na zawsze naznaczona wydarzeniami z lipca 2022 roku. Dokument Netflixa przypomina o tej historii w sposób, który nie powinien służyć taniej sensacji, lecz refleksji nad tym, jak jedna noc może zmienić życie wielu osób na zawsze. SPRAWDŹ TEŻ: Media huczą o niepokojącym incydencie z udziałem Britney Spears. Rzecznik gwiazdy ostro odpowiada: "Trzeba to natychmiast zakończyć"
Krzysztof Piesiewicz stracił matkę w tragicznych okolicznościach. Za zamkniętymi drzwiami rozegrał się dramat
Krzysztof Piesiewicz był człowiekiem wielu światów — wybitnym adwokatem, scenarzystą filmowym, senatorem i jednym z najbliższych współpracowników Krzysztofa Kieślowskiego. Za publicznym życiorysem kryła się jednak osobista tragedia, o której przez lata mówił niezwykle rzadko. Gdy dziś media obiegła informacja o jego śmierci w wieku 80 lat, wróciły również wspomnienia o brutalnym morderstwie jego matki — zbrodni, która naznaczyła go na całe życie.
Pierwsze skojarzenia z Krzysztofem Piesiewiczem prowadzą do kina i wielkich procesów politycznych lat 80. Dla jednych był współtwórcą "Dekalogu" i trylogii "Trzy kolory", dla innych prawnikiem związanym z procesem zabójców księdza Jerzego Popiełuszki. Jednak prywatnie przez dekady nosił w sobie doświadczenie, którego — jak sam przyznawał — nigdy nie udało się całkowicie oswoić. Krzysztof Piesiewicz nie żyje. Kim był człowiek, który współtworzył kino Kieślowskiego? Krzysztof Piesiewicz zmarł 14 maja 2026 roku w wieku 80 lat. Był jedną z najbardziej niejednoznacznych i fascynujących postaci polskiego życia publicznego ostatnich dekad — cenionym adwokatem, scenarzystą, politykiem i intelektualistą. Urodził się 25 października 1945 roku w Warszawie. Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim, choć — jak sam przyznawał po latach — początkowo marzył o filozofii i szkole filmowej. W czasie stanu wojennego bronił działaczy opozycji demokratycznej i był oskarżycielem posiłkowym w procesie zabójców księdza Jerzego Popiełuszki. Równolegle tworzył z Krzysztofem Kieślowskim jeden z najważniejszych duetów w historii polskiego kina. Wspólnie napisali scenariusze do "Dekalogu", "Krótkiego filmu o zabijaniu" czy trylogii "Trzy kolory", nominowanej do Oscara. Choć przez lata pozostawał człowiekiem świata kultury i polityki, bardzo chronił prywatność. Nawet kiedy sam znalazł się w centrum medialnych skandali, rzadko odpowiadał emocją. W jego wypowiedziach częściej pojawiały się zmęczenie i smutek niż gniew. Być może dlatego, że najtrudniejsze doświadczenie przeżył dużo wcześniej — w ciszy własnego domu. ZOBACZ TEŻ: Stanisława Celińska i jej piosenki. Śpiewała tak, jakby chciała ukoić cudzy ból. "Staram się nieść słońce w ramionach" Morderstwo matki Krzysztofa Piesiewicza. Trauma, do której wracał przez całe życie 22 lipca 1989 roku zamordowana została matka Krzysztofa Piesiewicza, 82-letnia Aniela Piesiewicz. Okoliczności tej zbrodni od początku budziły ogromne emocje — także dlatego, że ciało kobiety zostało skrępowane w sposób przywodzący na myśl zabójstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Sam Piesiewicz był wtedy oskarżycielem posiłkowym w procesie jego morderców. Przez lata bardzo rzadko wracał publicznie do tamtych wydarzeń. Kiedy jednak w 2011 roku rozmawiał z Ewą Usowicz dla "Rzeczpospolitej", opowiedział o ostatnim wieczorze przed śmiercią matki. Siedział wtedy z Krzysztofem Kieślowskim i pracował nad scenariuszem. Wiedział, że powinien już jechać — matka czekała na lekarstwa, które codziennie zostawiał jej przy łóżku. Jak wspominał później w książce Hanny Krall "Biała Maria", zadzwonił do niej, że będzie, ale rozmowa przeciągała się coraz bardziej. W końcu podjechał pod dom, zobaczył zapalone światło i… nie wszedł, bo bał się ją obudzić. Następnego dnia znalazł matkę martwą. To doświadczenie zostawiło w nim ogromne poczucie winy. W wywiadzie przyznał jednak, że z czasem zrozumiał coś jeszcze — że tamtej nocy sam mógł zginąć. "Gdybym wszedł na górę, pewnie bym nie żył. Zabójcy zostawili tam maczetę" — mówił. Kim była Aniela Piesiewicz? Dawała synowi spokój i poczucie bezpieczeństwa W rozmowie z Ewą Usowicz Krzysztof Piesiewicz niezwykle ciepło mówił o swojej matce. To właśnie ona najlepiej go rozumiała. Gdy jako licealista bardziej interesował się kinem, muzeami i książkami niż szkołą, nie próbowała go zmieniać na siłę. "Mama jednak miała w sobie jakiś taki spokój i pewność, że wyjdę na ludzi" — wyznał wówczas. W tej samej rozmowie wspominał, że miał mnóstwo nieusprawiedliwionych nieobecności, chodził do kina zamiast na lekcje, a nawet powtarzał klasę. Mimo to matka nigdy nie odebrała mu wiary w siebie. Później ukończył studia prawnicze ze średnią 4,5. Aniela Piesiewicz była kobietą niezwykle nowoczesną jak na swoje czasy. Nie była prawniczką jak jej mąż. Ukończyła Centralny Instytut Wychowania Fizycznego — dzisiejszą AWF — należąc do grona pierwszych absolwentek uczelni. Syn wspominał ją z podziwem: "Mama zakładała z ojcem pierwsze ośrodki zdrowia na Podlasiu. Potem zaczęła studiować historię, ale przerwała. Została wicedyrektorką gimnazjum." Rodzina Piesiewiczów przeszła przez dramat wojny i utraty niemal wszystkiego. Jak wspominał scenarzysta, jego rodzice w 1938 roku wybudowali pierwszy dom, ale wojna odebrała im cały dorobek życia: "Wszystko stracili, a przecież w 1938 r. zbudowali swój pierwszy dom." Po śmierci matki znalazł jej zapiski z początku 1945 roku. Krótkie notatki, które po latach stały się dla niego świadectwem tamtego czasu: "Odnotowała [...], że właśnie wkroczyli Rosjanie, jest mroźna zima. Nie ma co jeść, a właśnie jest ze mną w ciąży." SPRAWDŹ TEŻ: Uciekły z domu w dniu 18. urodzin, potem wywołały skandal na całą Warszawę. Najsłynniejsze bliźniaczki PRL-u żyły inaczej niż wszyscy źródło: https://www.rp.pl/plus-minus/art14395341-krzysztof-piesiewicz-godnosc-jest-niekiedy-wazniejsza-niz-zycie
Valeria Márquez zginęła na oczach tysięcy. Ostatnie chwile influencerki wstrząsnęły Meksykiem
Valeria Márquez, popularna meksykańska influencerka, została brutalnie zamordowana podczas transmisji na żywo na TikToku w swoim salonie kosmetycznym w Zapopan. Atak wstrząsnął opinią publiczną i zwrócił uwagę na problem przemocy wobec kobiet w Meksyku.
Valeria Márquez miała zaledwie 23 lata, kiedy zginęła podczas transmisji na TikToku. Do jej salonu wtargnął zamaskowany mężczyzna. Sekundy wcześniej dostała tajemniczą paczkę z pluszakiem. Całe zdarzenie wstrząsnęło Meksykiem i ponownie rozpaliło debatę o przemocy wobec kobiet. Kim była Valeria Márquez? Valeria Márquez była 23-letnią influencerką, która zyskała popularność w mediach społecznościowych, głównie na TikToku. Prowadziła własny salon kosmetyczny pod nazwą „Blossom the Beauty Lounge”, znajdujący się w Zapopan w meksykańskim stanie Jalisco. Jej działalność obejmowała stylizację brwi oraz inne usługi kosmetyczne. Dzięki transmisjom na żywo przyciągała uwagę wielu obserwujących. Przebieg tragicznego zdarzenia Do morderstwa doszło w czwartek 9 maja 2024 roku w godzinach popołudniowych. W trakcie transmisji na TikToku do salonu Valerii Márquez wtargnął zamaskowany mężczyzna. Wcześniej 23-latce dostarczono małą przesyłkę z pluszową maskotką. Valeria zginęła na miejscu. Po ataku transmisja nadal trwała — zakończyła się, dopiero gdy druga osoba wzięła telefon do ręki. Reakcje społeczne i medialne Wideo z transmisji na żywo szybko rozprzestrzeniło się w internecie, wywołując falę szoku i oburzenia. Internauci wyrażali współczucie oraz gniew, podkreślając narastający problem przemocy wobec kobiet w Meksyku. Śmierć Valerii Márquez została potraktowana jako kolejny przypadek tzw. femicide – zabójstwa motywowanego nienawiścią wobec kobiet. Lokalne media oraz działacze społeczni zaczęli domagać się zdecydowanej reakcji władz i poprawy bezpieczeństwa kobiet. Przemoc wobec kobiet w Meksyku – szerszy kontekst Tragiczna śmierć Valerii Márquez rzuca światło na dramatyczną sytuację kobiet w Meksyku, gdzie problem femicide pozostaje nierozwiązany. Organizacje pozarządowe regularnie alarmują o wysokiej liczbie kobiet zabijanych z powodu swojej płci. Meksykańskie władze od lat mierzą się z rosnącą falą przemocy i brakiem skutecznych działań prewencyjnych. Valeria Márquez stała się kolejną ofiarą brutalnej rzeczywistości, z jaką codziennie mierzą się kobiety w tym kraju. SPRAWDŹ TEŻ: Bracia Menendez przed laty pozbawili żyć swoich rodziców. Chcieli drugiej szansy, zapadł kolejny wyrok
Z zimną krwią zamordował Andrzeja Zauchę. W więzieniu spędził 15 lat, dziś pracuje dla TVP
Po latach Yves Goulais udzielił wywiadu, w którym zdradził szczegóły zbrodni
Andrzej Zaucha poznał młodą Zuzannę Leśniak na próbach do filmu „Szalona lokomotywa”. Od razu się polubili, a wkrótce po śmierci żony muzyka, ich przyjaźń przerodziła się w płomienny romans. Niestety Zuzanna była żoną reżysera Yvesa Goulais. Pewnego nieszczęsnego poranka nakrył kochanków we własnym mieszkaniu. Wtedy przyrzekł, że nie wybaczy tej zdrady. Swoich słów dotrzymał. Napędzany zemstą, zamordował Andrzeja Zauchę pod jednym z krakowskich teatrów. Po chwili zaczął żałować swojego czynu... Andrzej Zaucha zginął postrzelony przez Yvesa Goulais „Nie mam czasu się rozliczyć, ale będę musiał cię zabić” miał usłyszeć Andrzej Zaucha, gdy został nakryty w łóżku z kochanką. Yves Goulais już w tamtym momencie zaczął szykować zemstę za uwiedzenie jego żony, Zuzanny Leśniak. Udał się do Francji, gdzie zakupił pistolet, a potem wrócił do Polski. „Kupiłem broń, ale postanowiłem siebie nie zabijać, bo nienawiść do Zauchy była mocniejsza” mówił w wywiadzie dla TVP. Na kochanków zaczaił się 10 października 1991 r. pod teatrem STU w Krakowie, gdzie właśnie skończył się spektakl „Pan Twardowski”. Andrzej Zaucha grał w nim główną rolę, stąd pewność jego zabójcy, że na pewno go tam spotka. Plan miał jeden: zabić. Gdy zauważył piosenkarza, nie zawahał się ani chwili. Strzelił dziewięć razy. W amoku nie zauważył, że jego ofiarę w pewnym momencie zasłoniła własną piersią kobieta, którą oboje pokochali: Zuzanna Leśniak. Oboje zginęli z ręki reżysera, który za wszelką cenę szukał zemsty. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="505" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FAndrzejZauchaKRK%2Fposts%2Fpfbid02jWgE1bFRYJnf9qa8msyqUd3E1cpRc8YsFqHWtBKT6YtHMUSaqAY1egQZTFMhMe5Gl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Po dokonaniu zbrodni Yves Goulais wsiadł do auta i odjechał. „Siedziałem w samochodzie i miałem w sobie taką nienawiść, że byłem poza granicą tego, co ludzkie. […] Oddając strzały, nie czułem żadnej satysfakcji, czy przyjemności. Mogę powiedzieć, że nienawiść strasznie brudzi człowieka” wyznał. Wkrótce oddał się w ręce policji. O śmierci żony dowiedział się właśnie od nich: wcześniej nie wiedział, że również była ofiarą jego morderczego szału. „Spowodowałem śmierć żony niechcący. Chcę odpokutować winę. Żadna kara nie będzie dla mnie za surowa” wyznał. Yves Goulais początkowo miał usłyszeć karę 25 lat pozbawienia wolności. Jednakże po zbadaniu okoliczności, wyrok zmniejszono: „To człowiek o wysokiej kulturze osobistej, dużej wrażliwości na sprawy ludzkie, dla którego miłość i wierność małżeńska, prawdomówność i lojalność oraz odpowiedzialne traktowanie życia rodzinnego stanowiły kryteria postępowania” tłumaczył Sąd Apelacyjny. Z więzienia został wypuszczony 1 grudnia 2005 r. na 10 miesięcy przed upływem wymierzonej mu kary. Zobacz także: Był w niej zakochany po uszy, o ich romansie mówiła cała Polska. Co naprawdę łączyło Andrzeja Kopiczyńskiego i Irenę Jarocką? Yves Goulais, zakład karny w Krakowie, 1998 r. Zabójca Andrzeja Zauchy udzielił szokującego wywiadu W 2021 roku w programie śniadaniowym Pytanie na śniadanie został wyemitowany wywiad z mordercą legendarnego wokalisty. W przygotowanym materiale nie pokazał się jednak przed kamerą: jego twarz była zamazana, a wypowiedzi czytał lektor. Ten zabieg miał na celu uniemożliwienie identyfikacji byłego więźnia, który w 2005 r. opuścił więzienie. W wywiadzie opisał kulisy wydarzenia, które doprowadziło go do tak drastycznego posunięcia. Wspomniał, jak przyłapał żonę na zdradzie i jak niewiarygodne były dla niego okoliczności: „Ona wiedziała, że ja będę tego dnia. Są świadkowie, tu policja mogła i to sprawdzić. To nie była niespodzianka. O 9 rano tego dnia miałem tam być, wracałem z zagranicy z kolegą z Włoch. To nie była 5 rano i jakieś „sprawdzam cię”. Jak rozwaliłem te drzwi, spodziewałem się czegoś innego, niż to, co znalazłem, że mój kolega Andrzej stoi przerażony. To był ogromny szok” mówił. Andrzej Zaucha, Opole, czerwiec 1989 r. Początkowo sądził, że jego żonie mogło się coś stać i dlatego nie otwierała drzwi, gdy do nich zapukał. Zestresowany zdecydował się je wyważyć, jednak nic nie mogło przygotować go na to, co zobaczył po wejściu. Jak wyznał: „Musiałem rozwalić te drzwi, bo ja myślałem, że moja żona dostała zawału. Ona się skarżyła, że jest chora na serce. We Francji byliśmy u specjalistów, ale to chyba było wszystko psychosomatyczne, związane z podwójnym życiem”. Dodatkowo rozzłościł go fakt, że ktoś, komu ufał, tak bardzo go zranił. Mocno przeżył fakt, że nakrył ich we własnym domu: „To było moje mieszkanie. Harowałem, żeby to kupić. Ja myślałem, że będę tu miał rodzinę, dzieci. To wszystko się stało w tym miejscu” wyznał z żalem. Czytaj również: Była jego narzeczoną, zamordował ją z zimną krwią. Teraz Oscar Pistorius ubiega się o warunkowe wyjście z więzienia Co dziś robi zabójca Andrzeja Zauchy? Yves Goulais wyznał, że sumienie będzie go dręczyć do końca życia Według wyznania Yves Goulais żałował swojego czynu, jednak nie mógł nic zrobić, by cofnąć czas. Poniesiony emocjami zdecydował się wymierzyć, jak mu się wtedy wydawało, sprawiedliwość, własnymi rękoma. Z biegiem czasu zrozumiał swój błąd. „Zamiast godnie i pokornie to znieść, to zachowałem się po prostu jak barbarzyńca. To był totalny chaos. Miałem 30 lat, tak że właśnie taki młody nie byłem, to powinienem reagować jak dojrzały, dorosły, mocny mężczyzna, który niestety przegrał. Ja nie potrafiłem panować nad emocjami i to jest to” wyznał w materiale. W zakładzie zamkniętym spędził 15 lat. W tym czasie przemyślał swoje życie. Lat, które przeżył w celi, nie chciał zmarnować. W trakcie odbywania kary uczył współwięźniów języków obcych oraz zajmował się ukochaną reżyserią. To właśnie wtedy powstały cztery filmy krótkometrażowe, w których zagrali inni więźniowie: „Więzienne sny samochodziarza Harry'ego, czyli Odyseja na pryczy” (nagrodzony na Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni w 1998 r.), „Wyjście” (który otrzymał nagrodę na Ogólnopolskim Festiwalu Amatorskich Filmów Fabularnych „Kino poza kinem” w Zielonej Górze), „Walka” oraz „Skrupuł”. Cały dochód z pracy przekazywał regularnie Agnieszce, córce Andrzeja Zauchy. W trakcie odsiadywania wyroku ukończył także filologię francuską na Uniwersytecie Grenoble. Yves Goulais, zakład karny w Krakowie, 1999 Po wyjściu na wolność kontynuował tworzenie filmów pod innym nazwiskiem. Pracował przy takich produkcjach jak „Kret”, „Kryminalni” czy hitowy serial TVP „Leśniczówka”. W 2021 r. wyreżyserował film dokumentalny „Blachnicki. Życie i światło”, opowiadający historię ks. Franciszka Blachnickiego. Niewiele wiadomo jest o jego życiu prywatnym, chociaż pojawiły się informacje, że doczekał się syna. Jak mówiła Luiza Sałapa, rzeczniczka Centralnego Zarządu Służby Więziennej, Yves Goulais wyznał, że „nawet po skończeniu jego kary sumienie będzie go dręczyć do końca życia”... Czytaj także: Po śmierci Wacława Kisielewskiego usunął się w cień. Dziś Marek Tomaszewski znów zachwyca publiczność Andrzej Zaucha, Opole, 06.1988. XXV Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej Andrzej Zaucha, Warszawa, 1986 r.
Wstrząsające wyznanie syna brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza
W 2018 roku sprawa brutalnie zamordowanego premiera Piotra Jaroszewicza i jego żony powróciła na wokandę. Minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro potwierdził wówczas, że zarzuty postawiono trzem osobom, podejrzanym o morderstwo, którego dokonano w 1992 roku. Przypominamy wywiad Krystyny Pytlakowskiej, w którym syn polityka ujawnił szokujące szczegóły tego zdarzenia. Co wydarzyło się w tamtej nocy w Aninie pod Warszawą? View Ediplayer on the source website „Czerwony Książę”… Taki tytuł nosi wywiad-rzeka z panem, zrobiony przez pańską żonę - Alicję Grzybowską. I tak Pana nazywano za czasów PRL. Co właściwie znaczyło to określenie i kiedy do Pana przylgnęło? Ja z Czerwonym Księciem spotkałem się w roku 1980 czy 1981, wcześniej mnie tak nie nazywano. Może dlatego, że liczono się z moim ojcem? To określenie jednak żyje do dziś, pochwalę się, że wczoraj przysłano mi zdjęcie z Czech, a na nim samochód kolegi - Polonez 2000 z napisem na masce i bokach: „For Red Prince Andrzej Jaroszewicz”. Po raz pierwszy kogoś tak uhonorowano i to przed śmiercią. Poczułem się, jakby postawiono mi pomnik za życia. Czerwony książę? Może dlatego, że żyłem na luzie? Z przytupem? Fantazji nigdy mi nie brakowało. Mówiono też o Panu: „playboy”, „czołowy uwodziciel PRL-u”, „enfant terrible Polski Ludowej”... Ale wtedy playboyów jeszcze u nas nie było. Ta zagraniczna nazwa trudno się tu przebijała. A uwodziciel? Lubię kobiety, szanuję je. Ja z moimi kobietami się żeniłem, bo traktowałem je poważnie. I nie znosiłem pustki. Ale potem się Pan z nimi rozwodził. To prawda, bo życie weryfikowało moje małżeństwa. Ale na odchodne kupowałem żonom mieszkania, samochody, robiłem dla nich wszystko. Sam wyprowadzałem się z walizeczką. Żenił się Pan pięć razy - ostatnie małżeństwo trwa. Ale do dzisiaj otacza Pana legenda, opowiada się o Pana romansach, jak choćby tym z Marylą Rodowicz. To trwało tylko dwa tygodnie, a ciągle ludzie do tego wracają. Nic dziwnego. Potrafił Pan wynająć samolot, by polecieć na koncert do Maryli Rodowicz i wypisywał pan tym samolotem na niebie wyznania miłosne? Z tym samolotem to nieprawda, z wyznaniami też, bo nie byłem na tyle dobrym pilotem, żeby kreślić na niebie litery. Również nie rzucałem kwiatów z samolotu, bo tego po prostu nie dało się zrobić. Bawią mnie takie mity, odbieram je jako coś pozytywnego, choć przecież żyłem wtedy tak jak większość moich kolegów. Bawiłem się, korzystałem z życia. Od młodości był Pan idolem. Może dla niektórych. Podobno nadawałem ton, jak nosiłem baki czy wąsy, to inni je też zapuszczali. Przywiązywałem dużo wagę do stroju, do wyglądu - buty w szpic od Beczki, jeansy od Armaniego, piękny jedwabny garnitur, który uszył mi Bernard Hanaoka. Dłuższe włosy jak Beatlesi. Tak wyglądał Czerwony Książę. A gdzie się bawił? I z kim? Chodziło się do „Hybryd”, jeszcze gdy były przy Potockiej, a potem przy Mokotowskiej, do „Stodoły” przy Trębackiej, w czasie wakacji do „Nonstopu” w Trójmieście, gdzie na żywo grały Czerwone Gitary, Niebiesko Czarni, śpiewał Niemen. Latem absolutnie wypadało tam być. „Nonstop” mieścił się pod namiotem przy samej plaży. Można było potańczyć, posłuchać, pogawędzić ze znajomymi. Czytaj także: Raisa była jedyną i największą miłością Michaiła Gorbaczowa. Przeżyli razem ponad 50 lat Andrzej Jaroszewicz, syn Piotra Jaroszewicza z pierwszego małżeństwa, około 1990 roku I napić się czerwonego wina. Wtedy piło się głównie Egri Bikaver i Gellalę w „Hybrydach”. Czerwony Książę zamawiał je całymi skrzynkami? Zdarzało się stawiać wszystkim, kiedy miałem pieniądze. W latach 70. moja pensja w FSO była niezła. I były diety z wyjazdów zagranicznych, gdzie oszczędzało się na hotelach i jedzeniu. To były fantastyczne czasy, wspominam je dzisiaj z wielkim rozrzewnieniem. Prawie co tydzień chodziliśmy na prywatki, które odbywały się coraz to u kogoś innego. Dzisiaj takich imprez się już się nie robi. Przychodziło po kilkadziesiąt osób i tańczyliśmy, podrywaliśmy dziewczyny. Często zdarzało się, że człowiek przychodził sam, a wychodził z kimś. Jakie więc miał Pan przywileje, dlaczego mówiła o Panu cała Polska? Przywileje? Nie miałem ich właściwie, prawie nigdy nie korzystałem z tego, że mam ojca na wysokim stanowisku. Nawet jak w 1968 roku zostałem relegowany z wydziału prawa na UW, musiałem pójść do wojska, Oczywiście żyło mi się trochę łatwiej niż innym, ale w moim środowisku wielu kolegów mieszkało w domach jednorodzinnych. A moje życie zmieniło się na bardziej komfortowe dopiero, gdy na studia wróciłem do Warszawy i zamieszkałem u ojca w Aninie. Proszę pamiętać, że wychowywałem się u obcych, na wybrzeżu. W Aninie były dwa domy, większy i mniejszy. Ja z borowcem zająłem ten mniejszy. I tak właśnie odbywały się te słynne imprezy u Andrzeja Jaroszewicza? Wołałem chodzić jednak do klubów, miałem przyjaciół wśród muzyków. Mam ich do dzisiaj, znaliśmy się z Tomkiem Butowttem, ze Skaldami, ja sam też próbowałem grać na basie. Ale moja żona Alicja, która ma wykształcenie muzyczne, twierdzi, że mam świetny głos, natomiast z grą u mnie jest gorzej. Bardzo lubiłem śpiewać, gdy trochę wypiłem. Ale dużo nie piłem, jestem odporny na uzależnienia. Kiedy Pan śpiewał, nie było dziewczyny, która by się Panu oparła. Jak Pan poznawał swoje żony? Basię na prywatce, Ilonę - nie pamiętam już jak, a Irenę na ławce koło Grand Hotelu w Sopocie. Irena, później żona Karola Strassburgera była Pana wielką miłością, tą najważniejszą z przeszłości? Nie prowadzę hierarchii ważności, ale jeśli pani ma na myśli wielką miłość taką z drżeniem rąk, które przenosi się na drżenie serca i chemię między nami, na początku tak było na pewno. Czytaj także: Kochał ją i rozpaczał, gdy zmarła: o miłości Ireny i Karola Strasburgerów Piotr Jaroszewicz, Anna Solska-Jaroszewicz, Warszawa, 1991, promocja książki „Przerywam milczenie” To była piękna kobieta. Ale czy piękność to wszystko? Nie uroda jest w małżeństwie najważniejsza, tylko to, co kobieta ma w środku – jej dusza. A z Ireną mimo rozstania przyjaźniliśmy się do końca jej życia. I o ile szybko pogodziłem się z tym, że odeszła do Karola, to trudno mi się pogodzić z jej śmiercią. Zresztą moja żona Alicja znała Irenę i też ją lubiła. Ja już od dawna nie jestem tym człowiekiem sprzed lat. Uspokoiłem się nieco. Mówi Pan, że miał fantazję. Podobno wsiadał Pan w nocy do samochodu i jechał z Gdańska do Warszawy na imprezę. Setki razy. Wynajmował Pan kapelę z Chmielnej, żeby grała na prywatce. Kapelę nie, ale zespół z hotelu Victoria, który bardzo lubiłem. Częstował Pan wszystkich wódką w Kamieniołomach? Zdarzało się, a jak nie miałem kasy, to inni mnie częstowali. Taki był zwyczaj. Klękałem też przed dziewczynami, chociaż kwiatami ani biżuterią ich nie obrzucałem. Miał Pan „branie”, bo ojciec był premierem? Myślę, że nie, zresztą mojej pierwszej żonie Basi, początkującej aktorce i modelce, o którą byłem wściekle zazdrosny, na początku wcale nie przyznałem się, kto jest moim ojcem. Miała potem do mnie pretensję, ale i tak niewiele by to zmieniło. Myślę, że na wyobraźnie dziewczyn bardziej oddziaływał fakt, że byłem kierowcą rajdowym. No właśnie, to egzotyczny zawód w tamtych czasach, elitarny. Dlaczego Pan nim został? Z miłości do samochodów oczywiście. Już jako mały dzieciak lubiłem zejść w nocy do garażu i spać w samochodzie. Ten sport dawał adrenalinę i pole do rywalizacji, a ja zawsze chciałem być najlepszy. A nie dlatego że dzięki rajdom miał Pan dostęp do dobrych samochodów? Czym Pan jeździł w latach 70. i wcześniej? Pierwszy samochód pożyczyłem od ojca – moskwicza 407, to na nim zrobiłem licencję. Potem jeździłem syrenką 103 s z silnikiem wartburga. Później zacząłem jeździć fiatami, w dodatku starymi, bo uważano, że nowy samochód na rajdzie może się zniszczyć. Ale miał Pan i lancie stratos za pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Niewyobrażalny majątek. Skąd Pan wziął na to środki? Dzisiaj taka nowa rajdówka kosztuje 700 tys dolarów. Kierowca rajdowy nie kupował samochodów, to jemu je kupowano. I tak jest do dzisiaj. Wtedy też byli sponsorzy, którym zależało na reklamie. Hołowczyc, Kubica czy inni nasi czołowi zawodnicy dostają samochody od Lotosu, czy Orlenu, kupowane za pieniądze budżetowe, bo to przecież spółki skarbu państwa. Podobnie państwo kupiło mi lancię. Z tym samochodem dobrze sobie radziło tylko kilku kierowców w Europie. A teraz czym Pan jeździ? Citroenem C5, a na rajdy samochodem zrobionym przez Czechów, który koledzy mi udostępniają. - Który rajd był dla Pana najważniejszy? Chyba grecki Akropol. Jechałem polskim fiatem 1500, wygrałem ten rajd w swojej klasie, zdobyłem jedenaste miejsce w generalnej klasyfikacji. Na razie nikt tego wyniku nie powtórzył. Nie zostałby Pan kierowcą, gdyby nie był Pan synem Piotra Jaroszewicza i gdyby Józef Cyrankiewicz nie pożyczył Panu swojego mercedesa? Zostałbym. Już przecież jeździłem. Pamiętam, jak poskarżyłem się Cyrankiewiczowi, który wtedy był premierem i odwiedził mojego ojca, że nie mam czym jechać na Rajd Polski. Wtedy zdecydował, że da mi mercedesa, będącego do jego dyspozycji, pod warunkiem, że go nie zarysuję. Tamten rajd ukończyłem na 12 miejscu. A ojciec żadnym moich prywatnych spraw nie załatwiał, taką miał zasadę. Naprawdę? Przyznaję, że dzięki niemu dużo załatwiłem dla polskiego motosportu, chociażby działalność ośrodka badawczo rozwojowego FSO nie byłaby tak dynamiczna i budżetowana. Uważam jednak, że ojciec nie planował zostać politykiem, bo tu nic zaplanować się nie dało. Po prostu podczas wojny przebywali na zesłaniu, przeżył śmierć dwóch córek, jadł mech z głodu. Poszedł za Berlingiem, bo chorował na tyfus i nie zdążył do Andersa. Ojciec był zastępcą do spraw polityczno-wychowawczych, a nie aparatu wywiadowczego. Pełnił rolę „księdza” - rozmowy z ludźmi, wychowywanie ich. Taka książka sprawia, że porządkujemy życie nasze i naszych rodziców? Tak, ale to bardzo trudne. Gdy skończyliśmy nagrywanie książki, poczułem się zmęczony niektórymi wspomnieniami, bo te wszystkie negatywne wydarzenia do mnie wróciły. Chociaż wiele osób oszczędziliśmy. Najtrudniejsze chyba były wspomnienia z dzieciństwa i śmierć ojca. I wypadków na wyścigach, kiedy nie było wiadomo, czy kiedykolwiek stanę na nogi. Czytaj także: Anna i Bronisław Komorowscy są razem od 45 lat. „Od początku jesteśmy małżeństwem partnerskim” Zabójstwo Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz, archiwalia, 1992 rok Prawdę mówiąc to cud, że nie jest Pan warzywem po tym strasznym wypadku na motorynce. Pisze Pan, że jest ateistą, ale powinien Pan uwierzyć w Boga. Jestem ateistycznym ateistą. Żyje według własnych przemyśleń i doświadczeń. Wierzę w ludzi i szanuję ich, a z chrześcijaństwem nie chcę mieć związków.. Wróćmy do dzieciństwa, kiedy nie był Pan jeszcze Czerwonym Księciem... I kiedy mojego życia nie można było nazwać kolorowym. Do szóstego roku życia zresztą było bardzo dobrze, miałem oboje rodziców, babcię, panią Marię - gosposię. A potem nagle się to zmieniło. Mama umarła, w Sopocie, prawie przy mnie, na raka mózgu. Już gdy wyjeżdżaliśmy, była bardzo słaba. Zrozumiałem, co się stało, gdy zobaczyłem ją już w domu, w trumnie. Myślę, że moje życie potoczyłoby się całkiem inaczej, gdyby żyła. Życie każdego dziecka toczy się inaczej, gdy ma matkę. Ojciec ożenił się po raz drugi z dziennikarką „Trybuny Ludu” Alicją Solską. Opowiada Pan o tym w książce i aż wierzyć się nie chce, że macocha zamykała Pana w piwnicy albo okładała mokrymi ręcznikami, kiedy zjadł Pan za dużo jajek. Była taka jak bohaterki bajek braci Grimm. Gorszej osoby chyba w życiu nie spotkałem. W książce trochę to złagodziliśmy. Solska nie mogła mnie znieść, więc ojciec chcąc mnie chronić, zadecydował, że wyjadę do jego znajomych pod Gdańsk - do państwa Cabajów do Straszyna. Tam nie było źle, chociaż wychowywałem się u nich w bardzo biednych warunkach, w wiejskiej chałupie, z wygódką na podwórku. Bardzo chciałem wracać, ale później się przyzwyczaiłem. Tam chodziłem do szkoły. Do Warszawy wróciłem dopiero na studia. Ojciec miał wyrzuty sumienia, że dał Panu złą macochę? Miał, napisał nawet w swojej książce, że żałuje, bo nie mógł się mną zająć tak, jak powinien. Czasem mnie odwiedzał, ale rzadko, bo dużo pracował. Chyba nie był sentymentalny? Tego nie powiem, może miał dobre serce. Chciał, żebym robił to, co dawało mi satysfakcję, nie stawał mi na drodze. Nigdy nie zabraniał Panu uprawiać tego sportu? Nie. Kiedyś zostałem go z Gierkiem w saloniku, Gierek mi pogratulował i długo trzymał za rękę, a widząc że utykam - byłem niedługo po wypadku - zapytał ojca: „Piotr, dlaczego ty mu dajesz jeździć, ścigać się, przecież się w końcu zabije”. A ojciec odparł: „Nie można zabronić człowiekowi tego, co kocha”. A co Pana ojciec kochał? Władzę? Na pewno bardzo kochał mnie, ja to czułem na odległość. Kiedyś jadąc do mnie na spotkanie, rozbił się pod Łańskiem, odwieźli go do szpitala w Olsztynie. Ja tam dotarłem, położyłem sobie jego płaszcz pod głowę i przytulony do płaszcza zasnąłem. To były czasy, kiedy dojeżdżałem do Gdańska, byłem jeszcze uczniem i bardzo do ojca lgnąłem. Co Panu dawało bycie synem premiera? Nie było mi łatwiej. Kiedy ojciec przestał być premierem, nie dopuszczano mnie na przykład do biznesu, nie dawano paszportu. Innym dawali, a mnie nie. A 20 lat później wsadzono mnie do więzienia za rzekome przekręty przy budowaniu spalarni śmieci pod Łodzią. Akcja detektywa Rutkowskiego, który chciał się promować przy znanym nazwisku. Myślał Pan, że jest bezkarny? Nigdy nie byłem bezkarny, zawsze uważano mnie za chuligana drogowego. Ale to nieprawda, że tatuś płacił za mnie mandaty. A nawet jakby płacił to co? Miał prawo jako ojciec. Ale nie płacił, miał swoje zasady. A nigdy nikogo nie okradłem, nie zabiłem, nie zrobiłem nic takiego, żeby musiał o mnie walczyć. Wszyscy się go bali w ciągu 10 lat jego premierowania. Miał żelazną rękę, ale premier musi taką mieć. Prof. Paweł Wieczorkiewicz, historyk, przed swoim odejściem przyznał, że to był to premier czystych rąk. Ale to Pana ojciec rozpoczął zmiany ustrojowe, kiedy w 1976 roku gwałtownie podniósł ceny i ludzie wyszli na ulice. Pani wierzy jeszcze w tej bajki, w te zrywy? Bajki? Pamiętam, jak to było. A przecież to była prowokacja. Ciągle się coś działo, ciągle walczyli między sobą. Wprawdzie dużo spraw zostało odtajnionych, ale teczki mojego ojca są ciągle tajne. I tak będzie przez trzydzieści lat, a kto wie, czy nie pięćdziesiąt. Moje życie inaczej by się potoczyło, gdyby ojciec został nauczycielem. Prosiłem go, żeby poszedł do pracy do szkoły, żeby to wszystko zostawił w diabły. Ale nie chciał. Stał się Pan adwokatem swojego ojca, a kiedyś mówiono, że się Pan od niego odcina. Nigdy się od niego nie odcinałem, ale też nie pełniłem funkcji jego adwokata, chociaż kończyłem prawo (uśmiech). Do dzisiaj uważam jednak, że był dobrym premierem. Pamięta Pan ten dzień, kiedy Piotr Jaroszewicz został premierem i potem, kiedy abdykował z tej funkcji? Byłem w gabinecie ojca w momencie, kiedy zostawał premierem i kiedy przestawał nim być. Kiedy odbierał nominację, powiedziałem, że mu gratuluję, ale czy będzie miał czas spotykać się ze mną, tak jak dotąd. Mieliśmy całe pięć minut na rozmowę. A później musiałem łapać go o siódmej piętnaście rano, zanim wyszedł do pracy, był punktualny jak zegarek. Politycy muszą wkalkulować w koszty relacje ze swoimi dziećmi i liczyć się z tym, że te dzieci są cały czas podglądane. Ale wiele uchodziło Panu płazem, nocne zabawy, zaczepienie papieża. A co, nie wolno się bawić w nocy? A z papieżem to była obrzydliwa plotka. Poza tym każdy teraz pamięta inną wersję, i to jak najmniej dla mnie korzystną. Pobił się Pan z Danielem Olbrychskim o Marylę pod pretekstem, że aktor bronił czci Ojca Swietego. Ja się z nim nie biłem, to on mnie uderzył, gdy spałem u Ksawerego Franka na kanapie. Marylka opierała się o mnie głową i też spała, nawet nie wiedziałem, że spadł jej szlafrok i była nago. Daniel wpadł i walnął mnie w zęby, ale jakoś lekko, a później puścił wredną plotkę o papieżu, która mnie bardzo zabolała. Odszczekał wszystko w „Polityce”, ale do dzisiaj mnie za to nie przeprosił. Ale napisał o mnie w prologu do swoje książki „Anioły wokół Głowy”, to znaczy, że w byłem dla niego ważny. Mogę zrozumieć jego rozgoryczenie. To były lata 70. A późnej zaczęła się Solidarność. Mieszkałem wtedy na Mokotowie przy Balonowej. W nocy przychodziło sześciu, siedmiu i defekowali mi na ganek. Ale nie byli z Solidarności. Ojciec już nie był premierem, jeździłem do niego, chciał stanąć przed Trybunałem Stanu, żeby ludzie dowiedzieli się całej prawdy, ale Jaruzelski się przestraszył i umorzyli tę sprawę. A Piotr Jaroszewicz został wyrzucony poza nawias. Jak się z tym czuł? Pracował w ogródku, sadził warzywa, pisał książki i wreszcie miał dla mnie dużo czasu. Godzinami rozmawialiśmy. O czym? O różnych sprawach. A pani Solska mi kiedyś powiedziała, gdy podwoziłem ją do krawcowej: „Tyle krzywdy ci wyrządziłam, a ty nigdy nie byłeś wobec mnie chamski, jak moje własne dziecko”. Nigdy nie myślałem, że była to jedna z naszych ostatnich rozmów. I tak przeszliśmy od zabaw do bardzo poważnych spraw. Przypomniał Pan o tragicznych wydarzeniach w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992, morderstwie Pana ojca i jego żony, do dziś niewyjaśnionym. Ojciec przeczuwał swoją tragiczną śmierć? Dwa dni wcześniej przyjechałem z Włoch od kuzynki, do Anina. Atmosfera w domu była bardzo napięta. Ojciec wziął mnie pod rękę, wyprowadził do ogrodu, skarżąc się, że strasznie tu nerwowo i że to jakiś koszmar. „A co się stało?”. „Nic, Andrzejku, nic”. I spytał: „Kiedy będziesz znowu?”. Już siedząc w samochodzie otworzyłem okno i popatrzyłem na tatę, a on schylił się i powiedział: „oj synku, żebyś ty wiedział, jak oni mnie strasznie zmęczyli”. Odwiozłem jeszcze Hankę – córkę Solskiej i jej dzieci na lotnisko, Alicja Solska tam nie pojechała, a przecież wiem, kim były dla niej wnuki i że nieodprowadzenie ich było uwarunkowane czymś bardzo ważnym, na co czekała tego dnia. Dla mnie to cały czas zagadka. Często Pan myśli o tym dramacie? Teraz bardzo często i nie najlepiej się z tym czuję, przyzna pani, że trudno żyć z czymś takim. Żałuję tylko, że moja żona nigdy mojego ojca nie poznała. Na pewno by się pokochali. Najtrudniej mi myśleć o tym, w jaki sposób umarł. Że torturowali go przed śmiercią, wbijano szpikulec między żebra, przypalano papierosami, chcąc coś wydusić. Solską znaleziono w małej łazience z poduszką pod głową,leżącą na kolderce, bez śladów walki. Zabili ją strzałem w głowę, nie cierpiała. Czego szukali? Nie wiem, pewnie dokumentów. Tu nie chodziło o pieniądze. Ojciec miał wiele dokumentów kompromitujących nawet inne państwa. Ma Pan coś u siebie z domu w Aninie? Nie, bo zaginął testament. Z domu nic nie zabrano. A obrazy Kossaka? Zabrano je. Są dwa protokoły z otwarcia sejfu, z 4 i 16 września 1992 roku, mimo że sejf został zaplombowany, zniknęło z niego pudełko białych kamieni i jedna kasetka. Nie wiem, co w niej było. Ma Pan żal do siebie, że coś zaprzepaścił? Nie, bo gdybym żył inaczej, to nie miałbym Alicji, nigdy pewnie byśmy się nie spotkali. A ona jest warta dla mnie najwięcej. Alicja - rocznik 1984, od dziewięciu lat Pana żona. 40 lat różnicy wieku to dużo? 36 dla ścisłości. I od pięciu lat moja żona - znamy się od ośmiu. Różnica wieku nie ma znaczenia. Ja Alicji szukałem przez 61 lat. Myślę, że będzie ze mną do śmierci. Daje mi szczęście, uśmiech na co dzień, żadnych awantur, scen zazdrości. Piękne harmonijne życie domowo rajdowe - na rajdach jest moja pilotką. Ale co trzydziestolatka wie o polityce? Zdziwiłaby się pani, jak dużo. Bardzo interesuje się polityką, mnóstwo czyta, to pożeraczka książek, a poza tym oboje przeszyliśmy zagrożenie życia, chociaż Alicja ciężko chorowała gdy miała dwa lata, więc niewiele z tego pamięta.łączą nas jednak podobne przeżycia. Różnica wieku naprawdę nie jest istotna. Ja cały czas jestem wewnątrz młodym chłopakiem, któremu tylko trochę strzyka w kolanach. Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Czytaj także: Znany pisarz zakochał się w tajnej agentce SB. Historia relacji Pawła Jasienicy i Zofii Beynar-O’Bretenny Warszawa, 02.04.2021 r., Cmentarz Powązki Wojskowe, grób Piotra Jaroszewicza i Anny Solskiej-Jaroszewicz
Los nie szczędził Eleni ciosów. Tragiczna śmierć córki na zawsze odmieniła jej życie...
Dla gwiazdy bolesne wspomnienia wciąż są niezwykle żywe
To brutalne morderstwo wstrząsnęło w latach 90. ubiegłego wieku Polską. Córka Eleni, Afrodyta, została zastrzelona w lesie przez byłego partnera, 21-letniego wówczas Piotra G. Mężczyzna wyszedł na wolność kilka lat temu i pod zmienionym nazwiskiem mieszka w Berlinie. Dla Eleni bolesne wspomnienia wciąż są niezwykle żywe. „Jest obecna w moim życiu bardzo mocno”, zwierzała się w ostatnim wywiadzie. [Ostatnia aktualizacja: 20.01.2024 rok]. [Ostatnia aktualizacja: 20.01.2025 r.] Eleni o zabójstwie córki. Tak kultywuje pamięć o Afrodycie Już dawno temu wybaczyła mordercy córki. Jak podkreśla w wywiadach, było to możliwe dzięki głębokiej wierze w Boga. „Gdybym nie wybaczyła, nie żyłabym”, zaznaczyła w rozmowie z Kobietą i Życiem. Dodaje, że mimo upływu lat, nieustannie odwiedza pokój tragicznie zmarłej córki, w którym nic nie zmieniło się od 1994 roku. To daje jej ukojenie i sprawia, że pamięć o Afrodycie wciąż jest niezwykle żywa. „Przychodzę, siadam i jestem blisko niej. Jest obecna w moim życiu bardzo mocno”, zwierza się Eleni. By uczcić pamięć córki, wciąż zapala w domu świeczki. „Jak zgaśnie, zapalam kolejną”, zdradza. I dodaje, że tragedia, choć niewyobrażalnie bolesna, pozwoliła doświadczyć jej wielkiej miłości Boga i „poczuć, że nie jest sama, że Stwórca jest razem z nią”. W innym wywiadzie podkreślała, że obchodzi każdą rocznicę, związaną z tragicznie zmarłą córką. „W moim sercu Afrodyta będzie żyła zawsze. Nadal obchodzę każde jej urodziny, rocznicę śmierci, zastanawiam się, jaka by była, co by robiła, czy miałaby dzieci. Ale na co dzień nie rozpaczam. Pogodziłam się z myślą, że moje dziecko jest już w lepszym świecie, do którego wszyscy zdążamy. Nie czuję złości ani nienawiści. Mam pokój w sercu. Bez tego nie mogłabym żyć ani śpiewać”, zapewniała. Zobacz także: Eleni i jej mąż są razem niemal pół wieku. U swojego boku przetrwali największą tragedię Morderstwo córki Eleni, Afrodyty Do tragedii doszło 20 stycznia 1994 roku w lesie w pobliżu Przybrodzina w województwie wielkopolskim, niemal 200 kilometrów od Poznania. Afrodyta nie wróciła ze szkoły. Zaniepokojona mama zawiadomiła o jej zaginięciu policję. Tego samego dnia około 22.00 otrzymała telefon z żądaniem okupu. Szczegóły dotyczące przekazania go sprawca miał podać w trakcie kolejnej rozmowy, do której nigdy nie doszło. Jak się później okazało, morderca zrobił to, by odsunąć od siebie podejrzenia. Nie udało mu się. Wszystkie tropy prowadziły właśnie do Piotra G. Tym bardziej, że Afrodytę po raz ostatni widziano, gdy wsiadała do jego samochodu przed szkołą, do której uczęszczała. 21-latek był o byłą partnerkę chorobliwie zazdrosny. Bliskim miała mówić, że ta znajomość skończy się źle. On z kolei podkreślał, że będzie jej jedynym chłopakiem. „To była miłość zaborcza, która doprowadziła do tragedii”, oceniła po latach zdruzgotana Eleni. Nie mógł pogodzić się z rozstaniem, do którego doszło jesienią 1993 roku po czterech latach związku. Koniec relacji przyniósł 17-latce wielką ulgę, znajomi podkreślali, że odżyła, chętnie spotykała się z ludźmi i zaczęła snuć plany. Nie podejrzewała, że nigdy ich do końca nie zrealizuje... Zobacz także: Nie był idealnym przykładem dla pierwszego syna. Gdy w wieku 50 lat został ojcem bliźniąt, przewartościował całe życie Broń, z której Piotr G. zastrzelił byłą partnerkę, zakupił nielegalnie, podobnie jak 25 naboi. Pod jej szkołę podjechał z dziewczyną, z którą spotykał się w styczniu 1994 roku. Afrodyta nie czuła zagrożenia, gdy wsiadała do samochodu. Pojechali nad doskonale znane jej jezioro Powidzkie w okolice Przybrodzina – miejsce szczególne, ponieważ wyjeżdżała tam często z byłym partnerem, gdy jeszcze byli razem. Spacerowali po pobliskich lasach, spędzając romantyczne chwile. Tam też historia ta znalazła swój tragiczny finał. Piotr G. wysiadł z auta razem z 17-latką. Drugiej dziewczynie kazał zostać w środku i „słuchać radia”. Oddalili się. Mieli rozmawiać o końcu relacji. Być może kolejny raz zapewnił, że będzie jej ostatnim partnerem. Wyjął pistolet i wręczył go Afrodycie. Kazał strzelić. Odmówiła i zwróciła go właścicielowi. Wtedy wymierzył. Bardzo precyzyjnie, tak, żeby nie miała żadnych szans na przeżycie. Otrzymała dwa strzały: w skroń oraz w serce. Prawdopodobnie zmarła na miejscu. On założył jej kaptur na głowę a ciało przykrył igliwiem, po czym wrócił do samochodu. Zobacz także: Eleni i Fotis Tzokas są razem na dobre i na złe. Kim jest mąż znanej artystki? Proces zabójcy córki Eleni. Artystka przebaczyła mordercy Afrodyty Policja zatrzymała go dzień później. 22 stycznia w gazetach ukazała się natomiast informacja o zaginięciu córki Eleni. Śledczy przeczesywali wówczas okolice jeziora i po kilku godzinach odnaleźli ciało zastrzelonej 17-latki. Artystka bardzo mocno przeżyła śmierć własnego dziecka. „Zawalił nam się cały świat. Kiedy wydarzyła się ta tragedia, jakby w jednym momencie zostaliśmy bez niczego. Wiem, że wtedy obok mnie byli najbliżsi mi ludzie – rodzina, przyjaciele i księża, którzy bardzo mi pomogli. Ale tak naprawdę to człowiek i tak pozostaje sam ze swoim bólem i sam musi sobie z nim wewnętrznie poradzić. Pamiętam wiele nieprzespanych nocy, w czasie których przeprowadzałam z Bogiem długie rozmowy. Pytałam Go, co mogło doprowadzić do tragedii, przecież nie tylko Piotr był winny. My – dorośli – powinniśmy także poddać się osądowi, czy nie popełniliśmy błędów wychowawczych”, zwierzyła się Eleni w rozmowie z Niedziela.pl. Piotr G. początkowo nie przyznawał się do winy. Kłamał, plątał się w zeznaniach, twierdził, że Afrodyta miała obrazić się i na własną rękę wróciła do Poznania, wsiadając do autobusu. Według innych wersji mówił, że zastrzelił ją tajemniczy Rosjanin lub postrzeliła się sama. Z czasem przyznał jednak: „zabiłem ją”. Wskazał także miejsce, w którym doszło do tragedii. Rozpoczął się proces, który z zapartym tchem śledziła opinia publiczna oraz media. Wyrok, który zapadł, był najbardziej surowy z możliwych: 25 lat pozbawienia wolności. Jak przypomina poznan.naszemiasto.pl, nie wymierzano już wówczas kary śmierci, dożywocia jeszcze nie wprowadzono. Na ostatniej rozprawie 31 maja 1995 roku w Sądzie Wojewódzkim w Poznaniu obecna była Eleni z mężem oraz rodzice oskarżonego. Gdy odczytano wyrok, wszyscy płakali. Jednak później artystka miała zadzwonić do matki skazanego i powiedzieć „straciłyśmy dzieci”. Przebaczyła zabójcy. „Moi rodzice zawsze byli dla mnie przykładem. W ich życiu dominowała miłość do człowieka. Kiedy doszło do tragedii, nie miałam innego przykładu. Analizowałam, dlaczego doszło do takiego dramatu, szukałam przyczyn. Uważam, że najpierw trzeba rozpocząć od siebie. Od tego, gdzie my, dorośli, popełniliśmy błąd, co przeoczyliśmy, co przegapiliśmy? Myślę, że ta miłość do człowieka pozwoliła mi wybaczyć mordercy. Jestem osobą wierzącą, więc i z tego względu był to dla mnie ważny gest”, stwierdziła Eleni w wywiadzie dla „Głosu”, przytaczanym przez Agnieszkę Smogulecką w artykule na łamach poznan.naszemiasto.pl. „Gdybym nie przebaczyła, prawdopodobnie nie mogłabym dalej śpiewać, nie mogłabym spotykać się z ludźmi. Przebaczyć to nie znaczy zapomnieć. Przebaczyć to pozbyć się negatywnych emocji, które zabijają nas od środka. To była tragedia dwóch rodzin. Naszej rodziny i rodziny Piotra. Ja jako matka czułam ból tej matki, która też nosi ogromny krzyż. [...] Gdybym nie wybaczyła, nie żyłabym", szczerze wyznała na łamach „Kobiety i Życia". Morderca córki Eleni wyszedł na wolność Mężczyzna opuścił więzienie w lutym 2013 roku, mimo że pierwotnie karę miał odbywać do 2019 roku. Z kolei media poinformowały o tym fakcie dopiero dwa lata później, w maju 2015 roku. Jak się okazało, „z wnioskiem o warunkowe przedterminowe zwolnienie wystąpił dyrektor Zakładu Karnego w Rawiczu”, w którym osadzono mordercę Afrodyty. „Pod zmienionym nazwiskiem mieszka w Berlinie”, pisał wówczas portal slupca.pl. Zobacz także: On miał opinię playboya, ona osoby niezależnej. Kochali, ale szczęśliwa miłość nie była im pisana Piotr G. do 23 stycznia 2023 roku ma być pod dozorem kuratora sądowego. Mimo że mu wybaczyła, Eleni nie była wówczas w stanie skomentować tego, że Piotr G. wyszedł na wolność. „Eleni postanowiła, że nie udziela w tym temacie żadnych wywiadów. To dla niej bolesna sprawa. To, że mu wybaczyła, to jedna sprawa. Ale boli ją, jak to się potoczyło”, podkreślał w rozmowie z „Faktem” menedżer Eleni, Kostas Tzoka. I dodał: „gdyby ode mnie zależało, to bym zasądził karę śmierci, bo tyle ta kobieta przez tego człowieka wycierpiała i cierpi nadal. Ale Eleni to inna kobieta i ona nie jest za tym”.
Szalone życie Patrizii Reggiani. Kim tak naprawdę była Czarna Wdowa domu mody Gucci?
Niezwykła historia żony Maurizio Gucciego!
Po śmierci męża okrzyknięto ją Czarną Wodą domu Gucci. Kochała przepych, luksusy i złoto. Zawsze dostała wszystko to, czego pragnęła. Patrizia Reggiani miała wszystko. Pieniądze, władza i wydawałoby się, że wspaniałe małżeństwo. Nic bardziej mylnego. Kiedy Maurizio postanowił wyjechać do Szwajcarii i nigdy nie wrócić, a tym samym rozstać się z żoną, ta postanawia zemścić się na nim. Zleciła morderstwo człowieka, któremu przysięgała miłość aż do śmierci. W zasadzie, słowa dotrzymała. Dziś kolejna rocznica śmierci Maurizio Gucci. Kim była Patrizia Reggiani i skąd w niej tyle pazerności, nienawiści i pragnienia luksusu? Oto niesamowita historia kobiety, która okryła złą sławą jeden z największych domów mody na świecie. Dom Gucci. ZOBACZ TEŻ: Dom Gucci: wszystko, co musisz wiedzieć o nowym filmie Ridleya Scotta z Lady Gagą w roli głównej Młodość Patrizii Reggiani - kim jest i jak weszła do rodziny Gucci? Urodziła się w 1948 roku jako Patrizia Martinelli. Wychowywała ją tylko matka, która utrzymywała rodzinę ze skromnej pensji kelnerki. Ojca nigdy nie poznała. Los kobiet odmienił się, kiedy matka Patrizii poznała bogatego biznesmana o nazwisku Reggiani. Wyszła za niego, a mężczyzna dał Patrizii swoje nazwisko. Od tej pory tworzyli szczęśliwą rodzinę, a młoda wówczas Patrizia mogła w końcu korzystać z większych luksusów, o których do tej pory jedynie marzyła. Maurizia Gucciego poznała w wieku 22 lat, podczas jednej z imprez. Miała pełną świadomość, że trafiła na bogatego człowieka, który może jeszcze bardziej odmienić jej życie. Robiła wszystko, aby Maurizio zwrócił na nią uwagę. Ten zakochał się w niej niemal od razu i z pewnością było to szczere uczucie, które każdego dnia rosło. Ze strony Patrizii była to bardziej miłość do jego pieniędzy, chociaż Maurizio był przystojnym i niezwykle pożądanym mężczyzną. Zakochani szybko stanęli na ślubnym kobiercu i przeprowadzili się do Nowego Jorku, gdzie Maurizio rozpoczął pracę wraz ze swoim wujem Aldo w rodzinnym oddziale firmy Gucci. Miał to być wielki początek najpiękniejszej bajki dla Patrizii. Blichtr, bogactwo i żądza pieniądza Patrizia zostając żoną Maurizia miała jeden cel - żyć tak, jak zawsze marzyła. Opływała więc w luksusy, drogą biżuterię i niezliczoną ilość samochodów z rejestracją "Maurizia", łączącą ich imiona. Mając do dyspozycji niesamowitą fortunę, kobieta co miesiąc wydawała setki tysięcy dolarów na przyjemności. Wiele mówiło się o jej słabości do kwiatów. Na same storczyki miesięcznie potrafiła przepuścić ponad 45 tysięcy dolarów. Para mieszkała w mieszczącym się w budynku Olimpic Tower ponad 600-metrowym apartamencie w samym sercu Manhattanu, a wolne chwile spędzała w górskiej rezydencji w St. Moritz lub na luksusowym jachcie. Wielokrotnie zdarzyło jej się lecieć prywatnym odrzutowcem na zakupy do innego kraju. Jej rozrzutność i egoistyczny charakter podchwycały media, które nie szczędziły jej gorzkich słów na okładkach magazynów. Wybryki Patrizii sprawiały, że cierpiało nie tylko jej imię, ale przede wszystkim reputacja całej marki Gucci. Bajka bez szczęśliwego zakończenia Związek Patrizii i Maurizia nie był idealny, chociaż początkowo wydawało się, że naprawdę bardzo się kochali. Wspólnie wychowywali dwie córki. Ich rozstanie dla Patrizii było zaskoczeniem. Maurizio zrobił to w wyjątkowo wyrachowany sposób, wyjeżdżając w podróż służbową do Szwajcarii w 1985 roku. Kolejnego dnia jego żonę odwiedził jego przyjaciel oznajmiając, że Maurizio już do niej nie wróci i żąda rozwodu. Chociaż był to dla niej cios z innego powodu niż złamane serce, postanowiła walczyć ile tylko będzie musiała, aby otrzymać majątek oraz prawa do całego dorobku rodziny Gucci. Okazało się, że rozwód był tylko jednym z problemów Patrizii. Krótko po tym, dowiedziała się, że ma guza mózgu, a lekarze dawali jej raptem kilka miesięcy życia. Kobieta nie planowała jednak odpuścić i poddała się dość ryzykownej i kontrowersyjnej operacji, która przyniosła rewelacyjny efekt. Patrizia wyzdrowiała i miała siłę, aby walczyć z mężem o majątek. Gwoździem do trumny okazała się informacja o nowym romansie Maurizia, co Patrizia odebrała jako prawdziwą zniewagę siebie samej jako kobiety. Zatrudniła najlepszych prawników i rozpoczęła się prawdziwa wojna Guccich. Długa walka i rozwód Sprawa, która się rozpoczęła, nie była łatwa dla nich obojga. Po 9 latach, a więc w 1994 roku sąd orzekł rozwód. Niestety, Patrizia nie była zadowolona z ostatecznego wyroku sądu, który zasądził jej jedynie pół miliona dolarów, roczną pensję w wysokości 84 600 tysięcy dolarów oraz mieszkanie w Galleria Passarella, które wraz z jej śmiercią miało zostać przepisane na córki pary. Zgodnie z zarządzeniem sądu, odszkodowanie przyznano również matce Patrizii. Było to mieszkanie w Monte Carlo oraz ok. 850 tysięcy dolarów. CZYTAJ TEŻ: Dlaczego Lady Gaga nie chciała spotkać się z Patrizią Reggiani w ramach produkcji "Dom Gucci"? Zawsze dostaje to, czego pragnie Kiedy Maurizio myślał, że w końcu uwolnił się od toksycznej żony, zaczął planować przyszłość z nową kobietą, Paolą Franchi. Patrizia nie dawała jednak za wygraną. Dzwoniła, nagabywała byłego męża, wysyłała groźby. Jedna z nich była szczególna: Maurizio, czeka cię piekło. Chcę ci powiedzieć, że jesteś potworem, potworem, który powinien trafić na pierwsze strony gazet, bo chcę, by każdy się dowiedział, jaki naprawdę jesteś. Pójdę do telewizji. Pojadę do Ameryki. Wszyscy będą o tobie mówić. Morderstwo w akcie desperacji? W 1995 roku, dokładnie 27 marca Maurizio Gucci został śmiertelnie postrzelony wychodząc ze swojego biura przez nieznanego sprawcę. Patrizia pod przykrywką zasmuconej, byłej żony, pomagała w przygotowaniach do pogrzebu, żegnając go wraz z resztą rodziny podczas ostatniej drogi. Po dwóch latach policja natrafiła na ślady, które ewidentnie wskazywały byłą żonę, jako osobę zlecającą zabójstwo Maurizia. Zapłaciła 250 tysięcy dolarów właścicielowi zadłużonej restauracji Benedetto Ceraulo, aby zabił jej męża. Za zlecenie morderstwa skazano ją na 26 lat pozbawienia wolności. Podczas procesu biegły psychiatra rozpoznał u niej narcystyczne zaburzenia osobowości. Zamknięta w zakładzie karnym, po kilku latach miała możliwość wcześniejszego zwolnienia. Warunkiem było jednak podjęcie pracy, czego stanowczo odmówiła. Nigdy w życiu nie pracowałam i nie widzę najmniejszego powodu, żeby to zmieniać. Jak opowiedziała w wywiadzie dla Guardiana, na temat swojego pobytu w więzieniu: Dużo spałam, pielęgnowałam rośliny i opiekowałam się fretką Bambi. Na wolność wyszła w 2016 roku za dobre sprawowanie. Obecnie mieszka w Mediolanie. Po wyjściu z więzienia rozpoczęła pracę jako konsultantka w butiku z biżuterią Bozart. Kilkukrotnie udzieliła również wywiadów, w których szczegółowo opisała w jaki sposób szukała osoby, która dokona morderstwa jej byłego męża. Postać Patrizii Reggiani w filmie "Dom Gucci" W najnowszym filmie "Dom Gucci" w jej postać wciela się Lady Gaga. Aktorka odmówiła jednak spotkania z kobietą, argumentując to faktem, że uważa ją za morderczynię i nie chce mieć z nią nic wspólnego. Reggiani zaś skrytykowała fabułę filmu, która według niej nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Premiera filmu w polskich kinach miała miejsce już piątek, 26 listopada 2021. View oEmbed on the source website
„Ślubuję Ci śmierć”. Historia miłości Afton Burton i Charlesa Mansona
Osiemnastolatka marzyła o poślubieniu potwora...
Wiele dziewczyn lubi niegrzecznych chłopców. Tylko nieliczne zakochują się w mordercach i psychopatach. 16-letnia Afton Burton zakochała się w Charlesie Mansonie. I przez lata marzyła, żeby zostać jego żoną. „Oto powód, dla którego się urodziłam”, mówiła ukochana psychopaty, który zmarł 19 listopada 2017 roku. Miłość Afton i Mansona Po raz pierwszy na żywo Afton i Manson zobaczyli się latem 2007 roku w więzieniu w Corcoran, gdzie Manson odsiadywał dożywocie. Ona ma 18 lat. On – 72. Niepozorny, liczący niewiele ponad półtora metra wzrostu. Na czole ma wytatuowaną swastykę, kiedy się uśmiecha, widać resztkę połamanych zębów i starą protezę. Ale spojrzenie wciąż ma hipnotyczne. I zniewalający głos. Już podczas tego pierwszego spotkania nazwie ją Star. Gwiazdką. „Bo jesteś jak gwiazdka na Drodze Mlecznej”, powie jej potwór, który mistrzowsko potrafi uwodzić słowami. Afton jest zakochana. „Poślubiłam potwora” – 18-latka marzy o tym, żeby przed całym światem wygłosić to jedno zdanie. Charles Manson to jeden z najbardziej nieobliczalnych morderców Ameryki. I najbardziej charyzmatycznych. (Nocą z 8 na 9 sierpnia 1969 roku świat Romana Polańskiego runął. Banda Mansona bestialsko morduje jego żonę, Sharon Tate. Niedługo miało przyjść na świat ich dziecko). Potrafił uwieść setki młodych ludzi, którzy pod jego wpływem tracili umiejętność odróżniania dobra i zła. Byli mu ślepo oddani, zamieniali się w bestie gotowe spełnić najokrutniejsze zadanie. Niemal 50 lat Manson spędził w więzieniu z wyrokiem dożywocia za nakłonienie do zabójstwa kilkunastu osób, w tym ciężarnej żony Romana Polańskiego, jednak wciąż potrafił rozpalić duszę i serce. Jak można zakochać się w ludzkim potworze? Afton Burton wierzyła, że można. I jak pokazuje historia – nie ona jedna... Bękart, złodziej, prorok, morderca Charlie był nieślubnym dzieckiem 16-letniej prostytutki Kathleen Maddox. Ojca nigdy nie poznał, nazwisko zawdzięcza jednemu z kochanków matki. „Żyłem na ulicy, gdzie jest naprawdę ciężko, surowo i okrutnie. Wszystko, co miałem, musiałem sam wydrzeć. To była walka o przetrwanie”, wspominał po latach. Dzieciństwo spędził na ulicy, w sierocińcu i zakładach poprawczych. Kiedy dorósł, żył z kradzieży i rozbojów. Dostawał kolejne wyroki. W więzieniu czytał mnóstwo książek z psychologii, religii i magii. Słuchał namiętnie radia i nauczył się grać na gitarze. Był inteligentnym obserwatorem i, co ważne, miał charyzmę. Kiedy opuścił więzienie, odkrył nowy świat – wolnej miłości, rewolucji seksualnej i narkotyków. Podobało mu się to, co zobaczył. Przesiadywał na schodach budynków uniwersyteckich w Los Angeles, grał na gitarze. Ekscentryczny, na bosaka, z burzą falowanych włosów, wzbudzał zachwyt młodych ludzi. Pytał ich, czy są gotowi umrzeć, a kiedy mu odpowiadali, że tak, obiecywał im życie wieczne. Gromadzili się wokół niego i słuchali zahipnotyzowani. Do swojej sekty, którą nazwał Rodziną, wybierał młodych, białych Amerykanów z dobrych rodzin, najchętniej dziewczyny. Ściągnął ich do Spahn Ranch, 50 kilometrów od Los Angeles, opuszczonej posiadłości. Młodzi, odcięci od rodziny i mediów, szybko tracili kontakt z zewnętrznym światem. Dnie spędzali na narkotyczno-seksualnych balangach i słuchaniu „kazań” swojego guru. Zwracali się do niego jak do boga, on twierdził, że jest inkarnacją Jezusa Chrystusa. Dużo mówił o zagrożeniach związanych z niszczeniem środowiska i o zbliżającej się wielkiej wojnie pomiędzy rasą białą i czarną. Przez zabójstwa ważnych członków społeczności zamierzał rozpętać apokaliptyczną wojnę. Choć sam osobiście nikogo nie zabił, to on podżegał do morderstw popełnionych przez członków jego sekty. Rzeź Tamtego sierpniowego wieczoru w willi przy Cielo Drive w Beverly Hills w Kalifornii nie było Romana Polańskiego. Reżyser wyjechał służbowo do Londynu. Sharon Tate, jego 26-letnia śliczna żona, która była w ósmym miesiącu ciąży, zaprosiła kilkoro przyjaciół: Wojtka Frykowskiego, jego bogatą narzeczoną Abigail Folger i Jaya Sebringa, znanego fryzjera z Hollywood. Wszyscy mieli zostać na noc. To była noc z 8 na 9 sierpnia 1969 roku. Koło północy Abigail czytała książkę, Frykowski spał na kanapie, a Jay rozmawiał z Sharon. Nie usłyszeli strzałów przy bramie wjazdowej. Nie wiedzieli, że 17-letni kolega ogrodnika leży już martwy w swoim samochodzie. Zabił go 33-letni Charles Watson, przywódca morderczego komanda trzech dziewczyn: Susan Atkins, Patricia Krenwinkel i Linda Kasabian. Miały po 20 lat. Na rzeź wysłał ich prorok Manson. Zabójcy ubrani na czarno wchodzą przez okno do salonu. Chwilę później rozpoczyna się makabryczne przedstawienie. Pierwszy usłyszał ich Frykowski. Nagle obudzony zapytał stojącego obok Watsona: „Która godzina, kim jesteś?” – był przekonany, że jest on kolejnym gościem. „Jestem diabłem i przyszedłem tu zrobić diabelski interes”, usłyszał. Kazał całej czwórce położyć się na brzuchu. Sebring zaprotestował i poprosił, żeby Sharon mogła usiąść, bo przecież jest w ciąży. Kilka sekund później już nie żył. Zdesperowany Frykowski zaczyna walczyć z uzbrojonymi w noże kobietami. Choć zostaje wielokrotnie zraniony, udaje mu się wyrwać i wybiega z domu, wzywając pomocy. Po chwili upada na trawnik zastrzelony przez Watsona. W tym czasie jego narzeczona umiera w domu od 28 ciosów nożem. Według głównego świadka oskarżenia, widząc to krwawe widowisko, Sharon Tate błagała Atkins o darowanie życia jej nienarodzonemu dziecku: „Nie róbcie tego! Nie chcę umierać! Chcę żyć! Chcę mieć dziecko!”. Ta popatrzyła na nią z nienawiścią: „Kobieto, nie mam dla ciebie litości” i wbiła nóż w brzuch Sharon. W sądzie wyznała: „Poczułam przypływ energii i wspaniałe uczucie ogarniające całe ciało”. Wyzywała swoją ofiarę i dźgała ją nożem 16 razy, aż Sharon przestała się ruszać. Krwią Sharon napisała na ścianie: PIG. Świnia. „Jak czułaś się, zabijając człowieka?”, zapytał ją na procesie prokurator. „Sharon nie robiła wrażenie człowieka. Raczej jakiegoś sklepowego manekina”. „Słyszałaś kiedyś manekina, który mówi?”. „Nie, proszę pana, ale ona brzmiała dokładnie jak automat. W kółko tylko błagała i błagała. Nie mogłam tego słuchać, więc ją zadźgałam”. Pogrzeb Sharon Tate i jej przyjaciół odbył się 13 sierpnia 1969 roku. Bóg i rodzina Afton Burton dorasta w Bunker Hill, na biednym Środkowym Zachodzie. Ta zapadła dziura to 20 prostopadłych ulic, flagi na każdym budynku, jeden bar, jeden kościół z dzwonnicą, jeden pomnik Lincolna. Mityczna droga numer 66, którą można uciec do Kalifornii, jest kilka kilometrów dalej. W Bunker Hill liczy się tylko Bóg i rodzina. Rodzice Burton to zagorzali baptyści, którzy marzą, aby ich córka została modelową członkinią wspólnoty: żoną, matką, opiekunką domowego ogniska. Nie wiedzą, że ich córka prowadzi korespondencję z jednym z najbardziej okrutnych morderców Ameryki. Ma wtedy 16 lat. Najpierw zachwyciła się jego tekstami „ekologicznymi”, potem przeczytała jego opowieści o Armagedonie. Spodobało jej się, bo Manson ma emocjonalny styl poety przeklętego. Wstrząsające szczegóły zbrodni – oprócz ataku na willę Polańskiego grupie Mansona udowodniono jeszcze kilka innych, równie bestialskich morderstw – nie stanowią dla niej problemu. Wręcz przyprawiają ją o miły dreszczyk emocji i lekkie podniecenie. Manson na pierwsze 100 listów od Afton nie odpisuje. Reaguje dopiero po liście, do którego wsunęła swoje zdjęcie, oczarowany jej subtelną urodą: niewinną buzią, długimi ciemnymi włosami i ogromnymi oczami. Jest uderzająco podobna do Atkins, morderczyni Sharon, jego faworyty, kochanki, „najzdolniejszej uczennicy”. Afton otrzymuje pierwszą odpowiedź – list pełen metafor, cytatów z Biblii, pomieszanych z kawałkami piosenek Beatlesów. Dziewczyna czuje się jak w niebie, nikt nigdy nie przemawiał do niej w ten sposób. Zaczyna się intensywna wymiana korespondencji. O ironio – rodzice marzyli, aby ich córka poślubiła pastora. Ona poszła dalej – poślubi proroka. Prawdę wyznaje rodzicom w swoje 18. urodziny. Są w szoku. Afton pakuje rzeczy, bierze zaoszczędzone dwa tysiące dolarów i wsiada do pociągu. Dwa dni jazdy z przesiadkami dzielą ją od mężczyzny, którego nazywa czule Charly. Marzenia Po pierwszym spotkaniu, na którym została nazwana Star – Gwiazdka, Afton jest wniebowzięta. Zaczyna nowe życie. Instaluje się w najbliższym miasteczku, zatrudnia w McDonaldzie i w każdy weekend jeździ do więzienia, do swojego ukochanego. Spełnia wszystkie jego zachcianki, które są dość trywialne: nowe skarpety, golarka elektryczna, struny do gitary, popcorn, ciastka truskawkowe… Dziewczyna wynajmuje małe mieszkanko. Jest bardzo aktywna w sieci, walczy o poparcie dla 12. już petycji o zwolnienie warunkowe Mansona. Bezskutecznie, ale powiększa rzeszę fanów ukochanego. Za jego namową goli głowę na łyso i w ubiorze upodabnia się do jego „uczennic” sprzed 50 lat. Guru jest zachwycony. Kiedy Manson czuje się samotny, dziewczyna sprowadza do sali widzeń Craiga Hammonda, 64-letniego byłego „ucznia”. Połączeni uwielbieniem dla guru coraz częściej pojawiają się w więzieniu razem. Oboje wpadną na „genialny” pomysł otwarcia mauzoleum ku jego czci, aby wierni wyznawcy i wielbiciele mieli swoje miejsce kultu. Oczywiście za odpowiednią opłatą. Manson reaguje gwałtowną odmową. Wtedy Afton wyjawia mu swoje największe marzenie – chciałaby zostać żoną ukochanego Charly’ego. „Mija już sześć lat, odkąd wiernie, co tydzień, jestem u ciebie. Czyż to nie jest wyrazem największego oddania i miłości?”, pyta. W 2013 wydaje oficjalnie oświadczenie o zaręczynach i przyszłym ślubie: „Oto powód, dla którego się urodziłam. Niektórzy uważają, że jestem szalona. A ja po prostu go kocham”. Oboje występują do władz więzienia o zgodę na ślub. Afton jako główny argument wpisuje: „Więzień Charles Manson pragnie zostać ojcem”. W listopadzie 2014 roku dostają zgodę. W mediach Afton opowiada o tym, jak szuka idealnej sukni na najważniejszy dzień swojego życia. Ślub Mansona i Afton W styczniu 2015 upłynął termin pozwolenia na ślub. Na swej stronie internetowej Afton lakonicznie informuje, że data ślubu została przesunięta z powodu „problemów logistycznych”. Amerykańskie media spekulują, że Manson dowiedział się o romansie ukochanej z Hammondem. Od kilku miesięcy para stała się nierozłączna. Kolega z sąsiedniej celi uświadomił mu, że według prawa Afton, jako żona, będzie mogła zrobić z jego ciałem, co będzie chciała. Ta wiadomość ostudziła jego zapał do małżeństwa. Czyżby zrozumiał, że Afton nie kocha go dla niego samego, tylko dla jego ciała, na którym chce zarobić? Afton nie przejęła się plotkami. W swojej głowie już była żoną Mansona. Dowód? W internecie to ona „głosi” słowo Mansona. I sprzedaje koszulki z jego podobizną.
Przerażający magnetyzm Charlesa Mansona. Jego wyznawcy byli mu ślepo posłuszni...
Dziś amerykański przestępca kończyłby 87 lat
Mimo że spędził prawie 50 lat w więzieniu i zmarł w 2017 roku, jego postać wciąż przeraża. Charles Manson sam nigdy nie zabił człowieka, ale członków swojej sekty nakłonił do kilku strasznych zbrodni. Choć miał niewiele ponad 150 centymetrów wzrostu, posiadał w sobie charyzmę, która sprawiała, że jego wyznawcy byli gotowi zrobić dla niego wszystko. Jak syn prostytutki, który od dziecka był przestępcą, stał się przywódcą jednej z najniebezpieczniejszych sekt w historii Stanów Zjednoczonych? Jak Charles Manson stał się potworem? Charles Manson urodził się w 1934 roku. Jego matka, Kathleen Maddox, miała wtedy 16 lat i była prostytutką. Nigdy nie poznał ojca. Nosił nazwisko późniejszego męża matki, Williama Mansona. Charles wcześnie trafił pod opiekę fanatycznie religijnego wujostwa po tym, jak jego matka trafiła do więzienia po napadzie z bronią. „Żyłem na ulicy, gdzie jest naprawdę ciężko, surowo i okrutnie. Wszystko, co miałem, musiałem sam wydrzeć. To była walka o przetrwanie”, wspominał po latach. Już jako dziewięciolatek sam trafił do zakładu poprawczego za kradzież. Kolejne lata także spędził w większości w więzieniach. Był recydywistą skazywanym za kradzieże i wyłudzenia. Kilkukrotnie uciekał z więzienia. W czasie odsiadek pochłaniał książki, odkrył też, że jego pasją jest muzyka. Nauczył się grać na gitarze i pisał teksty piosenek. Kiedy przebywał na wolności, zaczął nagrywać własne utwory, ale w 1960 roku dostał swój najdłuższy jak dotąd wyrok – siedem lat za stręczycielstwo. W więzieniu Beatlesi stali się jego obsesją. Po latach przyznał, że swoją filozofię i nauki czerpał z ich utworów. W 1967 roku wyszedł z więzienia i trafił w sam środek ery hipisów – świata rewolucji seksualnej i narkotyków dostępnych na wyciągnięcie ręki. Nareszcie mógł grać swoją muzykę i głosić filozofię. Trafił na podatny grunt i budził fascynację. Miał w sobie magnetyzm, a jego hipnotyczne spojrzenie i zniewalający głos przyciągały ludzi. Mówił o życiu wiecznym, a otaczająca go grupa stale powiększała się. Powstałą w ten sposób sektę nazwał Rodziną. Należeli do niej młodzi, biali Amerykanie z dobrych rodzin, głównie dziewczyny, szczególnie podatne na hipnotyzujący wdzięk Mansona. Siedzibą Rodziny zostało opuszczone Spanh Ranch oddalone o 50 kilometrów od Los Angeles. Wyznawcy samozwańczego guru byli odcięci od świata zewnętrznego, a dni spędzali w seksualno-narkotycznym transie przeplecionym naukami Mansona. W pewnym momencie było ich około 100. W międzyczasie Charles Manson doczekał się trójki dzieci. Matką jego pierwszego syna, Charlesa Juniora, była jego żona Jean Willis. Wkrótce po urodzeniu dziecka uciekła z sekty i zostawiła Mansona dla innego mężczyzny. Zbrodnie Charlesa Mansona Guru zapowiadał nadchodzącą wojnę między białymi a czarnoskórymi, która miała przerodzić się w rzeź. Wyznawcy Mansona mieli być bezpieczni w Dolinie Śmierci, a następnie odebrać władzę czarnym i uczynić ich niewolnikami. Później, kiedy przepowiednia się nie spełniała, nakłonił członków sekty, by rzeź rozpoczęli sami. Wyznawcy byli ślepo oddani. Tracili zdrowy rozsądek i umiejętność rozróżnienia dobra i zła. Bezrefleksyjnie wykonywali każde powierzone im zadanie. W sierpniu 1969 roku nakazał wybranej grupie morderstwo w willi Romana Polańskiego. Do dziś do końca nie wiadomo, dlaczego wskazał właśnie ten dom. Nic nie wiązało go z jego mieszkańcami. Według jednej z teorii wybrał ich jako przedstawicieli „zepsutego Hollywood”. Inny trop wskazuje zemstę, ponieważ willę przy Cielo Drive zamieszkiwał wcześniej producent muzyczny, który odrzucił utwory Mansona. Wiadomo, że kilka miesięcy przed rzezią przywódca Rodziny pojawił się nieproszony przed domem. Spotkał go Shahrokh Hatami, irański fotograf, który był przyjacielem Sharon Tate. Zobaczył dziwnie wyglądającego mężczyznę przez okno i wyszedł zapytać go, czego szuka. Manson zapytał go o osobę, której fotograf nie znał. Zasugerował, żeby spróbował w sąsiednim domku gościnnym. Manson skierował się tam, a po dwóch minutach wrócił i wyszedł. Wtedy zobaczyła go też Sharon Tate. Następnego dnia zapytała Hatamiego, czy „ten strasznie wyglądający facet” nie pojawił się znowu w okolicy. Po okrutnej rzezi w willi Romana Polańskiego Manson nie był zadowolony. Następnej nocy zlecił kolejne morderstwo, ale tym razem towarzyszył wyznawcom, aby pokazać im, jak to zrobić. Tej nocy zginęli Leno i Rosemary LaBianca. Zbrodni dokonała na nich zaledwie 19-letnia Leslie Van Houten, która za swój czyn została skazana na śmierć. Jej kara została później zmieniona na pozbawienie wolności po apelacji w 1978 roku. Seria okrutnych zbrodni zmroziła Hollywood. Sekta Mansona długo byłaby poza kręgiem podejrzanych, gdyby nie to, że jej członkowie sami przechwalali się zbrodnią. Wpływ Charlesa Mansona na wyznawców W 1971 roku Manson i jego wyznawcy odpowiedzialni za morderstwa zostali skazani na dożywocie. W czasie procesu pozostali członkowie Rodziny walczyli o uwolnienie guru. Wierne wyznawczynie całą zimę siedziały na chodniku przed sądem. „Będziemy tu, dopóki nie wyjdzie, a on wychodzi”, tłumaczyły dziennikarzom. Pewnego razu w czasie składania zeznań Manson pokazał się w wyciętym na czole znakiem „X”. Wielu jego naśladowców zrobiło to samo. Później znak zamienił na swastykę. Po ogłoszeniu wyroku dożywocia Manson ogolił głowę i ogłosił: „Jestem Diabłem, a Diabeł zawsze ma łysą głowę”. Jego protestujące obrończynie natychmiast poszły w jego ślady. Wpływ jaki Manson miał na te młode kobiety był nieograniczony. O tym, jak silny był jego magnetyzm, najlepiej świadczy fakt, że w 2014 roku uwiódł, a następnie niemal ożenił się z 26-letnią Afton Elaine Burton. Młoda kobieta najpierw wysłała do niego dziesiątki listów, a kiedy odpowiedział, przeprowadziła się blisko więzienia, by spełniać wszystkie jego zachcianki. Była na każdym widzeniu. Do ślubu nie doszło, ponieważ Charles Manson przestraszył się, że po jego śmierci żona będzie pokazywała jego zwłoki za pieniądze.
Kim była Dian Fossey? Jej tragiczna śmierć skrywa mroczną tajemnicę
Od jej brutalnego morderstwa minęło 36 lat...
Rzuciła pracę w szpitalu w Kentucky, by zaangażować się w ratowanie goryli górskich w Afryce. Z czasem zdobyła na świecie ogromną popularność, jej badania i stosowane metody uważano za pionierskie. Niestety, błyskotliwą karierę Dian Fossey przerwała tragiczna śmierć. Do dziś jej okoliczności nie zostały do końca wyjaśnione... Dlaczego? Dian Fossey: studia, kariera i pomoc gorylom górskim w Afryce Przyszła na świat 16. stycznia 1932 roku w San Francisco w stanie Kalifornia w USA. Gdy miała sześć lat, jej rodzice rozwiedli się. Matka wyszła za mąż ponownie. Ojczym, majętny biznesmen, zapewnia rodzinie godny byt. Nie jest jednak typem osoby czułej i wspierającej. Zabrania również Dian Fossey kontaktów z biologicznym ojcem... Przyszła badaczka goryli górskich podporządkowuje się jego woli. Stara się nie sprawiać problemów. Wyniki w nauce ma dobre, jest dosyć grzeczna i... samotna. W San Francisco ukończyła szkołę średnią, zaś studia podjęła na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis. Wybrała weterynarię, od najmłodszych lat pasjonował ją świat zwierząt i chciała nieść im pomoc. Było to o tyle wyjątkowe, że jej ojczym chciał, by zgłębiała tajniki biznesu. Początkowo nawet się zgodziła, jednak pasja zwyciężyła. Niestety, z powodu problemów z fizyką i chemią, musiała się przenieść po dwóch latach na Uniwersytet Stanowy w San Jose. Studiowała terapię zajęciową. Ukończyła ją w 1954 roku z tytułem odpowiadającym licencjatowi. Początkowo zatrudniła się w szpitalu w Louisville w stanie Kentucky. Pracowała z upośledzonymi dziećmi. Jednak opowieść przyjaciela, który wrócił z Afryki, odmieniła jej życia. Wydając wszystkie oszczędności i biorąc pożyczkę, w 1963 roku jedzie do wschodniej Afryki. W Tanzanii spotyka wyjątkowe osoby: antropologa Louisa Leakleya oraz jego małżonkę Mary. Opowiadają jej m.in. o słynnej badaczce szympansów, Jane Goodall. Wtedy również po raz pierwszy w górach Virunga widzi goryle. Być może Dian czuje, że również chciałaby poświęcić się badaniom nad człekokształtnymi. Jednak wtedy jeszcze brakuje jej odwagi. Wraca do Stanów Zjednoczonych i pracuje. Wspomnienie Afryki wciąż powraca. Po trzech latach stawia wszystko na jedną kartę: przeprowadza się w tę nieznaną i fascynującą część świata. Dian Foessey, 1932 - 1985 Początkowo osiedla się w Kongu. Tam obserwuje goryle na stoku gór Wirunga. Ich populacja nie przekracza wówczas 500 osobników. Jednak sytuacja polityczna oraz lokalne napięcia sprawiają, że Dian Fossey podejmuje decyzję o przeprowadzce. I tak zamieszkuje na terenie Wulkanicznego Parku Narodowego w Rwandzie. Człekokształtne obserwuje na przełęczy między szczytami Karasimbi (4507 m. n.p.m.) i Visoke (3711 m n.p.m.). W tym miejscu rok po przybyciu do Afryki - w 1967 roku - zakłada ośrodek badawczy. Nadaje mu nazwę Karisoke Research Centre. Początki są wręcz ekstremalne. Badaczka mieszka w namiocie. Dopiero później z pomocą przychodzą jej miejscowi i razem budują chatę. Brakuje wszystkiego: prowiantu, ludzi, zaplecza, a nawet... odporności na choroby. Ale Amerykanka już wie, że się nie podda. Nie zniechęcają jej nawet kolejne rezygnacje studentów, którzy przybywają w to miejsce, by prowadzić badania. A te są wyjątkowo pionierskie i przełomowe. Szczególnie dla tych, którzy do tej pory goryle kojarzyli jedynie z King Kongiem. Obserwacje Dian Fossey dowodzą, że obiekty jej zainsteresowania są niezwykle inteligentne i wrażliwe. Mimo że zbliżenie się do nich do zajęcie wymagające nie dni czy tygodni a miesięcy, jej się to udaje. Obserwuje, uczy się imitować ich odgłosy. Najczęściej zwija w widocznym miejscu w kłębek. Pokazuje, że się nie boi i zachowuje spokój. Udaje się. Przedstawiciele gatunku goryli górskich zaczynają jej coraz bardziej ufać i dopuszczać coraz bliżej siebie. Dzięki temu badaczka notuje, że są one istotami poligamicznymi, spełniającymi się w związkach poligynicznych (które można przyrównać do wielożeństwa). Jeden samiec ma cały harem samic. Te są jednak istotami inteligentnymi i chętnie wybierają tych samotnych. Wiedzą, że dzięki temu w hierarchii będą najwyżej. Co najciekawsze, decyzje o zmianie stada podejmuję dobrowolnie. Zdarzają się jednak przypadki, w których są... porywane! Jej odkrycia nie byłyby możliwe gdyby nie postać Boba Campbella, brytyjskiego filmowca i dokumentalisty. On kręci godziny taśm, które utrwalają zachowania goryli górskich i ich relacje z Dian Fossey. Robi to przez pięć kolejnych lat, od 1967 do 1972 roku (według innych przez trzy, od 1969 roku). Zdjęcia są publikowane w prestiżowym „National Geographic”. Naukowcy są zgodni: gdyby nie to, o wysiłku badaczki wiedziałoby niewiele osób. Dzięki nim staje się sławna, o jej odkryciach, dotyczących goryli górskich, mówi cały świat. Niestety, historia ich relacji nie ma happy endy. Dian i Bob zakochują się w sobie. Łączy ich wyjątkowa więź. Ostatecznie jednak mężczyzna decyduje się wrócić do żony. To łamie serce badaczki. Od tej pory jeszcze bardziej poświęca się badaniom nad gorylami. Ludzie ją rozczarowują. Od ich towarzystwa woli zwierzęta... Dian Fossey: walka z kłusownikami i zagłada goryli Przełomowy jest dla niej rok 1974. Wtedy to uzyskuje tytuł naukowy doktora zoologii na Uniwersytecie Cambridge. Kilka lat później wydaje książkę i wywołuje skandal. To, co zrobił dla niej Bob Campbell, nie zostaje uwzględnione. Środowisko naukowe jest wstrząśnięte i nie ukrywa oburzenia. Ona jednak, jak się wydaje, ma swego rodzaju satysfakcję. Być może była to forma jej osobistej zemsty za porzucenie i złamanie serca... Równolegle do badań naukowych Dian Fossey prowadzi walkę z kłusownikami. Mimo że już od lat 20. XX wieku nie mieli wstępu do Wulkanicznego Parku Narodowego, nie przeszkadzało im to urządzać łapanek i polowań na goryle. W końcu władz Rwandy nie było stać na godne honoraria dla strażników. Byli oni więc przekupywani. A efekt działań kłusowników był opłakany. By złapać jedno młode, które miało później zostać sprzedane do zoo, byli w stanie zabić 20 dorosłych osobników. Na terenie całego parku zastawiali sidła i wnyki. Cierpiały na tym wszystkie zwierzęta: zarówno antylopy, jak i goryle. Mimo że Dian Fossey udało się z czasem zebrać wokół siebie grupę zaufanych ludzi, którzy pomagali jej rozbrajać pułapki, kłusownicy nic sobie z tego nie robili. Często przechodzili z „trofeami” (częściami ciał zwierząt) tuż pod oknami jej siedziby. Była zrozpaczona, jednak nie ustępowała, czym naraziła się wielu ludziom. Wypowiedziała wojnę barbarzyństwu. Podpalała obozy kłusowników, okaleczała ich bydło, złapanych na gorącym uczynku torturowała. Porwała nawet dziecko jednego z nich, by pokazać, co czuje gorylica, której zostaje odebrane młode. Używała broni. Miała świadomość, że są to często ludzie przesądni, którzy jak ognia boją się magii, dlatego zakładała maski i udawała, że odprawia czary. Dlatego zyskała wśród nich pseudonim „czarownica”. Strzela nawet do turystów. Później tłumaczy, że nie celowała do nich a jedynie nad ich głowami. Wszystko po to, by z parku narodowego nie robili zoo. Niestety, z czasem spada na nią bolesny i niespodziewany cios. W ramach zemsty kłusownicy zabijają jej ukochanego goryla, Digita z Grupy Czwartej. To stado było jej wyjątkowo bliskie. Opisywała je i obserwowała od lat, traktowała jak rodzinę. Jej serce jest złamane. Tym bardziej, że zwierzę zostało okaleczone: brakuje jego obu dłoni (z nich prawdopodobnie wykonana została popielniczka) oraz głowy (ta zapewne, po spreparowaniu, zostanie wysłana na Zachód). Powód zabicia zwierzęcia? Turysta, któremu się spodobał. Zapłacił kłusownikom za to 20 dolarów... Digit przyjął na siebie kilkadziesiąt ciosów maczetą. Ciało goryla zostaje pogrzebane na specjalnie stworzonym przez kobietę cmentarzu, w pobliżu jej chaty. Nie wie, że już niedługo spoczną na nim także i jej zwłoki... Sigourney Weaver w filmie „Goryle we mgle”, 1988 rok Tragiczna śmierć Dian Fossey. Dlaczego sprawców do dziś nie ujęto? Nie chce się poddawać. Jeszcze bardziej zaciekle walczy o ocalenie populacji goryli górskich, mimo że ma złamane serce. Pisze m.in. listy do prezydenta Rwandy. Zakłada fundację Dian Fossey Gorilla Fund International, działającą do dziś. Gromadzi środki finansowe na Funduszu Digita, by stworzyć i przeszkolić specjalny, prywatny oddział strażników. Mają oni chronić przez 24 godziny na dobę przedstawicieli zagrożonego gatunku, w tym miejsc, w których żerują. Ani środowisko kłusowników, ani rząd Rwandy nie są zadowoleni z jej działalności. Ogranicza ich wpływy i uniemożliwia zarabianie na bestialskim mordowaniu zwierząt... Na początku lat 80. Dian Fossey wraca do USA. To efekt spisku z udziałem amerykańskiego ambasadora. Pisze on do Departamentu Stanu w Waszyngtonie niepochlebne listy, w których oskarża Dian Fossey o alkoholizm i związane z tym napady agresji. Rekomenduje, by usunąć ją z zajmowanego dotąd stanowisko i obsadzić je poważnym naukowcem (prywatnie jego przyjacielem). Kobieta przed wyjazdem skutecznie zabezpiecza ukochane miejsce. Wyznacza osoby, które mają go strzec oraz swoich zastępców. Opłaca ich z własnych oszczędności. Po powrocie do Ameryki pisze książkę „Goryle we mgle”. To efekt jej długoletnich badań i obserwacji. Ma także szansę na wyleczenie bolesnych chorób i dolegliwości, w tym m.in. ostrego zapalenia nerwu kulszowego, nadwyrężonego biodra i rozedmy płuc. Wykłada również na Uniwersytecie Cornella. Wnętrza dom Dian Fossey, w którym została zamordowana w grudniu 1985 roku. Widać na nim ślady krwi Wie jednak, że nic nie zastąpi jej życia wśród tego ukochanego gatunku człekokształtnych. Tym bardziej, że dręczą ją koszmary, w których populacja goryli górskich ulega zagładzie. Wraca więc do Rwandy w 1983 roku. Jest niestrudzona w walce z kłusownikami. I przeczuwa, że może spotkać ją wkrótce tragiczny los... „Człowiek, który dzisiaj zabija zwierzęta, to człowiek, który jutro zabije ludzi, jeśli staną mu na drodze”, mawiała. I miała rację. Została bestialsko zamordowana w nocy z 26 na 27 grudnia 1985 roku w swoim górskim domu w prowincji Ruhengeri, trzy tygodnie przed 54. urodzinami. Znaleziono ją leżącą na plecach pośród kawałków rozbitego szkła, zdemolowanych mebli i jej rzeczy osobistych. Jej chata została splądrowana, jednak niczego nie skradziono. Ci, którzy przybyli na miejsce, znaleźli m.in. zakrwawioną maczetę, którą wcześniej zabrała kłusownikom. Było to narzędzie zbrodni. Władze Rwandy co prawda przeprowadziły śledztwo, ale niezwykle nieudolne. Nie byli nawet w stanie zabezpieczyć należycie miejsca zbrodni. Wiele śladów zostało zatartych przez osoby postronne. O morderstwo oskarżono ostatniego asystenta Dian Fossey, Wayne’a McGuire’a. Zaoczenie skazano go na karę śmierci, jednak nigdy do popełnienia zbrodni się nie przyznał. Nieoficjalnie jako zleceniodawcę wskazuje się wpływowego urzędnika, ówczesnego gubernatora prowincji Ruhengeri, Protaisa Zigiranyirazo. Tego samego, który kilka lat później utworzył szwadrony śmierci, odpowiedzialne za zagładę ok. 800 tys. mieszkańców Rwandy. Wykonawcą wyroku miał być jeden z kłusowników, którego nigdy nie schwytano. Ostatnie zdanie, które Dian Fossey zamieściła w swoim dzienniku, jest niezwykle wymowne. „Kiedy zdajesz sobie sprawę z wartości życia, mniej myślisz o tym, co jest przeszłością, a bardziej o przyszłości”. Niestety, ona nie zdołała już swojej poznać... Została pochowana na tym samym cmentarzu, który stworzyła dla zabitych przez kłusowników goryli górskich. Trumna z ciałem Dian Fossey, 3. stycznia 1986 roku Cmentarz w Rwandzie, na którym spoczęły zwłoki Dian Fossey., Zdjęcie wykonano w 1988 roku, trzy lata po jej tragicznej śmierci „Goryle we mgle” – film z Sigourney Weaver Na podstawie pamiętników badaczki powstał w 1988 roku dramat biograficzny „Goryle we mgle: historia Dian Fossey”. W główną rolę wcieliła się w nim Sigourney Weaver. Obraz został nominowany do Oscara w pięciu kategoriach, w tym dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz za muzykę. Uhonorowano go dwoma Złotymi Globami. Z kolei w 2004 roku kanał telewizyjny National Geographic wyemitował film stworzony na podstawie odkrytych w archiwach, niepublikowanych wcześniej filmów autorstwa Bena Campbella. Leżały one w nim, źle opisane, przez 30 lat. Był to efekt pomyłki archiwistów... Z kolei w 2017 roku stworzono trzyczęściowy film dokumentalny, w którym zadano pytanie „Kto zabił Dian Fossey?”. Wypowiadają się w nim jej współpracownicy, badacze oraz przedstawiciele organów ścigania. Śledztwo w sprawie tego brutalnego morderstwa trwa do dziś... Źródło: Wyborcza.pl, ekologia.pl, wysokieobcasy.pl
To ona zrujnowała życie Tomaszowi Komendzie... Zeznania sąsiadki niesłusznie wtrąciły go do więzienia
Dorota P. zmieniła zdanie przed swoją śmiercią
Sprawa Tomasza Komendy wstrząsnęła opinią publiczną w Polsce. Mężczyzna, który spędził w więzieniu 18 lat swojego życia, zostały wypuszczony na wolność wiosną 2018 roku. Jednym z kluczowych świadków w jego sprawie była Dorota P., sąsiadka, która miała rozpoznać go na jednym z portretów pamięciowych. Według jej zeznań, na dwóch innych widniały podobizny ojca i brata mężczyzny. Choć po wyjściu z więzienia Tomasz Komenda zapowiedział walkę o to, by ci, przez których trafił za kratki, odpowiedzieli za to przed sądem, Dorota P. takiej okazji już mieć nie będzie. Kobieta zmarła w czerwcu 2018 roku w jednym z wrocławskich szpitali, oficjalnie z powodu duszności. Śmierć ta budzi jednak wiele wątpliwości. Na jaw wyszło właśnie, że przed śmiercią dziennikarzowi Superwizjera TVN udało się z nią skontaktować. Dziś przypominamy tę historię. CZYTAJ TEŻ: Bracia Collins zakończyli współpracę z Tomaszem Komendą. Jest oświadczenie View Ediplayer on the source website Zeznania Doroty P., które obciążyły Tomasza Komendę Gdy rzekomo rozpoznała Tomasza Komendę na jednym z portretów pamięciowych, przebywała u znajomych. Wśród nich był obecny policjant, z którym natychmiast podzieliła się swoimi podejrzeniami. „Byliśmy u znajomej mojego męża, Beaty i jej mąż okazał się kapusiem. Siedzieliśmy przy stole w czwórkę, no i w telewizji leciał ten obraz pamięciowy. To był jeden jedyny incydent. I później on (policjant obecny na spotkani - przypis red.) przyleciał z jakimś drugim człowiekiem. Przedstawili się, że są policjantami. I mówi: „Powtórz to, co u mnie mówiłaś”. Ja mówię: „Człowieku, nie wiem, jaki temat żeśmy poruszali, coś mi tutaj podpowiedz”. On na to: „widziałaś ten obraz pamięciowy”. No i to tak było”, zwierzyła się Dorota P. dziennikarzowi Superwizjera (cytat za Party.pl). Jej zeznania były w sprawie kluczowe, to na ich podstawie Tomasza Komendę uznano winnym brutalnego zabójstwa 15-latki. Jednak gdy od tej makabrycznej zbrodni i procesu, który śledziła cała Polska, minęło 20 lat, Dorota P. zmieniła swoje zeznania o 180 stopni. „Ja też uważam, że on jest niewinny. Jeżeli on byłby winny, to jego brat i jego ojczym powinni być winni. A jeżeli oni są niewinni, to on też jest niewinny”, wyznała przed kamerą TVN. Kim był Dorota P., przez której zeznania Tomasz Komenda trafił do więzienia? O kontrowersjach związanych z osobą Doroty P. pisaliśmy TUTAJ. A jak na wiadomość o jej śmierci zareagował Tomasz Komenda? „Powiedziałem wcześniej, że Dorota P. usiądzie na ławie oskarżonych. No niestety, nie usiądzie. To jest największa bolączka z tego wszystkiego. Ale mam nadzieję, że tam na górze tłumaczy się teraz z całej sytuacji. Po prostu nie mogłem uwierzyć, że ta osoba po prostu nagle zmarła”, mówił poruszony na antenie TVN24. Dziś, kilka lat po opuszczeniu więzienia Tomasz Komenda otrzymał wielomilionowe zadośćuczynienie za niesłuszny wyrok. Mężczyzna buduje twoją teraźniejszość i przyszłość u boku ukochanej i dziecka. CZYTAJ TEŻ: Tomasz Komenda już wie, na co przeznaczy prawie 13 mln odszkodowania?
Wielka kariera i brutalna, nagła śmierć. Andrzej Zaucha obchodziłby dziś 71. urodziny...
Miał na koncie przeboje, które nuciła cała Polska. Nie odebrał starannego muzycznego wykształcenia, mimo tego Andrzeja Zaucha szturmem podbił lokalny rynek. Występy na festiwalu w Opolu, współpraca z uznanymi artystami, koncerty... Niestety, jego błyskotliwą karierę przerwała tragedia. 10 października 1991 roku został zastrzelony na parkingu przy ul. Włóczków w Krakowie. W jego stronę oddano aż 9 strzałów. Dziś Andrzej Zaucha obchodziłby swoje 71. urodziny. Śmierć Andrzeja Zauchy: jak doszło do zbrodni? Mordercą był francuski reżyser Yves Goulais, mąż kochanki Andrzeja Zauchy, Zuzanny Leśniak. Nie mógł poradzić sobie ze zdradą żony i tym, że dopuściła się jej z jego przyjacielem. Przed tym, jak precyzyjnie zaplanował morderstwo, wielokrotnie groził artyście śmiercią. Ten unikał konfrontacji i spotkania z nim. Jednak po jednym ze spektakli ich drogi skrzyżowały się. Po raz ostatni. Yves Goulais obserwował parking za krakowskim teatrem STU z auta. Wiedział, że jest w nim grany spektakl „Pan Twardowski” w Zauchą w roli głównej. Jego żona również występowała w tej sztuce. Po 22 widzowie zaczęli opuszczać budynek. Chwilę później na parkingu, na którym były zaparkowane ich auta, pojawili się Andrzej Zaucha i Zuzanna Leśniak. Ona biegła za ukochanym z bukietem kwiatów. W pewnym momencie spostrzegła męża, który wysiadł z samochodu. Ten odepchnął ją i zaczął strzelać z karabinku w stronę artysty. Przypadkowo trafił także żonę. Po wszystkim wsiadł do auta i odjechał. Po drodze zauważył jednak radiowóz. Podjechał do niego, miał powiedzieć, że zastrzelił człowieka (nie wiedział, że Zuzanna Leśniak również została postrzelona) i ma w samochodzie broń. Został aresztowany. W trakcie przesłuchania dowiedział się, że jego żona zmarła na stole operacyjnym. Rozpłakał się i podkreślał, że nie chciał jej śmierci. Skazano go na 15 lat pozbawienia wolności. Wyszedł w 2005 roku. Pod zmienionym nazwiskiem tworzy scenariusze, m.in. seriali kryminalnych
Czy nad ich rodziną ciążyła klątwa? Mija 21. rocznica śmierci Tomasza Beksińskiego...
Znakomity krytyk muzyczny, prezenter radiowy i tłumacz, Tomasz Beksiński, zmarł 24 grudnia 1999 roku. Popełnił samobójstwo, zażywając zabójczą dawkę leków. Próby odebrania sobie życia podejmował kilkukrotnie... Historia rodziny Beksińskich. Czy ciąży nad nimi klątwa? Matka dziennikarza, Zofia, odeszła po ciężkiej chorobie rok wcześniej, we wrześniu 1998 roku. Siedem lat później, w nocy z 21 na 22 lutego 2005 roku, tuż przed swoimi 76. urodzinami, wybitny malarz Zdzisław Beksiński został zamordowany w swoim mieszkaniu w Warszawie. 19-latek pchnął go nożem siedemnaście razy, za co został skazany przez sąd pierwszej i drugiej instancji na 25 lat więzienia. W 2016 roku zrealizowano film Ostatnia rodzina, w którym przybliżono historię rodu Beksińskich. Czy ciążyła nad nimi klątwa? Tego zapewne nigdy się nie dowiemy...