Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2026-02-22T14:16:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
items: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt
items: Michał Rusinek: „To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy”
items: W tym mieszkaniu Wisława Szymborska spędziła ostatnie 15 lat życia. Co się w nim teraz znajduje?
items: Michał Rusinek i Joanna Rusinek: „Uczyliśmy Olgę Tokarczuk pić whisky”
items: Michał Rusinek dla VIVY!: „Ludzie mądrzeją detalicznie’’
items: Michał Rusinek o pracy z Wisławą Szymborską: „Wiedziała, że jest coś takiego, jak internet, faks, e-mail”
items: Poczytaj mi... pisarzu
items: Katarzyna Bonda projektantką mody! I modelką! Szok!
items: „Uczyliśmy pić Olgę Tokarczuk”, wywiad z Michałem Rusinkiem i jego siostrą Joanną Rusinek
items: On był sekretarzem Wisławy Szymborskiej, ona asystentką żony Czesława Miłosza!
items: Michał Rusinek dla VIVY! : „Nie bardzo mam ochotę dorastać’’

Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
type: item
date: 2026-02-22T14:15:49.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: breaking news
subject: literatura
subject: Michał Rusinek
subject: niezwykłe historie
subject: rodzice gwiazd
subject: rodziny gwiazd
description: Sukcesów nie celebrował, fanfar nie potrzebował, a słowa „jestem z ciebie dumny” w jego domu padały rzadko. Michał Rusinek przez lata konsekwentnie unikał patosu i wielkich gestów. Jedna decyzja z przeszłości sprawiła jednak, że do dziś wraca do niej z bólem.
encoded: „Nie potrzebuję fanfar” – mówi Michał Rusinek w rozmowie z Beata Biały w książce „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis). I rzeczywiście – w jego opowieści nie ma miejsca na triumfalne gesty, podniosłe toasty i ostentacyjne świętowanie sukcesów. Jest za to cisza. Spojrzenia. I jedno wspomnienie, które do dziś uwiera. Michał Rusinek o domu rodzinnym W jego rodzinnym domu słowa „jestem z ciebie dumny” nie były codziennością. Padły może raz, może dwa. Nie przywiązywano wagi do publicznego chwalenia, nie budowano wokół osiągnięć atmosfery wyjątkowości. Radość – owszem – była obecna, ale wyrażana dyskretnie. Czasem spojrzeniem, czasem półuśmiechem. W tych spojrzeniach, jak wspomina Rusinek, bywał jednak także niepokój. Bo sukces nie zawsze oznacza wyłącznie powód do dumy. Może oddalać, zmieniać proporcje, budzić obawy. Może być – paradoksalnie – czymś niebezpiecznym. Ta powściągliwość szybko stała się jego własną. Nauczył się nie robić „wielkiego halo” z kolejnych etapów kariery. Traktować je jako naturalną konsekwencję pracy, a nie momenty wymagające celebracji. Zobacz też: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Egzamin bez świętowania Po egzaminie magisterskim spotkał na ulicy swojego ojca. Towarzyszył mu profesor – prywatnie przyjaciel rodziny, zawodowo wymagający egzaminator, który – jak sam Rusinek podkreśla – wcale nie potraktował go ulgowo. „Przeczołgał” go na egzaminie, ale w sposób sprawiedliwy i uczciwy. Profesor zaproponował, by uczcić obronę wspólną kawą. Niby drobiazg, symboliczny gest. Ojciec jednak się wycofał, speszył, nie chciał w tym uczestniczyć. Sam Rusinek także nie czuł potrzeby celebrowania. Wolał, by wszystko pozostało zwyczajne, nieprzerysowane. To był schemat, który powtarzał się później. Doktorat na raty Po obronie doktoratu obowiązuje akademicki zwyczaj – uroczysty obiad dla promotora, recenzentów i rodziny. Rusinek zaprosił tylko promotora i recenzentów. Powód był prozaiczny: brak pieniędzy. Przy…

img00NIpV-c2ad3fa.jpg
width: 560
height: 444

Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt
type: item
date: 2024-02-01T15:15:26.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Michał Rusinek
subject: niezwykłe historie
subject: niezwykłe relacje
subject: Wisława Szymborska
description: Kim była Nawoja Szymborska?
encoded: Nawoja Szymborska była starszą siostrą Wisławy Szymborskiej i jej jedynym rodzeństwem. Dzieliło je sześć lat. Nawoja Szymborska urodziła się w 1917 roku. Była pierwszą córką Wincentego Szymborskiego, który pracował jako zarządca dóbr hrabiego Władysława Zamoyskiego, i Anny Marii z domu Rottermund. Wincenty Szymborski początkowo pracował w Zakopanem, gdzie leczył chorobę płuc, a potem, gdy okazało się, że choruje na serce, przeniósł się z rodziną do Kórnika. Rodzina miała zamiłowanie do tradycji, stąd między innymi wybór staropolskiego imienia dla dziewczynki. Nawoja urodziła się jeszcze w Zakopanem (a konkretnie – w Kuźnicach, stąd mówiło się w rodzinie, że jest najwyżej urodzoną panną). Jej młodsza siostra na Prowencie koło Kórnika. W 1929 roku rodzina przeniosła się do Krakowa i zamieszkała na lata w kupionej kamienicy przy Radziwiłłowskiej 29. O relacjach obu sióstr mówi wieloletni sekretarz Wisławy Szymborskiej, prezes jej fundacji, pisarz i profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego Michał Rusinek. Wisława i Nawoia Szymborskie spotykały się na obiadkach u mamusi Czy Nawoja i Wisława były ze sobą blisko związane? Kiedy były młode, to jednak różnica charakterów sprawiała, że pani Nawoja trochę szydziła z poetyckich ambicji swojej siostry. Kiedy Wisława Szymborska opublikowała swój pierwszy wiersz „Szukam słowa”, to jej siostra i kuzyn, który z nimi mieszkał przy Radziwiłłowskiej w Krakowie, nauczyli się tego wiersza na pamięć. Chodzili potem za Wisławą, przedrzeźniali ją i z lekka wyszydzali. Jej mamie też się nie podobało, że postanowiła zostać poetką. Uważała, że córka powinna zdobyć porządny zawód lub wyjść dobrze za mąż. Wisława Szymborska w 1948 roku poślubiła Adama Włodka i wyprowadziła się z domu rodzinnego do krakowskiego Domu Literatów. Od tego czasu siostry spotykały się na niedzielnych obiadkach u mamy. Tak było do 1960 roku, kiedy pani Anna zmarła. Później rolę mamy przejęła Nawoja, która wprawdzie nie pisała wierszy, ale świetnie gotowała. Polecam wiersz …

imgawIf2V-86d4f8e.jpg
width: 1167
height: 925

Michał Rusinek: „To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy”
type: item
date: 2023-01-31T10:16:02.000Z
subject: Magazyn VIVA
subject: Wideo
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Michał Rusinek
subject: Viva! wywiad
subject: wideo
subject: Wisława Szymborska
subject: wywiad
description: Łączyła ich wyjątkowa relacja
encoded: Połączyło go z poetką podobne poczucie humoru i pewna „staroświeckość”. Czym zajmował się jako sekretarz Wisławy Szymborskiej? Dlaczego nie lubił przyrządzanych przez nią drinków? Czego dowiedział się z „Sennika Egipskiego”? I czemu sądzi, że dziś rozum jest w odwrocie? Z okazji kolejnej rocznicy otrzymania Nagrody Nobla przez poetkę przypominamy intrygujący wywiad, którego Michał Rusinek udzielił Aleksandrze Kwaśniewskiej. Michał Rusinek – literaturoznawca, tłumacz, pisarz oraz sekretarz Wisławy Szymborskiej. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 03.10.2024 r.] Magazyn VIVA! Michał Rusinek wywiad Wywiad, który przypominamy przy okazji kolejnej rocznicy śmierci Noblistki, ukazał się w marcu 2018 roku w magazynie VIVA! Pamiętasz, kiedy obudziło się w Tobie zainteresowanie językiem? Dla dobra spójności całej narracji powinienem powiedzieć, że pierwszym słowem, którego się nauczyłem, nie było „mama” ani „tata”, ale „przydawka”. No, niestety, nie. Legenda rodzinna głosi, że moim pierwszym słowem było „kurwa”, ponieważ wtedy mieszkaliśmy w bloku, który był akurat tynkowany. Panowie na rusztowaniu najczęściej powtarzali to właśnie słowo, a ja spędzałem dużo czasu w wózku na balkonie. Być może to tylko legenda. Każdy przecież wie, jak trudno w pewnym wieku wymawia się „r”. Na moje językowe zainteresowania pewnie trochę wpłynęły układy rodzinne. Pamiętam, że mój stryj uczył mnie różnych dziwnych rymowanek, które później okazały się rymowankami na przykład Edwarda Leara albo innych poetów nonsensistów. Humor językowy, a nie sytuacyjny, był zapewne jednym z pierwszych, z jakim się zetknąłem. To chyba nietypowe, bo wówczas tego typu literatury było stosunkowo niewiele. Nigdy nie miałeś takich typowo chłopięcych ciągot w stylu macho? Nie widziałeś się w roli strażaka albo policjanta? Kiedyś chciałem być kierowcą wielkiej ciężarówki. Ale nie wiem, czy aby nie pociągała mnie w tym taka samotność długodystansowca. Do tej pory czuję przyspieszone bicie serca na widok wielkich ciężarówek, z…

imgynfUW1-b61e979.jpg
width: 868
height: 800

W tym mieszkaniu Wisława Szymborska spędziła ostatnie 15 lat życia. Co się w nim teraz znajduje?
type: item
date: 2022-07-02T08:03:02.000Z
creator: wkostyra
subject: Kultura
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Styl życia
subject: domy gwiazd
subject: Michał Rusinek
subject: Wisława Szymborska
description: Dziś mija 101. rocznica urodzin Noblistki
encoded: Wisława Szymborska zmarła 1 lutego 2012 roku w Krakowie. Po noblistce pozostała jednak jej twórczość, którą przetłumaczono na ponad czterdzieści języków, a także liczne pamiątki. Wiele z nich znajduje się w mieszkaniu przy ulicy Piastowskiej w Krakowie, w którym poetka spędziła ostatnie 15 lat życia. W ubiegłym roku zakończono jego remont. Od tamtej pory będzie się w nim znajdowała wyjątkowa rezydencja literacka. Mieszkanie Wisławy Szymborskiej: jak dziś wygląda? Decyzję o takim wykorzystaniu mieszkania podjął prezes Fundacji Wisławy Szymborskiej, Michał Rusinek. Jako pierwsi w mieszkaniu zamieszkają Małgorzata Rejmer, laureatka Paszportu Polityki za Błoto słodsze niż miód) oraz pisarz lub pisarka z Quebecu. Choć w mieszkaniu przeprowadzono wiele zmian, zachowano w nim mnóstwo pamiątek. Obecność Wisławy Szymborskiej jest w nim wyczuwalna. „Doszliśmy do wniosku, że w tym mieszkaniu należy zostawić tylko jedną część taką, jaka była za życia Szymborskiej. Na tych fotelach Szymborska sadzała dziennikarzy, którzy robili z nią wywiady. Na ścianie były obrazy. Zgodnie z jej wolą musieliśmy je jednak przekazać konkretnej osobie. Zrobiliśmy więc powiększenia jej kolaży”, opowiadał Michał Rusinek w rozmowie z Radiem Kraków. Michał Rusinek był jednym z najbliższych współpracowników. Zna każdy kąt mieszkania. „Tu mamy najśmieszniejszą rzecz, którą sobie zażyczyła. Gdy kupowała to mieszkanie, nie było tu tej ściany. Poprzedni właściciele mieli połączony salon z kuchnią. Ona stwierdziła, że woli to oddzielić. Wymyśliła, żeby było tu okienko. Architekci wnętrz, którzy zostali poproszeni o pomoc, zaprojektowali to okienko. Nazywa się to obrzydliwie – wydawka”, wytłumaczył. Bardzo ciekawym pomieszczeniem jest też wyremontowana sypialnia, w której na ścianie umieszczono rękopis jednego z wierszy Wisławy Szymborskiej. „Miała tutaj łóżko, tutaj była poezja ułożona alfabetycznie. Na ścianie mamy rękopis Radości pisania. Mam nadzieję, że pisarze, którzy będą tutaj mieszkać, będą doznawać…

imgzXQDdW-c709b3e.jpg
width: 1422
height: 1127

Michał Rusinek i Joanna Rusinek: „Uczyliśmy Olgę Tokarczuk pić whisky”
type: item
date: 2022-05-25T08:46:02.000Z
subject: Ludzie
subject: Magazyn VIVA
subject: Newsy
subject: Wideo
subject: Wywiady VIVY
subject: Archiwum VIVY! wywiady
subject: Michał Rusinek
subject: Viva! wywiad
subject: wideo
subject: wywiad
description: „Namówiliśmy ją w pubie, żeby zamiast piwa zamówiła lokalną szkocką whisky”
encoded: On znał nawet największe sekrety Wisławy Szymborskiej - był przez lata jej asystentem. Ona tę samą posadę otrzymała u... żony Czesława Miłosza. Michał Rusinek Joanna Rusinek tworzą książki dla dzieci: on pisze pełne humoru wierszyki, ona maluje obrazki. Brat i siostra, choć niektórzy biorą go za jej ojca. A ją za jego żonę. W naszym cyklu Archiwum VIVY!: wywiady przypominamy niezwykłą rozmowę z tym twórczym rodzeństwem, przeprowadzoną przez Romana Praszyńskiego, która na łamach naszego magazynu ukazała się w lipcu 2018 roku. Magazyn VIVA! Michał Rusinek i Joanna Rusinek wywiad Kiedy upił ją po raz pierwszy? Czego ona mu zazdrości? Kto dał im w nagrodę skarpetki? Jak wspominają Olgę Tokarczuk i jaką rolę odegrali w jej życiu? To rozmowa barwna, pełna humoru, anegdot i... dramaturgii! Wasze pierwsze spotkanie? Michał: Było dosyć dramatyczne. Chodziłem wtedy do przedszkola. Mój tata zadzwonił do przedszkola i powiedział, że mam braciszka. Wcześniej zadzwonił do szpitala, gdzie powiedziano mu, że urodził mu się chłopiec. Bardzo się ucieszyłem, że mam brata, mieliśmy już dla niego imię – Maciek. Joanna: Żołnierzyki dla niego odłożyłeś. Michał: I poczułem się rozczarowany, że w domu pojawiła się dziewczynka. Joanna: Moja mama trochę nerwowo zareagowała na kartkę od taty (bo wtedy nie porozumiewano się telefonami), która brzmiała: „Bardzo się cieszymy, że mamy Maciusia”. A Pani pierwsze wspomnienie z bratem? Joanna: Siedział cały czas u siebie w pokoju. Odkąd pamiętam. Michał: To było małe mieszkanie w bloku, ale każdy z nas miał swój pokój. Ja miałem oczywiście większy. Joanna: A ja byłam typową siostrą, co była wyganiana z pokoju. Michał: Gdy przychodziły koleżanki. Żadnych braterskich uczuć? Michał: Były, ale Joasia nie była partnerem do zabaw. A ja byłem wtedy na etapie fascynacji „Czterema pancernymi”. Pamiętam, że najbardziej mi brakowało hełmofonu. Hełmofon z siostry trudno zrobić. Michał: Mamusia postanowiła zrobić mi go na drutach, ale stwierdziłem, że to jednak b…

imgqKcCCl-54daaf7.jpg
width: 1009
height: 800

Michał Rusinek dla VIVY!: „Ludzie mądrzeją detalicznie’’
type: item
date: 2022-02-21T13:40:11.000Z
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Michał Rusinek
subject: Viva! wywiad
subject: Wisława Szymborska
description: Był sekretarzem Wisławy Szymborskiej. Przyjaźnił się z noblistką
encoded: Mistrz słowa. Niezmordowany tropiciel „pypci na języku”. Przenikliwy obserwator rzeczywistości. Beacie Nowickiej opowiada o narodzinach słowa „celebryta”, dlaczego Wisławę Szymborską bawiła komórka, o dziaderstwie, ceramice łazienkowej dolnej, finalnej destynacji, barokowych jadłospisach, hurtowej głupocie, soszalach, onych i nas oraz… „zakalcu w ustach”. Michał Rusinek w wywiadzie dla VIVY! Dwadzieścia pięć lat temu ukazał się pierwszy numer magazynu VIVA! Kilka miesięcy wcześniej, w październiku 1996 roku, Wisława Szymborska dostała Nobla, a Pan robotę – przygodę życia. Można to tak nazwać. To były zupełnie inne czasy, językowo również. Nie istniało wówczas polskie słowo „celebryta” i kiedy Szymborska dostała Nobla, to pisało się po angielsku, że ona jest „celebrity”. Dzisiaj „celebryta” to słowo ambiwalentne. Z jednej strony ma zabarwienie negatywne, bo uważa się, że to jest człowiek znany z tego, że jest znany, i tylko tyle. Z drugiej mówi się też w ten sposób o ludziach, którzy mają coś do powiedzenia, ale którym udało się przedostać do mediów. Więc celebryta zmienia swoje znaczenie. Kiedyś celebryty nie było, a teraz… …trudno sobie bez niego wyobrazić opis rzeczywistości społecznej. À propos celebryty, mam prywatną historię. W tamtych czasach na poczcie spędzałem dużo czasu, bo to był podstawowy kanał komunikacji. Tak się zdarzyło, że w jakimś kolorowym piśmie ukazał się ze mną wywiad i moje życie się zmieniło, ponieważ zostałem celebrytą. Dowiedziałem się o tym w ten sposób, że przyszedłem na pocztę, podałem awizo, już wyciągałem dowód osobisty, ale pani powiedziała: „Nie trzeba” i wbiła pieczątkę „Znany osobiście”. Druga historia wydarzyła się po śmierci Szymborskiej. Otóż zostałem zaproszony na bal TVN, na którym bywałem przez kilka lat z rzędu, przekazując różne przedmioty z naszego archiwum na licytację, gdzie osiągały zawrotne ceny. Pędziłem po czerwonym dywanie i w pewnym momencie paparazzi zatrzymali mnie na ściance. Stanąłem z głupią miną, ale oni też…

imgYxgAMG-609004b.jpg
width: 1167
height: 925

Michał Rusinek o pracy z Wisławą Szymborską: „Wiedziała, że jest coś takiego, jak internet, faks, e-mail”
type: item
date: 2022-01-27T14:11:26.000Z
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Wywiady VIVY
subject: Michał Rusinek
description: Czy noblistka miała ulubione słowo, związane z rozwojem technologii, które ją rozśmieszało?
encoded: Mistrz słowa. Niezmordowany tropiciel „pypci na języku”. Przenikliwy obserwator rzeczywistości. Beacie Nowickiej opowiada o narodzinach słowa „celebryta”, dlaczego Wisławę Szymborską bawiła komórka, o dziaderstwie, ceramice łazienkowej dolnej, finalnej destynacji, barokowych jadłospisach, hurtowej głupocie, soszalach, onych i nas oraz… „zakalcu w ustach”. Michał Rusinek był sekretarzem noblistki. Przyjaźnił się z Wisławą Szymborską. Czy objaśniał jej nowy świat i wprowadzał w rozwój technologii? Pisarz podkreśla, że dziś jednej rzeczy mogłaby nie zaakceptować. „Mój syn, który ma 18 lat, utrzymuje kontakty z kolegami właściwie wyłącznie przez komputer. Bardzo dobrze odnalazł się w pandemii. Wirtualność nie tylko uzupełnia, ale w gruncie rzeczy zastępuje nam realność. Tego Szymborska nie zdążyła doznać. I pewnie by tego nie zaakceptowała”. Dwadzieścia pięć lat temu ukazał się pierwszy numer magazynu VIVA! Kilka miesięcy wcześniej, w październiku 1996 roku, Wisława Szymborska dostała Nobla, a Pan robotę – przygodę życia. Można to tak nazwać. To były zupełnie inne czasy, językowo również. Nie istniało wówczas polskie słowo „celebryta” i kiedy Szymborska dostała Nobla, to pisało się po angielsku, że ona jest „celebrity”. Dzisiaj „celebryta” to słowo ambiwalentne. Z jednej strony ma zabarwienie negatywne, bo uważa się, że to jest człowiek znany z tego, że jest znany, i tylko tyle. Z drugiej mówi się też w ten sposób o ludziach, którzy mają coś do powiedzenia, ale którym udało się przedostać do mediów. Więc celebryta zmienia swoje znaczenie. Kiedyś celebryty nie było, a teraz… …trudno sobie bez niego wyobrazić opis rzeczywistości społecznej. À propos celebryty, mam prywatną historię. W tamtych czasach na poczcie spędzałem dużo czasu, bo to był podstawowy kanał komunikacji. Tak się zdarzyło, że w jakimś kolorowym piśmie ukazał się ze mną wywiad i moje życie się zmieniło, ponieważ zostałem celebrytą. Dowiedziałem się o tym w ten sposób, że przyszedłem na pocztę, podałem awiz…

imgPjtqFd-97bc125.jpg
width: 1167
height: 925

Poczytaj mi... pisarzu
type: item
date: 2020-03-16T15:19:00.000Z
creator: Katarzyna Piątkowska
subject: Książka
subject: Kultura
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Jacek Dehnel
subject: książka
subject: Michał Rusinek
description: Nietypowa akcja Zygmunta Miłoszewskiego, Michała Rusinka, Jacka Dehnela i innych
encoded: W styczniu Wojciech Chmielarz, autor „Żmijowiska” i serii kryminałów o Jakubie Mortce powiedział mi: „W tej chwili jestem w tej luksusowej sytuacji, że żyję z tego, że jestem pisarzem. Ale to nie do końca pokrywa się z tym, że żyję z pisania”. I dodał: „W Polsce jest bardzo mało osób żyjących z pisania. Takich, które piszą książkę, wysyłają do wydawnictwa, książka jest wydawana, a oni mogą mieć wywalone. W tej chwili zalicza się do nich Olga Tokarczuk, Szczepan Twardoch, Remigiusz Mróz, Katarzyna Bonda. Może Kaśka Puzyńska. A większość z nas pisarzy żyje z tego, że jesteśmy pisarzami. Po wydaniu kilku książek pojawiają się dodatkowe źródła dochodów. Spotkania autorskie, które dzięki Bogu są teraz płatne. Słyszałem o różnych stawkach, nawet 20 tysięcy za spotkanie (ale wiem, że autorowi odmówiono). Ja dostaję około półtora tysiąca za spotkanie. Ale są też wyższe. Można zarabiać pisząc felietony, prowadząc kursy pisarskie. Sam kiedyś takie prowadziłem. Dostajemy też pieniądze za wypożyczenia biblioteczne. Zarobiłem też sporo za scenariusz do „Żmijowiska”. Najdziwniejsza fucha jaką miałem zleciła mi pewna korporacja. Robili nabór do firmy, a jednym z zadań opierało się na opowiadaniu, które dostali kandydaci. I ktoś musiał to opowiadanie napisać”. Zrzutka na pisarzy Nic dziwnego, że w sytuacji zagrożenia epidemicznego, gdy odwołane są zgromadzenia powyżej 50 osób, zamknięte sklepy, szkoły, kina i teatry artyści i pisarze zostali pozbawieni możliwości zarobkowania. Dlatego też pisarze zrzeszeni w Unii Literackiej zapraszają na codzienne spotkania z nimi on-line i zachęcają do wsparcia ich inicjatywy: „W szczytnym celu, zbieramy na pisarki i pisarzy, którym epidemia zabrała spotkanie w bibliotekach i tym samym kasę na rachunki. Zrzutka tutaj: https://zrzutka.pl/7y7brm”. Od dzisiaj, codziennie o godzinie 18, przez 45 minut jeden z nich będzie czytał co chce. Na profilu Unii Literackiej napisano: „Przez trzy kwadranse ktoś z nas będzie czytał rzeczy stare i nowe, rzadkie c…

imgd3BNAK-f9eb667.jpg
width: 1167
height: 925

Katarzyna Bonda projektantką mody! I modelką! Szok!
type: item
date: 2018-11-25T16:31:12.000Z
creator: rpraszynski
subject: Książka
subject: Kultura
subject: Ludzie
subject: Newsy
subject: Joanna Bator
subject: Michał Rusinek
subject: Olga Tokarczuk
description: Pozują także: Tokarczuk, Bator, Rusinek, Czubaj, Wiśniewski!
encoded: Pisarki i pisarze projektantami mody! Specjalnie na rzecz książki „Pod podszewką” czołówka polskich literatów zaprojektowała swoje ulubione części garderoby. Olga Tokarczuk lubuje się w halkach, Łukarz Chmielarz w kamizelkach, Joanna Bator oczywiście w kimonach, a Janusz Wiśniewski wybrał „małą czarną” z suwakiem przez całą długość pleców. Pisarki i pisarze pozują w strojach swojego projektu, które zrealizowała projektantka Justyna Ołtarzewska. Jedyna okazja, żeby zobaczyć czołówkę polskich intelektualistek i intelektualistów w roli modelek. Autorki książki, Sylwia Stano i Zofia Karaszewska piszą: „Katarzyna Bonda ma pięćset sukienek identycznego kroju i cały pokój przeznaczony tylko dla nich. Są dla niej – jak mówi – pancerzem i zbroją. W co jednak się ubierała, zanim znalazła swoją idealną sukienkę? Co nosił Kuba Małecki, gdy pracował w banku? I czemu nigdy nie zakładał tej samej koszuli dwa razy? czy Anna Dziewi-Meller jako pisarka zachowała jakieś ubrania z czasów, kiedy grała w zespole rockowym? Jak reagowali nauczyciele na ekscentryczne pomysły Sylwii Chutnik?”. Na te pytania i wiele innych odpowiedzi w książce „Pod podszewką”. A u nas galeria pisarek i pisarzy pozujących we własnych strojach. Obejrzyj. Nie przegap takiej okazji!

imgqLYzGb-3abf8c1.jpg
width: 1010
height: 800

„Uczyliśmy pić Olgę Tokarczuk”, wywiad z Michałem Rusinkiem i jego siostrą Joanną Rusinek
type: item
date: 2018-07-28T05:31:18.000Z
creator: rpraszynski
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: książka
subject: Michał Rusinek
subject: niezwykłe historie
subject: Wisława Szymborska
description: Razem wydali książkę „Kefir w Kairze”
encoded: Michał Rusinek, sekretarz Wisławy Szymborskiej, i jego siostra, Joanna Rusinek wydali książkę dla dzieci „Kefir w Kairze”. On napisał zabawne wierszyki, ona namalowała ilustracje. W wywiadzie dla VIVY! opowiadają Romanowi Praszyńskiemu, kiedy dostali jako literacką nagrodę skarpetki i dlaczego Joanna jest brana za żonę swego brata! Wasze pierwsze spotkanie? Michał: Było dosyć dramatyczne. Chodziłem wtedy do przedszkola. Mój tata zadzwonił do przedszkola i powiedział, że mam braciszka. Wcześniej zadzwonił do szpitala, gdzie powiedziano mu, że urodził mu się chłopiec. Bardzo się ucieszyłem, że mam brata, mieliśmy już dla niego imię – Maciek. Joanna: Żołnierzyki dla niego odłożyłeś. Michał: I poczułem się rozczarowany, że w domu pojawiła się dziewczynka. Joanna: Moja mama trochę nerwowo zareagowała na kartkę od taty (bo wtedy nie porozumiewano się telefonami), która brzmiała: „Bardzo się cieszymy, że mamy Maciusia”. (...) Joanna: Upiłeś mnie pierwszy raz na moje 14. urodziny. Michał: Do więzienia pójdę po tej publikacji. Czym upił? Joanna: Rosyjskim „szampanem”. Michał: Z moją ówczesną narzeczoną, teraz żoną, Basią odwiedzaliśmy Joasię na kolonii. Przyjechaliśmy tam jako młodzi rodzice. Joanna: To był taki moment, że z Basią byłyśmy bardzo podobne, miałyśmy podobne fryzury, podobne okulary i wszyscy mówili: „Ojej, jacy młodzi ci twoi rodzice”. Michał: Wyglądałaś dojrzale. W liceum zostałaś modelką. Joanna: To było absurdalne przeżycie. Traktowałam to jako fajny sposób, żeby zarabiać całkiem przyjemne kwoty. Pamiętam, jak tata drżącą ręką pomagał mi odbierać honorarium w gotówce i później szedł ze mną, chroniąc te wielkie, jak nam się wtedy wydawało, pieniądze. Ale na studiach powiedziałam „stop”. Nie chciałam wszystkiego rzucać i wyjeżdżać do Mediolanu. Michał: Dzięki temu skończyłaś ASP i możemy razem robić książki. Wydaliście niedawno wspólną książkę „Kefir w Kairze” z wierszykami i obrazkami o różnych miastach świata. Podróżujecie razem? Michał: Częściej podróżuję z…

imgqKcCCl-b592d71.jpg
width: 1009
height: 800

On był sekretarzem Wisławy Szymborskiej, ona asystentką żony Czesława Miłosza!
type: item
date: 2018-07-27T07:03:19.000Z
creator: rpraszynski
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: Michał Rusinek
subject: niezwykłe historie
subject: Wisława Szymborska
description: Michał i Joanna Rusinek – literackie rodzeństwo!
encoded: Wszyscy wiedzą, że Michał Rusinek był sekretarzem Wisławy Szymborskiej. Napisał o tym książkę „Nic zwyczajnego. O Wisławie Szymborskiej”. Ale mało kto wie, że jego siostra, Joanna Rusinek przez dwa lata była asystentką żony Czesława Miłosza, Amerykanki Carol Thigpen. Literackie rodzeństwo w VIVIE! opowiada Romanowi Praszyńskiemu kiedy Wisława Szymborska straciła swój brytyjski dystans i jak celnicy gonili z bronią żonę Czesława Miłosza. Jaki wpływ miała na Pana noblistka? Michał: Trudne pytanie, bo jak się ktoś przez 15 lat z kimś spotyka mniej więcej co trzy dni, to trudno sobie wyobrazić, kim by się było, gdyby do tych spotkań nie dochodziło. Nie była to osoba, która by udzielała życiowych porad albo takich dotyczących twórczości. Ale na wiele osób wpływała przez swój stosunek do języka. Mówiła o sobie, że jest patriotką języka, żyje w języku. Kiedyś zapytała, co piszę, a miałem tak zwany dobry rok, więc powiedziałem, że ukazało się pięć moich książek. Na co ona: „To niesamowite, do tej pory tak dużo pisali tylko grafomani”. Nie było łatwo. Michał: Nie było. Ale to kolejna rzecz, którą zarażała – poczucie humoru. A jak Pani patrzyła na brata u boku noblistki? Joanna: Zawsze był moim starszym bratem, więc zawsze się wpatrywałam w niego. Nawet jeśli się trochę buntowałam. Michał: O złośliwostkach nie wspominając. Joanna: No, trochę złośliwa jestem wobec niego. Michał: I nawzajem. Joanna: Mam wrażenie, że w naszej rodzinie nie było wybuchów emocjonalnych. Raczej ironiczny dystans. Michał: Mieliśmy i chyba nadal to mamy – pewien rodzaj brytyjskiego poczucia humoru. Euforia nie jest naszą mocną stroną. Joanna: Chociaż mamy 20 procent południowego temperamentu. Michał: Moja siostra razem z moją żoną zrobiły mi prezent – test DNA. Więc wiemy, skąd się nasza rodzina wzięła. Trochę liczyłem na wikingów, ale okazało się, że 70 procent to Europa środkowa i wschodnia, 23 procent to Europa południowa – Grecja, Sycylia, Bałkany. I niecałe dwa procent Wyspy Brytyjskie. Humor bry…

imgRgHDM4-58814ee.jpg
width: 1009
height: 800

Michał Rusinek dla VIVY! : „Nie bardzo mam ochotę dorastać’’
type: item
date: 2018-02-06T14:00:01.000Z
creator: dduda
subject: Wideo
subject: Wywiady
subject: magazyn VIVA!
subject: Michał Rusinek
subject: wideo
description: Co jeszcze znajdziecie w nowej VIVIE!?
encoded: Michał Rusinek był zaprzyjaźniony z Wisławą Szymborską, choć nigdy nie przeszli na „ty”. Połączyło ich podobne poczucie humoru i pewna „staroświeckość”. Czym zajmował się jako sekretarz noblistki? Dlaczego nie lubił przyrządzanych przez nią drinków? Czego dowiedział się z „Sennika Egipskiego”? I czemu sądzi, że dziś rozum jest w odwrocie? Michał Rusinek w intrygującej rozmowie z Aleksandrą Kwaśniewską. Michał Rusinek — „Pypcie na języku’’ – Gdzieś powiedziałeś, że tak przyzwyczaiłeś się do przebywania z taką osobą, że teraz ludzie Cię nudzą. Tak powiedziałem? O rety, nie pamiętam… Nie powinienem był tak mówić. Dziś powiedziałbym, że raczej brakuje mi pewnego sposobu mówienia i konstruowania wypowiedzi. Jeżeli opowiadasz anegdotę, to przecież musi mieć pointę. To przez Szymborską przestały mnie śmieszyć dowcipy, natomiast zacząłem cenić anegdoty i dostrzegać anegdotyczne sytuacje wokół siebie. To przecież nie jest tak, że tylko niektórym osobom przytrafiają się historie anegdotyczne. Po prostu niektórzy je zauważają, a inni nie. Trzeba umieć patrzeć na rzeczywistość pod specjalnym kątem. Mnie szczególnie śmieszą anegdoty, w które zamieszany jest język, stąd wzięły się felietony zamieszczone w książce „Pypcie na języku”. – Dużo zajmujesz się literaturą dziecięcą, zarówno jeśli chodzi o przekłady, jak i propozycje własne. Zastanawiam się, czy to jest efekt słabości do dzieci w ogóle, czy kwestia chęci pielęgnowania tego elementu dziecięcego w sobie? Podejrzewam, że przede wszystkim to drugie. Pomysł pisania dla dzieci narodził się, jak to się często zdarza, kiedy moje dzieci były na takim etapie, że trzeba im było coś opowiadać. Ale jest za to także odpowiedzialna Szymborska. Kiedyś przyszedł do niej redaktor naczelny wydawnictwa Znak, prosząc, by przetłumaczyła wybór wierszy A.A. Milne’a dla dzieci. Odmówiła, bo ani nie znała angielskiego, ani nie pisała do tej pory dla dzieci. Na co redaktor rozejrzał się po pokoju, w którym oprócz nich byłem tylko ja, i zapytał bez …

imgPNUhzJ-d52fa1b.jpg
width: 1708
height: 688