Polacy jeżdżą na Mazury od lat. Tymczasem niedaleko jest miejsce, które wygląda jak szkockie Highlands i prawie nikt o nim nie wie!
Mazury Garbate to pagórkowata kraina na południowym zachodzie Mazur, gdzie wzgórza morenowe, głębokie jary i widoki rozciągające się po horyzont tworzą krajobraz zupełnie inny niż płaskie jeziora, które znamy z wakacyjnych pocztówek. Wygląda jak Szkocja — i leży kilka godzin od Warszawy.
Kiedy większość turystów myśli o Mazurach, widzi płaski, lazurowy krajobraz — długie jeziora, żaglówki i sosnowe lasy. Mazury Garbate są czymś zupełnie innym. Leżą w okolicach Ostródy, Iławy i Nowego Miasta Lubawskiego — na południowo-zachodnim skraju Mazur — i są efektem działania ostatniego zlodowacenia, które uformowało tu krajobraz pagórkowaty, pofałdowany i dramatyczny w sposób, który w Polsce jest rzadkością. Wzgórza morenowe sięgające ponad 200 metrów wysokości, głęboko wcięte doliny, jeziora ukryte między wzgórzami i widoki, przy których trudno uwierzyć, że jesteśmy wciąż w Polsce — to właśnie Mazury Garbate. Region, który przez lata pozostawał w cieniu słynniejszych mazurskich jezior i który dopiero teraz zaczyna być odkrywany przez podróżników szukających czegoś poza utartymi szlakami. Krajobraz, który zaskakuje Nazwa "Garbate" pochodzi od pagórkowatego, "garbatego" terenu — i doskonale opisuje to, co można tu zobaczyć. W odróżnieniu od typowego mazurskiego krajobrazu, gdzie wzrok gubi się na płaskiej tafli jeziora, Mazury Garbate oferują widoki warstwowe: wzgórze za wzgórzem, dolina za doliną, las za lasem. Z najwyższych wzniesień widać panoramy rozciągające się na dziesiątki kilometrów — pofałdowany teren pokryty lasami, polami i małymi jeziorami błyszczącymi w słońcu między wzgórzami. W pochmurne dni, kiedy nad krajobrazem snują się niskie chmury, Mazury Garbate wyglądają jak żywcem przeniesione z Highlands — i właśnie te zdjęcia, krążące w ostatnich latach po polskim Instagramie, sprawiły że region zaczął przyciągać pierwszych odkrywców. Wzgórze Dylewska Góra to najwyższy punkt całych Mazur i Pojezierza Mazurskiego — 312 metrów nad poziomem morza. Na szczycie stoi wieża widokowa, z której w pogodne dni widać panoramę sięgającą daleko za horyzont. Wokół rozciąga się Wzgórza Dylewskie Landscape Park — jeden z najmniej znanych parków krajobrazowych w Polsce, z siecią szlaków pieszych i rowerowych prowadzących przez najbardziej malownicze fragmenty terenu. Jeziora, które różnią się od tych na pocztówkach Mazury Garbate mają swoje jeziora — ale zupełnie inne niż Śniardwy czy Mamry. Są mniejsze, głębsze, ukryte między wzgórzami i otoczone lasami, które schodzą niemal do samej wody. Nie ma tu wielkich marin ani tłumów żeglarzy — są za to spokojne brzegi, dzikie plaże i cisza przerywana tylko śpiewem ptaków. Jezioro Szeląg Wielki to jedno z głębszych jezior w regionie, otoczone lasami i wzgórzami morenowymi. Jezioro Gaudy zachwyca dziką, niezagospodarowaną linią brzegową i wodą o intensywnym, ciemnozielonym kolorze. Jezioro Dąbrowa Wielka jest mniejsze, ale leży w jednej z najpiękniejszych dolin w całym regionie — z widokiem na wzgórza ze wszystkich stron. Woda w mazursko-garbatych jeziorach jest zazwyczaj chłodniejsza niż w płytkich jeziorach mazurskich — głębokość sprawia, że nagrzewa się wolniej. Za to jest czystsza i bardziej przejrzysta, co doceniają nurkowie i snorklerzy odwiedzający region. Szlaki piesze i rowerowe Mazury Garbate to raj dla piechurów i rowerzystów szukających terenu z prawdziwymi podjazdami i zjazdami — rzadkość na Mazurach, gdzie większość tras jest płaska. Wzgórza Dylewskie oferują kilkadziesiąt kilometrów oznakowanych szlaków, które prowadzą przez lasy bukowe i dębowe, przez szczyty z widokami i przez doliny z potokami. Szlak Wzgórz Dylewskich to najpopularniejsza trasa w regionie — prowadzi przez najwyższe wzniesienia, z kilkoma punktami widokowymi po drodze. Można go przejść w jeden dzień lub rozłożyć na dwa, nocując w jednej z agroturystyk w okolicy. Rowerzyści mają do dyspozycji kilkadziesiąt kilometrów tras o różnym stopniu trudności — od łatwych tras asfaltowych przez wiejskie drogi po wymagające leśne single-tracki. Rowery można wypożyczyć w większości agroturystyk w okolicy. Gdzie spać i jeść Mazury Garbate to kraina agroturystyki — małe, rodzinne gospodarstwa, które przyjmują gości od lat i oferują to, czego w dużych hotelach nie znajdziesz: domową kuchnię, ciszę i bezpośredni kontakt z przyrodą. Ceny są wyraźnie niższe niż nad popularnymi mazurskimi jeziorami — za pokój z wyżywieniem w dobrej agroturystyce zapłaci się 150-250 złotych od osoby. Regionalna kuchnia Mazur to zupy na wywarze z wędzonych ryb, kartacze — ziemniaczane pierogi z mięsem — i ryby z lokalnych jezior, wędzone lub smażone. W małych gospodarstwach i wiejskich restauracjach można zjeść kolację, przy której rozumie się, dlaczego slow food jest filozofią, a nie tylko modnym słowem. Jak dojechać Mazury Garbate leżą w trójkącie między Ostródą, Iławą i Nowym Miastem Lubawskim — w odległości około 160 kilometrów od Warszawy. Samochodem z Warszawy to około 2 godzin jazdy. Pociągiem do Ostródy lub Iławy — około 2,5 godziny, następnie samochodem lub rowerem w głąb regionu. Najlepszy czas na wizytę to czerwiec, lipiec i wrzesień. W czerwcu krajobrazy są świeże i zielone, tłumów prawie nie ma. We wrześniu lasy zaczynają zmieniać kolory, a powietrze jest rześkie i przejrzyste — i widoki z Dylewskiej Góry są wtedy najdalsze i najostrzejsze.
Z dala od tłumów i hałasu – to jedno mazurskie miejsce robi furorę wśród wtajemniczonych. Lepsze niż włoskie Como!
Mazury od lat przyciągają miłośników natury, żeglarzy i artystów. Wśród licznych miejscowości tej krainy jedno wyróżnia się szczególnie – leśniczówka Pranie. To tutaj Konstanty Ildefons Gałczyński tworzył swoje najpiękniejsze wiersze, a dziś to miejsce zachwyca turystów swoją historią i niepowtarzalnym klimatem.
Żeglarze znaleźli tu raj, poeci natchnienie, a artyści wieczną wenę. Mazury stały się odkryciem na miarę lotu w Kosmos. Ale wystarczyło spojrzeć w niebo, by dostrzec spadające gwiazdy. Docierały tu tłumnie też te warszawskie, oczarowane prostym mazurskim życiem i bajeczną naturą. Patrząc na srebrzące się w słońcu oczka jezior, można się domyślić, że to dzieło lodowca. Przeorał te ziemie, zostawiając po sobie moreny, doliny pełne głazów i jezior. Warmia i Mazury to Kraina Tysiąca Jezior. Miejscowi nazywają ją krainą rodzącą kamienie, bo ziemie tu nieurodzajne. „Mazury to laski, piaski i karaski”, dodają z czułością, ponieważ niemal każdy rolnik w spuściźnie dostał cząstkę wielkich lasów, wielkich piachów i wód. Po jeziorach jak zaczarowane wirują żaglówki, by przed zachodem słońca dobić do portów na szanty... Leśniczówka Pranie – literackie serce Mazur Nie byłoby jednak legendy Mazur bez poetów, pisarzy i artystów. „Tu na jeziorach znów steruję ku radości, córze bogów”, pisał Konstanty Ildefons Gałczyński po dotarciu do leśniczówki w Praniu, w której spędził niejedno lato i stworzył najpiękniejsze wiersze, w tym poemat „Niobe”. Początek podróży nie zapowiadał wielkiej przygody. Z żoną Natalią i córką Kirą poeta wysiadł z pociągu na zagubionym wśród lasów przystanku Ruciane. Wokół rozbite domy, resztki murów z czerwonej cegły, ślady po wojnie. Był 15 lipca 1950 roku. Ruszyli łodzią przez puste jezioro, przed dziobem tańczyły kaczki i dzikie gęsi. Wąskie Jezioro Nidzkie przypominało rzekę. „Mama powiedziała, że jest to rzeka zaczarowana, a wśród trzcin, w licznych zakolach, półwyspach (…) mieszkają jakieś dobre duchy. To jakby obudziło ojca. Wyprostował się, podniósł opuszczone dotychczas ramiona i w nic niewidzących oczach nagle został odbity blask wody. Pojawił się uśmiech, którego nie widziałam od tak dawna”, wspominała córka Kira w „Mazurskich szlakach Gałczyńskiego”. Pranie stało się jego szczęśliwą wyspą. „Jeszcze tyle byłoby do pisania, nie wystarczą tu żadne słowa: o wiewiórkach, o bocianach, o łąkach sfałdowanych jak suknia balowa, o białych motylach jak listy latające, o zieleniach śmiesznych pod świerkami, o tych sztukach, które robi słońce, gdy się zacznie bawić kolorami”, pisał w „Kronikach olsztyńskich”. Wieczorami, podczas rozmów przy lampie naftowej, słychać było granie świerszczy i pohukiwanie sowy. Nad głowami błyszczało rozgwieżdżone niebo i co chwila widać było spadające gwiazdy. „Ze wszystkich kobiet świata najpiękniejsza jest noc”, wyznał oczarowany Gałczyński. Proste mazurskie życie stało się antidotum na jego depresję. Najbliższa wieś Krzyże leżała od Prania cztery kilometry, do Rucianego było 10, ale wystarczyła burza, aby leśniczówka, gdzie dziś można odwiedzić muzeum poety, została odcięta od świata na wiele dni. Turysta był w tych stronach rzadkością, podobnie jak żaglówki i kajaki, po jeziorach sunęły najczęściej pychówki i łodzie rybackie. Wyludnione Mazury lizały wojenne rany, a do opuszczanych przez rdzennych Mazurów gospodarstw napływali przesiedleńcy – Kurpie zza miedzy, wilnianie i lwowiacy, którym krajobraz trochę przypominał rodzinne strony. Lęk budzili szabrownicy grasujący po okolicy, gdzie niedawno od kul ginęli ci, którzy chcieli „przywracać te ziemie Polsce”. To właśnie tutaj, w otoczeniu lasów i jezior, Konstanty Ildefons Gałczyński spędzał swoje letnie miesiące. To idealna propozycja dla tych, którzy planują wyjazd na Mazury śladami pisarzy i szukają literackich miejsc z duszą. Dziś leśniczówka Pranie Mazury to punkt obowiązkowy na trasie turystycznej każdego miłośnika poezji i ciszy. Mazury – kultura i natura w jednym Dziś leśniczówka Pranie to nie tylko muzeum poświęcone Gałczyńskiemu, ale również centrum wydarzeń kulturalnych. Koncerty, spotkania literackie, wystawy – wszystko to w otoczeniu przyrody. To nie tylko atrakcja, ale też serce kultury regionu. Niewielu wie, że właśnie tutaj powstały najpiękniejsze wiersze poety – miejsce emanujące energią i spokojem. Krutynia jak Ganges Pojezierze Mazurskie szybko jednak zyskało serca artystów i młodych ludzi. Stanisław Tym wspominał w swojej książce „Mamuta tu mam. Utwory zebrane spod łóżka”, jak studenci odwiedzali Gałczyńskiego w Praniu. „Gałczyński pisał, trochę pił – studenci tylko pili i było bardzo przyjemnie. Potem Mistrz przeniósł się w Zaświaty, a studenci, którzy go odwiedzali, urządzili pierwszy w Polsce Studencki Teatr Satyryków w Warszawie”. Członkowie STS-u upodobali sobie wieś Zgon nad Jeziorem Mokrym, której urodę docenił wcześniej Igor Newerly, pisarz rozkochany w Mazurach, wierny kronikarz trudnej historii tych ziem. Oprowadzał ich po regionie Karol Małłek, człowiek legenda, działacz ludowy, który o Mazurach wiedział wszystko. Pokazywał wsie, gdzie wciąż mówiło się „przepsiękną” gwarą mazurską, zabierał na spływy po „świętej rzece Ganges”, jak nazywał Krutynię. Niegdyś pływały po niej gondole z parasolami, bawili się tu goście z Berlina, strzelając korkami od szampana... Ale najlepszą promocję zapewnił Krutyni Melchior Wańkowicz. Latem 1935 zapuścił się tu kajakiem z córką, pływał też po jeziorach mazurskich i dużo rozmawiał z ludźmi, próbując zrozumieć, dlaczego tylu autentycznych Mazurów i Warmiaków opuściło te strony. Jak pisał potem w głośnym reportażu „Na tropach Smętka”, wybory na tych ziemiach zostały sfałszowane, a miejscowa „Ortelsburger Zeitung” apelowała do rodaków Niemców, żeby mieli na oku tych, co trzymają w domach gazety polskie, i że „należy wszystkich zakłócających spokój zawczasu unieszkodliwić”. Lepsze Krzyże niż Paryże Po wojnie największą karierę zrobiły Krzyże. Niewielka wieś nad Jeziorem Nidzkim przyciągała twórców i filmowców jak magnes. Mazurskie krajobrazy uwodziły, stając się świadkiem letnich romansów. „To tam przyjeżdżaliśmy z pierwszymi dziewczynami i chłopcami i tam, obok chichoczącej w duchu szyszki, obok oniemiałej sowy, obok zdumionej sarny szeptaliśmy swoje pierwsze »nigdy« i »zawsze«, i tam przysięgaliśmy, że do końca życia będziemy wierni zagubionej w puszczy stacji Karwicy”, wspominała Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich”. Napisała tu jedną z najpiękniejszych piosenek „Na całych jeziorach Ty”, dedykowaną przystojnemu leśniczemu z Prania, dość milkliwemu, o oczach tak niebieskich, że odbijał się w nich cały błękit mazurskich jezior. W Krzyżach bywali wszyscy, bo jak mówiła Krystyna Sienkiewicz, „lepsze Krzyże niż Paryże”. Miejscowi chętnie przyjmowali „cudaków” z Warszawy, którzy zostawiali trochę grosza i niejednego utrwalili w piosence czy wierszu. Pod koniec lat 60. stanęła tu podhalańska chałupa Olgi Lipińskiej z piecem kaflowym i długim drewnianym stołem, przy którym zasiadało nawet 40 osób, co z sentymentem wspomina satyryczka. Obok była dacza Barbary Wrzesińskiej, w kompletnie innym stylu, przypominająca pełen fantazji baraczek. Jednym z pierwszych, którzy osiedli tutaj na stałe, okazał się malarz i poeta Andrzej Strumiłło, który z rodziną przetrwał tu niejedną srogą zimę. W okolicy ludzie mieli motocykle, furki, sanki, młodzi zaś Strumiłłowie, jeszcze na dorobku, mogli liczyć tylko na własne nogi. W pobliskich Wejsunach, w starej mazurskiej kuźni z dużym sadem, rozgościł się wkrótce Wojciech Siemion. Goście kochali podwieczorki u Siemionów przy dużym stole ustawionym pod drzewami owocowymi, czekając z niecierpliwością, aż zostaną podane pyszne pierogi z jagodami na dobrze schłodzonym winie... Odkąd modne stały się grille, przyjęcia się zmieniły. Jeszcze dziś niektórzy wspominają jedno z nich, na które zajechał Jan Pietrzak swoim jaguarem, też mieszkaniec Mazur. Podczas kolacji pasący się za płotem spokojny koń Maciek dostał takiego amoku, może z powodu opowiadanych kawałów, że skoczył przez płot prosto na dach samochodu satyryka. Jerzy Iwaszkiewicz odwiedził Krzyże po 50 latach i mówi, że nie udało się ich popsuć, zachowały dawny styl. Wybudowano nowy port, a knajpa U Kędziorka, pod którą ustawiał się sznur luksusowych samochodów po pyszne naleśniki, ma wzięcie. Sanatorium dla duszy Magia Warmii i Mazur wciąż działa, o czym można się przekonać podczas Pikniku Country w Mrągowie, Olsztyńskiego Lata czy szantów w Sztynorcie, Giżycku i Mikołajkach. Mimo koronawirusa nie brak imprez plenerowych i kabaretów, rowerzystów na duktach leśnych i grzybiarzy, a w zatoczkach zapalonych wędkarzy. Ale trudno wyobrazić sobie Mazury bez żaglówek sunących Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich, krążących po głębokich Mamrach, Tałtach, Kisajnie czy wielkich jak morze Śniardwach. Gdzieś tutaj Roman Polański nakręcił nominowany do Oscara „Nóż w wodzie”. Filmowi bohaterowie żeglowali luksusowym jachtem „Rekin”, służącym przed wojną niemieckim turystom. Mazury mają szansę stać się siódmym cudem świata, co już dawno wyczuł biznes, bo jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać wszędzie eleganckie hotele w stylu Gołębiewskiego i przytulne pensjonaty. Modzie tej ulegli wiele lat temu nawet Janusz Majewski z nieżyjącą już dziś żoną, słynną fotografką Zofią Nasierowską, budując nad jeziorem koło Starych Juch kameralny pensjonat przypominający staropolski dom. Bywali w nim Pszoniak, Gajos, Młynarski, Wajda i José Carreras... Po obejściu kręcił się jamnik Rysio. „Któregoś dnia odwiedził nas Ryszard Kapuściński, a nasz niesforny jamnik kręcił się pod stołem. Krzyknąłem: »Rysiek, uspokój się!«, na co zaniepokojony Kapuściński zapytał: »A co ja takiego zrobiłem?«”, opowiadał mi reżyser. Jego sąsiadem został Jerzy Hoffman, który swoją mazurską przystań nazywa „sanatorium dla duszy”. Z okien lubi oglądać jezioro Łaśmiady. „Albo jest spokój, albo potężne fale biją tak mocno o brzeg, że słychać w całym domu. Jestem emocjonalny i jeśli coś chwyci mnie za gardło, daję się prowadzić jak koń za uzdę”, mówi. Gości zawsze prowadzi na pomost. Milczymy, wsłuchując się w odgłosy przyrody. „Tu pięknie jest zawsze, jak pojawia się tęcza, pada deszcz i jezioro skute jest lodem”, mówi. Co by na to powiedział Gałczyński? „Ptaków tyle, zieleni tyle. Lato, zaczekaj chwilę”. Tekst Elżbieta Pawełek
Był na szczycie, runął na samo dno. Jego odejście skrywa tajemnice
Konstanty Ildefons Gałczyński — wybitny i uwielbiany poeta — umierał dwa razy. Po raz pierwszy, kiedy po wojnie został uznany za zmarłego, i potem po latach kiedy naprawdę powalił go trzeci zawał. Jak do tego doszło? Konstanty Ildefons Gałczyński: żołnierz i kochanek Konstanty Ildefons Gałczyński urodził się 23 stycznia 1905 roku. Był synem kolejarza. Studiował na kilku kierunkach, żadnego nie skończył. W kółku naukowym anglistów napisał pracę o szkockim poecie Gordonie Morrisie Cheatsie. Przedstawił dokładnie jego życiorys, cytował i analizował wiersze. Po czym okazało się, że nikt…taki nie istniał, Cheats był wymysłem Gałczyńskiego (podaje za Piotrem Kitrasiewiczem w rozmowie „Gałczyński był tragicznie rozdartą osobą”). Już przed wojną stał się sławny. Z tych czasów pochodzi znany wiersz „Skumbrie w tomacie”, opublikowany w prawicowym piśmie „Prosto z mostu”. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej. Miał wtedy 34 lata. Był już słynnym poetą. Trafił najpierw do niewoli radzieckiej, potem do niemieckiej. Ponieważ brał udział w jakiejś rozróbie, został zdegradowany ze stopnia podchorążego do szeregowca i dzięki temu uniknął transportu do Katynia, gdzie rozstrzelano polskich oficerów. Czas wojny spędził w stalagu Altengrabow pod Magdeburgiem. W Polsce czekała na niego ukochana żona Natalia. Ślub wzięli w 1930 roku. Kto nie znał srebrnej Natalii i zielonego Konstantego? Albo wiersza, w którym pisał: „Pokochałem Cię w noc błękitną/ w noc grającą/ noc bezkresną…” Dla żony napisał m.in. słynny wiersz „Serwus Madonna”. W 1936 roku urodziła się ich córka Kira. Gałczyński, trzy kobiety i żona Ale podczas wojny, gdy bardzo przyzwoicie zachowywał się wobec kolegów jako jeniec, żonę zdradzał nałogowo. Romansował z aż trzema kobietami. Jedną z nich, była poznana w obozie poetka Maria Marutą Stobiecką. Potem związał się z Lucyną Wolanowską, byłą więźniarką obozu Ravensbruck. Lucyna została jego żoną, w 1946 roku urodził im się syn Konstanty Ildefons jr. O tym, że Konstanty senior ma w Polsce żonę, Lucyna Wolanowska dowiedziała się, gdy była w czwartym miesiącu ciąży. Zamieszkali razem w Hoxter. Gałczyński zarabiał jako tłumacz, Lucyna pracowała w centrali telefonicznej. Nazywał ją ptaszkiem, siebie kotem, oczekiwanego synka — bajbusikiem. Poeta nie spieszył się z powrotem do Polski. Pojechał jeszcze do Paryża i Brukseli i nawiązał kolejny romans, tym razem z Anielą Micińską. Niektórzy uważają, że zwlekał z powrotem, bo nie mógł się zdecydować, czy jednak nie ułożyć sobie życia na Zachodzie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Konstanty Ildefons Gałczyński: żona kochała go bezgranicznie, wybaczała mu zdrady, pijaństwo <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgi5XhCy-f9c75da.jpg" width="1427" height="2000" alt="PHOTO: MUZEUM LITERATURY/EAST NEWS Zona poety - Natalia Galczynska z corka Kira, Anin 1938. KONSTANTY ILDEFONS GALCZYNSKI - POLISH POET. Konstanty Ildefons Galczynski (1905-1953) - polski poeta. Najbardziej znany za sprawa paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek "Teatrzyk Zielona Ges", w ktorej pojawila sie galeria postaci takich jak Porfirion Osielek, Piekielny Piotrus, Hermenegilda Kociubinska, czy Zielona Ges. Jego debiut literacki w prasie mial miejsce w 1923. Zwiazany byl z grupa poetycka Kwadryga oraz pismami satyrycznymi i politycznymi stolicy, nalezal do bohemy artystycznej. Bral udzial w kampanii wrzesniowej. Okres okupacji spedzil w stalagu w Altengrabow. Po wojnie wspolpracowal m.in. z tygodnikiem "Bluszcz", "Prosto z Mostu", "Przekrojem", "Tygodnikiem Powszechnym" oraz krakowskim kabaretem "Siedem kotow"." title="Konstanty Ildefons Ga?czy?ski" /> Żona i znajomi myśleli, że poeta nie żyje Tymczasem żona i przyjaciele rozpaczliwie go poszukiwali. A ponieważ nie było o Gałczyńskim żadnych informacji, w Polsce gruchnęła wieść, że poeta nie żyje. Żona płakała, niektóre gazety wydrukowały już nekrologi i wspomnienia. Wreszcie Gałczyński objawił się. Wrócił w końcu w 1946 roku, ale nie sam, i nie z żoną — Lucyną, a z Marią Stobiecką u boku. Dzięki zabiegom przyjaciół pogodził się z żoną i po długiej rozmowie znowu zamieszkali razem. O drugim małżeństwie poety, które już poza wszystkim bigamią, w jego warszawskim domu nie wspominano. Lucyna wyjechała do Australii, w 1953 roku unieważniła ich małżeństwo. Gałczyński nigdy nie poznał syna, który już po jego śmierci przyjeżdżał do Polski do przyrodniej siostry Kiry, odwiedzał słynną leśniczówkę Pranie. Gałczyńskim był trudnym człowiekiem, w wierszach wychwalał i mitologizował małżeńską codzienność, ale jego małżeństwo było burzliwe, nie tylko przez zdrady. Poeta pił, miewał depresje, lęki, znikał z domu. Być może miał chorobę dwubiegunową, bo miewał okresy apatii i ogromnego pobudzenia. Chociaż Stefan Kisielewski – muzyk, pisarz i publicysta – przypisywał tę ekscytację kawie, której litry wypijał rano. Pił albo kawę, albo wódkę. Gałczyński zakazany i załamany Był bardzo popularny, już po powrocie do Polski pisał tak piękne wiersze jak „Zaczarowana dorożka”, stworzył teatrzyk „Zielona gęś” z postaciami Osiełka Porfiriona, Szalonego Piotrusia czy Hermenegildy Kociubińskiej. Ale w końcu lat 40. i początku 50., kiedy miała wykuwać się nowa, socjalistyczna literatury, nie było miejsca na literackie wyrafinowanie i purnonsens. Gałczyński podpadł komunistom. Mówiono, że schlebia drobnomieszczańskim gustom. Na zjeździe literatów w 1950 roku zaatakował go ostro inny poeta Adam Ważyk. Poezję Gałczyńskiego, nazwał „zdemolowanym kramikiem mieszczańskiego inteligenta”, „lamusem szlacheckiego baroku z antycznymi bogami”, „filisterskim kącikiem z koteczkiem i firankami”, namawiał do ukręcenia łba „temu rozwydrzonemu kanarkowi, który zagnieździł się w jego wierszach”. Sala huczała od oklasków, oskarżonego Gałczyńskiego nie było. Odpowiadał pośrednio: „Kanarkowi można ukręcić łeb, ale wtedy będzie widać klatkę. Co z klatką, kolego?” Poeta próbuje składać daniny, już wcześniej napisał „Pieśń na Zjednoczenie Partii”, „Kantatę”. Pisze: „Przed mauzoleum Lenina” chwaląc wodza, który "centrum globu przesunął na Wschód". Ale nic nie pomaga. Kolejne pisma zamykają przed nim swoje łamy, znika uwielbiana przez czytelników „Zielona gęś”. Gałczyński staje się oficjalnie zakazany. Dom utrzymuje Natalia, która pracuje jako tłumaczka. Gałczyńskiemu pomógł Julian Tuwim Gałczyńskiemu pomaga Julian Tuwim, choć nie przepadali za sobą. Zlecił mu tłumaczenie "Snu nocy letniej" Szekspira, sam zapłacił zaliczkę. Poeta przeżywa załamanie. Pije, włóczy się po znajomych. Ucieka do Krakowa. Czuje się zaszczuty. Jego stan poprawia wyjazd na Mazury, do leśniczówki Pranie nad jeziorem Nidzkim. Napisał w tym czasie piękny poemat „Niobe”. Ale też ohydny „Poemat dla zdrajcy”, który był atakiem na Czesława Miłosza. Sam Miłosz sportretował go jako Deltę w "Zniewolonym umyśle". Na pewno pisanie na zamówienie komunistycznych kacyków, dostosowywanie się do reguł literackiego socrealizmu, dużo go kosztowało. Z czasem wraca do łask. Ale alkohol, depresja, poczucie odrzucenia rujnują mu zdrowie. Przeżywa dwa zawały, trzeciego już nie. Umiera, w 1953 roku w wieku 48 lat. Konstanty Ildefons Gałczyński został pochowany na wojskowych Powązkach w Warszawie. Pogrzeb był szybki i cichy. Jego śmierć była szokiem, krążyły plotki, że poeta popełnił samobójstwo, że się zapił. Natalia Gałczyńska przeżyła po śmierci męża 23 lata, zawsze go kochała, dbała o jego dorobek i pamięć o poecie. Robiła to także ich córka, Kira Gałczyńska. CZYTAJ TEŻ: Konstanty Ildefons Gałczyński był wspaniałym poetą, ale trudnym człowiekiem. Jakie były jego relacje z córką, Kirą? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQz3s9X-1382fed.jpg" width="2000" height="1351" alt="PHOTO: MUZEUM LITERATURY / EAST NEWS Praga, 1949 r. Konstanty Ildefons Galczynski udzielal wywiadow, bral udzial w wieczorach i konferencjach prasowych. KONSTANTY ILDEFONS GALCZYNSKI - POLISH POET. Konstanty Ildefons Galczynski (1905-1953) - polski poeta. Najbardziej znany za sprawa paradramatycznej serii podszytych absurdem humoresek "Teatrzyk Zielona Ges", w ktorej pojawila sie galeria postaci takich jak Porfirion Osielek, Piekielny Piotrus, Hermenegilda Kociubinska, czy Zielona Ges. Jego debiut literacki w prasie mial miejsce w 1923. Zwiazany byl z grupa poetycka Kwadryga oraz pismami satyrycznymi i politycznymi stolicy, nalezal do bohemy artystycznej. Bral udzial w kampanii wrzesniowej. Okres okupacji spedzil w stalagu w Altengrabow. Po wojnie wspolpracowal m.in. z tygodnikiem "Bluszcz", "Prosto z Mostu", "Przekrojem", "Tygodnikiem Powszechnym" oraz krakowskim kabaretem "Siedem kotow"." title="Konstanty Ildefons Ga?czy?ski" />
Kaszuby to jeden z najpiękniejszych regionów Polski, który przyciąga turystów przez cały rok. Bogata historia, malownicze krajobrazy oraz unikalna kultura sprawiają, że to miejsce idealne na wypoczynek przez cały rok. Gdzie się zatrzymać, by od rana do wieczora być toczonym przyrodą i budzić się przy śpiewie ptaków? Kaszuby - pomysł na weekend i na dłuższy urlop Wiosną i latem Kaszuby zachwycają swoją przyrodą – lasy, jeziora i pola kwitnących kwiatów tworzą widoki, od których trudno oderwać wzrok. Można tu doskonale spędzić czas na pieszych wędrówkach, rowerowych przejażdżkach oraz relaksujących spacerach po nadbrzeżach jezior. Dla miłośników sportów wodnych również nie brakuje atrakcji - kajakarstwo, żeglarstwo czy windsurfing to tylko niektóre z dostępnych opcji. Jesienią Kaszuby prezentują się w jeszcze bardziej magiczny sposób – barwne liście oraz romantyczne mgły tworzą niesamowity klimat. idealny dla długich spacerów po lesie lub relaksujących ognisk nad jeziorem. Co więcej, jesienne festiwale kulturalne i tradycyjne targi lokalnych wyrobów są doskonałą okazją do zapoznania się z kaszubską kulturą i tradycjami. Zima na Kaszubach również ma swoje uroki. Malownicze krajobrazy zasłane śniegiem, łyżwy na zamarzniętych jeziorach i romantyczne wieczory przy kominku to doskonały sposób na zimowy relaks. Dodatkowo, liczne ośrodki narciarskie oferują doskonałe warunki do uprawiania sportów zimowych. Dla tych, którzy chcą odprężyć się i zrelaksować w pięknym scenerii przez cały rok, Kaszuby są idealnym miejscem na wypoczynek. Bogata oferta atrakcji, piękna przyroda i unikalna atmosfera sprawiają, że każda pora roku na Kaszubach jest wyjątkowa i niezapomniana. Raj na Kaszubach - domy na wynajem Jeśli szukasz zatopionego w zieleni domu do wynajęcia na weekend lub na dłuższy pobyt, to Raj na Kaszubach Cię zachwyci. To ekskluzywny, butikowy ośrodek wypoczynkowy, gdzie znajdziesz spokój, ale też wszystkie wygody. Na ponad hektarowym zalesionym terenie, który jest częścią Borów Tucholskich objętym programem Natura 2000, znajdziesz trzy całoroczne, klimatyzowane domy. Każdy z nich oferuje przestronne wnętrza – pokój rodzinny połączony z jadalnią i otwartą kuchnią, a do tego trzy sypialnie, w tym dwie z podwójnym łóżkiem oraz jedną z łóżkiem piętrowym, co zapewnia komfortowy pobyt nawet do sześciu osób. Przytulna antresola tworzy idealne miejsce do odpoczynku, gdzie na komfortowej sofie można poczytać lub obejrzeć filmy z popularnych platform streamingowych, takich jak Netflix, Disney Plus i Prime Video. Dodatkowo, dla fanów gry w bilard, w domu przygotowano specjalny stół. Co ciekawe, każdy dom posiada dwustronny kominek, który sprawia, że wieczorne chwile spędzone czy to na zewnątrz, czy wewnątrz nabierają niepowtarzalnego uroku. Przy domu jest także duży taras, a na nim wygodne meble do odpoczynku. Ale domy i piękny teren to nie wszystko. W Raju na Kaszubach znajdziesz też: Staw kąpielowy Staw kąpielowy to 600m2 krystalicznie czystej wody z pomostami i leżakami. Najgłębsza jego część jest idealna do kąpieli a jednocześnie jest jedną z największych w tej części Europy kąpieli perełkowych z milionami bąbelków w toni wodnej. Dzięki podświetleniu, staw kąpielowy nabiera jeszcze większej magii po zmroku. Sauna Sauna, zaprojektowana w stylu skandynawskim, oferuje eleganckie wnętrza z naturalnym drewnem i kamieniem, co tworzy atmosferę spokoju i harmonii. W trakcie relaksującej sesji w saunie, możesz wskoczyć do orzeźwiającej wody stawu kąpielowego. Wiata Biesiadna Wiata biesiadna jest duża (ponad 50 m2) i w pełni wyposażona: są trzy grille, piec chlebowy, tradycyjna kuchnia z fajerkami, wędzarnia i cztery stoły z miejscami dla 24 osób. Prywatny pomost, kajaki, canoe, rower wodny i łódka wędkarska Nad jeziorem Małe przygotowano pomost z przycumowanymi kajakami, canoe, rowerem wodnym i łódką wędkarską z wykupionym zezwoleniem na łowienie ryb w sezonie wędkarskim. Poza tym na terenie znajduje się plac zabaw w postaci ogromnego statku pirackiego. Są tam drabinki, zjeżdżalnia, ścianki do wspinania, linki, przejścia i drabinki. Fani sportów zespołowych ucieszą się z boiska, gdzie można grać w siatkówkę, badmintona lub mini futbol. Dla gości przygotowano też specjalne miejsce na ognisko z siedzeniami, gotowym drewnem i kijami do pieczenia kiełbasek lub szaszłyków. Wystarczy więc tylko przynieść ulubione produkty i przekąski, aby spędzić niezapomniany wieczór w gronie najbliższych. A dla osób posiadających auta elektryczne jest stacja ładowania. Czego chcieć więcej?
Filip Chajzer wybudował dom na Mazurach! To się nazywa luksus…
Wnętrza robią niesamowite wrażenie, a dom można wynająć! Ile kosztuje za noc?
Filip Chajzner swój wymarzony dom na Mazurach budował od dłuższego czasu. Wreszcie piękna willa jest gotowa! Dziennikarz postanowił pokazać efekty na swoim profilu na Instagramie. Trzeb przyznać, że budynek prezentuje się imponująco - doskonale wpisuje się w mazurski klimat, a jednocześnie jest nowocześnie wyposażony i zaprojektowany w modnym stylu „stodoły”. Ogromne okna robią niesamowite wrażenie, a dzięki nim do wysokiego salonu wpada mnóstwo naturalnego światła. Na terenie posiadłości Chajzera znajduje się nawet jacuzzi! Dom ma powierzchnię 140 metrów kwadratowych i bez problemu może w nim mieszkać aż 6 osób. Jak się okazuje ma to znaczenie, bo Chajzer postanowił dom wynajmować! Nazwał go High Zen. Ile kosztuje tu nocleg? ZOBACZ TAKŻE: Izabela Janachowska pokazała nowe mieszkanie! Filip Chajzer wybudował dom na Mazurach! Jak wyglądają wnętrza? Filip Chajzer w poście na Instagramie ujawnił szczegóły dotyczące jego mazurskiej przystani. Idealne miejsce znalazł ponad rok temu - działka ma bezpośredni dostęp do jeziora. Wtajemniczeni dobrze wiedzą, że właśnie takie działki są najbardziej pożądane. Gotowy dom jest piękny. Wnętrza utrzymane są w minimalistycznym, prostym stylu z rustykalnymi motywami. Króluje drewno, naturalne kolory i szarość. Wrażenie robi duży drewniany stół w salonie. Szara klasyczna zabudowa kuchenna z Ikei to niedrogie rozwiązanie, które zapewnia świetny efekt. Zwróćcie uwagę na biało-czarną mozaikę na podłodze w kuchni - nadaje wnętrzu unikatowy charakter. Oto historia High Zen: „Kochani, jak dobrze wiecie, trochę ponad rok temu znalazłem mój mazurski raj. Szukałem go od dobrych kilku lat bo właśnie tyle zajęło mi znalezienie mojej wymarzonej działki z bezpośrednim dostępem do linii brzegowej jeziora, zlokalizowanej w sąsiedztwie lasów, otoczeniu dzikiej przyrody. Jest takie budowlane powiedzenie, że pierwszy dom budujesz dla wroga, drugi dla przyjaciela, a trzeci dla siebie... (Akurat mój pierwszy jest petardą, ale to kunszt inwestora). Dobrze licząc, ten jest dla przyjaciela, a tak naprawdę to dla przyjaciół, którzy siedząc na tarasie w jacuzzi, będą mogli rozkoszować się pięknem mazurskiej zimy. Do tego herbata... Ta jasne duch puszczy już uśmiecha się do moich gości. Zatem przyjaciele… z dumą chciałbym przedstawić Wam HighZen. Miejsce, które jest jak marzenie bo powstało z marzeń o idealnym miejscu do życia i odpoczynku”, napisał dziennikarz w opisie do posta, przedstawiającego ujęcia wnętrz domu. Jak się okazuje docelowo High Zen to będą dwa domy - kolejny budynek, jak czytamy na oficjalnej stronie Highzen.pl, zostanie otwarty w marcu. Cena za nocleg w High Zen zaczyna się od 1200 zł. Zobacz zdjęcia wnętrza domu Chajzera w naszej galerii!
Nareszcie warmińskie dzieciaki mogą poznać Wawelskiego Smoka, a małopolskie rodziny dzieli zaledwie godzina od Zielonych Płuc Polski
Cudze chwalicie, swojego nie znacie – choć to już oklepany cytat, trafia w sedno popularnych nawyków podróżniczych. W weekendy zwykle kręcimy się po własnym podwórku w promieniu kilkudziesięciu kilometrów, a na dłuższy urlop wybieramy odległą destynację, bo im dalej, tym bardziej prestiżowo. Nic dziwnego potem, że gdy zapytamy Warmiaka o wszystkie szczyty Tatr, wymieni Rysy i niewiele więcej, a Małopolanin licząc mazurskie jeziora, zatrzyma się na Śniardwach i Mamrach. A wszystko dlatego, że odległość między Małopolską a Warmią i Mazurami do niedawna była zbyt duża na weekendowy wypad za miasto, a niedostateczna, aby właśnie tam spędzić coroczny długo wyczekiwany urlop. Z krakowskiego rynku na mazurski jacht Jednak od siedmiu lat, dzięki lotniczemu połączeniu między Małopolską a Mazurami, ruch turystyczny na linii północ-południe Polski nabrał tempa i rozmachu. Popularne stały się weekendowe wypady do Krakowa, aby wypić kawę na krakowskim Kazimierzu, odwiedzić galerie oraz muzea i skorzystać z bogatej oferty kulturalnej miasta. Zaledwie w godzinę można było znaleźć się w centrum byłej stolicy Polski tętniącej życiem, muzyką i wydarzeniami. Ta perspektywa stała się tak kusząca dla mieszkańców Zielonych Płuc Polski, że zamiast wsiadać w samochód i po raz kolejny jechać do Warszawy czy Trójmiasta, ochoczo wybierali Kraków, który stał się też ulubioną destynacją rodzin – mazurskie i warmińskie dzieci w końcu zobaczyły smoka wawelskiego, Sukiennice czy widok z Wieży Mariackiej. Z kolei mieszkańcy Małopolski wybierając się w podróż na Mazury, szukają zupełnie czego innego. Ogromne przestrzenie lasów, liczne jeziora wraz z całą infrastrukturą do sportów i rekreacji, wymarzony slow life, który odrywa od pędzącej rzeczywistości, bliskie spotkanie z naturą, czyste powietrze i cisza - to niewątpliwie atuty Warmii i Mazur, po które sięgają turyści z dużych aglomeracji. Więcej można dowiedzieć się na https://mazury.travel/. Doskonałe połączenie Lądując w samym sercu Mazur, turyści mogą skorzystać z wachlarza dostępnej komunikacji, aby dotrzeć zarówno na Warmię, jak i w głąb Krainy Wielkich Jezior Mazurskich. Do Olsztyna, oddalonego o 55 kilometrów, dojechać można szynobusem Polregio, którego stacja docelowa znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terminala pasażerskiego w Szymanach. Rozkład jazdy szynobusu jest w pełni skoordynowany ze zmieniającą się siatką połączeń lotniska, a podróż do Olsztyna zajmuje około 45 minut. Pasażerowie lotniska mogą także skorzystać z usług przewoźników autobusowych oraz korporacji TAXI, które oferują transport na terenie całego regionu. Do dyspozycji pasażerów jest także doskonała infrastruktura parkingowa przy terminalu pasażerskim, z 400 miejscami dla pojazdów osobowych. Szybko i komfortowo Rejsy z Krakowa do Szyman i z powrotem to idealne połączenie wypadowe nie tylko na krótki weekend, ale również na nieco dłuższy urlop. Bezpośrednie loty pomiędzy lotniskiem Kraków-Balice a Olsztyn-Mazury realizowane są przez Polskie Linie Lotnicze LOT samolotami turbośmigłowymi Bomabardier Q400, które na pokład mogą zabrać 78 pasażerów. Podróż samolotem trwa około 60 minut. Dokładny rozkład lotów oraz możliwości rezerwacji biletów dostępne są na stronie www.lot.com. Przyjemne lądowanie Sam terminal pasażerski Portu Lotniczego Olsztyn-Mazury, którego zdjęcia znaleźć można na stronie www.mazuryairport.pl, robi wrażenie - design nawiązuje do tradycyjnej architektury Warmii i Mazur, a cała bryła budynku świetnie komponuje się z naturalnym pejzażem okolicy. W nowoczesnym szklanym budynku znajdują się strefy restauracyjne, komercyjne oraz wypoczynkowe. W terminalu mieszczą się także stanowiska wypożyczalni aut, bankomat, sala konferencyjna, salonik biznesowy oraz taras widokowy. Wszyscy użytkownicy terminala mogą korzystać z bezpłatnej sieci WIFI. Materiał powstał z udziałem LOT
Anna Dereszowska ma ekologiczny dom na Mazurach! Pokazała nam wnętrza
Miejsce jest wyjątkowe, przytulne i przestronne
Gdy przyjeżdżam tu, zapominam, gdzie leży telefon. To jest jedyne takie miejsce, w którym doświadczam zupełnego odcięcia od tego, co się dzieje naokoło”, mówi Anna Dereszowska, która od lat działa na rzecz środowiska. Zaprosiła nas do swojego mazurskiego domu i opowiedziała o tym, jak niewiele potrzeba tu, by być szczęśliwym. Zdradziła też, jakie rozwiązania zastosowano, by jej dom był ekologiczny, i co robi, by jak najmniej szkodzić środowisku. Katarzyna Piątkowska: Pochodzisz ze Śląska, a Daniel z Olsztyna. Namówił Cię, żeby kupić dom na Mazurach? Anna Dereszowska: Nie musiał. Kocham Mazury i mam do nich ogromny sentyment. Zastanawialiśmy się nad Beskidami, gdzie jeździłam na narty, bo niedaleko mieszkałam. Pod Bielskiem mieszkają teraz moi rodzice. Ale Mazury kocham. W Siemianach nad jeziorem Jeziorak spędzałam z rodzicami i z bratem każde wakacje. Przeważyła potrzeba bycia w bliskości wody. Wiesz, że gdy przyjeżdżam tu do domu, zapominam, gdzie leży telefon? To jest jedyne takie miejsce, w którym doświadczam zupełnego odcięcia od tego, co się dzieje naokoło. Mniej więcej 50 kilometrów za Warszawą coś się zmienia. Przestaję odczuwać potrzebę kontrolowania rzeczywistości. Nie muszę wiedzieć, co się dzieje na świecie. Kiedy jestem w domu w Warszawie, mam gonitwę myśli, wieczną pogoń w sobie, że z czymś nie zdążę, że jeszcze ciągle tyle do zrobienia. Tutaj naprawdę odpoczywam. Chodzę w dresie, który przywiozłam z Warszawy, w butach, o których zapomniałam, że je mam. Tutaj okazuje się, że człowiekowi niewiele potrzeba do tego, żeby funkcjonować. Dlatego daję rzeczom drugie życie. To jest trend, który – mam nadzieję – będzie coraz silniejszy. Jest nas na świecie coraz więcej. Czy naprawdę co sezon musimy wymieniać ciuchy? To się już obróciło przeciwko nam. Czytaj także: Anna Dereszowska u boku ukochanego, Daniela Duniaka odnalazła szczęście i zrozumienie Tak wygląda kuchnia w mazurskim domu Anny Dereszowskiej Twój dom na Mazurach jest proekologiczny? Staramy się, żeby nasze gospodarstwo było neutralne klimatycznie. Wiem, że proekologiczne rozwiązania często są droższe, ale w dłuższej perspektywie to się naprawdę opłaca. Nie mówię tylko o portfelu, ale o zdrowiu, przyszłości naszych dzieci. To są fundamentalne rzeczy, o których nawet nie powinno się dyskutować. A dyskutuje się. Ocieplenia klimatycznego doświadczamy na własnej skórze. Wiesz, że wiosną tego roku temperatura na Antarktydzie i w Arktyce była miejscami o 40 stopni wyższa niż zazwyczaj?! To jest wpływ naszych działań. Nie tylko tych na wielką skalę, jak wycinanie lasów na Borneo, ale też tych drobnych, codziennych, domowych grzeszków. Czytaj także: Anna Dereszowska: „To był trudny czas. Prawie rozstaliśmy się w trakcie ciąży” Łazienka w mazurskim domu Anny Dereszowskiej Od kiedy bacznie przyglądasz się temu, co się dzieje? Kilka lat temu razem z WWF robiliśmy program „SOS dla świata”. Poleciałam na Borneo i przeżyłam szok. Zobaczyłam wykarczowany i wypalony las tropikalny, na którego miejscu stworzono plantacje palm olejowych. Od tamtej pory żyję ekologicznie. Świadomie i konsekwentnie. Oczywiście i mnie zdarzają się potknięcia, ale bardzo się staram korzystać z produktów, które mają jak najmniejszy wpływ na środowisko. Podczas budowy domu bardzo zwracaliśmy na to uwagę. Kupiliśmy go w stanie surowym, ale zrobiliśmy wszystko, by był jak najbardziej ekologiczny. Zamontowaliśmy fotowoltaikę, nie założyliśmy klimatyzacji, ale mamy rekuperację, która ma na środowisko mniejszy wpływ. Gdy wybieraliśmy sprzęty RTV czy AGD, naprawdę było dla nas ważne, żeby miały jak najwyższą klasę energetyczną. Mam troje dzieci i bardzo bym chciała, żeby one jeszcze poznały taki świat, jaki my znamy. Żeby zobaczyły piękne lasy, żeby mogły nurkować i zachwycać się rafami koralowymi, choć niestety to już wydaje się mało prawdopodobne. To ostatni moment, kiedy możemy coś zrobić. Lubicie być blisko natury, stąd też pomysł na dom na Mazurach? Złożyły się na to dwie rzeczy. Po pierwsze, pandemia, która obudziła w nas potrzebę wyrwania się z miasta, ale też nasza wewnętrzna potrzeba obcowania z przyrodą. Ten dom znaleźliśmy przypadkiem. Czytaj także: Trzecia ciąża Anny Dereszowskiej była inna, niż poprzednie: „Nie ukrywam, że byłam zaskoczona…” W sypialni mazurskiego domu Anny Dereszowskiej króluje duże łóżko To była miłość od pierwszego wejrzenia? Gdy wjechaliśmy na posesję, otworzyłam drzwi, żeby wysiąść z samochodu (hybrydowego zresztą), od razu, tuż przy nodze, zobaczyłam maślaka. To natychmiast przywołało wspomnienia związane z mamą, która była mistrzynią w zbieraniu grzybów. Baliśmy się, bo nie wiedzieliśmy, czy damy radę. Nie żałuję jednak, że zaryzykowaliśmy. A gdy ostatnio Lenusia powiedziała: „Kocham to miejsce, mamo”, poczułam się najszczęśliwsza. 30 kwietnia ona obchodzi urodziny. Powiedziała, że nie chce nigdzie jechać, że chce je spędzić tutaj. Usiądziecie razem wokół pięknego stołu… …który jest zrobiony z drewna z odzysku. Wokół niego toczy się nasze życie. Powstał ze ściętego lata temu dębu, który leżał gdzieś głęboko schowany pod stertą siana. Właściwie większość drewna w naszym domu pochodzi z jakichś rozebranych stodół. Mistrzem tego typu rozwiązań jest właściciel manufaktury Regalia Wojtek Sobierański. Czytaj także: Anja Rubik: „Okrucieństwo i brak człowieczeństwa są nie do opisania słowami. Świat powinien stanąć” Pełny wywiad z Anną Dereszowską przeczytasz w specjalnym wydaniu magazynu „VIVA! Eko”, dostępnym na rynku od czwartku 21 kwietnia 2022 orku. Salon z dużym stołem w mazurskim domu Anny Dereszowskiej
Szukasz miejsca, gdzie wiosną i latem uciekniesz od miejskiego zgiełku? Już je znaleźliśmy!
Przyjedź, poczuj, wypocznij i zakochaj się w Mazurach!
Szukasz miejsca, gdzie uciekniesz od miejskiego zgiełku? Takiego, w którym nic nie zmąci Twojego prywatnego czasu, przeznaczonego jedynie na odpoczynek, relaks i detoks? My też! I daje się, że właśnie zaleźliśmy takie, które spełnia wszystkie te wymagania! Siedlisko Morena, b o nim mowa, to kawałek mazurskiego raju, dyskretnie usytuowany na pagórkowatym półwyspie nad Jeziorem Ułówki. Okolice należą do Mazur Garbatych Pojezierza Ełckiego, krainy nie do końca znanej i odkrytej przez turystów. Największymi atutami obszaru jest wspaniały mikroklimat oraz duże obszary leśne i wodne, w których miłośnicy spokoju znajdą wymarzone warunki do odpoczynku i poznawania piękna nieskażonej przez cywilizację przyrody. Co jeszcze przemawia za tym, żeby tej wiosny i jesieni odwiedzić to magiczne miejsce? Siedlisko Morena – co to za miejsce? W pierwszej kolejności jest to usytuowanie Siedliska Morena. Jego teren otoczony jest pięknymi lasami oraz oczywiście wodą. Połączenie tych dwóch mikroklimatów sprawia, że każdy z gości hotelu ze strefą SPA i wellness odnajdzie tam miejsce odpoczynku i relaksu, które najbardziej lubi, a dodatkowo może aktywnie spędzić czas zarówno podczas pieszych wędrówek, jak i uprawiania sportów wodnych. Do dyspozycji gości jest także prywatna plaża oraz możliwość wypożyczenia sprzętu wodnego. ZOBACZ: Oto najsłynniejsze europejskie wille filmowe. Ich piękno robi wrażenie! Poza wyjątkowym otoczeniem przyrody ośrodek na Mazurach nad jeziorem Siedlisko Morena oferuje gościom niepowtarzalne pokoje utrzymane w stylu wiejskiego domku, co pozwala jeszcze bardziej poczuć niepowtarzalny klimat Mazur. 58 pokoi Siedliska Morena rozlokowane jest w 4 oddzielnych budynkach. Dodatkowo na terenie Siedliska znajduje się strefa Spa&Wellness, z której można korzystać cały rok. Znajduje się tam basen, sauny oraz zewnętrzne jacuzzi. Goście hotelu mogą skorzystać również z profesjonalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Z kolei po chwili relaksu wybrać się do eleganckiej restauracji, w której serwowane są dania kuchni polskiej oraz zagranicznej. CZYTAJ TEŻ: Oto XVIII-wieczny francuski pałac, który zamieniono się w luksusowy hotel Wyjątkowa lokalizacja Największymi atutami obszaru jest wspaniały mikroklimat oraz duże przestrzenie leśne i wodne, w których miłośnicy spokoju znajdą wymarzone warunki do odpoczynku, rekreacji i poznawania piękna nieskażonej przez cywilizację przyrody. Unikalna architektura Siedliska nawiązuje do oryginalnego wiejskiego dworku. Wnętrza dostarczają odrobinę luksusu, przy jednoczesnym utrzymaniu tradycyjnego, mazurskiego i rustykalnego stylu. Do dyspozycji jego gości jest 58 komfortowych i w pełni wyposażonych pokoi, rozlokowanych w czterech oddzielnych budynkach. Przy ich projektowaniu architekci dużą wagę przywiązali do profesjonalnych i wygodnych łóżek, dobrej jakości pościeli i wysokiej klasy wyposażenia. ZOBACZ WIĘCEJ: Kiedyś był obiektem krytyki, dziś jest podziwiany... oto zamek Neuschwanstein! Klimatyczne pokoje We wnętrzach Siedlisko Morena dominują delikatne motywy kwiatowe, łagodne kolory ziemi, a wszystko łączy rustykalny klimat: drewniane stropy, które powstały z oryginalnych starych belek, podłogi z desek oraz ściany jak w tradycyjnym mazurskim dworku. Wszystkie pokoje wykończone zostały w stylu staropolskiego dworku. Jednak każdy z 58 pokoi jest inny. We wnętrzach napotkamy na przyjemny, rustykalny klimat obfitujący w kolory ziemi, delikatne drewniane elementy oraz kwiatowe motywy. Wszystko to sprawia, że goście ośrodka czują się w nich komfortowo. Dodatkowo piękne Mazury otaczające apartamenty dodają klimatu i tworzą atmosferę przyjazną relaksowi. A właśnie przecież w jego poszukiwaniu udajemy się do takich miejsc jak Siedlisko Morena, prawda?
Polska jest piękna! Za co kochamy Mazury?
Mazury - kto ich nie lubi! Inaczej nazywane Krainą Tysiąca Jezior, chociaż tak naprawdę znajdziecie ich tam prawie trzy razy więcej. To obok gór i morza trzeci najbardziej popularny kierunek, który Polacy wybierają na wakacje. Nic dziwnego, ponieważ te tereny mają bardzo wiele do zaoferowania. Cudowna przyroda, cisza, spokój, ciekawe miasta to nie wszystko co Was pozytywnie zaskoczy! Jeśli kochacie historię i zabytki to tutaj kryją się one na każdym kroku. To także miejsce, gdzie żubry żyją na wolności i bociany przylatują najchętniej. Poniżej znajdziecie powody, dla których warto jechać na Mazury. Jeśli jeszcze tam nie byliście - nie wahajcie się ani chwili! View Burdaffi on the source website View Ediplayer on the source website
Lato to doskonały czas na kajaki! Poznajcie najlepsze szlaki kajakowe w Polsce!
Polska słynie z najpiękniejszych i najbardziej docenianych szlaków kajakowych. Czarna Hańcza, Rospuda czy Dunajec to tylko niektóre z nich. Trzeba przyznać, że kajaki wróciły do łask i obecnie mówi się o wielkim powrocie tego sportu. Polacy coraz częściej odpoczywają na kajakach, również w mieście. Co myślicie o tym, żeby tego lata 2024 wybrać się na spływ kajakowy? Można to zrobić w duecie z ukochaną osobą lub w dużej grupie zaufanych znajomych. To może być o wiele ciekawszy wypad niż odpoczynek na plaży. Zobaczcie jakie najpiękniejsze szlaki kajakowe można odwiedzić w Polsce!
Uciekła z miasta i zaszyła się na wsi! Patrycja Woy-Wojciechowska o swoim miejscu na ziemi
Od kilku lat razem z rodziną dzieli życie na „miejskie” i „wiejskie”. Kiedy tylko może, wyjeżdżają do swojej mazurskiej posiadłości, by uciec od zgiełku i szaleństwa metropolii, oddychać pełną piersią i ładować akumulatory. O urokach wsi, rytmie przyrody, sadzeniu warzyw i własnych przetworach robionych z miłością Patrycja Woy-Wojciechowska, fotografka, scenarzystka i autorka książek dla dzieci, opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Patrycja Woy-Wojciechowska o życiu na Mazurach i ucieczce z miasta Krystyna Pytlakowska: Jak to się stało, że dziewczyna z wielkiego miasta, podróżniczka mieszkająca w kilku krajach, zaczyna drugie życie na Mazurach? Patrycja Woy-Wojciechowska: W każdym z miejsc, w którym mieszkałam, próbowałam znaleźć park czy choćby ogródek z jednym drzewem. Tokio okazało się pod tym względem wyzwaniem – ale mieszkałam tam tylko trzy miesiące. Żyjąc w Barcelonie, często uciekałam do pobliskiej małej rybackiej wioski. Mieszkając w wielkich miastach i wypełniając kalendarze po brzegi, zapominamy, że w każdym z nas tkwi potrzeba bycia blisko natury. Choć ostatni rok u wielu osób na szczęście przywrócił tę potrzebę i uporządkował pragnienia. Powiedziałaś swojemu mężowi Rafałowi: „Wyjdę za ciebie, jeżeli będziemy mieli dom na Mazurach…”. …i krokodyla (śmiech). Oczywiście, że nie. U nas wszystko rodziło się naturalnie, nie stawialiśmy sobie żadnych warunków. Ale oboje mieliśmy potrzebę ciszy, bliskości przyrody. I tak jest do tej pory. Ale jak znalazłaś to magiczne miejsce? Prawie 20 lat temu, gdy wydawało mi się, że widziałam już mnóstwo pięknych miejsc, mój jeszcze wtedy niemąż zawiózł mnie na Mazury. Zaczęliśmy tam jeździć regularnie, a któregoś dnia pokazał mi najwyższe wzgórze na Warmii, z którego widać zamek w Reszlu, i miejsce, gdzie sarny rodzą małe. Zachwyciłam się starym siedliskiem, bezkresnym horyzontem, skąpaną w słońcu polaną pod lasem, ukwieconą niecką. Rafał kupił tam ziemię, kiedy był jeszcze bardzo młody. Opisałam to zresztą w książce „Zwyczajnie”. Kiedy odnowiliśmy 100-letnią chałupę i urządzaliśmy ją, wiedzieliśmy, że będą to idealne warunki dla naszych dzieci. Mamy tu dwa konie, które chodzą jak psy po podwórku, czasem wyjadają nam z zagonów marchew, nasz mały sad, ciszę i wolność. Dzieci funkcjonują tu bez elektroniki, przyznaję, że przez pierwsze dwa dni czasem marudzą, aż wejdą w rytm i potrafią godzinami budować hotel dla żab. Rano chodzą do kurnika po jajka, biegają po łąkach, puszczają ze wzgórza latawce… Sierpniowe noce przy ognisku i obserwowanie spadających gwiazd to co roku czas magiczny. Tam doceniamy najprostsze chwile i celebrujemy bez pośpiechu codzienność. Czytaj też: Agnieszka Cegielska: „To człowiek jest architektem swojego szczęścia i zdrowia” Patrycja Woy-Wojciechowska w sesji VIVY!, kwiecień 2021 Wiem, że uwielbiasz tam jeździć. Co takiego Cię w tym miejscu tak pociąga? Wejście w swój naturalny, niczym niezmącony rytm. Poczucie ciszy, w której można bardziej usłyszeć siebie. W bliskości natury rodzą się najpiękniejsze pomysły. Kiedy oddychasz naturą, zaczynasz prawdziwie czuć i rozumieć. I co Twoje „ja” mówi Ci wtedy? Mówi, że jestem maleńką częścią tego cudu. Nabieram pokory i codziennie na nowo zachwycam się przyrodą wokół mnie. Uczy uważności, która wyłuskuje to, co naprawdę ważne. W ciszy i spokoju nabieramy świadomości, jak i z kim chcemy przeżyć życie. Człowiek, który nie potrafi kontemplować tańca liści na drzewach ani ruchu wody na jeziorze, wiele traci ze swojego człowieczeństwa. Nie chcę popadać w patos, a wszystkiego nie sposób zamknąć w krótkim wywiadzie… Powiem tylko, że w tej cudownej ciszy, kiedy dojrzałość, która przychodzi z przeżytymi latami, łączy się z szacunkiem i wdzięcznością dla przyrody, to przynosi nam kosz pełen prezentów, a w nim świadomość, poczucie pełni i harmonii. Jest też mnóstwo mniejszych zawiniątek. Czasem z zaskoczenia można aż klasnąć w ręce… Reszta w tym koszu niech zostanie moją słodką tajemnicą… Dawniej tego nie wiedziałaś? Czułam to, zbytnio nie rozkładając na czynniki pierwsze – w młodości często nie ma czasu na takie analizy. Realizujemy nasz plan na życie, czasem jak konie wyścigowe. Ja, pracując od 15. roku życia, zawsze miałam głowę pełną pomysłów i chęć do ich realizowania – niezależnie, czy to były lekcje tańca, scenariusze, programy dla dzieci, czy przetwory z mirabelek. Dawniej też – mając brak zgody na wiele zachowań ludzkich – próbowałam nieudacznie walczyć z wieloma rzeczami. Mięso rzuciłam, jak miałam osiem lat, i do tej pory nie godzę się na zabijanie zwierząt. Silne emocje zagłuszałam działaniem. Przez kilka lat działałam w fundacji, którą założyłam z żoną kuzyna. Teraz wiem na przykład, że więcej pomagam, realizując filmy społeczne. Docierają do tysięcy ludzi. Mniej znaczy więcej w tym przypadku. Dlatego tak doceniam momenty ciszy i bezruchu – one wprowadzają w moje życie harmonię oraz porządek. Macierzyństwo Ci nie wystarczało? Teraz dokładnie jest ten czas, kiedy liście na drzewach jeszcze się nie rozwinęły, ale za chwilę się pojawią, a ziemia mówi: „Poczekaj, zobaczysz, co tu będzie się działo”. To piękny czas dla kobiety. I czuję go w sobie. Moje dzieci są dla mnie cudem, czymś najpiękniejszym, co mogło mnie spotkać, ale mnie nie definiują. Dzieci są nam dane tylko na jakiś czas. Swoją esencję znajduję w połączeniu z naturą, bo to prowadzi mnie do świadomości tego, co dzieje się ze mną w danej chwili – i to jest równie piękne. W dojrzałości poznanie siebie i spotkanie z samą sobą w każdej porze roku jest przygodą życia. Kiedy wyrastają pączki, rozwijają się z nich liście, zaczynają kwitnąć kwiaty, potem rozkwitają, a później nadchodzi jesień i liście żółkną w przeczuciu zimy… Przyroda jest drogowskazem sama dla siebie. Nie przejmuje się tym, co dzieje się wokół. A my możemy „być wiosną” o każdej porze roku. Pory roku to zawsze przeczucia. Najpierw zieloności, potem rozkwitu. I później przeczekania. A w każdym z tych okresów może czekać na ciebie obfitość i bezkres. To jesień, nie wiosna, daje nam najsłodsze owoce. Czas ciszy, pustki i bezruchu jest niezbędny do pełni. Dlatego bardzo lubię w przyrodzie i w sobie ten moment przed eksplozją zieleni… Pełny wywiad z Patrycją Woy-Wojciechowską przeczytasz w najnowszym numerze VIVY!, dostępnym na rynku od czwartku 8. kwietnia
Agnieszka Wożniak-Starak sprzedaje zabytkowy pałac na Mazurach!
Mieli wspólne plany i marzenia. Wszystkie przekreśliła tragiczna śmierć Piotra Woźniaka-Staraka w zeszłym roku na jeziorze Kisajno. Od tamtej pory Agnieszka Woźniak-Starak układa sobie życie w samotności i raczej z dala od błysku fleszy. Teraz podjęła ważną decyzję i chce pozbyć się budynku, w którym miała mieszkać. I to za naprawdę korzystną cenę! Dworek Woźniaków-Staraków w Stachowiźnie Ich relacja była naprawdę głośna i cieszyła się sporym zainteresowaniem mediów. Byli młodzi i bogaci, a życie stało przed nimi otworem. Niestety wszystko przekreśliła zeszłoroczna tragedia, w wyniku której Piotr Woźniak-Starak stracił życie. Dziennikarka wówczas na jakiś czas zniknęła z medialnego życia, kilka miesięcy temu rozpoczynając jedynie współpracę z rozgłośnią radiową. Do telewizji nie wróciła. Wydaje się jednak, że teraz ma na tyle siły, by zamknąć niektóre etapy swojego życia. Zaraz po ślubie Agnieszka Woźniak-Starak dostała od męża dwór w Stachowiźnie na Mazurach. Ten pałac z XIX wieku wymagał remontu, ale charakteryzował się nowoczesnymi rozwiązaniami, m. in. był zaopatrzony w prąd, wodę oraz kanalizację. Wyróżniał się na tle innych posiadłości połączeniem neorenesansowego i neogotyckiego stylu oraz bajecznym ogrodem. Początkowo należał do rodziny Ahlmann, a po wojnie trafił na własność PGR. Przez lata mieściły się tam biura i mieszkania, potem wszystko popadło w ruinę, wycięto też drzewa. Jak dowiedział się Super Express, to właśnie za sprawą Agnieszki i Piotra miało tam wrócić życie. Wiadomo, że rozważali różne możliwości. Mogli przerobić go na pałac dla siebie i rezydencję dla gości lub zrobić luksusowy hotel. Jak zdradzili miejscowi: „Mieli wydane zgody na zabudowę”. Wszystko przekreśliła jednak tragiczna śmierć producenta filmowego. Teraz Agnieszka wystawiła nieruchomość na sprzedaż. Mimo zaniedbania, majątek robi wrażenie - pałac ma 800 m kw., a działka ponad 13 tys. m kw. Nie cieszy się jednak zainteresowaniem kupujących. Dlaczego? Mieszkańcy wyjawili gazecie: „Nie jeden by kupił, ale każdy boi się konserwatora zabytków. Wszystkie zmiany muszą być z nim uzgadniane”. Z tego też powodu dziennikarka wystawiła posiadłość za naprawdę niewielką cenę - jest ona do kupienia za około 300 tys. złotych. Myślicie, że znajdzie kupca? Witamy w piątek! Dziś u nas: - Agnieszka Woźniak-Starak sprzedaje dworek pod Kętrzynem - kulisy bajecznych wakacji Szumowskiego - Mucha szokująco o seksie z przystojniakiem pic.twitter.com/nKJ1Jt0hWl — Super Express (@se_pl) August 28, 2020 Piotr i Agnieszka Woźniak-Starak
Oto smaki Mazur, czyli Dr Irena Eris Tasty Stories na Wzgórzach Dylewskich
Dr Irena Eris Tasty Stories na Wzgórzach Dylewskich to cykliczny projekt kulinarny, który przybliża gościom Hoteli SPA Dr Irena Eris bogactwo znakomitej jakości produktów lokalnych oraz opowiada o ich wytwórcach. Na Wzgórzach Dylewskich po raz trzeci odbył się finał mazurskiej edycji projektu. Co się działo? Zobaczcie sami! Dr Irena Eris Tasty Stories na Wzgórzach Dylewskich Po raz trzeci w Hotelu SPA Dr Irena Eris Wzgórza Dylewskie spotkali się miłośnicy polskiej kuchni w nowoczesnym i wykwintnym wydaniu. Pretekstem do kulinarnych przeżyć było zakończenie mazurskiej edycji cyklicznego projektu Dr Irena Eris Tasty Stories, promującego najlepszej jakości lokalne produkty, trafiające do hotelowej restauracji. W piątkowy wieczór wnętrza „Rybaków” wypełniły się gośćmi, którzy degustowali lokalne produkty i przygotowane z nich specjały, rozmawiali z lokalnymi wytwórcami żywności – bohaterami tegorocznych ‘tasty stories”. Następnego dnia kosztowano piwa miodnego przy okazji projekcji dokumentu „Łowcy miodu” (od Films For Food); odkrywano uroki Mazur podczas przejażdżek najnowszymi modelami Maserati. A la crème de la crème wieczoru była ekskluzywna kolacja degustacyjna z ośmiodaniowym menu w „Gospodzie Sielanka”. Na talerzach królowały m.in geś owsiana, mazurskie ryby, kozie sery, miód, orkisz i ekologiczne warzywa. Dania przygotowane przez utalentowanych szefów kuchni Agnieszkę Wilbrandt i Grzegorza Grędę (z Hotelu SPA) oraz Ewelinę Łapińską („Świętojańska 21” w Białymstoku) zachwyciły smakoszy prostotą, smakiem i wykwintnością, i otrzymały owację na stojąco. Dr Irena Eris z całym zespołem kucharskim Na zdjęciu poniżej Małgorzata Piotrowska (Taste by Piotrowska) i doktor Anna Ambroziak Wykwintne menu przygotowały Agnieszka Wilbrandt i Grzegorz Gręda oraz Ewelina Łapińska Na zdjęciu poniżej Janusz Myjak (Hotel SPA w Krynicy-Zdroju), Agnieszka Wilbrandt i Grzegorz Gręda – gospodarze ze Wzgórz Dylewskich i Ewelina Łapińska (Restauracja Świętojańska 21, Białystok) Goście bawili się do późnych godzin nocnych. To był niezapomniany weekend w przepięknym miejscu!
Bliscy Piotra Woźniaka-Staraka pożegnali go ostatni raz. Pogrzeb odbył się na Mazurach
Ciało producenta złożono na terenie rodzinnej posiadłości
Tuż po mszy żałobnej w intencji Piotra Woźniaka-Staraka, która odbyła się w Konstancinie-Jeziornie w czwartek, rodzina i bliscy filmowca pożegnali go jeszcze raz. W prywatnym gronie około 80 osób, wczoraj popołudniu odbył się pogrzeb męża Agnieszki Woźniak-Starak. Jego ciało złożono na terenie rodzinnej posiadłości w miejscowości Fuleda. Pogrzeb Piotra Woźniaka-Staraka na Mazurach Przygotowania do uroczystości trwały kilka dni, ale zdecydowane zmiany na terenie mazurskiej posiadłości rodziny Staraków można była zauważyć gołym okiem od wczorajszego poranka. Ogrodnicy przycinali trawę, krzewy oraz ustawili specjalną bramę z roślin. Z kolei na specjalnie przygotowanych stołach pojawiły się czarne obrusy. Od godziny 10:00 zjeżdżali się także pierwsi przyjaciele artysty. Oni i rodzina producenta rozpoczęli oficjalne ostatnie pożegnanie o 14:30. Na terenie posiadłości w Fuledzie ustawił się żałobny orszak, który przeszedł przez teren osady. Na czele konduktu niesiona była trumna z ciałem producenta. Jedną z osób, która pomagała w przenoszeniu trumny był prywatny ochroniarz Piotra Woźniaka-Staraka. Kondukt dotarł w końcu do specjalnie przygotowanej tablicy kamiennej, na której, według relacji Fakt24, wyryto imię i nazwisko zmarłego filmowca, a także daty jego urodzin i śmierci. Dokładnie pod tym skromnym nagrobkiem, złożono trumnę do ziemi. Nad kamienną płytą ustawiono wspomniany wcześniej łuk z kwiatów. Po momencie ostatniego pożegnania, odbył się obiad. Przypomnijmy, że Piotr Woźniak-Starak zginął 18 sierpnia po tym, jak podczas nocnego pływania wypadł ze swojej motorówki. Dziennikarze Kuriera Olsztyńskiego podają, że według ich zdobytej wiedzy, producent miał zaczepić ciałem o śrubę motorówki, przez co nie miał szans na przeżycie. Nurkowie szukali jego ciała 5 dni. Gdzie można pochować ciało zgodnie z prawem? Wiele osób zastanawia się, czy można złożyć ciało na terenie prywatnej posiadłości. Jeden z artykułów polskiego prawa mówi o tym, że zmarłego można pochować poza obrębem cmentarza, o ile spełniony jest szereg warunków gwarantujących bezpieczeństwo takiej decyzji. Przede wszystkim bliscy zmarłego muszą wybudować specjalną katakumbę - pomieszczenie z niszami w ścianie. Według Onetu bliscy Piotra Woźniaka-Staraka spełnili wszystkie wymogi i złożyli specjalne dokumenty (wraz z pozytywną opinia geologa) do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Giżycku. Rodzinie filmowca składamy najszczersze kondolencje.
Tak przebiegają poszukiwania Piotra Woźniaka-Staraka
Policja przeszukuje akwen jeziora Kisajno. Napotykają na wiele przeszkód
39-latek zaginął w nocy z soboty na niedzielę na jeziorze Kisajno. Wypadł z motorówki, na której przebywał z 27-letnią kobietą. Jej udało się dopłynąć do brzegu. Zeznała, że przepłynęła około 100 metrów. Poszukiwania Piotra Woźniaka-Staraka rozpoczęły się w niedzielę 18 sierpnia nad ranem. Do tej pory wzięły w nich udział policja, straż pożarna a nawet wojsko. Użyto specjalistycznego sprzętu, w tym sonarów oraz robota. Jak jednak zaznacza ekspert, napotykają na różne przeszkody. „Najczęściej są to pływające z dużą prędkością motorówki, które wytwarzają fale i to zakłóca działanie urządzeń. Następuje kołysanie, dlatego lepiej jeśli w okolicy jest całkowicie pusto. Wtedy służby mogą spokojnie skupić się na poszukiwaniach zaginionej osoby”, podkreślił w rozmowie z gazetą Fakt. Jak jeszcze przebiegają poszukiwania w jeziorze Kisajno i jego okolicach? Dowiesz się, oglądając powyższy materiał wideo
Trwają poszukiwania Piotra Woźniaka-Staraka. Producent zaginął blisko posiadłości rodziców
Luksusowe mazurskie gospodarstwo liczy aż 200 ha
Od ponad doby trwają poszukiwania producenta filmowego Piotra Woźniaka-Staraka. Prokuratura w Olsztynie potwierdziła, że to właśnie mąż Agnieszki Woźniak-Starak w nocy z soboty na niedzielę wypadł z motorówki na jeziorze Kisajno. Policja, straż pożarna, helikoptery oraz pracownicy MOPR-u wciąż szukają 39-latka. Przeszukiwane są przede wszystkim okolice luksusowej, ogromnej posiadłości należącej do rodziców filmowca. Mazurski dom rodziny Starak – gdzie leży? Rodzinne gospodarstwo państwa Starak leży w małej mazurskiej miejscowości Fuleda. Przez wielu luksusowy dom jest nazywany twierdzą. Dlaczego? Ponieważ cała posiadłość, która znajduje się na 200 hektarach, jest bardzo pilnie strzeżona. Wjazd ze szlabanem i płot wyglądają bardzo niepozornie, ale po ich przekroczeniu uruchamiają się specjalne czujniki ruchu, które informują strażnika o nowej osobie, która chce wjechać na posesję. Dalsze płoty mają z kolei aż dwa metry, by nie podglądać życia gości willi. Całe gospodarstwo monitorowane jest przez kilku ochroniarzy, którzy przez całą dobę monitorują dom i teren wokół niego jeżdżąc na koniach, motocyklach i quadach. Co ciekawe, wszystkie budynki stylizowane są na kozacką osadę. Drewno, wieże, piaszczyste drogi i małe stawy – wszystko to można zobaczyć na terenie posiadłości rodziny Staraków. Prawowitym właścicielem willi jest Jerzy Starak, który swój majątek zbudował na interesach w branży farmaceutycznej. Wraz ze swoją żoną Anną Woźniak, biznesman zarządza firmą Polpharma. Majątek 71-latka szacuje się na 5,9 mld złotych. Piotr Woźniak-Starak jest pasierbem Jerzego Staraka, czyli synem Anny Woźniak z jej poprzedniego związku. Poszukiwania 39-latka na jeziorze Kisajno oficjalnie wciąż trwają. Policja oraz prokuratura nie podają nowych informacji dotyczących swoich działań. Śledzimy sprawę na bieżąco. Posiadłość Państwa Starak widziana z góry
Mazury to ich azyl. „Już niedługo czeka nas piękna pogoda, konie, woda…”
O mężu i planach Agnieszka Woźniak-Starak mówiła nam w czerwcu
Agnieszka Woźniak-Starak i Piotr Woźniak-Starak trzy lata temu połączył związek małżeński, ale para przede wszystkim mówi o sobie jak o najlepszych przyjaciołach. Zakochanych łączy wiele wspólnych pasji jak miłość do zwierząt czy spotkań towarzyskich. Prezenterka TVN opowiedziała nam o tym, jak jej mąż przetrwał 3 miesiące, podczas których ona była skupiona na prowadzeniu Big Brothera. Podczas wywiadu przeprowadzonego dwa miesiące temu Agnieszka Woźniak-Starak opowiedziała nam też o planach wakacyjnych. Agnieszka Woźniak-Starak o mężu i azylu na Mazurach W ostatnich miesiącach dziennikarka mocno skupiła się na pracy. Wszystko za sprawą przywróconego po latach na wizję show Big Brother, które emitowane było w TVN7. Rola prowadzącej jest jednak wymagająca i absorbująca na tyle, że gwiazda musiała śledzić wszystkie odcinki popularnego show. Okazuje się, że do tej rozrywki dołączał chętnie Piotr Woźniak-Starak. „Mąż wciągnął się w program. To jest śmieszne, bo niby mówił „o Jezus Maria”, a z drugiej strony chciał ze mną oglądać kolejne odcinki. […] Cieszył się, że zdążał o 20:00 być w domu na program. To było fajne, bo mogliśmy go razem śledzić, a przy okazji komentować sobie wszystkie w niewybredny sposób”, mówiła nam Agnieszka Woźniak-Starak. Przy okazji zbliżającego się lata zapytaliśmy gwiazdę TVN o to, jakie ona i mąż mają plany wypoczynkowe. Dziennikarka bez zastanowienia opowiedziała o urlopie w rodzinnej posiadłości ukochanego położonej przy jeziorze Kisajno. „Plany mamy w zasadzie takie, jak co roku. Bardzo lubię wykorzystywać ciepłe miesiące na wakacje w Polsce. Niedługo Mazury. Oby jak najdłużej była piękna pogoda. Mamy tam wodę, konie… Wszystko to sprawia mi mnóstwo frajdy”, usłyszeliśmy od żony Piotra Woźniaka-Staraka. 27 sierpnia para będzie obchodzić trzecią rocznicę ślubu. Co jeszcze na temat relacji z Piotrem i programu Big Brother zdradziła nam dziennikarka? Zobaczcie nasze wideo.
5 powodów, dla których warto odwiedzić Lidzbark Warmiński
Zabytki, jeziora, doskonała baza noclegowa, regionalne imprezy, pyszne jedzenie – to wszystko znajdziesz w Lidzbarku Warmińskim.
Lidzbark Warmiński jest jednym z 9 miast Cittaslow (Miasto Dobrego Życia) w Polsce. Położone w sercu Warmii w zakolu dwóch rzek Łyny i Symsarny, w otoczeniu jezior i lasów spełnia wszystkie kryteria miejsca na idealny urlop dla całej rodziny. Zabytki, niezwykła historia tego miasta, atrakcje kulturalne, niezła baza hotelowa oraz ogromne możliwości rekreacji stanowią o wyjątkowości tego miejsca. Poznaj 5 powodów, dla których warto przyjechać do Lidzbarka Warmińskiego! 5 powodów, dla których warto odwiedzić Lidzbark Warmiński 1. Zabytki Historia Lidzbarka Warmińskiego sięga XIII w. Na przestrzeni wieków zachowało się mnóstwo budowli będących dziś niezwykłą w skali kraju atrakcją dla zwiedzających. Najsłynniejsze z nich to: Gotycki Zamek Biskupów Warmińskich – położony na wzgórzach morenowych, jeden z najcenniejszych zabytków w Polsce, leżący na Szlaku Zamków Gotyckich. Przez 8 lat mieszkał tu Mikołaj Kopernik, który w zaciszu lidzbarskich murów zamkowych wymyślił swoją rewolucyjną teorię heliocentryczną i napisał zalążki wiekopomnego dzieła “O obrotach sfer niebieskich" . Innymi sławnymi jego mieszkańcami byli m.in.: biskup Łukasz Watzenrode, wuj Mikołaja Kopernika, Marcin Kromer, Jan Dantyszek, Stanisław Hozjusz, Ignacy Krasicki. Wysoka Brama, jedna z trzech wiodących niegdyś do miasta bram i jedyna zachowana. Monumentalna, czteropiętrowa budowla gotycka, przypominająca słynną Bramę Holsztyńską w Lubece. Oranżeria Ignacego Krasickiego z XVII w. – barokowo-klasycystyczny pawilon ogrodowy, doprowadzony do świetności przez Ignacego Kracickiego. Mury obronne i układ urbanistyczny z XIVw. Gotycki Kościół PW św. Piotra i Pawła. 2. Sport i wypoczynek Lidzbark Warmiński oferuje dużą różnorodność aktywności dla miłośników sportów letnich i zimowych. Ośrodek Sportów Zimowych "Krzyżowa Góra"- znajdują się tu 2 wyciągi narciarskie, 4 trasy zjazdowe. Latem góra jest miejscem crossu kolarskiego. Ogólnopolski Rajd Motocrossowy - Lidzbark Warmiński nazywany jest często polską stolicą sportu motocyklowego. To tu co roku odbywają się Mistrzostwa Polski w motocrossie. Kajakowy spływ Łyną i Symsarną. Wypoczynek nad jeziorami Symsar w Kłębowie Wielochowskim, gdzie można wypożyczyć sprzęt sportowy, a także dalej położonymi: Blanki i Lutry. Skatepark przy ul. 11 Listopada, czynny codziennie od 8.00 do 20.00 (bezpłatny). Trasy piesze i rowerowe. 3. Imprezy kulturalne Gwiazdozbiór Piotra Szwedesa – co roku w sierpniu aktor Piotr Szwedes zaprasza do rodzinnego miasta znane gwiazdy na Koncert Charytatywny, z którego dochód przeznaczony jest na potrzeby miejscowego szpitala. Lidzbarskie Wieczory Humoru i Satyry. Impreza odbywa się na przełomie sierpnia i września. Do turnieju o Złotą Szpilkę stają co roku najlepsze kabarety w Polsce, a koncerty są transmitowane przez TVP 2. W jury zasiadają m.in. tacy znawcy gatunku jak: Krzysztof Daukszewicz, Maria Czubaszek, Ireneusz Krosny, Zenon Laskowik. Lidzbarskie Starcia Kabaretowe. Letnie koncerty przy Wysokiej Bramie np spotkania jazzowe, w których brali udział m.in.tacy artyści jak: Urszula Dudziak, Aga Zarian, Wrombel i Szrom. Warto też uczestniczyć w licznie organizowanych regionalnych imprezach. Na 2014 rok zaplanowano m.in: IV Ogólnopolski Festiwal Sera Farmerskiego i Tradycyjnego (13-15 czerwiec), Finał Regionalny Konkursów “Smaki Warmi, Mazur i Powiśla (24 sierpień). 4. Dobra baza hotelowa Lidzbark Warmiński dysponuje szeroką ofertą noclegów w hotelach, pensjonatach, gospodarstwach agroturystycznych, ale także na kempingach i polach namiotowych. Rozpiętość cen jest bardzo duża (od 30 zł za pokój gościnny, po 100 zł za pokój w pensjonacie, ok. 180 zł za dwuosobowy pokój w hotelu). Na pewno każdy znajdzie tu nocleg na swoją kieszeń. Na szczególną uwagę zasługuje 4-gwiazdkowy Hotel Krasicki usytuowany na historycznym podzamczu lidzbarskiego Zamku Biskupów Warmińskich. Hotel dysponuje luksusowymi pokojami, SPA, obserwatorium astronomicznym. Jest zwycięzcą wielu międzynarodowych konkursów, m.in. International Hotel Awards w 2012 r.- najlepszy nowy hotel na świecie. Ostatnio – zwycięzca międzynarodowego Konkursu World Luxury Hotel Awards 2013. 5. Pyszna kuchnia Do dyspozycji turystów pozostają bary, restauracje, pizzerie, puby i smażalnie ryb. Można w nich posmakować regionalnych dań warmińskich, ale też kurpiowskich i mazurskich. Nie brakuje również tych z tradycji kulinarnych Litwy, Rosji, Ukrainy i Niemiec.