„Mnie nie ma, żyję życiem bohaterów”. Hanna Krall kończy 91 lat i nadal hipnotyzuje słowem
Hanna Krall, wybitna dziennikarka, reporterka i pisarka, jakiś czas temu opowiedziałą nam o swoim podejściu do pracy i życia. W intymnym wywiadzie zdradziła, dlaczego unika bywania i rautów oraz jak wygląda jej codzienność.
„Jak powiem, że jestem z Jerzym 50 lat, to VIVA! osłupieje! Co mam mówić?”, pyta. „Ja jestem awanturnica, a on uważa się za anioła. Koniec kropka”. Zawsze rozliczała ludzi – z życia i miłości. Hanna Krall, znana z przenikliwego spojrzenia na życie i uczucia, w niezwykle osobistym reportażu autorstwa Elżbiety Pawełek opublikowanym w magazynie VIVA! nr 7/2012, jak zawsze nie owija w bawełnę. Kim jest Hanna Krall? Nie uważa się za pisarkę, bardziej za reporterkę. Czasem mówi, że jest protokolantką sądową. Zapytana, dla jakiego sądu protokołuje, odpowiada: „Dla Sądu Ostatecznego”. Sprawy, o których pisze, są ważne. Tamte historie nie zdarzyły się raz na zawsze. Jak człowiek o nich czyta, oblatuje go strach. Określenie jej specjalistką od Holokaustu wytrąca ją z równowagi. To niemądre uproszczenie, a ona pisze o Żydach, Polakach, Niemcach. O ludziach, ich odwadze, strachu, miłości. Za coś takiego może się śmiertelnie obrazić, choć nie przeklina. Unika bywania i rautów, odmawia wywiadów. Nie uważa, że jest „tematem”. Tematem są jej książki: „Król kier znów na wylocie”, „Żal”, „Okna”, „Sublokatorka” czy „Różowe strusie pióra”, gdzie czasem się odkrywa. Nigdy wprost i nigdy do końca. Dekadę temu ona sama została uhonorowana prestiżową Niemiecką Nagrodą Literacką – ogromna aula Uniwersytetu w Stuttgarcie zgromadziła blisko tysiąc osób. Przyszły, żeby jej posłuchać. Zobacz także: „Byłam samotną matką, po różnych przejściach”. Przypominamy archiwalną rozmowę z Małgorzatą Pieńkowską dla VIVY! Nie lubi się zwierzać „Co pani chce wiedzieć o mnie?”, pyta, nalewając do głębokich filiżanek gorącą herbatę z ziół alpejskich. „Już wszystko powiedziałam. Mój organizm nie wytwarza potrzeby zwierzania się”. Po „Białej Marii”, swojej ostatniej książce, uznała, że ma dość. Ile można? Jest zmęczoną, starą kobietą. Poza tym stara reporterka? To jest niesmaczne. Ogłosiła, że już koniec. Wreszcie pochodzi po butikach, teatrach, posiedzi w salonach kosmetycznych. Weźmie się za siebie. Na stole w salonie piętrzą się zapisane kartki papieru i cienkie zeszyty kupowane z przyzwyczajenia – były kiedyś najtańsze. „Biała Maria” nie chce się skończyć. Ciągle ktoś się zgłasza, domaga się bycia opisanym, rodzą się nowe historie. Zapisuje je skrzętnie. Czasem skrótowo o czymś: „Krawiec to dobre miejsce. Jak przymiarki, to się rozmawia. Ludzie się kręcą, idealna konspiracja”. Albo: „Najlepszy był w reglanie”. Albo: „Z Kafką już się pożegnał”. „Czy to nie jest narkotyczne?”, pyta. Ale te opowieści są fascynujące. A potem wszystko, co napisze, w kółko poprawia i skraca. Jest w tym coś niebezpiecznego, bo może już za bardzo skróciła? Jak się pracuje w koszmarze, który jest szpetny, nie można zostawić „gołej szpetoty”, uważa. Kto by to czytał? Ale i z tą formą nie należy przesadzać. „Jedni żyją, inni zapisują. Jedni budują, inni niszczą”, mówi. „Mnie nie ma, żyję życiem moich bohaterów”. Czy czasem przychodzą w snach? „Nie, nigdy. Oni wiedzą, że jestem bezlitosna, i już nic ode mnie nie mogą oczekiwać. Książka się ukazała, pępowina przecięta. Czy pani sobie wyobraża, że wszyscy by mnie otaczali? To byłoby straszne! Nie udźwignęłabym”. Zobacz też: Pocałunki, uściski i niezręczne gesty. Te zachowania światowych liderów przeszły do historii dyplomatycznych wpadek Spotkanie z Hanną Krall z okazji przyznania jej książce "Król Kier znów na wylocie" tytułu Warszawskiej Premiery Literackiej 20.11.06 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgEPMbQ9-7d4b518.jpg" width="2284" height="1554" alt="Warszawa, 2006-11-20. Spotkanie z Hann¹ Krall z okazji przyznania jej ksi¹¿ce "Król Kier znów na wylocie" tytu³u Warszawskiej Premiery Literackiej odby³o siê w warszawskim Klubie Ksiêgarza. bz/lc PAP/Bart³omiej Zborowski" title="krall promocja ksi¹¿ki w klubie ksiêgarza" /> Hanna Krall: całe życie w blokach Mariusz Szczygieł, jeden z jej dawnych uczniów uważa, że jej reportaże są metafizyczne i jako pisarka metafizyczna nie powinna mieszkać w bloku: „Ten blok na Ursynowie do pani nie pasuje. Ta przestrzeń jest płaska, jednowymiarowa. Powinna pani mieszkać w miejscu bardziej tajemniczym, w otoczeniu przyrody”. „Ależ ja jestem blokerka!”, oponuje Hanna Krall. Całe życie mieszka w blokach, na osiedlach. Najpierw na Kole w 40-metrowym mieszkaniu, teraz w dwupoziomowym, z metrem po sąsiedzku, którego jest wielką fanką. Po wojnie byłby to luksus. Wyszły z mamą ze schronu w październiku, po upadku powstania warszawskiego. Miała wtedy dziewięć lat. To już była dorosłość. Już wiedziała: taki jest świat. Ktoś do kogoś strzela, ktoś stara się zabić. Ojciec już na początku wojny zginął w Majdanku, nie miała z nim kontaktu. O dzieciństwie nie chce mówić. O śmierci mamy też nie – to zbyt bolesne, chociaż napisała o niej w swojej książce „I ty jesteś Daniel”. Odeszła całkiem niedawno. „Śmierć matki jest pewną granicą. Od tego momentu świat dzieli się na ten, w którym jeszcze była, i na ten, w którym jej nie ma”, dodaje. Na kredensie stoją zdjęcia rodzinne. Dziewczyna ze skupionym wyrazem twarzy, w modnie obciętych włosach, to mama. „Ładna”, mówię. „Nigdy tak o niej nie myślałam”, odzywa się Hanna Krall. „Dopiero teraz to widzę. Była przed wojną kosmetyczką, wiedziała, jak zadbać o twarz. Do końca życia nie miała zmarszczek”. Obok na fotografii ciocia Ala, siostra mamy, w Szczawnicy. I ciocia Jasia, elegantka w toczku fokowym na głowie. „Słuchaj, musisz sobie kupić fokowe futro”, mówiła. „Jak nie masz pieniędzy, to ci dam. I toczek fokowy też musisz mieć. I koniecznie mufkę!”. Nie śmiała o tym marzyć. Czuła się pięknie w tenisówkach czyszczonych proszkiem do zębów, który potem się sypał na nogi. W latach 60. szczytem elegancji stały się kretonowe, wzorzyste spódnice „picassy”, do których nosiło się czarny, obcisły sweterek, szeroki pas i trumniaki, czyli czarne baletki kupowane u szewca na Tamce. Mówiąc szczerze, miała sporo adoratorów. „Oni nie chcieli ze mną spać, oni się ze mną natychmiast chcieli żenić”, żartuje. „Wyczuwali materiał na żonę. Byłam solidna, poważna, taka przygruba prymuska w okularach. Obrzydliwe, nieprawdaż?”. Czytaj także: Przed laty sprzedał własny samochód i pomógł w rehabilitacji nieznanej dziewczynki. Łukasz Litewka od zawsze myślał o innych Hanna Krall, Warszawa, 1956 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgC3JFAL-a7c2e2e.jpg" width="1710" height="1600" alt="Warszawa, 1956. Hanna Krall, dziennikarka, reporterka.,Image: 431130914, License: Rights-managed, Restrictions: ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Krystian Barcz / Forum" title="Hanna Krall, 1956" /> Hanna Krall i Jerzy Szperkowicz: historia miłości Miała zawsze najlepsze notatki na studiach. Pamięta, jak strasznie płakała, kiedy oblała, zresztą jeden jedyny raz, egzamin z prasy polskiej – studiowała dziennikarstwo na UW. Andrzej Mularczyk, który uczył się z jej notatek, dostał wówczas czwórkę! Zaprosił ją na wódkę do Kameralnej. Pierwszy raz w życiu ją piła i pierwszy raz jadła pieczarki na maśle, drogie i pyszne! A pierwsza miłość? Pierwszy (i ostatni zresztą) mąż Jerzy Szperkowicz, to może powiedzieć, poderwał ją na wydarzenia poznańskie. To było w ’56, w „Sublokatorce” jest ta scena. Redakcja „Życia Warszawy” posłała ją na targi do Poznania, a drugiego dnia zaczęły się rozruchy. Cały dzień biegała po mieście, przyglądała się i demonstrantom, i żołnierzom, i tłumowi, który kamienuje człowieka z UB. Wróciła do redakcji, opowiadała, wszyscy tak jakoś patrzyli na nią i ktoś zapytał: „No dobrze, ale powiedz, jak się zachowała ta świadoma część klasy robotniczej?”. „Mnie zatkało, przecież cały czas mówiłam, jak się zachowała, bo ja już byłam ta zrewolucjonizowana. Na szczęście mądra Mira Parzyńska, moja szefowa, włączyła się: »Kolego, później zadacie te swoje pytania«”. Jerzy, który pracował w tej samej redakcji, chciał się wszystkiego dokładnie dowiedzieć. Przyjechał do niej nazajutrz z samego rana. Chata była wolna. Początkowo zamieszkali w bursie dziennikarskiej na Malczewskiego, w pokoiku na dziewięciu metrach. Zanim wzięli ślub, trzy lata chodzili ze sobą. „Chodziliśmy to do Stodoły, to na rurki z kremem do Niezabudki, to do baru mlecznego Prasowy”. „Jak powiem, że jestem z Jurkiem 50 lat, to VIVA! osłupieje! Co mam tej VIVIE! mówić?”, zapytała córki. I Kasia, która jest informatykiem w Kanadzie, pół wieku ich związku zamknęła w kilku punktach. „Zapisałam to sobie: wspieraliśmy się w trudnych chwilach i zawsze mogliśmy na siebie liczyć”, powtarza za córką. „Jak się kłóciliśmy, to i tak się kochaliśmy. Umieliśmy się cieszyć życiem. I tu mnie zaskoczyła: »Jak wyjeżdżaliście na wakacje, to cieszyliście się z byle czego«. Przecież jeździliśmy do Grecji i Włoch, to nie było byle co!”. Jerzy Szperkowicz zmarł w lutym 2022 roku. Miał 89 lat. "Panie Jurku, obiecujemy opiekować się Haneczką!", napisał w pożegnalnym wpisie Mariusz Szczygieł. Czytaj także: „Mama zniknęła, tata mnie wyrzucił z domu”. TYLKO W VIVIE! John Porter wrócił pamięcią do bolesnych wspomnień z dzieciństwa Hanna Krall o córce Nigdy nie byli zazdrośni o swoje sukcesy, bo ona jest reporterką, a on publicystą. On umie formułować myśli, a ona opowiada, jak było. Teraz on wziął się za tłumaczenie Wysockiego, bo uznał, że są złe przekłady. Świetnie mu idzie, odkrył w sobie coś nowego. Nie zastanawiają się nad podziałem domowych ról, po prostu brak na to czasu. Robi się to, co jest do zrobienia, ustala się różne rzeczy, nawet to, co na obiad. „Ja jestem gwałtowną osobą, awanturnicą, a on uważa się za anioła. Taki jest podział. Koniec kropka. Jaka jest dyskusja z aniołem? Długo nie można na niego krzyczeć! Anioł to anioł, siedzi taki anielski i niewinny”, śmieje się Hanna Krall. „Jak Kasia była dzieckiem, narysowała nas: jego cichego, z tymi niebieskimi oczami, i mnie – rozkrzyczane czupiradło!”. Kiedyś Michał, ukochany wnuk (zarazem wnuk Barbary Krafftówny), spisał jej liczne wady. Zapamiętała jedną straszną, że jest „nadprzytulcza i nadopiekuńcza”, więc bardzo się starała zdyscyplinować. Wnuk dziś studiuje w Kanadzie trzeci fakultet – ma wyższą średnią, niż miała ona, wzorowa prymuska! Jest tak wysoki, że musi podskoczyć, żeby go pocałować. „Nie brakuje pani córki?”, pytam. „Nie”, mówi. „Bliskość nie zależy od odległości. Z początku Jurek bardzo przeżywał wyjazd Kasi i jej męża. Miał chorobę sierocą, siedział smutny i tęsknił. To nie była legalna emigracja, to były dwa plecaki i Michałek”. Pamięta, jak nosiła Kasię na rękach w parku Skaryszewskim, bo nie można było dostać wózka. Nie wie, dlaczego tak ją to rozczula. Jechała przez pół Pragi, żeby pójść na spacer z córką. Kładła ją na ławce i karmiła piersią. Kiedyś w Anglii zaoszczędziła kilka funtów i kupiła jej szare paletko z czerwonym kapturkiem i kolorowe rajstopy – czerwone i zielone. Jaka była szczęśliwa, że kupiła to swojemu dziecku. Żałość. A Kasia mówi, że miała szczęśliwe dzieciństwo. „Pisze ręcznie, co zawsze mnie wzrusza” Margot Carlier, pracująca dla prestiżowego francuskiego wydawnictwa Gallimard, mówi, że Hanna Krall jest jej dobrym aniołem. Wprowadziła ją w świat polskiego reportażu, podsuwała ciekawe rzeczy do przeczytania. Obdarzyła ją wielkim zaufaniem już na samym początku. „Margot Carlier, jak to ładnie brzmi. To moja tłumaczka”, mówiła Krall na różnych spotkaniach, zanim Margot jeszcze cokolwiek przetłumaczyła. Przed każdą imprezą literacką starannie się przygotowuje i podsuwa jej pewne słowa, na przykład „odwirować zbędne słowa” lub „fiołek alpejski” i mówi: „Proszę to przetłumaczyć dokładnie”. Takie spotkania odbywają się na żywo – to w Paryżu, to w Aix-en-Provence, ale Krall zawczasu dba o szczegóły, żeby nie było potem trudności. Jest perfekcjonistką. „Pisze ręcznie, co zawsze mnie wzrusza. »To ja pani coś przeczytam«, mówi i przynosi mi swoje kartki”, dodaje tłumaczka. „Ma dużo wdzięku, niewyobrażalne, żeby wystąpiła w dżinsach!”. W Paryżu przy rue Montparnasse jest sklep, gdzie Hanna Krall lubi kupować swetry. Od czasu do czasu dzwoni do Margot: „To proszę tam pójść i kupić mi”. Lubi się radzić innych. Dzwoni i pyta Mariusza Szczygła: „Panie Mariuszu, jak mam wyglądać na wspólnym występie z Hertą Müller w teatrze w Strassburgu? Czy wziąć to czarne z tym białym, czy mogę być bardziej ekologiczna?”. Szczygieł: „Raczej to czarne, bo będzie lepiej wyglądało na scenie”. „No i po to pana mam, bardzo dobrze mi pan poradził”, ucina dalszą rozmowę. Hanna Krall i "jej ludzie" Zanim Hanna Krall zgodzi się na nasze spotkanie, mówi szyfrem: „Muszę się poradzić moich ludzi”. Pod tym hasłem oprócz Szczygła kryją się Wojciech Tochman i Wojciech Górecki, autor świetnych książek o Kaukazie, którzy niegdyś pobierali u niej lekcje pisania w słynnym białym saloniku „Gazety Wyborczej”. Górecki pamięta, że pierwszy jego reportaż czytała z godzinę. Przekreślała, dopisywała, zmieniała kolejność, w każde zdanie ingerowała. Na koniec powiedziała: „Panie Wojtku, świetny tekst pan napisał. Trochę poprawiłam, żeby rytm był lepszy, ale ma pan ucho i oko”. Nieco „ukrallowiała” wszystkie teksty, jak się mówiło, ale wielu reporterów identyfikowało się z nią jako swoim mistrzem. „Byłem bezgranicznie zakochany w jej pisaniu. Każda jej pointa była tak mocna, jakby jej Pan Bóg to podpowiadał”, wspomina Mariusz Szczygieł, który też oberwał za swoje teksty. Przy pierwszym usłyszał: „Pan pisze tak, jak się pisało 20 lat temu. Co więcej, pan pisze tak, jak ja pisałam 20 lat temu. Pan po prostu robi jakąś karykaturę dawnego stylu Hanny Krall. A pana narracja powinna być neutralna”. Do dzisiaj zachował pięć takich tekstów, w których zmasakrowała prawie każde zdanie, bo potem już załapał, w czym rzecz. Ale gdyby miał coś z pożaru ratować, toby ratował swojego kota i te teksty, bo dla niego są jak relikwie. Ostatnio przejrzał od niej SMS-y, w tym jeden wymowny: „Czy ja jeszcze potrafię pisać, panie Mariuszu?”. Krall sprawia wrażenie osoby pewnej siebie, ale to nie jest prawda. Potrafi być dowcipna na własny temat. „Jak wydaje jej się, że notuję naszą rozmowę przez telefon, to na końcu zdania dodaje: »I kropka«. Podejrzewa, że kiedyś będę chciał o niej pisać”, mówi Szczygieł. Znajduje w niej to, czego mu brakuje u własnej mamy, która kocha go warunkowo, a przynajmniej on ma takie wrażenie. Ciągle ma pretensje o coś, że czegoś nie zrobił, albo za dużo pracuje, albo czapki nie włożył, a on ma 45 lat! A u Krall jest bezwarunkowość, pełna akceptacja. Podejrzewa ją nawet o uczucie nieomal macierzyńskie. Nie opieprza go, a jak już, to tak: „Co pan w ogóle za głupoty wygaduje!”. Tam, gdzie jego mama mówi: „nie”, Krall mówi: „tak”. I to jest piękne! Nawet ze „swoimi ludźmi” Hanna Krall jest per pan. Można by napisać książkę o tym, dlaczego zwraca się do nich w takiej formie, uważa Krzysztof Warlikowski, który po „(A)polonii” (z tomu „Żal”) przenosi kolejnych jej bohaterów do swojego teatru. Albo wpada do niej i rozparty na kanapie w jej saloniku zapuszcza się w metafizyczne rozważana. Dziwne, ale nie czuje różnicy pokoleniowej, że jej życie upływało w Polsce za żelazną kurtyną, że to mogło blokować myślenie. Dzięki Krall przewartościował swój świat. Zrozumiał, że musi słuchać dojrzałych ludzi, bo większość ludzi po czterdziestce skupia się wyłącznie na walce z umieraniem. Nie mają siły produkować pięknych myśli. „A pan korzysta z jej siły?”, pytam. „Tak. Chociaż w jakimś sensie oboje jesteśmy twierdzami, to znaczy nie jest nam łatwo zbliżyć się do kogoś, zaprzyjaźnić”, dodaje. Zobacz też: Dzieli ich 27 lat, a jej zarzucano, że pokochała go dla fortuny. Dziś spodziewają się drugiego dziecka Hanna Krall i Mariusz Szczygieł w sesji dla magazynu VIVA! 2017 r. Hanna Krall: przyjaźnie Hanna Krall nie ma wątpliwości – z Ryszardem Kapuścińskim łączyła ją prawdziwa przyjaźń. Byli sobie bliscy przez wiele lat, dekady wręcz. Podobna więź połączyła ją z Krzysztofem Kieślowskim. Pamięta, jak kiedyś napisała do niego ze Stanów, że miała niepokojący sen – śnił jej się leżący samotnie na ośnieżonym stoku, a narciarze omijali go z daleka. „Wiem, że istnieje porozumienie na odległość”, mówi Krall. Wie też, że trzeba usiąść, żeby podróż się udała, pomyśleć przez chwilę, żeby wrócić szczęśliwie. Dawniej dużo podróżowała. Ktoś dzwonił, żeby przyjechała do Rio – brała walizkę i leciała. Teraz najchętniej spędza czas na działce nad Narwią, na wysokiej skarpie. Zrobiła na niej schody z podkładów kolejowych. „Razem 103 stopnie, ile to może być pięter?”, pyta. Są piękne. Siedzi tam od maja do października i pisze. „Czytałam gdzieś, że trzeba zawczasu przeżyć to, czego boimy się najbardziej. Już dziś trzeba ćwiczyć siedemdziesięcioletnie ręce i siedemdziesięcioletnie nieczekanie”, napisała 20 lat temu. A jak skończy pisać, co dalej? Będzie chodziła na długie spacery. „Niby z kim?”, pytam. „Z kijkami. Nie lubię z kimś, bo trzeba rozmawiać. A ja już narozmawiałam się”. Ryszard Kapuściński i Hanna Krall na uroczystości wręczenia nagród dziennikarskich przyznawanych przez miesięcznik "PRESS", 15.12.1999 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9GdPuH-0183c6f.jpg" width="1976" height="1416" alt="WARSZAWA, 15.12.1999 Uroczystoæ wrêczenia nagród dziennikarskich przyznawanych przez miesiêcznik "PRESS" odby³a siê dzisiaj w warszawskim Hotelu Sheraton. N/z: Ryszard Kapuciñski otrzyma³ tytu³ Dziennikarza Wieku, a jedyn¹ nagrodzona kobiet¹ - dziennikark¹ zosta³a Hanna Krall PAP Przemek Wierzchowski" title="Kapuciski / Krall" />
„To nie jest carpe diem. To doczłapanie się do końca dnia”. Aktorka „Daleko od szosy” o stracie syna
Sławomira Łozińska w programie „Rozmowy (nie)wygodne” wróciła do największej tragedii swojego życia. Aktorka opowiedziała o śmierci 24-letniego syna, bólu, który nie mija, i żałobie, która nawet po 20 latach pozostaje obecna każdego dnia. To jedno z najbardziej osobistych wyznań, jakie padły w tej rozmowie.
Sławomira Łozińska po latach zdecydowała się na niezwykle osobiste wyznanie, które porusza do głębi. W rozmowie dla TVP Info aktorka wróciła do tragedii sprzed 24 lat, kiedy zmarł jej 24-letni syn. Opowiedziała o bólu, który nie znika, o żałobie bez końca i o tym, jak przez długi czas nie była w stanie nawet wypowiedzieć jego imienia. Sławomira Łozińska o stracie syna. Najboleśniejsze wyznanie aktorki Sławomira Łozińska o stracie syna opowiedziała w szczerej rozmowie dla TVP Info w programie „Rozmowy (nie)wygodne”, który prowadzi Mariusz Szczygieł. Aktorka wróciła do dramatycznych wydarzeń sprzed lat, które na zawsze zmieniły jej życie. W wywiadzie mówiła nie tylko o samej tragedii, ale przede wszystkim o tym, jak wygląda codzienność po takiej stracie. Jak podkreśliła, jej życie przez długi czas sprowadzało się do jednego – przetrwania kolejnego dnia. – „Jeśli się da przeżyć jeden dzień, to już jest dobrze” – przyznała. To wyznanie pokazuje, jak głęboko doświadczenie żałoby wpłynęło na jej funkcjonowanie. Nie było miejsca na planowanie przyszłości ani szukanie sensu. Liczyło się jedynie „doczłapanie się” do końca dnia. Czytaj też: Ten jeden dzień zmienił wszystko. Sławomira Łozińska straciła syna w niewyjaśnionych okolicznościach Jak zmarł 24-letni syn Sławomiry Łozińskiej Syn aktorki, Tomasz, był studentem medycyny i zapalonym żeglarzem. Jego życie zakończyło się nagle w wieku 24 lat, po zdarzeniu, które początkowo wydawało się niegroźne. Trafił do szpitala po skręceniu nogi, do którego doszło między innymi podczas wysiadania z autobusu. Po tym urazie – jak podano – nie zastosowano odpowiedniej profilaktyki przeciwzakrzepowej ani nie podano niezbędnych zastrzyków antyzakrzepowych. W nocy doszło do zatoru, który zakończył się śmiercią 24-latka. Ta tragedia była dla aktorki nagłym i druzgocącym ciosem, który całkowicie zmienił jej rzeczywistość. „Nie mówiłam jego imienia przez lata”. Żałoba, o której mówi Sławomira Łozińska Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy było wyznanie dotyczące pierwszych lat po śmierci syna. Sławomira Łozińska przyznała, że przez bardzo długi czas nie była w stanie wypowiedzieć jego imienia. – „Bardzo długo nie wymieniałam. Mówiłam: mój syn” – powiedziała. Jak podkreśliła, żałoba nie ma jednego schematu i każdy przeżywa ją inaczej. W jej przypadku był to długotrwały proces, pełen ciszy i prób przetrwania kolejnych dni. Aktorka zwróciła również uwagę, że tragedia dotknęła nie tylko ją, ale cały jej świat. – „Czułam ogromny ból, widząc ból mojego świata” – mówiła. Dlaczego nawet po 20 latach ból nie znika W rozmowie Sławomira Łozińska wyraźnie zaznaczyła, że upływ czasu nie oznacza końca cierpienia. Jej syn zmarł 24 lata temu, a mimo to ból wciąż pozostaje obecny. Aktorka przyznała, że przez lata miała nadzieję, iż z czasem będzie łatwiej. – „Ja miałam coś takiego, że mówiłam: Boże, chciałabym, żeby to już była 20 rocznica. 20 rocznica minęła i też nie jest lepiej” – wyznała. Dodatkowo wskazała na szczególnie trudny moment, który właśnie się zbliża – czas, w którym okres po śmierci syna będzie dłuższy niż jego życie. – „Za chwilę będzie taki moment, że czas po jego odejściu będzie dłuższy niż jego życie”. To zdanie pokazuje, jak głęboko zakorzeniona jest pamięć i jak silny pozostaje ból nawet po wielu latach. Poruszające słowa Sławomiry Łozińskiej w programie „Rozmowy (nie)wygodne” Sławomira Łozińska o stracie syna mówiła także w kontekście relacji z najbliższymi. Przyznała, że ogromnym wsparciem byli dla niej rodzice, choć – jak zaznaczyła – nie dlatego, że musieli jej pomagać. Czuła się za nich odpowiedzialna, ponieważ zmarły był ich najstarszym wnukiem, z którego byli dumni. To poczucie odpowiedzialności pomogło jej „utrzymać się na powierzchni”. Podkreśliła również, że każdy ma prawo przeżywać żałobę na swój sposób. – „Chciałam, żeby każdy przeżył tę rozpacz po swojemu” – powiedziała, odnosząc się do reakcji najbliższych. Jej słowa pokazują, że żałoba to proces indywidualny, którego nie da się narzucić ani ujednolicić.
Łączyła ich niezwykła relacja, był przy niej do samego końca. Tak w wywiadzie dla VIVY! opowiadali o swojej przyjaźni
Był przy niej do końca. Łączyła ich silna więź i relacja pełna serdeczności, wzajemnego szacunku i... poczucia humoru. Gdy Zofia Czerwińska zmarła 13 marca 2019 roku to właśnie Mariusz Szczygieł poinformował o tym smutnym fakcie fanów i media. Z pozoru dzieliło ich wszystko: metryka, krąg towarzyski, nawet praca. Ona była uznaną aktorką. On wziętym dziennikarzem. A jednak zaprzyjaźnili się ze sobą i dbali o tę więź z wielką pasją.
Telefonowali do siebie co noc, chodzili razem do teatru i do kina, bardzo liczyli się ze swoim zdaniem. Oboje uwielbiali się razem śmiać, droczyć, przekomarzać. Wiedzieli, że mogą na siebie liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Z tej okazji przypominamy niezwykły wywiad VIVY! z 2013 roku z Zofią Czerwińską i Mariuszem Szczygłem, którego udzielili Krystynie Pytlakowskiej. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł: historia ich przyjaźni. Wywiad z 2013 roku Kiedy to się stało? Mariusz: W 1993 roku. Znamy się już 20 lat. Zofia: Połączyła nas metafizyka. Mariusz: Zaczęło się od tego, że zamieszkałem w willi na Sadybie, przy Okrężnej. Fajne, przestronne mieszkanie. Ale nie wiadomo dlaczego, zacząłem tam intensywnie myśleć o Zofii. Zofia: Powiedz raczej, że tylko przychodziłam ci na myśl. Miałeś mnie gdzieś tam, w podwzgórzu. Mariusz: Tak, nie wiadomo, z jakiego powodu, bo nie miałem nawet telewizora. Byłem zresztą wtedy studentem. Ale kojarzył Pan nazwisko Czerwińska? Mariusz: Nie tylko kojarzyłem, ale bardzo lubiłem Zosię jako aktorkę. Osadziłaś mi się w podwzgórzu – ty i jeszcze jedna aktorka, Bohdana Majda. Obie miałyście taką fajną cierpkość. No i rozmawiam z właścicielem domu. Pytam go: „Panie Stefanie, dlaczego do pokoju prowadzą dwie pary drzwi i są dodatkowe schody, przecież to jeden dom”. I ten pan Stefan mówi mi na to: „Wymyśliła taka jedna aktorka, Zośka Czerwińska”. Zofia: Ja tam wcześniej mieszkałam, bo ten dom zbudował mój wujek, który zresztą nigdy się tam nie wprowadził, bo ciotka tego nie chciała. Wobec tego sprzedała dół panu Stefanowi Sapińskiemu, a ja zajęłam górę i musiałam wybudować wewnętrzne schody. Mariusz: Pomyślałem sobie wtedy, że to niesamowity zbieg okoliczności i okazja, żeby poznać tę aktorkę bliżej. Bo ja tak mam w życiu, że z kim chcę się zaprzyjaźnić, to się zaprzyjaźnię. Pan prowokuje te przyjaźnie? Mariusz: Tak, ponieważ to ja muszę nawiązać „romans”, w bardzo szerokim znaczeniu tego słowa. To ja jestem typem, który podrywa. I gdyby najwspanialszy obiekt przyjaźniowy albo e*otyczny usiadł mi na kolanach, to ucieknę. Bardzo lubię zdobywać osoby trudne, z nikim łatwym się nie przyjaźnię. Dość powiedzieć, że moimi przyjaciółmi są nie tylko Zosia, ale Hanna Krall i tłumaczka z Pragi Helena Stachova. O te trzy osoby zabiegałem, są klejnotami mojego życia, naprawdę. Natomiast nie znoszę, gdy ktoś mnie nagabuje. Zofia: Natomiast wszyscy mężczyźni, którzy mnie zdobyli, zostali dużo wcześniej poderwani przeze mnie, tylko o tym nie wiedzieli. Mężowie? Zofia: Mężowie też, ale nie trzymajmy się ich kurczowo. Miałam dwóch mężów, a mówię o mężczyznach w ogóle. Nie wnikajmy, ilu ich było. Mariusz: W każdym razie to ja zadzwoniłem do Zosi: „Dzień dobry, nazywam się Mariusz Szczygieł, już bardzo długo o pani myślę”. A Pani sądziła, że to maniak sek*ualny? Zofia: Wiedziałam, kto to jest, bo czytam „Gazetę Wyborczą” od pierwszego numeru. Zdziwiłam się jednak: „To jakieś żarty chyba”. Ale kiedy powiedział, że śpi na moim tapczanie, pojęłam tę transcendencję. Mariusz: Zapytała wtedy: „A wisi tam jeszcze w pokoju lustro między oknami?”. „Wisi”. Na to Zosia: „To moje. I może dlatego, że zaglądasz do cudzego lustra, masz natręctwo myśli”. Mnie zawsze ostrzegano: „Nie przeglądaj się za długo w lustrze, bo diabła zobaczysz”. Zofia: I mieli rację, bo Mariusz właśnie diabła zobaczył. Natomiast jeśli chodzi o lustra, to powiem pani, jak kobieta kobiecie, że nie lubię w nie patrzeć. Nigdy nie miałam specjalnego nabożeństwa do mojego konterfektu. Może dlatego zostawiła Pani to lustro bez żalu? Zofia: Zostawiłam, bo tam było na nie miejsce. Nie miałam gdzie go powiesić, gdy się stamtąd wyprowadzaliśmy po moim drugim ślubie w 1968 roku. A wracając do Mariusza, nawet przez myśl mi nie przeszło, że jest erotomanem. Szybko chwyciłam, o co chodzi. Nie znałam go osobiście, ale potem zobaczyliśmy się na ulicy. Mariusz: Przypadkowo zresztą. Powiedziałem: „Jestem tym, który dzwonił”, a Zosia odparła, że mój głos był głosem bruneta. Nie zaprzyjaźniliśmy się od razu. Ale chyba w 2000 roku, gdy już byliśmy blisko, zdarzyło się coś, co mogło zniszczyć tę przyjaźń. Co się wtedy stało? Mariusz: Ja wtedy prowadziłem talk-show „Na każdy temat”. Zresztą to ty mnie poleciłaś w 1995 roku reżyserowi Witoldowi Orzechowskiemu. Zofia: Bo spytał mnie, czy nie znam kogoś na zastępstwo za Andrzeja Woyciechowskiego na czas jego choroby. Podsunęłam mu więc twoje nazwisko. A on na to: „O nim właśnie myślałem”. Tak to było. Mariusz: No i prowadziłem ten talk-show już kilka lat. A producentowi, reżyserowi przychodziły do głowy coraz to nowe pomysły. Chcieli, żebyśmy pokazali, że ludzie dla występu w telewizji są w stanie zrobić wszystko. Zdołali namówić mnie i ekipę, żebyśmy z dżdżownic zrobili koktajl na kefirze i cała grupa go wypiła. A kto wypił najszybciej, miał dostać w nagrodę lodówkę. Zofia: To było okrucieństwo, i w dodatku nagradzane. Powiedziałam to Mariuszowi. A potem nastały między nami ciche dni. Mariusz: Gdy na drugi dzień po programie zadzwoniłem do Zosi, była tak wzburzona, że przeszła „na pan”. Powiedziała: „Przecież te zwierzęta cierpią. Jesteście, panowie, idiotami”. Bo Zosia nie przebiera w słowach. Zofia: „Idiota” wcale bym nie użyła, nawymyślałam wam od ch… normalnie. Przedtem kilka razy ochrzaniałam cię za wasze pomysły, że zapraszałeś do programu okropne baby i że zawodnicy musieli pić własny mocz. Swoje siuśki mogli sobie pić, to ich broszka. Ale dżdżownice umarły w męczarniach. Nasza przyjaźń jednak przetrwała, bo Mariusz pojął swój błąd i wyciągnął z niego wnioski. Mariusz: Dzięki Zosi zrozumiałem, że nie na wszystko trzeba się w telewizji zgadzać. Bo jeśli człowiek za długo tam pracuje, ulega łatwości godzenia się na wiele dla dobra oglądalności. Dla wielu ludzi Wasza przyjaźń jest przedziwna, nie wspominając o różnicy wieku. Zofia: Te różnice między nami aż tak widać? Chociaż Mariusz upodabnia się do mnie – wygląda coraz młodziej. Pewnie robi jakieś botoksy? Mariusz: Botoksy to nie, ale regularnie ćwiczę, co drugi dzień chodzę na dwie godziny treningu. Sporo schudłem. Zofia: Nie jest już taki młodziutki, ale nie ma co tego aż tak podkreślać. Mariusz: Wieku nie ujawniamy. Najlepsze, gdy moja mama mówi: „Synu, ogól się, proszę, gdy wybierasz się do przychodni lekarskiej”. Zofia: Nie mówi się „ogól” tylko „ogol”. Mariusz: Jest oboczność form… Ja mam zarost troszkę już siwawy. Pytam: „Dlaczego?”. Mama: „Przecież po tobie widać, ile ja mam lat”. Zofia: I to jest ta kobieca przekora. Mariusz: Na jakich podstawach opiera się nasza przyjaźń? Mam własną teorię. Zofia: Żebyś tylko nie popadł w dumę, przyjaźń dla mnie jest ważniejsza niż miłość i opiera się na lojalności. A ja jestem pies na lojalność. Sama jestem niewyobrażalnie lojalna. Mariusz: I kilka przyjaźni w swoim życiu skończyłaś. Zofia: Tak. I najbardziej cierpiałam, gdy moje dwie przyjaźnie się zawaliły, właśnie przez utratę lojalności. To było o wiele gorsze niż zdrada w miłości. Jeśli w przyjaźni przyjaciółka pozwala, żeby za jej zgodą upokarzał mnie mój wróg, to chyba jasny przykład. Dżekuś, chodź tu do mnie! Dżek ma 11 lat, ale też wyjątkowo młodo wygląda. Zofia: On ma to po mnie. A w ogóle to psy się upodabniają do właścicieli. Też muszę sobie skubać brodę. Ja wieczorem biorę pęsetkę i wyskubuję ją, tak na czuja. Mariusz: Widzi pani? To ta Zosi autoironia. Uwielbiam jej humor! Ona ma genialne skojarzenia. Mam mnóstwo zapisanych złotych myśli Zosi. To właśnie ta podstawa Waszej przyjaźni? Mariusz: To wierzchołek tej podstawy. Tej błyskotliwości, jaką ma Zosia, nie ma ani moja mama, ani nikt inny. Tata jest wesoły, ale mama jest skromna, poważna i taka nieinwazyjna. Myślę więc sobie, że szukając przyjaźni z kobietami trochę starszymi ode mnie… Zofia: Trochę! Mariusz: …potrzebowałem właśnie takich cech osobowości, z którymi bym chciał obcować, a Zosia uzupełnia cechy mojej mamy. Rozumiem, matkuje Pani Mariuszowi? Zofia: Nasz kontakt nie ma nic wspólnego z matkowaniem. Gdybym w ogóle była matką – bardzo cierpię, że nie jestem – miałabym może jakiś dziwny matczyny stosunek do niego. Na przyjaźń trzeba mieć czas. A ja go mam, bo odkąd znam Mariusza, już byłam sama. Po dwóch małżeństwach i całej tej watasze panów. Uważałam, że jak mam sześćdziesiątkę, to już po ptakach. I powiem szczerze – było po ptakach, ponieważ wstydziłabym się w tym wieku romansować. Mariusz: Ale w latach 90. jakaś kolorowa gazeta napisała, że jeździsz na Ursynów i wracasz bardzo rozradowana. A Pan wtedy mieszkał na Ursynowie? Mariusz: Nie, nie jeździła do mnie. Ale miałaś z kimś romans na Ursynowie? Zofia: Pisano, że mam tajemniczy uśmiech, gdy stamtąd wracam. I niech tak zostanie. Mariusz: Nasza przyjaźń polega też na tym, że możemy sobie pogadać na tematy, o których z rodzicami się nie rozmawia. Zosia nie jest pruderyjna. Zofia: Twoja mama jest o mnie trochę zazdrosna. Chociaż sałatkę jarzynową mi przysyła. Bardzo dobrą zresztą. Mariusz: I zawsze pyta: „Idziesz do swojej drugiej mamy?”. Ja protestuję: „Zosia nie jest moją mamą”. A z drugiej strony jest bardzo dumna – gdy wystąpię z Zosią w telewizji na przykład, zawiadamia całą Złotoryję, żeby to oglądali. Ale ojca Mariusza o mało Pani nie rozjechała na ulicy? Zofia: Mariusz, zwróć mu uwagę, że gdy wchodzi na jezdnię, niech się najpierw rozejrzy. Mariusz: À propos pruderii, mój tata przełącza na inny kanał, gdy się całują w filmie. Dlatego tak istotne jest, że Zosia nic a nic nie ma takiej wstydliwości i nazywa rzeczy po imieniu. Za to posiada czystą energię, cała jest energią, także intelektualną. Zofia: Mów tak mi jak najczęściej. Mariusz: Ile razy zadzwonię do niej, staję się natychmiast ożywiony. Zofia: A dzwoni o trzeciej rano! Chociaż ostatnio pozwolił dzwonić do siebie tylko do pierwszej w nocy, bo wstaje rano na tę gimnastykę. Mariusz: Bo ty mnie rozbudzasz i ożywiasz, mówiąc takie rzeczy, które natychmiast chcę zapisać. Na przykład: „Tak naprawdę w życiu można liczyć tylko na siebie, ale co zrobić, jeśli i tego zabraknie?”. Zofia: Bardzo rzadko ludzie to rozumieją. Pytają: „Zaraz, to znaczy, że co?”. No, że umrzesz, kurwa mać. Czytaj też: Pokochał ją na pierwszym spotkaniu, czule nazywał "Kaczuszką". Gdy zachorował, ona była przy nim do ostatnich chwil. 30 lat temu odszedł Krzysztof Kieślowski W „Dzień dobry TVN” wspominała Pani o testamencie i bardzo mnie to rozbawiło. Zofia: Mariusz jest jego wykonawcą i pewnie mu coś kapnie. Jest to więc przyjaźń dozgonna. Zaczynasz być bogaty przez te baby. Pamiętam, jak pytał, czy to moje mieszkanie. Mariusz: Akurat mieszkanie jest zapisane na twojego kuzyna. Pani Zofio, wbrew pozorom chyba nie tak łatwo się z Panią zaprzyjaźnić? Zofia: Mam dużo dobrych znajomych, ale przyjaciół niewielu. Było ich więcej, ale zaczęli znikać. Śmierć to bym im wybaczyła, trudniej wybaczyć, gdy przyjaciel okaże się tylko znajomym. Bo ja mam pecha, że jestem uczynna, a moja uczynność spotyka się ze złością, bo najgorzej pomagać koleżankom, które tej pomocy znieść nie mogą, gdyż uważały, że stoją wyżej ode mnie, a spadły niżej. Mariusz: Ja lubię uczynność Zosi. Ciągle chce gdzieś zawozić moich rodziców. Zofia: Mężczyzna powinien mieć samochód, ale Mariusz nie ma smykały do prowadzenia. Wolę więc ja go podwozić. Udzielacie sobie dobrych rad? Mariusz: Kilka razy mi się zdarzyło, że pytałem Zosię, jak mam się zachować w danej sytuacji. Bo ja jestem patologicznie miły, a to sprawia, że często mam kłopoty z ludźmi, którym muszę powiedzieć jakąś nieprzyjemną prawdę. Zawsze dowiadywałem się od ciebie, żeby nie kłamać, nie iść okrężną drogą. Zosia mówi: „Powiedz tylko prawdę”. Zofia: Tak, z miłym uśmiechem też można uciąć łeb. Mariusz: Też staram się Zosi pomagać. Ostatnio podczas zamieci sam się zgłosiłem, żeby wyprowadzić Dżeka, ale Zosia nie lubi, gdy proponuję, że kupię jej bułki czy coś takiego ani gdy chcę z nią pojechać na badania do szpitala. Zofia: Lubię być samowystarczalna, nie będę traktować Mariusza jak chłopca na posyłki. W czym więc przejawia się ta Wasza przyjaźń? Zofia: Choćby w częstych rozmowach przez telefon. Widujemy się raz na dwa, trzy tygodnie. Mariusz: Uwielbiam twoje kanapeczki z łososiem. Nigdzie takich nie jadłem. Co ty do nich dodajesz? Zofia: Odrobinę majonezu. Czasami razem też podróżujemy. Mariusz zabrał mnie do ukochanej Pragi. Mariusz: Zosia jest o Pragę trochę zazdrosna. Mówię jej: „Ona jest starsza od ciebie”. A Zosia: „Ale ładniejsza”. Zwierzacie się sobie? Mariusz: Nie zwierzamy, ale opowiadamy. Zofia: Ja nie mam z czego się zwierzać i nigdy nie użyłabym takiego określenia. Mariusz opowiada mi o wszystkim. Znam jego historie, te opisane i te nieopisane. Rozmawiamy też o seksie. Ale musiałeś mi przypomnieć, co to jest. Mariusz: Zabolałoby mnie tylko, gdyby Zosia ukryła przede mną coś złego, by mnie nie obciążać. Bo kogo masz martwić, jak nie mnie, pani Zosiu? Zofia: O operacji kolana wiedziałeś wszystko. Z drugiej strony trudno byłoby to ukryć, bo potem wlokłam się o kulach. Natomiast nie cackam się ze sobą i dlatego szybko z choroby wychodzę. Nie mam też żadnych nałogowych słabości, chociaż byłam bardzo bliska alkoholizmu, bo dawniej wódka lała się strumieniami, a ja na kaca musiałam wypić klina. Ale gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to zaczyna być ode mnie silniejsze, pomyślałam – niedoczekanie. A narkotyków nawet nie próbowałam. Mariusz: Ja nie piję od czasu, kiedy uprawiam sport, a marihuany jedynie spróbowałem. Nie muszę Zosi martwić, bo mam takie przekonanie, że zostawiony nago na Marszałkowskiej wskutek jakiejś pożogi, za tydzień będę nie tylko w dobrej formie i ubrany, ale jeszcze będę miał gdzie mieszkać. Zofia: Też mam w sobie coś takiego, że nawet jeśli wyląduję gdzieś w norze na dnie, to za chwilę wystawię z niej głowę i jeszcze się uśmiechnę. Brzydziłabym się współczuciem i litością. Mariusz: Kiedy czasami Zosi współczuję, ona mówi: „Odpieprz się”. I o dwóch kulach wyprowadza psa, po drodze jeszcze zakupy robiąc. Czytaj również: Miał za sobą dwa małżeństwa, ale to ona była przy nim przez 62 lata. Mimo to nie spoczęli w jednym grobie Chyba doszliśmy do sedna Waszej bliskości. Jesteście po prostu do siebie podobni. No i każde z Was jest dumne z dokonań drugiej osoby. Zofia: Jestem bardzo z Mariusza dumna. Chociaż duma to niewłaściwe słowo, raczej mam satysfakcję z tego, że mogę pochwalić się tą przyjaźnią. Mariusz: A ja jestem dumny, gdy widzę cię w różnych filmach. Jak Zosia dostaje większą rolę, mnie to strasznie podnieca. Muszę wszystko zobaczyć. Zagrała w 300 filmach, codziennie więc można trafić na nią w telewizji. Dzwonią do mnie: „Włącz, na Dwójce jest Zosia, na Polsacie jest Zosia, na Kulturze jest Zosia”. Może chociaż tantiemy Pani Mariuszowi zapisze? Zofia: Ma zapisaną już połowę moich tantiem. Ale nawet nie przeczytał testamentu. Mariusz: Bo twoja śmierć, Zosiu, wydaje mi się nierzeczywista, bardzo odległa. Mam pozytywny stosunek do życia i pozytywny do śmierci. Zofia: Do mojej zwłaszcza (śmiech). Zostawię ci przy świadku takie przesłanie: „Człowiek ma prawo przyznawać się do błędów, ale nigdy do porażek”. Pamiętaj o tym. Porażka to jedna z najgorszych rzeczy w życiu. Ale Mariusz nie miewa porażek. Zofia: Miał na pewno, tylko o tym nie mówi. Mariusz: Bo wytworzyłem w sobie taką cechę, żeby nie wiązać z czymś za dużych oczekiwań. Przyjdzie to, co ma przyjść. Gdybym przywiązał się do myśli, że „Gottland” dostanie nagrodę Nike, to jak bardzo bym przeżywał, gdyby nie dostał? Zofia: Mówiłam ci, że dostanie, i dostał Nike Czytelników. Ja wszystko czytam, co ty napiszesz. Przepowiadałam ci, że reportaż „Śliczny i posłuszny” wywoła wielką burzę? No i widzisz, sam premier powiedział, że nie mógł zasnąć po tym, jak go przeczytał. Mariusz: Zosia mnie dziś bardzo wzmacniała, bo najpierw wszystkie telewizje mnie zapraszały i chwaliły, ale po ataku na moją bohaterkę zaczął się atak na mnie. Setki maili, telefonów. Pakuję się i jadę popracować w spokoju. Zofia: Pojechałabym z tobą, ale gram. Jestem kobietą pracującą.
„Jestem entuzjastą życia”, mówi o sobie Mariusz Szczygieł
Czego dziennikarz nauczył się od taty i czy jest uzależniony od rodziców?
Do dzisiaj wielu widzów pamięta jego rozmowy „Na każdy temat”. On sam na każdy temat też jest w stanie porozmawiać. Chętnie opowiada o swoich rodzinnych więzach i relacjach z rodzicami. Często znajomi zarzucają mu, że jest od rodziców uzależniony. On tego tak nie postrzega. Mówi, że jest za nich odpowiedzialny, bo są już starszymi osobami. O tacie mówi: „Największa wartość, jak twierdzi, to powiedzieć o czymś lub o kimś coś pięknego. A najbardziej lubi słowa „piękne” używać wobec mnie”. W najnowszym wywiadzie Krystyny Pytlakowskiej wyznał, czego nauczył go tata. Sześć lat wcześniej, również na łamach VIVY!, opowiadał: „Mama jest nieśmiała, uważa, że nic nie należy mówić ludziom, których się nie zna, i w ogóle rozmawiać z nieznajomymi, a mój ojciec wręcz przeciwnie. Wszystkich uwodzi, na całym Powiślu. Mawia: „W naszym wieku najważniejsze jest poczucie humoru”. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 13.09.2024 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 15.09.2024 r.] Fragment wywiadu o rodzicach: Masz rzadką cechę – dar zachwytu. Mariusz Szczygieł: Bo jestem entuzjastą życia. Nie wiem, z czego to się bierze, może od mojego taty – skończył właśnie 91 lat i kocha życie. Największa wartość, jak twierdzi, to powiedzieć o czymś lub o kimś coś pięknego. A najbardziej lubi słowa „piękne” używać wobec mnie. Ale piękny może być też mój bliski przyjaciel Damian. I sposób, w jaki on ostrzygł mojemu tacie włosy – coś pięknego! Damian jest piękny i fryzura jest piękna. (…) Tata uwielbia się zachwycać i mam to po nim. Damian przychodzi przystrzyc włosy mamie i ojcu, a tata: „Zobacz, Damianku, moją żonkę. No coś pięknego!”. On po prostu lubi dostarczać sobie tym zachwytem przyjemności. Mamie nie pozwala siedzieć dalej niż 10 centymetrów od niego, a są małżeństwem prawie 70 lat. To jest cudowne. A gdy ja przychodzę, muszę pamiętać, żeby go pogłaskać. Nasze role się zamieniły. Teraz ja mam wrażenie, że jestem ojcem mojego ojca, a on chłopcem bezgranicznie we mnie zakochanym. Często odwiedzasz rodziców? Prawie codziennie. Opiekuję się nimi na cały etat. A mój tata przytula się do mnie tak jak małe dziecko do swojego taty i sprawdza, czy mu coś dobrego przyniosłem: krakersy albo ciasto. A gdy zapomnę go pogłaskać, bierze moją rękę i sam się nią głaszcze. A ja jestem szczęśliwy, że życie nas doprowadziło do takiego momentu, kiedy mogę mu sobą służyć. Mamie też oczywiście. Wiele osób twierdzi, że jestem uzależniony od rodziców, gdy mówię, że nie mogę wyjechać na dłużej, by ich samych nie zostawiać. Od wielu lat robię notatki z tego, co tata mówi do mnie. Poświęciłem mu rozdział w mojej książce „Nie ma”. Spytałem, czy mogę napisać o nim reportaż. A on, że tak, ale musi być zachwycający. Jeszcze nikt nie stawiał mi takich warunków. I tak powstał rozdział „Jerzy Szczygieł w Pradze”. TYLKO U NAS: Narodziny synka zmieniły jej życie, cieszy się z bycia dojrzałą mamą: "Dla mnie czas na macierzyństwo przyszedł właśnie teraz" Bo zawiozłeś ojca do swojej ukochanej Pragi. Wiele razy. Natomiast ilekroć napiszę o moim tacie – czy to na Instagramie, na Facebooku czy w książce – to ma ogromne wzięcie. Mam wrażenie, że gdy się ludziom pokaże coś pięknego, cytując Jerzego Szczygła, to ich to krzepi. A że często nie mają już swoich ojców, czekają na każdy tekst o moim. Może pozytywnie zazdroszczą, że ja jeszcze mam tego tatę i że jestem mu wdzięczny za to, w co mnie wyposażył. To znaczy? W odporność. Któregoś dnia – 20, może 30 lat temu – powiedział mi najważniejsze zdanie w życiu: „A ch** innym do tego, jak żyjesz”. Rzadko używa wulgaryzmów, ale tu najlepiej oddawał on istotę rzeczy.(…) Bezgraniczna miłość mojego ojca sprawiła, że wyposażył mnie w immunologię na ludzką zawiść, złośliwość czy ocenę. Dał mi taką legitymację na życie. Nie jest psychologiem, nie czytał książek filozoficznych i nie za bardzo angażował się w moje wychowanie, bo dużo pracował, był malarzem pokojowym, a potem chodził z kolegami na piwo. Ale czasami wystarczy jedno zdanie, żeby ustawić dziecku życie. I to jest coś pięknego. Przy czym ja sam mam syndrom oszusta. Gdy inni mnie cenią, chwalą, gdy spotykają mnie jakieś splendory, myślę: Przecież oni się mylą. To wszystko mi się udało przez przypadek, psim swędem. Przecież jestem ze Złotoryi, niedoczytany, skończyłem liceum ekonomiczne, a nie dobry ogólniak w Warszawie. Startowałem z innego pułapu niż młodzież, którą zacząłem tu poznawać, studiując. Zawsze starałem się do niej doskoczyć, doczytać, doobejrzeć, doszlusować. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży już od czwartku, 12 września. Źródło: Magazyn Viva!
Mariusz Szczygieł przeżył ogromną tragedię. Dziewięć lat po dramacie ujawnił osobisty sekret
Od pewnego czasu dziennikarz układa swoje życie na nowo
Kiedyś mówienie o orientacji przychodziło mu z trudem. Mariusz Szczygieł ma za sobą długą drogę — dziś otwarcie mówi o tym, że jest osobą homoseksualną. Skryty dziennikarz coraz chętniej opowiada o sekretach życia prywatnego. Niedawno po raz kolejny wspomniał o nieżyjącym partnerze, który lata temu zmarł w tragicznych okolicznościach. [Ostatnia aktualizacja na serwis VIVA.PL: 23.11.2024 r.]. Mariusz Szczygieł stracił partnera. Wieloletni związek przerwała śmierć Mariusz Szczygieł rzadko kiedy mówi wprost o swoim życiu. Dziennikarz przez lata nie potwierdzał, ani też nie negował plotek o związkach z kobietami, z którymi niegdyś go łączono. Nie chciał równocześnie ujawniać przed światem swojej orientacji, i dopiero w 2022 r. zdecydował się na szczerość. "Kiedy artystka wyznała, że malowanie pieca było kompensacją tego, czego nie nauczyła się mówić wyraźnie i głośno, powiedziałem, że mam ten sam problem: nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę" — komentował, przytaczając fragment własnej książki. Mariusz Szczygieł, VIVA! 20/2018 Od tamtego czasu reportażysta konsekwentnie trzyma się swoich postanowień. Kilka miesięcy temu opublikował jednak osobisty wpis dotyczący równości małżeńskiej, w którym między słowami padło wyznanie o miłościach sprzed lat. "Ja byłem w związku 10 lat, a w następnym sześć i pół, i gdyby nie śmierć mojego partnera, pewnie obchodzilibyśmy w tym roku piętnastolecie" — wspominał nostalgicznie Mariusz Szczygieł. Po czasie kazało się, że jego sporo młodszy partner zmarł nagle na zawał serca. CZYTAJ TAKŻE: Mariusz Szczygieł o swoim coming oucie: „poczułem się silniejszy i naprawdę wolny” Mariusz Szczygieł ujawnił prywatne sekrety Po tragicznych wydarzeniach w życiu Mariusza Szczygła na nowo zagościło szczęście, którym z dumą dzieli się publicznie. W wywiadzie udzielonym dla Twojego Stylu przyznał, że znów jest zakochany: "Od dwóch tygodni jestem bardzo szczęśliwy, bo się zakochałem. Nie wiem, co z tego będzie. Proszę trzymać kciuki. I jeszcze więcej myślę. Muszę, bo ja dla niego jestem atrakcyjny również intelektualnie". Mariusz Szczygieł, Viva! 2010 Wspomniał też słowa swojej dawnej miłości, które dały mu do myślenia. "Mój poprzedni partner powtarzał, że mózg jest najbardziej seksownym organem. Ja się z tym zgadzam. A ciągle spotykam kogoś, kto — mam wrażenie — więcej myśli ode mnie. Otwiera mi tym świat, o którego istnieniu nie miałem pojęcia" — opowiadał dziennikarz. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: „Jestem entuzjastą życia”, mówi o sobie Mariusz Szczygieł Każde takie wyznanie nadal budzi bardzo dużo emocji. Wygląda również na to, że Mariusz Szczygieł coraz chętniej zdradza osobiste sekrety podczas spotkań z fanami — nie inaczej było podczas spotkania z Polonią w Nowym Jorku. Reportażysta wzruszająco opowiedział m.in. o dziewięcioletniej żałobie po nagłej śmierci wspomnianego już partnera. "Wyznał, że efektem rozpaczy była m.in. książka pt. "Nie ma" — relacjonował uczestnik wydarzenia portalowi Shownews.pl. Mariusz Szczygieł, plebiscyt „Róże Gali”, 08.01.2020 r.
Mariusz Szczygieł przedstawił ojcu ukochanego. Reakcja seniora była nietypowa
"Przedwczoraj skończył 91 lat. Mój tata, Jerzy Szczygieł"
Na profilu dziennikarza Mariusza Szczygła pojawiło się wzruszające zdjęcie z jego 91-letnim tatą. Napisał on również, że był to dla niego wyjątkowy czas, kiedy mógł przedstawić ojcu swojego partnera. Pan Jerzy zareagował niezwykle, wspominając również o marzeniu, które mogłaby spełnić... Halina Mlynkova. Na reakcję wokalistki długo nie trzeba było czekać. ZOBACZ TEŻ: Rodzice Anny Starmach ofiarowali kolekcję dzieł sztuki wartą miliony. Teresa i Andrzej Starmachowie są wdzięczni córkom za jedno Mariusz Szczygieł przedstawił partnera swojemu ojcu Dziennikarz w swoich social mediach podzielił się wyjątkowym zdjęciem z tatą. Okazuje się, że przedstawił mu swojego partnera, w którym jest bardzo zakochany. "Przedwczoraj skończył 91 lat. Mój tata, Jerzy Szczygieł. Skoro Cyganki mu wywróżyły, że umrze w wieku lat 74 i poczuł się okłamany, te następne 17 lat życia uważa za deser, nagrodę i chce z niej korzystać" – napisał Mariusz Szczygieł. Szczygieł zaraził swojego ojca prawdziwą miłością do Czech, dlatego podczas zapoznania, nie mogło zabraknąć i takiego akcentu. "Niedawno przedstawiłem go online mojemu chłopakowi i tata zaprezentował się prawie po czesku: Tatinko Mariusza jestem" – powiedział do okienka Jerzy Szczygieł. Miłość do Czech sprawiła, że Pan Jerzy Szczygieł marzy również, aby wypić kawę w towarzystwie Haliny Mlynkovej. Piosenkarka, widząc wpis dziennikarza, zareagowała od razu! "To też moje marzenie, żeby wspólnie wypić kawę. Choć nam się wtedy w Pradze nie udało, to może tym razem, kiedy będziecie w Pradze, i ja przyjadę na wspólną kawę. Tego nam życzę!" - napisała Mlynkova. CZYTAJ TEŻ: Ich córki urodziły się niemal jednocześnie. Dzięki dzieciom więź Małgorzaty Sochy i Natalii Kukulskiej stała się silna Mariusz Szczygieł dokonał coming outu w 2022 roku 2022 roku Mariusz Szczygieł wydał książkę pt. "Fakty muszą zatańczyć", w której dokonał coming outu. Było to dla niego trudne, chociaż jego najbliżsi wiedzieli o tym od lat. "Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę" - napisał. Publikacja była więc dla niego swego rodzaju otwarciem się z prywatną stroną dla publiczności.
Mariusz Szczygieł po 23 latach wraca do telewizji. Opowiedział o wyjątkowym spotkaniu
Co zdradził były prowadzący "Na każdy temat"
Mariusz Szczygieł zapowiada powrót do telewizji. Niedawno odwiedził gmach TVP. Dziennikarz, publicysta i autor książek pokazał nagranie wykonane pod budynkiem telewizji. Zdradził, jak na jego wizytę zareagował jeden z ochroniarzy. Co jeszcze wyznał? Mariusz Szczygieł wróci do pracy w telewizji? Dla fanów Mariusza Szczygła to prawdziwa niespodzianka. Wszystko wskazuje na to, że ceniony dziennikarz i reportażysta wróci do pracy w telewizji. Przez kilka lat był współprowadzącym programu Na każdy temat, który był emitowany na antenie Polsatu. W 2001 roku zakończył przygodę z telewizją i poświęcił się twórczości literackiej. Mariusz Szczygieł zaskoczył teraz obserwatorów i pokazał nagranie wykonane pod siedzibą TVP. Pisarz został zaproszony na służbową rozmowę. „Po kilku latach nieobecności w TVP zostałem zaproszony i idę na służbowe spotkanie. Nic nie trwa wiecznie, a po nocy przychodzi dzień, a po burzy spokój. Bardzo mi miło, taki trochę wzniosły moment”, mówił na nagraniu. Czytaj też: „Mój sukces polega na tym, że przetrwałam”. Agnieszka Chylińska szczerze o 30 latach kariery Mariusz Szczygieł w sesji VIVY!, 2018 rok Mariusz Szczygieł zapowiada powrót na antenę Fani liczą na to, że pisarz wkrótce zagości na wizji. Z kolei Mariusz Szczygieł wyznał, że prawdopodobnie zaangażuje się w „misję nowej TVP”. Na razie nie zdradza szczegółów. „Pierwszy raz po tylu latach na zaproszenie z wizytą. Odchodząc z telewizji 23 lata temu, powiedziałem sobie, że jeśli wrócę, to nigdy do żadnego show. Mogę wrócić jako siwy starszy pan z jakimś dorobkiem. Naprawdę tak właśnie myślałem. Tylko nie sądziłem, że ta dojrzałość tak szybko mnie dopadnie. Na razie jestem zobowiązany do milczenia, ale bardzo prawdopodobne, że zaangażuję się w misję nowej TVP”, pisał Mariusz Szczygieł. Dziennikarz opowiedział też o pewnym spotkaniu. Jeden z ochroniarzy bardzo ucieszył się na jego widok. ,,Kiedy dochodziłem do bloku F, zatrzymał mnie ochroniarz i miał miejsce kiczowaty, ale przemiły fakt: "Wreszcie!" — powiedział. "Chyba pana z tej radości ucałuję. Orłosia już ucałowałem", relacjonował. Sprawdź też: Katarzyna Dowbor debiutuje w Pytaniu na śniadanie. Co wiemy o drugim prowadzącym?
Dokonał coming outu, teraz ujawnił prawdę o osobistej tragedii. Mariusz Szczygieł wspomina swojego partnera
„Pewnie obchodzilibyśmy w tym roku piętnastolecie”, napisał w sieci
Mariusz Szczygieł od lat jest znaną postacią w świecie dziennikarskim oraz pisarzem uhonorowany m.in. nagrodą Nike. W 2022 r. zdobył się na odważne wyznanie i dokonał coming outu jako osoba homoseksualna. Ostatnio na swoim Facebooku zamieścił wpis, w którym poruszał kwestię związków partnerskich par jednopłciowych. Zdecydował się także na bardzo wzruszające wyznanie odnośnie własnego partnera... Mariusz Szczygieł dokonał coming outu. Teraz opowiedział o swoim partnerze Przed laty dziennikarz Mariusz Szczygieł łączony był z kilkoma kobietami. Media wieść o jego rzekomych partnerkach obiegało kilka razy. Dziennikarz przez lata ani nie potwierdzał, ani nie prostował tych plotek. Było mu to bardzo na rękę — w młodości ukrywał swoją tożsamość. Dopiero po latach zdecydował się na szczerość. W 2022 r. na łamach Repliki wyznał wszystkim prawdę o sobie. Przytaczając fragment swojej książki, zaczął mówić także o swoich prywatnych doświadczeniach. „Kiedy artystka wyznała, że malowanie pieca było kompensacją tego, czego nie nauczyła się mówić wyraźnie i głośno, powiedziałem, że mam ten sam problem: nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę” mówił. Od tamtego czasu już nie ukrywał swojej orientacji. Wręcz przeciwnie — kilkukrotnie wypowiadał się na ten temat, jednak nieczęsto decydował się na podawanie szczegółów. Teraz podzielił się ze swoimi obserwatorami na Facebooku długim wpisem, w którym mówił o równości małżeńskiej. Zdecydował się także między wierszami wspomnieć o swoim życiu miłosnym. Jego wyznanie nie należy jednak do wesołych. „Otaczają mnie geje, którzy żyją w stałych związkach. Moi przyjaciele i serdeczni koledzy: Tadeusz i Piotr - 25 lat razem, Paweł i Rafał - 21 lat; Robert i Cezary - 10; Jacek i Paweł - 5. Ja byłem w związku 10 lat, a w następnym sześć i pół, i gdyby nie śmierć mojego partnera, pewnie obchodzilibyśmy w tym roku piętnastolecie”. Czytaj też: Miłość Jacka Bromskiego i Moniki Smoleń-Bromskiej pokazuje, że dla uczuć czas i wiek nie mają znaczenia Mariusz Szczygieł, VIVA! 20/2018 Mariusz Szczygieł o legalizacji związków partnerskich Dziennikarz Mariusz Szczygieł wyraził swoją krytykę wobec braku w Polsce prawa do zawierania związków partnerskich, w tym przez pary homoseksualne. „Naprawdę nie mogę pojąć, co by się złego stało, gdyby doprowadzić prawnie do możliwości legalizacji związków partnerskich, czy zawierania małżeństw przez pary jednopłciowe” możemy przeczytać. Dodał także, że wciąż doszukuje się sensu w narracji, według której takie prawo miałoby zagrażać tradycyjnej, heteroseksualnej rodzinie. „Jakim zatwardziałym emocjonalnie człowiekiem trzeba być, żeby uważać, że cudze szczęście tak przeszkadza mi tak, że muszę go zakazać” kontynuował. W podcaście „Wybory Kobiet” obecny marszałek Sejmu Szymon Hołownia wspomniał o ustawie, która miałaby umożliwić zawieranie Polakom związków partnerskich. „My tyle o tym gadamy, znowu, stoczyliśmy o to chyba z 15 wojen, są już ofiary — na szczęście tylko publicystyczne — potem to znowu się rozgrzało. Ile o tym można gadać? To trzeba zrobić, ustawa o związkach partnerskich już dawno powinna być uchwalona” mówił. Czytaj także: Krystyna Janda pragnęła dla córki innej przyszłości. "Bardzo się martwiła", wspomina Maria Seweryn Mariusz Szczygieł Mariusz Szczygieł ma nadzieję, że w Polsce wprowadzona zostanie równość małżeńska Do tej wypowiedzi nawiązał w swojej publikacji Mariusz Szczygieł. Powiedział, że w innych krajach sąsiadujących takie prawo istnieje już od dawna. „Tymczasem w Czechach ustawa o związkach została wprowadzona w życie 1 czerwca 2006 r. Batalia o to trwała kilka lat, ale była wyłącznie batalią parlamentarną i co do konieczności takiego rozwiązania zgodziły się i prawica, i lewica” możemy przeczytać. W załączniku dodał fotografię, która została zrobiona u naszych południowych sąsiadów. „Na zdjęciu widzicie czeski billboard z najpiękniejszym hasłem, propagującym związki partnerskie, jaki widziałem w życiu. Ktoś na nim dopisał „Fuj! Obrzydlistwo”, ale wszędzie znajdują się osoby z problemami emocjonalnymi. A czeskie hasło, które chciałbym przenieść do Polski brzmi: „KOMUŚ POMOŻE, NIKOGO NIE SKRZYWDZI. Ustawa o związkach partnerskich”. Mariusz Szczygieł wspomniał także o najnowszej decyzji Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, który zdecydował, że brak związków partnerskich w Polsce łamie międzynarodowe prawo zapisane w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wiąże z tym orzeczeniem niemałą nadzieję, że wkrótce tysiące nieheteronormatywnych Polaków wygra w końcu walkę o równość wobec prawa. Zobacz również: Agnieszka Dziemianowicz-Bąk od lat walczy o prawa kobiet. Jej działania docenił amerykański magazyn <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="576" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMariuszSzczygielReporterOfficial%2Fposts%2Fpfbid0Gn8NeZoxNGNqEzZnnquQEZ7m7F5XoPGfE3GVCeFHLMHg71v1tDsidnS2tew12twsl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mariusz Szczygieł, Viva! 2013 Mariusz Szczygieł, Viva! 2010 Mariusz Szczygieł, plebiscyt „Róże Gali”, 08.01.2020 rok
Przed laty udało mu się nabrać cały kraj. Kogo naprawdę Mariusz Szczygieł nazywał żoną i narzeczoną?
Przed laty Mariusz Szczygieł prowadził słynne talk-show „Na każdy temat", w którym nie było granic. Prowadzący poruszał wówczas kontrowersyjne tematy. Z tego powodu program zapewnił mu ogromną popularność. Dzisiaj realizuje się jako reportażysta i pisarz. Nie każdy jednak pamięta, że w latach 90. dwukrotnie zapozował z kobietami. Jedną nazwał żoną, drugą narzeczoną. Co kryło się za tym pomysłem? Przed laty nabrał cały kraj. Czy Mariusz Szczygieł ma żonę albo narzeczoną? Dzisiaj uważany jest za jednego z najlepszych dziennikarzy. Bez wątpienia jest też gwiazdą popkultury. Przypomnijmy, że przed laty był na okładkach wielu magazynów. W latach 90. zapozował między innymi dla magazynu „Halo". Zaprezentował się wówczas z kobietami. Jedną z nich nazwał żoną, natomiast drugą narzeczoną. „Pierwszy materiał był na Prima Aprilis. Drugi był »na poważnie«. Miałem narzeczoną — piosenkarkę Yokę (Jolantę Literską). No i Plejada spytała, co o tym myślę. Odpowiedziałem szczerze. Jolę znałem i darzyłem wielką sympatią. Niestety, straciłem z nią kontakt. Nie pamiętam, czyj to był pomysł na ten materiał. Pewnie chcieliśmy nawzajem sobie pomóc: ja jej w zdobyciu popularności, ona mnie w odsunięciu podejrzeń, że jestem gejem. W homofobicznym społeczeństwie stosuje się różne triki, aby przeżyć", wyjaśnił na swoich social mediach. Kto jednak stał za pomysłem, aby 1 kwietnia nabrać Polki i Polaków? Okazuje się, że redaktorka magazynu „Halo" wymyśliła, aby Mariusz Szczygieł zapozował z kobietą, którą nazywali żoną. „Prowadziłem wybory Miss Ziemi Wielkopolskiej i »miski« miały występ w sukniach ślubnych. Nadarzyła się więc okazja, a Bogna organizowała ten konkurs", wrócił pamięcią. „Na szczęście ten okres życia od 22 lat mam za sobą. Odszedłem z telewizji na własną prośbę, a tym samym uciekłem od tej całej gry pozorów", przyznał. Dodał również, że w przeszłości sam był pomysłodawcą takich akcji. „Wiele razy na siłę wymyślałem koleżankom i kolegom newsy z mojego życia. »Szczygiełku, wymyślmy coś, bo mam kredyt do spłacenia…«", napisał. CZYTAJ TEŻ: Jan Chmielewski był chorobliwie zazdrosny o Katarzynę Figurę. Tajemnice pierwszego małżeństwa aktorki <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="792" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMariuszSzczygielReporterOfficial%2Fposts%2Fpfbid0BZFXGnRPkYxPxqYnHR678Y1huxvYU7NvuRyNxU7PTSC6CbYPFaTad4xPaY36HgK5l&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Mariusz Szczygieł — coming out W 2022 roku wraz z wydaniem książki „Fakty muszą zatańczyć" Mariusz Szczygieł dokonał coming outu. „Kiedy artystka wyznała, że malowanie pieca było kompensacją tego, czego nie nauczyła się mówić wyraźnie i głośno, powiedziałem, że mam ten sam problem: nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę", czytaliśmy. Dzisiaj przyznaje, że wiele lat temu, gdy pozował na okładce z kobietami, które nazywał żoną, i narzeczoną nie miał odwagi, aby wyznać, że jest gejem. „Zresztą takich wtedy, poza jednym przypadkiem, nie było. Musiałbym się zderzyć z oporem mojej rodziny, partnera, mojego producenta oraz reżysera. Dobrze, że mam to za sobą, czuję się wolny. Państwo i społeczeństwo nadal są homofobiczne, ale za to ja mam w sobie siłę. Siłę dojrzałości", zakończył. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Brat Komendy przerwał milczenie. Rozliczył się z Tomaszem oraz jego byłą narzeczoną. „Była częścią planu" Hanna Krall, Mariusz Szczygieł, VIVA! lipiec 2017
Była gwiazdą talk-show „Na każdy temat" u boku Mariusza Szczygła. Co dziś robi Katarzyna Laskowska?
Na rzecz telewizji porzuciła największą pasję, do której wróciła po latach
W latach 90. była jedną z najpopularniejszych prezenterek telewizyjnych, lecz dopiero talk-show „Na każdy temat” okazał się prawdziwym przełomem w jej karierze. Katarzyna Laskowska zdobyła niebywałą popularność i sympatię widzów jako współprowadząca u boku Mariusza Szczygła. Jakiś czas później zniknęła… Aby poświęcić się rodzinie oraz swojej największej pasji. Była gwiazda telewizji dopiero dziś wie, czym jest prawdziwe szczęście. Katarzyna Laskowska — była współprowadzącą „Na każdy temat” Katarzyna Laskowska przyszła na świat w 1976 roku. Swoje życie związała z modelingiem oraz telewizją, w której występowała przez bardzo długi czas w roli prezenterki. W latach 90. była prawdziwą gwiazdą stacji Polsat. To wtedy osiągnęła najwyższy szczyt swojej kariery, a stało się to u boku samego Mariusza Szczygła, z którym współprowadziła popularne talk-show „Na każdy temat”. Ich goście musieli zmierzyć się z trudnymi pytaniami oraz kontrowersyjnymi — jak na tamten czas — tematami. Format spotkał się z bardzo dobrym odbiorem widzów. Katarzyna Laskowska, Mariusz Szczygieł, „Na każdy temat", 1998 Piękna prezenterka na tym nie poprzestała, lecz inne programy nie przyniosły jej już tak dużej sławy. Współprowadziła „Miłość od pierwszego wejrzenia”, a w latach 2003-2006 była gospodynią programu „Exclusive”. Jeszcze wcześniej spróbowała również swoich sił w aktorstwie, choć były to krótkie epizody — w 2000 roku zagrała w „Córce konsula”, a kilka lat później otrzymała małą rolę jako dziennikarka w serialu „Klinika złamanych serc”. Na tym również zakończyła się jej trwająca ponad dekadę przygoda z Polsatem. CZYTAJ TAKŻE: Dorota Zawadzka: pierwszy mąż był jej wykładowcą, drugiego poznała w Internecie i rzucił dla niej pracę W latach 2007-2009 pracowała w TVP2. Z kolei w 2010 roku związała się z TVN Style, gdzie prowadziła program „Między nami rodzicami”, w którym jako świeżo upieczona mama udzielała porad dotyczących wychowania i opieki nad dziećmi. Od tamtego czasu minęło już kilka lat… Co dziś robi uwielbiana Katarzyna Laskowska? Katarzyna Laskowska, „Na każdy temat", 1998 Katarzyna Laskowska. Jak dziś wygląda jej życie? Kobieta nie zniknęła całkowicie z przestrzeni publicznej, dzięki czemu wiadomo, jak dziś układa się w jej życiu. Prywatnie jest szczęśliwą mamą dwójki pociech, z czego najstarsze z nich ma już 12 lat — razem z córką dzieli miłość do jazdy konnej. Wiele zmian nadeszło również w przestrzeni zawodowej Katarzyny Laskowskiej. 46-latka całkowicie zrezygnowała z pracy w telewizji na rzecz swojej największej pasji — malarstwa. ZOBACZ TAKŻE: Gdy Małgorzata Socha miała 16 lat, poznała swojego męża. Kim jest i czym się zajmuje Krzysztof Wiśniewski? Na stronie internetowej opisała swoją historię. Kiedyś każdą wolną chwilę poświęcała malowaniu i wyobrażała sobie, że w przyszłości zostanie odnoszącą sukcesy artystką… „Ale pewnego dnia moja kariera całkowicie zmieniła tor i zostałam gwiazdą telewizyjną. Pogrążyłem się głęboko w show-biznesie. Podróżowałam po świecie, przeprowadzałam wywiady z celebrytami i gwiazdami filmowymi. Świat sztuki dla mnie zniknął”, czytamy w krótkiej autobiografii Katarzyny Laskowskiej. Pracę w mediach porzuciła na rzecz życia rodzinnego. „Minęły lata i urodziłam moje córki. Będąc zaręczoną mamą dwóch dziewczynek, musiałam porzucić karierę telewizyjną i zaczęłam szukać zajęcia, które z łatwością wpasuje się w moje zabiegane życie rodzinne”, opisywała, w dalszej części wyjaśniając, że w tamtym momencie postanowiła wrócić do malarstwa. Nic w jej życiu nie przyniosło jej tak wielkiej radości, jak pasja do tworzenia na płótnie. Nigdy nie czuła się w pełni sobą… Aż do teraz. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Beata Tyszkiewicz ma młodszego brata. Krzysztof Tyszkiewicz przed laty uciekł z Polski Dzieła oraz aktualne zdjęcia Katarzyny Laskowskiej obejrzeć można na Instagramie, na którym zresztą jest bardzo aktywna. Była gwiazda telewizji z pasją dzieli się tam przede wszystkim swoją miłością do sztuki oraz koni. A odmówić nie można jej jednego — wygląda przy tym na naprawdę niesamowicie szczęśliwą! Życzymy dużo radości, spełnienia i wielu kolejnych sukcesów!
Bliźniaczki Woźnickie miały talent i sławę, jednak ich życie przerwała ogromna tragedia. Jakie tajemnice skrywały?
Co tak naprawdę stało się z ciotkami braci Kaczyńskich?
Do niedawna mało kto wiedział o istnieniu bliźniaczek Woźnickich. Pamięć o nich została wymazana z podświadomości Polek i Polaków. Sylwetkę tych postaci przybliżył nam dopiero Mariusz Szczygieł, w książce pod tytułem ,,Nie ma”. W 2018 roku popularny publicysta opisał ich historię. Obie były bardzo cenionymi literatkami. Co ciekawe, jedna z nich trzymała Lecha Kaczyńskiego do chrztu, a drugą zachwycała się nawet Wisława Szymborska. Niestety Zofia i Ludwika zginęły w tragicznych okolicznościach. Kim były zapomniane ciotki braci Kaczyńskich i jakie tajemnice skrywały? Czy siostry Woźnickie żyły naprawdę? O tych dwóch postaciach mało kto wiedział. Co prawda, od czasu do czasu pojawiały się wzmianki na ich temat, jednak nigdy nie mówiono o Woźnickich na szeroką skalę. Przypomnijmy, że „Fakt” w 2011 roku napisał o „Tajemnicy braci Kaczyńskich”, jednak dalej całe społeczeństwo milczało i nie komentowało tej sprawy. Zaskakujące jest również to, że w sieci nie ma zbyt wielu zdjęć Ludwiki i Zofii. Dopiero Mariusz Szczygieł odkrył karty i opublikował fotografie tajemniczych sióstr. W listopadzie 2018 roku na swoim Facebooku i Instagramie napisał: „Siostry Woźnickie. Na pewno jeszcze nie wiedzą, jak umrą... Po lekturze rozdziału „Nieznajomy wróg jakiś” w „Nie ma”, wiele osób pyta, czy mam jakieś zdjęcia ciotek Jarosława i Lecha Kaczyńskich - bliźniaczek Woźnickich. W Googlach, niestety, nic nie można znaleźć. To wręcz wcielenie „nie ma”! No nie ma! Jedyne zdjęcia, jakie znalazłem, są w kilku wycinkach prasowych i w jednych aktach. To, które widzicie jako pierwsze, wygląda na „kobietę z lustrem”. Która to Zofia, a która Ludwika - trudno powiedzieć. Na dwóch dalszych zdjęciach - Ludwika, czyli siostra bardziej utalentowana i bardziej znana, ale cicha. To ona w tym związku - jak wywnioskowałem - była córką. Jak mówi w mojej książce Hanna Kirchner: „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”. Naprawdę przykre, że ich wizerunki nie istnieją w sieci. Najpiękniejsze w mojej pracy reportera jest to, że można choć na chwilę ocalić pamięć o kimś. Ludzie, którzy opowiadali mi o siostrach Woźnickich mają między 70 a 90 lat, więc to był ostatni moment”, czytaliśmy wówczas. Pod tym opisem znalazło się kilka fotografii, które przedstawiały ciotki braci Kaczyńskich. Popularny publicysta wprost mówi, że większość informacji, które zostały poruszone w książce pochodzą z ich listów. Była to korespondencja między Zofią, a jej przyjaciółką Hanną. „Znalazłem karteczkę sprzed 8 lat, podpisaną przez asystentkę mojego działu reportażu. Ta karteczka gdzieś mi się zawieruszyła, nie miałem świadomości jej istnienia. Było na niej napisane: "pani Hanna Jarnowska ma 86 lat i bardzo dużo listów od sióstr Woźnickich. Spiesz się." Pomyślałem sobie, że ta pani miała wtedy 86 lat, minęło 8, teraz już powinna mieć 94. Ciekawe czy jeszcze żyje. Zadzwoniłem, a ta pani ożywionym głosem powiedziała: "Po 8 latach pan dzwoni? Listy są i czekają". Spotkaliśmy się”, wspominał autor książki „Nie ma” w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy” Kim były bliźniaczki Woźnickie? Musiały wyprzeć się swojej tożsamości Zofia i Ludwika Wicher urodziły się 23 listopada 1924 roku w Warszawie. Nazwisko panieńskie matki brzmiało Feilchenfeld. Redaktor Polskiego Radia – Tadeusz Lipszyc w rozmowie z Mariuszem Szczygłem wyznał, że: „To była rodzina żydowska, zamożna, ale zdecydowanie spolonizowana. U nich w domu nie uskuteczniano żadnych judaistycznych praktyk religijnych”. Kiedy wybuchła wojna, trafiły do getta. Później jako 16-latki zamieszkały u dr Felicji Felhorskiej. To właśnie tam musiały ukrywać się przez następne dwa czy trzy lata. Siostry nie miały już chęci życia, a to wszystko przez wieczną niepewność i świadomość wojny. One jednak się nie poddawały. Przefarbowały włosy na blond, a następnie wyjechały do pracy do Niemiec. „Dla dziewcząt tego pochodzenia okupacja to nie było jedynie zagrożenie ze strony Niemców. Bo nie wiem, czy pan wie, że podczas okupacji jednym ze sportów polskich mężczyzn było gwałcenie młodych Żydówek”, dodawał Lipszyc. A kiedy wróciły do Polski? Otóż w lipcu 1946 roku. Bliźniaczy zdążyły w tym czasie zmienić nazwisko, a następnie udawały, że nie są Żydówkami. „Zaprzeczyły swojej przeszłości”, wyznał Mariusz Szczygieł w rozmowie dla „Gazety Wyborczej”. „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”, wspominała Hanna Kirchner. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z filmu „Sami swoi”. Tragiczny wypadek na zawsze zmienił jej życie Jak potoczyły się losy tajemniczych sióstr? Już w 1952 roku obie skończyły polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo potem, bo w 1961 roku Ludwika postanowiła napisać scenariusz do filmu „Ludzie z pociągu” Kazimierza Kutza. Później ukazała się „Czarka”, czyli bardzo popularna seria dla dzieci. Młodą artystkę chwalili wówczas Wisława Szymborska, Maria Dąbrowska czy Jarosław Iwaszkiewicz. A co z drugą siostrą? Ona nie odnosiła już takich sukcesów. W książce „Nie ma” możemy przeczytać, że w pewnym momencie była zazdrosna o talent i osiągnięcia swojej siostry. Twierdziła, że „nie może być gorsza". Z tego powodu zaczęła na poważnie zajmować się literaturą. Z czasem stworzyła powieści, zajmowała się tłumaczeniami, krytyką oraz była członkiem Związku Literatów Polskich. Kiedy obie studiowały, zaprzyjaźniły się Jadwigą Jasiewicz. To właśnie ona poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego. A jaki one miały związek z bliźniakami Kaczyńskimi? Trzy lata po ceremonii, Zofia została matką chrzestną Lecha - przyszłego prezydenta Polski. „Gdzieś czytałam, że Ludka była matką chrzestną Jarosława, ale to nieprawda. Chrzestną Jarosława Kaczyńskiego była siostra Jadwigi, Irena”, mówił Lipszyc. Jednak z listów Zofii możemy dowiedzieć się bardzo ciekawych informacji na temat dzieciństwa popularnych polityków. „Jarek i Leszek rozwijają się świetnie, są bardzo roztropni, rozmowni i ładni. Jedynie po ulicy chodzić z nimi obie nie możemy. Bo kiedy prowadzimy ich dwóch identycznych za ręce, ja i Ludka, też identyczne, to ludzie robią szpaler i gapią się nieprzytomnie”, czytaliśmy. „Jadwiga płacze, że jej się chłopcy rozpuścili. Ale mnie się nie zdaje, żeby Leszek z Jarkiem byli bardziej rozpuszczeni niż zwykle, gdyż w ogóle byli już tak rozpuszczeni, że niewiele tu było do zrobienia”, dodawała w kolejnym liście. „Pojutrze Leszek jedzie do Gdańska na asystenta przy uniwersytecie – pierwsza jego praca! A Jarek zostaje w Warszawie przy jakimś instytucie naukowym, zdaje się, szkolenia kadr szkolnictwa wyższego, z której to dziedziny pisał pracę. Dziś byli się pożegnać. Strach, jacy mądrzy. Jadwiga płakała z radości”, pisała. Z kolejnych rozmów dowiadujemy się, że Marta Kaczyńska, czyli córka Marii i Lecha Kaczyńskich była “dzieckiem najcięższego kalibru”. Co ciekawe, ważyła 4 kg i pierwotnie miała mieć na imię Kasia. SPRAWDŹ TEŻ: Jak poznali się Magda Steczkowska i Piotr Królik? Tragiczne losy sióstr Woźnickich W wiadomościach do Hanny Zofia informowała ją o złym stanie zdrowia swojej ukochanej siostry. Ludwika miała z dnia na dzień słabnąć i gasnąć w oczach. Niestety 6 maja 1983 roku Zofia nie zamknęła drzwi na klucz. To właśnie w tamtym czasie Ludwika wyszła na róg Marszałkowskiej i Koszykowej. Poszła do pierwszego budynku oraz zapukała do drzwi na trzecim piętrze. Obca kobieta otworzyła, a 58-letnia wówczas Woźnicka wbiegła do środka i rzuciła się z okna. Po śmierci siostry Zofia postanowiła przeprowadzić się do Londynu. Tam mieszkała z przyjaciółką i jej mężem. Ten wyjazd zmotywował ja do nauki angielskiego. „Mieszkam u Boba i Joli naprzeciwko parku i budzą mnie słowiki, i co rano cieszę się śpiewem ptasim. I chciałabym, jak przez całe życie, w takiej chwili zapytać: "Luciu, czy ty śpisz?". Ale ona nie śpi”, czytaliśmy. Młoda Woźnicka nie mogła żyć długo bez swojej siostry. Ponad dwa lata od tragicznej śmierci Zofia powtórzyła jej los. 29 listopada 1985 roku pojechała do swojej dobrej koleżanki ze szkoły językowej. Tam wyskoczyła z balkonu, a jej ciało wbiło się w wystające pręty ogrodzenia. Jakiś czas potem znaleziono w jej kieszeni list. Pisała tam, że wybrała to mieszkanie, ponieważ było wysoko, a ona mieszkała wówczas na parterze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dlaczego Andrea Bocelli stracił wzrok? Smutna historia sławnego tenora Problemy psychiczne bliźniaczek Woźnickich Mariusz Szczygieł mówił, że „W pewnym momencie weszły inny wymiar”. Wiele osób mówiło, że widziały po nich pewne objawy choroby, jednak dopiero później ten problem zaczął rosnąć w siłę. „Znaliśmy pewną psycholog. Ona uważała, że w ten obłęd Zosia Ludkę wpędzała. Nieświadomie, bo nie posądzam Zosi o złe intencje. A dlaczego? Z zazdrości o talent i karierę”, wyznał Tadeusz Lipszyc. „Dostałam od nich obu prezent na imieniny. Zapakowany pięknie. Otworzyłam, a tam były rajstopy, brudne i podziurawione. Poczułam się dotknięta, to było wręcz obelżywe. Wobec tego odesłałam z liścikiem, że chyba się pomyliły i wysłały przez pomyłkę. Obraziły się na dłuższy czas”, mówiła Kirschner. Objawy zaczęły coraz bardziej się uaktywniać. Siostry w pewnym momencie twierdziły, że sąsiedzi chcą je wykończyć hałasem. Z tego powodu nagrywały te dźwięki, a później puszczały swoim znajomym. Wszyscy jednogłośnie twierdzili, że nic na nich nie było słychać. Na tym jednak nie koniec. Obie mówiły, że są podsłuchiwane, a rząd chce je zniszczyć. Przy sobie często miały “urządzenie”, które miało podsłuchiwać ekipę Gomułki. Mariusz Szczygieł postanowił przytoczyć opinię psychiatry, który sugerował, że kobiety mogły cierpieć na tak zwany obłęd udzielony. Choroba ta polega na tym, że objawy przechodzą na drugą osobę. „U Zosi i Ludki wyglądało, że wszystko jest w porządku, to były zawsze panienki pogodnego usposobienia. Proszę jednak pamiętać: śmierć jednego z bliźniaków nie jest śmiercią tylko jego. Jest też śmiercią tego, który zostaje. On żyje, ale jak cień”, wyznał Lipszyc. CZYTAJ TEŻ: Szymon Bieniuk ma już 16 lat! Jest podobny do Anny Przybylskiej? „To jest opowieść podwójna – i o tej parze, i o tej parze. „Nie ma", o którym ja piszę, zyskuje na znaczeniu. Może nawet będziemy w stanie lepiej zrozumieć Jarosława Kaczyńskiego. Jestem przekonany, że jeśli to przeczyta, po prostu się rozrzewni i będzie tylko wzruszony. Nie liczę na żadną inną reakcję”, opowiadał popularny publicysta. „Chciałem, żeby opowiedział mi o swoich ciotkach, ale niestety, nie zgodził się. Szkoda, bo reporterska zasada mówi, że jeśli ktoś coś wie na temat bohaterek, to warto do niego dotrzeć. Ale nie było szans”, dodawał w rozmowie z „WP". Źródło: “Nie ma” - Mariusz Szczygieł, Wyborcza.pl, ksiazki.wp.pl.
Mariusz Szczygieł dokonał coming outu. „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem”
Laureat nagrody Nike, ceniony reportażysta, pisarz i dziennikarz dokonał nietypowego coming outu. O homoseksualizmie Mariusza Szczygła poinformował magazyn Replika, który powołał się na fragment nowej książki pisarza „Fakty muszą zatańczyć”. „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę", czytamy słowa autora. Mariusz Szczygieł – kim jest? Mariusz Szczygieł jest doskonale znany widzom jako prowadzący „Na każdy temat”. Jest wybitnym reportażystą i cenionym dziennikarzem. Otrzymał nagrodę literacką Nike za tom reportaży „Nie ma” z 2019 roku, jest także laureatem Europejskiej Nagrody Książkowej, którą nagrodzono go za zbiór opowiadań „Gottland” z 2009 roku. Jest również współzałożycielem Fundacji Instytut Reportażu i Wydawnictwa Dowody na Istnienie. Czytaj też: Kasia Cichopek zaskakująco o rozstaniu z Marcinem Hakielem: ,,Jestem mu wdzięczna za to, że..." Mariusz Szczygieł w sesji dla magazynu VIVA! , 2018 rok Mariusz Szczygieł dokonał coming outu Magazyn Replika poinformował o coming oucie Mariusza Szczygła na podstawie fragmentu najnowszej książki pisarza. „Kiedy artystka wyznała, że malowanie pieca było kompensacją tego, czego nie nauczyła się mówić wyraźnie i głośno, powiedziałem, że mam ten sam problem: nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę", pisze autor w „Fakty muszą zatańczyć”. To pierwsze takie wyznanie dziennikarza. Mariusz Szczygieł nigdy wcześniej publicznie nie zabrał głosu w sprawie swojej orientacji. „Teraz dał sobie prawo, by to powiedzieć, teraz pokonał tę trudność, o której pisze. To jego święto i my dziś z Mariuszem Szczygłem świętujemy – i bardzo serdecznie mu tego coming outu gratulujemy. Wraz z tym coming outem jesteśmy bliżej o kolejny ważny krok na drodze do równości", czytamy we wpisie magazynu Replika. „Jednym krótkim wyznaniem Szczygieł podaje dwie ważne informacje – oprócz samego coming outu jeszcze tę, że trudno mu mówić o własnej homoseksualności publicznie”. Zobacz także: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zostaną rodzicami! Tancerze pokazali wyjątkowe zdjęcia Mariusz Szczygieł w sesji dla magazynu VIVA! , 2018 rok
Znamy listę nominowanych do literackiej nagrody Nike!
Wygra Szczygieł, Twardoch czy Masłowska?
Znamy listę nominowanych do literackiej nagrody Nike. Siódemkę finalistów poznamy na początku września. A zwycięzcę 6 października. Nagroda zostanie przyznana po raz 23. Zwycięzca otrzyma 100 tys. zł i statuetkę projektu Gustawa Zemły. Fundatorami nagrody są „Wyborcza” i Fundacja Agory. W tym roku nominowano autorki i autorów powieści, poezji i reportażu. Są biografie, a nawet obszerna monografia naukowa. Także sporo książek eseistycznych. Nic, tylko siedzieć na kanapie i czytać! Zwłaszcza, że konkursie znalazły się znakomite nazwiska: Mariusz Szczygieł, Szczepan Twardoch, Dorota Masłowska, Marta Podgórnik, Marcin Król. Powieść Prymityw. Epopeja narodowa, Marcin Kołodziejczyk, Wielka Litera, Warszawa Krótka wymiana ognia, Zyta Rudzka, W.A.B., Warszawa Turysta polski w ZSRR, Juliusz Strachota, korporacja ha!art., Kraków Królestwo, Szczepan Twardoch, Wydawnictwo Literackie, Kraków Reportaż Błoto słodsze niż miód, Małgorzata Rejmer, Czarne, Warszawa Nie ma, Mariusz Szczygieł, Dowody na Istnienie, Warszawa Esej Kontener, Marek Bieńczyk, Wielka Litera, Warszawa Gramatyka bieli. Antropologia doświadczeń granicznych, Dariusz Czaja, Pasaże, Nowy Sącz Tłumacz między innymi, Jerzy Jarniewicz, Ossolineum, Wrocław Do nielicznego grona szczęśliwych, Marcin Król, Iskry, Warszawa Młyny Boże. Zapiski o Kościele i Zagładzie, Jacek Leociak, Czarne, Wołowiec Czerwone listy. Eseje frankistowskie o literaturze polskiej, Adam Lipszyc, Austeria, Kraków Biografia Hirszfeldowie. Zrozumieć krew, Urszula Glensk, Universitas, Kraków Ota Pavel. Pod powierzchnią, Aleksander Kaczorowski, Czarne, Wołowiec Sen Kolumba, Emil Marat, WAB, Warszawa Poezja Autoportret z martwą naturą. Ostatnie wiersze Nazara Honczara, Aneta Kamińska, WBPiCAK, Poznań Do czasu, Piotr Matywiecki, Wydawnictwo Literackie, Kraków Mordercze ballady, Marta Podgórnik, Biuro Literackie, Kraków Poemat prozą Inni ludzie, Dorota Masłowska, Wydawnictwo Literackie, Kraków Monografia: Pod klątwą. Społeczny portret pogromu kieleckiego, Joanna Tokarska-Bakir, Czarna Owca, Warszawa
Nie żyje Zofia Czerwińska! Aktorka zmarła w wieku 86 lat
Smutną wiadomość przekazał Mariusz Szczygieł
Zofia Czerwińska nie żyje. Aktorka zmarła w wieku 86 lat. Wiadomość o jej śmierci, której przyczyny nie są znane, podał jej wieloletni przyjaciel Mariusz Szczygieł za pośrednictwem pośrednictwem mediów społecznościowych, publikując wzruszającą fotografię gwiazdy. Zofia Czerwińska nie żyje. Poinformował o tym Mariusz Szczygieł „Tym zdjęciem i torbą była zachwycona. Zrobiłem je w foyer Jej ukochanego Teatru Syrena na premierze Czarownic z Eastwick”, rozpoczął wpis, w którym pożegnał Zofię Czerwińską, Mariusz Szczygieł. „Czarownica, to było Jej ulubione stworzenie zaraz po psach i kotach. Na pogrzebie ma być śpiewana 'My way'... A urna, pamiętaj Mariuszek, ma być różowa, bo do twarzy mi w różowym. Będzie, Zosiu. Wszystko dla Ciebie! ZOFIA CZERWIŃSKA 1933-2019”, zakończył poruszony. Przyczyny śmierci Zofii Czerwińskiej Póki co przyczyny śmierci aktorki nie są znane. Wiadomo, że w ostatnim czasie zrezygnowała z publicznych wyjść i mocno ograniczyła życia towarzyskie z uwagi na poważne zwyrodnieniowe problemy z kręgosłupem, które były powodem hospitalizacji. Z tej przyczyny Zofia Czerwińska poruszała się o kuli. Mimo starań lekarzy, nigdy nie odzyskała dawnej formy. Kim była Zofia Czerwińska? Najważniejsze role, ukochany pies Absolwentka krakowskiej PWST, karierę rozpoczęła pod koniec lat 50. XX wieku, gdy zaczęła występować na deskach teatrów. Mimo że pochodziła z Poznania, zaś kształciła się w Gdańsku i stolicy Małopolski, życie związała z warszawskim Powiślem, na którym mieszkała. Od 1979 roku występowała regularnie w Teatrze Syrena. Masową popularność przyniosła jej rola pani Balcerkowej w Alternatywach 4 oraz ta w Czterdziestolatku Jerzego Gruzy oraz Czterdziestolatku. 20 lat później (jako Zofia Nowosielska, kierowniczka pizzerii „Angelo”). Na dużym ekranie pojawiła się w takich produkcjach, jak Rejs, Poszukiwany, poszukiwana, Miś czy Och, Karol. W ostatnim czasie najbardziej kojarzona jako Malinowska, ekspedientka sklepu monopolowego „U Stasia” w Świecie Według Kiepskich. Słynęła z miłości do czworonogów, miała ukochanego psa „Dżeka”, była również sojuszniczką osób LGBTQ i wzięła udział w akcji „Ramię w ramię po równość” Kampanii Przeciw Homofobii
MasterClass — sztuka konwersacji. Gościem Mariusza Szczygła był Maciej Stuhr!
Zobacz relację z tego niesamowitego wydarzenia!
Za nami kolejny, 12. już wieczór z cyklu „MasterClass – sztuka konwersacji”. Tym razem gościem Mariusza Szczygła był Maciej Stuhr, którego możemy oglądać w „Planecie Singli 3”. Co działo się podczas tego niesamowitego wydarzenia? Ten wieczór z pewnością zapadnie wszystkim w pamięci! MasterClass – sztuka konwersacji z Maciejem Stuhrem Spotkanie z Maciejem Stuhrem odbyło się 11 lutego na 50 piętrze apartamentowca Złota 44 z widokiem za całą Warszawę. Wydarzenie jak zawsze, rozpoczęło się recitalem pianisty. Tym razem zagrała Zuzanna Pietrzak z impresariatu im. Ludwiga van Beethovena. Wieczór zwieńczyła elegancka kolacja przygotowana przez Sebastiana Maliszewskiego z Restauracji Flaming & Co. W trakcie tego wyjątkowego wieczoru, Maciej Stuhr w fascynujący sposób opowiadał o swoich zawodowych doświadczeniach. Zdradził, jak grzeczny chłopak, który pragnie się wszystkim podobać, nagle został zmuszony do porzucenia wyłącznie miłego oblicza, i o tym, jak na jego dojrzewanie miały wpływ film „Pokłosie” i teatr Warlikowskiego. Mecenasem cyklu spotkań jest marka Nespresso i to ona zapewniła doskonałą kawę Nespresso Café Istanbul. Podczas spotkania uczestniczy mogli podziwiać zegarki marki Albert Riele – sponsora wydarzenia, których dystrybutorem jest Apart. Sponsorem jest też marka Archidzieło. Czym jest MasterClass – sztuka konwersacji? MasterClass. Sztuka konwersacji to cykl kameralnych spotkań przy jednym stole dla tych, którzy celebrują chwile i dla których niewyreżyserowany spektakl twórczej rozmowy i wymiany myśli z drugim człowiekiem stanowi wartość samą w sobie. Koncepcja spotkań oparta jest na zawodowym doświadczeniu w przeprowadzeniu wywiadów psychologicznych z osobistościami świata kultury, biznesu i polityki. Projekt został zainaugurowany na rynku w lutym 2018 roku Edipresse Polska wraz z prowadzącą Małgorzatą Domagalik przeprowadziło spotkania z osobowościami ze świata kultury, sztuki i biznesu. Gościliśmy Andrzeja Seweryna, Wojciecha Pszoniaka, Dominikę Kulczyk, Romana Polańskiego, Jerzego Stuhra, Jerzego Bralczyka, Krystynę Jandę i Roberta Biedronia. Od sierpnia 2018 roku do projektu w roli prowadzącego dołączył Mariusz Szczygieł Zobacz, jak wyglądało ostatnie spotkanie z MasterClass. Sztuka konwersacji z Maciejem Stuhrem. View Ediplayer on the source website
Już wkrótce niezwykłe spotkanie Mariusza Szczygła i Macieja Stuhra!
Poznaj szczegóły wydarzenia MasterClass. Sztuka Konwersacji
Po sukcesie dotychczasowych spotkań MasterClass. Sztuka konwersacji pora na kolejne inspirujące rozmowy. Kolejne wydarzenie cyklu, rozmowę z Maciejem Stuhrem poprowadzi Mariusz Szczygieł. Masterclass. Sztuka Konwersacji: Maciej Stuhr i Mariusz Szczygieł Spotkanie odbędzie się 11 lutego o godzinie 19.30 na 50 piętrze apartamentowca Złota 44 z widokiem za całą Warszawę. Podczas wieczoru goście będą mieli możliwość rozmowy z pozostałymi uczestnikami. Każde spotkanie zaczyna się od recitalu światowej sławy artysty z impresariatu Stowarzyszenia im. Ludwiga von Beethovena. Wieczór zwieńczy elegancka kolacja przygotowana przez utalentowanych warszawskich szefów kuchni. Wszyscy goście, którzy zakupią udział w tym spotkaniu, otrzymają zaproszenie na uroczystą premierę filmu Planeta Singli 3, która odbędzie 4.02 w Złotych Tarasach w Warszawie. Bilety do nabycia przez Hitsalonik.pl lub Evenea.pl. MasterClass. Sztuka konwersacji to cykl kameralnych spotkań przy jednym stole dla tych, którzy celebrują chwile i dla których niewyreżyserowany spektakl twórczej rozmowy i wymiany myśli z drugim człowiekiem stanowi wartość samą w sobie. Koncepcja spotkań oparta jest na zawodowym doświadczeniu w przeprowadzeniu wywiadów psychologicznych z osobistościami świata kultury, biznesu i polityki. Projekt został zainaugurowany na rynku w lutym 2018 roku Edipresse Polska wraz z prowadzącą Małgorzatą Domagalik przeprowadziło spotkania z osobowościami ze świata kultury, sztuki i biznesu. Gościliśmy Andrzeja Seweryna, Wojciecha Pszoniaka, Dominikę Kulczyk, Romana Polańskiego, Jerzego Stuhra, Jerzego Bralczyka, Krystynę Jandę i Roberta Biedronia. Od sierpnia 2018 roku do projektu w roli prowadzącego dołączył Mariusz Szczygieł. Spotkania odbywają się dzięki wsparciu: Złota44, Nespresso, Flaming&Co, Albert Riele, Archidzieło, Agencja Bloom Box, Noble Concierge, Max Benjamin, Stowarzyszenie im. Ludwiga von Beethovena oraz Steinway&Sons.
Ile książek czytają Polacy? Mariusz Szczygieł przedstawił wyniki najnowszego raportu
Choć z czytaniem wśród Polaków bywa różnie, to na szczęście istnieje grupa zapalonych miłośników literatury, którzy regularnie promują ją w mediach. Jedną z takich osób jest zdecydowanie Mariusz Szczygieł, autor książek i reportaży, który przed naszą kamerą zachęcał niedawno do sięgania po lektury. Mariusz Szczygieł o czytaniu książek Przy okazji bohater naszej sesji przywołał wyniki najnowszego raportu, według którego Polacy wciąż rzadko sięgają po książki, ale sytuacja jest o wiele lepsza, niż kilka lat temu. Ciekawą rzeczą jest też trend, który podobno rozpoczął się w naszym kraju. O co chodzi? Zobaczcie nasze wideo!
O takim domu zawsze marzył. Tak mieszka i pracuje Mariusz Szczygieł!
Zastanawiacie się, jak gwiazdy urządzają swoje mieszkania? Co znaczą dla nich poszczególne przedmioty? Mariusz Szczygieł do swojego lokum zaprosił ekipę Dzień Dobry TVN i pokazał, jak mieszka! „Całe życie marzyłem, żeby zarobić na mieszkanie. Pracowałem w telewizji, żeby na nie zarobić. Tylko po to, bo w ogóle telewizja nie jest moim medium”, wyznał Mateuszowi Hładkiemu. Pisarz zdradził, jakie dzieła sztuki ma w swojej kolekcji i dlaczego, swoją kuchnię urządził w ciemnych kolorach! Mieszkanie Mariusza Szczygła. Jak zostało urządzone? Czarna kuchnia, biały salon, fioletowa sypialnia i obłędny gabinet, który przekonał ostatecznie dziennikarza do zakupienia lokum. To jego wymarzone mieszkanie w zachodnim stylu, z gabinetem i przestrzenią. Mieści kamienicy z 1936 roku w centrum Warszawy na niecałych 90 metrach kwadratowych. Mariuszowi Szczygłowi zależało na tym, by się w nim... nie nudzić! Każdy z przedmiotów ma swoja historię. Zjawiskowe obrazy, ściany "okryte" książkami, lustro ze śmieci, które wiózł pociągiem z Berlina czy drzwi z zapiskami. „Nie mogę zagracić go meblami, żeby mnie nie przytłaczało. I żeby kuchnia nie wyglądała jak kuchnia, tylko jak jazzowy bar z czarnym blatem, gdzie wiszą obrazy, bo ja specjalnie nie gotuję. Chodziło o to, żebym mógł zmieniać miejsca, jeden wieczór spędzać tu, drugi tam”, mówił w innym wywiadzie Agnieszce Wójcińskiej z portalu Weranda.pl. Wnętrza mieszkania Mariusz Szczygła robią wrażenie! Sprawdź koniecznie, jak zostało urządzone!
TYLKO U NAS Hanna Krall i Mariusz Szczygieł w niezwykle poruszającej rozmowie o życiu, śmierci i wspólnych projektach
Hanna Krall i Mariusz Szczygieł w bardzo osobistej, poruszająco szczerej rozmowie z Aliną Mrowińską. O najważniejszych życiowych prawdach. O wieloletniej przyjaźni. I o tym jak pisanie pomaga im żyć. Przeczytaj też: „Czekam na znak od Boga...’’. TYLKO U NAS Najsłynniejszy wolontariusz WOŚP, Łukasz Berezak, opowiada o walce z bólem Hanna Krall i Mariusz Szczygieł: wywiad w VIVIE! Często się spotykacie? Mariusz: Mniej więcej raz w miesiącu, często we „Wrzeniu świata”. Ale piszemy do siebie codziennie. Na ogół wieczorem i w nocy, bo oboje późno chodzimy spać. Wiem, że jak napiszę o północy maila, to o pierwszej będzie od pani Hani odpowiedź. Zwierzacie się sobie? Hanna: Sporo o sobie wiemy bez zwierzeń. Mariusz: Właśnie, jak to się stało, że wiemy bez zwierzeń? Hanna: Ja w ogóle nie czuję potrzeby zwierzania się. Zadziwia mnie, ile teraz ludzie mówią o sobie na tych Facebookach, Instagramach — o dzieciach, rozwodach, partnerach, chorobach, podróżach. Jak wielką mają potrzebę dzielenia się z całym światem. Jakby bez tego nie istnieli. Mariusz: Ale u podstaw tego leży to samo pragnienie, które mają bohaterowie pani tekstów. Hanna: Żeby być zapamiętanym? Mariusz: Jedni mają szczęście do Facebooka, a drudzy mają szczęście do Hanny Krall. Kiedyś pani Hania po jednej z naszych rozmów napisała: „Boże, jaki miły dzień, zadzwonił pan Mariusz z informacją, że istnieje życie pozagrobowe”. Rozmawialiśmy, czy Kieślowski i Kapuściński odnajdą ją kiedyś w przestworzach. Hanna: Wśród miliardów dusz. Mariusz: Powiedziałem, że na pewno będą na nią czekali. Ponad dwa lata temu wydarzyło się coś, co nazywa Pan najgorszym dniem swojego życia. Opowiedział Pan o tym Pani Hannie? Hanna: Zadzwonił do mnie tego dnia. 1. stycznia. A ja się bałam, że umrze. Powiedziałam: „Pan nie może umrzeć, panie Mariuszu, ma pan dwoje starych rodziców”. Mariusz: Po kilku miesiącach powstał „Projekt: prawda”, z bardzo osobistą pierwszą częścią. Jak nagle trafiłem do bezczasu. Starałem się pisać z dyskrecją, tak, żebym odreagował, a czytelnik żeby mógł sobie podłożyć pod moją opowieść swoje historie. Cały wywiad do przeczytania w najnowszej VIVIE! Nowa VIVA! nr 15, 27 lipca 2017 Łukasz Berezak: jak dziś wygląda życie najsłynniejszego wolontariusz WOŚP? Hanna Krall i Mariusz Szczygieł: poruszająca rozmowa o przyjaźni, najważniejszych życiowych prawdach i bólu po stracie ukochanych osób. Rose Schlossberg: sekrety wnuczki Jackie Kennedy oraz podróż Jarosława Kreta na Madagaskar. Przeczytaj też: Ewa Chodakowska i jej mąż zdradzają swoje plany. Kiedy zdecydują się na dziecko? EKSKLUZYWNE VIDEO
TYLKO U NAS Mariusz Szczygieł i Hanna Krall opowiadają o początkach swojej przyjaźni
Ponad dwa lata temu wydarzyło się coś, co nazywa Pan najgorszym dniem swojego życia. Opowiedział Pan o tym dniu Pani Hannie? Hanna: Zadzwonił do mnie tego dnia. 1. stycznia. A ja się bałam, że umrze. Powiedziałam: „Pan nie może umrzeć, panie Mariuszu, ma pan dwoje starych rodziców”. Mariusz: Po kilku miesiącach powstał „Projekt: prawda”, z bardzo osobistą pierwsza częścią. Jak nagle trafiłem do bezczasu”. Rozmawia Alina Mrowińska. Zobacz też: „Niejedno przeszedłem. Kpiny, wyzywanie mnie od grubasów’’. TYLKO NAM Łukasz Berezak opowiada o trudnych doświadczeniach Hanna Krall i Mariusz Szczygieł: wywiad w VIVIE! Pamiętacie jakiś szczegół z waszego pierwszego spotkania? Mariusz: Pamiętam nawet dokładną datę. Przyjechałem tu 21 lutego 90. roku, żeby mi pani Hania powiedziała, co sądzi o moim pierwszym tekście do „Gazety Wyborczej”. Wcześniej umówił mnie kolega. Marzyłem, żeby się znaleźć w zespole, gdzie pani Hania była szefową reportażu, ale zadzwonienie było poniżej mojej godności. Bardzo się Pan cenił już wtedy? Mariusz: To trochę co innego. Jestem typem, który nigdy z nikim nie rywalizuje, nie wchodzi w żadne konkursy i nigdy nie staje w blokach startowych. Wtedy kolega mi przekazał, że mam napisać tekst na dowolny temat. Akurat wojska radzieckie opuszczały Polskę. I wymyśliłem, że napiszę reportaż o tym, co się dzieje ze zwykłymi Rosjanami, którzy po latach wyjeżdżają z Legnicy i z Polakami, którzy zostają, a żyli obok, czasem się przyjaźnili. Pani Hania poprawiła mi prawie każde zdanie. Średnio na 100 zdań poprawiła 98. Przekreśliła i napisała na nowo. Usłyszałem: „Pan pisze tak, jak ja dwadzieścia lat temu”. Nie załamało to Pana? Mariusz: Nie, bo na koniec pani Hania powiedziała, że to jest bardzo fajny tekst. Hanna: W tekście nie było Jelcyna ani Wałęsy, tylko pani Gala i pani Lusia. Lusia sprzedawała Gali garsonki, a Gala rozpaczała, że opuszcza Lusię i Polskę. Jeden z najlepszych tekstów, jakie pan Mariusz w życiu napisał. Od razu wiedziałam, że trzeba go przyjąć do pracy Mariusz: Przechowuję go jak relikwię. Pamiętam, że siedziałem w tym pokoju, chyba w tym samym miejscu, może metr dalej od stołu. Fotele były inne. Hanna: Kontiki. Wie pani co to było? Nie bardzo. Hanna: Fotele, na których jak ktoś siadał, to potem nie mógł wstać. Moda na nie była na początku lat 90. Kupiłam w pawilonie obok mojego bloku, pierwsza w Polsce Ikea tutaj była. Właśnie tu, na Ursynowie. Mariusz: Kolejki były straszne. Ludzie nareszcie mogli kupić coś przyzwoicie wyglądającego. Wojtkowi Tochmanowi pomagałem wybierać dwa druciane fotele do domu. Później przez telefon mówię pani Hani, że to byłoby dobre zdanie do reportażu: „Ludzie postanowili stanąć w kolejce po piękno”. A pani Hania: „Po co postanowili stanąć, prościej będzie- ludzie stanęli w kolejce po piękno”. W czwartym i piątym tekście już mi pani poprawiła bardzo mało. A teraz zatoczyliśmy koło i dwadzieścia siedem lat później zostałem poproszony przez moją ulubioną autorkę o napisanie wstępu do jej ostatniej książki „Fantom bólu”. Cały wywiad do przeczytania w najnowszej VIVIE!. Nowa VIVA! nr 15, 27 lipca 2017 Łukasz Berezak: jak dziś wygląda życie najsłynniejszego wolontariusz WOŚP? Hanna Krall i Mariusz Szczygieł: poruszająca rozmowa o przyjaźni, najważniejszych życiowych prawdach i bólu po stracie ukochanych osób. Rose Schlossberg: sekrety wnuczki Jackie Kennedy oraz podróż Jarosława Kreta na Madagaskar. Przeczytaj też: Ewa Chodakowska i jej mąż zdradzają swoje plany. Kiedy zdecydują się na dziecko? EKSKLUZYWNE VIDEO
„Nie absorbować sobą reszty świata”. TYLKO U NAS Hanna Krall i Mariusz Szczygieł w niezwykłej rozmowie
Hanna Krall i Mariusz Szczygieł w bardzo osobistej, poruszająco szczerej rozmowie z Aliną Mrowińską. O najważniejszych życiowych prawdach. O wieloletniej przyjaźni. I o tym jak pisanie pomaga im żyć. Przeczytaj też: „Niejedno przeszedłem. Kpiny, wyzywanie mnie od grubasów’’. TYLKO NAM Łukasz Berezak opowiada o trudnych doświadczeniach Hanna Krall i Mariusz Szczygieł — wywiad w VIVIE! Mówi Pan w swojej ostatniej książce „Projekt: prawda”, że każdy człowiek powinien dojść w życiu do jakiejś swojej prawdy, choćby najmniejszej. Bo jeśli nie dojdzie, to znaczy, że jego życie nie ma sensu. Zapytał Pan Panią Hannę o jej prawdę? Mariusz Szczygieł: Zapytałem kiedyś, tak między wierszami, w garderobie Teatru Nowego. Między szarlotką a kawą. Pamięta pani? Hanna Krall: A jaka była ta moja prawda? Mariusz: „Nie absorbować sobą reszty świata”. Hanna: Z tego wynika, że mam dwie prawdy. „Nie przegapiać” to prawda jeszcze ważniejsza. Co to znaczy „nie przegapiać”? Mariusz: Zauważać i ocalać to, co ważne. Wielu ludzi czegoś nie zauważyło, a nam udało się nie przegapić. Puenta może być taka, że bardzo się cieszę, że Hanna Krall nie przegapiła mnie w życiu (śmiech). Hanna: Trudno byłoby przegapić Mariusza Szczygła. Oczu ani uszu musiałabym nie mieć. Najczęściej przegapia się pamięć własnych rodziców. Potem człowiek myśli: Boże, dlaczego o to nie spytałam. Przed naszą rozmową pokazywałam pani Alinie przedwojenne zdjęcia mojej mamy nad Morskim Okiem, cioci w Pieninach albo w pięknym fokowym futrze. Lubię na nie patrzeć, widzieć, gdzie to było, jaka była wtedy pogoda. Widzę, że ciocia opalona, no to dobrą miała pogodę na wakacjach. Mama stoi z papierosem. Jakieś życie jest na tych zdjęciach. Życie, a nie odchodzenie. Pamiętam ślubne zdjęcie moich rodziców, troszkę melancholijne- mama w welonie, tata nieśmiało się uśmiechał, tak z zamkniętymi ustami. Powinnam je powiększyć, może pokolorować i gdzieś tu powiesić. Kiedy mama umarła, nigdzie nie mogłam zdjęcia znaleźć. Przekopałam całe mieszkanie i nic. Czasem śni mi się, że jestem w tamtym mieszkaniu mamy i nagle je znajduję: ślubne zdjęcie rodziców. Ten sen od lat wraca. To chyba znaczy, że mam poczucie winy. — Bardzo chciałaby Pani mieć to zdjęcie? Hanna: Bardzo, miałabym jedyne zdjęcie ojca. Mariusz: Pani Haniu, to nie jest poczucie winy. Moim zdanie sen mówi o tym, że to zdjęcie jest. W realnym życiu jest pani smutno, że nie ocalało… Hanna: Przeżyło wojnę, a nie przeżyło mojego gapiostwa. Mariusz: Ale pani podświadomość chce panią uspokoić, uratować od poczucia winy. We śnie daje pani prezent, mówi: „Moja Haniu…” Hanna: Jeżeli mówi głosem mojej mamy, to: „Haneczko”. Mariusz: „Haneczko, nie martw się, to zdjęcie jest”. To nieważne, że fizycznie go nie ma, ono jest w pani, wyświetla się niemal na życzenie, bo we śnie. Od dawna wiem, że podświadomość robi nam najwspanialsze prezenty. To „nie przegapiać pamięci własnych rodziców” wziąłem sobie mocno do serca. W ostatnie Boże Narodzenie wyciągnąłem mamę na opowieści o jej dzieciństwie, o tym, jak mój dziadek został zabity przez UPA w Ustrzykach Górnych. Ukradkiem włączyłem w telefonie dyktafon i nagrywałem ponad trzy godziny. Hanna: Prawie w każdej rodzinie jest jakaś opowieść o zabijanym dziadku albo o zabijanych rodzicach. Człowiek lubi zabijać, mawiał doktor Edelman. Mariusz: Dzięki pani Hani zrozumiałem moją mamę. A moja mama zawsze chciała, żebym był przeciętny, przezroczysty, żebym się niczym nie wyróżniał z tłumu. Hanna: Bo bycie innym niż wszyscy było niebezpieczne. Moja mama myślała dokładnie tak samo. Strasznie ją denerwowało, że robię się znana, że może mi to czymś grozić. Mariusz: Mama bardzo chciała, żebym był księgowym i po skończeniu liceum ekonomicznego pracował w fabryce butów w Złotoryi, gdzie mieszkaliśmy. I tak już byłbym bardzo na celowniku, ale do przyjęcia. A te wszystkie moje występy w telewizji podobały się jej, ale popularność już nie. Dalej nie jest z Pana zadowolona? Mariusz: Wczoraj byłem w „Dzień Dobry TVN”, mama powiedziała, że dobrze wypadłem, młodo wyglądałem, tylko włosy mnie zdradzają, bo już siwieję. I dodała: „A te twoje włosy, to zdradzają ile ja mam lat” (śmiech). Niby już się przyzwyczaiła, ale wiem, że wolałaby, żebym nie był znany. Cały wywiad do przeczytania w najnowszej VIVIE!. Nowa VIVA! nr 15, 27 lipca 2017 Łukasz Berezak: jak dziś wygląda życie najsłynniejszego wolontariusz WOŚP? Hanna Krall i Mariusz Szczygieł: poruszająca rozmowa o przyjaźni, najważniejszych życiowych prawdach i bólu po stracie ukochanych osób. Rose Schlossberg: sekrety wnuczki Jackie Kennedy oraz podróż Jarosława Kreta na Madagaskar. Przeczytaj też: Rewolucja w życiu Ewy Chodakowskiej. Tylko nam zdradziła, czym zaskoczy fanów EKSKLUZYWNE VIDEO