Latami walczył z kompleksami. „Byłem szczęśliwy, jak ktoś się mną zainteresował”. Miłość wszystko zmieniła w życiu Mariusza Szczygła
Mariusz Szczygieł przyzwyczaił czytelników do wnikliwego opisywania cudzych historii. Tym razem to on odsłonił własną. W Radiu Złote Przeboje opowiedział o kompleksach z dzieciństwa, szczęśliwym związku i przełomie, który zmienił jego życie. „Zakochałem się i nie zdążyłem zawołać o pomoc” – wyznał w rozmowie z Marzeną Rogalską.
Mariusz Szczygieł rzadko mówi o sobie w tak osobisty sposób. Tym razem zrobił wyjątek. W rozmowie z Marzeną Rogalską w Radiu Złote Przeboje reporter opowiedział o kompleksach, które nosił w sobie od dziecka, o przełomie, jaki przyniosła miłość, oraz o 40-leciu pracy reporterskiej. Jego słowa zaskakują szczerością i pokazują zupełnie inną, prywatną twarz autora „Gottlandu”. Mariusz Szczygieł o kompleksach: „Uważałem, że jestem najbrzydszym chłopakiem w klasie” Mariusz Szczygieł był gościem programu „Weekend jak marzenie” w Radiu Złote Przeboje. W rozmowie z Marzeną Rogalską wrócił do wspomnień z dzieciństwa i młodości. Jak przyznał, przez lata towarzyszyło mu poczucie, że nie spełnia żadnych kanonów atrakcyjności. – „Naprawdę, ja od dziecka uważałem, że jestem najbrzydszym chłopakiem w klasie i ja jestem ten syndrom, że jak ktoś się mną zainteresował, to byłem uszczęśliwiony. No bo co? Mną, takim brzydkim?” – powiedział wprost. Dodał również, że nigdy nie utożsamiał się z określeniem „przystojny”. – „Myślałem o sobie, że bardzo brzydki to może nie, ale że nie jestem przystojny. Jak się o mężczyznach mówiło, że przystojny, to ja nigdy bym się z tym nie zidentyfikował” – wyznał. To szczere wyznanie pokazuje, że nawet osoba o ogromnym dorobku i pozycji w świecie reportażu przez lata mierzyła się z wątpliwościami na własny temat. Zobacz też: Mariusz Szczygieł o swoim coming oucie: „poczułem się silniejszy i naprawdę wolny” „Zakochałem się i nie zdążyłem zawołać o pomoc” Przełomem w życiu Mariusza Szczygła okazała się miłość. W Radiu Złote Przeboje powiedział jasno: – „Zakochałem się, jestem w szczęśliwym związku. Nie zdążyłem zawołać ‘pomocy’ i przyszło to bez szukania”. Reporter przyznał, że nie zgadza się z powiedzeniem „szukajcie, a znajdziecie”. Jak podkreślił, w jego przypadku było odwrotnie – kiedy przestał szukać, uczucie pojawiło się samo. Zaznaczył też, że dziś codziennie słyszy, że „nie jest brzydki”. Jednocześnie z szacunkiem mówił o granicach prywatności swojego partnera. Mariusz Szczygieł nie ukrywa, że szczęśliwy związek zmienił jego sposób myślenia o sobie. To doświadczenie sprawiło, że dawne przekonania przestały mieć nad nim władzę. View oEmbed on the source website Coming out i słowa: „poczułem się silniejszy i naprawdę wolny” W 2024 roku Mariusz Szczygieł wrócił do tematu swojego publicznego coming outu. Dwa lata wcześniej na łamach książki „Fakty muszą zatańczyć” napisał: „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę”. W Międzynarodowy Dzień Coming Outu opublikował refleksyjny wpis, w którym przyznał, że był wyoutowany w swoim środowisku od 18. roku życia, natomiast do coming outu publicznego dojrzewał „dziesięciolecia”. Podkreślił, że każdy powinien sam dojrzeć do takiej decyzji. Po ogłoszeniu swojej orientacji publicznie poczuł się – jak napisał – „silniejszy i naprawdę wolny”. Nie ukrywał jednak, że spotkał się również z krytyką części czytelników. Odpowiedział im stanowczo: „Jeśli nadal ktoś myśli, że homoseksualiści mówiąc o sobie, epatują, afiszują się, niech najlepiej przestanie mnie czytać”. Dodał też, że orientacja to coś, „co przydzieliła nam biologia i nie możemy z tym nic zrobić. Tak jak z kolorem oczu”.
Mariusz Szczygieł przyłącza się do WOŚP. Nie uwierzycie, jak zachęcił do wsparcia zbiórki!
Internauci są rozbawieni propozycją dziennikarza
Wieczorem 26 stycznia 2025 r. czeka nas kolejny, już 33. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy! Jak co roku do akcji przyłączyło się wiele znanych i lubianych osób — od artystów przez polityków do sportowców. Niektóre z oferowanych przez nich aukcji pozwalają na spędzenie czasu w ich towarzystwie, inne oferują nabycie unikatowych przedmiotów, m.in. rakiety Igi Świątek. Teraz do osób, które zachęcają do udziału w zbiórce został Mariusz Szczygieł. Jego propozycja jest niespotykana! Gwiazdy wspierają WOŚP Wiele artystów, polityków i celebrytów na licytacji WOŚP zaproponowało spotkanie, nie zawsze w oczywistych okolicznościach. Dla przykładu Omenaa Mensach i Rafał Brzoska zabiorą osobę, która wygra ich licytację na pole golfowe, a Maciej Musiał... wysprząta komuś dom! Jedną z osób, które postanowiły wesprzeć zbiórkę na WOŚP został Mariusz Szczygieł, który postanowił zaoferować nie rzecz materialną, a usługę! Pisarz tym razem nie zdecydował się jednak na spotkanie w cztery oczy z osobą, która wygra licytację, lecz postanowił zaoferować coś każdej osobie, która wesprze jego zbiórkę — personalną... wróżbę z książki! Sprawdź również: Jego aukcja dla WOŚP jest hitem sieci, ale nieoczekiwanie wyprzedził go ktoś inny. Ależ zaskoczenie Mariusz Szczygieł przepowiada przyszłość Mariusz Szczygieł w dzień finału zaproponował swoim obserwatorom na Instagramie udział w zbiórce na WOŚP, w której każdy uczestnik może wygrać niezwykłą dedykację: „W niedzielę — jak co roku z okazji WOŚP — wróżę wszystkim chętnym! Mam 99% sprawdzalności wróżb! Mariusz Wróż Już! Wróżę z najlepszych książek. Wystarczy podać numer strony i numer wiersza (od góry lub dołu), a ja z tej linijki tekstu wytworzę wizję Waszego losu w 2025 r. Przewidziałem w 2023 r. ciążę u małżeństwa, które nie mogło mieć dzieci — i udało im się!” czytamy we wpisie na Instagramie. Aby wziąć udział w akcji dziennikarza, należy dorzucić się do opublikowanej przez niego zbiórki oraz podać w mailu numer strony i numer wiersza, który chcemy, by został naszą przepowiednią! Co sądzicie o tym pomyśle? Zobacz też: Nazywa Jurka Owsiaka bohaterem. Jedna rzecz dogłębnie ją zasmuciła
Mariusz Szczygieł o swoim coming oucie: „poczułem się silniejszy i naprawdę wolny”
Dziennikarz opublikował długi post, w którym zreflektował się nad „wyjściem z szafy”
Mariusz Szczygieł to znany dziennikarz i reporter. Dwa lata temu postanowił dokonać publicznego coming outu i na łamach swojej książki po raz pierwszy opowiedział o swojej homoseksualnej orientacji. Przyznał wówczas: „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem”. Teraz, blisko dwa lata od tego zdarzenia, w Międzynarodowy Dzień Coming Outu, postanowił jednak ponownie zabrać głos. Mariusz Szczygieł opowiedział o swoim coming oucie Mariusz Szczygieł jest cenionym reportażystą, pisarzem i dziennikarzem. Napisał wiele książek, jednakże jedna z nich jest bardzo wyjątkowa. To właśnie na łamach „Fakty muszą zatańczyć” przyznał po raz pierwszy: „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę” mogliśmy przeczytać. Teraz w poście na Instagramie postanowił pogłębić ten temat. Swój wpis, który jak mówi, jest jego refleksją na temat coming outów, rozpoczął od wspomnienia własnego „wyjścia z szafy”: „Każdy powinien sam dojrzeć do takiej decyzji. Ja — wyoutowany w swoim środowisku od 18. roku życia — do coming outu publicznego dojrzewałem dziesięciolecia. Namawiany przez kolegów dziennikarzy i koleżanki, żeby zrobić to na łamach ich czasopism, czy w ich programie, wolałem zrobić to na własnych zasadach, czyli w swojej książce. Jestem zdecydowanym przeciwnikiem outowania kogoś na siłę. Jeśli jesteśmy zwolennikami wolności, dajmy innym wolność w decydowaniu o swoim życiu” mówił. Jak przyznał, chociaż zwlekał z tą decyzją wiele lat, po coming oucie poczuł się „silniejszy i naprawdę wolny”. Czytaj również: Mariusz Szczygieł wrócił do telewizji po 23 latach Mariusz Szczygieł o homofobii: „Rozczarowałem się” Mariusz Szczygieł w swojej publikacji dodał także, że mimo tego, że swojej decyzji w żadnym stopniu nie żałuje, jest także druga strona medalu. Reporter zaczął dostawać komunikaty, że według niektórych jego coming out był zupełnie zbędny lub nie na miejscu. „Rozczarowałem się niektórymi moimi czytelniczkami i czytelnikami. Tymi, którzy uważają, że „pana orientacja nie powinna być sprawą publiczną”, pytają: „po co o tym mówić”, a nawet uważają, że „epatuję”… Sporo takich uwag o epatowaniu czy afiszowaniu się dotarło do mnie po rozmowie z Tomaszem Raczkiem [...]. Mówiliśmy tam o swoich coming outach. Mogę na to odpowiedzieć: zrobiliśmy to również dlatego, żeby mniej młodych osób LGBT się zabiło. Dostałem wiadomość: „Powiedziałem o panu mojemu ojcu, on pana czyta i ceni. Spytałem, czy nadal uważa, że geje to śmieci. Dzięki panu nie czuję się już śmieciem” czytamy. Później dziennikarz również zwrócił się w dosadnych słowach do tych, którzy nie akceptują osób homoseksualnych: Na samym końcu dodał, że „Należy mówić o orientacji jako o czymś, co przydzieliła nam biologia i nie możemy z tym nic zrobić. Tak jak z kolorem oczu”. Zobacz także: Mariusz Szczygieł dokonał coming outu. „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem”
Mariusz Szczygieł wrócił do telewizji po 23 latach
Czy „Rozmowy (nie)wygodne” przynoszą mu radość?
Na każdy nowy odcinek pierwszego polskiego talk-show „Na każdy temat” czekaliśmy z niecierpliwością. Mariusz Szczygieł w telewizji Polsat rozmawiał tam naprawdę na każdy temat. Nie bał się kontrowersji i przełamywania tabu. Wśród gości byli kolekcjonerzy, naturyści (bohaterowie jednego z odcinków siedzieli na wizji nago), drag queen, prostytutki, a także ludzie znani ze świata kultury: Violetta Villas, Bogusław Kaczyński, Sophia Loren, Karel Gott, Natalia Oreiro. Jego przygoda z programem trwała sześć lat. W 2001 roku zdecydował, że odchodzi i zajął się pisaniem książek. Za „Gottland” otrzymał nagrodę Nike Czytelników. Zapowiadał, że jeśli kiedykolwiek wróci do telewizji, nigdy do żadnego show. Chyba że jako „siwy starszy pan z jakimś dorobkiem”. Dorobku Mariusza Szczygła nikt nie kwestionuje – jest uznanym dziennikarzem, reportażystą, pisarzem. Teraz prowadzi w TVP Info program „Rozmowy (nie)wygodne”. Taka też jest – fragmentami – jego rozmowa z Krystyną Pytlakowską. Oto jej fragment: Mariusz Szczygieł w wywiadzie dla VIVY! Prowadzisz na TVP Info program „Rozmowy (nie)wygodne”. To jakie zadawać Ci pytania? Wygodne czy niewygodne? Najlepiej na początku zadać wygodne, bo jeżeli osoba, której je zadajesz, nie będzie chciała odpowiedzieć na niewygodne, to i tak większość wywiadu już mamy. A jakie pytanie było dla Ciebie najbardziej niewygodne? Takie, które ja zadałem, czy które mnie zadano? Jedno i drugie. Nie lubię być uznawany za wścibskiego. Opracowuję sobie więc metodę, jak zadać wścibskie pytanie, żeby nie wyglądało na wścibskie. Jeszcze w czasach talk-show „Na każdy temat” zaprosiłem do programu kobiety po mastektomii, a był to 1995 rok. Jedna z nich opowiedziała, że największy strach czuła nie przed nowotworem, ale przed tym, że nie przeżyje operacji. Operacja się uda, ale ją uśmierci narkoza. Postanowiła więc pożegnać się z rodziną. Napisała list, który zostawiła w szufladzie stolika przy szpitalnym łóżku. Krępowałem się zapytać wprost, co napisała w tym liście. Nie chciałem jej stawiać pod ścianą, chciałem też dać możliwość nieodpowiedzenia. W związku z czym spytałem okrężnie: „Ciekawe, co człowiek może napisać w takim liście?”. „Że wszystkich was bardzo kocham”, odpowiedziała. „Tylko jedno zdanie?”, spytałem. A ona: „Tak, bo w takiej sytuacji trzeba powiedzieć to, co najważniejsze. A najważniejsza była miłość do moich bliskich”. Jej odpowiedź wiele znaczyła dla osób w podobnej, trudnej sytuacji. Nie była dydaktyczna, tylko podpowiadała, jak można bardzo emocjonalnie i krótko się pożegnać w obliczu śmierci. Dziennikarz jednak może, a nawet powinien być wścibski. Tak, ale nie chciałbym, żeby ludzie się do mnie zrazili. Przyjeżdżam więc jako reporter do czyjegoś domu i nie zaczynam nigdy od pytań, z którymi przybyłem. Patrzę na przykład na rower w przedpokoju, a pan domu opowiada, że dorobił do niego dodatkową przerzutkę. Potem widzę kaktusy, całą kolekcję. „To moje”, odpowiada pani domu. Nie wiem, ile ich jest, ale można policzyć. A potem zaprasza mnie na ogórkową, którą właśnie ugotowała. Nie odmawiam, zawsze zjadam. A pan domu chce być od niej lepszy, proponuje więc własnoręcznie upędzoną śliwowicę. Jestem niepijący, podkreślam, ale w pracy się chętnie napiję. I przy tej śliwowicy czy ogórkowej zaczynają mówić o rzeczach, dla których do nich przyjechałem. Osiągam więc swój cel, będąc już traktowany prawie jak członek rodziny. (…) TYLKO U NAS: „Jestem entuzjastą życia”, mówi o sobie Mariusz Szczygieł Cieszysz się, że wróciłeś do telewizji? Tak, i to do TVP Info, które przez osiem lat sączyło tak straszny jad na ludzi. Ten powrót dobrze Ci robi? Dobrze. Głównie dlatego, że mam teraz blokadę pisarską, siedzę nad rozgrzebaną książką już czwarty rok. Pomyślałem więc, że sobie ten czas czymś wypełnię. Poza tym zauważyłem, że ludzie lubią, gdy po prostu reklamuję życie. Bo mam wrażenie, że wszystko, co robię w sferze publicznej, to reklama życia jako takiego. Cały czas też zalecasz przekraczanie siebie. To Twoja filozofia? Staram się to robić. A nową książką chciałbym przekroczyć swoje poprzednie. Tylko nie wpadłem jeszcze na to, w jaki sposób. Pomyślałem więc, że podejmując rękawicę z TVP, poprowadzę rozmowy i zobaczymy, na jak długo mi tej radości wystarczy. Walczysz o życie swoje i innych. Ale nie jestem typem walecznym ani konfrontacyjnym. Wszystko załatwiam dyplomacją. Jestem jak taki proszek do prania, który reklamowano: pierze, nie przerywając snu… TYLKO U NAS: Narodziny synka zmieniły jej życie, cieszy się z bycia dojrzałą mamą: "Dla mnie czas na macierzyństwo przyszedł właśnie teraz" Jesteśmy znieczuleni na silne bodźce i silne wrażenia. Staliśmy się gruboskórni i szukamy coraz mocniejszych doznań? Proponuję zauważenie rzeczy zwyczajnych, które – gdy się na nie spojrzy z innej strony – są niezwyczajne. Drobiazgi mogące urosnąć do rangi koła ratunkowego i odkrycia jakiejś prawdy. Dam przykład. Często zagaduję ludzi. Mam to po tacie. Potrafię ze swojego balkonu krzyknąć do nieznajomych, bo chcę nawiązać kontakt, a po trzech minutach ta osoba odkrzykuje mi swój numer telefonu. Albo gdy moja mama leżała w szpitalu po złamaniu trudnym do leczenia. Żeby wejść do tego ośrodka, trzeba było nacisnąć przycisk i dopiero pani z recepcji otwierała drzwi. Wychodziłem stamtąd wieczorami i też musiał mi ktoś te drzwi otworzyć. Zobaczyłem wtedy staruszka, który przycisnął przycisk na prąd. Następnego wieczoru też to zrobił. Spytałem, czy taka praca jak otwieranie i zamykanie drzwi nie jest nudna. A on na to, że musi mieć dyżur, „bo jak go nie ma, to już po człowieku”. Był oczywiście pacjentem tego szpitala. Czyli ten człowiek powiedział mi, jaki jest sens życia. Że życie to powinność. Cały czas więc dyżurujesz? I dlatego zgodziłeś się prowadzić wywiady w TVP Info? Sądzę, że telewizja informacyjna ma nie tylko informować o polityce, katastrofach i kursie euro. Powinna też informować o tym, o co chodzi w życiu. Właśnie o to chcę pytać. Nie zawsze muszą to być wielkie sprawy i nie muszą służyć ekscytacji, że jakaś pani poszła z jakimś panem do łóżka. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży już od czwartku, 12 września. Źródło: Magazyn Viva!
„Jestem entuzjastą życia”, mówi o sobie Mariusz Szczygieł
Czego dziennikarz nauczył się od taty i czy jest uzależniony od rodziców?
Do dzisiaj wielu widzów pamięta jego rozmowy „Na każdy temat”. On sam na każdy temat też jest w stanie porozmawiać. Chętnie opowiada o swoich rodzinnych więzach i relacjach z rodzicami. Często znajomi zarzucają mu, że jest od rodziców uzależniony. On tego tak nie postrzega. Mówi, że jest za nich odpowiedzialny, bo są już starszymi osobami. O tacie mówi: „Największa wartość, jak twierdzi, to powiedzieć o czymś lub o kimś coś pięknego. A najbardziej lubi słowa „piękne” używać wobec mnie”. W najnowszym wywiadzie Krystyny Pytlakowskiej wyznał, czego nauczył go tata. Sześć lat wcześniej, również na łamach VIVY!, opowiadał: „Mama jest nieśmiała, uważa, że nic nie należy mówić ludziom, których się nie zna, i w ogóle rozmawiać z nieznajomymi, a mój ojciec wręcz przeciwnie. Wszystkich uwodzi, na całym Powiślu. Mawia: „W naszym wieku najważniejsze jest poczucie humoru”. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 13.09.2024 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 15.09.2024 r.] Fragment wywiadu o rodzicach: Masz rzadką cechę – dar zachwytu. Mariusz Szczygieł: Bo jestem entuzjastą życia. Nie wiem, z czego to się bierze, może od mojego taty – skończył właśnie 91 lat i kocha życie. Największa wartość, jak twierdzi, to powiedzieć o czymś lub o kimś coś pięknego. A najbardziej lubi słowa „piękne” używać wobec mnie. Ale piękny może być też mój bliski przyjaciel Damian. I sposób, w jaki on ostrzygł mojemu tacie włosy – coś pięknego! Damian jest piękny i fryzura jest piękna. (…) Tata uwielbia się zachwycać i mam to po nim. Damian przychodzi przystrzyc włosy mamie i ojcu, a tata: „Zobacz, Damianku, moją żonkę. No coś pięknego!”. On po prostu lubi dostarczać sobie tym zachwytem przyjemności. Mamie nie pozwala siedzieć dalej niż 10 centymetrów od niego, a są małżeństwem prawie 70 lat. To jest cudowne. A gdy ja przychodzę, muszę pamiętać, żeby go pogłaskać. Nasze role się zamieniły. Teraz ja mam wrażenie, że jestem ojcem mojego ojca, a on chłopcem bezgranicznie we mnie zakochanym. Często odwiedzasz rodziców? Prawie codziennie. Opiekuję się nimi na cały etat. A mój tata przytula się do mnie tak jak małe dziecko do swojego taty i sprawdza, czy mu coś dobrego przyniosłem: krakersy albo ciasto. A gdy zapomnę go pogłaskać, bierze moją rękę i sam się nią głaszcze. A ja jestem szczęśliwy, że życie nas doprowadziło do takiego momentu, kiedy mogę mu sobą służyć. Mamie też oczywiście. Wiele osób twierdzi, że jestem uzależniony od rodziców, gdy mówię, że nie mogę wyjechać na dłużej, by ich samych nie zostawiać. Od wielu lat robię notatki z tego, co tata mówi do mnie. Poświęciłem mu rozdział w mojej książce „Nie ma”. Spytałem, czy mogę napisać o nim reportaż. A on, że tak, ale musi być zachwycający. Jeszcze nikt nie stawiał mi takich warunków. I tak powstał rozdział „Jerzy Szczygieł w Pradze”. TYLKO U NAS: Narodziny synka zmieniły jej życie, cieszy się z bycia dojrzałą mamą: "Dla mnie czas na macierzyństwo przyszedł właśnie teraz" Bo zawiozłeś ojca do swojej ukochanej Pragi. Wiele razy. Natomiast ilekroć napiszę o moim tacie – czy to na Instagramie, na Facebooku czy w książce – to ma ogromne wzięcie. Mam wrażenie, że gdy się ludziom pokaże coś pięknego, cytując Jerzego Szczygła, to ich to krzepi. A że często nie mają już swoich ojców, czekają na każdy tekst o moim. Może pozytywnie zazdroszczą, że ja jeszcze mam tego tatę i że jestem mu wdzięczny za to, w co mnie wyposażył. To znaczy? W odporność. Któregoś dnia – 20, może 30 lat temu – powiedział mi najważniejsze zdanie w życiu: „A ch** innym do tego, jak żyjesz”. Rzadko używa wulgaryzmów, ale tu najlepiej oddawał on istotę rzeczy.(…) Bezgraniczna miłość mojego ojca sprawiła, że wyposażył mnie w immunologię na ludzką zawiść, złośliwość czy ocenę. Dał mi taką legitymację na życie. Nie jest psychologiem, nie czytał książek filozoficznych i nie za bardzo angażował się w moje wychowanie, bo dużo pracował, był malarzem pokojowym, a potem chodził z kolegami na piwo. Ale czasami wystarczy jedno zdanie, żeby ustawić dziecku życie. I to jest coś pięknego. Przy czym ja sam mam syndrom oszusta. Gdy inni mnie cenią, chwalą, gdy spotykają mnie jakieś splendory, myślę: Przecież oni się mylą. To wszystko mi się udało przez przypadek, psim swędem. Przecież jestem ze Złotoryi, niedoczytany, skończyłem liceum ekonomiczne, a nie dobry ogólniak w Warszawie. Startowałem z innego pułapu niż młodzież, którą zacząłem tu poznawać, studiując. Zawsze starałem się do niej doskoczyć, doczytać, doobejrzeć, doszlusować. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży już od czwartku, 12 września. Źródło: Magazyn Viva!
Bliźniaczki Woźnickie miały talent i sławę, jednak ich życie przerwała ogromna tragedia. Jakie tajemnice skrywały?
Co tak naprawdę stało się z ciotkami braci Kaczyńskich?
Do niedawna mało kto wiedział o istnieniu bliźniaczek Woźnickich. Pamięć o nich została wymazana z podświadomości Polek i Polaków. Sylwetkę tych postaci przybliżył nam dopiero Mariusz Szczygieł, w książce pod tytułem ,,Nie ma”. W 2018 roku popularny publicysta opisał ich historię. Obie były bardzo cenionymi literatkami. Co ciekawe, jedna z nich trzymała Lecha Kaczyńskiego do chrztu, a drugą zachwycała się nawet Wisława Szymborska. Niestety Zofia i Ludwika zginęły w tragicznych okolicznościach. Kim były zapomniane ciotki braci Kaczyńskich i jakie tajemnice skrywały? Czy siostry Woźnickie żyły naprawdę? O tych dwóch postaciach mało kto wiedział. Co prawda, od czasu do czasu pojawiały się wzmianki na ich temat, jednak nigdy nie mówiono o Woźnickich na szeroką skalę. Przypomnijmy, że „Fakt” w 2011 roku napisał o „Tajemnicy braci Kaczyńskich”, jednak dalej całe społeczeństwo milczało i nie komentowało tej sprawy. Zaskakujące jest również to, że w sieci nie ma zbyt wielu zdjęć Ludwiki i Zofii. Dopiero Mariusz Szczygieł odkrył karty i opublikował fotografie tajemniczych sióstr. W listopadzie 2018 roku na swoim Facebooku i Instagramie napisał: „Siostry Woźnickie. Na pewno jeszcze nie wiedzą, jak umrą... Po lekturze rozdziału „Nieznajomy wróg jakiś” w „Nie ma”, wiele osób pyta, czy mam jakieś zdjęcia ciotek Jarosława i Lecha Kaczyńskich - bliźniaczek Woźnickich. W Googlach, niestety, nic nie można znaleźć. To wręcz wcielenie „nie ma”! No nie ma! Jedyne zdjęcia, jakie znalazłem, są w kilku wycinkach prasowych i w jednych aktach. To, które widzicie jako pierwsze, wygląda na „kobietę z lustrem”. Która to Zofia, a która Ludwika - trudno powiedzieć. Na dwóch dalszych zdjęciach - Ludwika, czyli siostra bardziej utalentowana i bardziej znana, ale cicha. To ona w tym związku - jak wywnioskowałem - była córką. Jak mówi w mojej książce Hanna Kirchner: „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”. Naprawdę przykre, że ich wizerunki nie istnieją w sieci. Najpiękniejsze w mojej pracy reportera jest to, że można choć na chwilę ocalić pamięć o kimś. Ludzie, którzy opowiadali mi o siostrach Woźnickich mają między 70 a 90 lat, więc to był ostatni moment”, czytaliśmy wówczas. Pod tym opisem znalazło się kilka fotografii, które przedstawiały ciotki braci Kaczyńskich. Popularny publicysta wprost mówi, że większość informacji, które zostały poruszone w książce pochodzą z ich listów. Była to korespondencja między Zofią, a jej przyjaciółką Hanną. „Znalazłem karteczkę sprzed 8 lat, podpisaną przez asystentkę mojego działu reportażu. Ta karteczka gdzieś mi się zawieruszyła, nie miałem świadomości jej istnienia. Było na niej napisane: "pani Hanna Jarnowska ma 86 lat i bardzo dużo listów od sióstr Woźnickich. Spiesz się." Pomyślałem sobie, że ta pani miała wtedy 86 lat, minęło 8, teraz już powinna mieć 94. Ciekawe czy jeszcze żyje. Zadzwoniłem, a ta pani ożywionym głosem powiedziała: "Po 8 latach pan dzwoni? Listy są i czekają". Spotkaliśmy się”, wspominał autor książki „Nie ma” w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy” Kim były bliźniaczki Woźnickie? Musiały wyprzeć się swojej tożsamości Zofia i Ludwika Wicher urodziły się 23 listopada 1924 roku w Warszawie. Nazwisko panieńskie matki brzmiało Feilchenfeld. Redaktor Polskiego Radia – Tadeusz Lipszyc w rozmowie z Mariuszem Szczygłem wyznał, że: „To była rodzina żydowska, zamożna, ale zdecydowanie spolonizowana. U nich w domu nie uskuteczniano żadnych judaistycznych praktyk religijnych”. Kiedy wybuchła wojna, trafiły do getta. Później jako 16-latki zamieszkały u dr Felicji Felhorskiej. To właśnie tam musiały ukrywać się przez następne dwa czy trzy lata. Siostry nie miały już chęci życia, a to wszystko przez wieczną niepewność i świadomość wojny. One jednak się nie poddawały. Przefarbowały włosy na blond, a następnie wyjechały do pracy do Niemiec. „Dla dziewcząt tego pochodzenia okupacja to nie było jedynie zagrożenie ze strony Niemców. Bo nie wiem, czy pan wie, że podczas okupacji jednym ze sportów polskich mężczyzn było gwałcenie młodych Żydówek”, dodawał Lipszyc. A kiedy wróciły do Polski? Otóż w lipcu 1946 roku. Bliźniaczy zdążyły w tym czasie zmienić nazwisko, a następnie udawały, że nie są Żydówkami. „Zaprzeczyły swojej przeszłości”, wyznał Mariusz Szczygieł w rozmowie dla „Gazety Wyborczej”. „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”, wspominała Hanna Kirchner. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z filmu „Sami swoi”. Tragiczny wypadek na zawsze zmienił jej życie Jak potoczyły się losy tajemniczych sióstr? Już w 1952 roku obie skończyły polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo potem, bo w 1961 roku Ludwika postanowiła napisać scenariusz do filmu „Ludzie z pociągu” Kazimierza Kutza. Później ukazała się „Czarka”, czyli bardzo popularna seria dla dzieci. Młodą artystkę chwalili wówczas Wisława Szymborska, Maria Dąbrowska czy Jarosław Iwaszkiewicz. A co z drugą siostrą? Ona nie odnosiła już takich sukcesów. W książce „Nie ma” możemy przeczytać, że w pewnym momencie była zazdrosna o talent i osiągnięcia swojej siostry. Twierdziła, że „nie może być gorsza". Z tego powodu zaczęła na poważnie zajmować się literaturą. Z czasem stworzyła powieści, zajmowała się tłumaczeniami, krytyką oraz była członkiem Związku Literatów Polskich. Kiedy obie studiowały, zaprzyjaźniły się Jadwigą Jasiewicz. To właśnie ona poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego. A jaki one miały związek z bliźniakami Kaczyńskimi? Trzy lata po ceremonii, Zofia została matką chrzestną Lecha - przyszłego prezydenta Polski. „Gdzieś czytałam, że Ludka była matką chrzestną Jarosława, ale to nieprawda. Chrzestną Jarosława Kaczyńskiego była siostra Jadwigi, Irena”, mówił Lipszyc. Jednak z listów Zofii możemy dowiedzieć się bardzo ciekawych informacji na temat dzieciństwa popularnych polityków. „Jarek i Leszek rozwijają się świetnie, są bardzo roztropni, rozmowni i ładni. Jedynie po ulicy chodzić z nimi obie nie możemy. Bo kiedy prowadzimy ich dwóch identycznych za ręce, ja i Ludka, też identyczne, to ludzie robią szpaler i gapią się nieprzytomnie”, czytaliśmy. „Jadwiga płacze, że jej się chłopcy rozpuścili. Ale mnie się nie zdaje, żeby Leszek z Jarkiem byli bardziej rozpuszczeni niż zwykle, gdyż w ogóle byli już tak rozpuszczeni, że niewiele tu było do zrobienia”, dodawała w kolejnym liście. „Pojutrze Leszek jedzie do Gdańska na asystenta przy uniwersytecie – pierwsza jego praca! A Jarek zostaje w Warszawie przy jakimś instytucie naukowym, zdaje się, szkolenia kadr szkolnictwa wyższego, z której to dziedziny pisał pracę. Dziś byli się pożegnać. Strach, jacy mądrzy. Jadwiga płakała z radości”, pisała. Z kolejnych rozmów dowiadujemy się, że Marta Kaczyńska, czyli córka Marii i Lecha Kaczyńskich była “dzieckiem najcięższego kalibru”. Co ciekawe, ważyła 4 kg i pierwotnie miała mieć na imię Kasia. SPRAWDŹ TEŻ: Jak poznali się Magda Steczkowska i Piotr Królik? Tragiczne losy sióstr Woźnickich W wiadomościach do Hanny Zofia informowała ją o złym stanie zdrowia swojej ukochanej siostry. Ludwika miała z dnia na dzień słabnąć i gasnąć w oczach. Niestety 6 maja 1983 roku Zofia nie zamknęła drzwi na klucz. To właśnie w tamtym czasie Ludwika wyszła na róg Marszałkowskiej i Koszykowej. Poszła do pierwszego budynku oraz zapukała do drzwi na trzecim piętrze. Obca kobieta otworzyła, a 58-letnia wówczas Woźnicka wbiegła do środka i rzuciła się z okna. Po śmierci siostry Zofia postanowiła przeprowadzić się do Londynu. Tam mieszkała z przyjaciółką i jej mężem. Ten wyjazd zmotywował ja do nauki angielskiego. „Mieszkam u Boba i Joli naprzeciwko parku i budzą mnie słowiki, i co rano cieszę się śpiewem ptasim. I chciałabym, jak przez całe życie, w takiej chwili zapytać: "Luciu, czy ty śpisz?". Ale ona nie śpi”, czytaliśmy. Młoda Woźnicka nie mogła żyć długo bez swojej siostry. Ponad dwa lata od tragicznej śmierci Zofia powtórzyła jej los. 29 listopada 1985 roku pojechała do swojej dobrej koleżanki ze szkoły językowej. Tam wyskoczyła z balkonu, a jej ciało wbiło się w wystające pręty ogrodzenia. Jakiś czas potem znaleziono w jej kieszeni list. Pisała tam, że wybrała to mieszkanie, ponieważ było wysoko, a ona mieszkała wówczas na parterze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dlaczego Andrea Bocelli stracił wzrok? Smutna historia sławnego tenora Problemy psychiczne bliźniaczek Woźnickich Mariusz Szczygieł mówił, że „W pewnym momencie weszły inny wymiar”. Wiele osób mówiło, że widziały po nich pewne objawy choroby, jednak dopiero później ten problem zaczął rosnąć w siłę. „Znaliśmy pewną psycholog. Ona uważała, że w ten obłęd Zosia Ludkę wpędzała. Nieświadomie, bo nie posądzam Zosi o złe intencje. A dlaczego? Z zazdrości o talent i karierę”, wyznał Tadeusz Lipszyc. „Dostałam od nich obu prezent na imieniny. Zapakowany pięknie. Otworzyłam, a tam były rajstopy, brudne i podziurawione. Poczułam się dotknięta, to było wręcz obelżywe. Wobec tego odesłałam z liścikiem, że chyba się pomyliły i wysłały przez pomyłkę. Obraziły się na dłuższy czas”, mówiła Kirschner. Objawy zaczęły coraz bardziej się uaktywniać. Siostry w pewnym momencie twierdziły, że sąsiedzi chcą je wykończyć hałasem. Z tego powodu nagrywały te dźwięki, a później puszczały swoim znajomym. Wszyscy jednogłośnie twierdzili, że nic na nich nie było słychać. Na tym jednak nie koniec. Obie mówiły, że są podsłuchiwane, a rząd chce je zniszczyć. Przy sobie często miały “urządzenie”, które miało podsłuchiwać ekipę Gomułki. Mariusz Szczygieł postanowił przytoczyć opinię psychiatry, który sugerował, że kobiety mogły cierpieć na tak zwany obłęd udzielony. Choroba ta polega na tym, że objawy przechodzą na drugą osobę. „U Zosi i Ludki wyglądało, że wszystko jest w porządku, to były zawsze panienki pogodnego usposobienia. Proszę jednak pamiętać: śmierć jednego z bliźniaków nie jest śmiercią tylko jego. Jest też śmiercią tego, który zostaje. On żyje, ale jak cień”, wyznał Lipszyc. CZYTAJ TEŻ: Szymon Bieniuk ma już 16 lat! Jest podobny do Anny Przybylskiej? „To jest opowieść podwójna – i o tej parze, i o tej parze. „Nie ma", o którym ja piszę, zyskuje na znaczeniu. Może nawet będziemy w stanie lepiej zrozumieć Jarosława Kaczyńskiego. Jestem przekonany, że jeśli to przeczyta, po prostu się rozrzewni i będzie tylko wzruszony. Nie liczę na żadną inną reakcję”, opowiadał popularny publicysta. „Chciałem, żeby opowiedział mi o swoich ciotkach, ale niestety, nie zgodził się. Szkoda, bo reporterska zasada mówi, że jeśli ktoś coś wie na temat bohaterek, to warto do niego dotrzeć. Ale nie było szans”, dodawał w rozmowie z „WP". Źródło: “Nie ma” - Mariusz Szczygieł, Wyborcza.pl, ksiazki.wp.pl.
Mariusz Szczygieł dokonał coming outu. „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem”
Laureat nagrody Nike, ceniony reportażysta, pisarz i dziennikarz dokonał nietypowego coming outu. O homoseksualizmie Mariusza Szczygła poinformował magazyn Replika, który powołał się na fragment nowej książki pisarza „Fakty muszą zatańczyć”. „Nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę", czytamy słowa autora. Mariusz Szczygieł – kim jest? Mariusz Szczygieł jest doskonale znany widzom jako prowadzący „Na każdy temat”. Jest wybitnym reportażystą i cenionym dziennikarzem. Otrzymał nagrodę literacką Nike za tom reportaży „Nie ma” z 2019 roku, jest także laureatem Europejskiej Nagrody Książkowej, którą nagrodzono go za zbiór opowiadań „Gottland” z 2009 roku. Jest również współzałożycielem Fundacji Instytut Reportażu i Wydawnictwa Dowody na Istnienie. Czytaj też: Kasia Cichopek zaskakująco o rozstaniu z Marcinem Hakielem: ,,Jestem mu wdzięczna za to, że..." Mariusz Szczygieł w sesji dla magazynu VIVA! , 2018 rok Mariusz Szczygieł dokonał coming outu Magazyn Replika poinformował o coming oucie Mariusza Szczygła na podstawie fragmentu najnowszej książki pisarza. „Kiedy artystka wyznała, że malowanie pieca było kompensacją tego, czego nie nauczyła się mówić wyraźnie i głośno, powiedziałem, że mam ten sam problem: nie umiem mówić publicznie, że jestem gejem. Prywatnie nie mam z tym żadnego problemu, ale wypowiadanie się na ten temat na przykład w mediach nie wchodzi w grę", pisze autor w „Fakty muszą zatańczyć”. To pierwsze takie wyznanie dziennikarza. Mariusz Szczygieł nigdy wcześniej publicznie nie zabrał głosu w sprawie swojej orientacji. „Teraz dał sobie prawo, by to powiedzieć, teraz pokonał tę trudność, o której pisze. To jego święto i my dziś z Mariuszem Szczygłem świętujemy – i bardzo serdecznie mu tego coming outu gratulujemy. Wraz z tym coming outem jesteśmy bliżej o kolejny ważny krok na drodze do równości", czytamy we wpisie magazynu Replika. „Jednym krótkim wyznaniem Szczygieł podaje dwie ważne informacje – oprócz samego coming outu jeszcze tę, że trudno mu mówić o własnej homoseksualności publicznie”. Zobacz także: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke zostaną rodzicami! Tancerze pokazali wyjątkowe zdjęcia Mariusz Szczygieł w sesji dla magazynu VIVA! , 2018 rok
Ile książek czytają Polacy? Mariusz Szczygieł przedstawił wyniki najnowszego raportu
Choć z czytaniem wśród Polaków bywa różnie, to na szczęście istnieje grupa zapalonych miłośników literatury, którzy regularnie promują ją w mediach. Jedną z takich osób jest zdecydowanie Mariusz Szczygieł, autor książek i reportaży, który przed naszą kamerą zachęcał niedawno do sięgania po lektury. Mariusz Szczygieł o czytaniu książek Przy okazji bohater naszej sesji przywołał wyniki najnowszego raportu, według którego Polacy wciąż rzadko sięgają po książki, ale sytuacja jest o wiele lepsza, niż kilka lat temu. Ciekawą rzeczą jest też trend, który podobno rozpoczął się w naszym kraju. O co chodzi? Zobaczcie nasze wideo!
Szczere wyznanie Mariusza Szczygła: „O śmierci myślę codziennie”
Jeść i mówić? Czy to wypada? Mariusz Szczygieł zdradza kulisy ekskluzywnego projektu Edipresse „MasterClass – Sztuka konwersacji”, którego jest współprowadzącym. Zdradza też, jak pokonał kompleksy i odzyskał „moc”, z czym się wiąże „poczucie obciachu” oraz co znaczy dla niego „nie ma nic”. Czy często myśli o śmierci i starości? I czego najbardziej się boi? O tym opowiedział w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Ty lubisz rozmawiać. Kto wie, czy nie bardziej niż pisać. Jesteś typem gawędziarza. Tak jak mój ojciec. Niedawno na festiwalu w Miedziance pod Jelenią Górą, w nieistniejącym miasteczku, które jest bohaterem książki Filipa Springera, zrobiliśmy festiwal reportażu. Miałem tam budkę na przystanku autobusowym z napisem: „Przystanek Prawda, Szczygieł słucha”. I podchodzili różni ludzie, którzy zaczęli mi opowiadać o swoich prawdach i o sobie. I nie był to żaden ekshibicjonizm, tylko pierwotna potrzeba, aby powiedzieć coś, co nie będzie tekstem użytkowym, o czym nie mówi się przy grillu. (...) Często powtarzasz, że ludzi trzeba rozumieć. Skoro już się urodziłem, to powinienem chyba jak najwięcej zrozumieć, nie? Wdałem się w ojca. Gdybym wdał się w mamę, byłby kłopot. Mama jest nieśmiała, uważa, że nic nie należy mówić ludziom, których się nie zna, i w ogóle rozmawiać z nieznajomymi, a mój ojciec wręcz przeciwnie. Wszystkich uwodzi, na całym Powiślu. Mawia: „W naszym wieku najważniejsze jest poczucie humoru”. A ma 85 lat. Niedawno byliśmy w Pradze, ja pisałem książkę, a dla rodziców wynająłem 30-metrowy apartamencik z tarasem. Tata był szósty raz w Pradze, ciągle powtarza, że jedzie tam już po raz ostatni. W ich hotelu byli goście z różnych krajów i mówiący w różnych językach. I tata mnie męczył, żebym ich zagadywał, pytając, skąd są. A ja znam przecież tylko czeski, a tam Czechów nie było. Więc on, który nie zna żadnych języków, siedząc na tarasie, dowiedział się od każdego, co chciał wiedzieć. Mama powiedziała do mnie: „Ty przychodź tu i coś zrób, bo ojciec ze wszystkimi na tych tarasach rozmawia i wszyscy już go znają”. Wrzuciłem nawet jego zdjęcie w kapeluszu na Instagram. (...) Często myślisz o starości i śmierci? O śmierci to ja myślę codziennie, że jutro mogę żyć i mogę też nie żyć. Ani jednego, ani drugiego się nie boję. A musisz się teraz tym martwić? Dla mnie śmierć jest tematem oswojonym od dziecka. Dla mnie oswojonym od jakiegoś czasu i wcale się nie martwię, nie przykładam do tego już wielkiej wagi. Boję się tylko cierpienia i zniedołężnienia. Nie musisz snuć takich wizji. Nie muszę, odpowiadam na pytanie. Nie boję się tego, że mnie już nie będzie. Wyobrażam sobie, że po prostu zasnę, a ja bardzo lubię spać. Kiedyś nie mogłem. Ale dlaczego właściwie zeszliśmy na tę śmierć? Aha, już wiem, chodzi ci o moją książkę „Nie ma”. Jest o śmierci? Też, bo „Nie ma” to także śmierć. Ale jest wiele różnych „nie ma”, a zakończy się moim epitafium. Ale nie zdradzę ci jakim. Też mam swoje epitafium: „Była dobrym człowiekiem”. O, odnalazłam swoją prawdę! A widzisz! Moja redaktorka po przeczytaniu tej książki powiedziała, że to, co powinno być smutne, u mnie jest wesołe, a to, co powinno być wesołe, nagle kojarzy się z jakąś przepaścią. A ja to robię celowo. Cały wywiad z Mariuszem Szczygłem już w najnowszej VIVIE! w kioskach od 4 października!
Mariusz Szczygieł: "Nie znoszę udawania, snobizmu, nie mam fioła na punkcie swojego kraju i siebie"