Mąż Marylin Monroe wiedział, że czeka ją "katastrofalny koniec". Nieznane nagrania ujawniają kulisy burzliwego małżeństwa aktorki z Arthurem Millerem
Niepublikowane nagrania Arthura Millera ujawniają wstrząsające kulisy jego małżeństwa z Marilyn Monroe. Dramaturg opowiada o uzależnieniu aktorki, narastających konfliktach i strachu przed tragicznym końcem, który – jak przyznał – wydawał się nieunikniony.
Niepublikowane wcześniej nagrania Arthura Millera rzucają nowe światło na jego burzliwe małżeństwo z Marilyn Monroe. Legendarny dramaturg mówi o uzależnieniu aktorki, ciągłym strachu przed tragedią i konfliktach, które doprowadziły do rozpadu związku. Taśmy ujawniają także kulisy życia Millera w cieniu sławy, Hollywood i politycznych prześladowań. Arthur Miller ujawnia dramatyczne kulisy związku z Marilyn Monroe Arthur Miller i Marilyn Monroe byli jedną z najbardziej znanych par XX wieku. Ich romans rozpoczął się w 1955 roku, a ślub odbył się rok później. Teraz, po latach, ujawnione zostały prywatne nagrania rozmów dramaturga z jego przyjacielem i biografem, prof. Christopherem Bigsbym. Na taśmach Miller otwarcie mówi o problemach, które niemal od początku niszczyły ich relację. Przyznał, że już kilka miesięcy po ślubie zrozumiał, że popełnił błąd. Według jego słów Monroe oczekiwała od niego znacznie więcej niż partnerstwa. Dramaturg stwierdził, że aktorka chciała mężczyzny, który będzie jednocześnie „ojcem, kochankiem, przyjacielem i agentem”. Twierdził także, że Monroe bardzo źle reagowała na krytykę i traciła wtedy pewność siebie. Nagrania pokazują, jak ogromna presja ciążyła na ich małżeństwie. Monroe pracowała w Hollywood pod „ogromną presją”, a Miller coraz bardziej odczuwał ciężar odpowiedzialności za jej życie i stan psychiczny. ZOBACZ TEŻ: Kultowa komedia z ikoną Hollywood do obejrzenia w TVP za darmo. Według krytyków to jeden z filmów wszech czasów „Śmierć zawsze była obok niej”. Miller o uzależnieniu Monroe Najbardziej poruszające fragmenty nagrań dotyczą problemów Marilyn Monroe z lekami i jej stanu psychicznego. Arthur Miller przyznał, że przez cały czas miał poczucie, iż tragedia jest nieunikniona. „Śmierć zawsze była obok niej” – mówił dramaturg w rozmowach z Bigsbym. W jednym z najbardziej dramatycznych wspomnień opowiedział o sytuacji, gdy musiał sprowadzić lekarzy po tym, jak Monroe zażyła ilość środków, która mogła doprowadzić do śmierci. Miller uważał, że aktorka znajdowała się w „bardzo delikatnym stanie psychicznym”. Monroe zmarła w 1962 roku z powodu przedawkowania barbituranów w wieku 36 lat. Miller przyznał w nagraniach, że uważał taki finał za niemal nieunikniony. Według niego niemożliwe było pogodzenie intensywnego życia, ogromnej presji i uzależnienia od leków. Dramaturg podkreślał jednak, że mimo problemów Monroe była osobą inteligentną, dowcipną i hojną. Opisywał ją jako kobietę z „fantastycznym poczuciem humoru”, ale jednocześnie twierdził, że z czasem zaczęła podejrzewać wszystkich o wykorzystywanie i działanie przeciwko niej. Nowe taśmy pokazują rozpad jednego z najsłynniejszych małżeństw Hollywood Z ujawnionych rozmów wynika, że relacja Millera i Monroe zaczęła się rozpadać bardzo szybko. Jednym z punktów zapalnych była praca Monroe przy filmie „The Prince and the Showgirl”. Para pokłóciła się o Laurence’a Oliviera, który reżyserował produkcję. Monroe uważała, że Olivier ją prześladuje, natomiast Miller stanął po stronie reżysera. Jak sam przyznał, był to „najgorszy możliwy ruch”. Problemy narastały również podczas pracy nad filmem „The Misfits” z 1960 roku, którego scenariusz Miller napisał specjalnie dla Monroe. Wtedy ich małżeństwo praktycznie przestało istnieć. „Nie rozmawialiśmy ze sobą” – wspominał dramaturg. Przyznał, że aktorka stała się wobec niego „autentycznie wroga”. Nagrania ujawniają także bolesny temat nieudanych prób założenia rodziny. Monroe przeszła poronienie i ciążę pozamaciczną. Para szukała pomocy medycznej, jednak bez rezultatu. Miller mówił, że Monroe chciała zostać matką „w idealistyczny sposób”, ale jednocześnie zastanawiał się, czy dziecko nie stałoby się kolejnym problemem w ich skomplikowanym życiu. ZOBACZ TEŻ: Oscarowi aktorzy w filmie biograficznym o legendzie kina. Już dziś za darmo poznasz sekrety największej aktorki lat 60. Arthur Miller o sławie, zwątpieniu i presji Hollywood Taśmy nie dotyczą wyłącznie Monroe. Arthur Miller bardzo szczerze opowiada także o sobie, własnej sławie i problemach psychicznych. Dramaturg przyznał, że gigantyczny sukces sztuki „Death of a Salesman” z 1949 roku całkowicie zmienił jego życie. Spektakl zdobył Critics’ Circle award, Tony oraz Pulitzera i uczynił z Millera jednego z najważniejszych autorów amerykańskiego teatru. Według niego sława dawała poczucie władzy, które określił jako „seksualne albo domyślnie seksualne”. Jednocześnie przyznał, że całkowicie zatracił się w pracy. „Nie wiem, jak ktokolwiek mógł ze mną wytrzymać” – mówił po latach. Miller ujawnił również, że przez całe życie zmagał się z ogromnym zwątpieniem w siebie. Twierdził, że jedynie niewielka część jego twórczości ujrzała światło dzienne. Maccartyzm i komunizm. Dlaczego Miller napisał „The Crucible” W nagraniach pojawia się także temat komunizmu oraz politycznej atmosfery w Stanach Zjednoczonych w latach 50. Arthur Miller wspominał działalność House Un-American Activities Committee i czasy maccartyzmu. Dramaturg odmówił wskazania komunistycznych scenarzystów przed komisją, co miało poważne konsekwencje dla jego kariery. Miller twierdził, że tamten okres wywoływał w społeczeństwie irracjonalny strach przed niewidzialnym zagrożeniem. Obawiał się także, że osoby o odmiennych poglądach zostaną całkowicie uciszone. To właśnie dlatego napisał „The Crucible”, osadzając historię podczas procesów czarownic w Salem. Według niego tylko historyczny dystans pozwalał opisać to, co działo się w Ameryce tamtych czasów. Niepublikowane nagrania trafiły do nowej książki Rozmowy Arthura Millera z Christopherem Bigsbym były nagrywane przez niemal 30 lat – od połowy lat 70. aż do ostatnich lat życia dramaturga przed jego śmiercią w 2005 roku. Dopiero teraz zostały przepisane i opublikowane w książce „The Arthur Miller Tapes: A Life in His Own Words”, wydanej przez Cambridge University Press. Bigsby uważa, że doświadczenia Millera – związane z kryzysem społecznym, Holokaustem, sławą i polityką – sprawiają, że jego twórczość pozostaje aktualna również dziś. Źródło: The Guardian
Sukienka, która odsłoniła wszystko – tak Marilyn Monroe stworzyła niezapomniany moment w Hollywood
Nikt nie spodziewał się, że powiew letniego wiatru i jedna biała sukienka zapiszą się na zawsze w historii kina. To właśnie dzięki tej stylizacji Marilyn Monroe stworzyła najbardziej ikoniczną scenę swojej kariery. Ale czy wiesz, co tak naprawdę wydarzyło się wtedy za kulisami?
Scena z filmu Słomiany wdowiec z 1955 roku w reżyserii Billy’ego Wildera należy do najbardziej rozpoznawalnych momentów w historii kina. Mowa oczywiście o słynnym ujęciu, w którym bohaterka grana przez Marilyn Monroe staje nad kratką wentylacyjną metra, a podmuch powietrza unosi w górę jej plisowaną sukienkę w odcieniu kości słoniowej. Zanim jednak przyjrzymy się historii tej legendarnej kreacji, przypomnijmy fabułę filmu. Helen (Evelyn Keyes), żona Richarda Shermana (Tom Ewell), po latach małżeństwa wyjeżdża sama na wakacje. Richard, zostając sam w Nowym Jorku, obiecuje dochować jej wierności. Szybko jednak jego postanowienie zostaje wystawione na próbę, gdy do budynku wprowadza się urocza i intrygująca nowa sąsiadka — grana przez Marilyn Monroe. Wspólne chwile, które spędzają w upalnym mieście, stają się pełne napięcia i pokus. ZOBACZ TEŻ: Tą legendarną sukienką Marilyn Monroe uwiodła prezydenta Stanów Zjednoczonych? View Ediplayer on the source website Kultowa scena z filmu Słomiany wdowiec z Marilyn Monroe Słynną scenę z podmuchem metra kręcono 15 września 1954 roku w sercu Nowego Jorku, w rejonie Lexington Avenue. To właśnie tam Marilyn Monroe stanęła nad kratką wentylacyjną, która miała unieść w górę jej lekką, plisowaną sukienkę, tworząc jedno z najbardziej kultowych ujęć w dziejach kina. Miejsce zdjęć zostało dokładnie zabezpieczone — policja otoczyła cały plan filmowy, jednak nie powstrzymało to tysięcy ciekawskich nowojorczyków, którzy zgromadzili się za barierkami, chcąc na własne oczy zobaczyć gwiazdę w akcji. Każde kolejne ujęcie, a było ich aż czternaście, wywoływało entuzjastyczne reakcje z tłumu. Zgromadzeni nie kryli emocji, krzycząc: „Zbyt nisko!”, „Pokaż więcej!”. Opisując później tę scenę, gazety nie szczędziły słów, podkreślając atmosferę ekscytacji i medialnego szumu, jaki towarzyszył tamtemu wieczorowi. Jak napisano później w gazetach: Tego dnia Rosjanie mogliby zająć cały Manhattan, a i tak nikt by tego nie zauważył Mieszkańcy Nowego Jorku bawili się znakomicie, a Marilyn Monroe również sprawiała wrażenie rozbawionej całą sytuacją. Jednak nie wszyscy podzielali ten entuzjazm. Jedną z osób, które nie były zachwycone, był mąż aktorki — gwiazda baseballu i zawodnik New York Yankees, Joe DiMaggio. Gdy Marilyn wróciła z planu zdjęciowego do hotelu St. Regis, miało dojść między nimi do gwałtownej kłótni. Jak podają źródła, DiMaggio wpadł w szał, a jego reakcja była na tyle silna, że zaledwie trzy tygodnie później złożył pozew o rozwód. Na nic zdały się tłumaczenia Monroe, która próbowała uspokoić sytuację, podkreślając, że w słynnej scenie miała na sobie aż dwie pary kryjących, białych majtek. Co ciekawe, mimo całego zamieszania i ogromnego zainteresowania sceną, żadne z czternastu nakręconych wówczas ujęć nie spełniło oczekiwań reżysera. Billy Wilder ostatecznie postanowił odtworzyć ten moment w kontrolowanych warunkach — scena została ponownie nagrana w studiu. ZOBACZ TEŻ: Diamenty są wieczne. A do tego sprawiają same kłopoty! Sukienka Marilyn Monroe - ikona popkultury Autorem legendarnej sukienki, którą Marilyn Monroe miała na sobie w filmie Słomiany wdowiec, był William Travilla — kostiumograf, z którym aktorka współpracowała już wcześniej przy takich produkcjach jak Mężczyźni wolą blondynki czy Jak poślubić milionera. Choć stworzył jeden z najbardziej ikonicznych strojów w historii kina, sam Travilla miał do tej kreacji raczej nonszalancki stosunek. Zwykł nazywać ją pogardliwie „głupią, małą sukienką”. Trudno byłoby mu przewidzieć, że ta właśnie „głupia sukienka” zostanie po latach sprzedana za zawrotną sumę — aż 4,6 miliona dolarów na aukcji w 2011 roku. Suknia trafiła na sprzedaż dzięki aktorce Debbie Reynolds, ikonie starego Hollywood, która nabyła ją po śmierci Travilli w 1990 roku za zaledwie 200 dolarów. Można śmiało stwierdzić, że była to jedna z najlepszych inwestycji w jej życiu. Dlaczego ta konkretna sukienka osiągnęła tak niebotyczną wartość? Przez dekady urosła do rangi symbolu kultury masowej. Scenę, w której Marilyn Monroe stoi nad wywietrznikiem metra, kopiowano i parodiowano setki razy — inspirowały się nią takie gwiazdy jak Madonna czy Nicki Minaj. Co więcej, postać Monroe w unoszącej się sukience została uwieczniona w formie monumentalnych rzeźb, które stanęły zarówno w Palm Springs, jak i w chińskim Guigang. Jaki wniosek można wyciągnąć z tej historii? Nigdy nie lekceważcie „głupich, małych sukienek” — mogą stać się legendą. Kultowa scena z filmu „Słomiany wdowiec”. View Burdaffi on the source website Marilyn Monroe i reżyser Billy Wilder na planie „Słomianego wdowca”. View Burdaffi on the source website
Clark Gable zmarł dzień po zakończeniu zdjęć do filmu z Marilyn Monroe. O tę śmierć obwiniano aktorkę
Jako dziewczynka spała z jego zdjęciem pod poduszką
Marylin Monroe i Clarke Gable poznali się na planie filmu „Skłóceni życiem” wielkiego amerykańskiego reżysera Johna Hustona (ojca Anjeliki Huston). Marilyn Monroe była już wtedy okrzyknięta boginią seksu i najpiękniejszą blondynką Ameryki. Clark Gable – pamiętny Rhett Butler z „Przeminęło z wiatrem” uchodził za Króla Hollywood. Ale to były tylko etykietki. Oboje byli nieszczęśliwymi ludźmi, co mogło ich do siebie zbliżyć. Jak wyglądały te relacje? Marilyn Monroe i Clarke Gable: podziwiali siebie nawzajem Marilyn Monroe stanęła na planie ‘Skłóconych z życiem” mając 35 lat. Była tuż przed rozwodem z miłością swojego życia pisarzem Arthurem Millerem, facetem, który jej niebywale imponował intelektem, oczytaniem, erudycją. Pobrali się w 1956 roku, ale małżeństwo okazało się nieudane. Marilyn marzyła desperacko, żeby mieć dziecko z Arthurem Millerem, dowiedziała się jednak, że nie może mieć dzieci. Poza tym znalazła sekretny dziennik swojego męża, w którym pisał, jak się jej wstydzi. I jak źle na niego wpływa. Nienawidziła go. Rozpaczała. Coraz więcej piła, łykała tabletki nasenne, popijała psychotropy alkoholem. Była wyniszczona psychicznie i fizycznie, na planie filmu nosiła perukę. Była niemal łysa. Miała przekrwione oczy, przez co John Huston nie zdecydował się, by realizować swój film w technikolorze. Arthur Miller napisał Skłóconych z życiem, specjalnie dla Marilyn. Grając rozwódkę Rosalyn miała pokazać się w dramatycznej roli, udowodnić, jak bardzo stać ją jako aktorkę, jak wielką ma wrażliwość. I to się udało, ale na planie Miller utrudniał jej życie, zmieniał jej kwestie, stale przepracowywał scenariusz. Z kolei jej partner - Clarke Gable najlepsze lata miał za sobą. Jego filmy z lat 50. nie dorównywały takim hitom, jak” Saratoga” czy „Bunt na Bounty”, nie mówiąc już oczywiście o „Przeminęło z wiatrem”z 1939 roku, filmie, który uczynił go królem kina. Poza tym Clark Gable nigdy nie doszedł do siebie po śmierci trzeciej żony Carole Lombard, która zginęła w wypadku lotniczym. Clarke był tak zrozpaczony, że szukał śmierci, zaciągnął się do wojska podczas II wojny światowej, był na froncie. Potem żenił się jeszcze dwa razy, ale nigdy nie zapomniał o Carole. Zobacz też: Hollywoodzkim amantem został dzięki pierwszej żonie. Clark Gable żenił się pięć razy, prawdziwie kochał tylko jedną kobietę Marilyn Monroe i Clarke Gable: co się między nimi naprawdę wydarzyło? Dla Marilyn Monroe Clarke Gable był kwintesencją hollywoodzkiego amanta. Jako młoda dziewczyna - była od Gable’a młodsza o 25 lat – fantazjowała, że jest jej ojcem. Spała z jego zdjęciem pod poduszką. Uwielbiała go, niemal czciła. Nie przeszkadzało jej to jednak okropnie traktować wszystkich partnerów z planu, spóźniała się godzinami, trzymała całą ekipę bez sensu na planie. Nie znała swoich kwestii, doprowadzała wszystkich do szału. Clarke Gable lubił i podziwiał Marilyn, uważał, że ma charyzmę i talent jako aktorka. Nie był nią jednak zainteresowany jako mężczyzna. Znacznie bardziej podobała mu się inna aktorka, Loretta Young. Poza tym, jak głosi legenda, miał obsesję na punkcie czystości. Uważał, że Marilyn nie dba o siebie i o higienę. Nie lubił jej zapachu, którego komponentem był perhydrol, środek do rozjaśniania włosów. Ona, w depresji, przepita zwlekała się z łóżka i pewnie nie była zawsze mega zadbana. Zobacz również: Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret Dla obojga to był ostatni film Dla obojga „Skłóceni z życiem” było ostatnim filmem w karierze. Clark Gable zmarł na zawał 16 listopada 1960 roku, dzień po zakończeniu zdjęć do filmu. W Hollywood plotkowano, że po części przyczyniła się do tego swoimi histeriami na planie Marilyn Monroe. Zaś sama Marilyn zmarła w sierpniu 1962 roku po przedawkowaniu barbituranów, do tej pory nie jest jasne, czy było to samobójstwo. Dawka leków, które przyjęła (podano jej?) wielokrotnie przekraczała dawkę śmiertelną. Zobacz też: Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem
Marylin Monroe uwielbiała ten zapach. Towarzyszył jej w szczególnej sytuacji
Była nie tylko ikoną kina, ale też mody i urody. Marylin Monroe do dziś uchodzi za ideał kobiecości. Pozostawiła nam po sobie wiele kultowych trendów. Jednym z nich są perfumy, które uwielbiała nosić na sobie... do łóżka. O jakim zapachu mowa i dlaczego był lub też jest tak wyjątkowy? Te perfumy Marylin Monroe nosiła do łóżka Są ponadczasowe i same mają niezwykłą historię. Perfumy, które wybierała Marylin Monroe, poleciła stworzyć sama Coco Chanel. Wyróżniają się elegancją, minimalizmem, ale jednocześnie kobiecością. To kultowy zapach, który uwielbiają kobiety na całym świecie. Monroe w 1952 roku powiedziała o nich: "Wciąż odpowiadam na pytania dotyczące tego, co zakładam do łóżka. Górę od piżamy? Koszulę nocną? Odpowiadam: Chanel No. 5, bo taka jest prawda". ZOBACZ: Magiczna Sycylia: wszystkie tajemnice zamku z kultowego filmu „Ojciec Chrzestny” Historia perfum Chanel No. 5 Coco Chanel marzyła, aby powstały perfumy o kobiecym zapachu. Ich stworzenie zleciła francuskiemu perfumiarzowi, Ernestowi Beaux. Spośród pięciu propozycji, Coco wybrała właśnie tę. Znaleźć w niej można nuty cytrusów, róży i jaśminu, a do tego irysa, białego piżma i drzewa sandałowego. Jeśli nie znacie tego zapachu, z pewnością skradnie Wasze serce. To kompozycja tak uniwersalna, że uwielbia ją dosłownie każda kobieta. I mężczyźni również! Źródło: Glamour.pl
Tu Marilyn Monroe przeżyła płomienny romans? Oto niezwykły dom Raya Anthony’ego
We wnętrzach tej rezydencji gwiazda spędziła szczęśliwe chwile…
Ta elegancka rezydencja w Sherman Oaks w Kalifornii kryje w sobie wiele tajemnic. Zaciszny kompleks, składający się z głównego budynku z pięcioma sypialniami i domku dla gości z trzema sypialniami, był niegdyś własnością muzyka jazzowego Raya Anthony’ego, który był popularnym liderem big-bandów w latach czterdziestych i pięćdziesiątych XX wieku. Podobno miał romans z Marilyn Monroe, chociaż w 2018 roku 99-letni wówczas Anthony powiedział w wywiadzie dla „The Hollywood Reporter”, że para była „tylko przyjaciółmi”. Krążą jednak pogłoski, że kultowa aktorka mieszkała z nim przez jakiś czas właśnie w tym pięknym domu, całym urządzonym w hiszpańskim stylu. Rezydencja została jakiś czas temu wystawiona na sprzedaż za ok. 5,5 miliona dolarów. CZYTAJ WIĘCEJ: Tak pięknie niedobrani! Marilyn Monroe i mężczyzna jej życia Domy gwiazd- czy w tej willi w Kalifornii mieszkała Marilyn Monroe? Pomijając spekulacje na temat związku sławnej aktorki z muzykiem, wiadomo na pewno, że Anthony wydał w domu w Sherman Oaks w 1952 roku wielkie przyjęcie na cześć Monroe. Gośćmi były oczywiście największe gwiazdy tamtych czasów. Dom wykończony został charakterystycznymi sztukateriami, a dach klasyczną czerwoną terakotową dachówką. W głównym budynku większość pokoi urządzona jest w eklektycznym stylu, a w kuchni znajdują się specjalnie postarzane drewniane szafki. Co jeszcze miało szansę urzec Marilyn Monroe w tej rezydencji? Zobaczcie, jak wyglądają wnętrza tego domu w naszej galerii poniżej. View Burdaffi on the source website
Dziś rocznica urodzin zjawiskowej Marilyn Monroe!
Poznaj urodowe triki najsławniejszej gwiazdy kina!
Marilyn Monroe zna każdy. Gwiazda urodziła się 1 czerwca 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Platynowe loki, usta pomalowane czerwona pomadką i kreska na oku to jej znaki rozpoznawcze, które na stałe weszły do kanonu mod i piękna. Ale droga na szczyt i osiągnięcie takiego wyglądu w jej czasach wcale nie było takie proste. Poznajcie triki Marilyn Monroe, dzięki którym uznawana jest za jedną z najpiękniejszych kobiet świata! ZOBACZ TAKŻE: Ta sukienka pomogła Marilyn Monroe w najsłynniejszej scenie w jej karierze! Urodowe triki Marilyn Monroe Pewnie niewiele osób wiedziało, jak Marylin dbała o wygląd i jak wykonywała makijaż. Ale na szczęście rąbka jej tajemnicy zdradzili jej współpracownicy: m.in. makijażysta Alan Snyder. To dzięki nim możemy dziś odwzorować look bogini kina. I co ciekawe, możemy sięgnąć po te same kosmetyki, których używała Marilyn! Wazelina zamiast rozświetlacza Jeśli zastanawiałaś się kiedykolwiek jak wyglądała era bez rozświetlaczy specjalistycznych baz, to mamy dla ciebie odpowiedź: aby uzyskać efekt rozświetlonej skóry Marilyn Monroe pod podkład nakładała... wazelinę. To dzięki niej uzyskiwała tak pożądany na ekranie efekt blasku. Usta w kilku odcieniach Zjawiskowe usta Mariyn też nie były po prostu pomalowane pomadką. Snyder uzyskiwał ten piękny, trójwymiarowy efekt stosując kilka (nawet 5 jednocześnie!) odcieni czerwonych szminek. Ciemniejszymi malował kontur, a jaśniejszymi wypełniał środek. Ty też możesz wypróbować ten trik i to nie tylko w przypadku karminowej czerwieni. Ten trik sprawdzi się także przy bardziej neutralnych odcieniach. Lśniące powieki Pamiętasz trend z zeszłego roku na lśniące powieki? Ten look preferowała także Monroe, bo uważała, że są... sexy! Aby je rozświetlić Snyder muskał je olejkiem albo właśnie wazeliną. Ty możesz nałożyć też odrobinę oleju kokosowego. Miksowanie kolorów Kreska na powiece to znak rozpoznawczy Marilyn Monroe. Okazuje się, że aby osiągnąć podobny efekt nie wystarczy skopiować jej perfekcyjnej linii. Sztuka tkwi w umiejętnym połączeniu dwóch odcieni kredki lub eyelinera: czarnej i brązowej. Dzięki temu efekt jest znacznie ciekawszy. Róż do konturowania Dzisiaj do konturowania używamy różu, ale Snyder stosował do tego róż do policzków. Dzięki temu uzyskiwał efekt smuklejszego i krótszego nosa Marilyn. Warto wypróbować! Sztuczne rzęsy w wersji xxs Marylin lubiła podkreślać swoje rzęsy, ale niezbyt przesadnie. Dlatego na jej wyraźną prośbę Snyder przecinał je na pół i doklejał je w zewnętrznych kącikach. Masz ochotę wypróbować triki Marilyn? Do dzieła!
Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe?
To jedyny, który należał do Marilyn. To w nim umarła 5 sierpnia 1962 roku…
12305 Fifth Helena Dr., Brentwood, Los Angeles – ten adres przeszedł do historii. To tu 5 sierpnia 1962 roku zmarła Marilyn Monroe. Dom o powierzchni 240 metrów kwadratowych kupiła pół roku wcześniej za 70 000 dolarów (niektóre źródło podają, że było to 90 000 dolarów). To jedyna nieruchomość, którą posiadała, choć w całym swoim życiu wynajmowała podobno aż 43 różne domy. Willa znajduje się w jednej z bardziej eleganckich dzielnic Los Angeles, ale nie należy do najbardziej majestatycznych. Dom wydaje się wręcz być skromny – ma zaledwie cztery sypialnie i trzy łazienki. To nie dużo jak na standardy gwiazd Hollywood. Posiadłość otoczona jest dużym ogrodem, a na jej terenie znajduje się oczywiście basen. Dom został wzniesiony w 1929 roku i przypomina hiszpańską hacjendę – takie budownictwo od dziesięcioleci jest bardzo popularne w Kalifornii. ZOBACZ TAKŻE: Porywała tłumy. Cierpiała w milczeniu. Dlaczego Marilyn Monroe nie miała dzieci? View Ediplayer on the source website Jak Marilyn Monroe urządziła dom w Brentwood? Monroe podobno nie czuła się komfortowo, kupując dom jako singielka, ale jego urządzanie sprawiło jej dużą radość. Meble kupiła w Meksyku – korespondowały one idealnie z utrzymaną w stylu hacjendy architekturą. Cały dom prezentował się wewnątrz niezwykle skromnie. Najbardziej niedopracowanym pokojem była sypialnia. To właśnie tu Marilyn spędzała mnóstwo czasu i tu umarła. W pokoju znajdowało się łóżko i stolik. Rzeczy osobiste aktorki leżały w nieładzie pod ścianami. Tak pokój zastali rankiem 5 sierpnia 1962 roku śledczy, którzy mieli zbadać sprawę śmierci największej chyba gwiazdy Hollywood. CZYTAJ TEŻ: Starsza siostra Marilyn Monroe nadal żyje? Jakie były losy willi po śmierci Marilyn Monroe? Nieruchomość zmieniała właścicieli kilka razy. Na początku lat siedemdziesiątych dom kupiła aktorska para Michael Irving i Veronika Hamel, którzy podczas przebudowy odkryli i usunęli zaawansowany rządowy system podsłuchów, który obejmował wszystkie pomieszczenia w domu! Ponoć Monroe była podsłuchiwana ze względu na rzekomy romans z prezydentem Johnem F. Kennedym. Dalsze losy domu nie są jasne. Wiadomo, że w 2010 roku sprzedano go za 3,85 miliona dolarów, a w listopadzie 2012 ponowie za 5,1 miliona dolarów. W 2017 roku został wystawiony na sprzedaż za 6,9 miliona dolarów. Szybko znalazł kolejnego kupca i to za wyższą kwotę - 7,25 miliona dolarów. Jak wyglądają teraz jego wnętrza? Zupełnie inaczej niż w czasach Marilyn!
Siedem lekcji stylu, które zawdzięczamy Marilyn Monroe
Marilyn Monroe, a właściwie Norma Jeane Mortenson zostawiła po sobie niezapomniane filmy. Pozostawiła też parę przypisywanych jej błyskotliwych cytatów. Jak ten nieznanego do dziś autorstwa: „Jestem samolubna, niecierpliwa i trochę niepewna siebie. Popełniam błędy, tracę kontrolę i czasem jestem trudna do zniesienia. Ale jeśli nie potrafisz znieść mnie, kiedy jestem najgorsza, to cholernie pewne, że nie zasługujesz na mnie, kiedy jestem najlepsza”. Ale, co dla nas w tej chwili najważniejsze, „najsłynniejszej blondynce świata” zawdzięczamy też parę lekcji stylu, które do dziś nie straciły nic ze swej aktualności. A to siedem z nich. ZOBACZ TAKŻE: Starsza siostra Marilyn Monroe żyje! W tym roku skończyła 102 lata! View Ediplayer on the source website Lekcje stylu Marilyn Monroe: pokochaj swoje krągłości Po pierwsze Marilyn Monroe nigdy nie ukrywała swojej figury. Przy wzroście 1, 66 metra była właścicielką dość sporych krągłości. Z radością je eksponowała i nie przychodziło jej do głowy by kryć się za oversizowymi, czy niedopasowanymi ubraniami. Nie zajmowała się też maniakalnie analizowaniem, czy stosunek obwodu talii i bioder ma najbardziej pożądaną wartość. Swoje kształty pokazywała szczególnie chętnie w kreacjach z gorsetową górą i dekoltem w kształcie serca. Znała też siłę jaką mają odsłonięte, kobiece ramiona. Nie przypominały one jednak wyćwiczonych na siłowni ramion np. Michelle Obamy, lecz sprawiały całkowicie naturalnych. Gwiazda Pół żartem pół serio uwielbiała też kolor czerwony, przez wiele kobiet uważany za zbyt przykuwający uwagę czy wręcz agresywny. Ale stosowała go… wyłącznie w postaci szminki na ustach. Mawiała, że dzięki temu trikowi jej zęby wydają się bielsze, a ludzie koncentrują się na tym co ma do powiedzenia. Nie wiemy, czy to ostatnie było prawdą, ale zmysłowych ust Marilyn Monroe nie sposób było przeoczyć. View Burdaffi on the source website Lekcje stylu Marilyn Monroe: nie tylko diamenty W filmie Mężczyźni wolą blondynki Marilyn Monroe zaśpiewała kultowy utwór Diamonds Are a Girl's Best Friend, czyli Diamenty są najlepszymi przyjaciółmi każdej dziewczyny. W tym samym filmie wypowiada też inną pamiętną kwestię związaną z klejnotami: Zawsze znajdę jakieś nowe miejsce, żeby nosić diamenty! Co warte podkreślenia, spektakularną biżuterię lubiła również poza planem filmowym i nie specjalnie przejmowała się, czy klejnoty, które ma na sobie to warte fortunę brylanty czy zwykłe szkiełka. Warto i w tym z niej brać przykład. To kolejna lekcja stylu Marilyn Monroe, którą można by ująć w skrócie: „minimalizm w biżuterii nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem”. Aktorka jako jedna z pierwszych wielkich gwiazd Hollywood udowadniała też, że krótkie włosy mogą być seksowne i nie każda kobieta musi mieć spadające na ramiona loki. To, co dziś wydaje się oczywiste, w latach 50. XX było dla wielu kobiet nie tylko w Ameryce odświeżającą nowością. Dzięki Marilyn Monroe odkryły, jakie zalety ma swobodniejszy, ale wciąż bardzo zmysłowy styl czesania się. A teraz przyszedł czas na chyba najważniejsza z lekcji stylu, którą zawdzięczamy Marilyn Monroe. Jednym z jej znaków rozpoznawczych był pieprzyk na policzku. Na początku kariery aktorki usiłowano przykrywać go makijażem, ale ona upierała się aby pozostawał widoczny. Jak mawiała, jeśli czegoś nie możesz się pozbyć, spraw by stało się twoją siłą. I tak właśnie było z jej pieprzykiem. Aby był wyraźniejszy Marilyn Monroe zaczęła go nawet podkreślać czarną kredką. Z wielką gwiazdą srebrnego ekranu pożegnajmy się zaś kolejnym przypisywanym jej cytatem, niezbyt wesołym, ale jakże prawdziwym: Bycie symbolem seksu to wielki ciężar do dźwigania, szczególnie jeśli jest się zmęczonym, zranionym i oszołomionym . View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website
Najciekawsze filmy biograficzne o gwiazdach, sportowcach i politykach
Filmy biograficzne nie muszą opowiadać całych życiorysów, które niejednokrotnie są pełne zawirowań, szczegółów i nazwisk osób trzecich. To filmy fabularne, które mają wyznaczone ramy i cel – przedstawiają historię, która intryguje i wciąga odbiorcę. Jeśli więc scenariusz czasem mija się z prawdą, zazwyczaj jest to celowy zabieg. Wartością nadrzędną jest spójna opowieść, która nieustannie trzyma w napięciu. Nawet, jeśli wiemy, jaki jest koniec. Spis treści: Blondynka (2022) – film o legendzie Marilyn Monroe Sugar Man (2012) – nieznana historia Sixto Rodrigueza Bohemian Rhapsody (2018) – porywająca biografia muzyczna zespołu Queen Hamilton (2020) – muzyczna biografia polityczna Jak zostać królem (2010) – fabularna biografia króla Jerzego VI Żelazna Dama (2011) – portret polityczny Margaret Thatcher Le Mans ‘66 (2019) – Ford vs Ferrari Wielki Mike (2009) – film biograficzny o bezdomnym chłopcu, która zostaje wybitnym sportowcem Polskie filmy biograficzne Nowe filmy biograficzne Blondynka (2022) – film o legendzie Marilyn Monroe Są takie ikony światowej popkultury, do których stale się wraca. Ktoś mógłby powiedzieć, że o Marilyn Monroe powstało już wszystko. Każda historia opowiedziana jest jednak inaczej. Tym razem patrzymy na legendarną aktorkę (Ana de Armas) oczami jej bliskich: matki, agenta, drugiego (Bobby Cannavale) i trzeciego męża (Adrien Brody) czy prezydenta Kennedy’ego (Caspar Phillipson), dla którego była tylko erotyczną zabawką. Film Andrew Dominika emanuje obrazem i dźwiękiem. Kadry zmieniają się jak w kalejdoskopie, zacierając granicę między tym, co rzeczywiste a tym, co urojone. View oEmbed on the source website Zobacz także: Siedem lekcji stylu, które zawdzięczamy Marilyn Monroe Sugar Man (2012) – nieznana historia Sixto Rodrigueza Być może bez tego filmu nikt nie miałby pojęcia o tym, kim był Sixto Rodriguez. W latach 60. wróżono mu sukces na miarę Elvisa Presleya, jednak po wydaniu jednej płyty, piosenkarz zniknął z estrady muzycznej. Płyta, której nikt nie chciał kupować, popadła w zapomnienie. Do czasu, kiedy zupełnym przypadkiem trafiła do RPA i tam, po latach, odniosła spektakularny sukces. Twórcy filmu dokumentalnego „Sugar Man” – Malik Bendjelloul i Simon Chinn – zdobyli szereg nagród na światowych festiwalach. Z ważniejszych warto wymienić: Oscary w 2013 r., BAFTA w 2013 r., Orły w 2014 r, Critics’ Choice w 2013 r, Sundance 2012 r. czy Amanda w 2013 r. View oEmbed on the source website Bohemian Rhapsody (2018) – porywająca biografia muzyczna zespołu Queen To film–laurka dla talentu Freddiego Mercury’ego (Remi Malek) i jednego z najlepszych zespołów w historii muzyki popularnej. Ładną opowieść przeplatają największe przeboje Queen. To one są najmocniejszą stroną „Bohemian Rhapsody”. W tym przypadku fabuła jest tylko dodatkiem. Dobrze znane hity i barwnie przedstawione sylwetki muzyków sprawiają, że film jest świetną rozrywką – nie tylko dla fanów zespołu Queen, ale także dla wszystkich tych, którzy lubią oglądać dobre filmy muzyczne. „Bohemian Rhapsody” w reżyserii Bryana Singera zdobył cztery Oscary w 2019 r. w kategoriach: najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy dźwięk, montaż i montaż dźwięku. View oEmbed on the source website Hamilton (2020) – muzyczna biografia polityczna Filmowa wersja broadwayowskiego spektaklu „Hamilton” świetnie oddaje wyjątkowe doświadczenie teatru, które jest bardzo trudne do przeniesienia na płaski ekran. A jednak w tym przypadku reżyser, Thomas Kail, odniósł pełen sukces. Muzyczna historia jednego z amerykańskich ojców założycieli, Alexandra Hamiltona (Lin–Manuel Miranda) zachwyca nie tylko fanów musicali. Mocną stroną filmu jest oczywiście ścieżka dźwiękowa, która łączy różne gatunki muzyczne, takie jak jazz, hip–hop i R&B. Produkcja zdobyła dwie nagrody Emmy w kategoriach: najlepsza reżyseria techniczna i najlepszy program rozrywkowy. View oEmbed on the source website Jak zostać królem (2010) – fabularna biografia króla Jerzego VI Opowieść o tym, jak jąkający się młodszy brat, książę Albert, zostaje królem Wielkiej Brytanii – Jerzym VI (Colin Firth), wzrusza do łez. Albert pokonuje własne słabości i staje na wysokości zadania po tym, jak jego brat, Edward (Guy Pearce) zrzeka się korony, wybierając małżeństwo z amerykańską rozwódką. Przyszłemu królowi z pomocą przychodzi niespełniony aktor i logopeda, Lionel Logue (Geoffrey Rush). Relacja pomiędzy dwoma mężczyznami o odmiennych charakterach i poglądach politycznych okazuje się wyjątkowo interesująca. „Jak zostać królem” w reżyserii Toma Hoopera to świetnie skonstruowany film kostiumowy, który jednak pozbawiony jest barokowego przepychu – dzięki czemu jest bardzo przyjemny w odbiorze. Produkcja została nagrodzona Oscarem w czterech kategoriach: najlepszy film, najlepszy aktor pierwszoplanowy, najlepszy reżyser i scenariusz oryginalny. View oEmbed on the source website Zobacz także: Colin Firth i klątwa pana Darcy'ego. "Ta rola zaszkodziła mojej karierze" Żelazna Dama (2011) – portret polityczny Margaret Thatcher Film w reżyserii Phyllidy Lloyd opowiada o wyjątkowej postaci w brytyjskiej, zdominowanej przez mężczyzn, polityce. Mowa o Margaret Thatcher (Meryl Streep), która jako premier Wielkiej Brytanii sprawowała realną władzę w latach 1979–1990. Może nie charakterystyczny piskliwy głos i czarna torebka, ale ogromna pewność siebie sprawiły, że była osobą, która w XX wieku najdłużej pełniła ten urząd. Na brawa zasługuje gra aktorska Meryl Streep, która doskonale pokazuje drogę Margaret Thatcher i koszt, jaki musi ponieść, aby dowieść swoich racji. Film zdobył szereg nagród w 2012 r., m.in. dwa Oscary (najlepsza aktorka pierwszoplanowa i najlepsza charakteryzacja) i Złote Globy (najlepsza aktorka w dramacie). View oEmbed on the source website Le Mans ‘66 (2019) – Ford vs Ferrari Rok 1966 to przełom w świecie międzynarodowych wyścigów samochodowych. Po zerwanej umowie w sprawie wykupu włoskiego Ferrari, wściekły Henry Ford II, właściciel Ford Motor Company, postanawia skonstruować lepszy model. W tym celu zatrudnia Carrolla Shelby’ego (Matt Damon), byłego kierowcę rajdowego i zwycięzcę wyścigu Le Mans z 1959 r. oraz Kena Milesa (Christian Bale), również świetnego kierowcę, który stoi u szczytu kariery. Dwa trudne charaktery muszą się dotrzeć w pracy nad nowym modelem Forda – GT40. Sportowy film Jamesa Mangolda to kinowy sukces, który porywa wartką akcją i doskonałymi kadrami. Dowodem są liczne nagrody: Oscary (2020) za najlepszy montaż i najlepszy montaż dźwięku, BAFTA (najlepszy montaż) i aż pięć nagród na festiwalu Satelity. View oEmbed on the source website Zobacz także: Na co w weekend do kina? Polecamy Le Mans 66 Wielki Mike (2009) – film biograficzny o bezdomnym chłopcu, który zostaje wybitnym sportowcem Na koniec film motywacyjny o czarnoskórym nastolatku, Michaelu Oher (Quinton Aaron), który dzięki opiece zamożnej Leigh Anne Tuohy (Sandra Bullock), zostaje gwiazdą amerykańskiego futbolu. Brzmi pięknie? I takie jest zamierzenie tego filmu – ma poruszać, wzruszać i dawać nadzieję. Relacja między rodziną Leigh a bezdomnym nastolatkiem nie jest łatwa. Fabuła jest pełna wzlotów i upadków, ukazując różnice w społeczeństwie amerykańskim w szczery i prosty sposób. To historia pełna empatii, w której okazuje się, że każda ze stron zostaje obdarowana w równie ważny sposób. Sandra Bullock za rolę w filmie „Wielki MIke” otrzymała aż 5 nagród na międzynarodowych festiwalach – m.in. Oscara, Złote Globy w 2010 r. View oEmbed on the source website Polskie filmy biograficzne Polska kinematografia, obok filmów akcji czy słynnych produkcji gangsterskich, uwielbia filmy biograficzne, filmy psychologiczne i szeroko pojęte kino moralnego niepokoju. Tytuły, które zasługują na wyróżnienie to: Skazany na bluesa (2005) – historia Ryszarda Riedla, lidera zespołu Dżem, Nad życie (2012) – opowieść o siatkarce, Agacie Mróz, Papusza (2013) – film o romskiej poetce, Mój biegun (2013) – historia Jana Meli, niepełnosprawnego zdobywcy biegunów, Bogowie (2014) – opowieść o kardiochirurgu, Zbigniewie Relidze, Wałęsa. Człowiek z nadziei (2013) – historia Lecha Wałęsy, współtwórcy Solidarności, Ostatnia rodzina (2016) – opowieść o Beksińskich, Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (2017) – portret seksuolożki z czasów PRL, Najlepszy (2017) – opowieść o Jerzym Górskim, triathloniście, Simona (2022) – historia badaczki Puszczy Białowieskiej, Simony Kossak. Nowe filmy biograficzne Lista ciekawych biografii, które ukazały się po 2020r.: King Richard: Zwycięska rodzina (2021) – historia wybitnych tenisistek, sióstr Williams, Spencer (2021) – film na podstawie biografii księżnej Diany w reżyserii Pablo Larraína, Dom Gucci (2021) – film o słynnym włoskim domu mody w reżyserii Ridleya Scotta, Lucy i Desi (2021) – dramat w reżyserii Aarona Sorkina o życiu amerykańskich aktorów – Lucille Ball i Desi'ego Arnaza, Respect (2021) – historia piosenkarki Arethy Franklin, w reżyserii Liesla Tommy'ego, Elvis (2022) – film Baza Luhrmana o relacji piosenkarza z managerem, opisany w zestawieniu filmów muzycznych, Broad Peak (2022) – film o polskiej wyprawie na Broad Peak w reżyserii Leszka Dawida. Jeśli lubisz prawdziwe historie, zobacz także zestawienie filmów na faktach.
Najpiękniejsze białe sukienki w historii mody
7 najbardziej ikonicznych modeli, które mogliśmy zobaczyć na największych gwiazdach na przestrzeni lat
Na przestrzeni wielu lat mogliśmy zobaczyć wiele niezwykłych białych sukienek, nie tylko ślubnych. Niesamowite aktorki w wielu produkcjach i na czerwonych dywanach prezentowało się olśniewająco w kreacjach, które trwale zapisały się na kartach historii mody. Zobacz 7 najbardziej ikonicznych białych sukienek, które przeszły już do historii mody! PRZECZYTAJ O: Historia ukochanej sukni księżnej Diany od Victora Edelsteina 7 najpiękniejszych białych sukienek: Marilyn Monroe, 1955 Kultowa scena z Marilyn Monroe w białej, skłębionej przez wiatr sukience jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych w karierze aktorki. Suknia typu halter od Williama Travilli, którą miała na sobie w filmie “Słomiany wdowiec”, zdecydowanie stała się jedną z najbardziej kultowych kreacji zaprezentowanych na ekranach kin w historii mody. 7 najpiękniejszych białych sukienek: Księżna Diana, 1981 Suknia ślubna księżnej Diany była wynikiem jej współpracy z tajnym zespołem projektowym Davida i Elizabeth Emanuel. Została ona uszyta z brytyjskiego jedwabiu i miła niezwykle długi tren - aż 25-metorwy. Wciąż jest jedną z najpopularniejszych sukien ślubnych na świecie. 7 najpiękniejszych białych sukienek: Bjork, 2001 Kultowa sukienka w kształcie łabędzia, którą Islandzka artystka Bjork miała na sobie podczas 73. Dorocznej ceremonii rozdania Oscarów, została zaprojektowana przez macedońskiego projektanta Marjana Pejoskiego. Jest bez wątpienia jedną z najsłynniejszych sukienek w historii czerwonego dywanu, która wyróżniła się niezwykłą kreatywnością i za razem niepowtarzalnym stylem. 7 najpiękniejszych białych sukienek: Sarah Jessica Parker, 2008 Kultowa jedwabna suknia od Vivienne Westwood to część garderoby, w którą była ubrana Carrie Bradshaw, kiedy Big zostawił ją przed ołtarzem, czym samym stworzył fabułę całego pierwszego filmu “Seks w wielkim mieście” i dał nam kolejny niezapomniany moment w białej sukni. Co ciekawe suknia wróci na ekrany w drugim sezonie serialu “I tak po prostu...” 7 najpiękniejszych białych sukienek: Anja Rubik, 2012 Anja Rubik zaprezentowała się nieziemsko w kreacji Anthony’ego Vaccarellego podczas MET Gali w 2012 roku. Sukienka była bardzo odważna, z wyraźnymi wycięciami, z pięknego satynowego materiału. Sprawiła, że Anja wyglądała fantastycznie podczas tamtego wydarzenia! 7 najpiękniejszych białych sukienek: Charlize Theron, 2013 Na rozdaniu Oscarów w 2013 roku Charlize Theron miała na sobie śliczną suknię bez ramiączek pochodzącą od Diora Haute Couture. Choć była ona dość minimalistyczna, mocne linie, które idealnie podkreśliły sylwetkę aktorki zdecydowanie sprawiły, że kreacja zyskała na elegancji i szyku. 7 najpiękniejszych białych sukienek: Lady Gaga, 2015 Lady Gaga to niezwykła piosenkarka, która nie raz zaskoczyła wszystkich swoimi odważnymi stylizacjami. Podczas Oscarów w 2015 roku zachwyciła wszystkich klasyczną sukienką w klimacie starego Hollywood, która pochodziła od Azzedine Alaïa. Aby dodać dramatyzmu stylizacji, piosenkarka postanowiła dodać do niej duże czerwone rękawice i uzupełnić klasycznym makijażem, na którego pierwszy plan wychodziły podkreślone czerwoną szminką usta. Biel nie jest zarezerwowana tylko na śluby, co powyższe kreacje potwierdzają. Każda z tych kreacji na swój wyjątkowy sposób zapisała się na kartach historii i stała się ikoniczna. Która sukienka podoba Wam się najbardziej?
Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: nie umiał być jej mężem, ale do końca życia pozostał dla niej wsparciem
Po rozwodzie zostali najlepszymi przyjaciółmi
Drugie małżeństwo hollywoodzkiej aktorki z emerytowanym sportowcem było wyjątkowo nieudane i trwało tylko dziewięć miesięcy, jednak to właśnie Joe DiMaggio okazał się jedynym mężczyzną, który kochał Marilyn Monroe nieprzerwanie, taką, jaka była naprawdę. W pozwie rozwodowym gwiazda zaznaczyła, że mąż znęcał się nad nią psychicznie, jednak ich relacja po rozstaniu była tą, która podtrzymywała aktorkę przy życiu. „Gdyby nie on, dawno już bym się zabiła”, mówiła Marilyn. DiMaggio był zdruzgotany, gdy dowiedział się o jej śmierci. Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: jak się poznali? Historia miłości Jedną z cech, która uczyniła z niej "tę" Marilyn była jej dziecięca naiwność i towarzysząca jej przez całe życie potrzeba posiadania starszego mężczyzny, który się nią zaopiekuje i obroni przed światem. Takim obrońcą miał być silny i wysportowany bejsbolista Joe DiMaggio. Z pozoru nie mieli ze sobą nic wspólnego. Jego świat sportu nie łączył się w żadnym punkcie z jej światem filmu i hollywoodzkiego splendoru, do którego wówczas powoli wchodziła. Z biegiem czasu okazało się, że łączy ich więcej, niż można było przypuszczać. Był rok 1952 roku, gdy uznawany za jednego z najlepszych amerykańskich baseballistów 37-letni gracz New York Yankees poznał piękną, 25-letnią aktorkę, która była dopiero na początku swojej kariery. Marilyn uważała, że sportowcy cierpią na przerośnięte ego i starała się omijać ich szerokim łukiem, ale ten nie zachowywał się, jak cała reszta. W zasadzie był inny, niż wszyscy mężczyźni, którzy z miejsca próbowali ją uwieść. Joe tego nie robił, przyglądał jej się tylko z zaciekawieniem. W środku był już głęboko przekonany, że zakochał się na zabój w tej uroczej blondynce, na zewnątrz nie okazywał jednak tego w nachalny sposób. Marilyn wspomni później, że traktował ją wyjątkowo. Gdy DiMaggio poprosił ją o rękę, zgodziła się bez wahania. Odnalazła w nim opiekę, troskę i czułość, których całe życie usilnie szukała. Tancerka Lotte Goslar, przyjaciółka aktorki, przyznała, że Marilyn znalazła w nim ojca, którego jej brakowało. Dwa lata od pierwszego spotkania pobrali się w urzędzie stanu cywilnego w San Francisco. Marilyn uciekła na tę ceremonię z jednego z planów filmowych. Miała już wówczas dość szufladki „słodkiej idiotki”. Chciała grać ambitniejsze role. Był 14 stycznia 1954 roku, gdy skromnie ubrana Monroe pojawiła się przed reporterami w nowej roli - żony Joe DiMaggio. Była szczęśliwa i kompletnie nieświadoma tego, że jej wielka miłość z Joe już wkrótce przerodzi się w toksyczny związek. Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: ich małżeństwo trwało 9 miesięcy Pierwszy kryzys zastał ich już podczas podróży poślubnej, która była bardziej wyjazdem służbowym, niż wakacjami zakochanych w sobie małżonków. Marilyn po raz pierwszy poczuła się wtedy, jak prawdziwa gwiazda, a Joe zrozumiał, że taką poślubił. Gdy artystka usłyszała, że ma wystąpić dla 100 tysięcy amerykańskich żołnierzy w Korei, bez wahania zostawiła męża w Japonii i wyjechała. Sportowiec szybko zrozumiał, że nie ma nad Marilyn żadnej kontroli, a im bardziej to czuł, tym mocniej o nią walczył. Początkowo roztaczana przez niego nad ukochaną opieka przerodziła się w obsesję zdobycia władzy. Zawodowo Marilyn po chwilowej przerwie znowu pięła się na szczyt. Studio zawiesiło ją na kilka miesięcy, ale już w 1954 roku zagrała w „Nie ma jak Show Biznes” i „Słomianym wdowcu”. Rola w tym drugie filmie była jej kluczem do ogromnej popularności, ale przyczyniła się też do zakończenia jej małżeństwa. Marilyn Monroe i Joe DiMaggio: toksyczny związek Pewnego dnia podczas słynnych dziś zdjęć Marilyn stała na klatce wentylacyjnej nowojorskiego metra. Jej mąż był przeciwny tej scenie, nie chciał, żeby gwiazda pokazała bieliznę. Ostatecznie się zgodził i obserwował scenę wraz z tłumem gapiów i paparazzi. Ujęcie powtarzano aż 20 razy, bo Marylin wciąż zapominała tekstu. Mówiło się o niej jeszcze na długo po zakończeniu zdjęć. Wszystko przez słowa, które wypowiedział do aktorki jej filmowy partner: „Czujesz ten wiatr spod ziemi? Jaki cudowny!” Joe nie mógł znieść tej sytuacji, a Marilyn nie mogła znieść kolejnych pretensji. Mówiło się, że od dawna tylko pozuje na szczęśliwą, a mąż znęca się nad nią psychicznie. Joe DiMaggio w istocie okazał się toksycznym partnerem, który poza obsesyjnym kontrolowaniem, dopuszcza się na żonie rękoczynów. Jedną z takich scen potwierdził syn DiMaggio, Joe Jr., który opisał brutalny moment pomiędzy ojcem i macochą. „Spałem na dole, gdy usłyszałem ich wrzaski. Nagle Marilyn zbiegła po schodach i wybiegła z domu. Ojciec pognał za nią. Dopadł Monroe, złapał ją za włosy i siłą wciągnął z powrotem do domu. Gdy rano zapytałem Marilyn, co się stało, odpowiedziała: Nic się nie stało, Joe, wszystko jest w porządku”, wspominał. Ich małżeństwo trwało tylko dziewięć miesięcy i właściwie od początku naznaczone było przemocą ze strony DiMaggio. Aktorka początkowo próbowała tłumaczyć przed sobą i całym światem, że chora obsesja jej męża na jej punkcie, to w rzeczywistości namiętność, a Joe naprawdę ją kocha. Ukojenia szukała w lekach, alkoholu i romansie z trenerem głosu Halem Schaeferem. Ostatecznie ciągłe awantury, pretensje i szarpaniny przerwała pozwem o rozwód. Joe próbował odwieść ją od tego prośbą i groźbą. Wynajął nawet detektywa, który śledził każdy ruch gwiazdy. Wtedy naprawdę mógł kontrolować wszystko, co robi i nie cofnął się przed tym. Przyjaźń po rozwodzie Nikt nie przypuszczał, że kluczem do udanej relacji Joe DiMaggio i Marilyn Monroe będzie rozwód. Byli małżonkowie nie tylko nie zerwali ze sobą kontaktu, ale także zbliżyli się do siebie, jak nigdy wcześniej. Joe stał się przyjacielem aktorki, o którym zawsze marzyła. Wybrali się na Florydę, odpoczywali na plaży i chodzili na mecze bejsbolowe. Świętowali nawet wspólnie jego 40. urodziny. Prasa sugerowała, że znowu są razem, oni zapewniali, że jest inaczej. Marilyn nie miała jednak wątpliwości, że DiMaggio jest jedyną rodziną, jaką ma. Kiedy zaczęła mieć myśli samobójcze, zgłosiła się do szpitala. Nie miała pojęcia, że niesłusznie trafi na oddział dla poważnie zaburzonych pacjentów. Zakazano jej nawet rozmów telefonicznych. „Jeśli będziecie mnie traktować jak wariatkę, to będę się tak zachowywać” – groziła. Pomogła dopiero interwencja jej byłego męża. Zagroził, że rozbije szpital „cegła po cegle”, jeśli jej nie wypuszczą. Ponownie otoczył ją opieką, zaproponował jej nawet ponowne małżeństwo. Nie chciała się zgodzić, ale bała się, że jeśli odmówi, Joe zniknie z jej życia. „Gdyby nie on, dawno już bym się zabiła”, wyznała swojej przyjaciółce. Marilyn zmarła w nocy z 4 na 5 sierpnia 1962 roku. Miała zaledwie 36 lat. Oficjalnie poniosła śmierć w wyniku przedawkowania środków nasennych, ale pojawiło się dużo wątpliwości. Kiedy Joe DiMaggio usłyszał tragiczne wieści, kompletnie załamany przybył do Los Angeles, aby zidentyfikować i odebrać ciało Marilyn z kostnicy. Zajął się również organizacją ceremonii. Co tydzień na jej grób sześć długich czerwonych róż, tak jak William Powell upamiętniał Jean Harlow. Dowiedział się o tym od Marilyn, która powiedziała, że to wyjątkowy romantyczny gest. Robił to aż do swojej śmierci 8 marca 1999 roku. Już nigdy nie przyrzekał żadnej kobiecie dozgonnej miłości. Zachował ją dla Marilyn. Gdy umierał, miał powiedzieć: „Nareszcie znów ją zobaczę”. Joe DiMaggio na pogrzebie Marilyn Monroe Źródła: vogue.pl, polki.pl
Był zakochany w Marilyn Monroe, ale nigdy nie zostawił dla niej żony. O miłości Yvesa Montanda i Simone Signoret
„Któż oparłby się takiej pokusie”, miała powiedzieć Simone Signoret na wieść o romansie męża
Wydawali się dobrani idealnie. Piękni, sławni, majętni. Wielbieni przez tłumy. A jednak ich małżeństwo dalekie było od sielanki... Simone Signoret nigdy głośno nie przyznała, jak bardzo zranił ją romans męża z Marilyn Monroe. Yves Montand był miłością jej życia, wybaczyłaby mu niemal wszystko. Po prostu chciała z nim być. „Zdrada to nie wszystko” – tłumaczyła znajomym. Ale ten romans nigdy nie dał jej spokoju... Co więcej, 15 lat po śmierci jej męża wyszły na jaw jego inne, o wiele bardziej mroczne sekrety. Yves Montand i Simone Signoret - historia miłości Yves Montand i Simone Signoret byli przez lata jedną z najbardziej uznawanych i lubianych par aktorskich Francji. Spotkali się pod koniec lat 40. w Prowansji, w La Colombe d’Or – ulubionej knajpce bohemy. Simone spędzała na Południu wakacje, Yves był w trasie koncertowej na Lazurowym Wybrzeżu. Nie miał zarezerwowanego hotelu, więc zaproponowała mu nocleg w swoim domu w Saint-Paul-de-Vence. Nawet gdyby miał rezerwację, to i tak zapewne tę noc spędziliby razem. Dla obojga to była miłość od pierwszego spojrzenia. I nieważne, że Simone miała już wtedy męża i małe dziecko. Simone wkrótce po ich spotkaniu w Prowansji zjawiła się w jego paryskim mieszkaniu z małą walizką. Montand postawił bowiem sprawę jasno: nie zamierza się dzielić z kimkolwiek. A i Simone nie chciała prowadzić podwójnego życia. Kilka miesięcy później dołączyła do nich jej córka, mała Catherine. Tuż przed Bożym Narodzeniem 1951 roku wzięli ślub – tam, gdzie ich miłość się zaczęła, w Saint-Paul-de-Vence – i stali się rodziną. Mieli po 30 lat. Kochanek Edith Piaf Pochodzili z różnych światów i wydawało się, że ten związek nie może się udać. Ona dorastała w burżuazyjnej rodzinie, on był Włochem wychowanym w Marsylii i dobrze wiedział, co to bieda. Wcześnie porzucił szkołę, by zarabiać na życie. Pracował jako robotnik portowy, kelner, pomocnik fryzjera, a wieczorami w tanich kawiarniach i barach próbował sił jako piosenkarz. Ona w tym czasie chodziła do renomowanego liceum, w którym filozofii uczył Jean-Paul Sartre, jeździła do Wielkiej Brytanii uczyć się angielskiego. Ona – intelektualistka, on znał życie. Simone nie stawiała kariery aktorskiej na głównym miejscu, choć zagrała wiele wspaniałych ról, m.in. w „Teresie Raquin” czy uznanym za arcydzieło filmie „Widmo” Henri Clouzota. Za rolę w „Miejscu na górze” w 1959 roku dostała Oscara, który otworzył jej drzwi Hollywood. Do czasów Marion Cotillard (statuetka za „Edith” w 2008 roku) była jedyną francuską aktorką z Oscarem za rolę pierwszoplanową. Reprezentowała typ chłodnej blondynki – raczej fascynującej niż ślicznej. Mówiono, że nie gra, lecz wchodzi w postać, za co zbierała pochwały od krytyków. Montand przyjechał do Paryża pod koniec wojny. Powiodło mu się, bo podbił serce samej Edith Piaf. Dzięki niej poznał środowisko artystów. Był świadomy, ile jej zawdzięcza. Po dwóch latach związku, ruszając w trasę koncertową, Piaf oznajmiła kochankowi, że odchodzi. Napisała: „Masz bardzo dużo wad, ale jesteś cudowny. Zapomnij o mnie” Trzy lata później, kiedy spotkał Simone, jego piosenki, pisane przez najlepszych francuskich poetów i kompozytorów, znała cała Francja. Montand miał talent, charyzmę, urodę. I rzesze wielbicielek. Simone mówiła, że jest dumna, że jej mężczyzna tak się podoba. Kochała go, podziwiała jego talent, chciała być blisko. Czekała za kulisami, dodawała odwagi, kiedy Yves stał stremowany do granic omdlenia przed wyjściem na scenę. Pewnie też bała się, że mąż w końcu ulegnie wdziękom którejś z kobiet. Wkrótce Yves okazał się nie tylko znakomitym piosenkarzem, ale i aktorem. „Cena strachu”, thriller, w którym zagrał główną rolę, bezwzględnego Korsykanina, nagrodzono w Cannes. Od tej pory Montand dzielił czas między scenę a plan filmowy. Zarabiał krocie. W Autheuil, w Normandii, kupili z Simone posiadłość. Tam Yves szykował się do występów, tam, podobnie jak w Paryżu, oboje wiedli ożywione życie towarzyskie. Do ich domu zjeżdżali tłumnie intelektualiści i artyści, bez których Simone nie umiała żyć. Toczyli filozoficzne dysputy nad egzystencjalną marnością życia. CZYTAJ TAKŻE: Wśród kobiet Tadeusza Plucińskiego była wielka gwiazda polskiego teatru. Ten romans mógł skończyć się tragedią Gdzieś w tle toczyło się życie córki Simone, Catherine. Mieszkali wprawdzie razem, w samym sercu Paryżu, na Île de la Cité, w niewielkim apartamencie zwanym la roulotte (karawana), ale Catherine spędzała czas z nianią i czuła się samotna. Simone, niedostępna, chłodna, skupiała się na sobie, karierze i swojej miłości. Catherine chciała mieć ojca, ale Montand ciągle powtarzał, że nim nie jest. Marzył o własnym dziecku. Simone była dwukrotnie w ciąży, ale dwukrotnie poroniła w szóstym miesiącu. Siła Marilyn Monroe Sławni, inteligentni, zabawni – byli uwielbianą parą Francji. Ale szczęście, przynajmniej dla Simone, nie trwało długo. Rok 1960 stał się dla ich małżeństwa przełomowy. Zatrzymali się na dłużej w Kalifornii, gdzie po sąsiedzku mieszkała Marilyn Monroe z mężem Arthurem Millerem. Monroe o poranku, bez szminki, z bosymi stopami, była uroczą, bezbronną istotą. Yves miał z nią zagrać w komedii romantycznej „Pokochajmy się”. Simone musiała lecieć do Rzymu na plan filmowy, a Miller do Nowego Jorku w swoich sprawach. Catherine w jednym z wywiadów wspomina: „Mama znała Marilyn, bardzo ją polubiła. Nie była ślepa, widziała, co się dzieje. I wiedziała, że Yves może już do niej nie wrócić”. Niektórzy śmiali się, że Marylin i Yves potraktowali tytuł filmu zbyt poważnie ( angielski tytuł Let’s make love). Ale Montand wrócił po ukończeniu zdjęć i kampanii promocyjnej filmu do żony , a Marilyn wróciła do męża. Brukowce jednak odkryły sensację, rozpętała się burza. Simone czuła się upokorzona, choć oficjalnie bagatelizowała romans męża. „Kto by się oparł takiej pokusie”, miała powiedzieć. Ten romans tym bardziej bolał, że za chwilę miała skończyć 40 lat i czuła, że się starzeje, że urodą nie może już konkurować z młodymi aktorkami. Zaczęła pić. Coraz częściej widać było jej opuchniętą, zmęczoną twarz. Jakby starzała się w zawrotnym tempie, a Montand z wiekiem nabierał urody. Na nietaktowne pytanie dziennikarza telewizyjnego, czy jej to nie przeszkadza, czy zdaje sobie z tego sprawę, stwierdziła, że mężczyźni tak mają, że z wiekiem wyglądają lepiej – w przeciwieństwie do kobiet. Przyznała, że mogłaby zadbać o siebie, ale jej zmarszczki nie przeszkadzają, bez nich nie zagrałaby kilku ważnych ról. ZOBACZ TAKŻE: Zofia Zborowska i Andrzej Wrona wiele przeszli jako rodzina, córka odmieniła ich życie. Wkrótce znów zostaną rodzicami Yves nigdy nie tłumaczył się ze związku z Marilyn. Po prostu, jak to on, z lekką nonszalancją powiedział: „Mężczyzna może sobie pozwolić w małżeństwie na dwa, może trzy romanse.To jest absolutne maksimum. Później zaczynają się zdrady”. Ten drugi romans miał z Shirley MacLaine, z którą grał w „Gejszy”, a w trzeci wdał się, na krótko przed śmiercią schorowanej Simone, ze swoją asystentką, ponad 30 lat młodszą Carole Amiel. Ten związek starał się ukryć przed światem za życia żony. W końcu ich małżeństwo trwało, mieszkali pod jednym dachem, nadal dobrze się rozumieli. Zawsze razem pokazywali się publicznie. Kobieca mądrość, czy bezradność Na początku lat 80. Simone zaczęła chorować. Przechodziła kolejne operacje. Mimo to nie poddawała się, pracowała i zabrała się do pisania książek. Stopniowo traciła też wzrok. Brakowało jej zwłaszcza porozumiewawczych spojrzeń, jakie wymieniali z Montandem w czasie towarzyskich spotkań, kiedy ktoś palnął coś według nich głupiego lub kabotyńskiego. Rytuał zawsze był ten sam. Simone zaczynała się śmiać, mąż tłumaczył, że to z przepracowania, że ona tak ma, i wtedy śmiech eksplodował. Simone nie widziała już spojrzeń męża, jedynie zarys jego postaci. Simone umarła na raka trzustki 30 września 1985 roku w domu w Normandii. Była przy niej córka. Yves pojechał poprzedniego dnia na plan filmowy. Śmierć żony nim wstrząsnęła. Pytany po latach o swoje małżeństwo, powiedział: „Pasja znika po czasie. Co pozostaje? Porozumienie, które nie wymaga słów, czułość, szacunek i partnerstwo, umiejętność śmiania się z tych samych rzeczy. To dlatego ludzie trwają przy sobie. Nie da się oczywiście uchronić przed wypadkami – jesteśmy tylko ludźmi. Niektórzy byliby skłonni mówić, że te wypadki nie powinny się zdarzać. Ale nikt nie jest święty”. Dlaczego Simone nie odeszła od męża? Przecież doskonale dałaby sobie radę sama. Była sławna, lubiana, nie musiała bać się biedy. A może na tym polegała jej kobieca mądrość? Wiedziała, że nie spotka mężczyzny, z którym miałaby taką wspólnotę zainteresowań, taką więź emocjonalną. To było dla niej najważniejsze. Oboje cenili swoją przyjaźń, byli do siebie przywiązani. Yves nigdy nie wspominał o rozwodzie, mimo że pragnął dziecka, którego ona nie mogła mu dać. Po śmierci Simone Montand ożenił się ze swoją asystentką, urodził się ich syn, Valentin. Yves Montand umarł na serce w 1991 roku, w wieku 70 lat, dzień po zakończeniu zdjęć do filmu. Kiedy wydawało się, że wszystkie tajemnice życia Montanda są znane i niczym nowym świat nie zostanie zaskoczony, blisko 15 lat po śmierci aktora wybuchł skandal. Tym razem bardzo bolesny dla Catherine. Jej syn, a wnuk Simone, prezenter telewizyjny Benjamin Castaldi, ujawnił w książce, że Montand molestował seksualnie jego matkę, kiedy była dzieckiem. „Paris Match” poszedł dalej, twierdząc, że już dorosła Catherine była kochanką swojego ojczyma. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Vivien Leigh miała świat u stóp, ale niewyobrażalnie cierpiała. Jej życie dalekie było od bajki Zaszokowana Catherine postanowiła sama napisać wspomnienia. Przyznała, że kiedy miała cztery lata, Montand w czasie kąpieli dotykał jej miejsc intymnych. Nigdy potem się to nie powtórzyło. Od tej pory bała się go, unikała sytuacji, w których byliby sami, ale jednocześnie go uwielbiała. Przyznała, że kiedy była młodą kobietą, adorował ją i próbował zgwałcić. Uciekła. Simone wiedziała o słabości męża do Catherine, ale nie widziała w tym niczego złego. Tak jakby była zadowolona, że jej córka podoba się jej mężowi, jakby to była kontynuacja ich miłości. Korzystałam z książek: Catherine Allégret „Les souvenir et les regrets aussi…”, Catherine David „Simone Signoret ou la mémoire partagée” i Jean-François Josselina „Simone”. Artykuł aktualizowany 12.10.2023 *** Tekst o Simone Signoret i Yvesie Montandzie ukazał się w „Urodzie życia” 10/2017 Autor: Dorota Szuszkiewicz
Tak pięknie niedobrani. Historia związku Marilyn Monroe i mężczyzny jej życia, Arthura Millera
Dziś przypada 107. rocznica urodzin nagrodzonego Pulitzerem Arthura Millera
Pisali o nich: „tytan intelektu i bogini seksu”, „mistrz i afrodyta”, „moralny guru i naiwna blondynka”. Ale żadna z tych etykietek nie oddawała tego, jacy byli naprawdę. Dziś, kiedy wszystkie tajemnice Marilyn Monroe zostały już odkryte i sprzedane na aukcjach za miliony dolarów, wiemy, że jej życie niemal od początku naznaczone było traumą, że przez wiele lat odważnie z nią walczyła, a tragedia, która ją spotkała była nierozłącznie związana z jej kobiecością. Marilyn Monroe: dlaczego nie mogła mieć dzieci? Marilyn Monroe cierpiała na endometriozę, niezwykle bolesną chorobę kobiecą, na którą do dziś nie ma skutecznego lekarstwa. To właśnie choroba była pierwszym powodem dla którego zaczęła przyjmować środki przeciwbólowe, które ostatecznie ją zabiły. Kobiecość nie kojarzyła jej się z niczym przyjemnym – ból związany z endometriozą nasila się podczas miesiączki i stosunku seksualnego. A jakie cechy uczyniły z niej „tę” Marilyn Monroe? Po pierwsze łatwość skracania dystansu w relacjach z mężczyznami – na zdjęciach bez żenady uwieszała się na szyjach kolejnych mężczyzn, często zupełnie przypadkowych. Po drugie karykaturalny wręcz seksapil, który wiązał się z nieustanną potrzebą podkreślania atrybutów kobiecości – jej sukienki zawsze były o numer za małe. Po trzecie dziecinny głosik, naiwność i towarzysząca jej przez całe życie potrzeba posiadania starszego mężczyzny, który się nią zaopiekuje i obroni przed światem. Takim obrońcą miał być silny i wysportowany bejsbolista Joe DiMaggio, a potem największy erudyta - Arthur Miller. Wszystkie te cechy Marilyn Monroe to podręcznikowe symptomy wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie. To, co stało się jej znakiem rozpoznawczym, wynikało tak naprawdę z głęboko tragicznych przeżyć. Marilyn Monroe nie znała swojego ojca, a jej matka całe życie spędziła w zakładzie psychiatrycznym. Mała Norma (bo tak miała naprawdę na imię) była podawana z rąk do rąk przez kolejne rodziny zastępcze. Nie wiadomo ile miała lat, kiedy po raz pierwszy stała się ofiarą molestowania seksualnego, ale leczyła się z tej traumy już całe życie. I z kolejnych traum, bo łatwo sobie wyobrazić, jak 17-letnia sierota była traktowana w Hollywood, kiedy zaczynała tam karierę pozując do rozbieranych zdjęć. W latach 40-tych minionego wieku nawet największe aktorki były niewolnicami wielkich wytwórni filmowych, które decydowały nie tylko o ich kolejnych rolach, ale także ślubach, rozwodach i romansach. W trakcie krótkiego, 36-letniego, życia przez łóżko Marilyn Monroe przetoczyło się pół branży filmowej. Spała niemal z każdym reżyserem, który kręcił z nią film, z każdym partnerem filmowym, własnym agentem, producentami. Miała 13 aborcji, a kiedy już zdecydowała się na dziecko z Arthurem Millerem, okazało się, że zabiegi na zawsze przekreśliły jej szanse na macierzyństwo. Czytaj też: Marilyn Monroe po Nowym Jorku chodziła w płaskich butach i.... W końcu była sobą, a nie wykreowaną seksbombą. Marilyn Monroe: uciekała od wizerunku słodkiej blondynki Przez całe dorosłe życie próbowała uciec od wizerunku, który jednocześnie utrwalała kolejnymi rolami. Ale nikt nie brał jej poważnie. Na zdjęciu autorstwa Eve Arnold z 1955 roku, na rok przed ślubem z Arthurem Millerem, Marilyn Monroe siedzi w kolorowym, jednoczęściowym kostiumie kąpielowym na placu zabaw na Long Island i czyta „Ulissesa” Jamesa Joyce'a. To jedno z niewielu zdjęć Marilyn Monroe, które nie ocieka seksem, na którym aktorka nie kokietuje widzów. Nie przez przypadek zrobione zostało przez drugą kobietę. Kiedy zdjęcie zostało opublikowane, media uznały, że to żart. Marilyn Monroe czyta „Ulissesa”?! Niemożliwe. Dopiero 30 lat później fotografka opowiedziała historię tego zdjęcia profesorowi Richardowi Brownowi, brytyjskiemu literaturoznawcy, a prywatnie przyjacielowi Zygmunta Baumana. Okazało się, że w trakcie sesji zdjęciowej fotografce brakowało rekwizytu, który sprawiłby, że aktorka nie będzie patrzyła w obiektyw i przestanie pozować. „Może książka?” – zaproponowała Marilyn Monroe. „Mam w samochodzie, zaraz przyniosę”. Tą książką okazał się „Ulisses”, ale na liście lektur aktorki były też inne, równie poważne pozycje. Całe życie cierpiała na bezsenność, książki pomagały jej przeżyć noc. Wśród wystawionych w 2008 roku na aukcję pamiątek po niej znalazły się m.in. rachunki z księgarni w Nowym Jorku, gdzie kupowała książki podpisując się na czekach „Mrs. Miller”. Wśród tytułów była pełna bibliografia Zygmunta Freuda i największe powieści amerykańskie XIX wieku. Zobacz także: Zdjęcie królowej Elżbiety II i Marilyn Monroe przeszło do historii. Jeden szczegół zaskakuje! Marilyn Monroe i Arthur Miller: historia miłości Arthur Miller też nie był tym, na kogo wyglądał. Uważano go za największego erudytę swoich czasów i to być może była prawda. Dzięki niezłomnej postawie podczas przesłuchań przed Komisją McCarthy'iego, która złamała przecież niejedną gwiazdę kina, zyskał pozycję nieustraszonego obrońcy lewicowych przekonań. Chociaż jego przyjaciele, jak choćby reżyser Elia Kazan, szli na współpracę z komisją wskazując na oślep potencjalnych komunistów w Hollywood, Miller się postawił, odmówił współpracy, a jedyną wiadomością, którą się podzielił się z komisją była informacja o tym, że w ciągu dwóch miesięcy zamierza poślubić Marilyn Monroe. „To wspaniale, że mogłam poznać jego plany” – skomentowała żartem aktorka po obejrzeniu transmisji z przesłuchania. Arthur Miller opowiadał później dumny w wywiadach, że jeden z członków komisji zaproponował mu, że zrezygnuje z przesłuchania, jeśli Miller umożliwi mu zrobienie wspólnego zdjęcia z Marilyn Monroe. Taką kobietę miał zamiar poślubić. Seksbombę, na widok której nawet poważni kongresmeni tracili głowę. Marilyn miała być wisienką na torcie jego ego. A ona? Planowała poślubić mężczyznę, który będzie dla niej intelektualnym drogowskazem, który napisze dla niej scenariusze, dzięki którym świat pozna jej dramatyczny talent, który wyciągnie ją z bagna Hollywood i przeniesie w świat wyższych sfer Nowego Jorku, który będzie lojalnym przyjacielem, namiastką ojca, brata. Mężem. Ale Arthur Miller nie był tak niezłomny i nieustraszony, jakim go wówczas widziała. W sprawach światopoglądu gotowy był na bezkompromisowość, bo wizerunek był tym, na czym zależało mu najbardziej. A jeśli coś temu wizerunkowi zagrażało, usuwał to ze swojego życia bez mrugnięcia okiem. Tak było z Marilyn Monroe, kiedy kilka lat później nie radziła już sobie z uzależnieniem i okazało się, że przynosi mu wstyd w nowojorskich kręgach. Tak było lata później z najmłodszym synem Millera, Danielem, który urodził się z Zespołem Downa. Miller mimo błagań żony odesłał chłopca do zakładu zamkniętego i nigdy go tam nie odwiedził. Udawał, że Daniel po prostu się nie urodził. Miller przedstawiany był jako wrażliwy intelektualista, o nienagannym trzonie moralnym, ale w rzeczywistości potrafił być bezwzględnym i okrutnym człowiekiem, który w centrum świata stawia samego siebie i swoje potrzeby. Tego Marilyn Monroe nie mogła wiedzieć, kiedy spotkali się po raz pierwszy w 1950 roku. Marilyn Monroe i Arthur Miller: jak się poznali? Poznali się na przyjęciu w Los Angeles. Ona miała wtedy 25 lat i romans z najlepszym wówczas przyjacielem Millera, Elią Kazanem. On był od niej dziesięć lat starszy, miał żonę i dwójkę dzieci. Według relacji świadków usiadł koło niej na kanapie, zaczął delikatnie pocierać jej stopę o swoją, w końcu zdjął jej but i chwycił za duży palec. „Powiedziałem jej, że nigdy jeszcze nie spotkałem tak smutnej dziewczyny” – wspominał później w wywiadzie. Ona z kolei napisała w dzienniku: „Poznałam dziś mężczyznę… To było coś. Uderzenie, jak gdybym wpadła na drzewo. A jednocześnie rozkosz, jak szklanka zimnego napoju, kiedy ma się gorączkę”. Ale tamtego wieczoru Arthur Miller uznał, że romans z 25-letnią gwiazdką to szaleństwo i następnego dnia wrócił do Nowego Jorku i żony. Ponownie ich drogi zeszły się 6 lat później. Miller był już zmęczony małżeństwem i życiem rodzinnym. Romans wybuchł ze zdwojoną siłą. Spotykali się w hotelu Chateau Marmont w Los Angeles i Waldorf Astoria w Nowym Jorku. Marilyn mieszkała w obu, twierdziła, że w hotelach nie czuje się tak samotna. Kiedy rozstali się na kilka tygodni, żeby Miller miał szansę przeprowadzić cichy rozwód, pisał do niej listy: „Chciałbym się znów obudzić koło ciebie. Pocałuję cię i obejmę i wydarzą się spektakularne rzeczy. (…) A potem westchnę. A kiedy oprzesz głowę na moim ramieniu, znowu poczuję się GŁODNY”. Rozwód zdobył błyskawicznie. To zresztą jego kolejna cecha charakterystyczna – trzecią żonę poślubił zaledwie miesiąc po rozwodzie z Marilyn, a kiedy ta zmarła po 33 latach małżeństwa, w ciągu dwóch miesięcy znalazł kolejną. Na jego usprawiedliwienie trzeba powiedzieć, że nigdy nie ukrywał, że w Marilyn Monroe fascynuje go przede wszystkim cielesność. Miał obsesję na punkcie jej ciała, tego jak się porusza. Bawił go też fakt, że ich ślub stał się towarzyską sensacją. Prasa, przyjaciele, fani nie wiedzieli co myśleć. To tak, jak by dziś Kim Kardashian poślubiła George'a Sorosa. Czytaj też: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Marilyn Monroe i Arthur Miller: ślub, szczęśliwe chwile Śluby mieli dwa. Pierwszy cywilny, trzymany w tajemnicy. Drugi w synagodze, bo aktorka zdecydowała się dla męża przejść na judaizm. Do ołtarza prowadził ją Lee Strasberg, jej mentor i nauczyciel. Wprowadzili się do apartamentu na Manhattanie, który Marilyn osobiście urządziła. Cały na biało. Nawet kominek i fortepian były białe. Miller nie wytrzymał tam długo. Pod pretekstem pracy nad kolejnym dramatem wyprowadził się na wieś, do Amagansett na Long Island. Marilyn dołączyła do niego latem 1957 roku i wtedy spędzili prawdopodobnie najszczęśliwsze wspólne chwile. Aktorka radziła sobie jeszcze wtedy dobrze z uzależnieniem, na przyjęciach, które wspólnie wydawali nie przynosiła Millerowi wstydu – zaprzyjaźniła się z Trumanem Capote i Saulem Bellow. To wtedy powstało zdjęcie, na którym czyta „Ulissesa”. Potem były kolejne – Alfred Eisenstaedt sfotografował ją dla magazynu „Life”, ubraną skromnie w białe spodnie i czarny top, zwiniętą na kanapie i pogrążoną w lekturze. W tle – jej osobista biblioteka, która urosła do rozmiarów blisko 400 książek. Na innym zdjęciu leży na rozkładanej sofie i czyta poezję Heinricha Heine. Na wsi zakochała się w naturze. Własnoręcznie pielęgnowała ogród płacząc nad każdym złamanym kwiatkiem. Kiedy po raz czternasty poroniła i dowiedziała się, że nie będzie już mogła mieć dzieci, bardzo zbliżyła się z dziećmi Millera z pierwszego małżeństwa – 10-letnią Jane i jej o dwa lata młodszym bratem. Marilyn Monroe i Arthur Miller: dlaczego im nie wyszło? Problemy zaczęły się dopiero wtedy, kiedy wyjechali wspólnie do Wielkiej Brytanii, gdzie Marilyn Monroe miała nakręcić film „Książę i aktoreczka” w reżyserii Laurence'a Oliviera. O tym, jakie piekło aktorka zgotowała sobie i całej ekipie filmowej, świetnie opowiada film „Mój tydzień z Marilyn”, gdzie zagrała ją Michelle Williams. To był początek końca – małżeństwa z Millerem i życia. Miller napisał w dzienniku, że jest nią rozczarowany, a jej histeryczne zachowanie sprawia, że wstydzi się jej przed przyjaciółmi. Marilyn przeczytała potajemnie ten wpis. Była zdruzgotana. Spełnił się jeden z jej największych życiowych lęków: rozczarowała tego, którego kochała. Wtedy po raz pierwszy próbowała od niego odejść, ale ostatecznie zeszli się i na jesieni 1957 roku kupili wspólnie dom w Roxbury w stanie Connecticut. Zimą Miller pracował nad scenariuszem filmu „Skłóceni z życiem”, czyli ostatnim rozdziałem ich wspólnego życia. Marilyn Monroe z kolei wyjechała na zdjęcia do jednego ze swoich największych filmowych przebojów, „Pół żartem, pół serio”. Poza planem kompletnie wciągnęła ją psychoterapia. Miała równocześnie dwóch psychoterapeutów i psychiatrę, każdy leczył ją inną metodą. Bardzo chciała być zdrowa, ale już nie dla Millera. Była zbyt zraniona jego słowami. W dzienniku napisała: „Gdzieś w głębi duszy wiedziałam, że miłość nie istnieje”. W 1960 roku na planie filmu „Pokochajmy się” wdała się w romans z Yvesem Montandem, o którym Millerowi natychmiast doniósł Elia Kazan. Marilyn Monroe i Arthur Miller: film o ich związku „Skłóceni z życiem” to jeden z najwspanialszych filmów w historii Hollywood. Nie tylko ze względów artystycznych, a przecież napisał go Arthur Miller, wyreżyserował John Huston, a zagrali Marilyn Monroe, Clark Gable i Montgomery Clift. To film, który zyskał z czasem znacznie więcej znaczeń, status symbolu pop kultury. Wszystko to, co działo się przed, w trakcie zdjęć i po ich zakończeniu sprawiło, że stał się legendą trudną do przebicia. Marilyn Monroe przeczytała scenariusz „Skłóconych z życiem”, filmu, który Miller napisał dla niej po to, żeby miała szansę pokazać pełne spektrum swojego talentu, i wpadła w rozpacz. Nie dość, że wykorzystał w scenariuszu wiele sytuacji z ich życia, odzierając ją z tej odrobiny prywatności, którą przy nim miała, to jeszcze pokazał ją jako kobietę, mówiąc delikatnie, trudną do zniesienia. „Co cię tak smuci” – pyta ją w filmie Clarke Gable. „Jesteś najsmutniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek poznałem”. „Jesteś pierwszym mężczyzną, który to powiedział” – odpowiada Marilyn, ale my wiemy, że pierwszym był Miller. Na planie wszystko szło nie tak. Upał był nie do zniesienia. Marylin, która była już wówczas ciężko uzależniona od środków uspokajających i cierpiała na kamicę żółciową, rzadko pojawiała się na planie na czas. Nie pamiętała swoich kwestii, odwoływała kolejne dni zdjęciowe, w końcu produkcję filmu przerwano na dwa tygodnie i wysłano ją na przymusowy odwyk. Kiedy wróciła na plan zaproponowała, żeby zmienić zakończenie filmu. Uważała, że para kochanków powinna się rozstać. W ten sposób dała Millerowi do zrozumienia, że ich małżeństwo jest już przeszłością. Po zakończeniu zdjęć okazało się, że „Skłóceni z życiem” to film, który w jakimś sensie kończy Złotą Erę Hollywood. Marlin Monroe, Clarke Gable i Montgomery Clift zmarli w ciągu roku od jego premiery. Clift popełnił, jak później pisano, „najdłuższe samobójstwo w historii Hollywood”. Pił bez chwili wytchnienia przez kolejne miesiące aż do śmierci. Od lat nie radził sobie z podwójną tożsamością, był homoseksualistą zmuszanym przez wytwórnię filmową do wchodzenia w kolejne romantyczne relacje z kobietami. Clarke Gable zmarł na atak serca na kilka dni po zakończeniu zdjęć. Lekarze uważali, że przyczyną mogło być wyczerpanie przedłużającymi się zdjęciami do filmu. Dla Marilyn Monroe praca nad „Skłóconymi z życiem” była potrójnym dramatem. Cierpiała odgrywając sceny z własnego życia, rozpadło się jej małżeństwo, a jednocześnie ze względu na pogłębiające się uzależnienie nie była w stanie poradzić sobie z pierwszą poważną, dramatyczną rolą w życiu. Zmarła rok po premierze. Arthur Miller: pożegnał ją w swoim stylu Arthur Miller nie pojawił się na pogrzebie. Tłumaczył później, że jego obecność wzbudziłaby tylko niepotrzebną sensację. Organizacją ceremonii zajął się Joe DiMaggio, jedyny mężczyzna, który kochał Marilyn Monroe nieprzerwanie, taką, jaka była naprawdę. Do śmierci wysyłał co tydzień na jej grób bukiet czerwonych róż. Miller pożegnał byłą żonę na swój sposób, napisał kolejną sztukę, najbardziej autobiograficzną w swoim dorobku. I chociaż w dramacie „Po upadku” jest dla siebie równie bezwzględny, jak dla byłej żony, to krytycy uznali, że tym razem posunął się za daleko w obnażaniu gwiazdy. Tym bardziej, że po śmierci Marilyn Monroe otoczona została kultem świętej. Zrażony krytyką przez kolejne dekady nie wypowiadał się na jej temat. Dopiero kilka lat przed śmiercią udzielił pierwszego wywiadu na jej temat. Był bardzo ostrożny. Długo dobierał słowa. „Była jak niedźwiedź w cyrku, któremu na zawołanie każą tańczyć, a potem zamykają w ciasnej klatce” – mówił. Winą za jej śmierć obarczał Hollywood. I było w tym wiele prawdy, ale chyba jednak nie cała. Czytaj także: Tu była szczęśliwa? Zaglądamy do domu Marilyn Monroe i Joe DiMaggio
Zdjęcie królowej Elżbiety II i Marilyn Monroe przeszło do historii. Jeden szczegół zaskakuje!
Niewiele brakowało, a doszłoby do skandalu...
Uwiecznienie królowej Elżbiety II i Marylin Monroe na jednym zdjęciu wydaje się nieprawdopodobne, ale... Faktycznie miało miejsce! Uwielbiana hollywoodzka gwiazda filmowa i brytyjska monarchini nie tylko się spotkały, ale nawet zamieniły ze sobą parę słów. Jak przebiegło ich spotkanie? I dlaczego wspólne zdjęcie obu pań wzbudza takie spore zainteresowanie? Oto zaskakujące szczegóły spotkania Marilyn Monroe z królową Elżbietą II! View Ediplayer on the source website Wspólne zdjęcie Marilyn Monroe i królowej Elżbiety II Monarchini przez lata swojego panowania spotyka się z największymi światowymi gwiazdami nie tylko wtedy, gdy wręcza im ordery, ale także z okazji okrągłych urodzin czy organizacji premier filmowych, a nawet uroczystych bankietów. Wówczas nie odmawia sobie zamienienia paru słów ze sławnymi osobami. 29 października 1956 roku królowa miała okazję wziąć udział w specjalnym pokazie filmu Bitwa u ujścia rzeki. W Empire Theatre zgromadziła się plejada gwiazd filmu, ale także przedstawiciele brytyjskiej rodziny królewskiej. Tego wieczoru w Londynie zagościła Marilyn Monroe, Joan Crawfort czy Brigitte Bardott. Królowej Elżbiecie II przedstawiono więc po kolei każdego przybyłego gościa. Okazuje się, że na miejsce wydarzenia Marilyn Monroe przybyła w ostatniej chwili. Niewiele brakowało, a hollywoodzka gwiazda spóźniłaby się na galę, a do wspólnego historycznego już zdjęcia w ogóle by nie doszło! Spotkanie królowej z Marilyn Monroe Gdy monarchini witała się z osobistościami, Marilyn Monroe poprawiała jeszcze w toalecie makijaż. Plotka głosi, że natknęła się tam na młodziutką Brigitte Bardot, która nie odrywała od niej oczu. Marilyn miała jednak zaszczycić ją tylko niezbyt przychylnym spojrzeniem. Gdy doszło do spotkania królowej z Marilyn, aktorka zgodnie z obowiązującą etykietą ukłoniła się monarchini. Czytaj także: Wielka Brytania. Książę Harry nie zdążył pożegnać się z babcią. Czy dowiedział się o jej śmierci jako ostatni? Niewiele jednak brakowało, a gwiazda zaliczyłaby… spektakularną wpadkę. Perfekcyjnie dopasowana złota suknia z ogromnym dekoltem, mocno eksponującym jej wydatny biust sprawiła, że podczas ukłonu oczy wszystkich zwróciły się ku niej. Na szczęście odbyło się bez skandalu. Po krótkiej prezentacji monarchini zamieniła z Marilyn kilka słów, a aktorka przyznała, że spotkanie z królową Elżbietą II było najmilszą chwilą w jej życiu. Dziś wielu patrząc na wspólne zdjęcie królowej Elżbiety II z Marilyn Monroe zwraca uwagę na to, że panie w trakcie robienia zdjęcia... były w tym samym wieku. Monarchini i Marilyn były bowiem rówieśniczkami - obie miały wówczas 30 lat! Wiedzieliście o tym? Zobacz także: Wielka Brytania. Księżniczka Charlotte we łzach pożegnała ukochaną prababcię na pogrzebie Królowa Elżbieta II w 1956 roku. Marilyn Monroe w 1956 roku.
Perły w modzie: ponadczasowa biżuteria, którą noszą nie tylko królowe
Jak noszą je gwiazdy, arystokratki i... mężczyźni?
Perły to symbol elegancji, szyku i szlachetnego piękna. Przez wieki były zarezerwowane tylko dla monarchów i arystokracji. Wylansowała je Coco Chanel w XX wieku mówiąc “każda kobieta potrzebuje ich niezliczoną ilość”. Projektantka nosiła je do garsonek wykonanych z tweedu oraz krótkich żakietów typu box jacket. Sztuczne czy prawdziwe, każde uosabiały elegancję i klasę. Na przestrzeni lat nosiły je takie ikony stylu jak Audrey Hepburn, Jackie Kennedy, Michelle Obama i księżna Kate. Jak wygląda współczesna historia pereł? Dlaczego Królowa Elżbieta II zawsze ma je ze sobą? Jak perły przeniknęły do świata mody i zawisły nawet na męskich szyjach? PRZECZYTAJ O: Perły wracają! Ale teraz nosi się je… nie tylko na szyi! Historia pereł Biżuteria z perłami była bardzo popularna szczególnie w latach 20. XX wieku co można zobaczyć przykładowo w filmie Wielki Gatsby. Wówczas kobiety uzupełniały swoje szkatułki o sznury pereł i nosiły je do sukienek z obniżoną talią. W latach 50. i 60. dodatek ten łączono z małą, czarną sukienką oraz kreacjami new look w stylu Diora. Wystarczy przypomnieć sobie scenę z Audrey Hepburn, która elegancką biżuterię zestawiła ze słynną, czarną kreacją od Givenchy. Perły symbolizowały luksus i ponadczasowość, często były wybierane przez reprezentantki elit. Dzięki Gabrielle Chanel, która spopularyzowała modę na sztuczną biżuterię, do dzisiaj mogą je nosić wszystkie kobiety bez względu na status społeczny. Perły w rodzinach królewskich Królowa Elżbieta II najchętniej nakłada potrójny sznur pereł, który nie jest za długi i idealnie układa się na dekolcie. W rodzinie królewskiej tego typu biżuterię nosi się od wczesnych lat dzięki rodzinnej tradycji, którą zapoczątkowała królowa Wiktoria. W rozmowie z magazynem People Leslie Field (autorka książki The Queen’s Jewels) zdradziła: “Co roku w dniu swoich urodzin królowa Wiktoria dawała każdej ze swoich córek i wnuczek po jednej perle, aby w wieku osiemnastu lat miały już wystarczająco duże pereł na pełen naszyjnik”. Ta tradycja była potem kontynuowana przez króla Jerzego VI, który podarował swojej córce cienki platynowy łańcuszek, do którego w każde urodziny dodawał dwie perły. Na ślub z księciem Filipem w 1947 roku królowa także wybrała perły - elegancki podwójny naszyjnik, podobno jeden z najstarszych w królewskiej kolekcji. Nie tylko głowa państwa kocha tego typu biżuterię, żona księcia Williama - Kate Middleton również. Można było to zauważyć w wielu jej codziennych stylizacjach, kiedy na przykład dobierała kolczyki z perłą lub krótkie naszyjniki. Jej najsłynniejszą jej stylizacją, w której biżuteria gra główną rolę jest ta z pogrzebu księcia Filipa w 2021 roku. Księżna Cambridge miała na sobie naszyjnik z diamentami i perłami, który Jej Wysokość pożyczyła niegdyś księżnej Walii. Chodzi o japońską kolię znaną jako Japanese Pearl Choker, która jest podobno prezentem od japońskiego rządu. Księżna była już widziana w tej biżuterii w czasie celebracji 70-lecia małżeństwa Elżbiety II i księcia Filipa w 2017 roku na zamku Windsor. Nakładając ten naszyjnik Kate w czasie pogrzebu pokazała swoje wsparcie Królowej i oddała hołd jej zmarłemu mężowi. Naszyjnik ten nosiła także księżna Diana w 1982 roku na kolacji z udziałem królowej Holandii Beatrycze i księcia Clausa w pałacu Hampton Court. Było to jedno z pierwszych oficjalnych wystąpień młodej księżnej. Rok później królowa wystąpiła w tej biżuterii podczas pobytu w Bangladeszu. Perły są nie tylko ulubionym klejnotem królowej Elżbiety II i księżnej Kate, chętnie sięgają po nie także Megan Markle i księżna Yorku Sarah Ferguson. Warto wspomnieć o tym, że perły są na tyle uniwersalnym klejnotem, który bardzo lubią monarchinie innych krajów, w tym między innymi królowe Hiszpanii, Szwecji i Danii. ZOBACZ TEŻ: Wielka Brytania. Dlaczego królowa Elżbieta II zawsze nosi perły? Gwiazdy, które kochają perły Perły tracą swój pierwotny, elitarny i odświętny charakter, a nabierają nowego znaczenia, gdyż królują obecnie w wielu stylizacjach gwiazd. W 2021 roku Dua Lipa pokazała się w naszyjniku z trzech sznurów pereł projektu Vivienne Westwood. Efektem było wyprzedanie się biżuterii w błyskawicznym tempie. Jednak nie można zapominać o jednej z pierwszych prekursorek mody na perły wśród gwiazd, którą była sama Marilyn Monroe. W filmie Mężczyźni wolą blondynki śpiewająco przekonywała, że nie tylko diamenty to najlepszy przyjaciel kobiety, ale także perły. Joe DiMaggio, amerykański baseballista oraz drugi mąż aktorki podarował jej piękny naszyjnik, składający się z 44 pereł rozciągających się na 16-calowej nici, ukoronowany złotym zapięciem. Jej zamiłowanie do tej biżuterii można podziwiać na wielu fotografiach, na których aktorka jest otoczona jest długimi splotami sznurów pereł. Wszyscy kojarzymy wizerunek też jednej z najbardziej efektownych gwiazd Hollywood w sznurze pereł i małej czarnej sukience w filmie Śniadanie u Tiffany’ego. Audrey Hepburn to aktorka znana z noszenia pereł w formie dodatku do codziennej stylizacji. Jednak ze wszystkich współczesnych gwiazd to Madonna nosi perły w najbardziej spektakularny sposób. Można było zobaczyć w czasie słynnego występu podczas MTV VMAs w 1984 roku, kiedy miała na sobie gęste i długie sploty pereł z ciężkim ozdobnym krzyżem. Klejnoty te służyły za dopełnienie jej odważnej, ślubnej stylizacji. Występ bez wątpienia zapisał się na kartach historii i sprawił, że o artystce stało się głośno. Przysłużył się także perłom, które na stałe zapisały się w słownikach mody jako jeden z najmodniejszych dodatków w historii. Perły w modzie męskiej Historia oraz sztuka odnotowują wiele wizerunków facetów z perłą, skupimy się na dwóch z nich. Jeden z nich przedstawia Henryka III Walezego (pierwszego króla elekcyjnego w latach 1573-1574). Władca uwielbiał błyszczącą biżuterię, nosił nie tylko szaty zdobione drogimi kamieniami, ale i kosztowne pierścienie, łańcuchy oraz przypinki. Wśród portretów władców zachował się obraz przedstawiający króla z kolczykiem z okazałą perłą. Inny kolczyk z klejnotem morza w uchu polskiego dygnitarza uwiecznił Rembrant. Obraz nosi tytuł Polski szlachcic z 1973 i przedstawia Andrzeja Reya herbu Oksza, dyplomatę i sekretarza króla Władysława IV Wazy. Jak widać drobna ekstrawagancja w postaci kolczyka z perłą nie przeszkodziła mu w robieniu kariery urzędniczej, a obraz można aktualnie zobaczyć w National Gallery of Art w Waszyngtonie. Z czasem współcześni mężczyźni także zapragnęli nosić perły. Jednym z ostatnich na to przykładów jest Harry Styles, który jest znany z różnych eksperymentów z modą i nie boi się odważnych rozwiązań. Zainspirowało się nim wielu innych sławnych muzyków czy projektantów, między innymi Marc Jacobs, który łączy sport z elegancją, nie wykluczając przy tym stylowej biżuterii. Również Giambasttista Valii jest znany ze swoich pereł, które podobno przynoszą mu szczęście. Mogę stać koło kogoś wytatuowanego i wykolczykowanego, ale to moje perły zawsze zwracają uwagę, podkreśla projektant. W męskich kolekcjach na sezon jesień-zima 2021 perły stały się uniwersalnym dodatkiem dla obu płci. Te z linii Comme des Garçons x Mikimoto pokochał szczególnie raper A$AP Nast, który na swoich kontach społecznościowych dopowiada, że jego styl jest niekonwencjonalny i spontaniczny, nigdy nie ma zaplanowanych outfitów, zawsze nakłada to co chce w danym momencie. Jego zdaniem ludzie powinni nosić to, co im się podoba, a perły powinien nosić każdy, wszędzie i cały czas. Mówi się, że perły są symbolem mądrości, ale także reprezentują spokój oraz wzmacniają wartościowe relacje i poczucie bezpieczeństwa. Są też oznaką czystości, uczciwości i lojalności. Uważa się, że klejnoty morza zapewniają ochronę noszącemu, a także przyciągają szczęście i bogactwo. Możemy wyróżnić cztery rodzaje pereł: okrągłe (okazy o regularnym kształcie kuli lub lekko spłaszczone), barokowe (okazy o nieregularnych kształtach), w kształcie kropli lub guzika (okazy słabo wypukłe, jednostronnie płaskie). Do najpopularniejszy kolor to biały, ale wyróżniamy też czarny, szary, różowy, bordowy, złoty, łososiowy, zielony oraz złoty. Tak kiedyś jak i współcześnie na ulicach można zobaczyć ludzi, którzy noszą sznury zarówno regularnych, jak i nieregularnych pereł, we wszystkich możliwych odcieniach i wielkościach. Płeć przy tym nie gra tu żadnej roli. W powrocie mody na tą biżuterię miał swój czynny udział serial Bridgertonowie. Dzięki tej efektownej produkcji kobiety i mężczyźni przypomnieli sobie o pięknie pereł i zapragnęli je zaadaptować do własnych stylizacji. Niezależnie od tego, czy nałożysz elegancką sukienkę, stylową marynarkę czy prosty T-shirt, dorzucając do swojej stylizacji perły, poczujesz się stylowo i elegancko, niczym debiutantka na balu u królowej. Tekst: Aleksandra Trendak
Ana de Armas zachwyca jako Marilyn Monroe
Na zdjęciach z planu „Blondynki” wygląda identycznie jak pierwowzór
Netflix opublikował kolejny zwiastun filmu Blondynka, którego główny scenariusz opiera się na historii życia Marilyn Monroe. Nie będzie to sama prawda, sporo w nim podobno fikcji, ale i tak nie możemy się doczekać! Film będzie ekranizacją książki Joyce Carol Oates o tym samym tytule. W rolę główną wcieli się Ana de Armas, która jest naturalną brunetką. Wiele osób mogłoby się zastanawiać, jak w takim wypadku uda jej się wcielić w role najbardziej znanej blondynki wszech czasów, jednak trailer oraz zdjęcia z planu rozwiały wszystkie wątpliwości. Ana wygląda jak legenda kina i gra tak świetnie, że zapewne dostanie za tę rolę conajmniej nominację do Oscara. ZOBACZ TEŻ: Marylin Monroe w strojach z najnowszych kolekcji marek premium stylizowanych przez Carine Roitfeld Ana de Armas w roli Marilyn Monroe To dopiero szok dla świata kina, bowiem w rolę blondynki wciela się brunetka. Marilyn Monroe zagra tym razem Ana de Armas, która popularność zdobyła ostatnio dzięki roli w nowych przygodach agenta 007, a teraz możemy ją podziwać także w hicie Netflixa Gray Man u boku Ryana Goslinga. Pochodząca z Kuby aktorka dzięki odpowiedniej charakteryzacji wygląda identycznie jak Monroe. Zobaczcie porównanie, o który pokusił się na Instagramie popularny kanał Diet Prada: O czym będzie najnowszy film Netflixa? Zgodnie z podanymi informacjami, film będzie w dużej mierze fikcją, ale wymieszaną z faktami z życia Monroe. Warto zwrócić uwagę na okoliczności śmierci aktorki. W rzeczywistości istnieje wiele legend dotyczących tego zdarzenia. Łączy się je z Johnem F. Kennedym, Bobbym Kennedym, a także z samobójstwem. W książce, ale również w filmie, będzie to opisane w zupełnie inny sposób. Nie chcemy jednak zdradzać szczegółów, dlatego warto poświęcić wieczór na seans. Oto najnowszy, pełny trailer filmu Blondynka z Aną de Armas: View oEmbed on the source website Marylin Monroe - typowa blondynka Tytuł książki i filmu nie jest bezpodstawny. Owszem, odnosi się do koloru włosów Monroe, ale również do tego, że przez lata ludzie postrzegali ją jako typową, głupiutką blondynkę. Mówiono o niej, że jest naiwna, pusta i niewiele warta. W filmie ukazana zostanie jednak wrażliwa, skomplikowana strona aktorki. Podobno bardzo znacząca ma okazać się scena gwałtu, którego doświadczyła, dlatego też film przeznaczony jest tylko dla osób pełnoletnich. CZYTAJ TEŻ: Marilyn Monroe: jej tragiczna śmierć do dziś owiana jest tajemnicą. Nie do wyjaśnienia Kto jeszcze zagra w filmie „Blonde” Netflixa? W roli drugoplanowej będziemy mogli zobaczyć Brada Pitta, ale nie tylko. Wśród aktorów wymieniany jest również Adrien Brody oraz Caspar Phillipson. Wszyscy mają zagrać mężczyzn, którzy odegrali znaczącą rolę w życiu Monroe.
Kim Kardashian zniszczyła suknię Marilyn Monroe podczas MET Gali 2022
Celebrytka założyła kreację z 1962 roku tylko na chwilę
Podczas tegorocznej MET Gali, Kim Kardashian zaprezentowała się wszystkim w oryginalnej sukni Marilyn Monroe z 1962 roku. Kreacja nazywana również najdroższą suknią świata, została zaprojektowana przez Jeana Louisa i wylicytowano ją za prawie 5 milionów dolarów na aukcji Julien's. Na co dzień znajduje się w muzeum Ripley' w Orlando. Kardashian w 3 tygodnie schudła aż 7 kg, aby zmieścić się w kreację. Niestety, okazało się, że było to za mało... ZOBACZ TEŻ: Marilyn Monroe była plus size? Asolutnie nie! Po gali MET 2022 wszystko stało się jasne… Kim Kardashian zniszczyła suknię Marilyn Monroe Chociaż Kardashianka miała na sobie kreację zaledwie przez kilka pierwszych minut MET Gali, by następnie przebrać się w jej replikę, nie obyło się bez strat. Tiulowa kreacja nie wytrzymała niestety rozmiaru pośladków Kim. Utrata 7 kilogramów nie była wystarczająca i suknia rozeszła się na materiale dokładnie na wysokości pośladków. Zdjęcia mówią same za siebie. Czy Kardashian odpowie za zniszczenie sukni? Suknia Marilyn Monroe to prawdziwy unikat Kreacja, w której wystąpiła Kardashian pochodzi z 1962 roku. Monroe miała ją na sobie podczas urodzin samego J.F. Kennedy'ego i zaśpiewała w niej słynne Happy birthday Mr. President. Legendarna suknia zdobiona brylancikami w kolorze złotym jest absolutnie zjawiskowa. Nosząca ją Kardashian wzbudziła spore kontrowersje, zwłaszcza wśród fanów Monroe, którzy uważali, że nie powinna jej otrzymać. CZYTAJ TEŻ: Oto 3 najciekawsze stylizacje z gali MET 2022: Nie tylko Blake Lively… Jak widać, nie był to dobry wybór. Póki co, nie wiadomo czy suknię uda się naprawić. Sama celebrytka nie skomentowała zdjęć, które pojawiły się w sieci.
Marilyn Monroe: jej tragiczna śmierć do dziś owiana jest tajemnicą. Nie do wyjaśnienia
Morderstwo, samobójstwo a może fatalny przypadek?
Wydawała się pełna witalności i seksapilu. Była krucha, niepewna siebie, depresyjna. Jej śmierć zaszokowała świat. Do tej pory budzi wiele pytań i emocji. Co właściwie wiemy o ostatnich godzinach Marilyn Monroe, co wydarzyło się w jej domu przy Helena Drive w Los Angeles 4 sierpnia 1962 roku? Kto zabił Marilyn Monroe? Teoria o braciach Kennedy Rozchwiana emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była na pewno mile widziana u boku braci Kennedych, z których jeden był prezydentem, a drugi prokuratorem generalnym. Uciszono ją? To jedna z teorii spiskowych. Gdyby żyła, dobiegałaby setki. Zmarła blisko 60 lat temu – 4 sierpnia 1962 roku. Ta śmierć jest do dzisiaj przedmiotem wielu domysłów i ciągle budzi emocje. Ujawniane są nowe fakty, krążą pytania, czy było to samobójstwo, przypadkowe przedawkowanie leków, czy zabójstwo. A jeśli tak, to kto miałby ją zabić? Psychiatra, doktor Ralph Greenson? Miał na punkcie Marilyn obsesję, mówił: „Jest moim dzieckiem, cierpieniem, obłędem”. Mafia? Bawiła się z mafiosami na imprezach u Franka Sinatry, może coś wiedziała… Bracia Kennedy? To najpopularniejsza z teorii spiskowych. Aktorka znała ówczesnego prezydenta Johna F. Kennedy’ego i jego brata Roberta – prokuratora generalnego. Podobno słynną piosenkę „Happy Birthday, Mr. President” zaśpiewała prowokacyjnie czy też „lubieżnie wyszeptała”, tak by wszyscy zorientowali się, że coś ich łączy. Może bracia przestraszyli się skandalu obyczajowego i postanowili ją uciszyć. W tym roku, gdy zbliża się okrągła rocznica śmierci Marilyn, te pytania wracają ze zdwojoną siłą. Co wiemy o ostatnich godzinach i śmierci królowej Hollywood? Czytaj także: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe? To w nim umarła... Marilyn Monroe śpiewa słynne „Happy birthday” dla prezydenta Kennedy'ego, 20 maja 1962 roku Śmierć Marilyn: wersja oficjalna Według raportu koronera z 1962 roku Marilyn Monroe zmarła o 3.40 nad ranem w swoim domu przy Helena Drive w Los Angeles. Leżała nago na łóżku z twarzą do dołu, w ręku trzymała słuchawkę telefonu. Obok rozrzucone były puste butelki po tabletkach nasennych, tak zwanych barbituranach. Około trzeciej nad ranem gosposia i pielęgniarka Marilyn – Eunice Murray zobaczyła w jej pokoju zapalone światło. Zaniepokoiła się, że Marilyn nie odpowiada na wołanie. Nie mogła wejść, bo drzwi były zaryglowane od wewnątrz. Wezwała doktora Ralpha Greensona. To on wybił szybę w oknie, wszedł do pokoju aktorki, zbadał ją i powiedział: „Odeszła”. W raporcie określono jej śmierć jako „prawdopodobne samobójstwo”. Po 20 latach, w 1982 roku, sprawę badała jeszcze raz prokuratura okręgowa w Los Angeles. Śledczy zwrócili wtedy uwagę, że materiały FBI na temat Marilyn są skompilowane i mocno ocenzurowane. Nie zmieniono jednak rozpoznania, podtrzymując wersję o prawdopodobnym samobójstwie gwiazdy. Czy Marilyn Monroe, ikona seksu, uwielbiana i pożądana przez cały świat, mogła popełnić samobójstwo? Czytaj także: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Służby wywożą ciało aktorki z jej domu, sierpień 1962 roku Biedna Norma, biedna Marilyn Każdy kryminolog powie, że tak. Była niestabilna emocjonalnie, cierpiała na lęki i depresję. Brała środki pobudzające i uspokajające. Piła, wcześniej już próbowała się zabić, podjęła przynajmniej cztery próby samobójcze. Mimo sławy i uwielbienia czuła się nieszczęśliwa. Na jej życiu ciążyło traumatyczne dzieciństwo. Zwrócili na nie uwagę także śledczy badający przyczyny jej śmierci. Urodziła się w 1926 roku jako Norma Jeane Mortenson. Ojca nie znała, matka nie mogła jej samodzielnie wychowywać, chorowała na schizofrenię, była hospitalizowana. Marilyn przenoszono do kolejnych rodzin zastępczych, była w 10 domach i nigdzie nie znalazła przystani. Oddano ją do sierocińca, co było dla niej horrorem. Broniła się, krzyczała, że nie jest sierotą, do każdej napotkanej kobiety mówiła „mamo”, a do mężczyzny „tato”. Wystarczy, by stracić poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. W wieku 16 lat wyszła za mąż, żeby uniknąć kolejnej rodziny zastępczej. Zawsze miała kompleks, że jest niechciana, niekochana, odrzucona. Była już słynną Marilyn Monroe, gdy mówiła: „Jestem przybłędą, której nikt nie chce”. Do tego dołożyły się kolejne nieudane małżeństwa. Sławny baseballista Joe DiMaggio (wyszła za niego w 1954 roku) nie tyle ją kochał, ile był o nią obsesyjnie zazdrosny. Bił ją, a ona próbowała to ukryć pod makijażem, robiąc dobrą minę do złej gry. Chciał z niej zrobić kurę domową, co znaczyło, że nie miał pojęcia, z kim się ożenił. I nawet nie próbował jej zrozumieć. Wytrzymali razem dziewięć miesięcy. Trzeci mąż – słynny dramaturg i intelektualista – Arthur Miller miał być spełnieniem jej snów, wzięli ślub w 1956 roku. Ale już po paru miesiącach Marilyn znalazła notatki męża, w których pisał, że go rozczarowała i że wstydzi się jej w towarzystwie. A ona go kochała. Desperacko marzyła o dziecku, ale dwa razy poroniła. Jeśli szukała miłości i akceptacji, to nigdy ich nie dostała. W środowisku filmowym znane były jej histerie, zawalanie dni zdjęciowych, obsesyjne powtarzanie jednej sceny. Z drugiej strony protekcjonalnie traktowano ją jako aktorkę… John Huston powiedział jej: „Jesteś ku*wą, nie aktorką. Tak jak prawdziwe dziw*i, te najlepsze, niczego nie udajesz. Dajesz siebie całą, ciało i duszę”. Niby komplement, ale jaki zatruty! Tajemnicą poliszynela były jej pobyty w klinikach psychiatrycznych i niedojrzałość emocjonalna. Mogła popełnić samobójstwo. Dlaczego w takim razie ta teza budziła wątpliwości? Czytaj także: Marilyn Monroe popełniła samobójstwo, czy jej tragiczna śmierć nie była przypadkiem? Arthur Miller, Marilyn Monroe, 1956 rok Śledztwo za pięć groszy Dziennikarze, którzy pisali o sprawie Marilyn, szybko zauważyli, że śledczy zachowywali się tak, jakby założyli, że chciała się zabić. Nie zabezpieczono śladów – w czasie oględzin gospodyni Eunice Murray prała bieliznę Marilyn, prześcieradło wyglądało jak nowe, chociaż powinno być pobrudzone. Śledczy uznali, że Marilyn musiała wziąć około 60–70 tabletek. Powinna wymiotować, to naturalna reakcja organizmu na truciznę, a nic takiego nie było widać. Nie miała śladów leku w żołądku. Zresztą pobrane próbki szybko zaginęły. Wszystko wskazywało na to, że zrobiono jej lewatywę. Kto ją zrobił, Eunice Murray? Marilyn nie miała na ciele śladów po igle, ale miała siniaki, może z kimś walczyła albo była przenoszona, tego wątku nie podjęto. Nie przesłuchano wszystkich świadków, raport opierał się głównie na zeznaniach pani Murray i doktora Greensona. Ale w domu był jeszcze niejaki Norman Jefferies, pracujący tam jako tak zwana złota rączka. Dlaczego policjanci z nim nie rozmawiali? W tym śledztwie było wiele zaniedbań, które mogły budzić wątpliwości. Jak się okazało, uzasadnionych. Dowiódł tego wybitny dziennikarz śledczy Anthony Summers, który zajął się sprawą śmierci Marilyn Monroe w 1982 roku, tuż po zakończeniu drugiego procesu. Myślał, że będzie nad nią pracował dwa, trzy tygodnie, zajęło mu to trzy lata. Pokój Marilyn Monroe po śmierci, sierpień 1962 roku W jaskini lwa Musiał przebić się przez mur niechęci i strachu. Początkowo nikt mu nie ufał, ludzie bali się, nie chcieli wracać do historii sprzed lat. Summers wspomina, że zajmowanie się sprawą Marilyn było jak wejście do jaskini lwa. Nagrał jednak 600 godzin rozmów, koncentrował się na ludziach, którzy znali aktorkę lub – jak mówił – dotknęli jej życia. Byli wśród nich reżyser John Huston, aktorka Jane Russell, agenci FBI, rodzina doktora Ralpha Greensona. Powstała z tego książka, a niedawno film „Tajemnice Marilyn Monroe: Nieznane nagrania” (do obejrzenia na Netflixie). Te rozmowy rzucają nowe światło na ostatnie godziny gwiazdy. Wynika z nich, że Marilyn Monroe nie mogła umrzeć o 3.40. Musiało to nastąpić wcześniej. Już bowiem o 11 wieczorem z meczu baseballowego wywołany został jej rzecznik prasowy Arthur Jacobs. Powiedziano mu, że w domu aktorki zdarzyło się coś strasznego. Jego żona Natalie Jacobs wspomina, że mąż miał jedno zadanie: „Tuszować sprawę i trzymać dziennikarzy z daleka”. Z kolei właściciel prywatnego pogotowia ratunkowego Walter Schaefer opowiada, że do willi Marilyn wezwana została karetka. Aktorka była nieprzytomna, ale żyła. Wieziono ją do szpitala w Santa Monica. Kiedy zmarła w karetce, zapadła decyzja, by zawrócić do domu. Postanowili tak ratownicy w porozumieniu z prokuratorem okręgowym. W karetce był też doktor Greenson. W jej domu byli już urzędnicy federalni, którzy przybyli tam długo przed policją, czyli przed godziną czwartą nad ranem. „Było tam kilka osób z Biura, których normalnie być nie powinno”, tłumaczy agent Jim Doyle. „Przyszli natychmiast, zanim ktokolwiek zorientował się, co się stało. To musiały być instrukcje od kogoś wysoko postawionego, wyższego niż Edgar Hoover (ówczesny dyrektor FBI). To mógł być prokurator generalny lub prezydent”. Zdaniem rozmówców Summersa ludzie z FBI mieli jedno zadanie – usunąć wszystkie ślady, które mogły łączyć Marilyn Monroe z rodziną Kennedych. Czy bracia Kennedy mieli coś wspólnego ze śmiercią Marilyn? Czytaj także: Biografia ujawnia szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! Igranie z ogniem Poznała ich w drugiej połowie lat 50. Chodziła na imprezy organizowane w LA przez szwagra Kennedych, marnego aktora Petera Lawforda. Jego posiadłość zwana była gniazdem rozpusty. W filmie „Tajemnice Marilyn Monroe…” ktoś mówi, że Lawford stręczył Marilyn Kennedym. Zawsze podejrzewano ją o związek z Johnem, to była stała pożywka dla plotek. Jej występ na urodziny prezydenta w maju 1962 roku w Madison Square Garden jeszcze podsycił te podejrzenia. Jeden z agentów FBI twierdzi, że w domu aktorki był podsłuch. Nagrane zostały jej intymne schadzki z Johnem, seks, ich rozmowy. Mówiła do niego Prez albo Jack, on do niej Marilyn. Trzeba jednak dodać, że tych taśm nikt nigdy nie słyszał. Romansowała też z Robertem „Bobbym” Kennedym, była w nim podobno szaleńczo zakochana. Jak wynika z rozmów Summersa, aktorkę ostrzegano przed tymi znajomościami. Znajomi radzili jej, żeby nie „igrała z ogniem”. Bracia Kennedy byli bezwzględni, potrafili rozprawić się z każdym, kto stawał im na drodze. Znajomość z pierwszą seksbombą Ameryki mogła ich skompromitować obyczajowo, już to wystarczyło, by ją uciszyć. W dodatku Marilyn była świadkiem wielu rozmów, między innymi o broni jądrowej i etycznym aspekcie jej użycia. Świat stał wtedy na krawędzi wojny, toczył się konflikt o Kubę, sprawa romansu z Marilyn mogła być użyta do szantażowania prezydenta i próby wymuszenia na nim pewnych politycznych działań. Wydaje się oczywiste, że aktorką interesowało się FBI. Niestabilna emocjonalnie, histeryczna Marilyn nie była z pewnością najlepszą znajomą dla prezydenta i prokuratora generalnego. Ludzie ze służb zasugerowali zerwanie kontaktu. To Bobby miał do niej zadzwonić i powiedzieć: koniec. Ani on, ani jego brat nie chcą jej więcej widywać. Wiadomość o śmierci Marilyn Monroe na budynku New York Times, sierpień 1962 roku Śmiertelnie odrzucona Czy to była kropla, która przelała czarę i popchnęła ją do samobójstwa? Albo próby samobójczej, która miała być wołaniem o pomoc? Szantażem? Marilyn zależało na braciach Kennedy, musiała wyjątkowo mocno przeżyć odrzucenie z ich strony, musiała czuć się wykorzystana, oszukana. Potraktowana jak dziw*a. Podobno 4 sierpnia rozmawiała z Robertem, krzyczała, żeby więcej do niej nie dzwonił. Żeby przyjechał, jak ma ochotę, ale ona do niego nie wyjdzie. Już nigdy! Wydzwaniała do prezydenta do Białego Domu i skarżyła się na Roberta. Podobno zagroziła, że zwoła konferencję prasową i opowie o swoich związkach z braćmi Kennedy. Miała to zrobić w poniedziałek, w niedzielę zmarła. Wspomniany już Norman Jefferies powiedział w jednym z wywiadów, że Robert Kennedy był tego dnia w jej domu. Ale nie ma na to dowodów, to nie było zeznanie pod przysięgą. Robert Kennedy na pewno był tego dnia w Los Angeles, choć sam twierdził, że nie. Odleciał w nocy, ten lot odnotowano w rejestracji lotów w LA. Marilyn miała prowadzić dziennik („Red diary”), w którym zapisywała swoje rozmowy z braćmi. Ten dziennik zaginął, a na pewno wiele by wyjaśnił. O zabójstwo Marilyn oskarżył Roberta Kennedy’ego wprost były policjant Mike Rothmiller. Twierdził, że prokurator w czasie wizyty u Marilyn Monroe dosypał jej truciznę do drinka. Nikt jednak nie potraktował tych rewelacji podawanych bez dowodów poważnie. Chory doktor? A doktor Ralph Greenson? Był jednym z najsłynniejszych terapeutów w Hollywood. Profesorem psychiatrii klinicznej w jednym ze szpitali w LA. Do jego pacjentów należeli między innymi Frank Sinatra i Vivien Leigh. Marilyn poznał, gdy grała w swoim ostatnim filmie „Skłóceni z życiem”. I doprowadził do tego, że była w stanie go ukończyć. Niektórzy oskarżają go, że uzależnił ją od środków nasennych i uspokajających, które przepisywał jej w zbyt dużych ilościach. Sam miał mieć zaburzenia psychiczne i chorą narcystyczną osobowość. Chciał ją uzależnić od siebie. Poradził jej, by kupiła dom i znalazła jakieś miejsce zakorzenienia. Niby słusznie. Ale ten dom miał być blisko niego. Marilyn zrobiła to. Twierdził, że potrzeba jej rodziny, wprowadził ją do własnej, miał żonę i dwoje dzieci. W pewnym sensie zafundował jej kolejny dom zastępczy. Była często gościem w tym domu. Według niektórych relacji manipulował nią. A ona chciała już przerwać terapię i usamodzielnić się, znowu zaczęła spotykać się z Joe DiMaggio. Zastanawiała się, czy nie spróbować jeszcze raz tego związku. Może doktor Greenson nie wyobrażał sobie, że może go opuścić… Sam twierdził, że jej samobójstwo było przypadkowe, że przedawkowała. Był u niej tego dnia, wydawała mu się zdenerwowana i zdezorientowana, prosił panią Murray, by z nią została. Żałował, że nie zadzwoniła do niego, nawet w środku nocy, jak robiła to wiele razy. „Tragedią jest to, że osiągnięcia artystyczne Marilyn jako aktorki, całe bogactwo i sława nie przyniosły jej spokoju i szczęścia”, powiedział w jednej z rozmów. Gdyby to on ją zabił albo doprowadził do samobójstwa, pewnie zostałoby to ujawnione. Marilyn Monroe przeżyła 36 lat. Słynny aktor Lee Strasberg powiedział na pogrzebie aktorki, że zamieniła swoje życie w mit. Elementem tego mitu jest także jej śmierć. Niejasna, tragiczna, „ekscytująca”. I chyba nie do wyjaśnienia. Czytaj także: Po śmierci Marilyn Monroe nie przypominała siebie z plakatów. Potwierdza to jej ostatnie zdjęcie Tekst AGNIESZKA DAJBOR Nagrobek Marilyn Monroe. Grudzień 1973
Marliyn Monroe złamała protokół podczas spotkania z królową
Ostatnio, za sprawą Kim Kardashian, głośno było o sukience Marilyn Monroe, w której śpiewała słynne Happy Brithday prezydentowi Kennedy'emu. Ale to nie jedyna jej kreacja, która zrobiła zamieszanie. Z nowej książki When Marilyn Met the Queen: Marilyn Monroe's Life in England autorstwa Michelle Mogan dowiadujemy się, że gwiazda srebrnego ekranu zaskoczyła suknią także podczas spotkania z królową Elżbietą II. Okazuje się, że wcale nie była ona zgodna z protokołem, mimo, że Marilyn była uprzedzona, jak powinna się ubrać. Jak zareagowała królowa? ZOBACZ TAKŻE: Marilyn Monroe była plus size? Asolutnie nie! Po gali MET 2022 wszystko stało się jasne… Marilyn Monroe złamała protokół podczas spotkania z królową Elżbietą II Marilyn Monroe odwiedziła Wielką Brytanię tylko raz, w 1956 roku. Przyjechała tam na cztery miesiące, by nakręcić film Książę i dziewczyna z Laurence'em Olivierem. Przez cały swój pobyt w Anglii mieszkała w posiadłości wiejskiej Parkside House w Englefield Green. Wtedy też udało jej się spełnić jedno z jej marzeń – poznała królową Elżbietę II. Jednak nie wszystko poszło po jej myśli... W październiku 1956 roku Marilyn Monroe została zaproszona na przedstawienie w Empire Theatre w Londynie. Przed tym wydarzeniem organizatorzy poprosili wszystkie zaproszone panie, by ubrały się w sposób odpowiedni na spotkanie z królewską rodziną. Co to oznacza? Że nie powinny m.in. zakładać mocno wydekoltowanych sukni. „Urzędnicy mogli poinstruować uczestniczki, by ubierały się konserwatywnie, ale suknia, którą Marilyn wybrała na spotkanie z królową Elżbietą II, nie przypominała niczego, co mieli na myśli. Wykonana ze złotej lamety była tak nisko wycięta, że piersi Marilyn były w pełni widoczne” pisze w swojej książce Michelle Mogan. I choć Marilyn weszła do teatru u boku swego męża otulona złotą peleryną, szybko ją zdjęła i prezentowała swoje wdzięki. Jak zareagowała na to królowa? Okazuje się, że wcale nie była tym oburzona ani zniesmaczona. Podobno zapytana o spotkanie z gwiazdą kina odpowiedziała: „Panna Monroe była urocza. Ale było mi jej żal, bo była tak zdenerwowana, że zlizała całą szminkę". Jak widać królowa bardziej skupiła się na makijażu Marilyn niż jej spektakularnym dekolcie. Na całe szczęście. ZOBACZ TAKŻE: Ta sukienka pomogła Marilyn Monroe w najsłynniejszej scenie w jej karierze!
Marilyn Monroe była plus size? Asolutnie nie! Po gali MET 2022 wszystko stało się jasne…
Jak Kim Kardashian zmieniła postrzeganie ikony wszech czasów?
Marilyn Monroe to prawdziwa ikona seksapilu i kobiecości. Jej pełne kształty od dziesięcioleci wzbudzają zachwyt. Marilyn była szczupła, ale według kanonów piękna z lat 2000. czy 90. (kiedy na wybiegach królowały super szczupłe modelki jak Kate Moss) należała do grona kobiet plus size. I choć dziś przestaliśmy patrzeć na kobiecą figurę w kategoriach „szczupła - gruba”, to trzeba przyznać, że przez lata utarł się wizerunek Marilyn jako aktorki o pełnych kształtach, a nawet „plus size”. Dyskusja wokół figury MM rozgorzała po tegorocznej gali MET. Na imprezę Kim Kardashian założyła tę samą sukienkę, którą w 1962 roku miała na sobie Marilyn Monroe, gdy śpiewała w nowojorskim Madison Square Garden „Happy Birthday, Mr President” Johnowi F. Kennedy'emu z okazji jego 45-tych urodzin. Muzeum Ripley's, do którego zbiorów należy słynna połyskująca kreacja, zgodziło się wypożyczyć Kim suknię. Warunkiem było, że w stroju nie będą dokonywanie żadne poprawki - Kim po prostu musiała „zmieścić się” w sukienkę. Gwieździe, której podobnie jak wielu z nas wydawało się, że nie sprawi to żadnego kłopotu. Kim słynie z dużej pupy, ale prawda jest taka, że choć wizualnie wydaje się mieć „pełne kształty”, to w rzeczywistości jest filigranowa. Niestety okazało się, że sukienka Marilyn była na Kim za mała… ZOBACZ TAKŻE: Tą legendarną sukienką Marilyn Monroe uwiodła prezydenta Stanów Zjednoczonych? Jaki rozmiar nosiła Marilyn Monroe? Kim przyznała, że w trakcie zaledwie 3 tygodni przed galą MET 2022 schudła 7,25 kg! Tylko w ten sposób mogła zmieścić się w sukienkę Marilyn. To bardzo dużo i jak się okazało Kardashiankę spotkało wiele negatywnych komentarzy po tym wyznaniu. Wróćmy jednak do Monroe. Przygoda Kim jasno pokazuje, że Marilyn była drobna i szczupła. Często podaje się, że Marilyn nosiła brytyjski rozmiar 16 - ale według dzisiejszych rozmiarów sukienek, które są zazwyczaj o rozmiar większe, oznacza to, że nosiłaby rozmiar 10/12. A biorąc pod uwagę fakt, że Kim musiała tak dużo schudnąć, Marilyn prawdopodobnie była jeszcze szczuplejsza. Co więc oznacza „plus size”? Dyskusja na temat kanonów piękna kobiecego ciała prowadzona jest od setek lat. Jak się jednak okazuje postrzeganie „szczupłych”, „chudych”, „pełnych”, „grubszych” syletek jest absolutnie względne. CZYTAJ TEŻ: Kim Kardashian w sukni Marilyn Monroe i… Oto 3 najlepsze stylizacje z gali MET 2022
Chanel N°5 - perfumy, które kochali naziści?
Oto zapach, który wzbudził tyle zachwytu, co kontrowersji…
Kultowe, oryginalne, niebanalne, jedyne w swoim rodzaju. Są niedoścignionym wzorcem dla wielu perfum, gdyż są uznawane za najbardziej stylowe na rynku. Chociaż zostały stworzone 100 lat temu, do dzisiaj zachwycają kolejne pokolenia i są najlepiej sprzedającymi się perfumami świata. Specjaliści dzielą przemysł perfumeryjny na dwie epoki – przed i po ich stworzeniu. Mowa oczywiście o wyjątkowym aromacie Chanel N°5. ZOBACZ TEŻ: Top 6 luksusowych torebek, które są świetną lokatą kapitału Chanel N°5: narodziny legendy Twórcą tego niezwykłego zapachu jest najsłynniejszy francuski „nos” - perfumiarz Ernest Beaux. Na życzenie Coco Chanel stworzył unikalny aromat, którego projektantka nigdy nie czuła. Główną inspiracją autora miała być niezależna i silna kobieta, jaką była właśnie Coco Chanel. Zapach miał podkreślić złożoność damskiej natury, w pełni oddać jej charakter, styl i osobowość sławnej prekursorki mody. Projektantka bez zastanowienia wybrała propozycję numer 5, która potem została zawarta w nazwie finalnego produktu. W rezultacie Ernest Beaux wykreował aromat szyty na miarę, który przeszedł najśmielsze oczekiwania samej Gabrielle Coco Chanel. Pierwsze 100 falkonów Chanel N°5 trafiło do najbliższych osób Coco jako bożonarodzeniowy prezent w 1921 roku. Natomiast oficjalna premiera zapachu miała miejsce w połowie 1922 roku. Chanel N°5: receptura na sukces Chanel N°5 to kompozycja około 80 różnych składników. W historii produkcji perfum pierwszy raz wtedy użyto składników takich jak aldehydy. Nie tylko aromat wzbudził sensację, flakon również, gdyż nie odpowiadał damskiej modzie tamtejszej epoki. Jego projekt był bardzo minimalistyczny – szklana butelka w kształcie prostopadłościanu kojarzyła się wtedy z męskimi wodami kolońskimi, a nie z wyrafinowanymi damskimi perfumami. Jedynym ozdobnym elementem był korek w kształcie kryształu. Coco Chanel chciała w ten sposób udowodnić, że najcenniejsza jest zawartość, nie opakowanie. Na przełomie lat buteleczka minimalnie zmieniła swój wygląd, pozostając przy tym wciąż w nurcie pierwowzoru. Chanel N°5: synonim szyku i elegancji Dowodem na unikalność i nadzwyczajność zapachu i flakonu Chanel N°5 są także gwiazdy, które je promowały. Jedną z najważniejszych osobistości, która zapisała się na karcie historii była Marilyn Monroe. Podczas wywiadu radiowego w 1952 roku przyznała się, że do snu zakłada na siebie tylko kilka kropli Chanel N°5. Innymi ambasadorkami zapachu były Vanessa Paradis, Gisele Bündchen, Carole Bouquet, Catherine Deneuve, Nicole Kidman oraz Audrey Tatou. Wraz z ogromnym sukcesem zapachu, linia Chanel N°5 zaczęła wzbogacać się o kolejne produkty takie jak płyn do kąpieli, żel pod prysznic, balsam bądź krem do ciała, mgiełka do włosów i wiele innych. Chanel N°5: zapach, który kochali naziści Chanel N°5 jest jednym z niewielu zapachów, który był dystrybuowany w czasie II Wojny Światowej co znacząco wpłynęło na jego popularność. Spekuluje się, że było to możliwe dzięki koneksjom Coco Chanel z nazistami, którzy pozwolili jej prowadzić działalność w czasie wojny. Po podpisaniu kapitulacji III Rzeszy Niemieckiej, Amerykańscy żołnierze wracający z Europy bardzo często przywozili flakoniki perfum swoim dziewczynom, żonom i narzeczonym. Fakt, że właścicielka kultowej marki współpracowała z nazistami, a nawet była uznawana za szpiega jest mocną rysą na historii firmy Chanel. Jednakże nie wypłynęło to źle na obroty firmy i Chanel utrzymało pozycję lidera na rynku perfum, mimo wielu kontrowersyjnych decyzji jakie zostały podjęte w czasie wojny. PRZECZYTAJ O: Dziś rocznica śmierci Coco Chanel. Które z rzeczy, jakie wymyśliła zawsze znajdziecie w kolekcjach jej domu mody? Od chwil stworzenia Chanel N°5 upłynęło ponad 100 lat. Mimo powstawania setek nowych zapachów, tysiąca kampanii marketingowych, konkurencja na perfumeryjnym rynku stoi na niezwykle wysokim poziomie, to i tak nic nie jest w stanie przebić klasycznego zapachu Chanel N°5. „Piątka” w dalszym ciągu zajmuje pierwsze miejsce w rankingach sprzedaży i do dziś jest uznawana za jedną z najlepszych kompozycji zapachowych na świecie. Posiadacie w swojej kolekcji kultowe Chanel N°5? Tekst: Aleksandra Trendak
Tą legendarną sukienką Marilyn Monroe uwiodła prezydenta Stanów Zjednoczonych?
Oto historia najsłynniejszej kreacji gwiazdy…
Marilyn Monroe pozostaje ikoną popkultury, a jej fenomen wydaje się nadzwyczajny nawet dziś. Najsłynniejsza blondynka świata, której życie zarówno zawodowe, jak i osobiste wzbudzało sporo kontrowersji, niezmiennie od dekad pozostaje ikoną stylu. Jej kreacje były zmysłowe, dopracowane w najmniejszym szczególe, a większość z nich przeszła do historii mody. Cokolwiek założyła, wywoływała zachwyt i pożądanie. Na miano legendarnej sukienki Marilyn Monroe zasługuje kreacja, w której wystąpiła 19 maja 1962 roku na urodzinach prezydenta USA Johna Fitzgeralda Kennedy'ego. Po tym wydarzeniu plotki o romansie prezydenta i Monroe stały się najgorętszym tematem show-biznesu. Jednak Marilyn podobno już nigdy więcej nie zobaczyła Kennedy'ego. Zmarła 4 sierpnia 1962 w swoim domu w Los Angeles… Czy słynna kreacja odegrała rolę w doprowadzeniu do tego tragicznego wydarzenia? ZOBACZ RÓWNIEŻ: Tajemnicza śmierć Marilyn Monroe. Ujawniono dowody, że była ofiarą klanu Kennedych Marilyn Monroe i John F. Kennedy - historia romansu? John F. Kennedy i Marilyn Monroe poznali się się w kwietniu 1957 roku, na balu w hotelu Waldorf-Astoria w Nowym Jorku. Aktorka przyszła w towarzystwie męża Arthura Millera, a prezydent spędził wieczór w towarzystwie żony Jackie Kennedy. Chociaż zdjęcia z przyjęcia nie sugerują, by Marilyn i Kennedy łączyło uczucie, stali się oni najgorętszym tematem plotek. Gdy maju 1962 roku Marilyn Monroe wystąpiła na imprezie urodzinowej z okazji 45. urodzin prezydenta, domysły na temat ich romansu stały się wręcz pewne. Na scenie Madison Square Garden aktorka wykonała dla Kennedy'ego piosenkę „Happy Birthday”, dodając do niej zwrot „Mister President”. Ten trwający 30 sekund występ przeszedł do historii, a scena ta stała się jednym z najbardziej charakterystycznych wydarzeń popkultury. Również kreacja, którą Marilyn miała na sobie w tym pamiętnym momencie odegrała znaczącą rolę i stała się częścią historii. Zaproszenie na uroczystość urodzinową prezydenta JFK. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Siedem lekcji stylu, które zawdzięczamy Marilyn Monroe View Burdaffi on the source website Suknia, w której Marilyn Monore zaśpiewała prezydentowi „Happy Birthday” Marilyn weszła na scenę spóźniona - prowadzący imprezę musiał zapowiadać ją aż trzy razy zanim się pojawiła. Wkroczyła w sukni, na którą narzucona była biała etola z gronostajów. Kiedy Marilyn zdjęła etolę, gościom (i 40 milionom telewidzów) ukazała się półprzezroczysta kreacja, wyszywana połyskującymi kryształkami. Marilyn podobno nie miała pod sukienką bielizny. Sukienka stworzona przez atelier francuskiego projektanta Jeana Louisa, była tak obcisła, że musiała zostać zszyta na aktorce. Cielisty materiał był niezwykle delikatny, a główną rolę odgrywały drobne lśniące kryształki górskie, których było na kreacji ponad dwa tysiące. Suknia została uszyta na zamówienie, a jej szkic wykonał Bob Mackie - dziś legendarny już amerykański projektant. W tamtych czasach pracował dla Jeana Louisa. Inspiracją dla sukni były kostiumy sceniczne, które Louis stworzył dla Marleny Dietrich i jej kabaretu w Las Vegas. ZOBACZ TEŻ: Tak pięknie niedobrani! Marilyn Monroe i mężczyzna jej życia View Burdaffi on the source website Bankiet po uroczystości urodzinowej prezydenta - zachowało się tylko jedno zdjęcie z Marilyn Monroe Zapewne prezydent Kennedy był oczarowany nie tylko niepowtarzalnym urokiem osobistym zmysłowej Marilyn Monroe, ale również jej zjawiskowym wyglądem. Pojawił się na scenie po występie aktorki oznajmiając, iż może odejść z polityki, skoro usłyszał „Happy Birthday” zaśpiewane w tak cudowny sposób. Był to moment kulminacyjny wszystkich plotek na temat romansu Monroe i JFK, szczególnie, że Marilyn na przyjęciu urodzinowym wyglądała, jakby była naga. Po uroczystości w Madison Square Garden odbyło się małe prywatne przyjęcie dla wybranych gości. Pojawił się na nim oczywiście prezydent i Marilyn Monroe. Z tego wieczoru zachowało się tylko jedno ich wspólne zdjęcie - podobno reszta została skonfiskowana. Marilyn i JFK nigdy więcej się już nie zobaczyli. CZYTAJ TAKŻE: W najnowszej biografii ujawniono szokujące informacje. Marilyn Monroe była w ciąży z Kennedym?! Ile warta jest słynna nude dress Marilyn Monroe? Monroe zapłaciła za kreację 1 440 dolarów, czyli w przeliczeniu na dzisiejsze dolary około 12 000. W 1999 roku suknię sprzedano na aukcji Christie's za 1 267 500 dolarów, ustanawiając nowy światowy rekord ceny za jakąkolwiek suknię sprzedaną na aukcji. W 2016 roku suknia pobiła swój własny rekord, będąc sprzedana na aukcji Julien's Auctions za 4,8 mln dolarów. Została ona zakupiona przez Ripley's Believe It Or Not Museum, gdzie znajduje się do dziś. Do dziś pozostaje najdroższą kreacją gwiazdy w historii. Druga w kolejności jest biała sukienka Monroe z planu „Słomianego Wdowca”. CZYTAJ TEŻ: Jak dziś wygląda ostatni dom Marilyn Monroe?
Diamenty są wieczne. A do tego sprawiają same kłopoty!
Bez klejnotów nie ma królewskich ślubów, Oscarów, wielkich gal i skandali
Bez klejnotów nie ma królewskich ślubów i Oscarów. Są dziedziczone i kradzione. A czasem przynoszą nieszczęście. Opowieść o nich to historia ludzkich złudzeń, marzeń i niesłabnącego nigdy pożądania. Oto, jak, gdzie i kiedy diamenty, brylanty, perły, szafiry i szmaragdy odegrały największą rolę w historii mody, sztuki i show-biznesu. ZOBACZ: „Różowa Gwiazda” została sprzedana za rekordową kwotę! Oto najdroższy brylant na świecie Diamenty, brylanty, perły, szafiry i szmaragdy na Oscarach O czym myślą gwiazdy kroczące po czerwonym dywanie przed hollywoodzkim Dolby Theatre, w którym co roku odbywają się ceremonie wręczenia Oscarów? Niektóre marzą o złotej statuetce, inne zastanawiają się, czy dotrwają do przerwy reklamowej, by skorzystać z toalety. Jest jednak coś, co zaprząta głowy większości. A chodzi o dręczące pytanie: czy na pewno naszyjnik ze szmaragdami (lub brylantami, rubinami, szafirami…), który ich stylista wypożyczył od słynnej marki jubilerskiej, został dobrze zapięty? CZYTAJ TEŻ: Księżna Kate założyła ukochany klejnot Elżbiety II! Dlaczego jest tak ważny dla królowej? Od kiedy w 1944 roku jubiler Harry Winston wypożyczył nominowanej do Oscara aktorce Jennifer Jones brylantowy naszyjnik, Hollywood i wielcy producenci biżuterii żyją w doskonałej z pozoru symbiozie. Aktorki wyglądają zjawiskowo, a jubilerzy zyskują wspaniałą reklamę. Ale to współistnienie regulują szczegółowe kontrakty. Domy jubilerskie zapewniają klejnoty i ich fizyczną ochronę w określonym czasie (czytaj: ochroniarzy), ale nie opłacają ubezpieczenia na wypadek kradzieży czy zagubienia. Dlatego gwiazdy pod żadnym pozorem nie powinny tracić czujności. A jest na co uważać! Na przykład naszyjnik z brylantem The Heart of the Ocean z kolekcji Harry’ego Winstona, w którym pojawiła się w 1998 roku grająca w „Titanicu” Gloria Stuart, wyceniono na 20 milionów dolarów, a zestaw od Choparda, w którym w 2014 roku na Oscarach wystąpiła Cate Blanchett, był wart 18 milionów. Do wprowadzenia umów doprowadziło kilka nieprzyjemnych zdarzeń. Na przykład w 1993 roku Sharon Stone uznała, że warta 400 tysięcy dolarów bransoletka, którą wypożyczyła jej marka Harry Winston, jest w rzeczywistości… prezentem. Ale nawet najbardziej precyzyjne umowy i profesjonalni ochroniarze czasem nie pomogą. W 2015 roku z pokoju hotelowego Lupity Nyong’o skradziono wartą 150 tysięcy dolarów kreację Calvina Kleina, w której aktorka parę godzin wcześniej odbierała Oscara za rolę w filmie „Zniewolony. 12 Years a Slave”. Dlaczego wspominamy tu o kradzieży sukienki? Zdobiło ją bowiem sześć tysięcy pereł. Po paru dniach suknię podrzucono jednak z powrotem do hotelu. Żartowano, że najprawdopodobniej dlatego, że perły okazały się nieprawdziwe… CZYTAJ WIĘCEJ: Wielka Brytania. Oto najdroższe klejnoty brytyjskiej monarchii Klejnoty bywają bezcenne Co tam Oscary! Biżuterię na potęgę kradnie się na festiwalu filmowym w Cannes! Rekordowy pod tym względem był rok 2013. Wtedy to z wystawy klejnotów w hotelu Carlton skradziono precjoza warte ponad 100 milionów euro. Z hotelu Novotel zniknęła biżuteria firmy Chopard (1,4 miliona euro), a szwajcarski jubiler de Grisogono zgłosił kradzież naszyjnika o wartości dwóch milionów euro z imprezy w Antibes. Zdarzają się jednak klejnoty, których nikt się ukraść nie odważy. Na potrzeby tego tekstu na podstawie dziesiątków zestawień najsłynniejszych klejnotów świata stworzyliśmy własne. Pierwszy na naszej liście może się wydawać dość niepozorny. To pierścionek z cejlońskim szafirem i 17 brylancikami, który książę Karol podarował w dniu zaręczyn Dianie Spencer. Wywołał on początkowo coś w rodzaju skandalu. Nie był mianowicie wykonany na miarę, czego oczekiwano od zaręczyn na dworze królewskim, a dostępny dla każdego w ofercie domu jubilerskiego Garrard. Po latach książę William włożył ten właśnie pierścionek na palec Kate Middleton… Następnym klejnotem jest należąca do Wallis Simpson, przyszłej księżnej Windsoru, bransoletka Cartier w kształcie pantery. Urzekający maestrią wykonania klejnot trafił podobno jakiś czas temu do zbiorów Madonny. Nie zapominajmy też o królowej Elżbiecie II! Z jej niezliczonej kolekcji klejnotów wybieramy tiarę nazywaną „Girls of Great Britain and Ireland”. Ten klejnot w prezencie otrzymała od komitetu dziewcząt Brytanii i Irlandii królowa Maria. Ta z kolei ofiarowała go w dniu ślubu swojej wnuczce Elżbiecie… Pora opuścić brytyjski dwór. I zrobić miejsce na naszej liście dla wyjątkowych kamieni. Umieścimy na niej dwa. The Hope Diamond, czyli Diament Hope’a, jest największym znanym błękitnym brylantem, czyli oszlifowanym diamentem, na świecie. Ma też inną właściwość. Sprowadza podobno nieszczęście na swoich właścicieli (do tego wątku jeszcze powrócimy). Obecnie spoczywa w Smithsonian Natural History Museum w Waszyngtonie i po „Monie Lisie” przyciąga najwięcej zwiedzających. A dlaczego wybraliśmy The Tiffany Yellow? Ten ważący aż 128 karatów żółty brylant nosiła na zdjęciach promujących „Śniadanie u Tiffany’ego” w 1961 roku Audrey Hepburn. WIĘCEJ NA TEMAT: Dlaczego tak fascynują nas klejnoty? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć najnowsza wystawa w Paryżu! Klejnoty - przeklęte kamienie Wspomnieliśmy o złowróżbnym diamencie Hope’a. Ale i dzisiaj pełno na świecie kamieni, z którymi związane są tortury, cierpienie i śmierć. To tak zwane krwawe diamenty. Przez ich sprzedaż prowadzone są konflikty zbrojne w najbiedniejszych krajach Afryki. Kilka takich krwawych diamentów w 1997 roku podarował Naomi Campbell po kolacji wydanej przez Nelsona Mandelę Charles Taylor, dyktator Liberii odpowiedzialny za zbrodnie wojenne w Sierra Leone, Gwinei i na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Modelka prezent przyjęła. W 2010 roku musiała w tej sprawie zeznawać przed trybunałem w Hadze. Klejnoty jako dowody miłości Nie możemy jednak naszej opowieści o biżuterii skończyć w tak przygnębiający sposób. Wróćmy więc do świata glamouru i… miłości. Nie wszyscy wiedzą, że jedną z najwspanialszych kolekcji biżuterii na świecie stworzyła wielka gwiazda srebrnego ekranu Elizabeth Taylor. A właściwie stworzyli ją dla niej jej liczni mężowie. Aktorka brała bowiem ślub osiem razy, w tym dwukrotnie z Richardem Burtonem. Jest więc Elizabeth Taylor właścicielką niezwykłych ozdób do włosów Bvlgari („Jedyne słowo, które Elizabeth zna po włosku, to ta nazwa”, powiedział kiedyś Burton) i naszyjników ze szmaragdami Cartiera. Ale żadna z tych kosztowności nie może się równać z jej 68 karatowym brylantem w kształcie gruszki, nazywanym The Taylor–Burton Diamond. Kamień jest takich rozmiarów, że nie pasował do żadnego pierścionka, więc marka Cartier ozdobiła nim naszyjnik. „Nawet dla mnie był zbyt duży”, powiedziała aktorka. Po tym bon mocie w stylu dawnego Hollywood pora na wielki finał. Oczywiście mogłaby nim być piosenka „Diamonds Are Girl’s Best Friends”, czyli „Diamenty to najlepszy przyjaciel dziewczyny” z musicalu „Mężczyźni wolą blondynki” (1953). Ale my pożegnajmy się fragmentem utworu „Biżuteria” autorstwa niezastąpionego Jeremiego Przybory: „Skarżyła mi się wujenka, że gdy kochał wuj, to męka. Zadręczały ją te szały i brewerie. Za to radość niepomierną niosła jej wuja niewierność, bo jej całą zawdzięczała biżuterię. Hop, hop, hejże ha! Całą biżuterię…”.
Te naked dress są już kultowe! Zainspirujcie się nimi na Walentynki
Choć naked dress w ostatnim czasie zdobywają wielką popularność, a ich prawdziwy boom nastąpił w 2015 roku, moda na nie zaczęła się jeszcze... w ubiegłym stuleciu! Sukienki-nic to seksowne kreacje, które więcej odkrywają niż zasłaniają, a jednak zdobią ciało. Niektóre z nich są delikatne i dyskretne, inne mają dosyć frywolny charakter. Są idealne na walentynkowy wieczór! A kto pierwszy je zakładał? ZOBACZ TEŻ: Supermodelka lat 90. Kate Moss kończy 48 lat! Historia sukienki naked dress Wszystko zaczęło się już w 1917 roku, kiedy zrealizowano niemy biograficzny film fabularny pt. „Kleopatra”. W tytułową rolę wcieliła się amerykańska aktorka, Theda Bara i to właśnie ona na wielkim ekranie jako pierwsza zaprezentowała się w naked dress. Dzięki temu stała się równocześnie pierwszym symbolem seksu Hollywood! 10 lat później kolejną wyzwoloną kobietą, która odważyła się zakładać zbliżony strój podczas swoich występów scenicznych była tancerka Josephine Baker. Warto wspomnieć, że potem w przeciągu swojego życia otrzymała ponad 1500 propozycji małżeństwa, nie licząc drogich prezentów od wielbicieli... Istotnym momentem przełomowym był również występ Marlene Dietrich w 1953 roku w hotelu Sahara w Las Vegas. 52-letnia wówczas piosenkarka, ubrana w kreację kostiumografa Jeana Louisa, udowodniła, że nie tylko młodziutkie kobiety mogą wspaniale wyglądać w naked dress! Po tym moda na sukienki-nic rozpoczęła się na dobre. Widzieliśmy w nich m. in. Marilyn Monroe w „Pół żartem, pół serio”, Jane Birkin na premierze filmu „Slogan” w 1969 roku czy pięć lat później Cher na Met Gali. W latach 90. natomiast prześwitujące stylizacje rozsławiła Kate Moss. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Najgłośniejsze i najbardziej skandalizujące reklamy Calvina Kleina W dzisiejszych czasach niektóre gwiazdy decydują się na te kreacje wyłącznie przez to, że są świetnym sposobem na przyciągnięcie uwagi! Dzięki nim mogą pochwalić się zadbanym ciałem, zszokować publiczność i zapewnić sobie miejsca na pierwszych stronach gazet. W naszej galerii możecie zobaczyć, jaką transformację przeszły naked dress w przeciągu stulecia! Odważyłybyście się takie założyć?
Nie tylko Brigitte Bardot: na czym polega fenomen blondynki?
Skąd się wzięła moda na blond? Dlaczego utrwaliła się w naszej świadomości?
Nie wszyscy zdają sobie sprawę, że jedynie dwa procent światowej populacji to naturalni, jaśni blondyni. Codziennie na ulicach mijamy ich przecież setki! Co takiego ma w sobie ten kolor, że tak wiele z nas decyduje się na farbowanie włosów? Czy fenomen blondynki istnieje naprawdę? I jakie wielkie gwiazdy, poza Brigitte Bardot, przyczyniły się do tego, że kolor blond opanował nasze ulice? W końcu musimy sobie zdać sprawę, że większość mijanych przez nas blondynek to kobiety o nie naturalnym i nie swoim kolorze włosów. ZOBACZ TEŻ: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka... Jaka jest Brigitte Bardot? View Ediplayer on the source website Skąd się wziął fenomen blondynki? Sprawa sięga początków antycznego Rzymu i Egiptu. Kobiety z bogatych domów chowały swój naturalny kolor włosów pod blond perukami. Wtedy uważano, że jasne włosy i jasna cera oznaczają, że kobieta jest jest zamożna. Badania dowodzą, że również dziś wśród bogatych kobiet można znaleźć więcej blondynek, niż wśród tych o gorszym statucie majątkowym. Na początku ery Hollywood stworzono portret idealnej kobiety, która miała być uosobieniem męskich fantazji. Niewiele osób wie, że chociażby Marilyn Monroe ma naturalnie... rude włosy! Podobnie było w przypadku Brigitte Bardot, która - aby wydawać się bardziej atrakcyjna - musiała przefarbować swoje naturalnie ciemne włosy na jasny blond. Takie posunięcie pomogło w sprzedaży filmu filmu I Bóg Stworzył Kobietę, w którym zagrała i w którym pokładano wielkie finansowe nadzieje. Film okazał się hitem, a Brigitte Bardot stała się europejską i światową ikoną kina. Przy okazji na dłużej została tez przy blondzie, w którym pokazała się w jeszcze kilku kolejnych filmach. Nie ma co ukrywać, że to właśnie dzięki ikonom dawnego kina (w tym m.in. Marylin Monroe, Veronica Lake, Ritha Hayworth, Jean Harlow, Lucille Ball, Stella Stevens, Lana Turner, Martine Carol czy Catherine Denueve) blond jest uważany za bardziej kobiecy i seksowny, niż inne kolory włosów. Dodatkowo, kobiety o kolorze włosów blond uznawane są za młodsze. Bierze się to stąd, że większość dzieci po urodzeniu ma jasny kolor włosów, który ciemnieje dopiero z wiekiem. Blond dodaje nam zatem młodości, radości i świeżości. Na taki "wizerunek" można się nabrać nawet w przypadku już nieco dojrzalszych kobiet. Na czym polega fenomen blondynki? Dzięki tym wszystkim utartym przez kobiety już w starożytności i przez ikony kina wrażeniom, teraz blondynkom w niektórych sytuacjach jest o wiele łatwiej niż brunetkom czy szatynkom. Jak to możliwe? Podobno blondynkom wybacza się więcej. Łatwiej jest im też osiągać założone cele, gdyż ludzie są bardziej skłonni im pomóc, traktując je jako te mniej zaradne. Gdy coś im nie wyjdzie, zrzucają to na kolor włosów, który stał się także jednym z najbardziej kanonicznych tematów do żartów. Można zatem pomyśleć, że blondynkom żyje się łatwiej, choć przecież wiemy, że nie zawsze musi być to prawda. WIĘCEJ: Chcesz zachwycać blond włosami? Oto 6 najlepszych srebrnych szamponów, które pokochasz! Fenomen blondynki istnieje od dawien dawna. Kobiety o tym kolorze włosów zawsze były traktowane inaczej, jednak niosło to za sobą nie tylko same korzyści, ale również wiele przykrości. Biorąc pod uwagę statystyki naturalnych blondynek do rzeczywistej liczby kobiet o blond włosach, nawet wady, które ten kolor za sobą przynosi, nie są tak bardzo rażące i coraz więcej kobiet decyduje się właśnie na blond. Nic dziwnego, w końcu decyduje się na także wiele współczesnych gwiazd i ikon kina. Wystarczy spojrzeć tylko na słynne blond włosy Pameli Anderson, Christiny Aquillery czy Britney Spears, ale też na eksperymentujące czasem z kolorem takie sławy jak Jane Fonda, Meg Ryan, Cate Blanchett, Scarlett Johansson, Margot Robbie, Michelle Pfeiffer, Sarah Jessica Parker, Jennifer Aniston czy Drew Barrymore. Nikt chyba nie ma już wątpliwości, że powracającą co i rusz modę na blond zawdzięczamy właśnie im. Ale kto by narzekał? W końcu czy może być bardziej radosny kolor włosów niż właśnie jasny, pełen blasku i lekkości blond? Najsłynniejsze gwiazdy we włosach o kolorze blond znajdziesz w naszej galerii poniżej.