Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno
Pradziadek był przekonany, że spełnienie jego marzeń możliwe jest wyłącznie w Warszawie – mieście nad Wisłą. Dziadek znajdował rozrywkę w dość osobliwej zabawie, inscenizując własny pogrzeb. Ciotka natomiast zwykła powtarzać, że wartość kobiety mierzy się liczbą męskich spodni, które zawiesza na sznurze. „Jakby Mrożek spotkał się z Gombrowiczem” – komentował z uśmiechem Jerzy Stuhr. Nic dziwnego, że zdecydował się uwiecznić te niezwykłe „Historie rodzinne”. Zrobił to nie tylko z potrzeby serca, ale i z poczucia obowiązku wobec swoich dzieci. [Ostatnia publikacja na FB: 19.04.2026 r.] Przypominamy archiwalny tekst i zdjęcia, które ukazały się na łamach magazynu VIVA! w 2008 roku. Gabinet Jerzego Stuhra wygląda jak przed laty kancelaria jego ukochanego stryjecznego dziadka Oskara. Na ścianie zresztą wisi jego okazały portret. W gablotce Wojskowy Krzyż Zasługi, który Oskar otrzymał za bohaterską walkę pod Przemyślem w 1914 roku. Obok biblioteczka wypełniona książkami. Część z nich należała do dziadka, resztę kupił Jerzy. Teraz, patrząc na nie, zastanawia się, kto będzie czytał te wszystkie zbiory. „Pamiętam, jak ojciec zaczytywał się w Słowackim. Ale kto to ma teraz czas na Słowackiego”, zastanawia się. On sam zajęty jest od 40 lat. Właściwie od czasu, gdy zdał do szkoły teatralnej. Szybko posypały się propozycje filmowe. Potem zaczął reżyserować i pisać scenariusze. Najbardziej lubi, kiedy w głowie zaczyna mu kiełkować pomysł na film. Wtedy siada w gabinecie i tępo patrzy w ścianę. Kilka miesięcy temu odebrał telefon z wydawnictwa: „Nie napisałby pan książki o swojej rodzinie?”, usłyszał. „A kogo to może obchodzić?”, pomyślał. A potem doszedł do wniosku, że taką książkę jest winien swoim rodzicom, dziadkom, pradziadkom. A wnuczka Matylda? Taka książka to będzie dla niej kopalnia wiedzy o tym, z jakiego świata pochodzi. „Zabieram się do pracy”, postanowił. Początki pisania były żmudne. Na szczęście okazało się, że jedna z krewnych jest od lat zafascynowana historią rodziny. Można było porównać wiadomości, uzupełnić luki pamięci i tak po ludzku powspominać. „W każdym z nas znajdują się jakieś cechy, które dziedziczymy po dziadkach, pradziadkach. Odkrywanie tego to jak wyprawa w głąb samego siebie”. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Państwo Stuhrowie 26 lat temu [na rok 2008]. Jerzy nie ukrywa, że to dzięki żonie Barbarze tak naprawdę zrozumiał, jak ważna jest rodzina. „Basia jest matką doskonałą”, mówi. Historia różowego serwisu Stuhrowie nie lubią o sobie opowiadać. Barbara Stuhr, żona Jerzego, rzadko pojawia się w prasie. Podobnie córka państwa Stuhrów Marianna. „To moja żona postanowiła, że sprawy rodziny będziemy zachowywać dla siebie. Jest niezwykle dyskretna. Zawsze pozostawała w cieniu. Byłem ciekaw, czy zgodzi się, aby powstała książka tak szczegółowo traktująca o każdym z nas. Po raz pierwszy nie usłyszałem sprzeciwu. Wtedy też przekonałem się, że to dobry pomysł”. Książka ma jeszcze jednego bohatera – Kraków. Jerzy historię swojego rodu zaczął od roku 1879. Wtedy to jego pradziad Leopold namówił narzeczoną, wkrótce żonę, Annę na przeprowadzkę z Austrii do Krakowa. Przekonywał ją, że tylko tam mogą być naprawdę szczęśliwi. „Nikt w naszej rodzinie nigdy nie potrafił mi wytłumaczyć, dlaczego mój pradziad właśnie Kraków wybrał na miejsce życia. Wiem jednak, że kiedy jego marzenie się ziściło i zamieszkał w końcu w mieście nad Wisłą, poczuł się naprawdę szczęśliwy”. Pradziad nie był biedny. Do Krakowa przyjechał z walizką pieniędzy i od razu założył dobrze prosperującą restaurację. Tutaj na świat przyszli jego synowie: Rudolf, Oskar i Leopold. Po narodzinach pierwszego syna Anna Stuhr w prezencie od męża dostała piękny różowy serwis. Na filiżankach kazał umieścić podobiznę swoją i żony. Anna była szczęśliwa. Zawsze o takim marzyła. Dziś ten ponadstuletni serwis stoi w salonie Jerzego i Barbary. Nikt jednak nie ma odwagi go używać. To największa rodzinna pamiątka. „Tylko fotografii swoich pradziadków nie mam w domu. Oddałem ją do Teatru STU. Kiedy ówczesny dyrektor Krzysztof Jasiński urządzał swój gabinet, poprosił każdego z aktorów, aby przyniósł jakąś pamiątkę. Niewiele myśląc, zabrałem z domu ten portret. I tak Anna i Leopold ozdabiają ściany teatru”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Dziadek Leopold z synem Tadeuszem. Jerzy mówi, że to po dziadku męska linia Stuhrów odziedziczyła pewną niedostępność i trudności w okazywaniu uczuć. Fotografia z 1917 lub 1918 roku. Szaleństwa dziadka Oskara Dziad Leopold był zamknięty w sobie, niedostępny. „Właściwie nie miałem z nim kontaktu. Najwspanialsze wspomnienia z dzieciństwa to zabawy z bratem dziadka Oskarem. Był niesamowity”. Dziadek, znany w Krakowie adwokat, był duszą towarzystwa. Kochano go za żarty i wielkie poczucie humoru. Był jakby żywcem wyjęty z książki o przygodach wojaka Szwejka. Najwspanialsze były jednak zabawy, które wymyślał. Jak ta w pogrzeb. „Miał już wtedy chyba z 80 lat. Kiedy przychodził, kładł się do łóżka, patrzył na mnie i z błyskiem w oku mówił: »W nogach już umarłem«. A ja na to krzyczałem: »Dziadku, to skoro w nogach już umarłeś, to zaczynamy pogrzeb na Rakowicach!«. I wtedy Oskar wyliczał wszystkich, którzy na ten pogrzeb zostaną zaproszeni. Ja wtedy święciłem i okadzałem, jak przystało na wzorowego ministranta. A Oskar krzyczał: »Jurunia, czas śpiewać: O clemens, o pia, o dulcis virgo Maria. Za duszę świętej pamięci doktora Oskara Stuhra«. Kiedy kończyliśmy śpiewać, Oskar zaczynał wygłaszać mowę nad swoim grobem: »Żegnamy dzisiaj nestora palestry krakowskiej…«”. Jeszcze dziś na wspomnienie tamtych zabaw Jerzy zanosi się śmiechem. I mówi, że nic go w życiu tyle nie nauczyło, ile te igraszki ze świętościami, które zafundował mu dziad. „Przecież te pogrzeby to był Mrożek pomieszany z Gombrowiczem. Oskar zaszczepił we mnie coś niezwykle ważnego, przekonanie, że śmiech może więcej uczyć niż moralizatorskie tyrady”. Dziadek Oskar sam o sobie opowiadał, że jest wielkim tchórzem. Los jednak chciał, że walczył i w jednej, i w drugiej wojnie światowej. To po wojnie Oskar spotkał miłość swojego życia, Marię Chorąży. „Cóż to była za kobieta. Najbarwniejsza postać w całej naszej rodzinie. Była żoną oficera, który zaginął na wojnie. Dziadka Oskara poznała, szukając śladów po nim. Szybko się w sobie zakochali. Dziadek był babcią Masią, bo tak żeśmy ją nazywali, zauroczony”. Po ślubie z adwokatem Stuhrem babcia Masia zaczęła realizować rzuconą pasję – śpiewanie. Nie mogła żyć bez muzyki. I bez mężczyzn. Jej życiowe motto powtarzane jest ze śmiechem przez wszystkie kobiety w rodzinie Stuhrów: „Kobieta jest tyle warta, ile te portki mężczyzny, które rozwiesza na sznurze”. „A ja do dziś pamiętam, jak, już po śmierci Oskara, gdy nie miała pieniędzy na nowy strój, wycinała z papieru kołnierzyki na sweter. Ona jest dla mnie uosobieniem klasy”. Wspominając babcię Masię, Jerzy ma przed oczami obiady, na które zapraszała go, gdy dopiero co poślubił Basię. „Moja żona była wówczas wziętą skrzypaczką, jeździła na turnée po całym świecie. Babcia Masia po obiedzie mówiła: »To teraz czas na chwilę muzyki«. Basia musiała grać, a babcia śpiewała. Cóż to były za przedstawienia. Masia fałszowała niemiłosiernie, a Basia grała bez mrugnięcia okiem. Świetnie się bawiłem, obserwując ten duet”. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Trzy pokolenia Stuhrów: Jerzy, jego ojciec Tadeusz i ukochany stryjeczny dziadek Oskar, znany w Krakowie adwokat i dusza towarzystwa. Z Barbarą Kóską, wziętą skrzypaczką, Jerzy znał się jeszcze od przedszkola. Miłość wybuchła dopiero na studiach. Pobrali się w 1971 roku. Wędrówki rodziców Maciej książki o swojej rodzinie jeszcze nie przeczytał. Jerzy uśmiecha się: „Przeczyta, spokojnie, on tylko potrzebuje czasu i na pewno zrobi to ostatni w rodzinie”. Nauczył się już, że syn wszystko musi robić we własnym rytmie. Nigdy nie starał się go na siłę zmieniać, broń Boże, na swoje podobieństwo. „Dziś myślę, że moją wielką, może nawet największą wadą jest to, że nie potrafię okazywać uczuć. Mam to po ojcu. On był zamknięty w sobie tak samo jak dziadek Leopold. Kiedy wracałem do domu ze szkoły i wiadomo było, że dostałem dwóję, ojciec zabierał płaszcz i wychodził z domu. Przed kłopotami uciekał na kilkugodzinne spacery. To mama, jeśli było trzeba, dawała mi w dupę”. Gdy Jerzy był mały, rodzice mieszkali w Bielsku-Białej. Ojciec, prokurator, ze względu na koligacje rodzinne nie mógł swojego zawodu uprawiać w Krakowie. „Do miasta, w którym mieszkała dotąd moja cała rodzina, przyjechałem już jako student. Kiedy powiedziałem rodzicom, że chcę studiować aktorstwo, powiedzieli, że zgodzą się dopiero wówczas, gdy najpierw zdobędę wykształcenie uniwersyteckie. Wybrałem polonistykę i spakowałem walizki. Czułem się w końcu wolny”. To w Krakowie tak naprawdę rozpoczęło się dorosłe życie Jerzego. „W klubie studenckim Żaczek oświadczyłem się mojej ukochanej Basi. Znaliśmy się właściwie od przedszkola. Ona też pochodziła z Bielska-Białej, ale nasze uczucie wybuchło dopiero na studiach. Dziś jestem pewien, że to dzięki Basi tak naprawdę zrozumiałem, jak ważna jest rodzina. Myślę jednak, że łatwo jej ze mną nigdy nie było”. Jerzy szybko zaczął robić karierę. Bywało tak, że większą część roku spędzał we Włoszech, a nie w Polsce. Kiedy przyjeżdżał, nie potrafił się odnaleźć, wszystko go drażniło. „Miałem często wyrzuty sumienia, bo cały dom był na głowie żony. Pamiętam jednak swoją podróż do Bangkoku. Zacząłem wtedy rozmawiać z jedną ze stewardes, która powiedziała mi: »Wie pan, jak wracam do domu, najpierw jest euforia, a potem nagle orientuję się, że oni mają w domu swoje ścieżki, zajęcia i że ja im po prostu przeszkadzam«. Ze mną było tak samo. Trzy tygodnie wytrzymywałem i już chciałem jechać dalej. Żona chyba się do tego po prostu przyzwyczaiła”. Momentem zwrotnym były rodzinne wakacje. Kilka dni przed wyjazdem okazało się, że Jerzy dostał propozycję roli w filmie. „Nie pojadę. Zostaję”, powiedział. Żona odpowiedziała: „Rozwód” i w liście do męża wyłuszczyła, co powinno być w życiu najważniejsze. „Pojechałem z rodziną. To były nasze najwspanialsze wakacje. Chyba wtedy zmieniły mi się priorytety”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński 1982 rok. Jerzy z synem Maciejem. Czy przypuszczali wtedy, że oprócz więzów krwi połączy ich w przyszłości wspólna pasja My dzisiaj Teraz w Krakowie mieszka już jedynie Jerzy z Barbarą. Ich dzieci – Maciej i siedem lat młodsza Marianna – wyprowadziły się do Warszawy. „Marianna tak jak Maciej ma artystyczną duszę. Tyle że wolała ASP. Dziś jest grafikiem”. Jerzy nie może się nadziwić, że dzieci są już takie duże. „To naprawdę niesamowite, że życie tak mija. Kiedy wspominam ich dzieciństwo, to dochodzę do wniosku, że długo nie wiedziałem, że mam jakikolwiek wpływ na dzieci. A niedawno w którejś z książek znalazłem list napisany przez Maćka. Bał się powiedzieć mi, że źle mu poszła klasówka. Czytając to, pomyślałem, że musiałem być bardzo zamknięty w sobie, skoro nie chciał mi tego powiedzieć, wolał napisać. Żona też pisała do mnie listy, tylko Marianna nigdy”. O tym, jak ważny jest dla dzieci, opowiedziała mu żona. „Kiedyś sama wyjechała z dziećmi na narty. Zostałem w domu, bo pracowałem. I żona zadzwoniła do mnie z hotelu: »Słuchaj, to niesamowite, ale Maciek kopiuje całe twoje zachowanie. Kazał nam oddać mu paszporty i tak jak ty trzyma je w swoim portfelu i pilnuje jak oka w głowie«”. Podczas pisania książki Jerzy doszedł do wniosku, że żałuje w życiu jednego. Że nie poświęcił dzieciom wystarczająco dużo czasu. Wychowywać nie można na odległość ani moralizując przez telefon, tylko swoją codzienną obecnością, przykładem. „Na szczęście Basia jest matką doskonałą”, mówi. Teraz, kiedy w Krakowie zostali już tylko we dwoje, Basia mówi, że tęskni za dziećmi. Pewnie dlatego w końcu namówiła męża… na kupno mieszkania w Warszawie. „Ja, krakus, w Warszawie – nigdy! Tak myślałem dotychczas. Jakiś czas temu zatrzymałem się w hotelu Hyatt. To blisko Łazienek. Była ładna pogoda, wybrałem się na spacer i nagle zobaczyłem inną Warszawę, nie taką rozbieganą, głośną, ale starą, niemal przedwojenną. Zadzwoniłem do córki i pytam: »Marianka, a może byś znalazła jakieś mieszkanie w okolicach? Byłoby dla ciebie, a my mielibyśmy bazę«. Szybko się uwinęła. Teraz więc jesteśmy już tutaj jak u siebie”. Maciej z żoną Samantą i córką Matyldą mieszkają na Mokotowie. Jerzy przyznaje jednak, że wcale nie jest dziadkiem wpadającym do wnuczki za każdym razem, gdy jest w Warszawie. „Dobrze sobie zapamiętałem tę lekcję, że każda rodzina ma udeptane ścieżki. Nie chcę im przeszkadzać w codziennym rytmie. Wolę się zapowiedzieć i przyjść oczekiwany”. Ośmioletnia wnuczka Matylda to teraz dziadka oczko w głowie. „Uwielbia słuchać opowieści z mojego dzieciństwa. Pewnie dla niej brzmią jak zaklęcie. Kiedy była młodsza, strasznie śmieszyło ją imię krowy należącej do moich pradziadków. »Szeketegestukhea!« – krzyczałem za nią. To był taki nasz szyfr”. Teraz Matylda ma już osiem lat. Niedawno zaczęła szkołę. Jej zdjęcie zamyka książkę o historii Stuhrów. Książkę napisaną dla niej. CZYTAJ TEŻ: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna, o siedem lat młodsza od Macieja, tak jak on ma artystyczną duszę, tyle że wybrała ASP i jest grafikiem. Jerzy Stuhr nie żyje Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. Informację o jego śmierci potwierdził syn, Maciej Stuhr. Artysta od lat zmagał się z chorobą nowotworową i odszedł w Krakowie, gdzie spędził większość swojego życia. Jerzy Stuhr od dłuższego czasu zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2011 roku przeszedł ciężką operację usunięcia nowotworu krtani. Pomimo wygranej walki z chorobą, przez kolejne lata jego stan zdrowia ulegał pogorszeniu. W ostatnich miesiącach życia przebywał pod opieką najbliższych. Zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat, a jego śmierć była wynikiem długotrwałej walki z chorobą. To Barbara miała zadecydować, czy książka o Stuhrach w ogóle powstanie. Dyskretna, zawsze pozostająca w cieniu męża, na szczęście powiedziała „tak”. Tu z córką Marianną. Jerzy Stuhr z synem - Maciejem Stuhrem, VIVA! 2008 rok Tekst: Iza Bartosz Na podstawie książki „Stuhrowie. Historie rodzinne”, Jerzy Stuhr, Wyd. Literackie, listopad 2008. Zdjęcia: BEATA WIELGOSZ Stylizacja: JOLA CZAJA Asystentka: AGNIESZKA DĘBSKA Makijaż: WILSON/D’VISION ART Fryzury: KACPER RĄCZKOWSKI/D’VISION ART Scenografia: MICHAŁ ZOMER Produkcja sesji: ELŻBIETA CZAJA Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Barbara Stuhr, Marianna Stuhr
Marianna Stuhr opowiedziała o dzieciństwie u boku nieobecnego ojca: „To było nieustanne czekanie”
„Wyjście z nim na plac zabaw albo spacer po mieście właściwie nie wchodziło w grę”
Znany i uwielbiany aktor, legenda polskiego kina, a dla niektórych po prostu: tata. Jerzy Stuhr wraz z żoną Barbarą doczekali się dwójki dzieci: Marianny i Macieja. W nowej rozmowie z „Newsweekiem” córka zmarłego w lipcu tego roku gwiazdora opowiedziała o dorastaniu w cieniu sławnego ojca. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 14.10.2024 r.] Marianna Stuhr opowiedziała, że Jerzy Stuhr był „nieobecnym” ojcem O śmierci Jerzego Stuhra dowiedzieliśmy się 9 lipca 2024 r. Aktor przez lata zmagał się z nowotworem, przeżył także dwa zawały serca oraz udar mózgu. Chociaż pod koniec życia zdecydowanie osłabł na siłach, zapamiętany zostanie zdecydowanie jako jeden z najlepszych polskich aktorów wszech czasów. Chociaż większość osób zna go z ekranów telewizorów oraz kinowych, dla dwójki swoich dzieci — Marianny i Macieja — był po prostu tatą. W najnowszej rozmowie z „Newsweekiem” córka aktora opowiedziała jednak, że przez wiele lat nie był obecny w domu, a gdy już się pojawił, nie umiał nawiązać z dziećmi ciepłej i bliskiej relacji. „Trudno to dzisiaj wytłumaczyć, ale przez lata formą kontaktu z tatą była możliwość oglądania go w pracy z perspektywy kulis, widowni, teatralnych korytarzy. Brakowało mi codziennego, normalnego bycia z nim” opowiedziała 42-letnia malarka, oraz dodała: „Mama czasami musiała go strofować, żeby zaczął z nami rozmawiać, a nie do nas przemawiać”. Miał mieć również kłopot ze znoszeniem faktu, że po przekroczeniu progu domu przestawał być artystą, a stawał się po prostu członkiem rodziny: — mówiła „Newsweekowi” Marianna Stuhr. Jak opowiadała później, zapamiętała ojca jako „nieobecnego”: „To było nieustanne czekanie na tatę. I często też na mamę, skrzypaczkę. Nasze dzieciństwo z Maćkiem było podporządkowane planom zawodowym rodziców. W tamtych czasach jak komuś dano możliwość rozwijania się na najwyższym poziomie w Polsce i za granicą, to głupotą było z tego nie korzystać” czytamy. Zobacz również: Marianna Stuhr wciąż tęskni za ojcem, odczuwa jego brak. Tak wspomniała aktora <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgrmhDhc-c4e317d.jpg" width="1633" height="1600" alt="Jerzy Stuhr - aktor, rezyser, rektor krakowskiej PWST z dziecmi: Maciejem i Marianna.Marianna - studentka wydzialu grafiki na krakowskiej ASP, Maciej - aktor, autor kabaretowy, wspoltworca kabaretu "Po zarcie". 24/02/1998 / Przekroj,Image: 429935774, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 120 zł a dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Bogdan Krezel / Forum" title="Jerzy Stuhr , Maciej Stuhr" /> Marianna Stuhr o dzieciństwie: „miałam potrzebę, żeby mieć więcej rodziców” Marianna Stuhr wspomniała również, że nie bawiła się z ojcem. Przyznała jednak, że z perspektywy czasu udało się jej to zrozumieć i nie ma o to żadnych wyrzutów. Dodała również, że w tamtych czasach ojciec bawiący się z dziećmi był raczej rzadkością. „Wyjście z nim na plac zabaw albo spacer po mieście właściwie nie wchodziło w grę. Dzisiaj, broń Boże, nie mam o to żadnych wyrzutów ani pretensji, ale wtedy miałam potrzebę, żeby mieć więcej rodziców”, czytamy. Marianna Stuhr dodała także, że jej ojciec najprawdopodobniej powielał schemat, którego sam nauczył się we własnym dzieciństwie. „Taki miał wzorzec od taty, ale jego mama była bardzo ciepłą osobą i dała mu wiele miłości. Przeczytałam w jego ostatniej książce „Z biegiem dni”, że nie był nauczony okazywania rodzinnych uczuć, gdyż obydwoje rodzice byli jedynakami i on również, a zatem nie wyniósł z domu wzorców dzielenia się emocjami z innymi, zabiegania o swoją pozycję w rodzinnym gronie” opowiadała. Sprawdź też: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Źródło: Newsweek <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCnjGwY-231e0bd.jpg" width="2392" height="1600" alt="Warszawa, 06.1997. Wreczanie Nagrod Srebrne Jablka miesiecznika Pani; n/z Laureaci nagrody Srebrne Jablka miesiecznika Pani Jerzy i Barbara Stuhr z corka Marianna.,Image: 501374522, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Marek Szymanski / Forum" title="Srebrne Jablka" />
Marianna Stuhr wciąż tęskni za ojcem, odczuwa jego brak. Tak wspomniała aktora
Artystka opowiedziała też o piętnie nazwiska
Niedawno Marianna Stuhr odwiedziła studio programu Dzień Dobry TVN, gdzie wspomniała swojego zmarłego ojca oraz opowiedziała o swoim życiu. Okazuje się, że znane nazwisko przez jakiś czas było dla niej niemałym obciążeniem. Co dziś robi Marianna Stuhr, jedyna córka Jerzego Stuhra? Przypomnijmy, że jedyna córka Jerzego Stuhra ukończyła wydział grafiki na Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie oraz zrobiła studia doktoranckie na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dzisiaj mieszka w Niemczech, gdzie przeprowadziła się z mężem. W dodatku zajmuje się zarówno grafiką projektową, jak i warsztatową. W programie śniadaniowym wyznała, że nigdy nie chciała spróbować swoich sił w aktorstwie. Dodała również, że znane nazwisko nie zawsze było dla niej błogosławieństwem. „Przed laty chyba moje nazwisko ciążyło mi osobiście nad tym, żeby umieć się jakoś spozycjonować. Teraz jest zupełnie inna sytuacja wyjściowa dla mnie, bo udaje mi się prężnie rozwijać zawodowo zarówno w Polsce, jak i poza granicami", mówiła w Dzień Dobry TVN. „Bałam się być posądzana o korzystanie z nazwiska. Mój brat bardzo dobrze zdaje się z tym radzić. Można powiedzieć, że miał jeszcze trudniej, bo uprawia ten sam zawód", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Marianna Stuhr wspomina zmarłego ojca W tym samym programie Marianna Stuhr wspomniała swojego ojca, który kilka miesięcy temu żegnała cała Polska. „To uczucie jest dziwne, trudne. Poczucie braku fizycznego we mnie. To jest proces, który ewoluuje, to się zmienia. Były duże emocje, gdy tata odszedł. Ostatni czas jego choroby był bardzo trudny. Teraz gdy te najtrudniejsze chwile są za nami, przychodzi mierzyć się z fizycznym brakiem kogoś w życiu. Kogoś, kto nie był tuż obok cały czas, ale był wielkimi plecami dla mnie — bardzo ważnymi", wyznała. Artystka dodała również, że po odejściu aktora, zbliżyła się do brata — Macieja Stuhra. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra
Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem
Uroczystości pogrzebowe Jerzego Stuhra odbędą się w środę, 17 lipca. Dzień przed ostatnim pożegnaniem aktora jego córka Marianna zdecydowała się na upublicznienie czarno-białego zdjęcia ze zmarłym ojcem. Kadr, który zdecydowanie wyróżnia się na tle reszty zdjęć, dokumentuje jedną z ich ostatnich wspólnych chwil... Marianna Stuhr wspomina ojca dzień przed pogrzebem. Pokazała wyjątkowe zdjęcie Śmierć Jerzego Stuhra zakończyła pewien rozdział w świecie polskiej kultury. Cała Polska zamarła 9 lipca, gdy odszedł wybitny aktor i artysta — ale przede wszystkim cudowny ojciec, mąż, przyjaciel wielu... Maciej Stuhr i Marianna Stuhr pożegnali tatę w mediach społecznościowych. Tamtego dnia córka artysty zamieściła na Instagramie wymowne, czarne pole. Jednak dzień przed pogrzebem postanowiła znów wspomnieć ojca, w związku z czym pokazała niewidziane dotąd zdjęcie. Pozuje na nim razem z rodzicami. Okazuje się, że fotografia została wykonana podczas ostatniej wizyty Jerzego Stuhra w jej pracowni. Przypomnijmy, że Marianna to niezwykle utalentowana malarka, która na Instagramie pokazuje przede wszystkim własne obrazy. CZYTAJ TAKŻE: Jerzy Stuhr miał dwójkę dzieci. Z jego utalentowaną córką łączyła go relacja, która dojrzewała przez lata "Wspomnienie ostatniej wizyty taty w mojej pracowni" — brzmi podpis pod czarno-białym kadrem. Na zdjęciu widzimy uśmiechającego się aktora pomiędzy dwiema najważniejszymi kobietami swojego życia. Kiedy odbędzie się pogrzeb Jerzego Stuhra? Marianna Stuhr zdecydowała się opublikować zdjęcie dzień przed pogrzebem ojca. Uroczystości pogrzebowe rozpoczną się w środę, 17 lipca, od żałobnej mszy św. w kościele przy ulicy Grodzkiej. Następnie ciało Jerzego Stuhra zostanie pochowane na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. SPRAWDŹ TEŻ: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy Rodzina zmarłego poprosiła, by tego dnia nie kupować kwiatów, a w zamian za to wesprzeć datkami Fundację Unicorn. Jerzy Stuhr, VIVA! styczeń 2012, 2/2012
Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
W ostatnich latach zdarzało mu się myśleć o śmierci
Jerzy Stuhr zmarł w wieku 77 lat. Aktor zmagał się z wieloma problemami zdrowotnymi. Pierwszy zawał serca, który przeszedł w wieku 37 lat, omal nie zakończył jego kariery. „Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie”, sugerował aktorowi profesor, który uratował mu życie. Choć los nie oszczędzał artysty w późniejszych latach, on nie zrezygnował z aktorstwa. Zdarzało mu się jednak myśleć o śmierci… Jerzy Stuhr: choroby Dwa lata temu doznał udaru mózgu, zdiagnozowano u niego nowotwór przełyku, a także przeszedł w przeszłości dwa ataki serca. Już wtedy doradzano mu, aby dla swojego dobra zrezygnował z aktorstwa. „Pierwszy był zawał, miałem wtedy 37 lat. Profesor, który mnie uratował, powiedział: "Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie", wyznał Jerzy Stuhr w wywiadzie dla magazynu „Twój Styl”. Zobacz także: Borykał się z problemami zdrowotnymi, odwoływał spektakle. Tak Jerzy Stuhr wyglądał jeszcze w kwietniu Jerzy Stuhr, VIVA! listopad 2017 Poważne problemy zdrowotne nie powstrzymały jednak aktora przed powrotem na plan filmowy, co robił wbrew opiniom specjalistów. Nie tylko nie zrezygnował z kariery aktorskiej, ale również bardziej zaczął doceniać swoje życie. „Przeżyłem drugi zawał, a po nim przyszła choroba onkologiczna. Wyszedłem po dziewięciu miesiącach ze szpitala i tydzień później leciałem do Rzymu, mierzyć kostium przeora jezuitów w filmie "L'ultimo Papa Re". Miałem tak wycieńczony organizm, że musiałem się go uczyć od początku. A na koniec udar. Dwa lata minęły, a ja gram we Włoszech w obcym języku, co zawsze jest trudniejsze” - kontynuował. Jerzy Stuhr, VIVA! styczeń 2012 Jerzy Stuhr szczerze o śmierci: „Już za niczym nie pędzę” Zmagającemu się z wieloma problemami zdrowotnymi aktorowi zdarzało się jednak myśleć o śmierci. W następujących słowach podsumowywał swoje życie. „Jak miałem chorobę onkologiczną, myślałem, że już odchodzę - tyle że powolutku. Przy zawale serca wszystko dzieje się nagle: bum, gruch i po sprawie. Choroba onkologiczna się tli, masz czas na przemyślenia. Podsumowujesz siebie. Myślisz: "Coś tam zrobiłem. Mam dwoje dzieci". Dzieci zawsze były u mnie na pierwszym miejscu. Role to łatki”, mówił w rozmowie dla „Twojego Stylu” ojciec Macieja i Marianny Stuhrów. Czytaj także: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna Stuhr, Maciej Stuhr, VIVA 21/2015 Choć życie nie oszczędzało Jerzego Stuhra, on wyciągnął z trudnych doświadczeń coś wartościowego. Swoimi przemyśleniami zdecydował się podzielić na koniec. „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz (...). Radość, że przeżyłem kolejny rok. Już za niczym nie pędzę. Czuję spokój”. Aktor zmarł w wieku 77 lat. Sprawdź również: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Jerzy Stuhr, 1979 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 09.07.2024 r.]
Chociaż są członkami tej samej rodziny, diametralnie się od siebie różnili. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku sławnego ojca i brata
Córka aktora opowiedziała o tym, jak choroba ojca zbliżyła ich rodzinę
Jej brat poszedł śladami sławnego taty i również zajął się aktorstwem. Marianna Stuhr, chociaż dorastała w tym samym domu, zdecydowała się iść nieco inną drogą. Kilka lat temu opowiedziała o tym, jak wyglądało jej dzieciństwo i lata młodzieńcze, a także o tym, jakie relacje łączyły tę trójkę. [Artykuł aktualizowany 09.07.24 r.] Marianna Stuhr wspomina dzieciństwo. Jak to jest być siostrą Macieja Stuhra? Marianna Stuhr w wywiadzie, który ukazał się łamach magazynu „Uroda Życia” w 2015 r. opowiedziała Marzenie Rogalskiej o tym, jak przez lata wyglądały jej relacje z bratem, Maciejem Stuhrem. Przyznała, że chociaż oboje są owocami miłości Jerzego Stuhra i Barbary Stuhr, oraz dorastali w tym samym domu, są zupełnie różni. „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia. Na dodatek różnica wieku między mną a nim była dosyć felerna i w pewnym sensie zabrała nam wspólne dzieciństwo. Młodsza o siedem lat siostra zazwyczaj nie jest wymarzonym kompanem do zabaw dla starszego brata. I rzeczywiście, tych wspólnych zabaw nie było zbyt wiele, za to pamiętam sporo momentów, w których razem wymyślaliśmy występy dla rodziców. Maciek grał na pianinie, a ja śpiewałam lub popisywałam się tanecznie. Poza tym przez długi czas dzieliliśmy z sobą pokój. Olbrzymi, więc rodzice przedzielili nas regałem z książkami”. „Nie było między nami szczególnej zażyłości, Maciek nie był też wobec mnie nadmiernie opiekuńczy z racji tego, że jestem młodszą siostrą. Są czasami tacy bracia, którzy „tatusiują” siostrzyczkom. On tak nie miał, ale za to był niesłychanie obowiązkowy. Kiedy mama poprosiła go, żeby zaprowadził mnie na lekcje baletu lub z nich odebrał, robił to bez najmniejszego zająknięcia – do dziś wspominam to z rozczuleniem. „Kiedyś rodzice wyjechali i poprosili go, żeby przyszedł i sprawdził, co się dzieje w domu. Miałam może 15, może 16 lat. Pech chciał, że właśnie przeżyłam jedno z pierwszych uniesień alkoholowych. Wróciłam do domu na rauszu i ze zdziwieniem zauważyłam włączony telewizor. To było jeszcze przed erą telefonów komórkowych, więc mój brat siedział i czekał, aż przyjdę. W końcu się doczekał. Ale chyba się nie spodziewał, że jego młodsza siostra wróci kompletnie zawiana. Widziałam, że jest na mnie potwornie wkurzony, ale nie podniósł nawet głosu, nie było żadnej reprymendy. Nigdy tego nie skomentował i do dzisiaj nie wiem, czy powiedział o tym rodzicom. Pewnie nie, bo to dobry brat! (śmiech)”. Marianna i Maciej Stuhrowie na zdjęciu z 1987 r. „Do moich wspomnień związanych z Maćkiem trzeba jeszcze dorzucić wakacyjne podróże, głównie do Włoch. Najpierw były jazda samochodem i wspólne śpiewanie – zabieraliśmy magnetofon kasetowy do auta z jakimiś przemyconymi nagraniami – potem już same Włochy, czyli słońce, plaża, jedzenie, wspólne zabawy na plaży i kąpiele w morzu. Choć rodzice też pracowali. Na przykład „Kontrabasistę”, monodram taty, przez parę lat poprzedzał występ kwartetu smyczkowego, w którym grała mama. A my z Maćkiem siedzieliśmy razem w kulisach”. „Tak się złożyło, że przez rok chodziliśmy do jednej szkoły muzycznej w Krakowie – on był w ósmej klasie, ja w pierwszej. Pamiętam, że byłam strasznie dumna z tego, że to mój starszy brat i że wzbudzałam zainteresowanie koleżanek z wyższych klas. Natomiast na domowych prywatkach Maciek wcale nie był zadowolony z tego, że te koleżanki zwracają uwagę na jego młodszą siostrzyczkę (śmiech). Ale to jeszcze nic. Najgorzej było, jak pojawiał się u nas jego przyjaciel z podstawówki Michał. Natychmiast włączało im się wstrętne zachowanie w stosunku do mnie i robili mi lekko upokarzające numery – nieustająco mnie przedrzeźniali lub strzelali do mnie z jakichś dziecięcych pistoletów. Ale wszystko to odbywało się w granicach absolutnej normy siostrzano-braterskiej” „Ważny epizod w życiu Maćka to harcerstwo. Bardziej skupiał się na byciu druhem drużynowym niż na zajmowaniu się siostrą (śmiech). A ja, wpatrzona w niego jak w obrazek, za mała, żeby być harcerką, zapisałam się do zuchów. Marzyłam, że kiedyś z nim pojadę na obóz. Maciek traktował to harcerstwo wyczynowo, bardzo po męsku. Pamiętam opowieści, jak zdobywał odznaki, jak musiał całą noc sam przeżyć w lesie. Słuchałam tego z zapartym tchem. Mój brat miał zresztą na koncie masę wyczynów, które robiły na mnie wrażenie. Kiedy był w Paryżu i zabrakło mu pieniędzy, poszedł do metra z gitarą, zaczął śpiewać piosenki harcerskie i zarobił. Ja chyba na coś takiego bym się nie zdobyła”. Czytaj też: Wielki artysta, wzorowy mąż i ojciec. Najmłodszy syn był dla Tadeusza Woźniaka całym światem Od lewej: Jerzy Stuhr, Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Warszawa, 16.06.1997 r. Marianna Stuhr: jakim bratem jest Maciej Stuhr? „Można powiedzieć, że trochę się z Maćkiem mijaliśmy. Żyliśmy w dwóch różnych światach. Na dodatek miałam jeszcze taką świadomość i obciążenie od dziecka, że mój brat jest bardzo popularny, czy to na forum klasy, czy szkoły. Był przystojny, od początku występował, był aktywny, a dziewczyny za nim szalały. Koleżanki nieustająco zazdrościły mi starszego brata, a ja za bardzo nie wiedziałam, o co im chodzi. Chyba nie umiałam sobie tego wszystkiego skleić w sensowną całość. A może brakowało mi większej uwagi ze strony Maćka? A może chciałam trochę uszczknąć z tej jego popularności? To bardzo prawdopodobne, chociaż na forum rodzinnym Maciek nie miał uprzywilejowanej pozycji. Nie czuję, żeby któreś z nas było faworyzowane”. „Czasami starszy brat może zrobić zadrę w sercu młodszemu rodzeństwu, u nas absolutnie niczego takiego nie było. Zawsze serdecznie, ale też bez jakiejś wielkiej zażyłości. Myślę, że ze strony Maćka trudno o taką zażyłość. Na zewnątrz jest otwarty i ciepły, bryluje, opowiada anegdoty, ale jeżeli przychodzi do głębszych relacji intymnych, to potrzeba wiele czasu i cierpliwości, żeby się do niego doskrobać. Wtedy odkrywasz, że tak naprawdę jest introwertykiem. Jak tata. Dziesięć lat temu miałam duży problem zdrowotny. Maciek bardzo przeżywał moją chorobę. Wiem to od jego byłej żony, bo mi tego nie okazywał, jak zwykle chował emocje do środka. To jest jego sposób radzenia lub nieradzenia sobie z problemami – wszystko dusi w sobie. Ja mam zupełnie inny temperament. Jestem ekstrawertyczna i „paplam”, zwracam się od razu do mamy, do przyjaciółek i przerabiam problem. On jest o 180 stopni inny – nie mówi nic nikomu, aż nazbiera się taka petarda, która w końcu musi wybuchnąć. Jest mu na pewno dużo ciężej”. „Maciek szybko się usamodzielnił i już po maturze wyprowadził się z domu. Miał akurat taką możliwość, bo po 1989 roku tata odzyskał część swojej kamienicy, w której było mieszkanko w sam raz dla chłopaka wchodzącego w dorosłe życie. Mój brat się do niego przeprowadził i tyle było naszego mieszkania razem. Ale pamiętam, że kiedy zaraz po liceum założył kabaret Po Żarcie i poprosił mnie o scenograficzną pomoc, to czułam się bardzo wyróżniona. Głębokie lata 90., byłam jeszcze młodziutka. I szczęśliwa, że starszy brat mnie ceni i że poprosił mnie o pomoc – wcześniej robiłam jakieś scenograficzne drobnostki na zapleczu festiwalu PAKA w Rotundzie”. „W okresie mojego dorastania dalej się mijaliśmy. Maciek miał swoje studia, swój krąg znajomych i przede wszystkim pracował. Imponowało mi, że od wczesnej młodości był bardzo pracowity. I że tak zupełnie bez kompleksów na tle taty robił swoje. Szedł własną drogą, a jego kabaret był po prostu świetny! Ja z kolei miałam swoje wybory szkolne, towarzyskie i zupełnie odmienne zainteresowania. Już wtedy słuchałam innej niż on muzyki, inne rzeczy mi się podobały i niespecjalnie mieliśmy wspólny punkt zaczepienia. Był taki czas, że łączyły nas narty i wyjeżdżaliśmy razem w góry, ale Maćkowi potem trochę przeszło, a ja wylądowałam w klubie narciarskim i zaczęłam jeździć jeszcze więcej, ale już bez niego”. „Aż tu nagle Maciek przychodzi i mówi, że będzie tatusiem. Bardzo się wtedy ucieszyłam, choć informacja mocno mnie zaskoczyła, bo obiektywnie patrząc, wydarzyło się to trochę za wcześnie, to był krótki związek. Ale myśl, że będę ciocią, że rodzina się powiększa i wzmacnia, dawała mi poczucie radości. Rzeczywistość mocno to zweryfikowała, bo pojawienie się mojej siostrzenicy Matyldy nie spowodowało wcale zacieśnienia więzów. Trudno ocenić, z jakiej przyczyny, na pewno takim czysto logistycznym powodem była przeprowadzka brata do Warszawy. Byłam wtedy w liceum, więc siłą rzeczy rzadko się widywaliśmy. Na szczęście mój brat odnotował, że stałam się pełnoletnia, bo jako świeżo upieczoną „osiemnastkę” zabrał mnie na pierwsze imprezy z prawdziwego zdarzenia właśnie do Warszawy. Byłam podekscytowana i dowartościowana (śmiech)”. „Maciek poświęcał dużo czasu przyjaciołom, a jak się zakochiwał, to zawsze na amen, był tak zaangażowany we wszystkie swoje miłości, że rodzina wtedy nie istniała. Po prostu znikał. Fajną relację wykształciliśmy sobie dużo później, już jako dorośli ludzie. Maciek bardzo lubił zapraszać mnie do siebie do domu, wychodziliśmy razem na imprezy i dobrze się bawiliśmy. A kiedy burzliwie się rozstawałam z narzeczonym, dał mi wsparcie i pomoc. Powiedział, że mogę u niego mieszkać tyle, ile będę potrzebować. Potem przyszła jego kolej, kiedy miał kryzys małżeński. Dużo zmieniło się między nami, od kiedy mój brat przeszedł straszny magiel w życiu i my wszyscy stanęliśmy za nim murem. Odbyliśmy kilka szczerych rozmów. Maciek dusi wszystko w sobie, więc to, że się w ogóle zdobył, by mi opowiedzieć o swoim problemie, na pewno nieprawdopodobnie dużo go kosztowało. Ale jestem przekonana, że i on poczuł ulgę, bo takie doświadczenie jest bardzo oczyszczające”. „Teraz mamy bardzo fajne relacje i jestem zdecydowanie bardziej zaangażowana w jego sprawy niż wcześniej. Z jego nową narzeczoną, którą bardzo lubię, widuję się częściej niż z nim, ale mam pewność, że już się nie zgubimy jako rodzeństwo, że nie znikniemy sobie z oczu, tylko będziemy o siebie troskliwiej dbać. Cieszy mnie, że od jakiegoś czasu stanowię dużo większą część życia Maćka. Do tego stopnia, że na przykład ostatnio na moje urodziny zafundował mi i mojemu mężowi wyjście do spa, a sam przyszedł i dzielnie cały wieczór zajmował się naszą córką Helenką. Wcześniej nie przypuszczałabym, że zdobędzie się na coś takiego”. Zobacz też: Wiele mu zawdzięcza, to on pomógł jej spełnić wielkie marzenie. Łączyła ich wspólna pasja Maciej Stuhr i Marianna Stuhr, sesja dla „Viva!”, październik 2015 Marianna Stuhr o bracie: zbliżyła ich choroba taty Marianna Sturh bardzo przeżyła chorobę ojca. Przypomnijmy, że Jerzy Stuhr przez lata zmagał się z nawracającą chorobą nowotworową, a także przeszedł wylew. Jego rodzina wspierała aktora w tych trudnych momentach, a rodzeństwo wspierało także siebie nawzajem. „Podczas choroby taty trzymaliśmy z Maćkiem wspólny front. Byliśmy rodzeństwem w takim dorosłym i racjonalnym wydaniu, bo razem próbowaliśmy wpływać na decyzje taty i namawiać go, żeby na przykład poszedł do gastrologa, a nie do setnego laryngologa. Pamiętam wspólne narady, omawianie sytuacji. Bo mimo fantastycznej opieki, którą tata dostał, na różnych etapach tej choroby popełniono dużo błędów lekarskich, które on prawie przypłacił życiem. To był zresztą słodko-gorzki okres, bo dokładnie z wiadomością o mojej ciąży przyszła informacja o chorobie ojca, a Maćkowi walił się już wtedy związek. Mimo to pamiętał o mnie, wysyłał mi SMS-y, w których dopytywał, jak się czuję”. „Mieć brata to komfort, że masz w życiu TĘ osobę. Że nie jesteś sam. Wiem teraz, że zawsze za sobą staniemy. Bo mój brat jest z gruntu bardzo dobrym człowiekiem. Różnie się w jego życiu układało, ale po prostu nie wierzę, że kiedykolwiek mógłby świadomie kogoś skrzywdzić albo że osiągnął coś nie dzięki swojej pracy, tylko wstawiennictwu osób trzecich. Po tym, co przeżyliśmy, mamy z Maćkiem sztamę. Nie przeszkadza mi, że jest introwertykiem. Przyzwyczaiłam się, że to taki mężczyzna, który niewiele mówi o uczuciach, że świadczą o nich jego czyny. Parę razy mu powiedziałam, a raz napisałam w liście, że go bardzo kocham. On mi tego chyba nie powiedział. Gdyby to zrobił, zapamiętałabym. Ale wiem na pewno, że tak jest”. Marianna Stuhr: relacja z ojcem, Jerzym Stuhrem Marianna Stuhr przyznała, że zawsze nieco odstawała od swojego brata czy ojca. Wybrała życie z dala od show-biznesu i dziś jest artystką i zajmuje się sztuką wizualną. Jak popowiedziała w rozmowie z portalem Nap.com.pl, gdy była młodsza często... nie przyznawała się do tego, z jakiej rodziny pochodzi. Często przedstawiała się samym imieniem, pomijając rozpoznawalne nazwisko. „Rozumiem, że chcąc nie chcąc, ludzie patrzą na innych przez pryzmat nazwiska. I wiem, że to bardziej mój problem niż osoby, która próbuje mnie jakoś zaszufladkować. Domyślam się, że mój brat dużo lepiej sobie z tym radził, w związku z czym poszedł w ślady taty” opowiadała. Dodała także, że bardzo różnili się także charakterami: jej ojciec i brat byli znacznie bardziej introwertyczni i spokojniejsi, niż sama Marianna. Później jednak udało się jej przezwyciężyć to uczucie i zaczęła nosić swoje nazwisko z dumą. Tak samo opowiadała zawsze o swoim ojcu, z którym łączyła ją bliska relacja, którą trzymali jednak z dala od świata mediów. U boku ojca pokazywała się raczej sporadycznie — znacznie rzadziej, niż jej brat. Nie było to jednak spowodowane zażyłością ich relacji, a po prostu tym, że Marianna wybrała życie z dala od show-biznesu. O tym, jak ważna była dla Jerzego Stuhra jego córka, świadczy fakt, że gdy zaszła w ciążę, aktor czerpał z tego faktu wolę do życia i walki z chorobą. „Tak się złożyło, że moja córka była w ciąży, a ja wtedy zachorowałem. Pomyślałem sobie, że muszę "dotrzeć" do momentu aż dziecko się urodzi. Wyszedłem ze szpitala w dniu, w którym wnuczka przyszła na świat” mówił w rozmowie z Mariuszem Szczygłem. Sprawdź też: Ma troje dzieci, w tym dwoje adoptowanych. Gorzko wypowiedziała się na temat adopcji Gdy 9 lipca 2024 r. media obiegła smutna wiadomość o śmierci legendarnego aktora, jego córka kilka godzin później pożegnała ojca bardzo wymowną publikacją na Instagramie. W obliczu tragedii nie zdobyła się na żadne słowa: na jej profilu pojawiła się czarna fotografia, która wprowadziła duży kontrast pomiędzy zazwyczaj publikowanymi kolorowymi zdjęciami obrazów. Nie dodała żadnego opisu, jednak komentarze w mig przepełniły się kondolencjami i ciepłymi słowami.
Córka Jerzego Stuhra w przeszłości przedstawiała się samym imieniem. Nie chciała być jak jej znany brat
Marianna Stuhr pozostała w artystycznym środowisku
Marianna Stuhr to najbardziej tajemnicza członkini artystycznego klanu. Jedyna córka wybitnego aktora i skrzypaczki wychowywała się w miłości do sztuki. Dziś skromna artystka unika kamer i życia na świeczniku. Kiedyś znane nazwisko bardzo jej ciążyło. „Mój brat dużo lepiej sobie z tym radził, w związku z czym poszedł w ślady taty” — powiedziała córka Jerzego Stuhra. Córka Jerzego Stuhra dorastała wśród sztuki Barbara i Jerzy Stuhrowie doczekali się dwójki dzieci: syna Macieja i córki Marianny. Dzieliło ich siedem lat, przez co nie było między nimi szczególnej zażyłości. „Maciek grał na pianinie, a ja śpiewałam lub popisywałam się tanecznie. Poza tym przez długi czas dzieliliśmy z sobą pokój. Olbrzymi, więc rodzice przedzielili nas regałem z książkami” — wspominała Marianna Stuhr w wywiadzie dla Urody życia z 2015 r. W ich rodzinnym domu często bywali artyści, w tym również ci związani z malarstwem. Najmłodsza pociecha aktora i skrzypaczki także poczuła w sobie pasję do sztuk wizualnych. Marianna jest absolwentką krakowskiej ASP. W 2001 r. rozpoczęła naukę na specjalności Grafika Warsztatowa, w roku szkolnym 2005/2006 otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a w 2011 r. uzyskała tytuł doktora na warszawskiej uczelni. Wszystkie sukcesy okupione były wieloma godzinami ciężkiej pracy i poświęceń. Musiała dawać z siebie dużo więcej, niż jej rówieśnicy. Maciej Stuhr i Marianna Stuhr, „Viva!” październik 2015 r. „Nie byłam jakoś wyjątkowo uzdolnioną plastycznie dziewczynką. W ogóle zgadzam się z twierdzeniem, że aby coś osiągnąć, potrzeba 10 procent talentu, a reszta to ciężka praca. Zbieranie doświadczeń, upór, zawierzenie swoim umiejętnościom. Gdy zaczynałam studia na ASP, były tam osoby o wiele bardziej rozmalowane, rozrysowane, z lepszym okiem, ukierunkowane na określone obszary estetyki. Ja byłam gdzieś na szarym końcu. Ale jestem bardzo pracowita. I mam duże ambicje” — tłumaczyła w rozmowie z Wiką Kwiatkowską. CZYTAJ TAKŻE: Danuta Szaflarska była nieobecną mamą. Wysyłała córkę na wakacje, bo chciała być sama Marianna Stuhr została w artystycznych kręgach. Nazwisko ojca jej ciążyło Swoje umiejętności szlifowała, uczestnicząc w wielu warsztatach na całym świecie. Dziś jest cenioną artystką — jak podaje portal Świat Seriali, jej prace można było podziwiać m.in. w zbiorach Fondazione Italo-Svedese w Wenecji, Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, Quadriennale Drzeworytu Polskiego w Olsztynie, Stowarzyszenia Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie, University of Connecticut w Connecticut, USA, Real Stories Gallery — Fundacja „Arts for Humanity” w Durbanie w RPA. Marianna Stuhr aktywnie udziela się na Instagramie, gdzie chętnie dzieli się efektami swojej pracy z obserwującymi. Na co dzień pracuje jako projektantka i graficzka. Czasem na kadrach możemy dostrzec samą artystkę, dopieszczającą niesamowite dzieła we własnej pracowni. Córka aktora rzadko udziela się poza własnymi mediami społecznościowymi. Nie przepada za życiem na świeczniku, a na dodatek znane nazwisko bardzo jej ciążyło. Długo przedstawiała się samym imieniem. „Rozumiem, że chcąc nie chcąc, ludzie patrzą na innych przez pryzmat nazwiska. I wiem, że to bardziej mój problem niż osoby, która próbuje mnie jakoś zaszufladkować. Domyślam się, że mój brat dużo lepiej sobie z tym radził, w związku z czym poszedł w ślady taty” — wyznała w rozmowie z portalem Nap.com.pl. Jerzy stuhr, Marianna Stuhr, Warszawa, 17.10.2013 Życie prywatne Marianny Stuhr. Walczyła z nowotworem Choć jej rodzina od zawsze była związana z Krakowem, Marianna wybrała życie w stolicy. Zamieszkała tam ze swoim wybrankiem — Polakiem wychowanym w Stanach Zjednoczonych. Para wychowuje razem dwójkę dzieci: 12-letniej córki oraz trzy lata młodszego od niej syna. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Choć żyje w cieniu syna, jest z niego ogromnie dumny. Marcin Tyszka ma niezwykłą relację z ojcem Przed laty stanęła przed trudnym wyborem. Miała 22 lata, gdy lekarze podejrzewali u niej nowotwór. Wymagana była skomplikowana operacja w okolicach kręgosłupa, na którą córka artystów musiała wyrazić zgodę. Moment podpisania dokumentu umożliwiającego zabieg, mogący skutkować paraliżem, a nawet śmiercią, wspomina do dziś. „To była taka bardzo przyspieszona lekcja dorastania dla mnie. Teraz z perspektywy czasu wydaje mi się, że wcześniej wszystko było beztroskie i błogie. Zgoda na operację była taką pierwszą ważną decyzją w moim życiu”, mówiła Marianna Stuhr w Dzień Dobry TVN.
Marianna i Maciej Stuhr: ona była głośna i niepokorna, on grzeczny i milczący. Czy to się zmieniło?
Rodzeństwo w wyjątkowym wywiadzie o wspólnym dorastaniu i różnych temperamentach
W ramach cyklu Archiwum Vivy!: wywiady przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Marianną Stuhr i Maciejem Stuhrem. Wywiad ukazał się w październiku 2015 roku w magazynie VIVA!. Maciej Stuhr i Marianna Stuhr wywiad VIVA! Łączył ich artystyczny dom i niezwykli rodzice, dzieliła kłopotliwa różnica wieku – siedem lat. Brat i siostra. W dzieciństwie ona była głośna, buntownicza i niepokorna. On grzeczny, odpowiedzialny i milczący. Czy to się zmieniło? O wspólnym dorastaniu, różnych temperamentach i Warszawie, która na nowo scaliła całą rodzinę Stuhrów, Marianna i Maciej opowiadają Beacie Nowickiej. Warszawa, centrum miasta, wczesne popołudnie. Chłodno, ale świeci jesienne słońce. Wystawieni na jego ciepło, w nieskrępowanym milczeniu, czekamy na Mariannę. „Nadchodzi” – Maciej Stuhr pierwszy rozpoznał siostrę. W naszą stronę zbliżały się długie nogi, zmrużone oczy i radosny uśmiech na twarzy: „Nie widziałam mojego brata od trzech miesięcy...”, mówi, obejmując go z czułością na powitanie. „Ja sam siebie dawno nie widziałem...”, brat puentuje z charakterystyczną autoironią. Śmiejemy się, ale chwilę później powie: „Dla rodziny mam najgorszy rok w życiu. Jak wszedłem na plan filmowy w lutym, tak wyjdę pod koniec roku. Wziąłem na sztangę dużo, ale ostatni raz w życiu”. Ostrzegam, że obietnica zostanie wydrukowana. Jako dowód. I deklarację wyższości rodziny nad pracą. Uśmiecha się w odpowiedzi. Jakie to jest uczucie mieć rodzeństwo? Pytam z ciekawością jedynaka. Maciej: Pierwszy taki istotny moment z punktu widzenia rozwoju człowieka, że się nie jest w centrum świata. Widzisz swoich rodziców, którzy nagle odwracają od ciebie uwagę. To jest oczywiste i naturalne. Czasami wyróżnia, nie mówię o pani, jedynaków od niejedynaków, bo ci ostatni szybko uczą się, że czasami trzeba podzielić się uwagą świata. Maciek i Marianna długo byli takim rodzeństwem, które sobie jest. Po prostu. Oprócz łóżkowego boksu o nic ze sobą nie walczyli. Łóżko stało w pokoju rodziców, było wielkie, dzieciom służyło głównie do skakania. Materac, który dobrze sprężynował, przypominał Maćkowi maty ringu bokserskiego, więc trenował na nim boks z siostrą. On miał osiem lat, ona – dwa. Wyglądali jak Charlie Chaplin z podrośniętym brzdącem. Dziś brata i siostrę łączy silna więź. Kiedyś dzieliła kłopotliwa różnica wieku – siedem lat. Maciej: Gdy ta różnica wynosi 10 lub więcej lat, człowiek zaczyna nieco inaczej reagować na tak małe rodzeństwo i często staje się jego opiekunem. Ale ośmiolatek, który patrzy na dwulatka, może być tylko wkurzony, że ten maluch nic nie kuma. Pamięta Pan narodziny siostry? Maciej: Pamiętam tę noc. Myśmy się wtedy świeżo przeprowadzili do mieszkania w kamienicy, prosto z bloku. Mama miała duży brzuch, więc była obawa, że się nie zmieści do naszego osiedlowego mieszkanka. Przeprowadziliśmy się jesienią, ale wiele tygodni trwał remont, żeby przystosować to stare mieszkanie z trzeszczącym parkietem, o którym w naszej książce też rozmawiamy, do potrzeb nowej rodziny. I na czas tego remontu byłem podrzucany do jednych albo do drugich dziadków. Akurat w grudniu zostałem wyeksmitowany do Bielska i dokładnie na miesiąc przed przyjściem na świat Marianny, która urodziła się 13 stycznia, 13 grudnia włączyłem „Teleranek”, a tam pan generał mówi, że nie będzie „Teleranka”, tylko stan wojenny. Ja się strasznie przeraziłem, bo nie rozumiałem, co to znaczy „stan wojenny” i myślałem, że wybuchła wojna i zaraz wejdą czołgi. A potem wróciłem do Krakowa i urodziła się Marianna. To było w nocy. Nikt nie wiedział, jaka będzie płeć dziecka, więc nie ukrywam, że czekałem na braciszka. Mama, podejrzewając, że to nie będzie syn, nie chciała urodzić za dnia, żebym nie był tego świadkiem, więc czekała, aż zasnę. I jakoś po północy moja ciocia, siostra mamy, obudziła mnie: „Maciusiu, masz siostrzyczkę!”. Z ciężkim westchnieniem przyjąłem to do wiadomości, obróciłem się na drugi bok, żywiąc jeszcze cień nadziei, że będą bliźniaki i może jednak będę miał brata. Marianna: Przez lata zazdrościłam koleżankom bliskich relacji z rodzeństwem, bo sama czułam, że takich nie miałam z Maćkiem. Nie mieli na to szansy. Edukacja połączyła ich w przelocie, w muzycznej podstawówce. Marianna poszła do pierwszej klasy, Maciek był w ósmej. Ona była na samym dole szkolnej drabiny społecznej, Maciek na samej górze. Na dodatek był przewodniczącym szkoły. Dzieliła ich przepaść. Marianna: Zachwyty moich przyjaciółek, że mam starszego brata: „Jezu, ale masz fajnie” wprawiały mnie w zakłopotanie. Nie potrafiłam odczuć, że to jest naprawdę takie super. Wtedy nie było między nami symbiozy, ponieważ funkcjonowaliśmy w kompletnie różnych światach. Ona narodziła się później. Pamiętam, jak Maciek spotykał się ze swoim najlepszym przyjacielem Michałem, bo zawsze mieli wtedy hultajskie pomysły, czasami dość wstrętne, muszę przyznać, zwłaszcza kiedy padałam ich ofiarą (śmiech). Maciej: Raz wpadliśmy na genialny pomysł, żeby Mariannę nabrać, przy czym koszty poniesione na przeprowadzenie tego numeru okazały się niewspółmierne do efektu. Byliśmy w domu rodziców na wsi, zamknęliśmy się w pokoju, ale wiedzieliśmy, że Marianna, jak zawsze, stoi pod drzwiami. Numer miał polegać na tym, że wyjdziemy przez okno – które było na parterze – po czym weźmiemy drabinę, przystawimy ją do ściany, wdrapiemy się na dach i tam przez okno pokoju na piętrze wślizgniemy się do środka, żeby zejść jak gdyby nigdy nic schodami i znienacka zawołać: „Marianna, a co ty robisz pod naszymi drzwiami?”. Byliśmy strasznie dumni, że to będzie niesamowicie przebiegłe i demaskatorskie. Kłopoty zaczęły się już przy wyjściu z parterowego okna, bo się potłukliśmy, drabina nie miała wszystkich szczebli, więc balansowaliśmy na granicy życia i śmierci, a jak weszliśmy w końcu na ten dach, okazało się, że jest świeżo pomalowany czarnym olejem, bo to był gont, więc o mało nie postradaliśmy życia, ześlizgując się na zmianę. Mało tego, jak już weszliśmy przez to okienko do domu, cali czarni – a wnętrze było w sosnowym, jasnym drewnie – ubrudziliśmy, co się dało: okno, parapet, ścianę i całą kanapę. Na dodatek, kiedy wreszcie zeszliśmy na dół, okazało się, że Marianna znudziła się podsłuchiwaniem ciszy pod naszymi drzwiami. Znaleźliśmy ją w kuchni. Zamiast podskoczyć z zawstydzenia na nasz czarny widok, powiedziała: „O, jesteście, fajnie, bo robię herbatę”. To była spektakularna porażka! Marianna: Ja pamiętam, jak Maciej w liceum organizował prywatki w domu. Byłam na nich intruzem. Potwornie się wkurzał, że rozwalam mu imprezę, choć mnie się wydawało, że wszystkie jego zaproszone koleżanki fantastycznie się mną zajmowały: przebierały, malowały, kazały tańczyć. Miały laleczkę. Ale Maćkowi to się strasznie nie podobało, pewnie wolał, żeby kimś innym się interesowały, a nie jego młodszą siostrą (śmiech). Oczywiście na co dzień Maciek poproszony, żeby mnie skądś odebrać, gdzieś zaprowadzić, grzecznie szedł. Był bardzo ułożony, odpowiedzialny, uważny, nie pamiętam, żeby miał bunt w sobie, w przeciwieństwie do mnie. Ja wojowałam z rodzicami cały czas, on – wcale. W „Stuhrmówce” Barbara Stuhr tak mówi o dzieciach: „Maciek nie sprawiał nam żadnych trosk ani kłopotów. Oboje z mężem zastanawialiśmy się nawet, co to za dziwna młodzież, wyjątkowe pokolenie, bo przecież jak ma się 15 lat, wszystko jest na „nie”, więc dlaczego on się nie buntuje? A nasz syn po prostu się nie buntował. Paradoksalnie zupełnie inaczej było z Marianną. Ona pokazywała rogi od początku, wystarczyło, że człowiek nie zwracał na nią uwagi dłużej niż pięć minut, a przylatywała i mówiła: „No, patrz się na mnie”. Ojciec inaczej traktował Pana siostrę? Maciej: Tak. Wydaje mi się, że wobec Marianny stosował taryfę ulgową. Ale nigdy nie miałem o to pretensji. Poza tym ojciec też zmieniał się przez lata. Ja byłem takim żołnierzem: nie maż się, żołnierzu, baczność i do przodu. Marianna nie musiała być żołnierzem, ale chciała, miała taką ambicję. Była mniej pokorna. Ja poddawałem się pewnym zasadom, ona na swojej skórze chciała doświadczyć fazy buntu i dotknąć palcem trzewi bytu. Marianna: Zaraz po maturze Maciej wyprowadził się z domu i zamieszkał sam. Byłam chyba w drugiej klasie liceum, rodzice gdzieś wyjechali, co często im się zdarzało, ale tym razem prawdopodobnie na dłużej, bo poprosili Maćka, żeby ze mną przez ten czas zamieszkał. Ja o tym nie wiedziałam. Pierwszego wieczoru przekonana, że już mam wolną chatę, poszłam na jakąś imprezę i ostro zabalowałam. To były moje pierwsze doświadczenia alkoholowe, więc jak wróciłam do domu, w środku nocy, byłam w bardzo konkretnym stanie. Do dziś pamiętam ten moment: otwieram drzwi, a mój brat tam jest... To było przed erą komórek, więc musiał się strasznie denerwować. Był na mnie totalnie wściekły, ale nawet nie krzyknął. Maciej: Ledwo to pamiętam. Najważniejsze, że wróciła i nie musiałem szukać jej po mieście. Zresztą to jest niezła przypowieść o różnych perspektywach pamięci. Marianna: W ogóle nie miałam wrażenia, że tato mnie wyróżnia. Wręcz przeciwnie. Tato kojarzył mi się strasznie apodyktycznie z dzieciństwa. Oprócz wypadów basenowych. No i teraz jest pytanie – czy to było tylko kilka wypraw, które w mojej pamięci urosły do rangi naszego rytuału? Maciej: To był rytuał. Hotel, w którym nagrywano film „Wodzirej”, nazywał się wtedy Holiday Inn, na Bronowicach, pod Kopcem Kościuszki. W trakcie kręcenia ojciec zgadał się z dyrekcją hotelu i pozwolono mu przychodzić na basen, pomimo tego, że basen był wyłącznie dla gości. To było nasze ulubione miejsce weekendowych rozrywek. Spędzaliśmy tam godziny. Tam zresztą nauczyłem się pływać. Marianna: Pamiętam zapach sauny. I smak de volaille’a z frytkami i pepsi-colą, które tato zamawiał w restauracji. Maciej: Powiew luksusu w siermiężnych latach 80. Do rytuału należały odwiedziny w Pewexie, który również mieścił się w tym hotelu. Tato kupował napoje wyskokowe, a nam na pociechę orzeszki w czekoladzie, które nazywały się Trix, taki przodek M&M’s-ów. Marianna: A pamiętasz tego Włocha, znajomego taty, który nazywał się zresztą Deputato i kazał nam sobie coś wybrać z Pewexu? Powiedział: „Możecie wybrać, cokolwiek chcecie”. Ty wybrałeś gogle, a ja lalkę Barbie. Moją pierwszą. Bardzo się wstydziłam, czy nie przesadzam z tym wyborem. Maciej: Pewex to był raj. Napisałem kiedyś felieton, jakich słów nie da się dzisiaj wytłumaczyć naszym dzieciom. Pada tam między innymi hasło „Pewex”. Musiałem napisać – „dziś po prostu sklep”. Milczymy. Każdy pogrążony w swoich myślach. Dla nich to stan naturalny, że wśród swoich się milczy. Oboje mają silne geny Stuhrów. Kiedy każde z nich funkcjonuje z osobna, nie czuć tego. Kiedy spędzają czas w swoim gronie, oszczędzają słowa. „Maciek jest jaskiniowcem. Jak jego ojciec”, tłumaczy Barbara Stuhr. „Ludzie, którzy ich nie znają, mówią: »Pani ma na pewno wesoło w domu«. Nie wiedzą, że obaj się chowają, każdy w swojej jaskini, bo tam czują się najbezpieczniej. Ci, którzy ich kochają, wiedzą, że oni tego potrzebują i najszczęśliwsi są wtedy, gdy się nie odzywają i mają smutne miny. Co wcale nie oznacza, że są smutni”. To właśnie mama Maćka i Marianny zrobiła słynny już w rodzinie Stuhrów eksperyment: „Maciek moje pytania: »Co w szkole?«, »Co słychać?«, »Co robiłeś?« zawsze kwitował wzruszeniem ramion i mruknięciem: »A, nic«. Niczego nie można było się dowiedzieć. Pewnego razu postanowiłam sprawdzić, czy mój synek w ogóle się do mnie odezwie, jeśli ja pierwsza go nie zaczepię. Myślałam, że cisza będzie trwała dzień, a trwała cztery dni, jeśli nie dłużej. Widział, że jestem w domu, czuł się zaopiekowany i to mu wystarczało. Słowa były zbędne. W końcu przyszedł i wyartykułował jakieś pytanie, bo czegoś potrzebował. Zapytałam go wtedy: »Maciuś, czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, że nie odezwałeś się do mnie od kilku dni?«. Był rozbrajająco zdziwiony. W ogóle tego nie zauważył”. W pamięci Maćka cisza trwała dwa tygodnie. Marianna: Ja jestem ekstrawertyczna. Mówię, co mam na myśli, i mówię to szczerze, otwarcie. Nic nie kamufluję. Maciek jest szalenie zamknięty w sobie. Zbudował niesamowity pancerz wokół siebie. Paradoksalnie ludzie odbierają go inaczej. Wielu sądzi, że go zna, nie ma nic bardziej mylnego. Zresztą, żeby oboje „poznali się” bliżej, potrzebowali lat. I Warszawy. Marianna: Ja się niedawno zorientowałam, że myśmy się kompletnie minęli. Maciej: Kiedy ja i moi koledzy mieliśmy 18 lat, Marianna miała 12. Byliśmy dla niej starcami. Marianna: A jak dorosłam, Maćka już nie było w Krakowie. Zaczynał jeździć do Warszawy, miał malutkie dziecko. Wtedy nie istniało Pendolino, które kursuje co godzinę, i ta odległość wydawała się duża również w sensie psychologicznym. Maciej: Zupełnie przez nas nieprzewidzianym w dzieciństwie trafem oboje wylądowaliśmy w Warszawie. Ja przez pewien czas mieszkałem nawet w Marianny mieszkaniu, kiedy Marianna próbowała być wrocławianką, potem ona wróciła i ja musiałem zacząć moje przygody remontowo-budowlane, które trwają do dzisiaj. Nikt by nie przypuszczał, że pojutrze przyjeżdża nasza ukochana ciocia z dzieciństwa – ta, co zakomunikowała mi narodziny siostry – i po raz kolejny z rodzicami wszyscy spotkamy się w Warszawie. Marianna: Ojciec z powodów zawodowych od lat bywa tu nieustannie, mama zaczęła przyjeżdżać coraz częściej, bo bardzo pomaga mi przy dzieciach. Rok temu siedzieliśmy przy stole w moim domu i mówiliśmy, że to było nie do wymyślenia, że ta rodzina będzie się spotykać w Warszawie, bo tak dla wszystkich będzie najprościej. I dobrze. Przynajmniej mamy szansę na namiastkę życia rodzinnego. Kiedy pytam Mariannę, co byłoby na obrazie, gdybym poprosiła ją o namalowanie swojej rodziny, odpowiada po chwili milczenia: „Namalować taki obraz? Trudna sprawa. Trudne pytanie... Dla mnie najfajniejsze są momenty, kiedy spontanicznie się spotykamy i nagle robi się z tego świetny wspólny wieczór. Miło przywołuję taki obraz z kanapy w domu rodziców na wsi, niedaleko Rabki. Piec kaflowy w roli kominka, my wszyscy w szlafrokach, po saunie, z kieliszkiem nalewki mamy, którą sączymy małymi łykami, rozluźnieni, nikt się nie martwi, że trzeba rano wstać, można bajdurzyć. Maciek – oprócz tego, że na co dzień jest zamknięty w sobie – bywa też fantastycznym gawędziarzem, ma fenomenalną zdolność do zapamiętywania miliona świetnych gagów, dowcipów, anegdot. Jak wejdzie na taką falę, złapie wiatr, to potrafi pół nocy tak szaleć i jest wtedy przeuroczy. A nas wszystkich ogarnia dziecięca głupawka. Uwielbiam takie rodzinne chwile”.
Tak choroba zmieniła Jerzego Stuhra. Żona ujawniła smutną prawdę o jego zdrowiu
Legendarny aktor ma po wyjściu ze szpitala kłopoty z mówieniem...
Cała rodzina odetchnęła z ulgą. Jerzy Stuhr opuścił szpital po tym, jak dwa tygodnie temu doznał udaru. Aktor jest już wśród najbliższych. Jego córka, Marianna, zamieściła wyjątkowe zdjęcie z tatą. Niestety, żona Barbara ujawniła, że 73-latek ma czasami problemy z mówieniem... Jerzy Stuhr po wyjściu ze szpitala. Jak wygląda? To pierwsza fotografia Jerzego Stuhra po wyjściu ze szpitala. Opublikowała ją na swoim profilu na Instagramie jego córka Marianna. „Jest. Wrócił. Zostanie. Marianna Stuhr zamieściła zdjęcie z Tatą. Bardzo na to zdjęcie czekaliśmy”, napisał pod upublicznioną fotografią dziennikarz Łukasz Maciejewski. Natomiast obszernie na temat stanu zdrowia męża wypowiedziała się na łamach mediów Barbara Stuhr. Żona aktora podkreśliła, że choć czuje się dobrze, ma czasami problemy z mówieniem i czeka go rehabilitacja. Żona o stanie zdrowia Jerzego Stuhra Ujawniła przy okazji, że był to już czwarty raz, kiedy cała rodzina drżała o zdrowie i życie 73-latka. „Mój mąż miał już dwa zawały serca i raka. To była czwarta walka naszej rodziny o jego życie. Jest jeszcze troszkę zagubiony. Natomiast po tym, co w ostatnich tygodniach przeszedł, to czuje się dobrze. Nie jest sparaliżowany, czasami trudno mu wypowiedzieć pewne słowa – będzie potrzebował pomocy logopedy i rehabilitacji, ale jego mózg pracuje cały czas. Trzeciego dnia po zatorze poprosił o treść sztuki, którą przygotowuje dla jednego z teatrów”, ujawniła w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” Barbara Stuhr. Rodzina za pośrednictwem mediów społecznościowych podziękowała zarówno lekarzom, którzy opiekowali się aktorem przez dwa tygodnie oraz fanom i internautom, którzy dawali wyrazy wsparcia w różnej postaci. „Ponieważ mój tato nie dorobił się póki co Facebooka, w jego i rodziny imieniu bardzo pragniemy podziękować wszystkim, którzy pomogli nam w ostatnich tygodniach! Ekipie ratunkowej z Rabki, szpitalowi w Nowym Targu oraz szpitalowi w Prokocimiu za fantastyczną, szybką i profesjonalną pomoc. Każdej pielęgniarce, oddziałowym, ratownikom i fizjoterapeutom oraz oczywiście lekarzom wielkie dzięki i brawa dla Was! Dziękujemy z całego serca!”, napisał wzruszony Maciej Stuhr na swoim profilu na Facebook. Zaapelował również, by nie lekceważyć żadnych objawów udaru: ani u siebie, ani u bliskich i osób postronnych i reagować najszybciej, jak to możliwe. „W przypadku udaru mózgu absolutnie kluczowe są pierwsze godziny. Jeśli niepokoi was stan kogoś w waszym otoczeniu, jeśli utrudniony jest kontakt, człowiek nagle inaczej reaguje, nie potrafi wyciągnąć ręki, wskazać czegoś palcem, dotknąć sobie czubka nosa – nie zastanawiajcie się, wzywajcie karetkę. Nie dzwońcie po wujka Mietka, który jest lekarzem, nie wieźcie autem pacjenta do szpitala – dzwońcie na 112. To najlepszy rodzaj pomocy, który taki człowiek może otrzymać!”, podkreślił aktor. Jerzy Stuhr przeszedł udar mózgu Przypomnijmy, że legendarny aktor dwa tygodnie temu doznał udaru mózgu. W szybkim czasie został jednak przetransportowany z Nowego Targu do placówki w Krakowie. Lekarze stoczyli heroiczną walkę o jego zdrowie. Na szczęście, po dwóch tygodniach, mógł zostać wypisany do domu. Dziś przebywa już w gronie rodziny i wraca do pełni sił. Mimo że przed nim długa droga, by odzyskać całkowitą sprawność, w otoczeniu najbliższych z pewnością proces ten będzie szybszy. Jerzemu Stuhrowi życzymy dużo zdrowia! Pierwsze zdjęcie aktora po wyjściu ze szpitala. Opublikowała je jego córka Marianna: Maciej Stuhr podziękował w środę 29 lipca za wszystkie wyrazy wsparcia oraz opiekę lekarzy: Ponieważ mój Tato nie dorobił się póki co Facebooka, w jego i rodziny imieniu bardzo pragniemy podziękować wszystkim,... Opublikowany przez Macieja Stuhr Środa, 29 lipca 2020
"Nie ma co ukrywać, jesteśmy na siebie po prostu skazani". Znane rodzeństwa w "Vivie!"
Maciej i Marianna Stuhr: "Myśmy się kompletnie minęli". Łączył ich dom, dzielił wiek. A dziś?
Marianna i Maciej Stuhr. Brat i siostra. Łączył ich artystyczny dom z Krakowa i niezwykli rodzice, z ojcem Jerzym na czele. Dzieliła kłopotliwa różnica wieku (siedem lat) i różne temperamenty. Żeby oboje "poznali się" bliżej, potrzebowali lat. I Warszawy. Marianna: - Ja się niedawno zorientowałam, że myśmy się kompletnie minęli. Maciej: Kiedy ja i moi koledzy mieliśmy 18 lat, Marianna miała 12. Byliśmy dla niej starcami. Marianna: A jak dorosłam, Maćka już nie było w Krakowie. Maciej: Dziś wszyscy spotykamy się w Warszawie. Marianna: Ojciec z powodów zawodowych od lat bywa tu nieustannie, mama zaczęła przyjeżdżać coraz częściej, bo bardzo pomaga mi przy dzieciach. Rok temu siedzieliśmy przy stole w moim domu i mówiliśmy, że to było nie do wymyślenia, że ta rodzina będzie się spotykać w Warszawie, bo tak dla wszystkich będzie najprościej. I dobrze. Przynajmniej mamy szansę na namiastkę życia rodzinnego. "Viva!" też spotkała się z nimi w Warszawie. I tu ich sfilmowała. Ich silną więź, symbiozę i bliskość. Rozmowa z Marianną i Maciejem Stuhrami w najnowszym numerze "Vivy!", już w kioskach.
"Liczyłem, że będą bliźniaki i może jednak będę miał brata". Maciej i Marianna Stuhr jak ogień i woda
Maciej zawsze marzył o bracie, a jego siostra Marianna o kumplu, którym mogła się pochwalić koleżankom. W dzieciństwie nie byli dla siebie wymarzonym rodzeństwem. W najnowszej "Vivie!" Maciej i Marianna Stuhr opowiadają Beacie Nowickiej o swoich relacjach. Jak było kiedyś, a jak jest dziś? Maciek i Marianna długo byli takim rodzeństwem, które sobie jest. Po prostu. Oprócz łóżkowego boksu o nic ze sobą nie walczyli. Łóżko stało w pokoju rodziców, było wielkie, dzieciom służyło głównie do skakania. Materac, który dobrze sprężynował, przypominał Maćkowi maty ringu bokserskiego, więc trenował na nim boks z siostrą. On miał wtedy 8 lat, ona ledwie 2. Wyglądali jak Charlie Chaplin z podrośniętym brzdącem. Tak duża różnica wieku bywa kłopotliwa. Narodziny siostry były dla siedmioletniego Macieja niemiłym zaskoczeniem. Tak opisał je w "Vivie!": Maciej: To było w nocy. Nikt nie wiedział, jaka będzie płeć dziecka, więc nie ukrywam, że czekałem na braciszka. Mama podejrzewając, że to nie będzie syn, nie chciała urodzić za dnia, żebym nie był tego świadkiem, więc czekała, aż zasnę. I jakoś po północy moja ciocia, siostra mamy, obudziła mnie: "Maciusiu, masz siostrzyczkę!". Z ciężkim westchnieniem przyjąłem to do wiadomości, obróciłem się na drugi bok, żywiąc jeszcze cień nadziei, że będą bliźniaki i może jednak będę miał brata. W czasach licealnych posiadanie młodszej siostry też przysparzało Maćkowi problemów. Marianna: Ja pamiętam, jak Maciej organizował prywatki w domu. Byłam na nich intruzem. Potwornie się wkurzał, że rozwalam mu imprezę, choć mnie się wydawało, że wszystkie jego zaproszone koleżanki fantastycznie się mną zajmowały: przebierały, malowały, kazały tańczyć. Miały laleczkę. Ale Maćkowi to się strasznie nie podobało, pewnie wolał, żeby kimś innym się zainteresowały, a nie jego młodszą siostrą (śmiech). Poza tym, jak to rodzeństwo, walczyli o względy rodziców. Tak mówią o swoich relacjach z tatą, Jerzym Stuhrem. Maciej o ojcu: Wydaje mi się, że wobec Marianny stosował taryfę ulgową, ale nigdy nie miałem o to pretensji. Poza tym ojciec też zmieniał się przez lata. Ja byłem takim żołnierzem: nie maż się, żołnierzu, baczność i do przodu. Marianna nie musiała być żołnierzem, ale chciała, miała taką ambicję. Marianna: W ogóle nie miałam wrażenia, że tato mnie wyróżnia. Wręcz przeciwnie. Tato kojarzył mi się strasznie apodyktycznie z dzieciństwa. W porozumieniu się nie pomagały im też różne temperamenty. Marianna: Ja jestem ekstrawertyczna. Nic nie kamufluję. Maciek zbudował niesamowity pancerz wokół siebie. Paradoksalnie ludzie odbierają go inaczej. Marianna wspomina, że w czasach szkolnych zazdrościła koleżankom bliskich relacji z rodzeństwem, bo czuła, że nie miała takich z Maćkiem. Marianna: Zachwyty moich przyjaciółek, że mam starszego brata: "Jezu, ale masz fajnie" - wprawiały mnie w zakłopotanie. Nie potrafiłam odczuć, że to jest naprawdę takie super. Wtedy nie było między nami symbiozy, ponieważ funkcjonowaliśmy w kompletnie różnych światach. Prawdziwe porozumienie pojawiło się między nimi dopiero później - po latach, gdy oboje zamieszkali w Warszawie. To w stolicy rozgrywa się życie rodzinne Stuhrów. Mama przyjeżdża pomagać Mariannie przy dzieciach, ojciec często bywa tam zawodowo. Zdarza im się spontanicznie spotkać i miło spędzić razem czas. Marianna: Maciek - oprócz tego, że na co dzień jest zamknięty w sobie - bywa też fantastycznym gawędziarzem, ma fenomenalną zdolność do zapamiętywania miliona świetnych gagów, dowcipów, anegdot. Jak wejdzie na taką falę, złapie wiatr, to potrafi pół nocy tak szaleć i jest wtedy przeuroczy. A nas wszystkich ogarnia dziecięca głupawka. Uwielbiam takie rodzinne chwile. Więcej w najnowszym numerze "Vivy!", już w kioskach.