Były dziećmi, gdy straciły ojca. Potem spadła na nie kolejna, bolesna tragedia...
„Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia znikają ci dwie osoby”, mówi Marianna Janczarska
Niewiele pamięta ze wczesnego dzieciństwa. Dzięki nagraniom taty, zdjęciom i opowieściom mamy przywołuje wspomnienia. Marianna i Aleksandra Janczarskie były otoczone miłością rodziców, budowały swoją siostrzaną relację. W jednej chwili, życie ich rodziny zmieniło się diametralnie. Miały sześć lat, gdy straciły tatę. Po kilku miesiącach rodzina otrzymała kolejny cios. Ola zadławiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej”, opowiadała Marianna Janczarska. Dziś 30-latka razem z mamą, Ewą Błaszczyk robi wszystko, by jej siostra wybudziła się ze śpiączki. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”, mówiła. Dzieciństwo Marianny i Aleksandry Janczarskich Aleksandra Janczarska i Marianna Janczarska urodziły się 2 stycznia 1994 roku. Życie Ewy Błaszczyk i jej męża, dramaturga i scenarzysty, Jacka Janczarskiego całkowicie się zmieniło. Córeczki stały się ich całym światem i największym skarbem. Wspólnie podróżowali, przekazywali bliźniaczkom najważniejsze wartości. Jacek Janczarski zbudował z nimi cudowną więź i czerpał ogromną radość z ojcostwa. Dziewczynki były wychowywane w poczuciu, że są kochane. „Mama kiedyś mi mówiła, że lubił zostawać z nami sam, zajmować się Olą i mną, kiedy mama wieczorem wychodziła do teatru. Rodzice nigdy nie traktowali nas jak małe dzieci. Nie było takiego ciumkania, tylko tłumaczyli nam wszystko jak dorosłym. Pamiętam, jak na wakacjach w Grecji zauważyłam przed restauracją ryby w akwarium, zapytałam: „Kiedy na nie czeka śmierć?”. Mama odpowiedziała mi chłodnym tonem, że jak je ktoś zamówi i zje. Niestereotypowa odpowiedź małemu dziecku”, opowiadała Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY! z 2021 roku. Gdy bliźniaczki miały sześć lat rodzina przeżyła wielką tragedię. Mąż Ewy Błaszczyk zmarł nagle 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty. Kilka miesięcy później jedna z córek aktorki zadławiła się tabletką. Od tamtej pory Aleksandra Janczarska znajduje się w śpiączce. Ewa Błaszczyk nigdy nie straciła nadziei, że stan jej córki w końcu się poprawi i uda się ją wybudzić. Aktorka założyła fundację „Akogo?”, działającą na rzecz dzieci wymagających rehabilitacji po ciężkich urazach neurologicznych. W 2012 roku wybudowano Klinikę Neurorehabilitacyjną Budzik” przy Centrum Zdrowia Dziecka. A po kilku latach przy Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim powstała klinika Budzik dla dorosłych. Czytaj też: Druga córka Ewy Błaszczyk chciała zmienić nazwisko. Marianna Janczarska ujawniła powód Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski z córkami Olą i Manią, lata 90. Marianna Janczarska nie ma zbyt wielu wspomnień z siostrą z okresu dzieciństwa. Miały kilka lat, w tamtym czasie wciąż się docierały, budowały swoją relację. „Wielu sytuacji nie pamiętam, ale na pewno towarzyszyły nam bójki – zwykłe i klasyczne jak to między rodzeństwem”, opowiadała przed kamerą viva.pl. Większość sytuacji przywołuje dzięki filmom, które kręcił tata czy opowieściom mamy. Dzięki nim maluje się obraz jej wczesnego dzieciństwa. „Patrzę na zdjęcia, kiedy jesteśmy w Morskim Oku, słucham opowieści mamy, jak przespałyśmy z Olą na bryczce całą wycieczkę, i nie wiem, czy może coś z tego jednak mam w głowie, czy to tylko zdjęcia i zasłyszane później historie. Śpiewałyśmy nad zupą, u naszej rodziny na wsi, piosenki mamy, które czasem tata dla niej pisał, zmieniałyśmy trochę słowa, nie rozumiałyśmy, o co chodzi. I znowu — pamiętam to, bo o tym słyszałam i widziałam na filmach”, tłumaczyła córka Ewy Błaszczyk. Ewa Błaszczyk z córkami, Marianna Janczarska, Aleksandra Janczarska, Warszawa, lata 90. Marianna Janczarska musiała szybko dorosnąć. Dla małej dziewczynki był to bardzo trudny czas. W jednej chwili jej życie wywróciło się o 180 stopni. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć”, zwierzała się Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY!. Ewa Błaszczyk starała się być blisko córki. Wiedziała, że bezpieczeństwo jej dziecka zostało zachwiane. Zawsze były dla siebie największym wsparciem i opoką. Marianna wbrew tym wszystkim doświadczeniom była dzieckiem pozytywnie nastawionym do świata i święcie wierzyła w to, że Ola wkrótce się wybudzi. Po latach, miała okres w życiu, gdy towarzyszyło jej uczucie niesprawiedliwości. Pojawiła się niezgoda na to, co przeżyli, złość, rozżalenie, że te tragedie przydarzyły się jej rodzinie. Przyznawała w wywiadach, że ciężko odchorowała trudne doświadczenia. „Kilka lat chodziłam na terapię, na pewno mi pomogła, ale niektóre rzeczy muszą się zadziać same. Godzisz się wraz z wiekiem, z upływem czasu, z nowymi doświadczeniami. To długi proces. Czuję już względny spokój (przynajmniej teraz). Już sobie nie zadaję pytania dlaczego. To byłoby głupie, dziecinne i niepotrzebne”, zwierzała się na łamach VIVY!. Sprawdź też: Gdy była dzieckiem, jej rodzice się rozstali. Dziś Julia Wieniawa podkreśla, że ma dwóch ojców Marianna Janczarska, Ewa Błaszczyk, VIVA! 2013 Ewa Błaszczyk z córkami, VIVA! sierpień 2016 Marianna Janczarska o siostrze i klinice Budzik Od lat wspiera mamę w prowadzeniu fundacji. Marianna Janczarska jest typem zadaniowca, a jej życie jest pełne wyzwań. Córka Ewy Błaszczyk kończyła Warszawską Szkołę Filmową, spełnia się na scenie oraz przed kamerą. Jest absolwentką dziennikarstwa, projektuje ubrania, napisała bajkę dla dzieci. Niedawno ukazała się jej książka poświęcona tacie „Jacek Janczarski. I tak dalej, i tak dalej”. Marianna pełni również rolę wiceprezeski Kliniki Neurorehabilitacyjnej "Budzik" przy Centrum Zdrowia Dziecka i zasiada w zarządzie fundacji Akogo?. Dobrze zna historie rodzin, dzieci, które przebywają w Budziku. Każdą wizytę w placówce przeżywa bardzo mocno. Wierzy, że gdyby takie miejsce istniało w chwili, gdy zdarzył się wypadek Oli, dziś ich życie wyglądałoby zupełnie inaczej. „Kiedy teraz obserwuję dzieci, które już za chwilę będą wybudzone, widzę, że Ola była w podobnym stanie. Był moment, kiedy była naprawdę bardzo blisko… Ale potem przyszło zapalenie płuc i inne infekcje i komplikacje”, opowiadała w 2021 roku Alinie Mrowińskiej. Siostra jest dla niej bardzo ważna. Wspólnie z mamą robią wszystko, by zapewnić jej najlepszą opiekę i walczą o to, by wybudziła się ze śpiączki, w której przebywa już od prawie 24 lat. Starają się, by organizm Oli był w najlepszej formie, by mogła przyjąć kolejne metody leczenia. Pojawiają się nowe technologie, eksperymentalne programy… Placówki, które stworzyła Ewa Błaszczyk wciąż się rozwijają i bogacą o sprzęt do eksperymentalnych działań, stymulacji mózgu. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem”, wspominała Marianna Janczarska w VIVIE! kilka lat temu. Marianna Janczarska, Viva! 4/2021
Druga córka Ewy Błaszczyk chciała zmienić nazwisko. Marianna Janczarska ujawniła powód
Dziś spełnia marzenia i kroczy własną ścieżką
Stroni od medialnego zgiełku, rzadko zabiera publicznie głos. Druga córka Ewy Błaszczyk nie ukrywa, że dla niej liczy się działanie. A jest kobietą wielu talentów... Dziennikarka, projektantka, wiceprezeska fundacji „Akogo?” – to tylko niektóre z jej życiowych ról. Jak się jednak okazuje, był czas, kiedy Marianna Janczarska rozważała zmianę nazwiska. Dlaczego? Marianna Janczarska: jej dzieciństwo naznaczone było osobistymi dramatami Przyszła na świat 2 stycznia 1994 roku wraz z siostrą bliźniaczką, Aleksandrą. Są owocem uczucia, które połączyło aktorkę Ewę Błaszczyka i pisarza oraz dramaturga Jacka Janczarskiego. Ich dzieciństwo było sielskie, szczęśliwe. Aż do 2 lutego 2000 roku. Wówczas ich tata był na kolacji z ukochaną i przyjacielem, Stefanem Friedmannem. Stwierdził, że jest szczęśliwy, wszystko mu wychodzi i „jeszcze nigdy tak mu nie szło”. Chwilę później zasłabł i został odwieziony karetką do szpitala. Okazało się, że miał tętniaka aorty. Nie miał szans. Zmarł... „Mama mi opowiadała, że to był bardzo dobry czas w naszym życiu. Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie. Potwierdził to Stefan Friedmann… Tata miał przed sobą mnóstwo projektów, planów, my z Olą byłyśmy już podrośnięte. Zrobiło się spokojnie i rodzinnie, i zawodowo”, wspominała na łamach „VIVY!” w rozmowie z Aliną Mrowińską w lipcu tego roku córka Ewy Błaszczyk. Zaledwie trzy miesiące później jej siostra Ola zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. Do dziś nie odzyskała przytomności. Mimo tego, co ją spotkało, Marianna Janczarska zawalczyła o spełnienie marzeń... Czym się zajmuje? Czytaj także: Marianna Janczarska poruszająco opowiedziała o ostatnich chwilach ojca. „Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie" Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski z córkami, Manią i Olą, 1997 rok Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski, córki Marianna i Aleksandra, lata 90. XX wieku Marianna Janczarska walczy o marzenia. Był czas, że chciała zmienić nazwisko Jak sama przyznaje, jest w ciągłym ruchu, zawsze musi coś robić: czy to zawodowo, czy prywatnie. W 2009 roku zadebiutowała w fabularyzowanym dokumencie „Historia Kowalskich”, poźniej zdała do warszawskiej Akademii Teatralnej, ale porzuciła te studia na rzecz dziennikarstwa, które ukończyła. Mimo tego wystąpiła w kilku filmach („Ojcze nasz”, „Fatum”, „Na skraju”), ma na koncie również role teatralne i serialowe. Poza tym w trakcie pandemii stworzyła własną markę ubraniową MAÑANA, która jej się... przyśniła. Napisała również m.in. książkę dla dzieci „Mania i czarodziejska bania”, zaś w maju tego roku wydała tę, dotyczącą swojego ojca: „Jacek Janczarski. I tak dalej. I tak dalej”. Była to dla niej niezwykła podróż, ponieważ – jak sama przyznaje – ma niewiele wspomnień z nim związanych. Przedstawiła jego historię: i tę zawodową, i prywatną. Projekt wynikał z potrzeby serca. Włożyła w niego mnóstwo wysiłku, przesłuchała archiwalne nagrania, spotkała się z osobami, które znały Jacka Janczarskiego. Odbyła również osobistą rozmowę ze swoją mamą... Przy tym wszystkim prężnie działa w fundacji założonej przez Ewę Błaszczyk ”Akogo?”. Od 2019 roku jest jej wiceprezeską, niezwykle zaangażowaną. Mimo trudnych doświadczeń, Marianna Janczarska zachowuje pogodę ducha. Stroni od medialnego zgiełku, bardzo rzadko zabiera głos i udziela wywiadów. „Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą”, zwierzała się Alinie Mrowińskiej w rozmowie dla „VIVY!” w lutym 2021 roku. W innej z kolei przyznała, że dawniej irytowało ją, że nie jest postrzegana przez pryzmat własnych osiągnięć, marzeń i aspiracji tylko rodzinnej historii. Do tego stopnia, że rozważała nawet... zmianę nazwiska! „Irytowało mnie to, że ktoś może komentować moje życie. Miałam parę takich sytuacji, żeby nie dopuścić do tego, żeby ktoś skojarzył mnie z mamą, to próbowałam zmienić imię i nazwisko, nieoficjalnie, ale na potrzeby jakiegoś projektu. Niestety okazało się to nielegale, bo musiałam podać numer dowodu osobistego i PESEL, więc nie udało się (śmiech). Ale mówię o tym, żeby zauważyć, jak to jest silne, do czego czasami dochodzi, że wpadam na taki pomysł”, zwierzała się w rozmowie z cozatydzien.tvn.pl. Dziś prężnie działa w kolejnych projektach i realizuje marzenia i plany... Czytaj także: Marianna Janczarska w krótkim odstępie czasu straciła ojca i kontakt z siostrą. Wspomnienia ostatnich wspólnych chwil chowa głęboko w sercu Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska, 2003 rok Marianna Janczarska w sesji dla „VIVY!”, luty 2021 roku Marianna Janczarska w sesji dla magazynu „VIVA!”, w tle zdjęcie jej ojca, Jacka Janczarskiego, lipiec 2023 roku Marianna Janczarska z mamą, Ewą Błaszczyk, sesja dla magazynu „VIVA!”, styczeń 2013 roku
Marianna Janczarska poruszająco opowiedziała o ostatnich chwilach ojca. „Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie"
Marianna Janczarska w intymnej rozmowie z Aliną Mrowińską wspomniała o ostatnich chwilach ojca — Jacka Janczarskiego. Ona i jej siostra Ola miały wówczas po sześć lat. Przyznała również, że po jego śmierci zachowała po nim dwie pamiątki... Oto fragment wywiadu Marianny Janczarskiej: Andrzej Urbański powiedział Ci, że „masz taty oczy, spojrzenie, empatię i taką energię”. W czym jeszcze jesteś do niego podobna? Na pewno w tym, że też mnie interesuje drugi człowiek. Dla mnie najważniejsza jest autentyczność, prawda i empatia. Myślę, że u ojca też tak było. Śmieszy mnie to, co pisał, rozumiem jego poczucie humoru. Myślę, że byśmy się dogadali. Co jeszcze…? Nie jestem taka „hej do przodu”, tata też był raczej milczący. W jednym z nagrań powiedział, że ma dwoistą naturę, jest w nim pęd do porządku i ładu, i jednocześnie do bałaganiarstwa. Zabrzmiało mi znajomo. A co Was ewidentnie różni? Jeżeli prawdą jest, jak sam mówił, że najbardziej lubi nic nie robić, to nas różni. Ale przypuszczam, że w tym zdaniu był znowu żart. Na pewno nie lubił sportu, niezbyt się ruszał, a ja muszę stale coś robić – zawodowo, życiowo, fizycznie. Biegam, jeżdżę na rowerze, gram w tenisa. Zawodowo muszę mieć kilka rzeczy i tu jesteśmy podobni. On pisał, prowadził audycje, był narratorem w „Sułku”, w kultowym serialu „Zmiennicy” zagrał w jednej scenie. Tyle razy słyszę: „A co ty właściwie robisz?”. Nie rozumiem tej całej koncepcji „określ się, określ”. A ja nie chcę się określać. Świetnie piszesz. Dziękuję, ale nie chcę znaleźć się w szufladce pisarki czy dziennikarki. Robię różne rzeczy. Nie jestem typem osoby, która się skoncentruje na jednym. Napisałam bajkę dla dzieci „Mania i Czarodziejska Bania”, w aktorstwie staram się nie ograniczać do czekania na telefon, tylko próbuję działać sama. Z Dominiką Sakowicz, przyjaciółką ze szkoły filmowej, zrobiłyśmy spektakl „Papugi”, scenariusz na dwie dziewczyny napisał nam Jacek Górecki, wyreżyserował Tadek Łysiak. Gramy gościnnie w Teatrze Studio. W pandemii otworzyłam swoją firmę z ubraniami Mañana. Teraz wystartowałam z podcastem z bajkami dla dzieci „Bajeczna”. Pracuję też w Fundacji „Akogo?”, bo jestem z tym połączona życiowo. Czasami byłaś zła na ojca i rozczarowana informacjami, które do Ciebie dotarły. Czym na przykład? Na pewno tym, że dosyć późno dorósł do roli bycia ojcem. Chyba dopiero przy mnie i Oli. Ojciec sam to mówił. Myślę, że Borysowi mogło być przykro patrzeć na nasz dom, porównując go do domu ze swojego dzieciństwa. Tylko żeby była jasność, nie Borys mi to powiedział, to moja refleksja. Opowiedz, proszę, o maszynie do pisania Marka Hłaski. Magda Jethon zmusiła ojca, żeby nagrał tę historię w jej audycji, znała ją już wcześniej. Odsłuchałam audycję, pośmiałam się i bardzo mi było żal Daniela Passenta, którego maszynę do pisania, za jego plecami, Agnieszka Osiecka podarowała mojemu ojcu, mówiąc, że kiedyś dostała ją od Hłaski. Daniel zadzwonił do ojca, że ma na jutro napisać felieton i bardzo prosi o zwrot maszyny. Zrobiła się kuriozalna historia. Maszynę tata miał może przez godzinę. Wiele osób mi mówiło, że Agnieszka bardzo lubiła dawać ludziom prezenty. Jest coś, czego się nie dowiedziałaś, a bardzo chciałaś? Chyba nie… Pod koniec życia ojciec pisał scenariusz do telewizyjnego serialu „Siostrzyczki”. Nie odnalazłam go. Czy byłyśmy z Olą inspiracją? Nie mam pojęcia. CZYTAJ TEŻ: Dorota Wellman rzadko o nim opowiada. Teraz już wiemy, czym będzie zajmował się syn dziennikarki Godzinami siedziałaś w radiu, przeglądając archiwa. Jak to jest słyszeć po tylu latach głos ojca? Bardzo miło, a jednocześnie dziwnie, bo słyszysz kogoś, kto jest twoim ojcem, w połowie z niego powstałaś, a tak naprawdę ten głos jest ci obcy. Obcy, a jednocześnie znajomy… Dziwne uczucie. Lubiłam przychodzić do archiwum radia, grzebać sobie w starym systemie. Prześledziłam całą drogę taty, też przy jakich audycjach pracował, zanim sam zaczął pisać. Na początku się przeraziłam, bo było tego strasznie dużo. Musiałam wybierać. Tylko najsłynniejsze słuchowisko Jacka Janczarskiego „Kocham pana, panie Sułku” z Martą Lipińską i Krzysztofem Kowalewskim miało co najmniej 300 odcinków. A napisanych było jeszcze więcej. Nie chodziło mi o to, żeby poznać całą twórczość ojca, tylko dowiedzieć się, jakim był człowiekiem. Na tym mi najbardziej zależało. I już coś wiem. Na ostatniej kolacji, na której był z Twoją mamą, powiedział Stefanowi Friedmannowi: „Jestem szczęśliwy. Wszystko mi wychodzi. Jeszcze nigdy mi tak nie szło”. Za kilka minut zasłabł, karetka zabrała go do szpitala. Mama mi opowiadała, że to był bardzo dobry czas w naszym życiu. Tata aż się bał, co się za chwilę wydarzy, że jest za fajnie. Potwierdził to Stefan Friedmann… Tata miał przed sobą mnóstwo projektów, planów, my z Olą byłyśmy już podrośnięte. Zrobiło się spokojnie i rodzinnie, i zawodowo. Trudna była rozmowa z mamą? Była na pewno pierwszą wyznaczoną sobie przez nas rozmową o ojcu. Usiadłyśmy i tylko to było na tapecie. Nigdy wcześniej tego nie zrobiłyśmy, wieczór wspominkowy o Jacku Janczarskim byłby sztuczny, totalnie nie w naszym stylu. Wszystko, czego wcześniej dowiadywałam się od mamy, było tak przy okazji, musiał być jakiś kontekst. Teraz dziwnie się czułam, że na potrzeby książki muszę stworzyć taką sytuację. Zrobiłyśmy to w jednej rozmowie. Z mojego zarysu pytań nie zostało nic. Szukałaś odpowiedzi, jak bardzo byłyście ważne dla taty? Nie, bo to zawsze wiedziałam. Byłam wychowana w poczuciu, że bardzo nas kochał. Nigdy nie miałam co do tego najmniejszej wątpliwości, pomimo że tego nie pamiętam. To wielkie szczęście mieć przekonanie, że ojciec ciebie kochał. Mama mówiła, że lubił zostawać z nami sam, zajmować się Olą i mną, kiedy mama wieczorem wychodziła do teatru. Kiedy Twoja mama mówi o śmierci taty, mam wrażenie, że dotykam czegoś, o czym rzadko się mówi. I to jest do szpiku kości ludzkie… Takie jest życie, każdego mogą spotkać mocne, kuriozalne sytuacje, które wystawiają cię na taki rodzaj bólu, o którego istnieniu nie miałaś pojęcia. Sytuacje, w których nawet sobie nie wyobrażasz, że możesz się znaleźć, jak chociażby opisywana przez mamę sytuacja po śmierci ojca przy sekcji zwłok. Przez chwilę miałam myśl, czy to nie jest za mocne. Zdecydowałam się zostawić, bo taka jest prawda, i nie ma co od niej uciekać albo nakładać filtry. Twój przyrodni brat Borys nosi ojca pasek do spodni od 20 lat. Masz coś po ojcu, co stale jest z Tobą? Zasuszone grzybki na nitce z jego kurtki. Pewnie są z Mazur, to już moje domysły. Znalazłam je w taty kurtce, którą mama oddawała Borysowi. I jeszcze mam piątaka, też z kieszeni kurtki. Teraz grzybki i piątak leżą sobie w tamtej szufladzie. Tyle, wystarczy. Najnowszy numer magazynu VIVA! od jutra będzie dostępny w kioskach i innych punktach sprzedaży w całej Polsce. Poza rozmową z Marianną Janczarską są również wywiady z: Iwoną Lewandowską oraz jej nową miłością, Noną Kowaleską-Motlik oraz Jackiem Zwoniarskim. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Natalia Niemen przerwała milczenie. W gorzkich słowach rozliczyła się z ojcem i trudnym dzieciństwem
Marianna Janczarska poznała tatę dopiero po śmierci. Jej dzieciństwo upłynęło pod znakiem bolesnej pustki
„W sumie nie wiem, jak to jest mieć ojca...”
Życie nie szczędziło ciosów Ewie Błaszczyk oraz jej najbliższym... W 2000 roku aktorka straciła męża, Jacka Janczarskiego. Małżonkowie doczekali się dwóch córek, które dodawały jej sił w najtrudniejszych chwilach. Parę lat później rodzinę spotkała kolejna tragedia — jedna z bliźniaczek zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę. Młodość Marianny, czyli starszej z sióstr, upłynęła pod znakiem pustki i straty bliskich jej sercu osób... Ewa Błaszczyk i Marianna Janczarska doświadczyły straty dwukrotnie Mówiło się, że byli dla siebie stworzeni. Miłość przyszła nagle, lecz Ewa Błaszczyk i Jacek Janczarski byli pewni, że chcą spędzić razem resztę życia. Doczekali się dwóch córeczek, które były ich największą dumą oraz szczęściem. Mariannie i Oli nie było jednak dane cieszyć się długo beztroskim dzieciństwem w pełnej rodzinie. Ich ojciec zmarł niespodziewanie 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty, gdy miały zaledwie sześć lat. Tuż przed skomplikowaną operacją poprosił o ucałowanie pociech... Nie odzyskał przytomności. CZYTAJ TAKŻE: Jan A.P. Kaczmarek: „Marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności” Po śmierci męża Ewa Błaszczyk została samotną matką z dwójką dzieci. Niestety zaledwie trzy miesiące później na rodzinę spadło kolejne nieszczęście, które na zawsze zmieniło ich życie. Ola Janczarska zakrztusiła się tabletką i zapadła w śpiączkę, z której do dziś się nie wybudziła. Córka Ewy Błaszczyk ma wszczepiony stymulator mózgu, lecz nadal nie ma z nią kontaktu. Jej mama i siostra nie tracą jednak nadziei, że Ola pewnego dnia wygra rozpaczliwą walkę o zdrowie... Marianna Janczarska, Viva! 4/2021 Marianna Janczarska poznała ojca po jego śmierci Obecnie 29-letnia córka Ewy Błaszczyk i Jacka Janczarskiego nie miała nigdy okazji, aby dobrze poznać swojego zmarłego ojca. Udało się to dopiero niedawno, podczas tworzenia jego biografii. Pomysł spisania książki o życiu artysty zrodził się podczas pracy magisterskiej. Marianna Janczarska opisała w niej życie zawodowe taty. W poruszającej rozmowie z Onetem opowiedziała z kolei o tym, jak wyglądało jej dzieciństwo. Pewne doświadczenia były dla młodej kobiety zupełnie obce. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dokładnie pięć lat temu jej życie zmieniło się w ciągu sekundy. Cudem uniknęła śmierci. Tak dziś wygląda Alżbeta Lenska Warszawa, lata 90. Ewa Błaszczyk, Jacek Janczarski z córkami, Olą i Marianną "Ja w sumie nie wiem, jak to jest mieć ojca, jak wygląda taka relacja, ani w jaki sposób okazywałby choćby zazdrość o mojego chłopaka. Co to daje, jak człowieka uzupełnia. Nie mam pojęcia. Więc może to jest dobry czas, żeby sobie pomóc, w sensie poznać go i wiedzieć. Przynajmniej wiedzieć, kim był, bo myślę, że to też mogło mnie trochę pozbierać do kupy" — mówiła córka Ewy Błaszczyk. Decyzja o spisaniu biografii otworzyła przed nią drzwi do wielu rodzinnych tajemnic, o których dotychczas nie miała pojęcia. "Nie wiedziałam, jak brzmiały jego ostatnie słowa... Wcześniej jakoś specjalnie nie dopytywałam, ale przy okazji książki usiadłyśmy z mamą i wszystko mi opowiedziała" — dodała.
Córka Ewy Błaszczyk poznała przyrodniego brata. Tak wyglądają ich relacje
Dziewczyna o wielu talentach. Marianna Janczarska ukończyła dziennikarstwo, pisze, gra w filmach i teatrze, projektuje ubrania. Mimo wielu przeciwności idzie przez życie własną drogą. Już jakiś czas córka Ewy Błaszczyk zapowiadała, że zamierza wydać książkę o ojcu, Jacku Janczarskim. Tak powstała publikacja Jacek Janczarski. I tak dalej. I tak dalej”. Marianna Janczarska przez długi czas kompletowała materiały. Udało się jej też porozmawiać z przyrodnim bratem, Borysem Janczarskim. Jak wyglądają ich relacje? Marianna Janczarska wydaje książkę o ojcu, Jacku Janczarskim Ewa Błaszczyk i pisarz, Jacek Janczarski stworzyli szczęśliwy, kochający związek. Małżonkowie wspólnie doczekali się córeczek, bliźniaczek. Nie spodziewali się, że los tak szybko ich rozdzieli. Marianna i Ola Janczarskie miały zaledwie sześć lat, kiedy tato zmarł. Trzy miesiące po jego odejściu, rodzina doświadczyła kolejnej tragedii. Ola zakrztusiła się tabletką. Wypadek spowodował obrzęk mózgu. Od tamtej pory przebywa w śpiączce. „Mąż nie chorował długo, to stało się szybko. Byliśmy całą rodziną w Zakopanem, pojechaliśmy tam na święta i na Nowy Rok, jeździliśmy na nartach. 2 lutego Jacka nie było już na świecie. Sto dni później Ola zadławiła się i zapadła w śpiączkę”, opowiadała aktorka w rozmowie z Wprost. Marianna Janczarska ma dziś 29 lat i wspiera mamę w prowadzeniu fundacji Akogo? oraz kliniki Budzik. Ukończyła dziennikarstwo, gra w teatrze, pisze książki. Jedna z nich „Jacek Janczarski. I tak dalej. I tak dalej” jest poświęcona ojcu. Jak narodził się ten pomysł? „Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego”, opowiadała Alinie Mrowińskiej w VIVIE! w 2021 roku. Czytaj też: Po kilkuletnim Filipie z Rodziny zastępczej nie ma już śladu. Tak zmienił się Sergiusz Żymełka Ewa Błaszczyk, jej córki Ola i Mania oraz mąż Jacek Janczarski, lata 90. Marianna Janczarska ma ogromną potrzebę poznania ojca. Podczas zgłębiania informacji na jego temat odkryła, że ma podobne poczucie humoru do niego, czasami wpada też w stany melancholii. Jacek Janczarski również taki był. „Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem. Dobrze wiedzieć, kim w połowie jesteś. Fascynujące było słuchanie w Ninatece jego wspomnień. W jednym z nagrań powiedział, że ma dwoistą naturę, z jednej strony jest w nim pęd do porządku i ładu, a z drugiej do bałaganiarstwa. Jakoś mi to zabrzmiało znajomo. […] Nie jestem taką osobą „hej do przodu”, tata też był raczej milczący. Wiele osób mi mówiło, że milczał, milczał i nagle mówił coś, co waliło wszystkich na kolana”, dodawała kilka lat temu w Vivie!. Marianna Janczarska odnowiła kontakt z przyrodnim bratem, Borysem Janczarskim Marianna Janczarska sumiennie zbierała materiały. Odkryła wczesne utwory ojca, dotarła do scenariuszy filmowych, które nie zostały zrealizowane oraz do osób, z którymi współpracował. Nawiązała też kontakt z przyrodnim bratem, by zawrzeć w publikacji jego wspomnienia o Jacku Janczarskim. Borys jest synem pisarza i Barbary Wrzesińskiej. Jest starszy od swoich przyrodnich sióstr o 20 lat i na co dzień mieszka w Paryżu. Swoją zawodową drogę związał z muzyką i występuje jako saksofonista jazzowy. „Kiedy my z Olą byłyśmy już na świecie i cokolwiek rozumiałyśmy, Borys studiował w Paryżu”, cytuje wypowiedź Marianny Janczarskiej Dobry Tydzień. Borys zachował kilka przedmiotów należących do ojca. Bardzo za nim tęskni. „Mam kilka takich rzeczy po nim, których nigdy się nie pozbędę. Pasek od spodni to jest chyba ten sam, którym miałem dostać lanie po samotnym powrocie z przedszkola. Nie zdziwiłbym się, gdyby się okazało, że należał do dziadka Czesława. Mam go na sobie codziennie od 20 lat”, miał opowiadać. Zobacz też: Los wystawił ich miłość na ciężką próbę. Historia Aleksandry Twardowskiej i Jana A.P. Kaczmarka Marianna Janczarska, Ewa Błaszczyk, VIVA! 2013
Marianna Janczarska skończyła 31 lat. Czym dziś zajmuje się córka Ewy Błaszczyk?
„Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą"
Marianna Janczarska to kobieta wielu talentów. Nie ma dla niej rzeczy niemożliwych. Jest ona córką Ewy Błaszczyk, która spełnia kolejne marzenia oraz zamierza iść własną drogą. 31-latka odziedziczyła po swojej mamie talent aktorski. Ukończyła dziennikarstwo oraz jest wiceprezesem Fundacji „Akogo?”. Od niedawna zajmuje się też projektowaniem ubrań. Jak wygląda jej życie? Artykuł aktualizowany 2.01.2025 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 06.01.2025 r.] Marianna Janczarska o swoim życiu Marianna Janczarska musiała szybko dorosnąć. Gdy miała sześć lat, zmarł jej tata. Dla małej dziewczynki był to ogromny cios. W 2023 roku wydała biografię o ojcu. Chciała go poznać bliżej, porozmawiać z ludźmi, którzy byli jego przyjaciółmi... Okazało się, że są do siebie podobni. „Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem. Dobrze wiedzieć, kim w połowie jesteś. Fascynujące było słuchanie w Ninatece jego wspomnień. W jednym z nagrań powiedział, że ma dwoistą naturę, z jednej strony jest w nim pęd do porządku i ładu, a z drugiej do bałaganiarstwa. Jakoś mi to zabrzmiało znajomo. Ja też muszę mieć w kalendarzu wszystko poukładane. Ale czasem mam totalny bałagan w głowie i nie tylko (śmiech). I nie jest mi z tym źle”, zwierzała się w jednym z wywiadów VIVY!. Niedługo po odejściu Jacka Janczarskiego na rodzinę spadła kolejna tragedia. Ola, siostra bliźniaczka Marianny zapadła w śpiączkę. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć", mówiła córka Ewy Błaszczyk w VIVIE! w rozmowie z Aliną Mrowińską. Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska, 2002 rok Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska, 2003 rok Nie ukrywa, że był okres w jej życiu, w którym dręczyło ją poczucie niesprawiedliwości. Młoda aktorka miała w sobie wewnętrzną niezgodę na to, co spotkało ją i jej bliskich. Targały nią różne uczucia — złość, żal... „Kilka lat chodziłam na terapię, na pewno mi pomogła, ale niektóre rzeczy muszą się zadziać same. Godzisz się wraz z wiekiem, z upływem czasu, z nowymi doświadczeniami. To długi proces. Czuję już względny spokój (przynajmniej teraz). Już sobie nie zadaję pytania dlaczego. To byłoby głupie, dziecinne i niepotrzebne”, mówiła Alinie Mrowińskiej. ZOBACZ: Marianna Janczarska w krótkim odstępie czasu straciła ojca i kontakt z siostrą. Wspomnienia ostatnich wspólnych chwil chowa głęboko w sercu Marianna Janczarska – czym zajmuje się córka Ewy Błaszczyk? Wiele razy córka Ewy Błaszczyk podkreślała, że nie chce być postrzegana przez pryzmat rodzinnej tragedii. „Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą", tłumaczy. Marianna Janczarska robi wiele rzeczy w swoim życiu — pracuje w fundacji, jest aktorką, ukończyła dziennikarstwo, napisała bajkę, założyła firmę ubraniową. A to dopiero początek! W rozmowie z VIVĄ! mówiła jakiś czas temu, że tworząc swoje CV sama śmieje się, że nie wiadomo, czym tak naprawdę się zajmuje i kim jest. „Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest. [...] Lubię moją różnorodność. To wszystko jest związane z jedną rzeczą – bardzo lubię wymyślać. Pewnie nigdy nie będę typem osoby, która się skoncentruje na jednym”, zwierzała się Alinie Mrowińskiej. Jedno jest pewne, Marianna Janczarska ma wielkie serce i głowę pełną pomysłów. Podobnie jak mama działa w Fundacji „Akogo?”, w której jest wiceprezeską i walczy o wybudzenie ze śpiączki Oli, czyli swojej siostry bliźniaczki. Córka aktorki czuje na swoich barkach ogromną odpowiedzialność. „Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem. [...] . Dużo mnie kosztuje każda wizyta w „Budziku”. Zawsze, kiedy tam jestem, przeżywam emocjonalne kombo. Jestem przekonana, że gdyby takie miejsce było, kiedy zdarzył się wypadek Oli, dziś byłoby zupełnie inaczej…”, dodawała w VIVIE! Marianna Janczarska. SPRAWDŹ: Były dziećmi, gdy straciły ojca. Potem spadła na nie kolejna, bolesna tragedia... 31-latka związała swoją przyszłość z aktorstwem, dziennikarstwem i… projektowaniem. Wydała też książkę o ojcu, Jacku Janczarskim. Nie ukrywa, że nie jest typem osoby, która koncentruje się na jednej rzeczy. „Miałam pisać pracę magisterką o Stanisławie Barei, ale moja pani promotor odradziła mi to, mówiąc, że jestem, delikatnie mówiąc "głupia", że chcę pisać o Barei. Wiedziała, że nie poznałam swojego ojca i jego twórczości również. Zapytała, dlaczego nie chciałabym o nim napisać. Pomyślałam, że to genialny pomysł, bo brzydko mówiąc, mogłam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. [...] Bardzo duży plus, który ona mi dała [książka przyp. red.] to jest na pewno to, że dogrzebałam się do wielu rzeczy. Piszę oczywiście to, co ja pamiętam przed napisaniem tej książki, to co wiedziałam, to, czego się dowiedziałam. Jest to też uzupełnione rozmowami z ludźmi, którzy byli z nim w jakiejś relacji, zawodowej lub nie. Rozmawiałam z jego pierwszą żoną, drugą żoną, czyli moją mamą, a jednak nie, dowiedziałam się, że mój tato miał jeszcze jedną żonę, więc moja mama była trzecią", pisała. „Są okresy w moim życiu, kiedy bardziej się skupiam na aktorstwie albo bardziej na fundacji. Nawet gdybym teraz dostała dużą rolę w filmie, po której posypałyby się propozycje, nigdy nie byłoby tak, że przestałabym pisać książkę. To mój najnowszy pomysł. Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać”, dodawała w VIVIE! rok temu. Marianna nie ukrywa też, że myślała nad zmianą nazwiska: „Również irytowało mnie to, że ktoś może komentować moje życie. Miałam parę takich sytuacji, żeby nie dopuścić do tego, żeby ktoś skojarzył mnie z mamą, to próbowałam zmienić imię i nazwisko, nieoficjalnie, ale na potrzeby jakiegoś projektu. Niestety okazało się to nielegale, bo musiałam podać numer dowodu osobistego i PESEL, więc nie udało się (śmiech). Ale mówię o tym, żeby zauważyć, jak to jest silne, do czego czasami dochodzi, że wpadam na taki pomysł", czytamy cozatydzien.tvn.pl. Niedawno córka Ewy Błaszczyk osiągnęła kolejne sukcesy: wydała bowiem książkę skierowaną do dzieci oraz wzięła udział w kostiumowym filmie "Niepewność", czym pochwaliła się na Instagramie. "Premiera serialu „Niepewność”, w którym brałam baardzo skromny udział. Świetnie było. Dziękuję" Marianna Janczarska o swojej firmie odzieżowej Córka Ewy Błaszczyk stworzyła jakiś czas temu własną markę odzieżową – MAÑANA. Postanowiła przedstawić się internautom i użytkownikom marki. "Z wykształcenia jestem aktorką i dziennikarką, ale im jestem starsza, tym bardziej dochodzę do wniosku, że nie wykształcenie definiuje ludzi, a to, kim są, jacy są i co ich zwyczajnie kręci. Mnie od zawsze kręciło wymyślanie. Tak jest do dziś, a zdaje mi się, że apetyt na to i na świat mam coraz większy. Kocham się wzruszać, ekscytować, przeżywać, czyli najprościej mówiąc w mojej definicji naprawdę żyć, doświadczać. Poznawać nowe, podróżować, odnosić sukcesy, choć często porażek jest znacznie więcej. Uczyć się wtedy walczyć ze sobą, pamiętając o tym, co jest naprawdę ważne”, pisała o sobie w poście na social-mediach. Firma Marianny Janczarskiej powstała z potrzeby tworzenia i wymyślania. Na stronie MAÑANA znajdziemy ciepłe i wygodne bluzy, sukienki czy czapki. „Celebrujemy małe przyjemności, jesteśmy ciekawi świata. Pałamy miłością do natury i podróży. Do takich też kobiet adresujemy swoje produkty. Nie bójcie się być sobą. To najlepsze, co możecie zrobić dla siebie samych, a także dla świata. Słuchajcie swojego wnętrza. Niech ubiór je odzwierciedla!”, czytamy na stronie sklepu. W 2021 roku w rozmowie z Aliną Mrowińską opowiedziała o tym, jak zrodził się w jej głowie pomysł na zbudowanie własnej firmy. „To jest bardzo śmieszna historia. W maju pojechaliśmy z moim Kamilem nad morze i którejś nocy, przysięgam, że nie koloryzuję, przyśniło mi się to. Że jestem właścicielką firmy, która produkuje ubrania i perfumy. Perfumy to na razie przyszłość. A wracając do snu, rano pomyślałam, że mam już prawie skończoną pracę magisterską, teatry są zamknięte, propozycji filmowych brak, więc czemu nie, moda zawsze mnie interesowała. Choć najbardziej lubię ubrać się, jak to określa mój chłopak, jak lump. Pod koniec lipca najpierw się obroniłam, a potem zarejestrowałam firmę Mañana i zaczęłyśmy szyć prototypy. Ja wymyślam, a resztę wykonują fantastyczne dziewczyny. We wrześniu sprzedałam pierwszą rzecz”, relacjonowała Marianna Janczarska.
Córka Ewy Błaszczyk odkryła rodzinną tajemnicę. Chodzi o małżeństwa jej ojca...
Aktorka próbowała zmienić swoje nazwisko. Dlaczego?
Dla Marianny Janczarskiej nie ma rzeczy niemożliwych. Córka Ewy Błaszczyk zamierza wydać jesienią książkę o ojcu. Jacek Janczarski zmarł, gdy była zaledwie sześcioletnią dziewczynką. Po tej tragedii media nie dawały spokoju jej rodzinie… Jak dramatyczne zdarzenia z przeszłości wpłynęły na dalsze życie aktorki? Marianna Janczarska próbowała zmienić nazwisko Miała zaledwie 6 lat, gdy odszedł jej ukochany tata. Jacek Janczarski zmarł z powodu pęknięcia tętniaka aorty. Młoda Marianna musiała bardzo szybko dorosnąć… i zmierzyć z kolejną tragedią. Jej siostra bliźniaczka straciła przytomność i zapadła w śpiączkę po zachłyśnięciu się tabletką trzy miesiące później. „Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć”, mówiła córka Ewy Błaszczyk podczas rozmowy z Aliną Mrowińską dla VIVY!. Czytaj także: Córeczka Anny Wendzikowskiej trafiła do szpitala. Co jej dolega? Marianna Janczarska, Ewa Błaszczyk, VIVA! 2013 To był trudny czas dla Marianny Janczar nie tylko ze względu na utratę bliskich. Niedawno udzieliła wywiadu dziennikarce cozatydzien.tvn.pl, Aleksandrze Czajkowskiej. Wyjawiła wówczas, że przez popularność mamy media długo nie dawały jej spokoju. Dla nastolatki w wieku dojrzewania była to ciężka do zniesienia sytuacja. „W gimnazjum zaczęłam czytać [wiadomości - przyp. red.] i bardzo mi to przeszkadzało, bo na dobrą sprawę masz 14-15 lat, masz swoje życie, po prostu żyjesz, a ludzie to komentują. Irytowało mnie to, że ktoś może komentować moje życie”, tłumaczyła. Z sytuacją próbowała poradzić sobie na zupełnie inny sposób. Stwierdziła, że… zmieni swoje nazwisko. „Żeby nie dopuścić do tego, by ktoś skojarzył mnie z mamą, to próbowałam zmienić imię i nazwisko, nieoficjalnie, ale na potrzeby jakiegoś projektu. Niestety okazało się to nielegalne, bo musiałam podać numer dowodu osobistego i PESEL, więc nie udało się”, dodała. Zobacz także: Tak wygląda mama Macieja Musiała! Ze sławnym synem łączy ją silna więź Ewa Błaszczyk, VIVA! sierpień 2016 Marianna Janczarska odkryła tajemnicę przy pisaniu książki o tacie Dziś Marianna Janczarska ma 28 lat i jest wszechstronnie utalentowaną kobietą. Została aktorką, wiceprezeską Neurorehabilitacyjnej "Budzik" przy Centrum Zdrowia Dziecka, prowadzi własną firmę odzieżową, a już wkrótce światło dzienne ujrzy jej książka o ojcu. O swojej pracy nad nią opowiedziała cozatydzien.tvn.pl. Okazuje się, że aktorka dowiedziała się wielu interesujących faktów z życia Jacka Janczarskiego. Jednym z nich było jego nieujawnione do tej pory małżeństwo. „Dogrzebałam się do wielu rzeczy. Piszę oczywiście to, co pamiętam przed napisaniem tej książki, to co wiedziałam, to, czego się dowiedziałam. Jest to też uzupełnione rozmowami z ludźmi, którzy byli z nim w jakiejś relacji, zawodowej lub nie. Rozmawiałam z jego pierwszą żoną, drugą żoną, czyli moją mamą, a jednak nie, dowiedziałam się, że mój tato miał jeszcze jedną żonę, więc moja mama była trzecią”, zdradziła Aleksandrze Czajkowskiej. Jacek Janczarski, Ewa Błaszczyk, dzieci - lata 90. Oprócz pracy nad swoimi projektami Marianna nadal spełnia się jako aktorka. Niedawno podjęła się kilku projektów artystycznych ze sławną mamą. Trzymamy kciuki za dalsze sukcesy! Sprawdź również: Joanna Przetakiewicz wspomina związek z Janem Kulczykiem: „Dzięki niemu wjechałam na złotym koniu do wielkiego świata biznesu" Marianna Janczarska, Viva! 4/2021
Poruszający gest córki Ewy Błaszczyk. Aktorka sama nie mogła się na to zdobyć...
Ewa Błaszczyk dla wielu Polaków jest źródłem inspiracji. Życie nie szczędziło jej ciosów, ale aktorka wciąż nie poddaje się, walczy o lepsze jutro i nie poddaje się. Ma za sobą trudne doświadczenia - w 2000 roku zmarł jej mąż, Jacek Janczarski, a kilka miesięcy później jedna z córek, Ola, zapadła w śpiączkę. Od tamtej pory aktorka nie ustaje w podejmowaniu walki o jej zdrowie. W tym wspiera ją druga córka Marianna, która zdecydowanie odziedziczyła po mamie determinację, siłę i wolę walki. Już na początku tego roku w wywiadzie dla magazynu VIVA! Marianna Janczarska zdradziła, że napisała monografię twórczości taty, Jacka Janczarskiego. Dziś ujawnia kolejne szczegóły swojej książki. Córka Ewy Błaszczyk pisze książkę o zmarłym ojcu Nie ma wątpliwości, że córka Ewy Błaszczyk, Marianna Janczarska, jest kobietą wielu talentów. Skończyła dziennikarstwo, pisze, gra w filmach, projektuje ubrania. Jest wiceprezesem Fundacji „Akogo?”. Mimo przeciwności losu, podobnie jak mama, spełnia marzenia i idzie własną drogą. Na początku roku w rozmowie z Aliną Mrowińską dla magazynu VIVA! przyznała, że poszukiwanie własnej tożsamości nie było łatwe. Marianna Janczarska nie chce być postrzebana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii: „Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest”, przyznała. Zobacz: Marianna Janczarska:„Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem” Marianna Janczarska o książce o ojcu Marianna Janczarska zdradziła wówczas, że lubi swoją różnorodność i zamierza odkrywać siebie na wielu polach. Tak narodziła się myśl, by napisać książkę o ojcu: „Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego”, zdradziła Marianna Janczarska w rozmowie z Aliną Mrowińską dla magazynu VIVA!. Przypomnijmy, kim był mąż Ewy Błaszczyk? Jacek Janczarski był znanym polskim pisarzem, dramaturgiem i satyrykiem. Tworzył scenariusze do polskich filmów i seriali. Zmarł 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty. Zobacz: Śmierć taty, śpiączka siostry... Marianna Janczarskapogodziła się z wydarzeniami z przeszłości? Teraz w rozmowie z Plejadą.pl Marianna Janczarska, córka Ewy Błaszczyk i Jacka Janczarskiego, ujawniła jeden szczegół na temat swojej książki: „Nie nazywałabym tego stricte biografią, bo jest bardziej chyba takim jego ludzkim portretem. Póki co więcej nie mogę na ten temat powiedzieć, bo jestem w trakcie podpisywania umowy z wydawnictwem”, powiedziała. Dla samej Ewy Błaszczyk książka o Jacku Janczarskim okazała się być niespodizzianką ze strony córki. „Jestem jej za to niezwykle wdzięczna, dlatego, że ja nie zrobiłam po jego śmierci kompletnie nic”, powiedziała w rozmowie z Życiem Na Gorąco. Pozostaje nam mocno trzymać kciuki za twórczość Marianny Janczarskiej!
Tak Marianna Janczarska zapamiętała swoje dzieciństwo: „Towarzyszyły nam z siostrą bójki”
Ola Janczarska od 20 lat pozostaje w śpiączce...
Gra w filmach i teatrze, projektowanie ubrań, praca w Fundacji Akogo i jeszcze do niedawna studia. Marianna Janczarska prowadzi bardzo dynamiczne i pełne wyzwań życie. Z jednej strony może to być powód do dumy, z drugiej na pewno córka Ewy Błaszczyk bywa zwyczajnie zmęczona. Jak sobie z tym radzi? I co pamięta ze swojego dzieciństwa? Mariana Janczarska o codzienności i mamie Jak aktorka radzi sobie z liczbą obowiązków, które na siebie nałożyła? „Staram się nie mówić – O Boże, co za koszmar!-. To chyba normalne, że każdy miewa dużo na głowie. Natomiast jeśli chodzi o uporządkowanie emocji to przyjmuje format zadaniowca. Konsekwentnie odhaczam na liście, co mam do zrobienia, nawet jak nie mam siły i ochoty tego robić. Czasem odpuszczam – pozwolenie sobie na to też jest ważne”, wyznała VIVIE.pl Marianna Janczarska. Córka Ewy Błaszczyk dodała też, że jej mama także nigdy nie narzeka głośno. Panie znają się na wylot i doskonale wiedzą, czego potrzebuje druga z nich. Choć nie mają wspólnych rytuałów takich jak wspólne ćwiczenia, spędzają razem dużo czasu i są dla siebie oparciem. Siostra Oli Janczarskiej o dzieciństwie Dwadzieścia siedem lat temu na świat przyszły Ola i Marianna Janczarskie. Bliźniaczki wiodły beztroskie dzieciństwo aż do 11 maja 2000, kiedy to Aleksandra zakrztusiła się tabletką. Jeden moment sprawił, że do dziś znajduje się ona w śpiączce. Marianna Janczarska zdecydowała się zostać wiceprezeską Fundacji Akogo właśnie dla siostry. „Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem”, opowiedziała w najnowszej VIVIE! 27-latka. Zapytana przez VIVĘ.pl o wspomnienia z dzieciństwa, odpowiedziała: „Teraz jestem trochę sceptyczna w tym temacie, bo nie wiem co mówić. Że mi zabrała misia? Tak faktycznie było, bo miałyśmy po 6 lat. Wielu sytuacji nie pamiętam, ale na pewno towarzyszyły nam bójki – zwykłe i klasyczne jak to między rodzeństwem”, zdradziła nam przed kamerą. Więcej z naszym wideo.
Marianna Janczarska: „Nie wyobrażam sobie przeżyć życia, nie próbując macierzyństwa”
„To jest wielka odpowiedzialność. W moim przypadku kolejna”
Spełnia się na wielu polach, rozwija i buduje przyszłość. Marianna Janczarska, córka Ewy Błaszczyk i zmarłego przed laty satyryka Jacka Janczarskiego w poruszającym wywiadzie opowiedziała Alinie Mrowińskiej o swoim życiu, odnalezionym poczuciu bezpieczeństwa i miłości... Od kilku lat Marianna Janczarska jest zakochana. Co mówi o swoim partnerze? Alina Mrowińska: Rozmawiamy w Twoim rodzinnym domu na Podleśnej. Nie mieszkasz tu już od dwóch lat. Opowiedz, proszę, o Kamilu. To jest ten ktoś na całe życie? Długo już jesteśmy razem. Prawie dziewięć lat. Były wzloty i upadki. Myślę, że nigdy się tego nie wie, czy to jest na całe życie. Na ten moment Kamil jest mi bardzo bliski. Ale życie jest tak nieprawdopodobnie nieprzewidywalne. W jednej chwili ktoś może być ci najbliższy na świecie, a za moment wydarzy się coś, co sprawi, że ta osoba stanie się obca. Chciałabyś kiedyś mieć dziecko? Nie wyobrażam sobie przeżyć życia, nie próbując macierzyństwa. Chociaż jeszcze nie teraz. To jest wielka odpowiedzialność. W moim przypadku kolejna. Mam obsesję na punkcie odpowiedzialności i jakiś lęk przed tym… Przed byciem odpowiedzialnym za kogoś. Czasami czuję się zupełnie nieodpowiedzialna za siebie, a co dopiero za kogoś. Kamil pomógł Ci poukładać przeszłość, wypadek Oli, śmierć taty? Kiedy zaczęłam z nim być, przeżyłam wręcz szok. Kamil jest dużym facetem, przytulał mnie w taki sposób, to trudno opowiedzieć… Ale poczułam, że mam kogoś, kto mnie chroni, że już nie muszę udawać… Przez długi czas to robiłam, udawałam, że wszystko jest OK. A kiedy Kamil mnie obejmował, mogłam się skulić jak dziecko, wreszcie wypłakać. Miałam taki okres, kiedy płakałam codziennie. Przy nim poczułam, że nie muszę tego dźwigać sama. Że nie muszę w ogóle za wszelką cenę tego dźwigać, tylko mogę pozwolić sobie odłożyć na chwilę niesiony bagaż zwyczajnie na ziemię. Kamil ma w sobie taką otwartą czułość. U mnie w domu nie przytulamy się często. Ta więź ma ogromną siłę, gdy coś się dzieje. Moje poczucie bezpieczeństwa w dzieciństwie na pewno zostało zachwiane. Chyba za bardzo nie rozumiałam, co się stało. Kiedy oglądam teraz twój dokument „Obudzić Olę” i patrzę na siebie, myślę: Oj, jeszcze nie rozumiesz, co tu się wydarzyło. Byłam wtedy pozytywnym dzieckiem, jakby wbrew wszystkiemu… Ty byś mogła więcej powiedzieć. Byłaś pozytywna i wierzyłaś święcie, że Ola niedługo się obudzi. Myślę, że w jakimś sensie to Cię chroniło. Na pewno. Ale jednak zmiana była ogromna. Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć. A ja miałam sześć lat. Stąd wziął się ten późniejszy płacz. Chyba ta ofiarowana mi bliskość w związku przypomniała mi, że ja to uczucie kiedyś znałam. Tak jakby wróciło do mnie z przeszłości, sprzed wypadku. Wróciły bezpieczeństwo i spokój. Pogodziłaś się z tym, co Cię spotkało? Dziś myślę: A jak możesz się z tym nie zgodzić? Mogę się buntować i nie godzić, tylko co z tego wyniknie. Ani nic dobrego dla Oli, ani dla mamy, ani dla mnie. Miałam taki okres w życiu, kiedy dręczyło mnie poczucie niesprawiedliwości i wewnętrzna niezgoda na to. Byłam zła, rozżalona. Kilka lat chodziłam na terapię, na pewno mi pomogła, ale niektóre rzeczy muszą się zadziać same. Godzisz się wraz z wiekiem, z upływem czasu, z nowymi doświadczeniami. To długi proces. Czuję już względny spokój (przynajmniej teraz). Już sobie nie zadaję pytania dlaczego. To byłoby głupie, dziecinne i niepotrzebne. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
Marianna Janczarska: „Są okresy, kiedy bardziej się skupiam na aktorstwie albo na fundacji ”
„Lubię moją różnorodność. To wszystko jest związane z jedną rzeczą – bardzo lubię wymyślać”
Dziewczyna o wielu talentach. Wiceprezes Fundacji „Akogo?”, absolwentka dziennikarstwa Marianna Janczarska pisze, gra w filmach i teatrze, projektuje ubrania. Mimo wielu przeciwności idzie przez życie własną drogą. Marianna Janczarska po raz pierwszy o poszukiwaniu własnej tożsamości i planach w rozmowie z Aliną Mrowińską. Alina Mrowińska: Wiele razy mówiłaś, że nie chcesz być postrzegana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii. W jakim momencie życia jesteś teraz? To taki czas dla mnie, żebym lepiej poznała siebie. Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest. Mogę powiedzieć, jaka jestem, na co mam kompletną alergię, ale… Na co masz kompletną alergię? Najogólniej mówiąc, na głupich ludzi. Nieszczerych, nielojalnych. A co cenisz w ludziach? Szczerość, otwartość, ciekawość drugiego człowieka. Takim człowiekiem jest Jowita Budnik, z którą grałam w spektaklu „Wania, Sonia, Masza i Spike” w Teatrze Polonia. Cudowna osoba – szczera, zawsze chętna do pomocy, nikogo nie udaje. Robisz tyle różnych rzeczy, bo ciągle szukasz swojej drogi? Nie, lubię moją różnorodność. To wszystko jest związane z jedną rzeczą – bardzo lubię wymyślać. Pewnie nigdy nie będę typem osoby, która się skoncentruje na jednym. Są okresy w moim życiu, kiedy bardziej się skupiam na aktorstwie albo bardziej na fundacji. Nawet gdybym teraz dostała dużą rolę w filmie, po której posypałyby się propozycje, nigdy nie byłoby tak, że przestałabym pisać książkę. To mój najnowszy pomysł. Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego. (...) Pisał Twój tata, dziadek Czesław Janczarski, jak to się zaczęło u Ciebie? To było przed pomysłem książki o tacie. Siedziałam na kanapie i nagle pojawił się w mojej głowie tytuł „Mania i Czarodziejska Bania”. Zapisałam na laptopie i zostawiłam. Po kilku dniach zaczęłam pisać, nie mając pomysłu na fabułę. To było niezwykłe doświadczenie, bo po każdym zdaniu pojawiał się pomysł na następne. Pisałam kilka dni non stop. I wyszła z tego całkiem niezła bajka, jak mówią w wydawnictwie, która ukaże się prawdopodobnie na Dzień Dziecka. Ilustracje zrobi sam Józef Wilkoń. To, że ilustruje Józef Wilkoń, jest szczęśliwym trafem. Przemknął mi przez myśl, ale chociaż zna mnie od dziecka, nie śmiałabym go nawet zapytać. Kiedy pani z wydawnictwa poprosiła mnie o przysłanie ilustracji, które mogłyby do bajki pasować, wysłałam z „Małego Księcia”, obrazy Darka Twardocha i ilustracje Wilkonia. Usłyszałam: „Chciałam zaproponować właśnie Wilkonia”. A jak wymyśliłaś firmę ubraniową? To jest bardzo śmieszna historia. W maju pojechaliśmy z moim Kamilem nad morze i którejś nocy, przysięgam, że nie koloryzuję, przyśniło mi się to. Że jestem właścicielką firmy, która produkuje ubrania i perfumy. Perfumy to na razie przyszłość. A wracając do snu, rano pomyślałam, że mam już prawie skończoną pracę magisterską, teatry są zamknięte, propozycji filmowych brak, więc czemu nie, moda zawsze mnie interesowała. Choć najbardziej lubię ubrać się, jak to określa mój chłopak, jak lump. Pod koniec lipca najpierw się obroniłam, a potem zarejestrowałam firmę Mañana i zaczęłyśmy szyć prototypy. Ja wymyślam, a resztę wykonują fantastyczne dziewczyny. We wrześniu sprzedałam pierwszą rzecz. A co z aktorstwem? Teatry nadal są zamknięte. Te inne rzeczy pomagają mi tak strasznie się nie napinać i nie załamywać, że znowu się nie udało na castingu. Moje projekty pozwalają mi nie stać w miejscu i nie czekać na telefon. Chociaż ja w aktorstwie staram się nie ograniczać do czekania na telefon z propozycją, tylko próbuję działać sama. Z Dominiką Sakowicz, przyjaciółką ze szkoły filmowej, zrobiłyśmy spektakl „Papugi”, scenariusz na dwie dziewczyny napisał Jacek Górecki. Premiera była w Teatrze Soho, zagrałyśmy kilka spektakli i przyszedł lockdown. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
Śmierć taty, śpiączka siostry... Marianna Janczarska pogodziła się z wydarzeniami z przeszłości?
„Byłam zła, rozżalona. Kilka lat chodziłam na terapię”
Marianna Janczarska miała sześć lat, kiedy jej tata zmarł. Pamięta bardzo niewiele i odczuwa silną potrzebę, by dowiedzieć się o nim jak najwięcej. Odkryła, jak wiele ich łączyło i właśnie pracuje nad książką o ojcu. Po odejściu Jacka Janczarskiego przyszedł kolejny cios - śpiączka Oli, bliźniaczej siostry Marianny. ,,Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby", mówi Alinie Mrowińskiej. Wiele razy córka Ewy Błaszczyk podkreślała, że nie chce być postrzegana przez pryzmat rodzinnej tragedii. ,,Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą", mówi. Robi wiele rzeczy w swoim życiu - pracuje w fundacji, jest aktorką, ukończyła dziennikarstwo, napisała bajkę, założyła firmę ubraniową. A to dopiero początek! Marianna opowiedziała Alinie Mrowińskiej o swoim życiu, codzienności i miłości. Od kilku lat jest szczęśliwie zakochana. Dzięki swojemu partnerowi udało jej się poukładać przeszłość? Alina Mrowińska: Robisz tyle różnych rzeczy, bo ciągle szukasz swojej drogi? Marianna Janczarska: Nie, lubię moją różnorodność. To wszystko jest związane z jedną rzeczą – bardzo lubię wymyślać. Pewnie nigdy nie będę typem osoby, która się skoncentruje na jednym. Są okresy w moim życiu, kiedy bardziej się skupiam na aktorstwie albo bardziej na fundacji. Nawet gdybym teraz dostała dużą rolę w filmie, po której posypałyby się propozycje, nigdy nie byłoby tak, że przestałabym pisać książkę. To mój najnowszy pomysł. Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego. Miałaś sześć lat, kiedy tata zmarł. Masz potrzebę poznania go? Ogromną. Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem. Dobrze wiedzieć, kim w połowie jesteś. Fascynujące było słuchanie w Ninatece jego wspomnień. W jednym z nagrań powiedział, że ma dwoistą naturę, z jednej strony jest w nim pęd do porządku i ładu, a z drugiej do bałaganiarstwa. Jakoś mi to zabrzmiało znajomo. Ja też muszę mieć w kalendarzu wszystko poukładane. Ale czasem mam totalny bałagan w głowie i nie tylko (śmiech). I nie jest mi z tym źle. (...) Kamil pomógł Ci poukładać przeszłość, wypadek Oli, śmierć taty? Kiedy zaczęłam z nim być, przeżyłam wręcz szok. Kamil jest dużym facetem, przytulał mnie w taki sposób, to trudno opowiedzieć… Ale poczułam, że mam kogoś, kto mnie chroni, że już nie muszę udawać… Przez długi czas to robiłam, udawałam, że wszystko jest OK. A kiedy Kamil mnie obejmował, mogłam się skulić jak dziecko, wreszcie wypłakać. Miałam taki okres, kiedy płakałam codziennie. Przy nim poczułam, że nie muszę tego dźwigać sama. Że nie muszę w ogóle za wszelką cenę tego dźwigać, tylko mogę pozwolić sobie odłożyć na chwilę niesiony bagaż zwyczajnie na ziemię. Kamil ma w sobie taką otwartą czułość. U mnie w domu nie przytulamy się często. Ta więź ma ogromną siłę, gdy coś się dzieje. Moje poczucie bezpieczeństwa w dzieciństwie na pewno zostało zachwiane. Chyba za bardzo nie rozumiałam, co się stało. Kiedy oglądam teraz twój dokument „Obudzić Olę” i patrzę na siebie, myślę: Oj, jeszcze nie rozumiesz, co tu się wydarzyło. Byłam wtedy pozytywnym dzieckiem, jakby wbrew wszystkiemu… Ty byś mogła więcej powiedzieć. Byłaś pozytywna i wierzyłaś święcie, że Ola niedługo się obudzi. Myślę, że w jakimś sensie to Cię chroniło. Na pewno. Ale jednak zmiana była ogromna. Miałam pełny dom, troskliwą rodzinę i nagle z tego normalnego życia w ciągu trzech miesięcy znikają ci dwie osoby. Jedna w ogóle, a z drugą nie ma kontaktu i nie wiadomo, co będzie dalej. No i mama, która musiała się w tym odnaleźć. A ja miałam sześć lat. Stąd wziął się ten późniejszy płacz. Chyba ta ofiarowana mi bliskość w związku przypomniała mi, że ja to uczucie kiedyś znałam. Tak jakby wróciło do mnie z przeszłości, sprzed wypadku. Wróciły bezpieczeństwo i spokój. Pogodziłaś się z tym, co Cię spotkało? Dziś myślę: A jak możesz się z tym nie zgodzić? Mogę się buntować i nie godzić, tylko co z tego wyniknie. Ani nic dobrego dla Oli, ani dla mamy, ani dla mnie. Miałam taki okres w życiu, kiedy dręczyło mnie poczucie niesprawiedliwości i wewnętrzna niezgoda na to. Byłam zła, rozżalona. Kilka lat chodziłam na terapię, na pewno mi pomogła, ale niektóre rzeczy muszą się zadziać same. Godzisz się wraz z wiekiem, z upływem czasu, z nowymi doświadczeniami. To długi proces. Czuję już względny spokój (przynajmniej teraz). Już sobie nie zadaję pytania dlaczego. To byłoby głupie, dziecinne i niepotrzebne. Jak jest teraz z Olą? Stabilnie. Na świecie stale pojawiają się nowe metody leczenia ludzi w śpiączce. Ale na pewno podchodzę już do tego ostrożniej… Chyba pamiętasz, jak kilka lat po wypadku Oli przyjechał do nas lekarz z Wielkiej Brytanii, który podawał tam ludziom w śpiączce zolpidem. Wtedy wydawało mi się, że przyjechał niemal Pan Bóg, poda tabletkę i Ola wstanie. Miałam 11 lat, strasznie się nakręciłam. Pamiętam, że chciałam się do tego lekarza przytulać, a on cały czas mnie odpychał. Dziwiłam się, czemu mnie tak odpycha, trzyma na dystans. A on nie chciał mi dawać nadziei. Coś tam się po tym leku z Olą działo, ale nie to, na co ja czekałam. Bardzo to przeżyłam. To był chyba taki moment zwrotny w przejściu od małego dzieciaka do dorastającej dziewczyny, do której powoli dochodzi to wszystko, zmienia się punkt widzenia. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
Marianna Janczarska: „Ola na zawsze jest częścią mojego życia”
Córka Ewy Błaszczyk poruszająco o stanie siostry. Ola od 20 lat pozostaje w śpiączce
Śmierć taty, satyryka Jacka Janczarskiego i śpiączka siostry bliźniaczki wpłynęły na jej życie. Marianna Janczarska nie chce być postrzegana przez pryzmat rodzinnej tragedii. Córka aktorki Ewy Błaszczyk jest wiceprezeską Fundacji „Akogo?”. Rozwija talenty - pisze, występuje na scenie i filmie, a także stworzyła własną markę ubraniową. W rozmowie z Aliną Mrowińską dla VIVY!, Marianna Janczarska opowiedziała o działaniu fundacji i klinice Budzik. W poruszających słowach mówi o stanie Oli. Jej siostra bliźniaczka od 20 lat znajduje się w śpiączce. Marianna Janczarska o siostrze, Oli Alina Mrowińska: Kiedy jechałam do Ciebie, dowiedziałam się z radia o śmierci Polaka, który w stanie wegetatywnym przebywał od ponad dwóch miesięcy w szpitalu w Wielkiej Brytanii. Brytyjski sąd wydał zgodę na odłączenie go od aparatury podtrzymującej życie. Polski rząd starał się o przewiezienie mężczyzny do „Budzika” dla dorosłych w Olsztynie. Wybuchła medialna i polityczna burza… Marianna Janczarska: Zawsze w takich sytuacjach zadaję sobie pytanie, czy człowiek, będąc w takim stanie i mając świadomość, chciałby, żeby ktoś o niego walczył. I to jest wielka niewiadoma. Gdybym teraz miała ci odpowiedzieć, czy ja chciałabym, żeby moi bliscy o mnie walczyli, nie potrafiłabym. Rodzina tego mężczyzny z Wielkiej Brytanii była podzielona. Ale po odłączeniu od respiratora ten człowiek nadal żył. Oddychał samodzielnie. I wykonanie drugiego kroku, czyli zaprzestanie podawania mu pożywienia było nieludzkie. Nie bardzo rozumiem, jak można komuś fundować śmierć przez zagłodzenie. To nie jest godna śmierć. Nasz „Budzik” oferował pomoc. Kiedy będzie gotowy „Budzik” dla dorosłych w Warszawie? Mam nadzieję, że pod koniec przyszłego roku. Potrzeba jest ogromna. Czasem w kolejce czeka kilkuset pacjentów. To głównie ofiary wypadków komunikacyjnych. W olsztyńskim „Budziku” była moja pani profesor ze szkoły filmowej, która uległa wypadkowi podczas próby spektaklu. Była w śpiączce. Teraz mówi i je lody. Jej bliscy mówią, że jest coraz bardziej obecna. Obejrzałam na stronie internetowej Fundacji „Akogo?” wzruszające nagranie kilkuletniej Zuzi, która niedawno wybudziła się ze śpiączki. Dziewczynka mówi, że życie jest piękne. Chodzisz do „Budzika”, rozmawiasz z rodzicami dzieci w śpiączce? Znam historie rodzin, które są naprawdę tragiczne. Jedno dziecko w „Budziku”, dwoje zdrowych w domu na drugim końcu Polski. Nie potrafię się nie rozryczeć. Dużo mnie kosztuje każda wizyta w „Budziku”. Zawsze, kiedy tam jestem, przeżywam emocjonalne kombo. Jestem przekonana, że gdyby takie miejsce było, kiedy zdarzył się wypadek Oli, dziś byłoby zupełnie inaczej… Kiedy teraz obserwuję dzieci, które już za chwilę będą wybudzone, widzę, że Ola była w podobnym stanie. Był moment, kiedy była naprawdę bardzo blisko… Ale potem przyszło zapalenie płuc i inne infekcje i komplikacje. Domyślam się jedynie, przez co przechodzą rodzice dzieci w śpiączce. Wyobrażam sobie, jak nieprawdopodobnie muszą być szczęśliwi, kiedy widzą, że ich dziecko wraca do świata i mogą z nim pojechać do domu. Pamiętam dziewczynkę, która w pierwszych dniach po wybudzeniu powiedziała, że marzy o laptopie. Daliśmy to na naszą stronę internetową. I jacyś ludzie z Wielkiej Brytanii przesłali laptopa do „Budzika”. Był chłopiec, który po wybudzeniu powiedział: „Mamo, kocham cię, ale Pana Boga kocham jeszcze bardziej, bo dał mi drugą szansę”. Niezwykłe… Powiedziałaś mi kiedyś, że czujesz ogromną odpowiedzialność. Dlatego zostałaś wiceprezesem „Akogo?”? Tak. Ola na zawsze jest częścią mojego życia. I moje życie na zawsze będzie jakoś związane z fundacją. Pewnie kiedyś, mam nadzieję, że jeszcze długo nie, zostanę ze wszystkim sama. Trochę mnie to przeraża. Mama wykonała ogromną robotę. Są już dwa „Budziki”, jest program medyczny dla ludzi w śpiączce. Odezwali się do nas Japończycy, chcą budować „Budzik” w Japonii i nasz jest dla nich wzorem. Wiele razy mówiłaś, że nie chcesz być postrzegana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii. W jakim momencie życia jesteś teraz? To taki czas dla mnie, żebym lepiej poznała siebie. Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest. Mogę powiedzieć, jaka jestem, na co mam kompletną alergię, ale… Na co masz kompletną alergię? Najogólniej mówiąc, na głupich ludzi. Nieszczerych, nielojalnych. A co cenisz w ludziach? Szczerość, otwartość, ciekawość drugiego człowieka. Takim człowiekiem jest Jowita Budnik, z którą grałam w spektaklu „Wania, Sonia, Masza i Spike” w Teatrze Polonia. Cudowna osoba – szczera, zawsze chętna do pomocy, nikogo nie udaje. (...) Jak jest teraz z Olą? Stabilnie. Na świecie stale pojawiają się nowe metody leczenia ludzi w śpiączce. Ale na pewno podchodzę już do tego ostrożniej… Chyba pamiętasz, jak kilka lat po wypadku Oli przyjechał do nas lekarz z Wielkiej Brytanii, który podawał tam ludziom w śpiączce zolpidem. Wtedy wydawało mi się, że przyjechał niemal Pan Bóg, poda tabletkę i Ola wstanie. Miałam 11 lat, strasznie się nakręciłam. Pamiętam, że chciałam się do tego lekarza przytulać, a on cały czas mnie odpychał. Dziwiłam się, czemu mnie tak odpycha, trzyma na dystans. A on nie chciał mi dawać nadziei. Coś tam się po tym leku z Olą działo, ale nie to, na co ja czekałam. Bardzo to przeżyłam. To był chyba taki moment zwrotny w przejściu od małego dzieciaka do dorastającej dziewczyny, do której powoli dochodzi to wszystko, zmienia się punkt widzenia. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
Marianna Janczarska:„Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem”
Córka Ewy Błaszczyk w poruszających słowach wspomina tatę, Jacka Janczarskiego
Córka aktorki Ewy Błaszczyk i zmarłego przed laty satyryka Jacka Janczarskiego. Siostra bliźniaczka pozostającej od 20 lat w śpiączce Oli. Wiceprezes Fundacji „Akogo?”. Dziewczyna o wielu talentach. Absolwentka dziennikarstwa, pisze, gra w filmach i teatrze, projektuje ubrania. Mimo wielu przeciwności idzie przez życie własną drogą. Marianna Janczarska po raz pierwszy o poszukiwaniu własnej tożsamości, związku z niezwykłym mężczyzną i o tym, że nie chce być postrzegana przez pryzmat rodzinnej tragedii opowiedziała Alinie Mrowińskiej dla VIVY!. Marianna Janczarska w poruszających słowach wspomina tatę, Jacka Janczarskiego View Ediplayer on the source website Alina Mrowińska: Wiele razy mówiłaś, że nie chcesz być postrzegana tylko przez pryzmat rodzinnej tragedii. W jakim momencie życia jesteś teraz? Marianna Janczarska: To taki czas dla mnie, żebym lepiej poznała siebie. Nie jestem rozgoryczona, wiecznie w depresji, jak pewnie niektórzy ludzie o mnie myślą. Robię dużo różnych rzeczy, nie tylko pracuję w fundacji. Jak tworzę swoje CV, to sama się śmieję, że nie wiadomo, kim ja jestem. Mam aktorstwo, dziennikarstwo, napisałam bajkę, założyłam firmę ubraniową. Dużo tego, ale lubię takie życie. Kiedyś mi się wydawało, że jak będę miała 27 lat, to już będę taka dojrzała i na pewno będę wiedziała, kim jestem. Nie do końca tak jest. Mogę powiedzieć, jaka jestem, na co mam kompletną alergię, ale… Na co masz kompletną alergię? Najogólniej mówiąc, na głupich ludzi. Nieszczerych, nielojalnych. (...) Robisz tyle różnych rzeczy, bo ciągle szukasz swojej drogi? Nie, lubię moją różnorodność. To wszystko jest związane z jedną rzeczą – bardzo lubię wymyślać. Pewnie nigdy nie będę typem osoby, która się skoncentruje na jednym. Są okresy w moim życiu, kiedy bardziej się skupiam na aktorstwie albo bardziej na fundacji. Nawet gdybym teraz dostała dużą rolę w filmie, po której posypałyby się propozycje, nigdy nie byłoby tak, że przestałabym pisać książkę. To mój najnowszy pomysł. Pisałam pracę magisterską o ojcu i pomyślałam, że nie ma o nim żadnej książki i warto ją napisać. Żeby przybliżyć ludziom, a przy okazji samej sobie, Jacka Janczarskiego. Miałaś sześć lat, kiedy tata zmarł. Masz potrzebę poznania go? Ogromną. Pamiętam bardzo mało, chyba tylko śmiech taty… Wszystko jest dla mnie odkryciem. Dobrze wiedzieć, kim w połowie jesteś. Fascynujące było słuchanie w Ninatece jego wspomnień. W jednym z nagrań powiedział, że ma dwoistą naturę, z jednej strony jest w nim pęd do porządku i ładu, a z drugiej do bałaganiarstwa. Jakoś mi to zabrzmiało znajomo. Ja też muszę mieć w kalendarzu wszystko poukładane. Ale czasem mam totalny bałagan w głowie i nie tylko (śmiech). I nie jest mi z tym źle. Co jeszcze odkryłaś, słuchając taty? Rozumiem doskonale jego poczucie humoru. Mam podobne. Czasem wpadam w takie stany melancholii, trochę dołki psychiczne, trwa to kilka dni. Mama mi powiedziała, że tata taki był. Dobrze to wiedzieć. Nie jestem taką osobą „hej do przodu”, tata też był raczej milczący. Wiele osób mi mówiło, że milczał, milczał i nagle mówił coś, co waliło wszystkich na kolana. Ja aż tak, niestety, nie mam (śmiech). Odkryłam wczesne utwory taty. Dotarłam do kilku scenariuszy filmowych, które nie doczekały się realizacji. Szkoda, że już nie ma wielu ludzi, z którymi chciałabym porozmawiać. Odeszła pani Maria Czubaszek, która miała najlepsze na świecie poczucie humoru, współpracowała z tatą wiele lat, byli nawet parą. Na pewno odezwę się do Stefana Friedmanna, do Barbary Wrzesińskiej, pierwszej żony taty. Przez Remka Grzelę znalazłam w Stanach przyjaciela ojca z czasu studiów, Edka Charleya, który po wydarzeniach ’68 roku musiał wyjechać z Polski i nigdy nie wrócił. Zaczęłaś już pisać? Kilka dni temu położyłam się do łóżka, nie mogłam zasnąć i w końcu wstałam i zaczęłam pisać. Pisałam non stop kilka godzin. Rozmawiałaś o tacie z mamą? Nigdy nie było tak, że siedzimy sobie i mama mi opowiada. U nas zazwyczaj to jest sytuacyjne, przy okazji czegoś. Jak wtedy, kiedy powiedziałam mamie, że czasami dziwnie się czuję, dopadają mnie lękowe myśli: A co będzie? I dowiedziałam się, że tata miał podobnie. Jakim był tatą? Troskliwym. Mama kiedyś mi mówiła, że lubił zostawać z nami sam, zajmować się Olą i mną, kiedy mama wieczorem wychodziła do teatru. Rodzice nigdy nie traktowali nas jak małe dzieci. Nie było takiego ciumkania, tylko tłumaczyli nam wszystko jak dorosłym. Pamiętam, jak na wakacjach w Grecji zauważyłam przed restauracją ryby w akwarium, zapytałam: „Kiedy na nie czeka śmierć?”. Mama odpowiedziała mi chłodnym tonem, że jak je ktoś zamówi i zje. Niestereotypowa odpowiedź małemu dziecku. Pisał Twój tata, dziadek Czesław Janczarski, jak to się zaczęło u Ciebie? To było przed pomysłem książki o tacie. Siedziałam na kanapie i nagle pojawił się w mojej głowie tytuł „Mania i Czarodziejska Bania”. Zapisałam na laptopie i zostawiłam. Po kilku dniach zaczęłam pisać, nie mając pomysłu na fabułę. To było niezwykłe doświadczenie, bo po każdym zdaniu pojawiał się pomysł na następne. Pisałam kilka dni non stop. I wyszła z tego całkiem niezła bajka, jak mówią w wydawnictwie, która ukaże się prawdopodobnie na Dzień Dziecka. Ilustracje zrobi sam Józef Wilkoń. To, że ilustruje Józef Wilkoń, jest szczęśliwym trafem. Przemknął mi przez myśl, ale chociaż zna mnie od dziecka, nie śmiałabym go nawet zapytać. Kiedy pani z wydawnictwa poprosiła mnie o przysłanie ilustracji, które mogłyby do bajki pasować, wysłałam z „Małego Księcia”, obrazy Darka Twardocha i ilustracje Wilkonia. Usłyszałam: „Chciałam zaproponować właśnie Wilkonia”. Wywiad przeprowadziła Alina Mrowińska. Cały wywiad z Marianną Janczarską w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny od 25 lutego w punktach sprzedaży w całej Polsce, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl
Ewa Błaszczyk: „Córka mnie wyręczyła. Piękne uczucie”
Marianna Janczarska przygotowała dla mamy poruszającą niespodziankę
Dziś dla wielu osób jest inspiracją. Ewa Błaszczyk niesie nadzieję i pomoc. Życie nie szczędziło jej ciosów… Ewa Błaszczyk ma za sobą trudne doświadczenia, chwile załamania, ale postanowiła przerobić je w działanie. Aktorka w 2000 roku pożegnała męża. Jacek Janczarski zmarł nagle… Po kilku miesiącach nadszedł kolejny cios – śpiączka jednej z córek – Oli. Od tamtej pory Ewa Błaszczyk walczy o zdrowie swojej pociechy. Posiada ogromne wsparcie otrzymuje od najbliższych, przyjaciół, a przede wszystkim drugiej córki, Marianny. Podobnie jak mama posiada niesamowitą siłę i determinację. Teraz córka aktorki napisała monografię twórczości taty, Jacka Janczarskiego. To była prawdziwa niespodzianka dla Ewy Błaszczyk. Marianna Janczarska napisała monografię taty, Jacka Janczarskiego Marianna Janczarska po mamie odziedziczyła talent do aktorstwa, pasję i umiejętność przekraczania barier. Ewa Błaszczyk jest dla córki wzorem do naśladowania. „Wiele lat temu powiedziałam sobie, że jeżeli człowieka spotka jakaś tragedia, to po pewnym czasie trzeba sobie jasno powiedzieć, czy chce się umrzeć, czy nadal żyć. Ja wybrałam życie i wszystko, co robię, jest tego konsekwencją”, mówiła Ewa Błaszczyk w 2016 roku w rozmowie z VIVĄ!. Marianna Janczarska miała zaledwie sześć lat, kiedy zmarł jej tata. Śpiączka siostry bliźniaczki była kolejnym traumatycznym wydarzeniem w życiu dziewczynki. Szybko dojrzała. 27-latka dziś nie tylko wspiera mamę w opiece nad Olą i walce o jej zdrowie. Dzięki Ewie Błaszczyk zaangażowała się w pracę w fundacji Akogo? Obecnie sprawuje funkcję wiceprezesa. Marianna Janczarska i Ewa Błaszczyk, VIVA! styczeń 2013 Marianna Janczarska rozwija się na wielu polach. To napawa Ewę Błaszczyk dumą. 27-latka studiowała dziennikarstwo, ukończyła także Warszawską Szkołę Filmową, realizuje się na scenie. Zagrała u boku mamy w spektaklu „Wania, Sonia, Masza i Spike”. „Granie z mamą w jednym spektaklu jest ciekawym doświadczeniem, ale niełatwym. Przecież to aktorska wyga. (…) nie dawała mi zawodowych rad. I dobrze, bo trudniej przyjąć uwagi od najbliższej osoby”, wspominała w jednym z wywiadów dla magazynu PANI. Marianna stworzyła również własną markę odzieżową Mañana Clothes. Ewa Błaszczyk nie ukrywa, że córka poruszyła ją swoją ostatnią pracą. To była dla niej niezwykła niespodzianka, zupełnie się tego nie spodziewała. Marianna napisała monografię twórczości taty, Jacka Janczarskiego. Tata Marianny był cenionym scenarzystą, dramaturgiem i pisarzem. „Mania napisała monografię twórczości Jacka Janczarskiego, swojego taty. Przed laty obiecywałam sobie, że sama to zrobię, a okazało się, że córka mnie wyręczyła. Piękne uczucie”, wyznała Ewa Błaszczyk w rozmowie z Na Żywo. Marianna Janczarska, VIVA! styczeń 2013