Zofia Zborowska nie powiedziała mamie, kiedy rodzi. Maria Winiarska dowiedziała się o wszystkim po fakcie
„Ja nie wiedziałam, że ona poszła rodzić. Ukrywała to przed nami w tajemnicy", wyznała
Wczoraj media obiegła niezwykle radosna wiadomość. Zofia Zborowska i Andrzej Wrona po raz drugi zostali rodzicami. Tym razem zakochani wybrali córce nietypowe, lecz piękne imię — Jaśmina. I choć para bardzo długo przygotowywała się do narodzin, pewne rzeczy trzymali w tajemnicy. Nawet przed rodzicami... Zofia Zborowska i Andrzej Wrona kolejny raz zostali rodzicami Aktorka i słynny sportowiec wczoraj po południu zamieścili w sieci poruszający wpis. Otóż zakochani poinformowali swoich fanów, że ich druga pociecha właśnie przyszła na świat. Bez wątpienia Jaśmina będzie oczkiem w głowie zarówno rodziców, jak i dziadków. „Wczoraj w imieniny Nadziejki i Zosi przyszła na świat nasza druga córeczka Jaśminka
Są parą ponad pół wieku, właśnie świętują 48. rocznicę ślubu. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski nie widzą poza sobą świata
"Ależ ten czas leci! A dopiero co poznałam go na studiach…"
W domu rodziny Zborowskich ogromny powód do świętowania. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski obchodzą 48. rocznicę ślubu. Aktorka z tej okazji opublikowała na swoim profilu wzruszające zdjęcie przed lat z mężem. Nie szczędziła mu czułych słów. Cóż za wspaniała miłość! Maria Winiarska i Wiktor Zborowski świętują 48 lat małżeństwa 48 lat po ślubie i jeszcze 7 lat związku przed małżeństwem. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są ze sobą ponad pół wieku. Taka miłość się nie zdarza! A jednak im się przytrafiła i pielęgnują ją po dziś dzień. Aktorka z tej okazji pokazała urocze zdjęcie z czasów studenckich, dodając kilka słów od serca. Wzruszające wyznanie miłości poruszyło fanów. ZOBACZ TEŻ: Była dla niego wzorem, on jej siłą. Choroba rozdzieliła gwiazdę The Voice z synem zbyt wcześnie "48 lat po ślubie z tym Gagatkiem! I jeszcze z 7 lat w grzechu przed. Ależ ten czas leci! A dopiero co poznałam go na studiach…chudy, wysoki, wesoły i cholernie inteligentny. Wiktor! Kocham Cię! Życzę nam kolejnych (przynajmniej!!!) 48 lat razem" - napisała Maria Winiarska. Rodzina świętuje rocznicę Do życzeń dołączyła się również młodsza córka pary, Hanna. Na jej Instagramie pojawiła się wyjąkowa galeria zdjęć rodziców, którzy są dla niej niezwykle ważni. "Dzis moi Rodzice obchodza 48 rocznice slubu (plus z 7 lat chodzenia). Dziekuje Wam za to, ze daliscie mi i Zosi ogromne poczucie bezpieczeństwa i stworzyliscie nam DOM, w ktorym zeby nie wiem co zawsze byli rodzice. Kocham Was i zycze kolejnych 48 lat razem!". Przyłączamy się do życzeń! Tak, jak Pani Maria sobie życzyła - kolejnych 48. wspólnych, cudownych lat! [Tekst opublikowany na Viva Historie 20.04.2024 r.]
Wnuczka Marii Winiarskiej i Wiktora Zborowskiego skradła show na scenie. „Ona jest najlepsza”
Rodzina jest zachwycona występem 6-latki
Maria Winiarska i Wiktor Zborowski od 47 lat tworzą zgrane i szczęśliwe małżeństwo. Aktorska para doczekała się dwóch córek i trzech wnuczek. Sceniczny gen i pasję do aktorstwa przekazali bez wątpienia Zofii Zborowskiej, a jak będzie w wypadku wnuczek? Okazuje się, że pociechy Hanny Zborowskiej świetnie odnajdują się na scenie. Nagranie z występu 6-letniej Mili, a także 10-letniej Niny skradły serca wielu internautów. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski: wnuczki Maria Winiarska i Wiktor Zborowski pierwszą wnuczkę, Ninę, przywitali 10 lat temu, cztery lata później na świat przyszła Nina. Obie pociechy to córki prezenterki telewizyjnej i podróżniczki - Hanny Zborowskiej-Neves. Najmłodsza z wnuczek aktorskiej pary to dwuletnia Nadzieja - córka aktorki Zofii Zborowskiej-Wrony i siatkarza Andrzeja Wrony. Niestety, kontakt ze starszymi wnuczkami Maria Winiarska i Wiktor Zborowski mają utrudniony. Ich starsza córka wraz z Niną i Milą mieszkają na co dzień w Brazylii. "Moje starsze wnuczki mieszkają na co dzień w Brazylii, więc przez tę odległość mówię o siebie , bo to taka babcia na pół gwizdka. Zostaje mi internet i rozmowy przez Skype’a, Messengera czy WhatsAppa. Widujemy się coraz rzadziej mi.n. przez pandemię i na wiele rzeczy jako babcia nie mam wpływu, chociaż bardzo chciałabym mieć. Więc trudno się w cokolwiek mieszać. Ja bym parę rzeczy zrobiła inaczej, Hanię to złości, a mąż mówi: . I mąż ma rację", mówiła Maria Winiarska w rozmowie z pomponik.pl. Inaczej jest w przypadku najmłodszej wnuczki, którą dziadkowie mogą odwiedzać regularnie, obie rodziny mieszkają bowiem niedaleko siebie. "Mogę tutaj na miejscu patrzeć, jak się rozwija. Staram się jak najwięcej pomagać", dodała Maria Winiarska. Zobacz też: Mirosław Breguła we wspomnieniach syna: „Wolał, żebyśmy nie szli w jego ślady” Wnuczka Marii Winiarskiej i Wiktora Zborowskiego odziedziczyła aktorski talent po dziadkach? Na profilu instagramowym Hanny Zborowskiej-Neves obserwujący mogą obejrzeć jej najmłodszą pociechę brylującą na scenie wśród grupy małych baletnic. Na nagraniu widać, że 6-letnia Mila z wielką swobodą odnajduje się na scenie. "Ona jest najlepsza", skomentowała Zofia Zborowska. Pod filmem pojawiły się też inne komentarze zachwytu nad Milą: Ona urodziła się po to, by zostać gwiazdą!! To jest osobowość sceniczna! Scena to jej żywioł! Ja już jestem jej fanem! Chcę autograf!!! Genów nie wydłubiesz. Cudowna jest! Gwiazda schodzi ze sceny ostatnia. Mama dziewczynki wstawiła na swój profil dodatkowy film, gdzie nagrała emocjonalną reakcję Mili po zejściu ze sceny. Widać, ile emocji dostarczyło jej to przeżycie! "Jestem bardzo poruszona, wzruszona. Jestem bardzo szczęśliwa", mówiła dziewczynka na nagraniu. Zobacz też: Długo nie mogli znaleźć wspólnego języka. Agata Młynarska i jej brat Jan dopiero po latach odnowili swoją relację Okazuje się, że niedaleko pada jabłko od jabłoni również w przypadku starszej wnuczki, Niny. 10-latka również miała swoje taneczne show, o którym jej mama napisała: "Rośnie aktorka. Dla mnie rewelacja. Widzicie jak bardzo podobna jest do Zosi i mojej Mamy?".
Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są małżeństwem od pół wieku. Oto ich niezwykła historia miłości
Maria Winiarska i Wiktor Zborowski tworzą szczęśliwe małżeństwo. Są razem od 56 lat, a w tym roku minie 50 lat odkąd stanęli na ślubnym kobiercu. Wiele ich różni, a jeszcze więcej łączy. Jak zaczęła się ich niezwykła historia? Czy mają receptę na tak udane małżeństwo? Przypominamy historię niezwykłej miłości dwójki aktorów. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ-u i Viva Historie 10.01.2025 r.] View Ediplayer on the source website Maria Winiarska i Wiktor Zborowski: poznali się na studiach Maria Winiarska i Wiktor Zborowski poznali się w 1969 roku na studiach w Akademii Teatralnej. Wielkie uczucie nie pojawiło się od razu. Po latach żartują, że wcale do siebie nie pasują, nawet zodiakalnie, wszystko ich różni. Są przeciwieństwami niczym ogień i woda. „Nasz związek powstał ze skrzyżowania połówki jadalnej śliwki z połówką jadalnej dyni i tak otrzymaliśmy całkowicie niejadalny owoc. Może właśnie dlatego jeszcze nikt inny nas nie pożarł", tłumaczył Wiktor Zborowski. A jednak jakaś siła ich do siebie przyciągnęła... Aktorce zaimponował spokój, poczucie humoru, inteligencja wybranka i to, jak bardzo starał się o jej względy. W dodatku był przystojny. „Ciągle za mną łaził. Dałam mu buziaka, a on zadzwonił i zapytał, co chciałam przez to powiedzieć. W środku zimy specjalnie dla mnie zdobył gałązki bzu”, wspominała aktorka. Zanim stanęli na ślubnym kobiercu, minęło sześć lat. Para odciągała decyzję zawarciu związku małżeńskiego. Mama Marii Winiarskiej nie przepadała za przyszłym zięciem. „Babcia ostrzegała mamę przed ojcem. Podobno mówiła: »Zostaw tego dryblasa, on jest dla ciebie za duży!«”, wspominała w jednym z wywiadów Zofia Zborowska-Wrona. Ale tych dwoje było sobie pisanych, a ich uczucie się umacniało. Potem rodzice aktorki sami namawiali ją do ślubu. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska była pierwszą, wielką miłością Andrzeja Seweryna. Aktor wspominał, że miał na jej punkcie bzika „Mój ojciec lekarz w końcu powiedział: 'Jak Wiktor przychodzi z tobą do mnie do szpitala, to ja nie wiem, jak mam go przedstawić. Dochodzący?'. A babcia Wiktora powtarzała, że w grzechu żyjemy i w końcu zdecydowaliśmy się na ślub", mówiła Maria Winiarska [cytat za Pomponik.pl]. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski wspólnie doczekali się dwóch wspaniałych córek – Hanny i Zofii. Małżonkowie są z nich niezwykle dumni. Wypracowali sobie z nimi cudowną więź, opartą na zaufaniu. Wiedziały, że do Marii Winiarskiej mogą przyjść z każdym sekretem i problemem. Z kolei z tatą poruszały ważne tematy zawodowe i radziły się w wielu kwestiach. ZOBACZ TAKŻE: Eleni i jej mąż są razem od ponad 45 lat. U swojego boku przetrwali największą tragedię "Dobrze, że je wychowywaliśmy razem, bo była jakaś równowaga: to, co ja napsułam, on nareperował i odwrotnie. Wiktor nasze dziewczynki bardzo kocha, wspiera, martwi się, cieszy z ich sukcesów", wyznała Maria Winiarska w rozmowie z Katarzyną Burzyńską-Sychowicz dla BabybyAnn. Aktorka wiele lat temu przeżyła potężny cios. Trudno było jej się podnieść po stracie ukochanej siostry, Barbary. W tym trudnym czasie mogła liczyć na szczególne wsparcie. To bliscy dali jej największą siłę. „Nie wyobrażam sobie, jakbym zniosła tę tragedię, gdyby nie mój mąż i dzieci. Oni dali mi siłę i wiarę w lepsze jutro. Bardzo wspierała mnie mama Wiktora. Nieustannie mi powtarzała, że po złym musi przyjść dobre. I, chwała Bogu, nie myliła się. Dziś znów potrafię się uśmiechać”, wspominała w jednym z wywiadów. Maria Zborowska i Wiktor Zborowski z córkami, Hanną i Zofią Maria Winiarska i Wiktor Zborowski: relacja, która przetrwała już ponad pół wieku Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są razem już od ponad pięciu dekad! „W grzechu 6 i 44 po ślubie. […] Wiktor twierdzi, że to, co było przed ślubem, się nie liczy. On czci te 44 lata, od kiedy jesteśmy małżeństwem. A ja jednak upieram się, by celebrować 50 lat razem, bo przecież poznaliśmy się w szkole teatralnej i szybko zaczęliśmy ze sobą chodzić”, wspominała Maria Winiarska w 2020 roku w rozmowie z Faktem. Zakochani wciąż są siebie ciekawi. Kłócą się niczym włoskie małżeństwo, ale nie potrafią się na siebie gniewać, ponieważ nie uznają cichych dni. „Dzielimy radości i smutki, kłócimy się, wspieramy i nie brak w naszym związku gróźb rozwodu”, mówił aktor. Pewne jest, że w tym związku nie brakuje emocji i najważniejszego — miłości. O uczucia trzeba walczyć, troszczyć się, pielęgnować. Wspólne pokonywanie życiowych trudności nie jest takie straszne i jedynie umacnia więź. „Małżeństwo to ciężka robota, bez urlopu. Orka na ugorze. Ale dopóki moja żona dziwi się, że po jej mieszkaniu snuje się jakiś facet w kalesonach, a ja dziwię się, że po moim mieszkaniu pęta się jakaś bliżej mi nieznana pani w halce, to znaczy, że jeszcze potrafimy patrzeć na świat zdumionymi oczami i wszystko jest w porządku. Ale na pewno nie byłoby pasjonująco, gdybyśmy tak sobie cały czas jedli z dzióbków i wszystkie wolne chwile spędzali tylko z sobą”, podkreślał w wywiadzie dla Super Expressu Wiktor Zborowski. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Agnieszka Holland i Laco Adamik: wyszła za niego, mając 18 lat. Po rozwodzie z nikim się już nie związała Para patrzy na siebie wciąż z zachwytem, cieszą się wspólnie spędzanym czasem. Takiej miłości można im pozazdrościć! Maria Winiarska napisała: „My już nawet chorujemy na te same choroby, na bank będziemy już zawsze razem, bo u nas to tak troszkę jest, że »wiódł ślepy kulawego«. Jest inaczej niż kiedyś, nie ma co udawać, ale wiecie co? Jest fajnie. Wspieramy się, kochamy i zawsze możemy na siebie liczyć. Życzę każdemu takiego męża”. W 2021 roku, z okazji 45. rocznicy ślubu Maria Winiarska opublikowała w mediach społecznościowych wyjątkowe wideo. „Dziś z Wiktorem obchodzimy 45. BOLESNĄ ROCZNICĘ ŚLUBU! A w grzechu to już nawet 50. Wiktorku, kocham Cię niezmiennie, mam nadzieje, że Pani Cleo nie ma mi za złe użycia tej super piosenki”, napisała. Archiwalne zdjęcia z najważniejszego dnia w życiu pary opublikowały ich córki — Zofia i Hanna. "Moi rodzice obchodzą dziś 45. rocznicę ślubu. WOW! Gratulacje! Kochamy Was bardzo! Taki staż to jest coś, duma i wzruszka!", napisała Zofia Zborowska-Wrona. A Hanna Zborowska-Neves dodała: „Dziś 45., bolesna, jak to mówi mój Tata, rocznice ślubu obchodzą moi rodzice! Dziś bardziej niż kiedykolwiek, doceniam! Duma mnie rozpiera! I dzięki za wszystko! Love krowe!”. Małżonkowie są także szczęśliwymi dziadkami czterech wnuczek. W sierpniu 2021 roku na świat przyszła ich najmłodsza wnuczka, córka Zofii Zborowskiej — Nadzieja, a w maju 2024 roku najmłodsza Jaśmina. Życzymy dużo szczęścia! Źródła: Super Express, Fakt, Pomponik.pl, Uroda Życia, Baby by Ann Maria Winiarska, Wiktor Zborowski na uroczystej premierze filmu Sala samobojców Hejter, 2020 rok:
„To była genialna para”. Historia miłości Barbary Winiarskiej i Pawła Wawrzeckiego
Wróżono im szczęśliwą przyszłość, choroba córki wszystko zmieniła
Poznali się jeszcze na studiach. Dzielili to samo poczucie humoru i wielkie chęci do życia. Wszyscy wróżyli im szczęśliwą przyszłość i wielkie kariery. Przepowiednie spełniły się tylko częściowo, bo los miał co do nich inne plany... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 12.02.2025 r.] Barbara Winiarska: siostrzany duet Urodziła się 29 maja 1952 roku. Dorastała w domu wypełnionym muzyką. Jej siostra, Marysia, była od niej o rok starsza, ale wszyscy myśleli, że są bliźniaczkami. Co prawda, Basia była bałaganiarą i lekkoduchem, a jej siostra lubiła porządek i często się wieloma rzeczami przejmowała, ale cech wspólnych miały jednak więcej. Były tak samo utalentowane, tak samo temperamentne i lubiły te same rzeczy. Nawet w dzieciństwie ich mama ubierała je jednakowo. Z boku wyglądało, jakby siostry poruszały się nawet w ten sam sposób. „Kiedy śpiewałyśmy w duecie Siostry Winiarskie, ludzie często się dziwili, że my jesteśmy tak idealnie zgrane. Ten sam gest, stuk obcasa. Dla nas to było oczywiste. Byłyśmy jednym organizmem”, opowiadała Maria Winiarska dla „Wysokich Obcasów”. Swoją przyszłością również pokierowały tak, żeby dalej mogły sobie w życiu towarzyszyć. Skończyły szkołę muzyczną i potem zdawały do szkoły aktorskiej. Joanna Szczepkowska na łamach „Wysokich Obcasów” wspominała, jak w czerwcu 1971 roku w holu warszawskiej szkoły teatralnej po raz pierwszy zobaczyła Basię Winiarską. Miała wtedy na sobie czapkę z daszkiem, a wyróżniały ją jej wielkie niebieskie oczy. „Dziecinna, a jednocześnie dojrzała. Taka Giulietta Masina, tylko ładniejsza”. Pod tablicą z wynikami jej siostra Maria zapłakana wykrzykiwała, że Baśka jest najlepsza, bo myślała, że jej siostra nie dostała się do szkoły teatralnej. I wtedy po korytarzu rozległ się śmiech Basi. Podobno śmiała się bardzo specyficznie i tak, że ten dźwięk od razu zapadał w pamięć. „Coś w rodzaju przedziwnego staccato, trochę z bajki, trochę z horroru”, pisała Joanna Szczepkowska. Zaczęła krzyczeć do siostry, że się dostała, a potem stanęła na głowie. Podobno robiła tak jeszcze wiele razy w swoim życiu; lubiła stawać na głowie i zachęcała do tego innych. Taka była Basia. Zobacz także: Wiktor Zborowski i Paweł Wawrzecki są rodziną! Tego samego dnia stanęli na ślubnym kobiercu, byli nierozłączni Paweł Wawrzecki: trudne dzieciństwo Paweł Wawrzecki urodził się 12 lutego 1950 roku w Warszawie. Jego matka odeszła do niego, kiedy miał dwa lata, a z ojcem Stanisławem wiąże się jedna z najgłośniejszych afer w czasach PRL-u. Wawrzecki pracował jako dyrektor w Miejskim Handlu Mięsem i dorobił się majątku na malwersacjach. Wkrótce jego rodzina nie miała na co tej ogromnej ilości pieniędzy wydawać. Najgorszą konsekwencją było jednak aresztowanie Stanisława i decyzja sądu o karze śmierci dla niego. Paweł Wawrzecki do dzisiaj wypomina sobie, że nie pożegnał się z ojcem należycie. „Wszedłem do pokoju stołowego i powiedziałem: no to cześć tato, widzimy się za tydzień. Nie pocałowałem go, tylko mu podałem rękę”, wyznał aktor. (Cytat za Plotek.pl) Po ciężkich latach dzieciństwa, los się do Pawła uśmiechnął. W latach 70-tych dostał się na Wydział Aktorski PWST w Warszawie. Zapamiętano go jako jednego z najdowcipniejszych i najzabawniejszych kolegów na roku. Studia ukończył w 1975 roku i potem zaczął grywać na deskach teatrów, a także w serialach i filmach. Występował też w Kabarecie Olgi Lipińskiej. Niewiele brakowało, a zamiast Karola Strasburgera poprowadziłby Familiadę. Największą popularność i rozpoznawalność przyniosły mu seriale. Grał w takich produkcjach, jak „Złotopolscy”, „Buła i spóła", „Graczykowie”, „Matki, żony i kochanki”, czy „Daleko od noszy”. W 2002 roku dostał nagrodę najlepszego aktora komediowego na Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście. Czytaj także: Paweł Wawrzecki doznał w życiu bolesnych ciosów. Ojciec został stracony, żona zmarła nagle Barbara Winiarska i Paweł Wawrzecki: jak się poznali? Historia miłości Poznali się w Akademii Teatralnej. Od razu się ze sobą zgrali - byli idealnie dopasowani. Śmiali się z tych samych żartów, a na świat patrzyli przez te same różowe okulary. Raz Jacek Pacocha grał dramatyczną etiudę, a oni schowani za kulisami knuli, jak by tu go wyprowadzić z tej aktorskiej powagi. „Patrzę w jedną stronę - goły tyłek Pawła. Patrzę w drugą stronę, a Baśka też…”, wspominał aktor dla „Wysokich Obcasów”. Rozśmieszanie innych weszło im w krew. Dobrze się ze sobą bawili. To byli niepoprawni optymiści ze świetnym poczuciem humoru, ale przy tym wrażliwi na świat i ludzi. Prawie jak rodzeństwo, ale jednak nie do końca. Nie traktowali się jak brat i siostra, bo szybko zaczęło między nimi kiełkować uczucie. Pewnego dnia Paweł zachorował na grypę, a wtedy zatroskana Basia poszła, żeby mu pomóc w kurowaniu się. „Wzięła butelkę wina i już się nie rozstali” - wspominał Emilian Kamiński. „To była genialna para”, dodał. Czytaj też: Są małżeństwem od 13 lat. Oto historia miłości Pawła Wawrzeckiego i Izabeli Roman Barbara Winiarska i Paweł Wawrzecki: narodziny córki Ani Synchronizacja sióstr nawet na studiach nie uległa zaburzeniu. Kiedy Basia zakochała się w Pawle, to Maria poznała Wiktora Zborowskiego. Do tego obaj panowie byli przyjaciółmi, więc cała czwórka miała ze sobą świetny kontakt. Cztery lata po skończeniu studiów siostry stanęły na ślubnym kobiercu. Obie ceremonie odbyły się w ten sam dzień, a nawet w tych samych sukniach! „Obie skończyłyśmy szkołę muzyczną, potem studia aktorskie, wspólna była praca, wspólny odpoczynek, wspólne problemy. Nasze zamążpójścia, założenie oddzielnych rodzin, nie zmieniły takiego stanu rzeczy, stanowiłyśmy jedność” - wspominała w „Tele Tygodniu” Maria Winiarska. Basia Winiarska wkroczyła w wielki świat z bezcennym poczuciem bezpieczeństwa. Miała kochającego męża, wspaniałą siostrę, dobrych rodziców, nie cierpiała na kłopoty finansowe, a do tego była niesamowicie utalentowana. To, że zrobi wielką karierę, było tylko kwestią czasu. Tak samo z resztą myślano o Pawle. Byli młodzi, piękni i gotowi, żeby podbijać świat. W międzyczasie zdecydowali też, że chcą założyć rodzinę. Także w tej kwestii siostry Winiarskie idealnie się ze sobą zgrały. Termin porodu miały wyznaczony na ten sam dzień. Maria urodziła zdrowe dziecko o czasie, ale Basia już nie. Wyczekiwana przez nią i Pawła córka przyszła na świat miesiąc za szybko, dwa tygodnie po wprowadzeniu stanu wojennego. Dali jej na imię Ania. W skali Apgar dostała dziewięć punktów na dziewięć, ale po paru miesiącach powiedziano im, że ich córka ma mózgowe porażenie dziecięce z objawami padaczki typu Westa. Na początku nie mogli uwierzyć, bo przecież jeszcze na początku to było perfekcyjnie zdrowe dziecko. Chodzili od lekarza do lekarza, liczyli, że może psycholog, kardiolog, neurolog czy okulista powie im coś dobrego. Wszyscy specjaliści jednogłośnie przekazywali im złe wieści. Mówili, że nie dają ich córce więcej, jak dwa lata życia. Paweł i Basia obserwowali Anię i widzieli, jakie drastyczne zmiany w niej zachodzą. Dziewczynka przestawała siadać, raczkować i leżała nieruchomo, bo była spuchnięta od zastrzyków hormonalnych. „Baśka ciągle pytała dlaczego. Dlaczego nas to spotkało? Dlaczego mnie, dlaczego ją. I ciągle powtarzała: Może ja byłam za wesoła”, wspominał Paweł Wawrzecki w rozmowie dla „Wysokich Obcasów”. Zobacz także: Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są małżeństwem od pół wieku. Oto ich niezwykła historia miłości Choroba Ani wszystko w ich życiu zmieniła Kiedy ich córka skończyła dwa lata, wstawali do niej kilkanaście razy w nocy, czuwali nad nią na zmianę, aż w końcu Basia zrezygnowała ze spania w małżeńskim łóżku i zaczęła spać z Anią. Tak już było przez kolejnych kilkanaście lat. Zawsze spały razem. Byli młodym małżeństwem, ale ciężar związany z chorobą córki sprawił, że zapomnieli, że byli parą, „fajną parą”. Do tego rzeczywistość dała im się we znaki. Pierwsze lata życia ich dziecka przypadły na stan wojenny, kiedy w sklepach nie było kompletnie niczego, co mogłoby im się przydać. Nie mówiąc już o wózku inwalidzkim, którego ich córka mogła za kilka lat potrzebować. Mieszkali w bloku za Żelazną Bramą, w którym karaluchy i pluskwy były normą, a sąsiedzi nie przestawali pytać „dlaczego córeczka jeszcze nie chodzi?”. Z pracą też nie było łatwiej. Propozycje nie przychodziły, więc kiedy tylko mogli, jeździli w poniedziałki w trasy po Polsce z teatrem. „Taki wesoły autobus. Baśka była tam bardzo dzielna, tylko nerwowa. Ale na scenie tańczyła, śpiewała - wszystko tak jak trzeba”, opowiadał mąż aktorki. Barbara Winiarska i Paweł Wawrzecki: marzyli o domu Los się do nich uśmiechnął, kiedy Paweł znalazł im stary, przedwojenny dom. Wszystko w nim było do generalnego remontu, ale to go nie powstrzymało, bo to było idealne miejsce dla ich Ani. Część pieniędzy na pokrycie prac dostali od rodziców Basi, a pozostałą część wyłożył Paweł, bo przez chwilę pracował na czarno w Londynie jako stolarz. „I tu, w tym domu, wszystko powoli zaczęło się zmieniać. Myśmy zrozumieli, że to nie jest kara, tylko wyzwanie”, wyznał aktor dla WO. Basia w czerwcu 2002 roku w wywiadzie dla „Na Żywo” wyznała, że ktoś powiedział, że jak ma się urodzić dziecko niepełnosprawne, aniołowie radzą się w niebie, komu taki prezent sprawić. „Nie pomieszało mi się w głowie. Nie zamieniłabym jej na inne dziecko, słowo honoru”. Całe życie aktorki skupiło się wokół córki. Bardzo zależało jej na tym, żeby Ania miała wszystko, czego potrzebuje i jeszcze więcej. Wydawałoby się, że zdążyła zapomnieć o świecie teatru, który jeszcze niedawno wypełniał jej całe życie. Nigdy się nie skarżyła, że tęskni za sceną i że musiała poświęcić swoją karierę. Krzysztof Szczerbiński zapytał się jej pewnego razu, jak odczuła tę stratę, bo była przecież człowiekiem teatru. Odpowiedziała mu wtedy: „Wiesz, Krzysztof, to nie jest trudno pokochać własne dziecko”. Paweł Wawrzecki zaczął być w tym czasie aktorem na pełen etat. Po jednej roli zaczęła, pojawiać się druga, wkrótce nie narzekał na brak pracy, a wręcz przeciwnie. Często go nie było, ale dzięki jego zarobkom, Basia z córką mogły sobie pozwolić na podróże za granicę. Bardzo zależało im na tym, żeby pokazać Ani świat i dostarczać jej potrzebnych bodźców. Były na Wyspach Kanaryjskich, w Tunezji, na Majorce. Czytaj też: W latach 80. była jedną z najpopularniejszych polskich aktorek. Jak potoczyły się losy Marty Klubowicz? Barbara Winiarska i Paweł Wawrzecki: rozpad małżeństwa Ich życie przez lata toczyło się podobnym rytmem. Od 1992 roku Paweł dużo częściej pracuje, w serialu, teatrze i kabarecie. Basia na początku bardzo się z tego cieszy, ale płaci za to swoją cenę. Całodniowa, intensywna opieka nad Anią spadła wtedy na nią. Mimo to jej niespożyta energia znajduje jeszcze ujście w niesieniu pomocy innym chorym dzieciom, dla których zakłada stowarzyszenie Elf. Kiedy Paweł wraca do domu, to wtedy zawsze gotuje. Dba też o porządek; sam o sobie mówi, że jest pedantem, co zawsze irytowało jego żonę. Ona sama miała chaotyczną naturę, bałagan w szafie, to była u niej norma. On za to nie mógł znieść nawet jednej plamki na tapicerce. „Może dlatego, że właściwie nigdy nie miałem normalnego domu i to, co moje, jest dla mnie bardzo ważne”, przyznał w „Wysokich Obcasach”. Z czasem nadeszło nieuniknione i ich małżeństwo zaczęło się rozpadać. Poza tym, że oboje nie dzielili już razem codzienności i mijali się od lat, na Basię spadł cios, gdy usłyszała, że jej mąż ma romans z aktorką, Agnieszką Kotulanką. Po tym epizodzie aktor wrócił do żony, ale ich relacje już nigdy nie były takie same. „To bolesne, ale trzeba o tym mówić. Trzeba mówić delikatnie. Bo kto tak naprawdę może wiedzieć, czy to Ania oddaliła nas od siebie” - mówiła Barbara Winiarska w "Olivii" w 1998 r. (Cytat za plejada.pl) Czytaj również: Jest dla niej ojcem i matką. Paweł Wawrzecki poświęca córce każdą wolną chwilę Barbara Winiarska: nagła śmierć Barbarę Winiarską mimo niepowodzeń życiowych nie opuszczała życiowa energia. Biegała, pływała, uprawiała różne sporty i zarażała do tego inne mamy niepełnosprawnych dzieci, z którymi miała kontakt na co dzień. Jej siły witalne były nieograniczone. W 2002 r. pojechała do Kołobrzegu na urlop. Przez cały dzień narzekała na ból głowy. Kiedy przyjechała po nią przyjaciółka, natychmiast zabrała ją do szpitala. Na miejscu aktorka straciła przytomność. To był tętniak mózgu. Zmarła 18 września 2002 r. „Nas od razu ostrzegali psychologowie: chore dziecko to chory związek. I on kulał, ten związek, ale dom nie. On był, pachniał zupą. Pewnie, że... ale... wiesz, jaki był ostatni SMS, który dostałem od Basi? »Jestem zmęczona, chciałabym wrócić do naszego ślicznego domku«. A ja skończyłem wreszcie ten remont. Mamy na dole całe takie pomieszczenie do ćwiczeń, góra jest wreszcie zrobiona i jak ten dom już ma wszystko, to Baśka umarła. I tak to jest” - wyznał Paweł Wawrzecki w rozmowie z Joanną Szczepkowską w „Wysokich Obcasach”.
Wiktor Zborowski o małżeństwie z Marią Winiarską: „Dziwię, że ona tyle ze mną wytrzymała”
U boku ukochanej żony odnalazł miłość, wsparcie i szczęście. Wiktor Zborowski i Maria Winiarska od ponad 50 lat tworzą wspaniały duet, a od 48 są zgranym małżeństwem. Wspólnie doczekali się dwóch cudownych córek: Hanny i Zofii, a teraz i wnuków. Dziś aktor świętuje urodziny! Co mówił o relacji z ukochaną żoną? Nie szczędził jej ciepłych słów. [Artykuł aktualizowany 10.01.25 r.] Wiktor Zborowski o małżeństwie z Marią Winiarską Los połączył ich ścieżki ponad 50 lat temu na studiach w Akademii Teatralnej. Są jak ogień i woda, a jednak coś ich do siebie zbliżyło. I tak trwają u swojego boku i kroczą wspólnie przez życie. W zeszłym roku Wiktor Zborowski i Maria Winiarska świętowali 48. rocznicę ślubu. Zakochani doczekali się dwóch córek: Hanny i Zofii. Są szczęśliwi i dumni patrząc na swoje pociechy. „Dobrze, że je wychowywaliśmy razem, bo była jakaś równowaga: to, co ja napsułam, on nareperował i odwrotnie. Wiktor nasze dziewczynki bardzo kocha, wspiera, martwi się, cieszy z ich sukcesów”, mówiła Maria Winiarska w rozmowie dla Baby by Ann. Czytaj też: Są parą ponad pół wieku, właśnie świętują 48. rocznicę ślubu. Maria Winiarska i Wiktor Zborowski nie widzą poza sobą świata Małżonkowie z humorem opisują swoje życie, jako „orkę na ugorze” i żartują, że chorują już nawet na te same choroby. Cokolwiek się nie dzieje, wspierają się, kochają i zawsze mogą na siebie liczyć. Każdemu można życzyć takiego związku. Kilka lat temu, Wiktor Zborowski w rozmowie z Vivą! mówił pięknie o tej relacji: „Małżeństwo to nieustanne docieranie się. Nie jesteśmy przecież tacy sami jak wtedy, kiedy się poznaliśmy. Co jakiś czas całkowicie się zmieniamy i to wymaga nowych kompromisów. […] I to jest właśnie małżeństwo, miłość, przyjaźń, akceptacja, zaufanie i bezbrzeżne zdumienie w oczach co rano cementujące ten święty związek”. Sprawdź też: „Bogu dziękuję, że urodziłem się 25 lat przed nim". Wiktor Zborowski nie gryzł się w język i szczerze powiedział, co myśli o Tomaszu Kocie Aktor długo starał się o względy ukochanej. Wiedział, że to kobieta, z którą chce spędzić życie. Niczego nie żałuje. „Byłem przekonany, że będziemy razem do grobowej deski. Później się zastanawiałem, czy na pewno zostaniemy ze sobą, bo przecież różnie bywało. Ale do dziś jesteśmy razem i być może będzie tak do końca”, opowiadał w 2022 roku w VIVIE! Maria Winiarska, Wiktor Zborowski, Uroczysta premiera filmu Sala samobójców. Hejter, 2020 Wiktor Zborowski o recepcie na udany związek Co jest receptą na tak udane małżeństwo? Wiktor Zborowski nie potrafi jej podać. Sam dziwi się, że żona wytrzymała z nim tak długo. „Nie mam pojęcia, gdybym znał receptę, to podejrzewam, że mogliby mnie ogłosić świętym. Nie wiem, jaka jest recepta. To jest bardzo ciężka praca, bez dni wolnych, bez urlopów. Ja się sam sobie dziwię, że ona tyle ze mną wytrzymała, bo nie jestem taki łatwy w obsłudze”, wspominał aktor w rozmowie z Anną Pawelczyk-Bardygą dla cozatydzien.tvn.pl. Para wykonuje ten sam zawód. Doskonale rozumieją sytuację w branży i zdają sobie sprawę, z czym przychodzi im się mierzyć na co dzień. Jednak są też minusy. Wspólna pasja czasami generuje nieporozumienia i nie bywa ułatwieniem. „Czasem jest to ułatwienie, bo rozumiemy swoje problemy, wiem, co to znaczy być przed premierą, ona też wie, co to znaczy być przed premierą, więc rozumiemy specyfikę zawodu, który uprawiamy, w związku z tym mamy trochę wyrozumiałości dla siebie w tym względzie”, mówił aktor w rozmowie dla cozatydzien.tvm.pl. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Sprawdź też: Wiktor Zborowski i Paweł Wawrzecki są rodziną! Tego samego dnia stanęli na ślubnym kobiercu, byli nierozłączni
Wiktor Zborowski i Maria Winiarska sprzedają dom? Ich córka rozprawia się z plotkami!
W minionym tygodniu media obiegła sensacyjna informacja, jakoby Wiktor Zborowski z małżonką Marią Winiarską musieli sprzedać swój ukochany dom na Mazurach. Choć sami zainteresowani nie odnieśli się do tych rewelacji, zrobiła to ich córka Zofia. Krótko i treściwie rozprawiła się ze spekulacjami! Wiktor Zborowski i Maria Zborowski sprzedają dom na Mazurach – sensacyjna informacja Rozpowszechnił je na swoich łamach tygodnik „Rewia”. Mogliśmy w nim przeczytać, że ta trudna decyzja jest podyktowana względami finansowymi. Aktorska para podobno nie zarabia już tak jak kiedyś a co za tym idzie – mieli wyrazić chęć pozbycia się ukochanego domu na Mazurach w ramach podreperowania domowego budżetu. „Nie grają już tak często, jak kiedyś. Brakuje ról w serialach i filmach dla aktorów w ich wieku. W samym teatrze nie zarabia się dobrze. Maria straciła też rolę w serialu „Barwy szczęścia”. Oboje z Wiktorem uznali więc, że przyda im się dodatkowa gotówka ze sprzedaży działki”, wyrokował informator magazynu. Nie bez znaczenia miały być również w tej sytuacji problemy zdrowotne, z którymi od wiosny boryka się Wiktor Zborowski. Operacja kolan, którą przeszedł, odbiła się na jego życiu zawodowym, ponieważ na jakiś czas musiał przerwać występowanie na scenie – to potwierdziła sama Krystyna Janda, właścicielka stołecznego Och-Teatru. „Niedawno odwołaliśmy „Boską”, ponieważ Wiktor Zborowski, który jest po operacji kolana, nie był w tak dobrej formie, żeby mógł zagrać. Na dodatek obok jest Maciek Stuhr, który ma zerwane więzadła, ale powiedział, że zagra o lasce”, zwierzała się 70-letnia aktorka na łamach „Super Expressu”. Mąż Marii Winiarskiej musiał przejść rehabilitację. Mazurska posiadłość pary to ich azyl: odpoczywają w nim od medialnego zgiełku, zaś legendarny aktor trzyma w nim... kolekcję żelazek! „Gdy dojdzie do transakcji, Wiktor będzie musiał zabrać swoje rzeczy, w tym zabytkowe żelazka. Ale oboje z Marysią nie rozpaczają. Do rzeczy materialnych starają się mieć dystans”, twierdziła informatorka tygodnika „Rewia”. Fani martwili się sensacyjnymi doniesienia i szukali potwierdzenia tych informacji. W końcu skomentowała je córka pary! Czytaj także: Wiktor Zborowski o małżeństwie: „W tym roku minęła 46., „bolesna” rocznica ślubu” Maria Winiarska i Wiktor Zborowski Zofia Zborowska o domu na Mazurach Wiktora Zborowskiego i Marii Winiarskiej Zofia Zborowska-Wrona zrobiła to za pośrednictwem mediów społecznościowych. Stanowczo zaprzeczyła, jakoby jej rodzice sprzedawali ukochaną mazurską posiadłość i zaapelowała do internautów o rozsądek. „Moi rodzice nic nie sprzedają. Ostatnio tak się uśmiałam, jak przeczytałam dokładnie opisane pierwsze spotkanie Andrzeja z moimi rodzicami, do którego wówczas jeszcze nie doszło. Tak że serio, ludzie, nie czytajcie tych bzdur, szkoda czasu. A jeśli już musicie, to czytajcie to jako fikcję, bo z rzeczywistością nie ma to nic wspólnego”, zaznaczyła w relacji na Instagramie. Mąż aktorki to oczywiście Andrzej Wrona, były siatkarz, z którym Zofia Zborowska wzięła ślub w 2019 roku. 29 lipca 2021 roku na świat przyszła córeczka pary, której nadali imię Nadzieja. Czytaj także: Basia i Maria przez całe życie były nierozłączne. Duet „Sióstr Winiarskich” rozdzieliła tragedia Zofia Zborowska-Wrona w sesji dla „VIVY!”, 2021 rok
Basia i Maria przez całe życie były nierozłączne. Duet "Sióstr Winiarskich" rozdzieliła tragedia
Od dziecka wszystko robiły razem. Miłość do muzyki wyssały z mlekiem matki. Chodziły w jednakowych ubraniach i aż do samych studiów uczyły się w tych samych szkołach. Zdecydowały, że zostaną aktorkami, a zanim to nastąpiło, doświadczenie sceniczne zdobywały jako duet sióstr Winiarskich. Wydawało się, że już zawsze będą iść przez życie ramię w ramię. Nawet śluby wzięły w ten sam dzień, nie inaczej było z terminem porodów. Dalej wszystko już potoczyło się inaczej, niż sobie wyobrażały... [Ostatnia aktualizacja treści na VUŻ 19.04.2024 r.] Maria i Barbara Winiarskie: dzieciństwo, rodzice Był pomiędzy nimi tylko rok różnicy. Basia urodziła się 29 maja 1952 roku, a Maria 19 kwietnia 1951 roku, ale wszyscy myśleli, że są bliźniaczkami. Różniły się od siebie cechami charakteru, ale jednocześnie tworzyły bardzo zgrany duet. Basia słynęła ze swojego bałaganiarstwa, była lekkoduchem, jej siostra za to ceniła porządek ponad wszystko, lubiła jak rzeczy były na swoim miejscu - pod kontrolą i często się wieloma rzeczami przejmowała, ale cech wspólnych miały jednak więcej. Dorastały w domu wypełnionym muzyką, dlatego ich artystyczne zapędy bardzo szybko dały o sobie znać. Były równie mocno utalentowane i tak samo temperamentne. Mimo tego roku różnicy mama w dzieciństwie ubierała je jednakowo. Naprawdę ciężko było nie pokusić się o myśl, że siostry są bliźniaczkami. Jak ktoś przyglądał się im z boku, to wydawało się, że nawet poruszały się w ten sam sposób. Maria i Basia dzieliły pasję do muzyki, ale także do wielu innych zainteresowań. Chodziły do tych samych szkół, uczyły się razem stepowania, solfeżu i partytur. "Nasz ojciec, profesor medycyny, szef Katedry Anestezjologii WAM, dbał o to, żebyśmy mogły kształcić się i rozwijać zainteresowania. Obie skończyłyśmy szkołę muzyczną, potem studia aktorskie" - opowiadała Maria Winiarska dla "Dobrego Tygodnia". Zobacz też: Zdradził na oczach całego świata i wywołał skandal. Do bożonarodzeniowej kolacji zasiadł z kochanką i byłą żoną Maria i Barbara Winiarskie śpiewały w duecie "Siostry Winiarskie" Starsza o rok Maria z niecierpliwością oczekiwała na to, aż jej siostra dołączy do studentów szkoły aktorskiej i łączy się z tym wyczekiwaniem pewna anegdota. Maria Winiarska stała pod tablicą z wynikami zapłakana i wykrzykiwała, że Baśka jest najlepsza i że to niemożliwe, że się nie dostała, bo nie znalazła jej nazwiska na liście. I wtedy po korytarzu rozległ się śmiech Basi. Podobno śmiała się bardzo specyficznie i tak, że ten dźwięk od razu zapadał w pamięć. „Coś w rodzaju przedziwnego staccato, trochę z bajki, trochę z horroru”, pisała Joanna Szczepkowska. "Maryśka! Ja się dostałam! Ktoś ci głupot nagadał!", krzyczała przez korytarz, podbiegając do siostry, a potem stanęła na głowie (cytat za "Wysokie Obcasy"). Podobno robiła tak jeszcze wiele razy w swoim życiu; lubiła stawać na głowie i zachęcała do tego innych. "Kiedy ktoś nam mówił o jakiejś rywalizacji sióstr, że to niedobrze dla aktorki, żeby powtarzały się nazwiska, myśmy nie rozumiały, o co chodzi", mówiła Maria Winiarska (cytat za fakt.pl). W myśl tej zasady zdecydowały się na wspólne podbijanie estrady. Tak w latach 70. powstał duet "Siostry Winiarskie". Maria i Basia były w tym genialne. Porywały publikę swoją charyzmą, energią i wspaniałymi, zschynronizowanymi choreografiami. Do tego kolorowe stroje i porywające do tańca utwory, to wszystko sprawiło, że publiczność je uwielbiała. Ich piosenki były kierowane głównie do najmłodszych odbiorców, ale bynajmniej nie ujmowało to zabawie dorosłych, których twórczość Winiarskich też porywała do zabawy. „Kiedy śpiewałyśmy w duecie Siostry Winiarskie, ludzie często się dziwili, że my jesteśmy tak idealnie zgrane. Ten sam gest, stuk obcasa. Dla nas to było oczywiste. Byłyśmy jednym organizmem”, opowiadała Maria Winiarska dla „Wysokich Obcasów”. Siostry Winiarskie: partnerzy, śluby, dzieci Synchronizacja sióstr nawet na polu miłosnym nie uległa zaburzeniu. Kiedy Basia zakochała się w Pawle Wawrzeckim, to Maria poznała jego kolegę z roku, Wiktora Zborowskiego. Do tego obaj panowie byli przyjaciółmi, więc cała czwórka lubiła utrzymywać ze sobą kontakt i spotykać się po zajęciach. „Obie skończyłyśmy szkołę muzyczną, potem studia aktorskie, wspólna była praca, wspólny odpoczynek, wspólne problemy. Nasze zamążpójścia, założenie oddzielnych rodzin, nie zmieniły takiego stanu rzeczy, stanowiłyśmy jedność” - wspominała w „Tele Tygodniu” Maria Winiarska. Cztery lata po skończeniu studiów siostry stanęły na ślubnym kobiercu. Obie ceremonie odbyły się w ten sam dzień, a nawet w tych samych sukniach! Mogłoby się wydawać, że na tym koniec i od tej pory ich ścieżki życiowe pójdą nieco innym torem, ale kilka lat później Maria i Basia zaszły w ciążę w niemal tym samym czasie, a termin porodu miały wyznaczony na ten sam dzień. "Obie urodziłyśmy córki. Tylko że ja urodziłam o czasie i zdrowe dziecko, a Basia w ósmym miesiącu Anię, która ma porażenie mózgowe", wyznała kilka lat temu Maria Winiarska (cytat za plejada.pl). Wyczekiwana przez Basię Winiarską i Pawła Wawrzeckiego córka w skali Apgar dostała dziewięć punktów na dziewięć, ale po paru miesiącach powiedziano im, że ich dziecko ma mózgowe porażenie dziecięce z objawami padaczki typu Westa. Czytaj także: Piotr i Robert Glińscy, czyli bracia na dwóch krańcach. Jeden publicznie upokarzał drugiego Basia Winiarska: choroba córki, nagła śmierć Od tego momentu codzienność sióstr przestała toczyć się tym samym rytmem... Życie młodszej z nich, Basi, zaczęło stawiać przed nią ciężkie do sprostania wyzwania. Zrezygnowała ze ścieżki zawodowej, żeby całkowicie móc poświęcić się opiece nad córką. Maria od samego początku była dla siostry wielkim wsparciem. Z czasem zaczęły się potrzebować jeszcze bardziej. W małżeństwie Basi i Pawła nastał kryzys, choroba córki bardzo ich od siebie oddaliła. Nie udało im się do siebie ponownie zbliżyć. Mimo niepowodzeń życiowych Basi nie opuszczała jednak życiowa energia. Jeździła z córką Anią na urlopy za granicę, założyła fundację, wspierała inne mamy niepełnosprawnych dzieci, z którymi miała kontakt na co dzień. Dlatego tym większy był szok, kiedy z dnia na dzień tak po prostu jej zabrakło. W 2002 r. pojechała do Kołobrzegu na urlop. Przez cały dzień narzekała na ból głowy. Przyjaciółka zabrała ją do szpitala, tam straciła przytomność. To był tętniak mózgu. Zmarła 18 września 2002 roku. Zobacz także: Znajomi nie dawali im szans, oni kochali się do szaleństwa. Po latach utarli wszystkim nosa Maria Winiarska bardzo długo nie umiała sobie poradzić ze śmiercią siostry. Był to dla niej najmroczniejszy czas w życiu, zwłaszcza że w tym samym okresie straciła także innych członków rodziny. "Najpierw zabrakło Basi. Nie zdołał znieść tego ojciec, odszedł tuż po niej. Niedługo potem zmarła mama. W krótkich odstępach czasu straciłam swój świat, w którym wzrastałam" - mówiła Maria w "Tele Tygodniu". Brak siostry doskwierał jej na początku żałoby tak bardzo, że przyrzekła sobie wówczas, że już nigdy nie wystąpi w żadnym duecie na scenie. Podkreślała, że gdyby nie jej bliscy, mąż, jego rodzina i córki, nie poradziłaby sobie po tej wielkiej stracie. "Nie wyobrażam sobie, jakbym zniosła tę tragedię, gdyby nie mój mąż i dzieci. Oni dali mi siłę i wiarę w lepsze jutro. Bardzo wspierała mnie mama Wiktora. Nieustannie mi powtarzała, że po złym musi przyjść dobre. I, chwała Bogu, nie myliła się. Dziś znów potrafię się uśmiechać" (cytat za plejada.pl). Zobacz też: To była trudna miłość. Jadwiga Staniszkis u boku Ireneusza Iredyńskiego dowiedziała się, ile potrafi przetrwać Źródła: pomponik.pl, plejada.pl, fakt.pl
Maria Winiarska ujawnia wysokość swojej emerytury
Ulubienica widzów, wspaniała i utalentowana aktorka. Maria Winiarska stworzyła szereg fantastycznych kreacji artystycznych. Gwiazda ujawniła, że poczuła się niesprawiedliwie potraktowana. W jednej z ostatnich rozmów zdradziła wysokość swojej emerytury. Maria Winiarska o wysokości emerytury Maria Winiarska na scenie i przed kamerą zachwyca od lat 70. XX w. Jej osiągnięcia artystyczne i doświadczenie nie przekładają się na wysokość emerytury. Aktorka nie ukrywa, że jest rozczarowana kwotą, którą otrzymuje. Mowa o 1100 złotych. Zaznacza również, że przez całe życie płaciła składki ZUS, które nie należały do najmniejszych. Artystka czuje, że została potraktowana niesprawiedliwie. „Przez pół wieku ciężko pracowałam na scenie i na planach filmowych, załapałam się jeszcze na emeryturę estradową, bo występowałam na estradzie z moją siostrą. Ile dostaję? Tysiąc sto złotych! Całe życie płaciłam składki ZUS i były to dla mnie duże składki ”, wyznała w Fakcie, nie ukrywając swojego oburzenia. Czytaj też: Wiktor Zborowski o małżeństwie: „W tym roku minęła 46., „bolesna” rocznica ślubu” Maria Winiarska o świadczeniach emerytalnych Temat emerytur gwiazd wywołuje ogromne emocje. Często mierzą się one z hejtem, ponieważ nie brakuje osób, które krytykują ich niezadowolenie. Maria Winiarska również poruszyła ten temat i wyznała, jak wygląda to w jej przypadku. Aktorka podkreśla, że środowisko artystyczne nie jest odpowiednio wynagradzane za swoją pracę. „Emerytury gwiazd są żałosne. A w dodatku wylewa się na artystów straszny hejt, a przecież wielu z nas płaciło składki”, mówiła. Z kolei w jednym z wywiadów dla Tele Tygodnia, Maria Winiarska zauważyła, że emerytury kobiet są niższe od tych, które otrzymują mężczyźni. Okazuje się, że mąż artystki przy opłacaniu podobnych składkach dostaje świadczenia emerytalne w wysokości około 2 tysięcy złotych. „Mam wrażenie, że jestem oszukiwana”, dodawała. Sprawdź też: Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są małżeństwem od 46 lat! Oto ich niezwykła historia miłości
Wiktor Zborowski o małżeństwie: „W tym roku minęła 46., „bolesna” rocznica ślubu”
„Życie nie składa się tylko z radości. Małżeństwo to nieustanne docieranie się”
Żartuje, że pomimo „wieku omszałego starca” dopiero niedawno włożył… długie spodnie. I że dość długo wytrzymał w krótkich. Wiktor Zborowski, niezapomniany Podbipięta, opowiada Krystynie Pytlakowskiej o życiu z jedną i tą samą kobietą, przyjaźniach, upływającym czasie, azylu na Mazurach i o tym, czego jeszcze oczekuje od życia. Wiktor Zborowski o małżeństwie i miłości Pan jest podobno introwertykiem, jak określa Pana córka Zosia. Zdecydowanie introwertykiem. I dlatego nie domagam się, żeby ktoś mnie zrozumiał. Wystarczy mi to, że ja sam siebie czasami rozumiem, a czasami nie rozumiem. Żona Maria z pewnością Pana rozumie. Jesteście już tak długo razem. W tym roku minęła 46., „bolesna” rocznica ślubu. Dlaczego bolesna? A jaka ma być? Przecież życie nie składa się tylko z radości. Małżeństwo to nieustanne docieranie się. Nie jesteśmy przecież tacy sami jak wtedy, kiedy się poznaliśmy. Co jakiś czas całkowicie się zmieniamy i to wymaga nowych kompromisów. Życie składa się z codziennych ustępstw. Tak, ale czasami są też sprawy zasadnicze. A ja nic innego nie robię, tylko dziwię się mojej Maryśce i ona dziwi się mnie. Jednak gdybyśmy przestali się sobie dziwić, oznaczałoby to, że nic nas już nie obchodzi i nie łączy. Rozśmieszyła mnie Pana wypowiedź o małżeństwie, że to denerwujące, gdy ktoś chodzi po domu w negliżu. To nie jest kwestia denerwowania, to sytuacja rodem z horroru. No bo proszę sobie wyobrazić: wstaje człowiek rano i widzi, że po domu pęta mu się jakaś obca kobieta w halce. A ta kobieta konstatuje, że jakiś bliżej nieznany jej facet w kalesonach okupuje łazienkę. I zanim się sobie przedstawią, zanim dojdą, skąd się znają, dzień jakoś zleci. A następnego dnia to samo. I to jest właśnie małżeństwo, miłość, przyjaźń, akceptacja, zaufanie i bezbrzeżne zdumienie w oczach co rano cementujące ten święty związek. Zobacz też: Gwiazdy TVN świętują 25-lecie stacji razem z VIVĄ! Inspirująca historia o pasji, odwadze i sukcesie Myślał Pan, że z jedną i tą samą kobietą dożyje starości? Tak myślałem i dlatego się z nią ożeniłem, dość długo się o nią starając. Byłem przekonany, że będziemy razem do grobowej deski. Później się zastanawiałem, czy na pewno zostaniemy ze sobą, bo przecież różnie bywało. Ale do dziś jesteśmy razem i być może będzie tak do końca. Profesor Starowicz powiedział, że zna 90-latków, którzy bardzo się kochają, i to nie tylko platonicznie. Dudek Dziewoński odpowiedziałby na to: „Dziecko, medycyna zna takie przypadki”. Świetnie Pan Dudka naśladuje. Ze Stasiem Tymem i Bogusiem Łazuką rozmawiamy ze sobą wyłącznie Dziewońskim. Miał tyle fantastycznych powiedzonek typu „absolutna historia” albo „odpadajko”. Byliśmy serdecznie zakolegowani. Dudek był jednym z moich mistrzów i pamiętam go jako fenomenalnego organizatora i aktora nie do zastąpienia. Jego bon moty towarzyszą mi w życiu. A Pana bon mot? To taki, żeby nie robić nikomu przykrości. To trudne. I drugi: bądź uprzejmy dla tych, których mijasz, idąc do góry, bo będziesz ich spotykał, schodząc na dół. Staram się go realizować, z trudem, bo bywam nieuważny. Cały czas więc staram się żyć w czujności. [...] Polecamy też: Maria Winiarska i Wiktor Zborowski są małżeństwem od 46 lat! Oto ich niezwykła historia miłości Dokonał Pan dobrych wyborów. Związek z Marią Winiarską trwa już tyle lat, macie dwie córki, trzy wnuczki, dom. Jeśli chciałby Pan coś zmienić w swoim życiu… Nic nie chciałbym zmieniać, bo nie wiem, jakby taka zmiana wyszła. Może byłoby o wiele gorzej, niż jest? Może niech już tak zostanie. Niech będzie moja krzywda (śmiech). [...] Cieszy Pana, że żona wróciła do teatru? Bardzo, bo trochę ją to rozruszało. Teatr to w ogóle trudna dziedzina sztuki, trzeba tytanicznej siły, żeby to wytrzymać. Marysia już kilka dni przed tym, gdy ma grać, jest wyłączona z życia. Chodzi z tekstem, nawet po kuchni. Ale ja mam to samo. Mentalnie do roli też trzeba się przygotować. Pomyśleć o tym, jak wyjść i zabawić ludzi, mimo że się czasami nie chce. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od 27 października.
Zofia Zborowska: „Nasza rodzina słynie z dystansu do siebie, a mam wrażenie, że ludzie tego teraz potrzebują”
Zofia Zborowska i Maria Winiarska w szczerej rozmowie o rodzinie, miłości, życiu i przyszłości
W ramach cyklu Archiwum Vivy!: wywiady przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Zofią Zborowską i Marią Winiarską. Wywiad ukazał się w marcu 2021 roku w magazynie VIVA!. Maria Winiarska i Zofia Zborowska: matka i córka w wywiadzie VIVY! Matka i córka. Mają ten sam temperament, poczucie humoru i gen nadopiekuńczości. We wzruszająco żartobliwej rozmowie Maria Winiarska i Zofia Zborowska opowiadają Beacie Nowickiej o zgubionych pomidorach, drugiej młodości, podrywie na Instagramie, niechcianych radach, miłosnych karteczkach, terapii, samoświadomości i pokoleniowych inspiracjach. Na Instagramie obserwuje Panią ponad 100 tysięcy osób. W rankingu silver influencerów opublikowanym przez tygodnik „Wprost” zajęła Pani pierwsze miejsce. Dzięki córce Zosi przeżywa Pani „drugą młodość, bez kochanka”. Maria: Instagram naprawdę mnie odmłodził. Odżyłam, dostałam energetycznego kopa, cofnęłam się w czasie. Byłam już – w kwietniu kończę 70 lat – taką trochę babcią srabcią przed telewizorem, w kapciach i z kawką. Zaczęło się od tego, że Zosia z Hanią założyły mi Instagram, żebym się od nich odczepiła i przestała wydzwaniać po kilka razy dziennie z pytaniem, co robią i co słychać. Na Instagramie mogłam je podglądać na bieżąco, co mnie bardzo cieszyło. Potem Zośka powiedziała: „Mamo, trzeba walczyć z kultem młodości w internecie”. Zofia: Nie było starszej influencerki i mama idealnie tę lukę wypełniła. Skąd Pani wiedziała, że mama rokuje jako gwiazda internetu? Zofia: Wszyscy moi znajomi zawsze bardzo lubili mamę, lata temu miałam na Facebooku profil: „Moja stara, The Entertainer” i tam opisywałam historie z mamą w roli głównej. Sto pięćdziesiąt osób to obserwowało i płakało ze śmiechu. Maria: A mnie to troszkę nie bawiło… Zofia: Nie rozumiałaś wtedy mediów społecznościowych i nie miałaś do nich dystansu. Ojciec też nie rozumiał fenomenu Facebooka. Dla niego moje wygłupy były pewnego rodzaju obnażaniem się. To jest dokładnie to, co ty teraz robisz na Instagramie, tylko wtedy nie byłaś na to gotowa. Hitem były dialogi z mamą: „Kurczę, jak się nazywał ten aktor?”. „Ale który?”. „Ten, no wiesz…”. „Nie wiem”. „No ten, który grał w tym…”. „W czym?”. „No wiesz, w tym filmie…”. „Ale w jakim filmie?”. „Tym, gdzie słyszał myśli kobiet…”. „Aaa, już wiem, Gep Milson”. „Mamo, Mel Gibson!”. Zamieszczałam mnóstwo takich gagów. Albo sms-y od mamy, że zgubiła pomidora. Cała nasza rodzina słynie z poczucia humoru i dystansu do siebie, a mam wrażenie, że ludzie tego teraz bardzo potrzebują. Maria: Na początku strasznie się bałam, bo nie mam tej przebojowości, która cechuje ludzi młodych. Oni stają przed telefonem komórkowym, nagrywają się i puszczają to w świat. Są spontaniczni, śmiali, odważni, ja muszę się przygotować, coś wymyślić, nie przychodzi mi to łatwo. Kiedy zadebiutowałam, Zosia kręciła filmiki ze mną, co było kapitalne, bo my się nawzajem nakręcamy. Ona ma w sobie luz i ja się przy niej nie denerwuję. Ostatnio ktoś mnie zapytał, jaki jest mój poranny rytuał, już miałam odpowiedzieć, że kawka, a Zosia na to, że kupa. Wszyscy ryknęli śmiechem, myślałam, że ją zabiję. Sama zaczęłam się śmiać Zofia: To jest dowcip sytuacyjny. Strasznie mnie drażni, że na Instagramie wszystko jest takie upozowane, sztuczne, idealne. Wszyscy są szczęśliwi, uśmiechnięci i, niestety, w dużej mierze coś udają, tworząc wyimaginowany obraz samych siebie. Instagram mamę odmienił? Zofia: Tak, stała się bardziej odważna, pewna siebie, otwarta i wyluzowana. Maria: Uwierzyłam w siebie, zaczęłam się sobie podobać. Jak Boga kocham, sama tego nie rozumiem. W wieku 70 lat, to jest jakieś zboczenie (śmiech). Nawet zaczęłam nosić spodnie, ale tylko dlatego, że schudłam 15 kilo i wreszcie mogę. Mam poczucie, że przeżywam drugą młodość. Kochanka nie mam, mimo że na Instagramie mam duże brańsko. Dostaję wiadomości: „How are you, Beautiful?”. Zośka mówi, żeby nie odpowiadać. Ale i tak najlepszy jest mój mąż, bo po 46 latach małżeństwa nagle obudziła się w nim nutka zazdrości: „Uważaj, uważaj, zaraz jakiś delikwent naciągnie cię na pieniądze”, mówi z przekąsem. Mam wrażenie, że role się odwróciły, teraz Pani opiekuje się mamą i tatą. Zofia: Moi rodzice opiekowali się mną, jak byłam mała, teraz nadszedł czas, żebym ja zaopiekowała się nimi. Myślę, że dziecku trudno zaakceptować ten moment, kiedy nagle dostrzega, że rodzic nie zawsze ma rację, popełnia błędy, jest coraz słabszy… po prostu starzeje się. Ale trzeba się z tym pogodzić. Przyszła kolej na mnie, żeby im coś wytłumaczyć, wyręczyć w czymś, pomóc, zaopiekować się, co czasami nie jest łatwe. Dziecku można zabronić, zakazać, przejąć kontrolę. Osobie dorosłej – nie. Dlatego trzeba też umieć odpuszczać. Mama ma problemy zdrowotne, nie powinna jeść słodyczy ani pić kawy, a siedzimy przy kawie i ciastkach. Przecież jej nie zabronię, to jest jej świadomy wybór. Maria: Przyniosłam moje ulubione ciastka, bo cieszę się, że do ciebie przyszłam. Pamiętam, jak opiekowaliśmy się dziewczynkami i one były z nas niebywale dumne. Nikt nie miał taty Króla Lwa i mamy tańczącej na miotle i śpiewającej dla dzieci z całej Polski! I teraz taka sama duma mnie rozpiera, jak patrzę na moje córki. Zosia bardzo mi pomogła, kiedy po 30 latach niebytu wracałam do grania w teatrze. Gdy Krysia Janda zaproponowała mi rolę w świetnej sztuce „Lekcje stepowania”, chciałam z tego zrezygnować… Dlaczego? Maria: Bałam się, że po tak długiej przerwie nie dam rady. Gdy moja siostra Basia, z którą śpiewałyśmy w duecie, wycofała się z zawodu, bo urodziła niepełnosprawną córkę, ja też zrezygnowałam. Wydawało mi się, że bez siostry nie dam rady. I tu Zosia mnie wspierała, mówiła: „Mamo, nie! Jeśli teraz zrezygnujesz, nigdy sobie tego nie wybaczysz. Musisz to zrobić”. Dzięki niej przełamałam strach i zostałam. Niedawno dyrektor Teatru Kamienica Emilian Kamiński zaproponował mi rolę w bardzo zabawnej komedii „Metoda na wnuczka”, gdzie przez dwa akty nie schodzę ze sceny. Tak, 64 strony tekstu na pamięć, aż mi się słabo robi. Ale dam radę, bo Zosia pokazała mi, że gdzieś jest jeszcze jakieś inne życie. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Co Pani czuje, patrząc na mamę, która zmaga się ze swoimi lękami, słabościami? Zofia: Obserwuję mamę z boku i wiem, że duża część tych lęków, braku poczucia wartości bierze się z jej dzieciństwa. Mogłaby sobie pomóc, idąc na psychoterapię, nigdy nie jest za późno. Ja jestem w terapii od roku i to jest dla mnie genialna rzecz. Uważam, że w naszym zawodzie chodzenie do psychoterapeuty powinno być obowiązkowe. Każdy z nas dźwiga jakiś ciężar przeszłości, przeżył trudne sytuacje, popełnił błędy. A pokolenie moich rodziców – to absolutnie nie jest zarzut– jest pokoleniem, które nie rozmawiało o swoich uczuciach, emocjach, bo tak zostali wychowani. Były miłość, zaufanie, oddanie, troska, ale nie było rozmowy. Bez rozmowy trudno znaleźć w życiu satysfakcję. Zofia: Bez rozmowy trudno cokolwiek zbudować. My jesteśmy pokoleniem XXI wieku, mamy nieograniczony dostęp do wiedzy, do informacji. Uważam, że warto z tego korzystać, żeby się rozwijać, bo nikt z nas nie jest idealny. Nie wyobrażam sobie sytuacji, że nagle stwierdzam: „Już wszystko wiem. Od teraz będę zajebistą żoną, matką, siostrą, córką i przyjaciółką”. Rok terapii sprawił, że czuje się Pani silniejsza? Zofia: Jestem silniejsza, bardziej świadoma, zwracam uwagę na rzeczy, które mnie raniły i bolały, ale ja ich wcześniej nie dostrzegałam, bo tak byłam do nich przyzwyczajona. Poszłam na terapię, kiedy związałam się z moim mężem, bo chciałam z nim stworzyć mądry, wspaniały związek. W poprzednich relacjach zawsze powielałam pewne schematy i nie chciałam po raz kolejny popełnić tych samych błędów. Poszłam na terapię, żeby zawalczyć o siebie, pracować nad sobą, a nie dlatego, że jestem sfiksowaną wariatką. Pragnę być lepszym człowiekiem dla mojego męża, dla mnie samej, dla rodziny. Maria: W moim pokoleniu psycholog kojarzył się jednoznacznie z wariactwem. Zosię wkurza to, że ja jej cały czas coś radzę, podpowiadam, nawet mówi o mnie złośliwie „Pani dobra rada”. Ale taka po prostu jestem. Zofia: Dla ciebie jest to wyłącznie dawanie rad i troska, a dla mnie to absolutny brak zaufania z twojej strony do tego, co ja robię. I to mnie boli. Gdy moja mama powtarza mi 20 razy rzeczy oczywiste, to ja się zastanawiam, czy ona uważa mnie za idiotkę. Z czego wynika ta nadopiekuńczość? Maria: Gdy dziewczynki były małe, wystarczyło, że Wiktor powiedział coś raz i było słuchane, ja mogłam mówić 100 razy i nic. Mam w sobie taką wewnętrzną maszynę, która mówi: „Ubierz się ciepło, bo się przeziębisz, zjedz buraczki, bo są zdrowe” i to jest strasznie męczące, ale już wyciągnęłam pewne wnioski. Lepiej późno niż wcale. Wiem, że trzeba słuchać młodych i w pewnym momencie pozwolić im żyć na własny rachunek. Często powielamy błędy rodziców, ale Pani udało się zbudować świetny związek. Zofia: To prawda, ale myślę, że gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło, bo każde z nas miało inne priorytety. To jest bardzo ważne, żeby trafić na siebie we właściwym momencie i oczekiwać od siebie tego samego. My chcieliśmy być razem, chcieliśmy założyć rodzinę, oboje byliśmy na to gotowi. Mieliśmy po kokardę przelotnych związków i romansów. Łatwo jest przetrwać pierwsze miesiące, kiedy człowiek jest zakochany i nie widzi wad partnera. Na naszym ślubie ojciec powiedział, że małżeństwo to ciężka praca, bez urlopu i dni wolnych. Maria: Ciężka praca na ugorze. Zofia: Nigdy wcześniej nie byłam w związku, w którym priorytetem, oprócz miłości, był szacunek dla siebie nawzajem. Patrzę na to, co dzieje się wśród znajomych i nieznajomych z mojego pokolenia, i przeraża mnie, jak ludzie źle się traktują, pomiatają sobą, ranią się, poniżają, mówią sobie okrutne rzeczy. Dopiero zaczynają się ze sobą spotykać, a już rywalizują, kto będzie fajniejszy, śmieszniejszy, atrakcyjniejszy, oczywiście kosztem partnera. Ja też taka byłam, ale już nie chcę. Maria: Kosztem bliskiej osoby zabawiasz towarzystwo. Słabe to… Zofia: To było dla mnie cholernie ważne, żeby nie mówić do siebie brzydko, nawet w żartach. Wydaje mi się, że bardzo łatwo później przekroczyć te granice. Bez szacunku nie zbuduje się wartościowej relacji. Pani rodzice to silne osobowości, ich małżeństwo było dla Pani punktem odniesienia? Zofia: Myślę, że w każdym związku jest coś fajnego, co można przejąć, ale są też rzeczy mniej przyjemne… Rodzice na pewno dawali sobie dużo wolności. Tam nie było miejsca na chorobliwą zazdrość. Swoje małżeństwo zbudowali na… Maria: …zaufaniu. Robiliśmy wakacje od siebie, Wiktor dwa tygodnie spędzał na ukochanym golfie nad morzem, a ja z koleżankami na Mazurach. Nigdy nie mieliśmy tak zwanych cichych dni, bo oboje tego nienawidzimy. Nie dręczyliśmy się milczeniem. Zawsze ktoś, i niekoniecznie ten, co nie miał racji, podchodził i mówił: „No, już dobrze, nie gniewajmy się”. Jak każdy mieliśmy różne momenty w małżeństwie, ale w tej chwili, po 50 wspólnych latach bycia razem, naprawdę jesteśmy przyjaciółmi. Mąż niedawno powiedział, że już go nawet nie wkurzam. Nie wiem, czy się z tego cieszyć… (śmiech). Poczucie humoru Was uratowało. Maria: Może tak być. Cieszę się, że jestem z Wiktorem tyle lat, bo nie denerwuje mnie jego starzenie się, tylko raczej rozczula. Oglądaliśmy niedawno nasze zdjęcia ze studiów i mąż nagle mówi: „Boże, jaka ty byłaś śliczna…”. Dopiero teraz mi to mówisz?! – wściekłam się, bo całe życie uważałam, że jestem brzydka i gruba (śmiech). Wczoraj mnie wkurzył i na kartce napisałam mu dowcipnie, co o nim myślę. Pod spodem dopisał: „I za to cię właśnie kocham”. Czujemy się ze sobą zżyci, znamy się na wylot. Wiemy, jak sobie dokuczyć, ale już tego nie robimy, bo po co. Zofia: W dzieciństwie słyszałam fragmenty awantur, kłótni, które z perspektywy dziecka nie były przyjemne. Z drugiej jednak strony rodzicom udało się przetrwać trudne momenty i są razem. Jestem im bardzo wdzięczna i myślę, że moja siostra również, że nie pochodzimy z rozbitej rodziny. Rodzice pokazali nam, że warto walczyć, choć jest kilka rzeczy, których nie chciałabym powielać. Na przykład? Zofia: Uważam, że rodzice nie powinni kłócić się przy dzieciach. To, że dziecko siedzi zamknięte w swoim pokoju, nie ma znaczenia, bo i tak wszystko słyszy. Przewaga mojego pokolenia polega na tym, że my już mamy świadomość, że klapsy czy awantury mają ogromny wpływ na psychikę dzieci. Może dzięki temu łatwiej nam będzie uniknąć tych błędów. Ale czy to jest faktycznie możliwe, czy mi się uda? Mam taką nadzieję. Maria: Ja tego, niestety, w ogóle nie pamiętam, ale człowiek instynktownie eliminuje ze wspomnień nieprzyjemne rzeczy… Podoba mi się, że dzisiejsze młode dziewczyny walczą o sprawiedliwy podział ról w małżeństwie. Ja powielałam schematy, w których funkcjonowali moi rodzice. Miałam tak zakodowane i nie uważałam tego za niesprawiedliwe, że mąż idzie do pracy, a kiedy wraca… czekam na niego z obiadem. Chociaż ja w tym czasie też pracowałam i w domu, i zawodowo. Zofia: Potem mama zarzucała mojej siostrze: „Jak to, nie masz nic w lodówce?! Ty nie gotujesz obiadów?!”. Ja akurat lubię gotować i często to robię. Ale Andrzej nigdy się tego nie domagał. Czasami przed meczem prosił, żebym ugotowała mu coś specjalnego i ja to robiłam, bo lubię sprawiać mu przyjemność. Ale to nie jest sytuacja, że pan wraca z pracy, ja mu podaję do stołu, a potem po nim sprzątam. Maria: I dlatego, podkreślam jeszcze raz, brawa dla kobiet, które wymagają od mężów, żeby razem prowadzić dom i wspólnie dzielić się opieką nad dziećmi. Co dla Pani oznacza partnerstwo w związku? Zofia: Traktowanie siebie z szacunkiem, miłością i zrozumieniem. Tego się trzymam. Pielęgnuję też poczucie własnej wartości: jestem samowystarczalna, pracuję, zarabiam, jestem wykształcona. Może dlatego mamy fajny związek, że Andrzej nigdy nie traktował mnie protekcjonalnie. Mężem też się Pani opiekuje? Maria: Zosia jest bardzo troskliwa. Zofia: Bez przesady, ale faktem jest, że nadopiekuńczość, niestety, odziedziczyłam po mamie. Rano, zanim wyszłyśmy z siostrą do szkoły, a mama wcześniej jechała na plan filmowy, miałyśmy na stole pokrojony chleb, pokrojony ser, pokrojonego pomidora. Masło położone na patelni, jajko rozbite w misce… Do tej pory dziwię się, że tak dobrze radzimy sobie z Hanką w życiu (śmiech). Maria: Z perspektywy czasu widzę, że rzeczywiście byłam nadgorliwa. Zofia: To jest ten rodzaj chorobliwej troski, o którym rozmawiałyśmy. Złapałam się na tym, że na początku naszego związku z Andrzejem zaczęłam się podobnie zachowywać w stosunku do niego. Na szczęście szybko mi przeszło. Ale piszemy do siebie karteczki, ten zwyczaj też mam po mamie. Kiedy uczyła się angielskiego, obkleiła nimi cały dom. Jesteśmy z Andrzejem bardzo na siebie uważni. Po ostatnim dniu zdjęciowym w filmie Patryka Vegi, gdzie pierwszy raz zagrałam główną rolę, mąż czekał na mnie z pięknymi kwiatami. Wiem, że mój udział w tym filmie nie był dla niego łatwy ze względu na sceny erotyczne. W takich sytuacjach jeszcze bardziej docenia się każdy gest i stuprocentowe wsparcie. To miłe, gdy budzisz się rano, a na stole jest zostawiona karteczka: „Miłego dnia. Kocham cię”. Maria: Oboje z Wiktorem od razu polubiliśmy Andrzeja, bo on jest facetem starej daty w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ten gatunek mężczyzn już prawie wyginął, niestety. Andrzej ma kindersztubę, klasę, zasady, jest opiekuńczy, elegancki. Cieszę się bardzo, że Zosia jest szczęśliwa. Chciałabym, żeby to trwało zawsze. Jest Pani szczęśliwa? Zofia: Na maksa. Codziennie medytuję i pod koniec zawsze jest chwila na podziękowania za wszystko, co mam, bo zdaję sobie sprawę, że należę do małego procenta osób, które otrzymały w życiu tak dużo. Żeby to zrównoważyć, staram się pomagać innym i udzielać charytatywnie. Tu połączyliśmy siły z Andrzejem, on od lat bardzo pomaga dzieciom na onkologii, ja natomiast pomagam bezpańskim zwierzętom. Maria: Jest w tym dużo wdzięku, bo oboje nie robią tego dla picu czy popularności, tylko z serca. Kiedy się urodziłam, moja mama była młodziutką dziewczyną, miała 19 lat. Nie korzystała z podręczników, jak przewijać, karmić i wychowywać dzieci. To ona nauczyła mnie i moją siostrę najważniejszej rzeczy – miłości do ludzi, zwierząt, do wszystkiego, co żyje. Chyba udało mi się przekazać to moim córkom. Obie są dobrymi ludźmi i z tego jestem cholernie dumna.
Maria Winiarska: „Instagram dał mi kopa do życia i pozwolił na nowo zaistnieć”
„Zrozumiałam, że trzeba czerpać z życia garściami, a nie powtarzać w kółko, że ma się 70 lat i wszystko, co dobre, już minęło”
Jedna z najbardziej cenionych polskich aktorek, niesamowita osobowość… Maria Winiarska zaraża optymizmem i jest w stałym kontakcie ze swoimi obserwatorami na Instagramie. Mówi wprost, że przeżywa drugą młodość. Stawia przed sobą kolejne wyzwania. Spełnia się także w życiu prywatnym jako żona, mama i babcia. Jest szczęśliwa i tym chce dzielić się z całym światem. W jednym z ostatnich wywiadów artystka opowiedziała o swojej codzienności, rodzinie i zawodowych celach. Maria Winiarska o drugiej młodości, działalności na Instagramie i spełnieniu Aktorka podkreśla, że przeżywa drugą młodość. Charakteryzuje ją temperament, wyjątkowe poczucie humoru i niesamowity talent. Od kilku lat Maria Winiarska prowadzi swoje konto na Instgaramie. A to wszystko dzięki młodszej córce Zosi. Nie ukrywa, że ta forma komunikacji z fanami dodała jej sił i motywacji do dalszego działania. Z kolei swoich obserwatorów zaraża pozytywnym podejściem do życia. „Zrozumiałam, że trzeba czerpać z życia garściami, a nie powtarzać w kółko, że ma się 70 lat i wszystko, co dobre, już minęło. Staram się teraz dotrzeć z tym wszystkim do mojego męża, ale lekko nie jest”, mówiła w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. W szczerej rozmowie Maria Winiarska wyznała, że nie zawsze miała w sobie tyle sił i odwagi, walczyła z kompleksami. Dopiero z biegiem lat uwierzyła w siebie, doceniła swoją urodę. „Ja dopiero na stare lata uwierzyłam w siebie. Uważam, że, jak na swój wiek, całkiem przyzwoicie wyglądam i nie chcę już niczego zmieniać”, dodała. To poczucie własnej wartości zbudowała w sobie sama, powoli, a wszystkie przeciwności losu motywowały ja do działania i pokonywania barier. „Pokonywanie trudności, niezałamywanie się, gdy coś szło nie tak, dążenie do obranego przez siebie celu. To mnie wzmacniało i pozwalało iść dalej”, opowiadała Michałowi Misiorkowi. Zobacz też: Zofia Zborowska: „Nasza rodzina słynie z dystansu do siebie, a mam wrażenie, że ludzie tego teraz potrzebują” Maria Winiarska wstępowała wraz z siostrą – tańczyły, śpiewały, bawiły. Odnosiły kolejne sukcesy. Ich talent doceniano także poza granicami kraju, wspólnie występowały w Kabarecie Starszych Panów. Po pewnym czasie, ze względów osobistych siostry zniknęły ze sceny. Obie zostały mamami, poświęcały się wychowaniu dzieci. Barbara Winiarska postanowiła, że zrezygnuje z kariery, by opiekować się swoją niepełnosprawną córeczką. Z kolei Maria Winiarska nie była pewna, czy bez siostry da sobie radę sama na scenie. Potem musiała mierzyć się z rodzinną tragedią... „Dlatego na wiele lat zrezygnowałam z zawodu. Dziś wiem, że to był błąd. A potem było tylko gorzej. Basia niespodziewanie zmarła. Miała tylko 50 lat. I świat mi się zawalił. Nie potrafiłam się w tym wszystkim odnaleźć”, mówiła w rozmowie z Plejadą. Największym wsparciem byli dla niej najbliżsi. Aktorka podkreśla, że jej życie odmieniło się kilka lat temu. Założone konto w mediach społecznościowych przewróciło jej rzeczywistość do góry nogami. Początkowo Instagram służył jej do zabawy, tymczasem na horyzoncie pojawiło się coś więcej – nowe możliwości, propozycje. Maria Winiarska cieszy się, że uległa namowom swoich dzieci i zdecydowała się na taki krok. Dziś publikuje w sieci nie tylko zabawne filmy, a także wykorzystuje swoją popularność do szerzenia dobra, namawiając do adopcji zwierząt ze schronisk. „Instagram dał mi kopa do życia i pozwolił na nowo zaistnieć. Dzięki niemu przypomniano sobie o mnie, zdjęto z półki, odkurzono i posypały się propozycje. A założyłam go dla zabawy, a nie z potrzeby zaistnienia”, zwierzała się Michałowi Misiorkowi. I zaapelowała do innych kobiet, by te nie obawiały się zmian: „ I zachęcam wszystkie panie w moim wieku, żeby przynajmniej spróbowały. A nuż okaże się, że mają w sobie coś, co zainteresuje odbiorców. Jak im się nie spodoba, najwyżej zrezygnują. Ale proszę mi wierzyć, że to naprawdę może odmienić życie”. Zobacz też: Jak dobrze znają się Zosia Zborowska i jej mama Maria Winiarska? Zrobiliśmy im test! Maria Winiarska o zawodowych wyzwaniach i marzeniach W ostatnim czasie w życiu Marii Winiarskiej dzieje się bardzo dużo. Gwiazda przede wszystkim cieszy się każdą chwilą spędzoną z trzecią wnuczką Nadzieją. Po dłuższej przerwie aktorka wróciła też na deski teatru. Marię Winiarską możemy podziwiać też w spektaklu Metoda na wnuczka w Teatrze Kamienica. „Denerwuję się odpowiedzialnością związaną z graniem głównej roli. To ja nadaję tempo i rytm spektaklowi. Jeśli nie ma mojej postaci – nie ma przedstawienia. Mam nadzieję, że jak zagram kilkanaście razy, to wreszcie wyluzuję, bo nerwy blokują mi przyjemność z grania. Gdybym pracowała w teatrze przez te wszystkie lata, byłabym pewniejsza siebie i na pewno mniej się stresowała. Trening czyni mistrza”, opowiadała Maria Winiarska w rozmowie z Michałem Misiorkiem. Gwiazda marzy także, by zagrać z ukochanym mężem Wiktorem Zborowskim i córką Zofią w jednym spektaklu muzycznym. „Chciałabym, żebyśmy z Wiktorem i Zosią śpiewali w duetach, solo i w tercecie. A wszystko związałaby w inteligentny i dowcipny sposób jedna osoba prowadząca ten program. Takie jest moje ostatnie zawodowe marzenie. Jak się czegoś bardzo pragnie, to podobno musi się spełnić. Zobaczymy, może się uda”, dodawała aktorka. A my życzymy, by wszystkie marzenia się ziściły! Źródło: Plejada.pl Maria Winiarska z córką, Zofią Zborowską w sesji VIVY!
Jak dobrze znają się Zosia Zborowska i jej mama Maria Winiarska? Zrobiliśmy im test!
Bohaterkami najnowszego numeru VIVY! są Maria Winiarska i Zofia Zborowska. Aktorki pełne humoru, duet idealny. Jak matka i córka poradziły sobie w naszym teście wiedzy o sobie? Jak dobrze znają się Maria Winiarska z córką Zofią? Podczas przerwy w sesji do najnowszego numeru VIVY! poprosiliśmy jej bohaterki o odpowiedź na kilka pytań. Na co Zosia wydałaby wolny milion? Jaka jest jej najlepsza rola? Jak reaguje gdy słucha o polityce? Część z tych pytań sprawiła sławnej mamie trudności. Z kolei Zofia Zborowska musiała zmierzyć się z pytaniami o suknię ślubną pani Marii, o jej pierwszego wypalonego papierosa, kłótnie z mężem i to, co najbardziej ceni w mężczyznach? Efekt przerósł nasze oczekiwania. Oglądając nasze wideo przygotujcie się na dużą dawkę śmiechu! A po wywiad z aktorkami zapraszamy do papierowej VIVY!
Maria Winiarska: „Zosia bardzo mi pomogła, kiedy po 30 latach niebytu wracałam do grania w teatrze”
„Obserwuję mamę i wiem, że duża część lęków, braku poczucia wartości bierze się z jej dzieciństwa”
Matka i córka. Mają ten sam temperament, poczucie humoru i gen nadopiekuńczości. We wzruszająco żartobliwej rozmowie Maria Winiarska i Zofia Zborowska opowiadają Beacie Nowickiej o zgubionych pomidorach, drugiej młodości, podrywie na Instagramie, niechcianych radach, miłosnych karteczkach, terapii, samoświadomości i pokoleniowych inspiracjach. Mam wrażenie, że role się odwróciły, teraz Pani opiekuje się mamą i tatą. Zofia: Moi rodzice opiekowali się mną, jak byłam mała, teraz nadszedł czas, żebym ja zaopiekowała się nimi. Myślę, że dziecku trudno zaakceptować ten moment, kiedy nagle dostrzega, że rodzic nie zawsze ma rację, popełnia błędy, jest coraz słabszy… po prostu starzeje się. Ale trzeba się z tym pogodzić. Przyszła kolej na mnie, żeby im coś wytłumaczyć, wyręczyć w czymś, pomóc, zaopiekować się, co czasami nie jest łatwe. Dziecku można zabronić, zakazać, przejąć kontrolę. Osobie dorosłej – nie. Dlatego trzeba też umieć odpuszczać. Mama ma problemy zdrowotne, nie powinna jeść słodyczy ani pić kawy, a siedzimy przy kawie i ciastkach. Przecież jej nie zabronię, to jest jej świadomy wybór. Maria: Przyniosłam moje ulubione ciastka, bo cieszę się, że do ciebie przyszłam. Pamiętam, jak opiekowaliśmy się dziewczynkami i one były z nas niebywale dumne. Nikt nie miał taty Króla Lwa i mamy tańczącej na miotle i śpiewającej dla dzieci z całej Polski! I teraz taka sama duma mnie rozpiera, jak patrzę na moje córki. Zosia bardzo mi pomogła, kiedy po 30 latach niebytu wracałam do grania w teatrze. Gdy Krysia Janda zaproponowała mi rolę w świetnej sztuce „Lekcje stepowania”, chciałam z tego zrezygnować… Dlaczego? Maria: Bałam się, że po tak długiej przerwie nie dam rady. Gdy moja siostra Basia, z którą śpiewałyśmy w duecie, wycofała się z zawodu, bo urodziła niepełnosprawną córkę, ja też zrezygnowałam. Wydawało mi się, że bez siostry nie dam rady. I tu Zosia mnie wspierała, mówiła: „Mamo, nie! Jeśli teraz zrezygnujesz, nigdy sobie tego nie wybaczysz. Musisz to zrobić”. Dzięki niej przełamałam strach i zostałam. Niedawno dyrektor Teatru Kamienica Emilian Kamiński zaproponował mi rolę w bardzo zabawnej komedii „Metoda na wnuczka”, gdzie przez dwa akty nie schodzę ze sceny. Tak, 64 strony tekstu na pamięć, aż mi się słabo robi. Ale dam radę, bo Zosia pokazała mi, że gdzieś jest jeszcze jakieś inne życie. Jestem jej za to bardzo wdzięczna. Co Pani czuje, patrząc na mamę, która zmaga się ze swoimi lękami, słabościami? Zofia: Obserwuję mamę z boku i wiem, że duża część tych lęków, braku poczucia wartości bierze się z jej dzieciństwa. Mogłaby sobie pomóc, idąc na psychoterapię, nigdy nie jest za późno. Ja jestem w terapii od roku i to jest dla mnie genialna rzecz. Uważam, że w naszym zawodzie chodzenie do psychoterapeuty powinno być obowiązkowe. Każdy z nas dźwiga jakiś ciężar przeszłości, przeżył trudne sytuacje, popełnił błędy. A pokolenie moich rodziców – to absolutnie nie jest zarzut– jest pokoleniem, które nie rozmawiało o swoich uczuciach, emocjach, bo tak zostali wychowani. Były miłość, zaufanie, oddanie, troska, ale nie było rozmowy. Bez rozmowy trudno znaleźć w życiu satysfakcję. Zofia: Bez rozmowy trudno cokolwiek zbudować. My jesteśmy pokoleniem XXI wieku, mamy nieograniczony dostęp do wiedzy, do informacji. Uważam, że warto z tego korzystać, żeby się rozwijać, bo nikt z nas nie jest idealny. Nie wyobrażam sobie sytuacji, że nagle stwierdzam: „Już wszystko wiem. Od teraz będę zajebistą żoną, matką, siostrą, córką i przyjaciółką”. Rok terapii sprawił, że czuje się Pani silniejsza? Zofia: Jestem silniejsza, bardziej świadoma, zwracam uwagę na rzeczy, które mnie raniły i bolały, ale ja ich wcześniej nie dostrzegałam, bo tak byłam do nich przyzwyczajona. Poszłam na terapię, kiedy związałam się z moim mężem, bo chciałam z nim stworzyć mądry, wspaniały związek. W poprzednich relacjach zawsze powielałam pewne schematy i nie chciałam po raz kolejny popełnić tych samych błędów. Poszłam na terapię, żeby zawalczyć o siebie, pracować nad sobą, a nie dlatego, że jestem sfiksowaną wariatką. Pragnę być lepszym człowiekiem dla mojego męża, dla mnie samej, dla rodziny. Maria: W moim pokoleniu psycholog kojarzył się jednoznacznie z wariactwem. Zosię wkurza to, że ja jej cały czas coś radzę, podpowiadam, nawet mówi o mnie złośliwie „Pani dobra rada”. Ale taka po prostu jestem. Zofia: Dla ciebie jest to wyłącznie dawanie rad i troska, a dla mnie to absolutny brak zaufania z twojej strony do tego, co ja robię. I to mnie boli. Gdy moja mama powtarza mi 20 razy rzeczy oczywiste, to ja się zastanawiam, czy ona uważa mnie za idiotkę. Z czego wynika ta nadopiekuńczość? Maria: Gdy dziewczynki były małe, wystarczyło, że Wiktor powiedział coś raz i było słuchane, ja mogłam mówić 100 razy i nic. Mam w sobie taką wewnętrzną maszynę, która mówi: „Ubierz się ciepło, bo się przeziębisz, zjedz buraczki, bo są zdrowe” i to jest strasznie męczące, ale już wyciągnęłam pewne wnioski. Lepiej późno niż wcale. Wiem, że trzeba słuchać młodych i w pewnym momencie pozwolić im żyć na własny rachunek. Często powielamy błędy rodziców, ale Pani udało się zbudować świetny związek. Zofia: To prawda, ale myślę, że gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło, bo każde z nas miało inne priorytety. To jest bardzo ważne, żeby trafić na siebie we właściwym momencie i oczekiwać od siebie tego samego. My chcieliśmy być razem, chcieliśmy założyć rodzinę, oboje byliśmy na to gotowi. Mieliśmy po kokardę przelotnych związków i romansów. Łatwo jest przetrwać pierwsze miesiące, kiedy człowiek jest zakochany i nie widzi wad partnera. Na naszym ślubie ojciec powiedział, że małżeństwo to ciężka praca, bez urlopu i dni wolnych. Maria: Ciężka praca na ugorze. Zofia: Nigdy wcześniej nie byłam w związku, w którym priorytetem, oprócz miłości, był szacunek dla siebie nawzajem. Patrzę na to, co dzieje się wśród znajomych i nieznajomych z mojego pokolenia, i przeraża mnie, jak ludzie źle się traktują, pomiatają sobą, ranią się, poniżają, mówią sobie okrutne rzeczy. Dopiero zaczynają się ze sobą spotykać, a już rywalizują, kto będzie fajniejszy, śmieszniejszy, atrakcyjniejszy, oczywiście kosztem partnera. Ja też taka byłam, ale już nie chcę. Maria: Kosztem bliskiej osoby zabawiasz towarzystwo. Słabe to… Zofia: To było dla mnie cholernie ważne, żeby nie mówić do siebie brzydko, nawet w żartach. Wydaje mi się, że bardzo łatwo później przekroczyć te granice. Bez szacunku nie zbuduje się wartościowej relacji. (...) Jest Pani szczęśliwa? Zofia: Na maksa. Codziennie medytuję i pod koniec zawsze jest chwila na podziękowania za wszystko, co mam, bo zdaję sobie sprawę, że należę do małego procenta osób, które otrzymały w życiu tak dużo. Żeby to zrównoważyć, staram się pomagać innym i udzielać charytatywnie. Tu połączyliśmy siły z Andrzejem, on od lat bardzo pomaga dzieciom na onkologii, ja natomiast pomagam bezpańskim zwierzętom. Maria: Jest w tym dużo wdzięku, bo oboje nie robią tego dla picu czy popularności, tylko z serca. Kiedy się urodziłam, moja mama była młodziutką dziewczyną, miała 19 lat. Nie korzystała z podręczników, jak przewijać, karmić i wychowywać dzieci. To ona nauczyła mnie i moją siostrę najważniejszej rzeczy – miłości do ludzi, zwierząt, do wszystkiego, co żyje. Chyba udało mi się przekazać to moim córkom. Obie są dobrymi ludźmi i z tego jestem cholernie dumna. Cały wywiad z Marią Winiarską i Zofią Zborowską w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Maria Winiarska: „Po 50 wspólnych latach bycia razem, naprawdę jesteśmy przyjaciółmi”
„Nigdy nie mieliśmy tak zwanych cichych dni, bo oboje tego nienawidzimy”
Maria Winiarska i Wiktor Zborowski tworzą szczęśliwy związek od 50 lat! W tym roku będą obchodzić 45. rocznicę ślubu. Kochają się, kłócą się niczym włoskie małżeństwo, ale nie potrafią się na siebie gniewać. Czy ich małżeństwo było dla Zofii Zborowskiej wzorem? O tym mama i córka opowiedziały w rozmowie z Beatą Nowicką. Często powielamy błędy rodziców, ale Pani udało się zbudować świetny związek. Zofia: To prawda, ale myślę, że gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło, bo każde z nas miało inne priorytety. To jest bardzo ważne, żeby trafić na siebie we właściwym momencie i oczekiwać od siebie tego samego. My chcieliśmy być razem, chcieliśmy założyć rodzinę, oboje byliśmy na to gotowi. Mieliśmy po kokardę przelotnych związków i romansów. Łatwo jest przetrwać pierwsze miesiące, kiedy człowiek jest zakochany i nie widzi wad partnera. Na naszym ślubie ojciec powiedział, że małżeństwo to ciężka praca, bez urlopu i dni wolnych. Maria: Ciężka praca na ugorze. Zofia: Nigdy wcześniej nie byłam w związku, w którym priorytetem, oprócz miłości, był szacunek dla siebie nawzajem. Patrzę na to, co dzieje się wśród znajomych i nieznajomych z mojego pokolenia, i przeraża mnie, jak ludzie źle się traktują, pomiatają sobą, ranią się, poniżają, mówią sobie okrutne rzeczy. Dopiero zaczynają się ze sobą spotykać, a już rywalizują, kto będzie fajniejszy, śmieszniejszy, atrakcyjniejszy, oczywiście kosztem partnera. Ja też taka byłam, ale już nie chcę. Maria: Kosztem bliskiej osoby zabawiasz towarzystwo. Słabe to… Zofia: To było dla mnie cholernie ważne, żeby nie mówić do siebie brzydko, nawet w żartach. Wydaje mi się, że bardzo łatwo później przekroczyć te granice. Bez szacunku nie zbuduje się wartościowej relacji. Pani rodzice to silne osobowości, ich małżeństwo było dla Pani punktem odniesienia? Zofia: Myślę, że w każdym związku jest coś fajnego, co można przejąć, ale są też rzeczy mniej przyjemne… Rodzice na pewno dawali sobie dużo wolności. Tam nie było miejsca na chorobliwą zazdrość. Swoje małżeństwo zbudowali na… Maria: …zaufaniu. Robiliśmy wakacje od siebie, Wiktor dwa tygodnie spędzał na ukochanym golfie nad morzem, a ja z koleżankami na Mazurach. Nigdy nie mieliśmy tak zwanych cichych dni, bo oboje tego nienawidzimy. Nie dręczyliśmy się milczeniem. Zawsze ktoś, i niekoniecznie ten, co nie miał racji, podchodził i mówił: „No, już dobrze, nie gniewajmy się”. Jak każdy mieliśmy różne momenty w małżeństwie, ale w tej chwili, po 50 wspólnych latach bycia razem, naprawdę jesteśmy przyjaciółmi. Mąż niedawno powiedział, że już go nawet nie wkurzam. Nie wiem, czy się z tego cieszyć… (śmiech). Poczucie humoru Was uratowało. Maria: Może tak być. Cieszę się, że jestem z Wiktorem tyle lat, bo nie denerwuje mnie jego starzenie się, tylko raczej rozczula. Oglądaliśmy niedawno nasze zdjęcia ze studiów i mąż nagle mówi: „Boże, jaka ty byłaś śliczna…”. Dopiero teraz mi to mówisz?! – wściekłam się, bo całe życie uważałam, że jestem brzydka i gruba (śmiech). Wczoraj mnie wkurzył i na kartce napisałam mu dowcipnie, co o nim myślę. Pod spodem dopisał: „I za to cię właśnie kocham”. Czujemy się ze sobą zżyci, znamy się na wylot. Wiemy, jak sobie dokuczyć, ale już tego nie robimy, bo po co. Zofia: W dzieciństwie słyszałam fragmenty awantur, kłótni, które z perspektywy dziecka nie były przyjemne. Z drugiej jednak strony rodzicom udało się przetrwać trudne momenty i są razem. Jestem im bardzo wdzięczna i myślę, że moja siostra również, że nie pochodzimy z rozbitej rodziny. Rodzice pokazali nam, że warto walczyć, choć jest kilka rzeczy, których nie chciałabym powielać. Na przykład? Zofia: Uważam, że rodzice nie powinni kłócić się przy dzieciach. To, że dziecko siedzi zamknięte w swoim pokoju, nie ma znaczenia, bo i tak wszystko słyszy. Przewaga mojego pokolenia polega na tym, że my już mamy świadomość, że klapsy czy awantury mają ogromny wpływ na psychikę dzieci. Może dzięki temu łatwiej nam będzie uniknąć tych błędów. Ale czy to jest faktycznie możliwe, czy mi się uda? Mam taką nadzieję. Maria: Ja tego, niestety, w ogóle nie pamiętam, ale człowiek instynktownie eliminuje ze wspomnień nieprzyjemne rzeczy… Podoba mi się, że dzisiejsze młode dziewczyny walczą o sprawiedliwy podział ról w małżeństwie. Ja powielałam schematy, w których funkcjonowali moi rodzice. Miałam tak zakodowane i nie uważałam tego za niesprawiedliwe, że mąż idzie do pracy, a kiedy wraca… czekam na niego z obiadem. Chociaż ja w tym czasie też pracowałam i w domu, i zawodowo. Zofia: Potem mama zarzucała mojej siostrze: „Jak to, nie masz nic w lodówce?! Ty nie gotujesz obiadów?!”. Ja akurat lubię gotować i często to robię. Ale Andrzej nigdy się tego nie domagał. Czasami przed meczem prosił, żebym ugotowała mu coś specjalnego i ja to robiłam, bo lubię sprawiać mu przyjemność. Ale to nie jest sytuacja, że pan wraca z pracy, ja mu podaję do stołu, a potem po nim sprzątam. Maria: I dlatego, podkreślam jeszcze raz, brawa dla kobiet, które wymagają od mężów, żeby razem prowadzić dom i wspólnie dzielić się opieką nad dziećmi. Cały wywiad z Marią Winiarską i Zofią Zborowską w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Zofia Zborowska o terapii: „Jestem silniejsza, bardziej świadoma”
„Każdy z nas dźwiga jakiś ciężar przeszłości, przeżył trudne sytuacje, popełnił błędy”
Są inspiracją i motywacją dla wielu kobiet. Zofia Zborowska i Maria Winiarska Mają ten sam temperament, poczucie humoru i gen nadopiekuńczości. Dla nich nie ma tematów tabu, poruszają trudne i ważne tematy, co najważniejsze, są w stałym kontakcie ze swoimi obserwatorkami na Instagramie. Zofia Zborowska w rozmowie z Beatą Nowicką opowiedziała o terapii, która dała jej siłę. ,,Jestem silniejsza, bardziej świadoma, zwracam uwagę na rzeczy, które mnie raniły i bolały, ale ja ich wcześniej nie dostrzegałam, bo tak byłam do nich przyzwyczajona", mówi. Co Pani czuje, patrząc na mamę, która zmaga się ze swoimi lękami, słabościami? Zofia: Obserwuję mamę z boku i wiem, że duża część tych lęków, braku poczucia wartości bierze się z jej dzieciństwa. Mogłaby sobie pomóc, idąc na psychoterapię, nigdy nie jest za późno. Ja jestem w terapii od roku i to jest dla mnie genialna rzecz. Uważam, że w naszym zawodzie chodzenie do psychoterapeuty powinno być obowiązkowe. Każdy z nas dźwiga jakiś ciężar przeszłości, przeżył trudne sytuacje, popełnił błędy. A pokolenie moich rodziców – to absolutnie nie jest zarzut– jest pokoleniem, które nie rozmawiało o swoich uczuciach, emocjach, bo tak zostali wychowani. Były miłość, zaufanie, oddanie, troska, ale nie było rozmowy. Bez rozmowy trudno znaleźć w życiu satysfakcję. Zofia: Bez rozmowy trudno cokolwiek zbudować. My jesteśmy pokoleniem XXI wieku, mamy nieograniczony dostęp do wiedzy, do informacji. Uważam, że warto z tego korzystać, żeby się rozwijać, bo nikt z nas nie jest idealny. Nie wyobrażam sobie sytuacji, że nagle stwierdzam: „Już wszystko wiem. Od teraz będę zajebistą żoną, matką, siostrą, córką i przyjaciółką”. Rok terapii sprawił, że czuje się Pani silniejsza? Zofia: Jestem silniejsza, bardziej świadoma, zwracam uwagę na rzeczy, które mnie raniły i bolały, ale ja ich wcześniej nie dostrzegałam, bo tak byłam do nich przyzwyczajona. Poszłam na terapię, kiedy związałam się z moim mężem, bo chciałam z nim stworzyć mądry, wspaniały związek. W poprzednich relacjach zawsze powielałam pewne schematy i nie chciałam po raz kolejny popełnić tych samych błędów. Poszłam na terapię, żeby zawalczyć o siebie, pracować nad sobą, a nie dlatego, że jestem sfiksowaną wariatką. Pragnę być lepszym człowiekiem dla mojego męża, dla mnie samej, dla rodziny. Maria: W moim pokoleniu psycholog kojarzył się jednoznacznie z wariactwem. Zosię wkurza to, że ja jej cały czas coś radzę, podpowiadam, nawet mówi o mnie złośliwie „Pani dobra rada”. Ale taka po prostu jestem. Zofia: Dla ciebie jest to wyłącznie dawanie rad i troska, a dla mnie to absolutny brak zaufania z twojej strony do tego, co ja robię. I to mnie boli. Gdy moja mama powtarza mi 20 razy rzeczy oczywiste, to ja się zastanawiam, czy ona uważa mnie za idiotkę. Z czego wynika ta nadopiekuńczość? Maria: Gdy dziewczynki były małe, wystarczyło, że Wiktor powiedział coś raz i było słuchane, ja mogłam mówić 100 razy i nic. Mam w sobie taką wewnętrzną maszynę, która mówi: „Ubierz się ciepło, bo się przeziębisz, zjedz buraczki, bo są zdrowe” i to jest strasznie męczące, ale już wyciągnęłam pewne wnioski. Lepiej późno niż wcale. Wiem, że trzeba słuchać młodych i w pewnym momencie pozwolić im żyć na własny rachunek. Często powielamy błędy rodziców, ale Pani udało się zbudować świetny związek. Zofia: To prawda, ale myślę, że gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło, bo każde z nas miało inne priorytety. To jest bardzo ważne, żeby trafić na siebie we właściwym momencie i oczekiwać od siebie tego samego. My chcieliśmy być razem, chcieliśmy założyć rodzinę, oboje byliśmy na to gotowi. Mieliśmy po kokardę przelotnych związków i romansów. Łatwo jest przetrwać pierwsze miesiące, kiedy człowiek jest zakochany i nie widzi wad partnera. Na naszym ślubie ojciec powiedział, że małżeństwo to ciężka praca, bez urlopu i dni wolnych. Maria: Ciężka praca na ugorze. Zofia: Nigdy wcześniej nie byłam w związku, w którym priorytetem, oprócz miłości, był szacunek dla siebie nawzajem. Patrzę na to, co dzieje się wśród znajomych i nieznajomych z mojego pokolenia, i przeraża mnie, jak ludzie źle się traktują, pomiatają sobą, ranią się, poniżają, mówią sobie okrutne rzeczy. Dopiero zaczynają się ze sobą spotykać, a już rywalizują, kto będzie fajniejszy, śmieszniejszy, atrakcyjniejszy, oczywiście kosztem partnera. Ja też taka byłam, ale już nie chcę. Maria: Kosztem bliskiej osoby zabawiasz towarzystwo. Słabe to… Zofia: To było dla mnie cholernie ważne, żeby nie mówić do siebie brzydko, nawet w żartach. Wydaje mi się, że bardzo łatwo później przekroczyć te granice. Bez szacunku nie zbuduje się wartościowej relacji. Cały wywiad z Marią Winiarską i Zofią Zborowską w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Zofia Zborowska: „Gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło”
Aktorka szczerze o relacji z ukochanym. Jakim są małżeństwem?
Zofia Zborowska i Maria Winiarska udzieliły nam wyjątkowego wywiadu. Matka i córka opowiedziały nam o swojej relacji, budowaniu szczęśliwych związków i pokoleniowych inspiracjach. Dwa lata temu Zofia Zborowska poślubiła swojego ukochanego, Andrzeja Wronę. W rozmowie z Beatą Nowicką opowiedziała o swoim związku ze sportowcem. Jakim są małżeństwem? View Ediplayer on the source website Często powielamy błędy rodziców, ale Pani udało się zbudować świetny związek. Zofia: To prawda, ale myślę, że gdybyśmy poznali się z Andrzejem dwa lata wcześniej, nic by z tego nie wyszło, bo każde z nas miało inne priorytety. To jest bardzo ważne, żeby trafić na siebie we właściwym momencie i oczekiwać od siebie tego samego. My chcieliśmy być razem, chcieliśmy założyć rodzinę, oboje byliśmy na to gotowi. Mieliśmy po kokardę przelotnych związków i romansów. Łatwo jest przetrwać pierwsze miesiące, kiedy człowiek jest zakochany i nie widzi wad partnera. Na naszym ślubie ojciec powiedział, że małżeństwo to ciężka praca, bez urlopu i dni wolnych. Maria: Ciężka praca na ugorze. Zofia: Nigdy wcześniej nie byłam w związku, w którym priorytetem, oprócz miłości, był szacunek dla siebie nawzajem. Patrzę na to, co dzieje się wśród znajomych i nieznajomych z mojego pokolenia, i przeraża mnie, jak ludzie źle się traktują, pomiatają sobą, ranią się, poniżają, mówią sobie okrutne rzeczy. Dopiero zaczynają się ze sobą spotykać, a już rywalizują, kto będzie fajniejszy, śmieszniejszy, atrakcyjniejszy, oczywiście kosztem partnera. Ja też taka byłam, ale już nie chcę. Maria: Kosztem bliskiej osoby zabawiasz towarzystwo. Słabe to… Zofia: To było dla mnie cholernie ważne, żeby nie mówić do siebie brzydko, nawet w żartach. Wydaje mi się, że bardzo łatwo później przekroczyć te granice. Bez szacunku nie zbuduje się wartościowej relacji. Pani rodzice to silne osobowości, ich małżeństwo było dla Pani punktem odniesienia? Zofia: Myślę, że w każdym związku jest coś fajnego, co można przejąć, ale są też rzeczy mniej przyjemne… Rodzice na pewno dawali sobie dużo wolności. Tam nie było miejsca na chorobliwą zazdrość. Swoje małżeństwo zbudowali na… Maria: …zaufaniu. Robiliśmy wakacje od siebie, Wiktor dwa tygodnie spędzał na ukochanym golfie nad morzem, a ja z koleżankami na Mazurach. Nigdy nie mieliśmy tak zwanych cichych dni, bo oboje tego nienawidzimy. Nie dręczyliśmy się milczeniem. Zawsze ktoś, i niekoniecznie ten, co nie miał racji, podchodził i mówił: „No, już dobrze, nie gniewajmy się”. Jak każdy mieliśmy różne momenty w małżeństwie, ale w tej chwili, po 50 wspólnych latach bycia razem, naprawdę jesteśmy przyjaciółmi. Mąż niedawno powiedział, że już go nawet nie wkurzam. Nie wiem, czy się z tego cieszyć… (śmiech). (...) Co dla Pani oznacza partnerstwo w związku? Zofia: Traktowanie siebie z szacunkiem, miłością i zrozumieniem. Tego się trzymam. Pielęgnuję też poczucie własnej wartości: jestem samowystarczalna, pracuję, zarabiam, jestem wykształcona. Może dlatego mamy fajny związek, że Andrzej nigdy nie traktował mnie protekcjonalnie. Zofia Zborowska i Maria Winiarska w sesji VIVY! Mężem też się Pani opiekuje? Maria: Zosia jest bardzo troskliwa. Zofia: Bez przesady, ale faktem jest, że nadopiekuńczość, niestety, odziedziczyłam po mamie. Rano, zanim wyszłyśmy z siostrą do szkoły, a mama wcześniej jechała na plan filmowy, miałyśmy na stole pokrojony chleb, pokrojony ser, pokrojonego pomidora. Masło położone na patelni, jajko rozbite w misce… Do tej pory dziwię się, że tak dobrze radzimy sobie z Hanką w życiu (śmiech). Maria: Z perspektywy czasu widzę, że rzeczywiście byłam nadgorliwa. Zofia: To jest ten rodzaj chorobliwej troski, o którym rozmawiałyśmy. Złapałam się na tym, że na początku naszego związku z Andrzejem zaczęłam się podobnie zachowywać w stosunku do niego. Na szczęście szybko mi przeszło. Ale piszemy do siebie karteczki, ten zwyczaj też mam po mamie. Kiedy uczyła się angielskiego, obkleiła nimi cały dom. Jesteśmy z Andrzejem bardzo na siebie uważni. Po ostatnim dniu zdjęciowym w filmie Patryka Vegi, gdzie pierwszy raz zagrałam główną rolę, mąż czekał na mnie z pięknymi kwiatami. Wiem, że mój udział w tym filmie nie był dla niego łatwy ze względu na sceny erotyczne. W takich sytuacjach jeszcze bardziej docenia się każdy gest i stuprocentowe wsparcie. To miłe, gdy budzisz się rano, a na stole jest zostawiona karteczka: „Miłego dnia. Kocham cię”. Maria: Oboje z Wiktorem od razu polubiliśmy Andrzeja, bo on jest facetem starej daty w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ten gatunek mężczyzn już prawie wyginął, niestety. Andrzej ma kindersztubę, klasę, zasady, jest opiekuńczy, elegancki. Cieszę się bardzo, że Zosia jest szczęśliwa. Chciałabym, żeby to trwało zawsze. Jest Pani szczęśliwa? Zofia: Na maksa. Codziennie medytuję i pod koniec zawsze jest chwila na podziękowania za wszystko, co mam, bo zdaję sobie sprawę, że należę do małego procenta osób, które otrzymały w życiu tak dużo. Żeby to zrównoważyć, staram się pomagać innym i udzielać charytatywnie. Tu połączyliśmy siły z Andrzejem, on od lat bardzo pomaga dzieciom na onkologii, ja natomiast pomagam bezpańskim zwierzętom. Maria: Jest w tym dużo wdzięku, bo oboje nie robią tego dla picu czy popularności, tylko z serca. Kiedy się urodziłam, moja mama była młodziutką dziewczyną, miała 19 lat. Nie korzystała z podręczników, jak przewijać, karmić i wychowywać dzieci. To ona nauczyła mnie i moją siostrę najważniejszej rzeczy – miłości do ludzi, zwierząt, do wszystkiego, co żyje. Chyba udało mi się przekazać to moim córkom. Obie są dobrymi ludźmi i z tego jestem cholernie dumna. Cały wywiad z Marią Winiarską i Zofią Zborowską w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Maria Winiarska: „Przeżywam drugą młodość. Kochanka nie mam, mimo że na Instagramie mam duże brańsko”
„Uwierzyłam w siebie, zaczęłam się sobie podobać. W wieku 70 lat, to jest jakieś zboczenie”
Matka i córka. Mają ten sam temperament, poczucie humoru i gen nadopiekuńczości. We wzruszająco żartobliwej rozmowie Maria Winiarska i Zofia Zborowska opowiadają Beacie Nowickiej o zgubionych pomidorach, drugiej młodości, podrywie na Instagramie, niechcianych radach, miłosnych karteczkach, terapii, samoświadomości i pokoleniowych inspiracjach. View Ediplayer on the source website Na Instagramie obserwuje Panią ponad 100 tysięcy osób. W rankingu silver influencerów opublikowanym przez tygodnik „Wprost” zajęła Pani pierwsze miejsce. Dzięki córce Zosi przeżywa Pani „drugą młodość, bez kochanka”. Maria: Instagram naprawdę mnie odmłodził. Odżyłam, dostałam energetycznego kopa, cofnęłam się w czasie. Byłam już – w kwietniu kończę 70 lat – taką trochę babcią srabcią przed telewizorem, w kapciach i z kawką. Zaczęło się od tego, że Zosia z Hanią założyły mi Instagram, żebym się od nich odczepiła i przestała wydzwaniać po kilka razy dziennie z pytaniem, co robią i co słychać. Na Instagramie mogłam je podglądać na bieżąco, co mnie bardzo cieszyło. Potem Zośka powiedziała: „Mamo, trzeba walczyć z kultem młodości w internecie”. Zofia: Nie było starszej influencerki i mama idealnie tę lukę wypełniła. Skąd Pani wiedziała, że mama rokuje jako gwiazda internetu? Zofia: Wszyscy moi znajomi zawsze bardzo lubili mamę, lata temu miałam na Facebooku profil: „Moja stara, The Entertainer” i tam opisywałam historie z mamą w roli głównej. Sto pięćdziesiąt osób to obserwowało i płakało ze śmiechu. Maria: A mnie to troszkę nie bawiło… Zofia: Nie rozumiałaś wtedy mediów społecznościowych i nie miałaś do nich dystansu. Ojciec też nie rozumiał fenomenu Facebooka. Dla niego moje wygłupy były pewnego rodzaju obnażaniem się. To jest dokładnie to, co ty teraz robisz na Instagramie, tylko wtedy nie byłaś na to gotowa. Hitem były dialogi z mamą: „Kurczę, jak się nazywał ten aktor?”. „Ale który?”. „Ten, no wiesz…”. „Nie wiem”. „No ten, który grał w tym…”. „W czym?”. „No wiesz, w tym filmie…”. „Ale w jakim filmie?”. „Tym, gdzie słyszał myśli kobiet…”. „Aaa, już wiem, Gep Milson”. „Mamo, Mel Gibson!”. Zamieszczałam mnóstwo takich gagów. Albo sms-y od mamy, że zgubiła pomidora. Cała nasza rodzina słynie z poczucia humoru i dystansu do siebie, a mam wrażenie, że ludzie tego teraz bardzo potrzebują. Maria: Na początku strasznie się bałam, bo nie mam tej przebojowości, która cechuje ludzi młodych. Oni stają przed telefonem komórkowym, nagrywają się i puszczają to w świat. Są spontaniczni, śmiali, odważni, ja muszę się przygotować, coś wymyślić, nie przychodzi mi to łatwo. Kiedy zadebiutowałam, Zosia kręciła filmiki ze mną, co było kapitalne, bo my się nawzajem nakręcamy. Ona ma w sobie luz i ja się przy niej nie denerwuję. Ostatnio ktoś mnie zapytał, jaki jest mój poranny rytuał, już miałam odpowiedzieć, że kawka, a Zosia na to, że kupa. Wszyscy ryknęli śmiechem, myślałam, że ją zabiję. View Burdaffi on the source website Sama zaczęłam się śmiać Zofia: To jest dowcip sytuacyjny. Strasznie mnie drażni, że na Instagramie wszystko jest takie upozowane, sztuczne, idealne. Wszyscy są szczęśliwi, uśmiechnięci i, niestety, w dużej mierze coś udają, tworząc wyimaginowany obraz samych siebie. Instagram mamę odmienił? Zofia: Tak, stała się bardziej odważna, pewna siebie, otwarta i wyluzowana. Maria: Uwierzyłam w siebie, zaczęłam się sobie podobać. Jak Boga kocham, sama tego nie rozumiem. W wieku 70 lat, to jest jakieś zboczenie (śmiech). Nawet zaczęłam nosić spodnie, ale tylko dlatego, że schudłam 15 kilo i wreszcie mogę. Mam poczucie, że przeżywam drugą młodość. Kochanka nie mam, mimo że na Instagramie mam duże brańsko. Dostaję wiadomości: „How are you, Beautiful?”. Zośka mówi, żeby nie odpowiadać. Ale i tak najlepszy jest mój mąż, bo po 46 latach małżeństwa nagle obudziła się w nim nutka zazdrości: „Uważaj, uważaj, zaraz jakiś delikwent naciągnie cię na pieniądze”, mówi z przekąsem. Cały wywiad z Marią Winiarską i Zofią Zborowską w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl.
Karolina Szostak o chorobie: „Straciłam węch, potwornie bolały mnie nogi i oczodoły”
„Z tyłu głowy chyba wszyscy mamy podskórny lęk o przyszłość”
Najpopularniejsza dziennikarka sportowa. Ideał kobiecości dla mężczyzn, dla kobiet – inspiracja. Karolina Szostak w rozmowie z Beatą Nowicką opowiada o chorobie, serialach, które pomogły jej przetrwać pandemię, kolorowych dresach, zakupach przez internet, rozstaniu, portalach randkowych i miłości, która gdzieś krąży… Za nami rok pandemii. Większość z nas wyszła z tego poturbowana emocjonalnie, z różnymi zawirowaniami osobisto-zawodowymi na koncie. Myślałam, że zobaczę wycieńczoną młodą kobietę… Karolina Szostak: …a jest młoda i niewycieńczona (śmiech). Udało mi się przetrwać w dobrej formie. Pewnie dlatego, że pracowałam, wychodziłam z domu do redakcji, to duży atut. Na początku mieliśmy system zmianowy: trzy dni pracy, trzy dni przerwy, po kilku miesiącach wróciliśmy do normalnego cyklu. Współczuję ludziom, którzy musieli spędzić ten czas w domu. Ja mogłam robić to, co lubię. Może zabrzmi to banalnie, ale wierzę, że praca uszlachetnia. Ten rok chyba wymazał słowo „banalnie”… Co jeszcze trzyma Cię w pionie? Tradycyjnie w styczniu i lutym robię post warzywno-owocowy. Pięć tygodni właściwego postu, pięć tygodni wychodzenia z niego. Bliscy użalają się nade mną, że zimno, że pandemia i mogę sobie odpuścić, a mnie właśnie to dyscyplinuje i trzyma w pionie. Poza tym mój przyjaciel miał dom na Mazurach, więc często tam jeździliśmy. Dzięki temu łatwiej zniosłam ten najtrudniejszy czas. Mogłam odciąć się od teorii spiskowych, że za chwilę zamkną miasta, a na ulice wyjadą czołgi pilnować porządku… Przerażające, ale przeżyliśmy, to najważniejsze. Tej zimy po raz pierwszy w życiu nie pojechałam na narty. A co poczułaś, jak zobaczyłaś te dzikie tłumy bez maseczek na Krupówkach? Przerażenie i złość. Lekarze trąbią o kolejnej, groźniejszej mutacji, a tłumy jadą się zabawić. Nie wygrzebiemy się z pandemii, jeśli tak to będzie wyglądało. Mam wrażenie, że na tych Krupówkach to nie byli narciarze, tylko „imprezowicze”. O czym to świadczy? Że nie potrafimy korzystać w odpowiedzialny sposób z wolności. Skuteczne są tylko twarde restrykcje i kary. Otworzyli Zakopane, a w całym kraju kluby fitness, restauracje są zamknięte. Smutne to wszystko. View Burdaffi on the source website Zachorowałaś? Byłam bardzo chora w listopadzie Nie miałam gorączki, ale straciłam węch, lekarz stwierdził zapalenie zatok, potwornie bolały mnie nogi i oczodoły. Przez dwa tygodnie oglądałam seriale, czytałam i spałam. Zrobiłam dwa testy, oba wyszły negatywnie, ale 10 dni temu zrobiono mi kolejny test i okazało się, że mam przeciwciała. Czyli wtedy musiałam przejść covid. A potem przeżyłaś najdziwniejszego sylwestra w swoim życiu? Pięć lat temu z przyjaciółką, która mieszka w Brukseli, miałyśmy polecieć na Nowy Rok do Barcelony, ale ona tak się rozchorowała, że nic z tego nie wyszło. Zadzwonił do mnie przyjaciel z Nowego Jorku z życzeniami, zapytał, co robię, ja mu opowiadam, a on na to: „Masz wizę amerykańską, wsiadaj w samolot i przylatuj do Nowego Jorku”. Witałam Nowy Rok z jego rodziną na Times Square na Manhattanie pod słynną kulą, którą przez lata oglądałam w telewizji. To był mój wyjątkowy sylwester. W tym roku nie miałam żadnych oczekiwań. Sylwester był kameralny, w wąskim gronie, szampan o północy i do domu. Padły konkretne życzenia? Banalne: dużo zdrowia, miłości i powrotu do normalności. Pytanie, czym dzisiaj jest normalność? Czy do niej wrócimy? Pewnie nigdy już nie będzie tak, jak było, z tyłu głowy chyba wszyscy mamy podskórny lęk o przyszłość. Zresztą jeśli chcesz gdzieś wyjechać, musisz zrobić test albo być zaszczepionym, ciągle myjesz ręce, zakładasz maseczkę, nie przytulasz się na dzień dobry. To nie jest normalne. Mnóstwo ludzi, których znam, sprzedaje mieszkania i kupuje domy. Każdy chce mieć kawałek ziemi, swojego ogródka na wypadek kolejnej katastrofy. Cały wywiad z Karoliną Szostak w nowej VIVIE! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 11 marca, a także w formie e-wydania na hitsalonik.pl. Co jeszcze w nowej VIVIE! 5/2021? Maria Winiarska i Zofia Zborowska - matka i córka w pokoleniowej sztafecie: czego uczą się od sobie nawzajem, czego nie chcą powielać, co w sobie cenią, a także o recepcie na udany związek. Powrót singielek. Po 20 latach od zakończenia kultowego serialu „Seks w wielkim mieście” ukaże się jego 7. sezon. Jakie niespodzianki czekają fanów szukających miłości, przebojowych mieszkanek Nowego Jorku? Max Cegielski - podróżnik, dziennikarz, pisarz w szczerej rozmowie o demonach przeszłości i motywacji do ich pokonania. W VIVIE! Extra: W czasie tygodni mody Paryż zwykle „wrze” – żyje na najwyższych obrotach. Co dziś zostało z tamtego świata? W dziale podróże. „Być na plażach Zanzibaru…”, śpiewają Grzegorz Turnau i Sebastian Karpiel-Bułecka. Witajcie w raju! Zapraszamy do lektury!