Te słowa Marii Pakulnis o Kościele już niosą się po sieci. „Gdzie tu Bóg?”
Maria Pakulnis wywołała burzę po wywiadzie dla „Repliki”. Aktorka nie tylko poparła prawa osób LGBT+, ale też ostro uderzyła w Kościół katolicki, zadając niewygodne pytania o wiarę i zasady.
Maria Pakulnis nie gryzie się w język. W najnowszym wywiadzie dla magazynu „Replika” aktorka otwarcie poparła prawa osób LGBT+ i jednocześnie ostro skrytykowała Kościół katolicki. Jej słowa o hipokryzji i narzucaniu zasad wywołują silne emocje i stawiają ważne pytania o wiarę oraz wolność wyboru. Maria Pakulnis o związkach partnerskich i prawach LGBT Maria Pakulnis w rozmowie z magazynem „Replika” jasno opowiedziała się za prawami osób LGBT+. Aktorka podkreśliła, że osoby żyjące razem i dzielące codzienność nie powinny być traktowane przez prawo jak obcy ludzie. Zwróciła uwagę, że sytuacja, w której ludzie mieszkający pod jednym dachem „mają tylko siebie”, a mimo to pozostają dla prawa obcymi, jest – jak zaznaczyła – „okrutna i nieludzka”. Wypowiedź ta jednoznacznie wskazuje na jej poparcie dla związków partnerskich oraz zmian w przepisach, które miałyby uznać takie relacje. ZOBACZ TEŻ: Był uzależniony od alkoholu, nie odwiedziła go, gdy trafił do szpitala. Ojciec Marii Pakulnis zgotował jej piekło Ostra krytyka Kościoła katolickiego w wywiadzie dla „Repliki” W tym samym wywiadzie Maria Pakulnis skierowała mocne słowa w stronę Kościoła katolickiego. Aktorka stwierdziła, że życie według jednej doktryny, „ukształtowanej często przez Kościół”, określa jako „fałszywe”. Dodała również, że osoby funkcjonujące w takim zamknięciu nazwała „hipokrytami”. To jednak nie koniec. Pakulnis wyraziła także rozczarowanie postawą przedstawicieli Kościoła, zarzucając im, że próbują ustanawiać reguły dla wszystkich, choć sami – jak zaznaczyła – ich nie przestrzegają. „Co to ma wspólnego z Bogiem?” – najmocniejsze słowa aktorki Najbardziej poruszający fragment wypowiedzi Marii Pakulnis dotyczył relacji między religią a codziennym życiem ludzi. Aktorka wprost zapytała: „Co to wszystko ma wspólnego z Bogiem, z wiarą, z byciem dobrym człowiekiem?” Podkreśliła również, że „nikt nie ma prawa dyktować drugiemu człowiekowi, jak i z kim ma żyć. Jak prowadzić swoje życie”. To stanowisko jasno wskazuje na jej sprzeciw wobec ingerencji instytucji religijnych w prywatne decyzje ludzi. ZOBACZ TEŻ: Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam” Równość małżeńska według Marii Pakulnis W rozmowie nie zabrakło także tematu małżeństw jednopłciowych. Maria Pakulnis otwarcie poparła ideę równości małżeńskiej. Zadała retoryczne pytanie: „A dlaczego nie równość małżeńska? Jakie są powody?” Podkreśliła, że najważniejsze jest to, „jakim jesteś człowiekiem i dlaczego chcesz z kimś być”. Dodała również, że jeśli ludzie odnajdują się nawzajem i chcą wspólnie przejść przez życie, powinni mieć dostęp do pełni praw. Źródło: Replika, Plejada
Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam”
Na zwierzenia bardzo trudno ją namówić, a szczegółami ze swojego życia prywatnego niechętnie dzieli się z fanami. Mało kto wiedział o tym, jak bardzo doświadczył ją los... W jednym z wywiadów Maria Pakulnis wróciła pamięcią do czasów dzieciństwa. To nie są dla niej łatwe wspomnienia... Aktorka opowiedziała o relacji z rodzicami. Okazuje się, że nie czuła ich wsparcia i miłości... [ostatnia aktualizacja tekstu: 2.07.2024] Maria Pakulnis o dzieciństwie Na scenie i na ekranie stworzyła kilkadziesiąt fantastycznych ról. Prywatnie Maria Pakulnis przeszła przez wiele. Jakiś czas temu otworzyła się na temat swojego dzieciństwa. Rodzina Marii Pakulnis pochodzi z Litwy, ale aktorka dzieciństwo i młodość spędziła na Mazurach. W wywiadach podkreślała, że jako mała dziewczynka doświadczyła biedy, głodu, strachu i braku miłości. Trudno mówić o beztroskim czasie. Relacje z rodzicami również były dość chłodne… Poturbowani przez wojnę nie umieli odnaleźć się w normalnym życiu. Musieli opuścić swoje domy, stracili wszystko, cały dorobek. Aktorka każdego dnia widziała smutek matki, która cierpiała po rozłące z rodziną. Rodzice przelewali swoje nieszczęście, frustrację na dzieci. „Widziałam ją zawsze smutną, bez chęci do życia, jakby tkwiła w jakiejś głębokiej depresji. Nie była ciepła, nigdy nas nie przytulała. Niczego nam nie czytała, nie opowiadała... Ojciec pracował w mleczarni. Był po tym łagrze przetrącony psychicznie. Sporo pił”, wyznała Maria Pakulnis w Pani. „Ja moich rodziców nie lubiłam”, dodawała. Nie czuła ich wsparcia i miłości. Razem z rodzeństwem „wychowywała się na podwórku”. Czytaj też: Doświadczył bezinteresownej miłości, narodziny córki przewartościowały jego życie. Jakim ojcem jest Kuba Wesołowski? Aktorka obawiała się macierzyństwa. Nie wiedziała, czy będzie umiała kochać dziecko, ponieważ sama nie doświadczyła tego ze strony rodziców. Starała się robić wszystko, by nie powielać ich błędów i wypełnić tę pustkę w sercu. „Kiedy miałam urodzić Jaśka, strasznie się bałam, czy będę umiała kochać. Modliłam się, żeby to się we mnie obudziło. Jako dziecko nie czułam się kochana, więc nie wiedziałam, jak zareaguję. Ale kiedy w końcu popatrzył na mnie, ta miłość wydała mi się oszałamiająca”, dodawała gwiazda w nowym wywiadzie dla Pani. Poniżej przypominamy fragment wywiadu, którego aktorka udzieliła VIVIE! w 2019 roku. Tak mówiła Beacie Nowickiej o doświadczeniach z przeszłości Maria Pakulnis, VIVA! 4/2019 Maria Pakulnis o dzieciństwie i macierzyństwie Mówią o Pani: „Przygląda się światu trochę z boku, unika blichtru, ma w sobie wschodnią melancholię”. Dzieciństwo i młodość spędziła Pani na Mazurach, pomiędzy dwoma jeziorami, wśród lasów i łąk. To tamte doświadczenia i tamten krajobraz Panią ukształtowały? Moi rodzice, poturbowani przez wojnę, nie potrafili odnaleźć się w normalnym życiu. Nie umieli pogodzić się z tym, że wszystko stracili, musieli opuścić swoje domy. Żyliśmy razem, ale jakby obok siebie. Ciężko pracowali, jak zresztą wszyscy w tych potwornie ciężkich czasach, byli zbyt pochłonięci mozołem dnia codziennego, swoim smutkiem, żeby zajmować się dziećmi. Nikt nie zadawał sobie pytań czy dziecku jest dobrze, czy źle? Nikomu coś takiego do głowy by nie przyszło. Doświadczyłam naprawdę wielkiej biedy, głodu, strachu. Takiego totalnego braku poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości. Nigdy nie byłam przytulana, ani kochana. Nigdy nie usłyszałam, że jestem dla kogoś ważna, że jestem ładna, fajna, mądra. Ostry wychów. Bez sentymentów. Nawet nie będę próbować wyobrażać sobie co Pani wtedy czuła... Od dziecka wiodłam samotne, w jakimś sensie dojrzałe życie, z wieloma rzeczami musiałam radzić sobie sama. Nigdy niczego nie dostałam na tacy, ale z drugiej strony, to dzieciństwo, ta młodość mnie zahartowały. Dały mi siłę i nauczyły, jak przetrwać. Od małego, od kiedy zaczęłam cokolwiek rozumieć z tego, na czym polega ten świat, umiałam się dźwigać. „Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”- zawsze mam tę myśl z tyłu głowy. Natura mnie uratowała, przyroda, bo dawała mi ukojenie. Chodziłam do lasu, zbierałam grzyby, jagody, kąpałam się w jeziorze, bawiłam się w ogrodzie. Ale jak udało się Pani przetrwać emocjonalnie? Miałam marzenia. W pewnym sensie stał się cud, bo dla mnie cudem jest to, że mimo tych wszystkich trudów, takiego, a nie innego życia, nie stałam się zimnym, oschłym, nieczułym małym człowiekiem. Na szczęście - nie. To mi zostało na zawsze. Nie przechodzę koło człowieka obojętnie, jestem go ciekawa. Niemal fizycznie odczuwam ból drugiej osoby, przeżywam jej radość. „Łapię” ludzi tak, jak pstryka się zdjęcie, to jest migawka. Takimi migawkami postrzegam świat. Tak sobie teraz myślę, że ja z dzieciństwa wszystko pamiętam bardzo ostro, ale gdyby mnie pani zapytała… … o czym konkretnie Pani wtedy marzyła? Nie potrafiłabym odpowiedzieć. Małe dziecko, które jest kochane i czuje się bezpiecznie marzy o nowej zabawce, rowerku, wyprawie z tatą nad jezioro, o kolorowej sukience…Ja nawet o tym nie pomyślałam. Moje marzenia były płynne, myśl goniła inną myśl, miałam jakieś wizje mojego świata, dobrego, pięknego - ale nie w sensie dobrobytu - tylko świata, w którym czuję całą sobą, że świeci słońce, że jest ciepło, że jest jasno. I to ciepło mnie obejmuje, tuli, kołysze. Umiałam bawić się sama. W ogrodzie znajdowałam sobie bezpieczne miejsce i ono stawało się tym moim wyśnionym światem. Jako matka uznała Pani, że dzieci należy ochraniać za wszelką cenę? Była Pani dla syna nadopiekuńcza? Nie. Myślę, że byłam wymagającą matką, a jednocześnie bardzo czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się wszystkiego: zaradności, odwagi, odpowiedzialności, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś zgubi, źle się ubierze, będzie się źle czuł, albo że coś mu się stanie. Był zawsze precyzyjnie przygotowany. Nasze relacje były szalone i fajne, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku. Oczywiście, pewne rzeczy starałam się mojemu synowi zapewnić, podać na tacy, zwłaszcza kiedy zostaliśmy sami. […] Nie pielęgnuje Pani w sobie żalu. To raczej stwierdzenie, niż pytanie. Często zapominamy o tym, że dostaliśmy najpiękniejszy dar w życiu - życie. Jedno życie. Nie znamy ani dnia ani godziny, nie wiemy kiedy nastąpi koniec, więc nie powinno się marnować czasu, co nie znaczy, że ja nie miewałam totalnych dołów. Miewałam! Już pani wie, że przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, choroby, śmierć męża, ale zawsze za tym stała myśl: to co, rezygnujesz z życia? Pogrążysz się w rozpaczy? Będziesz szlochać, wyć, niszczyć siebie? Bo to jest wyniszczanie siebie, jeśli człowiek żyje tylko wspomnieniem i rozpaczą. Czytaj też: Walczy o zdrowie córki, nie przestaje wierzyć. Ewa Błaszczyk opowiedziała, jak wygląda życie osób wybudzonych ze śpiączki
Był uzależniony od alkoholu, nie odwiedziła go, gdy trafił do szpitala. Ojciec Marii Pakulnis zgotował jej piekło
Maria Pakulnis nigdy nie kryła swojej trudnej przeszłości i wprost opowiada o traumatycznych doświadczeniach z dzieciństwa. Aktorka w najnowszej autobiografii postanowiła rozliczyć się z mroczną przeszłością. W książce otworzyła się między innymi na temat relacji z ojcem, który był uzależniony od alkoholu. Jej historia wzrusza do łez... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 11.06.2024 r.] Maria Pakulnis — kim był ojciec aktorki i jak wyglądała ich relacja? W listopadzie ubiegłego roku w księgarniach ukazała się autobiografia aktorki zatytułowana — Moja nitka. To właśnie w niej ulubienica publiczności rozliczyła się z mroczną przeszłością. W rozmowie z Dorotą Wodecką wspomniała między innymi o trudnej relacji z ojcem, który był alkoholikiem. „Ojciec zwykle wracał z pracy koło godz. 17. Pijany, raz bardziej, raz mniej", mówi. „Wyczekiwaliśmy, czy wigilia w ogóle się odbędzie, bo nie wiedzieliśmy, w jakim stanie wróci do domu ojciec. Ale kiedy nie pił, był bardzo pracowity i zaradny. Ludzie, którzy go pamiętali z jego młodości, opowiadali o nim z zachwytem. Rajmuś to, Rajmuś tamto. Komuś coś załatwił, komuś innemu pomógł. W Wilnie przed wojną latał na szybowcach", kontynuowała. Maria Pakulins w rozmowie z Radiem Zet przyznała, że jej rodzina nie była bogata. Nie przelewało się w jej domu, a warunki, w których się wychowywała, wpłynęły na jej poczucie wartości. „Byłam bardzo samotnym dzieckiem, które od małego bardzo dużo przeżyło. Trzeba było sobie radzić. Kobiety są chyba silniejsze pod każdym względem. Przetrwałyśmy z siostrą, a moi bracia nie. Można powiedzieć, że to cud, że nigdy się nie złamałam", opowiadała. Rodzice aktorki pochodzili z Litwy. Ona zaś urodziła się w Giżycku, niedługo po przenosinach jej najbliższych. Aktorka wyznała, że w domu rodzinnym bała się ojca, mimo że nie było kłótni. Co więcej, brakowało jej ojcowskiej miłości. „Jeżeli widujesz ojca nie pijanego, ale głównie podpitego, z którym nie masz kontaktu, który nigdy się z tobą nie wita, nie bierze cię na kolana, nie przytula, to obawiasz się jego powrotu. Pamiętam moment straszliwego napięcia, czy on wróci, czy nie wróci", zwierzyła się w tej samej rozmowie. CZYTAJ TEŻ: Jego trzecia żona była młodsza od niego o ponad cztery dekady. Ignacy Machowski został ojcem po siedemdziesiątce Maria Pakulnis nie odwiedziła ojca, gdy trafił do szpitala. Potem stał się cud Aktorka postanowiła również przytoczyć jedno z najbardziej dramatycznych wspomnień z dzieciństwa. „Słyszę, jak otwiera drzwi wejściowe, biegnę do niego spod pieca, przy którym siedzimy z matką, i widzę, że jest pijany. Dostałam wtedy ataku nienawiści, jakiej w życiu nie zaznałam. Chwyciłam swój mały stołeczek i zamachnęłam się na niego. Chciałam go zabić, rozumiesz? Krzyczałam. A matka spojrzała na mnie z kamienną twarzą i powiedziała: "Uspokój się, histeryczko". A przecież miałam poczucie, że biegnę ją obronić, bo chcę, żeby było dobrze. Kiedy usłyszałam: 'Histeryczko', to z tej niemożności doświadczenia dwóch skrajnych uczuć zemdlałam", mówiła z goryczą. Spokoju zaznała, dopiero gdy wyjechała na studia. Nie chciała wracać do domu, ale z tego powodu miała wyrzuty sumienia. „Pod koniec moich studiów tato trafił z krwotokiem do szpitala. Wycięli mu wtedy pół żołądka, ale nie pojechałyśmy z siostrą do niego. Byłyśmy na niego wściekłe za nasze dzieciństwo i jego picie. Chciałyśmy go ukarać. Miałyśmy nadzieję, że może po tej operacji stanie się cud, i rzeczywiście się stał", dodawała. Na szczęście ojciec aktorki zrozumiał, że alkohol nie jest żadnym rozwiązaniem. Odrzucił wszystkie używki i zmienił swoje życie. „Na nowo się narodził. Przestał pić i palić. I zapomniał, ile krzywd nam wyrządził", podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Alina Janowska i Andrzej Borecki: był jej pierwszym mężem, doczekali się dziecka, ale to małżeństwo nie było im pisane Książka"Moja nitka. Maria Pakulnis w rozmowach z Dorotą Wodecką" wyd. Agora, 2023
„Nie miałam szczęścia do miłości". Maria Pakulnis szczerze o małżeństwie z Krzysztofem Zaleskim i jego zdradach
„Nie kontrolowałam, czy Krzysiek ma kogoś, czy nie ma", mówi
Dzisiaj Maria Pakulnis mówi wprost: „Nie miałam szczęścia do miłości". Życie uczuciowe popularnej aktorki nie było idealne. I choć z Krzysztofem Zaleskim była przez blisko 30 lat, ich związek nie był idealny. Artystka niejednokrotnie przyznawała, że jej mąż ją zdradzał, lecz nie chowała w sobie żalu do niego. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 20.10.2024 r.] Maria Pakulnis o kryzysach w związku z Krzysztofem Zaleskim Maria Pakulnis w autobiografii - „Moja nitka" rozliczyła się ze swoją przeszłością. Opowiedziała w niej między innymi o swoim związku z Krzysztofem Zaleskim. Przypomnijmy, że poznali się w warszawskim Teatrze Ateneum. Ona miała wówczas 25 lat. „Trafiło nas. Patrzyliśmy sobie w oczy, słuchaliśmy jazzu. Pamiętam, że zaimponowało mu, że mam w domu płytę Johna Coltrane’a. Byliśmy sobą zafascynowani", opowiadała na łamach magazynu Pani. Słynny reżyser postanowił rozstać się z żoną i stworzyć związek z Marią Pakulnis. I choć ich relacja trwała 27 lat, do śmierci reżysera, nie brakowało w niej kryzysów, o których aktorka wspomniała w autobiografii. Przypomnijmy, że przed laty media rozpisywały się o romansie Krzysztofa Zaleskiego z inną popularną aktorką. W dodatku reżyser miał się do niej przeprowadzić. „Tamta sytuacja nie obaliła mojej wartości w moich oczach. Zawsze nosiłam w sobie dumę. I nigdy nie straciłam godności. Nie widzę sensu, by drążyć tę kwestię, bo ani nie czuję urazy, ani nie mam poczucia, że powinnam się zemścić", podkreślała Maria Pakulnis. Gdy artysta dowiedział się, że zostanie ojcem, wrócił do żony. „Byliśmy lojalni, bo mieliśmy dziecko i tworzyliśmy rodzinę, lecz żyliśmy w wolnym związku. Ani nie czułam się kontrolowana przez niego, ani nie kontrolowałam, czy Krzysiek ma kogoś, czy nie ma. Mnie to po prostu w ogóle nie obchodziło. Nie zastanawiałam się, czy i ile razy zostałam zdradzona, z zastrzeżeniem, że w zdradzie nie chodzi tylko o to, czy pójdziesz z kimś do łóżka", czytamy. „W zdradzie nie idzie tylko o to, czy pójdziesz z kimś do łóżka", mówiła. „Może mu uwierzyłam, że nie umie żyć beze mnie. A potem może myślałam, że wielu mężczyzn skręca na chwilę w bok, ale zawsze wracają do gniazda", dodawała. „Krzysiek był artystą, który w czasie naszej wspólnej drogi miał swoje fascynacje i to wszystko. Był wolnym człowiekiem", kontynuowała. CZYTAJ TEŻ: Halina Mlynkova zdobyła się na szczere wyznanie. Po rozwodzie z Łukaszem Nowickim wysłała syna na terapię Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, 2007 rok Maria Pakulnis — związek z Krzysztofem Zaleskim W tej samej autobiografii ulubienica publiczności przyznała również: „Po pierwsze, wyszłam za niego z miłości. Krzysiek zabiegał o mnie, bardzo się starał. Sądziłam, że jeżeli starszy ode mnie o dziewięć lat mężczyzna obdarza mnie tak wielką atencją i proponuje małżeństwo, to znaczy, że przed nami prawdziwy, trwały związek i od teraz przejdziemy razem przez życie. Wierzyłam w to. Po drugie, kiedy się poznaliśmy, niczego o nim nie wiedziałam. Kim jest, czy jest bogaty, czy biedny, czy jest znany, czy nieznany. Nic. Wiedziałam, że jest artystą, guru dla swoich kolegów, starszych ode mnie. Przecież miałam dwadzieścia parę lat. Nie mogłam zadzwonić ani do matki, ani do kogokolwiek, by zapytać, co powinnam zrobić. Po trzecie w końcu, kiedy go poznałam, znałam swoją wartość. Nie byłam już dziewczynką, która przyjeżdża z Giżycka do Warszawy. Skończyłam szkołę teatralną i byłam po pierwszym sezonie pracy. Grałam", kwitowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pierwsze małżeństwo Kazimierza Marcinkiewicza trwało 27 lat. Polityk wciąż może liczyć na wsparcie byłej żony "Moja nitka. Maria Pakulnis w rozmowach z Dorotą Wodecką"
Wybaczyła mu zdradę, była przy nim do samego końca. Dzisiaj Maria Pakulnis mówi wprost: „Żyliśmy w wolnym związku"
„Tamta sytuacja nie obaliła mojej wartości w moich oczach. Zawsze nosiłam w sobie dumę", dodała aktorka
Przez blisko 30 lat Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski byli pięknym małżeństwem. Okazuje się jednak, że ich związek nie był idealny. Aktorka przyznała, że jej mąż często ją zdradzał, lecz nie chowała w sobie żalu. Co jeszcze wyznała ulubienica publiczności? [Ostatnia aktualizacja na VUŻ-u 03.09.2024 r.] Maria Pakulnis — związek z Krzysztofem Zaleskim W listopadzie ubiegłego roku w księgarniach w całej Polsce pojawiła się autobiografia Marii Pakulnis — „Moja nitka". I to właśnie tam aktorka rozliczyła się z mroczną przeszłością. W książce opisała między innymi trudną relację z ojcem, czy kulisy zdrady męża. Jak wyglądał ich związek? Poznali się w warszawskim Teatrze Ateneum, gdy ona miała zaledwie 25 lat. „Trafiło nas. Patrzyliśmy sobie w oczy, słuchaliśmy jazzu. Pamiętam, że zaimponowało mu, że mam w domu płytę Johna Coltrane’a. Byliśmy sobą zafascynowani", wspominała Krzysztofa Zaleskiego w rozmowie z magazynem Pani. Ostatecznie reżyser rozstał się z żoną i stworzył związek z Marią Pakulnis. Przypomnijmy, że artyści byli ze sobą przez 27 lat, a ich małżeństwo przerwała śmierć Krzysztofa Zaleskiego w 2008 roku. CZYTAJ TEŻ: Ewa Wachowicz już tego nie ukrywa. Ujawniła prawdę na temat swojego małżeństwa Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, 2007 rok Maria Pakulnis o zdradach męża W tej samej książce ulubienica publiczności przyznała, że mimo wszystko byli sobie bardzo bliscy i oddani, choć pojawiały się kryzysy. Na plotki dotyczące zdrad męża odpowiada: „W zdradzie nie idzie tylko o to, czy pójdziesz z kimś do łóżka", mówi. „Może mu uwierzyłam, że nie umie żyć beze mnie. A potem może myślałam, że wielu mężczyzn skręca na chwilę w bok, ale zawsze wracają do gniazda", kontynuowała. „Krzysiek był artystą, który w czasie naszej wspólnej drogi miał swoje fascynacje i to wszystko. Był wolnym człowiekiem", czytamy w autobiografii artystki. W mediach pojawiły się również informacje, że Krzysztof Zaleski zdradzał żonę z inną znaną aktorką, wówczas studentką aktorstwa. Co więcej, reżyser w pewnym momencie przeprowadził się do swojej nowej miłości. „Tamta sytuacja nie obaliła mojej wartości w moich oczach. Zawsze nosiłam w sobie dumę. I nigdy nie straciłam godności. Nie widzę sensu, by drążyć tę kwestię, bo ani nie czuję urazy, ani nie mam poczucia, że powinnam się zemścić", kwitowała Maria Pakulnis. Reżyser jednak wrócił do żony, gdy tylko dowiedział się, że zostanie ojcem. Jak dzisiaj ulubienica widzów wspomina tamten czas? Mówi wprost: „Żyliśmy w wolnym związku". Dodaje również, że nigdy w niczym nie kontrolowała swojego męża. „Ani nie czułam się kontrolowana przez niego, ani nie kontrolowałam, czy Krzysiek ma kogoś, czy nie ma. Mnie to po prostu w ogóle nie obchodziło", podsumowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia. Historia miłości Bartosza i Anny Kurków jest niezwykła Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, 2007 rok Książka"Moja nitka. Maria Pakulnis w rozmowach z Dorotą Wodecką" wyd. Agora, 2023 dostępna do kupienia w księgarniach w całej Polsce.
„Czułam się gorsza". Maria Pakulnis w poruszających słowach rozlicza się z mroczną przeszłością...
„Byłam bardzo samotnym dzieckiem, które od małego bardzo dużo przeżyło", mówiła
Maria Pakulnis na swoim koncie ma wiele wspaniałych ról aktorskich. Jakiś czas temu została laureatką Orła za najlepszą aktorkę drugoplanową w filmie Johnny. Wówczas udzieliła też wywiadu, w którym rozliczyła się ze swoim trudnym dzieciństwem. Jej wyznanie chwyta za serce... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie: 27.10.2024 r.] Trudne dzieciństwo Marii Pakulnis Maria Pakulins w rozmowie z Radiem Zet przyznała, że jej rodzina nie była bogata. Nie przelewało się w jej domu, a warunki, w których się wychowywała, wpłynęły na jej poczucie wartości. „Byłam bardzo samotnym dzieckiem, które od małego bardzo dużo przeżyło. Trzeba było sobie radzić. Kobiety są chyba silniejsze pod każdym względem. Przetrwałyśmy z siostrą, a moi bracia nie. Można powiedzieć, że to cud, że nigdy się nie złamałam", opowiadała. W tej samej rozmowie podkreśliła, że czuła się gorsza od swoich rówieśników w szkole. „Byłam dzieckiem nieśmiałym i zakompleksionym. Nie miałam tego czy tamtego. W podstawówce miałam gorszą kanapkę i gorszy fartuszek. Czułam się gorsza, więc zawsze było bezpiecznie stanąć z boku. Nie wychylałam się", słyszeliśmy. Przypomnijmy, że rodzice aktorki pochodzili z Litwy. Ona zaś urodziła się w Giżycku, niedługo po przenosinach jej najbliższych. Ukończyła Liceum Pielęgniarskie, którego nie wspomina dobrze. „To była ciężka harówka, klasztor. Same dziewczyny. Szare fartuchy. Białe kołnierzyki, mankiety, czepek. Trzeba było to codziennie uprać, wykrochmalić. Była dyscyplina. To był reżim. […] Od piętnastego roku życia wszystko się robiło przy chorym człowieku. Wszystko się pomału wiedziało. Na czym polega życie. Co to jest ból, cierpienie i nieszczęście ludzi. Ocierasz się o wszystko". CZYTAJ TEŻ: Krystyna Janda i Maria Seweryn: „Jesteśmy różnymi ludźmi, różnymi kobietami, wyrazistymi, o silnych osobowościach” Maria Pakulnis — rodzice, dzieciństwo Nie każdy też wie, że mama ulubienicy publiczności nie czuła się dobrze w Polsce. Tęskniła za swoją rodziną. „Widziałam ją zawsze smutną, bez chęci do życia, jakby tkwiła w jakiejś głębokiej depresji. Nie była ciepła, nigdy nas nie przytulała. Niczego nam nie czytała, nie opowiadała...", mówiła Maria Pakulins w rozmowie z magazynem Pani. Ojciec aktorki natomiast pracował w mleczarni. Ulubienica publiczności wyznała, że po pobycie w łagrze musiał przymusowo pracować przy budowie kolei w czasie II wojny światowej. To mocno odbiło się na nim. Coraz częściej sięgał też po alkohol... „Stryja zastrzelono w Katyniu, a ojciec musiał ujawnić się władzom, by ratować dziadka przed więzieniem. Sam za polityczną przeszłość został zesłany do ciężkiego obozu do Workuty. Wrócił stamtąd pokiereszowany mentalnie i fizycznie, ale nigdy o tym nie opowiadał", czytaliśmy w 2016 roku w Fakcie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Marina Łuczenko-Szczęsna mieszka w Turynie, nagrywa w Warszawie, uwielbia Dubaj
Los nie szczędził jej ciosów. Mimo tego, przez co w życiu przeszła, Maria Pakulnis potrafi cieszyć się drobnostką
„Jak człowiek jest szczęśliwy to sieje dobro i piękno i zaraża tym tych zagubionych ludzi”
Mimo że życie nie szczędziło jej bolesnych ciosów, nigdy nie osłabła jej pogoda ducha. Maria Pakulnis ma na koncie kilkadziesiąt niezapomnianych kreacji. Prywatnie była żoną Krzysztofa Zaleskiego, z którym spędziła 27 lat. Ich miłość przerwała dramatyczna diagnoza. Wspierała go wówczas, czuwała przy łóżku do końca. Krzysztof Zaleski zmarł 20 października 2008 roku. Ich związek nazywano burzliwym i szaleńczym, ale nie da się ukryć, że para była sobie bardzo oddana i bliska. A gdy artysta zgasł, Maria Pakulnis nie potrafiła sobie wyobrazić, co będzie dalej... Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski ich miłość trwała 27 lat Zanim losy aktorki splotły się z losami reżysera, przeżyła w swoim życiu dwa wielkie zakochania, ale dopiero za trzecim razem poczuła, że poznała mężczyznę swojego życia. Poznali się w Teatrze Współczesnym. „Pamiętam dzień, kiedy się zobaczyliśmy pierwszy raz. Jechałam na spotkanie nie tylko z nim, ale też z innymi ludźmi, z którymi miałam zacząć pracę w teatrze. Podczas tego wieczoru między mną a Krzysztofem naprawdę pojawiła się jakaś magia. Tak zatopiliśmy się w rozmowie, że przestało istnieć wszystko wokół”, móiwła aktorka (cytat za pomponik.pl). Wówczas nie było mowy o wielkim uczuciu. Maria Pakulnis miała świadomość, że reżyser miał żonę i dziecko (był wtedy w separacji). Lubili ze sobą pracować, mieli wspólne pasje, świetnie się dogadywali. Z czasem trudno było im udawac, że łączy ich jedynie koleżeńska relacja. „Trafiło nas. Patrzyliśmy sobie w oczy, słuchaliśmy jazzu. Pamiętam, że zaimponowało mu, że mam w domu płytę Johna Coltrane’a. Byliśmy sobą zafascynowani”, opowiadała Maria Pakulnis w „Pani”. „Przy nim odkrywałam świat, uczyłam się nowego życia”, dodawała na łamach „Życia na gorąco”. Pobrali się, powitali na świecie syna. Ich małżeństwo przeżyło jednak wiele wzlotów i upadków. Pierwsza poważna próba przyszła kilka lat po ślubie, gdy reżyser stracił głowę dla jednej z aktorek. Marii Pakulnis i Krzysztofowi Zaleskiemu udało się zawalczyć o małżeństwo. Wybaczyła ukochanemu zdradę. Gdy w 2006 roku ich rodzina otrzymała od losu cios, trwała przy boku męża. Artysta zmagał się z nowotworem mózgu. Odeszedł 20 października 2008 roku. Maria Pakulnis trwała przy ukochanym do końca. Długo dochodziła do siebie po jego stracie... Śmierć ojca bardzo przeżył także syn pary, wówczas 18-letni Janek. „Potwornie przeżył śmierć ojca. Zostałam ojcem i matką i było to trudne. Myślę, że mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości, dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nieoceniania, umiejętności słuchania i Janek ma w sobie te cechy", mówiła aktorka. Przypominamy archiwalny wywiad z 2019 roku, w którym aktorka pozwoliła prześwietlić swoje tajemnice z dzieciństwa, a także z okresu po stracie męża. Słodko-gorzko o traumach i samotności w rozmowie z Beatą Nowicką. Czytaj także: Leszek Lichota i Ilona Wrońska prowadzą razem biznes. Nowy pomysł na życie pomógł im uniezależnić się od aktorstwa Najważniejsze są oczy. Albo w nich coś jest, albo nie. Albo chce się zapukać do drzwi, albo nie”, usłyszałam niedawno w kinie. W Pani oczach jest wszystko. Trudno mówić o swoich oczach, ale zawdzięczam je przodkom. Jestem pierwszym pokoleniem urodzonym w Polsce, cała rodzina pochodzi z Litwy i oni, jak patrzę na zdjęcia, mają takie oczy: przepastne, niebieskie, przezroczyste. Wyraziste. Tam jest wszystko, można się w nich zagubić. Nie będę ukrywała, że w momencie, kiedy zaczęłam uprawiać zawód, a w tamtych czasach kręciłam dużo filmów, zawsze się o tym mówiło. Że są jak magnes? I że umiem oczami przekazać wewnętrzny świat mego bohatera. Czasami te przezroczyste oczy mi dokuczały, próbowano mnie zaszufladkować jako nordycki typ urody. Że moje spojrzenie wywołuje dystans, że jest we mnie coś pozbawionego emocji. Ale to nieprawda i to widać na ekranie. Zresztą ten magnetyzm w Pani spojrzeniu od razu dostrzegł urodzony na Litwie Tadeusz Konwicki, to u niego zadebiutowała Pani w „Dolinie Issy”. Miałam wtedy 25 lat i na planie tego filmu, gdzieś na Suwalszczyźnie, zobaczyłam człowieka „wyjętego” z opowieści mojej rodziny, jak to tam, na tej Litwie było. Siedział na swoim foteliku, tyłem do całej ekipy, sam, przygarbiony, kontemplujący ten zjawiskowy krajobraz niekończących się pagórków, pól, łagodnie opadających dolinek… przypominający mu Litwę. Stałam z boku zaczarowana i całą sobą czułam, jak on to chłonie. Nie wiedział, że na niego patrzę, a mnie się wydawało, że z racji genów instynktownie rozumiem, co on teraz myśli i co on czuje. Mówią o Pani: „Przygląda się światu z boku, unika blichtru, ma w sobie wschodnią melancholię”. Dzieciństwo spędziła Pani na Mazurach, pomiędzy dwoma jeziorami, wśród lasów. To tamte doświadczenia i krajobraz Panią ukształtowały? Moi rodzice, poturbowani przez wojnę, nie potrafili odnaleźć się w normalnym życiu. Nie umieli pogodzić się z tym, że wszystko stracili, musieli opuścić swoje domy. Żyliśmy razem, ale jakby obok siebie. Ciężko pracowali, jak wszyscy w tych ciężkich czasach, byli zbyt pochłonięci mozołem dnia codziennego, smutkiem, żeby zajmować się dziećmi. Nikt nie zadawał sobie pytań, czy dziecku jest dobrze, czy źle. Doświadczyłam naprawdę wielkiej biedy, głodu, strachu. Takiego totalnego braku poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości. Nigdy nie byłam przytulana ani kochana. Nigdy nie usłyszałam, że jestem dla kogoś ważna, że jestem ładna, fajna, mądra. Ostry wychów. Bez sentymentów. Nawet nie będę próbować wyobrażać sobie, co Pani wtedy czuła… Od dziecka wiodłam samotne, w jakimś sensie dojrzałe życie, z wieloma rzeczami musiałam radzić sobie sama. Nigdy niczego nie dostałam na tacy, ale z drugiej strony to dzieciństwo, ta młodość mnie zahartowały. Od małego, od kiedy zaczęłam cokolwiek rozumieć z tego, na czym polega ten świat, umiałam się dźwigać. Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni – mam tę myśl z tyłu głowy. Natura mnie uratowała, przyroda, bo dawała mi ukojenie. Chodziłam do lasu, zbierałam grzyby, jagody, kąpałam się w jeziorze, bawiłam się w ogrodzie. Czytaj też: Michał Wiśniewski prowadził szalone życie. Walczył z długami, hazardem i uzależnieniem... Ale jak udało się Pani przetrwać emocjonalnie? Miałam marzenia. W pewnym sensie stał się cud, bo dla mnie cudem jest to, że mimo trudów, takiego, a nie innego życia nie stałam się zimnym, nieczułym małym człowiekiem. Na szczęście – nie. To mi zostało na zawsze. Nie przechodzę koło człowieka obojętnie, niemal fizycznie odczuwam ból drugiej osoby, przeżywam jej radość. „Łapię” ludzi tak, jak pstryka się zdjęcie, to jest migawka. Takimi migawkami postrzegam świat. Tak sobie teraz myślę, że ja z dzieciństwa wszystko pamiętam bardzo ostro, ale gdyby mnie pani zapytała… …o czym konkretnie Pani marzyła? Nie potrafiłabym odpowiedzieć. Małe dziecko, które jest kochane i czuje się bezpiecznie, marzy o zabawce, rowerku, wyprawie z tatą nad jezioro, o sukience… Ja nawet o tym nie pomyślałam. Moje marzenia były płynne, miałam jakieś wizje mojego świata, dobrego, pięknego – ale nie w sensie dobrobytu, tylko świata, w którym czuję całą sobą, że świeci słońce, że jest ciepło, że jest jasno. I to ciepło mnie obejmuje, tuli, kołysze. Umiałam bawić się sama. W ogrodzie znajdowałam sobie bezpieczne miejsce i ono stawało się tym moim światem. Jako matka uznała Pani, że dzieci należy ochraniać za wszelką cenę? Była Pani dla syna nadopiekuńcza? Nie. Byłam wymagającą matką, a jednocześnie czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się zaradności, odwagi, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś mu się stanie. Nasze relacje były szalone, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku. Oczywiście pewne rzeczy starałam się synowi zapewnić, podać na tacy, zwłaszcza kiedy zostaliśmy sami. Kiedy zmarł Pani mąż, syn miał 18 lat, był przed maturą. I potwornie przeżył śmierć ojca. Zostałam ojcem i matką i było to trudne. Myślę, że mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nieoceniania, umiejętności słuchania i Janek ma w sobie te cechy. Ja go nauczyłam zaradności, na przykład potrafi świetnie gotować, wierzę, że nie zrobiłam z niego maminsynka. Umiejętność nienarzucania drugiemu człowiekowi swojego wyobrażenia na temat świata, życia, religii, miłości jest istotna. Starałam się dużo z Jankiem rozmawiać, zresztą mój mąż również. Nie traktowaliśmy syna jak dziecko, które nie ma prawa głosu. Był naszym partnerem w rozmowie. I to chyba zadziałało, bo dziś 28-latek mówi do mnie, że jestem jego przyjacielem. Wzrusza Panią? Często. Jestem sama już 10 lat, tyle minęło od śmierci Krzysztofa. Janek się wyprowadził, mieszkamy niedaleko siebie i w trudnych sytuacjach mam poczucie, że jest. Czasami potrafimy nie widzieć się miesiąc, ja pracuję, on pracuje, życie toczy się szybko, ale jeśli tylko ma czas, zawsze wpadnie, chociaż na chwilę, pomoże, jak sobie z czymś nie radzę. Najbardziej wzrusza mnie tym, że od czasu do czasu podchodzi i mnie przytula. Ja czasami trochę tężeję, a on mówi: „Mamo, no przytul się, nie bój się” – bo wie, że od dzieciństwa miałam z tym problem. I we mnie wtedy coś pęka. To jest najpiękniejsze, co można dostać i usłyszeć od swojego dorosłego syna. Nie pielęgnuje Pani w sobie żalu. To raczej stwierdzenie niż pytanie. Często zapominamy o tym, że dostaliśmy najpiękniejszy dar w życiu – życie. Jedno życie. Nie znamy ani dnia, ani godziny, więc nie powinno się marnować czasu, co nie znaczy, że ja nie miewałam totalnych dołów. Miewałam! Już pani wie, że przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, choroby, śmierć męża, ale zawsze za tym stała myśl: To co, rezygnujesz z życia? Pogrążysz się w rozpaczy? Bo to jest wyniszczanie siebie, jeśli człowiek żyje tylko wspomnieniem i rozpaczą. Mój ulubiony cytat z Pani roli: „Kobiety w naszym wieku są już niewidzialne, chyba że ktoś usiłuje im sprzedać polisę na życie. Wtedy wszędzie nas znajdą”. Ma Pani swoją polisę na życie? – żartobliwie zapytam. Mam. Moją polisą na życie, mimo tego, przez co w życiu przeszłam, jest pogoda ducha. Umiem cieszyć się każdą drobnostką. Cieszy mnie, że koty mnie obudzą, że do mojego ogródka przylatują ptaki z lasu, czasami nawet okazy, których nie znam. Idę ulicą i widzę, że ktoś obcy uśmiecha się do mnie bezinteresownie, bo ja też uśmiecham się do ludzi i witam ich oczami. Cieszę się, kiedy widzę na ulicy starszych ludzi, którzy drepcą, trzymając się za rękę. Albo ojca, który pochyla się nad dzieckiem w wózeczku i coś do niego mówi z miłością. Szukam wokół siebie dobrych obrazków i staram się je zapamiętać. Może ktoś teraz powie: egzaltowane androny. Nie, z tego właśnie składa się życie. Skąd koty wzięły się w Pani życiu? Janek mnie namówił: „Mamo, weź sobie kota, nie będziesz się czuła taka samotna”. Pomyślałam, że ma rację, będzie mi raźniej. Pojechaliśmy wybrać kota, właścicielka hodowli zaprosiła nas do salonu i powiedziała, że zaraz wypuści wszystkie kociaki. Po chwili do pokoju wleciało stado maleńkich pięknych kulek. Oniemiałam na widok tego rozkosznego kłębowiska, a mój wzrok, nie wiem dlaczego, poleciał do tego jednego. Zobaczyłam jego ogromne łobuzerskie oczy, kiedy mnie zaczepiał i skakał wesoło. Mówię: „Ja chcę tego, on jest mój”. Okazało się, że to pierwszy kot z miotu, ma zostać championem i nie jest na sprzedaż. Po wielkich prośbach udało mi się przekonać właścicielkę. Umówiłyśmy się za trzy miesiące, bo kotki musiały zostać odkarmione i wychowane przez kocią mamę. Makia Pakulnis, Krzysztof Zaleski Wtedy wymyśliła Pani imię? Nie miałam pojęcia, jak on się będzie nazywał, oczywiście miał rodowód i jakieś skomplikowane dziwaczne imię, ale kiedy go zobaczyłam – a to jest rasa syberyjska – to pierwsze słowa, jakie do niego wypowiedziałam, brzmiały: „A ty mój mały Fiodusiu”. W ten sposób został Fiodorem. Załatwiliśmy formalności, mówię do syna: „Idź po naszego Fiodusia, pakuj go do koszyka”. Janek po chwili przychodzi i mówi: „Chodź, mamo, musisz to zobaczyć”. Idę, patrzę, a nasz Fioduś leży w objęciach z innym małym kotkiem i sobie słodko śpią. Janek pyta: „Jak ja mam je rozdzielić?! Nie potrafię”. Wahałam się sekundę: „Dobrze, to bierzemy dwa” (śmiech). I mamy Fiodora i Wierę. Te koty są jak psy, to jest taka mądra rasa kochająca ludzi. Reagują na każde słowo, które do nich wypowiadam, leczą moje smutne nastroje, wiedzą, kiedy jestem chora, natychmiast wszystko czują. Zawsze są przy mnie. Tak się tylko głośno zastanawiam… może zamiast namawiać Panią na koty, Jasiek mógł założyć Pani konto na jakimś sympatycznym portalu randkowym? Chyba pani żartuje… (śmiech). Ja, osoba publiczna, na portalu randkowym? Nie ma takiej opcji. Przyzwyczaiłam się do tego, że jestem sama, rzadko bywam w innych, poza moim zawodowym środowiskiem, towarzystwach, żeby tam kogoś poznać, z kimś się zaprzyjaźnić. Zresztą w ogóle prawie nigdzie nie bywam. Kiedyś nieustannie odbywały się u nas spotkania, przyjęcia, prowadziliśmy z Krzyśkiem dom otwarty, ja dla wszystkich, wpadało mnóstwo znajomych, przyjaciół, ale myśmy się spotykali, żeby ze sobą rozmawiać, opowiedzieć coś ciekawego, wymienić się pomysłami, planami. Teraz wszyscy robią sobie zdjęcia na tak zwanych ściankach, żeby pokazać: „Byłam tu, w takiej kiecce” i znikają. Nigdy nie umiałam funkcjonować w takim świecie, wiem, że ze szkodą dla mnie, ale takie są wymagania czasów i uczę się tego. A z drugiej strony tyle przeżyłam, tyle pięknych rzeczy zrobiłam, również zawodowo, że już nie muszę przed nikim zdawać egzaminu, bo ja jeszcze żyję, świetnie się trzymam i… czekam na propozycje. Samotność boli? Czasami boli. Ale ja nigdy nie nudzę się sama ze sobą. Kocham mój dom, gdzie jest cisza, moje dwa koty, zawsze z zachwytem tam wracam po ciężkiej robocie, na przykład po tygodniu w trasie, kiedy ciężko harowałam i jestem zwyczajnie fizycznie zmęczona. Uwielbiam być sama w domu, coś robić, krzątać się, kocham przestawiać meble, robić nowe aranżacje, mam taką pasję. Stwarzam własny świat, który jest połączeniem nowoczesności ze starociami, dominują: złoto, oliwki, beże, naturalne surówki, jedwabie. Ktokolwiek do mnie przychodzi, mówi, że fantastycznie się u mnie czuje. Może dlatego, że to nie jest wystylizowane, tylko moje. I to jest cudowne. Nigdy nie szłam za trendami. Zawsze ubierałam się w to, na co było mnie stać i co mi się podobało. Kiedyś Pani powiedziała, że Kieślowski nauczył Panią cierpliwości, często powtarzał: „Trzeba umieć czekać”. Wciąż Pani na coś czeka? Czekam z wiarą, że słońce nigdy nie zgaśnie, że zawsze ten promień słońca mnie dogoni. Myślę o tym, że za chwilę będzie wiosna. A ja pierwszy raz w życiu w grudniu posadziłam masę tulipanów. Mówiłam do kolegi, który się na tym zna: „Chyba żartujesz, tulipany w grudniu?!”. „Tak, to są specjalne cebulki, masz sadzić”. Zasadziłam i teraz czekam. Oczami wyobraźni już widzę te łany tulipanów w moim ogródku (śmiech). I siebie, jak rano wyjdę z kawą, z moimi dwoma stworami – Fiodorem i Wierusią do ogródka, usiądę sobie i będę się gapiła na moje rośliny, na moje drzewa, które sama posadziłam. Na co najbardziej lubi się Pani gapić? Na hortensje, rododendron, który czasami kwitnie dwa razy i wypuszcza te swoje niezwykłe białe kwiaty. Na moją ukochaną himalajkę, czyli najpiękniejszy gatunek sosny. Bajkową dziką czereśnię, która urosła ogromna i na wiosnę, kiedy wokół jeszcze nic nie kwitnie, ona jest obsypana gęstymi kiśćmi różowych kwiatów. Mam też świerk, szczepioną katalpę, której rozłożyste liście tworzą niezwykły parasol. Dumnie rośnie u mnie dzika wiśnia, która jest drobna, cudna, ma maleńkie białe płateczki i przy tej rozbuchanej dostojnej czereśni wygląda jak panna młoda. Czuję osobistą przyjemność i satysfakcję, bo moi sąsiedzi są zachwyceni, że mają z okna widok na moje drzewa. Umiejętność patrzenia na przyrodę to jedna z najpiękniejszych rzeczy na świecie. To jest szczęście. Maria Pakulnis o szczęściu W jednym z ostatnich wywiadów aktorka poruszyłą temat szczęścia. Jaki jest jej przepis na uśmiech i pozytywne podejście do życia? Maria Pakulnis zaznacza, że większość osób zapomina o jednym. „Ludzie zapominają, że dostali jedno życie i zamiast skupić się na swoim życiu, żeby to życie było fajne, pogodne, szczęśliwe, żeby był uśmiech w tym życiu, żeby wspierać swoje dzieci i wierzyć w nie, dawać im dużo miłości - ludzie o tym zapominają, że tak powinno się żyć, bo życie to jest mgnienie, to jest sekunda na tej ziemi. Przemija - nie wiemy kiedy”, zwierzała się w rozmowie z Alicją Resich. Aktorka podkreśla, że ważne jest celebrowanie każdej dobrej chwili. Gdyby każdy mógł się do tego stosować, może nie byłoby na świecie tyle zła. „Jak człowiek jest szczęśliwy to sieje dobro i piękno i zaraża tym tych zagubionych ludzi, którzy nie wiedzą jak”, dodawała. Maria Pakulnis zachwyca w nowych produkcjach. Aktorka pojawiła się w serialu Dewajtis, filmach Skołowani, Na twoim miejscu czy Wyrwie. Nie można zapomnieć o jej fenomenalnej roli w Johnnym, za którą otrzymała najważniejszą polską nagrodę filmową – Orła. [Ostatnia aktualizacja tekstu 28.10.2023] Czytaj też: Katarzyna Grochola nie weźmie udziału w krakowskich Targach Książki. Powodem są problemy zdrowotne
Przeżyli razem 27 lat. Miłość Marii Pakulnis i Krzysztofa Zaleskiego przerwała śmierć
Aktorka i reżyser zakochani w sobie od pierwszego wejrzenia. „Ona potrzebuje bezwarunkowej akceptacji, co bywa niełatwe”, mówił Krzysztof o Marii. „Miał wielką wrażliwość na drugiego człowieka, silną osobowość, niezmienne poglądy na temat życia, pracy. Rzadko zdarzają się tacy ludzie”, mówiła o mężu aktorka. Przeżyli razem 27 lat, ale ostanie dwa były już pożegnaniem. Maria Pakulnis nazwała je „dwoma strasznymi latami odchodzenia”. Krzysztof Zaleski odszedł 20 października 2008. W jednym z wywiadów gwiazda opowiadała o relacji z mężem i ich pierwszym spotkaniu. [Ostatnia aktualizacja: 20.10.2024] Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: jak się poznali? Tak wyglądało ich pierwsze spotkanie Zanim Krzysztof Zaleski pojawił się w życiu Marii Pakulnis, zdążyła przeżyć dwa wielkie zakochania. Co ciekawe, obaj panowie próbowali nakłonić aktorkę do wyjazdu za ocean... Dopiero przy Krzysztofie poczuła, że to jest to — miłość jej życia. Miała 25 lat, gdy poznała ukochanego. „Trafiło nas. Patrzyliśmy sobie w oczy, słuchaliśmy jazzu. Pamiętam, że zaimponowało mu, że mam w domu płytę Johna Coltrane’a. Byliśmy sobą zafascynowani”, opowiadała Maria Pakulnis we wcześniejszej rozmowie z „Pani”. Poznali się w 1981 r. w Teatrze Współczesnym. „Pamiętam dzień, kiedy się zobaczyliśmy pierwszy raz. Jechałam na spotkanie nie tylko z nim, ale też z innymi ludźmi, z którymi miałam zacząć pracę w teatrze. Podczas tego wieczoru między mną a Krzysztofem naprawdę pojawiła się jakaś magia. Tak zatopiliśmy się w rozmowie, że przestało istnieć wszystko wokół”, wspominała Maria Pakulnis (cytat za pomponik.pl). Maria Pakulnis nie dała się jednak od razu ponieść temu uczuciu. Dowiedziała się, że reżyser ma żonę i dziecko (był wtedy w separacji z aktorką Krystyna Wachelko). To nie była miłość od pierwszego wejrzenia, ale fascynacja. „Tego wieczoru fajnie nam się ze sobą rozmawiało, pewnie mi się bardzo przyglądał. Chyba zrobiłam na nim wrażenie, bo wiedziałam, kim jest Coltrane", opowiadała aktorka w magazynie Pani. Krzysztof Zaleski odprowadził ją do taksówki. Miał nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkają. Zadzwonił do niej po jakimś czasie, by umówić się na spotkanie. Nie była to jednak typowa randka, ponieważ aktor przyszedł do kawiarni z kolegą. „Cały dzień chodziliśmy po Warszawie we trójkę, a na do widzenia Krzysztof podarował mi „Dzieła zebrane” Juliusza Słowackiego. I wyjechał na wakacje. Nie widzieliśmy się kilka miesięcy. A po urlopie spotkaliśmy się już w teatrze. On był reżyserem, ja dołączyłam do zespołu jako młoda aktorka", zwierzała się w Pani Maria Pakulnis. Czytaj także: Maria Pakulnis zaskoczyła przejmującym wyznaniem. „Dzieci krzyczały za mną Antychryst” Maria Pakulnis, Warszawa 02.1987 r. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0Fa008-6f1ea24.jpg" width="1600" height="2207" alt="1980. Kadr z filmu "Glosy" w rezyserii Janusza Kijowskiego, n/z Krzysztof Zaleski.,Image: 429257099, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: archiwum Filmu / Forum" title="Kadr z filmu "Glosy"" /> Krzysztof Zaleski, 1980 r. Kadr z filmu "Głosy" Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: historia miłości Po czasie zamieszkali razem z Marią w jej wynajmowanym mieszkaniu. Aktorka wspomina te czasy z wielkim sentymentem. Siedzenie w kuchni, rozmowy o wszystkim i popijanie ich litrami herbaty w zestawie z chlebem z ogórkiem. „Przy nim odkrywałam świat, uczyłam się nowego życia”, powiedziała na łamach „Życia na gorąco”. Ich ślub odbył się trzy lata, morze herbaty i setki godzin rozmów później. Mieszkanie Adama Ferencego posłużyło za dom weselny. Krystyna Tkacz w magazynie „Pani” wspominała, że panna młoda poszła do ślubu w pięknej minisukience i z... bandażem na palcu. Okazało się, że tuż przed uroczystością nastąpił mały wypadek. Maria Pakulnis kupiła mięso na weselny obiad i po tym, jak koleżanka pomogła odwieźć ją załadowaną zakupami do domu, przytrzasnęła sobie palec drzwiami od auta. Bardzo niefortunnie, ale na szczęście aktorka umiała zrobić sobie profesjonalny opatrunek, bo poza aktorstwem, skończyła także szkołę pielęgniarską. Zobacz także: Maria Pakulnis o trudnym dzieciństwie: „Ja moich rodziców nie lubiłam” Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, Gdynia, 30 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, 13.09.2005 rok Maria Pakulnis o relacji z mężem Aktorka podkreślała, że jej ukochany nie miał łatwego życia. Nie był wylewną osobą. Maria Pakulnis zastanawiała się, dlaczego dwoje poranionych ludzi dało sobie szansę i zdecydowało się zbudować coś razem. Dlaczego los ich połączył? „On miał swoje tajemnice, sprawy, do których nikogo nie dopuszczał. On miał cholernie trudną drogę w życiu, był w dzieciństwie poraniony i to nieudane małżeństwo... I wszystko takie dziwne było w jego życiu. Był szalenie zamkniętym człowiekiem, nie miał przyjaciela od serca. Miał ogromnie dużo pasji, one go wypełniały po brzegi”, opowiadała aktorka w wywiadzie z Pani. Zakochani mieli wspólne pasje. Uwielbiali razem pracować, bawić się i tańczyć. To był ich najpiękniejszy czas, pełen wzlotów i upadków. „To był kolorowy czas. Pełen miłości i wybuchów, bo bycie razem to nigdy nie jest tylko sielanka. Nasz dom był nieco szalony, artystyczny, ale żył. Byliśmy jak włoska rodzina. I zawsze się wspieraliśmy. Na dobre i na złe”, opowiadała w innej rozmowie. Artystka wiele zawdzięcza swojemu mężowi. „Dzięki niemu poznałam mnóstwo dobrej literatury, rozwijałam się, ale to się odbywało przy okazji. Fajnie się pracowało razem. Ja nie byłam przez niego lepiona, bo byłam osobą dość niezależną. Strasznie pragnęłam domu, którego nigdy nie miałam”, zwierzała się w Pani. Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: kryzys w małżeństwie Pierwsza burza przyszła kilka lat po ślubie, gdy Krzysztof Zaleski stracił głowę dla młodziutkiej Joanny Trzepiecińskiej, wówczas absolwentki szkoły aktorskiej. Maria Pakulnis ogromnie przeżyła tę zdradę, całe doświadczenie było tym bardziej bolesne, że mąż wyprowadził się z domu. Aktorka jednak nie poddała się bez walki o swoje małżeństwo. Przekonywała męża, żeby nie rezygnował z tego, co udało im się stworzyć, że jego miejsce jest przy niej... Wrócił. Na przestrzeni czasu udało im się odbudować to, co zostało zachwiane. Trzy lata od ich ślubu na świat przyszedł ich jedyny syn — Jan. O relacji z synem Maria Pakulnis opowiedziała na łamach VIVY!: „Byłam wymagającą matką, a jednocześnie czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. [...] Nasze relacje były szalone, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód”. Maria Pakulnis , Krzysztof Zaleski, 16.09.2006 rok, Złote Mikrofony 2006 Krzysztof Zaleski: choroba, śmierć W 2006 roku na rodzinę spadła tragiczna wiadomość. Krzysztof Zaleski usłyszał diagnozę: rak mózgu. Wtedy rozpoczął się dla nich czas pożegnania. „Przeżyliśmy razem dwa straszne lata odchodzenia. Byłam przy nim non stop”, wyznała Maria Pakulnis. Obserwowanie, jak z jej ukochanego mężczyzny każdego dnia uchodzi życie, było najtrudniejszym doświadczeniem. „W tym ostatnim czasie, w pełnym wymiarze, oboje zrozumieliśmy to, że całe życie byliśmy sobie bardzo bliscy i bardzo oddani”, wyznała aktorka dla „Stylu”. Krzysztof Zaleski zmarł w 2008 r., mając 60 lat. Ich syn był wtedy przed maturą. „Potwornie przeżył śmierć ojca. Zostałam ojcem i matką i było to trudne. Myślę, że mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości, dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nieoceniania, umiejętności słuchania i Janek ma w sobie te cechy”, wyznała Maria Pakulnis w VIVIE!. Źródła: plejada.pl, pomponik.pl, gwiazdy.wp.pl, Twój Syl, Pani Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, IX Bal Dziennikarzy, 10.02.2007 rok Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski, Sopot, Festiwal Dwa Teatry, 03.06.2007 rok
Joanna Trzepiecińska zanim spotkała miłość swojego życia, wdała się w romans z mężem Marii Pakulnis...
„Byłam żoną, matką i kochanką”, przyznała aktorka
Życie uczuciowe serialowej Alutki z „Rodziny zastępczej” to gotowy scenariusz na melodramat. Jej relacje z mężczyznami dalekie były od ideału. „Byłam żoną, matką i kochanką”, przyznaje. Jej romans z mężem Marii Pakulnis odbił się szerokim echem w mediach. Później sama została zdradzona i opuszczona. „Jestem ofiarą patriarchalnego wychowania”, tłumaczyła. Mając u boku dwóch synów, musiała poradzić sobie z losem samotnej matki. Oto burzliwe życie Joanny Trzepiecińskiej. Joanna Trzepiecińska: romans z mężem Marii Pakulnis Joanna Trzepiecińska zaskarbiła sobie sympatię widzów jako urocza Alutka z serialu „Rodzina zastępcza”. Jednak nie każdy zdawał sobie sprawę, jak burzliwe życie uczuciowe prowadziła swego czasu popularna aktorka. Już jako 24-latka oczarowała męską część widowni, gdy zagrała Annę w filmie „Sztuka kochania”. Jej wdziękom nie byli w stanie oprzeć się zarówno fikcyjni bohaterzy, jak i prawdziwi mężczyźni. Jeszcze będąc na studiach w Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie, młodziutka Trzepiecińska wdała się w romans ze starszym o 17 lat reżyserem i aktorem Krzysztofem Zaleskim. Zakochani nie widzieli poza sobą świata. Nie przeszkadzał im nawet fakt, że mężczyzna był mężem aktorki Marii Pakulnis. Zobacz też: Urszula i Tomasz Kujawski są razem dwie dekady, ale nie wszyscy im kibicowali: „Mamy za sobą wiele zakrętów...” Makia Pakulnis i Krzysztof Zaleski W krótkim czasie kochankowie zdecydowali się ze sobą zamieszkać, mimo niepochlebnych uwag ze strony środowiska artystycznego. Romans pary trwałby w najlepsze, gdyby nie pewna informacja. Pewnego razu Maria Pakulnis oświadczyła niewiernemu mężowi, że jest z nim w ciąży. W tym momencie mężczyzna porzucił młodą studentkę aktorstwa i wrócił do żony. Joanna Trzepiecińska Maria Pakulnis Joanna Trzepiecińska: historia miłości z Januszem Andermanem Rozstanie z Krzysztofem Zaleskim było dla Joanny niezwykle bolesne. Jako młoda dziewczyna długo nie potrafiła sobie poradzić z miłosnym zawodem. Szczęście ponownie zagościło w życiu aktorki, gdy swej drodze spotkała pisarz i reżyser, Janusza Andermana. Mimo że mężczyzna był starszy od artystki o 16 lat, ujął ją swoją inteligencją, doświadczeniem i mądrością życiową. Przy nim nigdy nie odczuwała nudy. „Wyszłam za mąż z wielkiej miłości, miałam poczucie, że byłam kochana. Przeżyłam wiele pasjonujących lat, ze świadomością, że mam obok niezwykle interesującego człowieka. Jego przewaga doświadczenia, lat, intelektu, była inspirująca. Nigdy się z nim nie nudziłam. Uwielbiałam nasze wieczorne rozmowy”, przyznała aktorka przed laty w wywiadzie dla Gali. ZOBACZ TEŻ: Maria Pakulnis i Krzysztof Zaleski: to była miłość od pierwszego wejrzenia Joanna Trzepiecińska Rozwód Joanny Trzepiecińskiej i Janusza Andermana Owocem miłości Joanny Trzepiecińskiej i Janusza Andermana zostali dwaj synowie: Wiktor i Karol. Niestety, z upływem czasu w małżeństwie zaczęło dochodzić do coraz poważniejszych kryzysów. Jednym z nich było uzależnienie pisarza od alkoholu. Joanna Trzepiecińska miała jednak nadzieję, na zażegnanie kryzysu. Nadzieja się skończyła, kiedy mąż aktorki spakował walizki i wyprowadził się do innej kobiety. To ostatecznie zadecydowało o zakończeniu małżeństwa. Do rozwodu doszło w 2009 roku. „Odnoszę wrażenie, że przeceniałam rolę mężczyzn w życiu. Jestem ofiarą patriarchalnego wychowania, co owocuje wynoszeniem ich na piedestał. (...) Macierzyństwo to jest akurat najtrudniejszy obszar mojego życia, ponieważ ja moich chłopców wychowuję sama, bo tak się potoczyły losy z ojcem dzieciaków, że nie chciał się nimi zajmować. Człowiek, któremu zaufałam, człowiek, który był ojcem moich dzieci, nie stanął na wysokości zadania”, przyznała z rozgoryczeniem w wywiadzie dla TVN. CZYTAJ TAKŻE: Zmienił wiarę, aby poślubić ukochaną. Dzisiaj Łukasz Nowicki i Halina Mlynkova nie mówią o wspólnej przeszłości Joanna Trzepiecińska z synami Wiktorem i Karolem, Warszawa, 22.11.2010 rok Joanna Trzepiecińska: jak dziś wygląda jej życie? Gdy Joanna Trzepiecińska po raz kolejny przeżyła miłosny zawód, po rozstaniu z mężem postanowiła skupić się wyłącznie na sobie. W tym celu zapisała się na terapię, rozpoczynając nowy etap swojego życia. „Byłam żoną, matką i kochanką, zarabiałam, organizowałam, nieźle karmiłam, bo mam do tego dryg. Ale dorosłam już do tego, że i mnie należy się odpoczynek”, stwierdziła. 7 września tego roku aktorka będzie świętować 58 urodziny. Od prawie dwóch lat tworzy szczęśliwy związek z Piotrem Śliwińskim. Również pod względem zawodowym dużo się u niej dzieje. Wiosną 2022 roku była gwiazdą nowego programu TVN „Mask Singer”, w którym demaskowała wokalistów skrytych pod ekstrawaganckimi kostiumami. „Lubię zakładać na siebie różne maski i im bardziej odległa jest postać, którą mam zagrać od tego, kim naprawdę jestem, tym jest to dla mnie o wiele bardziej fascynujące”, zdradziła wtedy w rozmowie z Co za tydzień. CZYTAJ TAKŻE: Młodszy syn Joanny Trzepiecińskiej jest już dorosły! Karol to wykapana mama Joanna Trzepiecińksa na planie programu "Mask Singer", Warszawa, 25.02.2022 rok
Maria Pakulnis i Agnieszka Kotulanka poznały się w młodości. Sypiały w jednym łóżku, były niczym siostry...
Dopiero śmierć była w stanie je rozdzielić
Minęło pięć lat, odkąd Agnieszki Kotulanki nie ma już wśród nas. Aktorka zmarła przedwcześnie w wieku 61. lat. Nad tą bolesną stratą szczególnie ubolewała jej najbliższa przyjaciółka z czasów studenckich, Maria Pakulnis. Ich znajomość przetrwała wiele wspaniałych lat, były dla siebie na dobre i na złe... Jakie są jej wspomnienia z Kotulanką w roli głównej? „Zarażała śmiechem, a do tego fantastycznie śpiewała" — mówiła w jednym z wywiadów. Tak wyglądała przyjaźń polskich aktorek. Jak poznały się Maria Pakulnis i Agnieszka Kotulanka? Ich przyjaźń rozpoczęła się na studiach Drogi obu pań skrzyżowały się na studiach aktorskich. „Agnieszka była moją największą przyjaciółką. Ja pochodzę z Giżycka, dlatego dostałam miejsce w domu studenta w samym sercu stolicy. Agnieszka mieszkała pod Warszawą, dlatego jej akademik nie przysługiwał", mówiła Maria Pakulnis dla Rewii. Prawdopodobnie taki obrót spraw zapoczątkował ich piękną przyjaźń — bowiem wtedy zdecydowała się wyciągnąć dłoń do młodszej koleżanki oraz zaoferowała jej miejsce... we własnym łóżku. CZYTAJ TAKŻE: Agnieszka Kotulanka i Agnieszka Dygant: dzieliło je 17 lat, połączyła wielka przyjaźń „Agnieszka była absolutnie wyjątkowym talentem. Za czasów studenckich była chodzącą radością. Wszyscy doskonale to widzieli i podziwiali jej talent. [...] Myśmy się bardzo przyjaźniły na studiach. Agnieszka u mnie nawet waletowała w akademiku" — opowiadała aktorka w jednej z rozmów z Faktem. Tym sposobem zaczęły spędzać ze sobą coraz więcej czasu. „Bardzo często wychodziliśmy po ćwiczeniach ze szkoły dopiero przed północą i zdarzało się, że Agnieszka nocowała ze mną w jednym pokoju i na jednym łóżku. Miała niesamowitą energię i uwielbiałam jej poczucie humoru, ona zarażała śmiechem, a do tego fantastycznie śpiewała", dodawała. Nie miały przed sobą absolutnie żadnych tajemnic, były dla siebie na dobre i na złe. Maria Pakulnis z ogromnym żalem przyjęła informację o śmierci przyjaciółki, z którą dzieliła tak wiele wspomnień z beztroskich czasów młodości... Agnieszka Kotulanka Agnieszka Kotulanka zmarła przedwcześnie. Tak wspominała ją Maria Pakulnis Miała zaledwie 61 lat, gdy doznała wylewu krwi do mózgu. Na ratunek było już za późno. Agnieszka Kotulanka odeszła 20 lutego 2018 roku ku rozpaczy najbliższych osób z otoczenia oraz wiernych fanów. Swojej rozpaczy nie kryła również Maria Pakulnis, która nie mogła uwierzyć w to, co się wydarzyło. W ostatnich latach życia jej przyjaciółka była przytłoczona brutalną rzeczywistością, która okazała się zgubna dla tak wrażliwej osoby jak ona... We znaki dała się również choroba alkoholowa, i to prawdopodobnie nałóg doprowadził do osłabienia organizmu, a następnie samozagłady. ZOBACZ TAKŻE: Ich wielka miłość zakończyła się skandalem. Historia Andrzeja Grabowskiego i Anity Kruszewskiej W poruszającej rozmowie z Faktem Maria Pakulnis podzieliła się kolejną dawką osobistych wspomnień i przemyśleń. Wyraziła wówczas swój ogromny żal co do nieuchronnej siły przemijania. Śmierć odebrała jej już kilka bliskich przyjaciółki z czasów studenckich, a zarazem jedne z najwybitniejszych gwiazda polskiego kina... „Czuję wielki smutek, że już trzech moich koleżanek z roku nie ma: Agnieszki Kotulanki, Doroty Kwiatkowskiej i Agnieszki Fatygi. Przychodzi taki moment w życiu, że człowiek namacalnie dostrzega końcówkę i to przemijanie. Za szybkie to były śmierci", przyznała aktorka. Maria Pakulnis Jak po latach wspomina przedwcześnie zmarłą Agnieszkę Kotulankę? Nie szczędziła jej czułych słów oraz pochwał w odniesieniu do jej artystycznego dorobku. Przypomniała, że przyjaciółka była wszechstronnie utalentowana, a w wielu przypadkach zostawiała ją daleko w tyle. Maria Pakulnis musiała bardzo ciężko pracować, aby dorównać koleżance. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Po śmierci męża nie przestała pracować. Dba o jego dobre imię. Tak dzisiaj żyje Elżbieta Penderecka „Agnieszka była radosną, otwartą i bardzo dowcipną osobą. Miała niesamowitą energię. Uwielbiałam jej poczucie humoru, zarażała śmiechem. Taką ją zapamiętałam. Poza talentem aktorskim fantastycznie śpiewała. Miałam szczęście z nią grać w muzycznym przedstawieniu. Ja nie dorastałam Agnieszce do pięt ze śpiewaniem i długo musiałam się go uczyć, a ona się z tym talentem urodziła i jej to przychodziła ot tak. Była nieprawdopodobnie muzykalna. Miała znakomity słuch i miała przepiękną postać w kultowym przedstawieniu "Mahagonny", gdzie też grał jej mąż. Jak wychodziła śpiewać w kwartecie ze Stasią Celińską, Wojtkiem Wysockim i Stasiem Górką to mi opadała szczęka. Agnieszka była naprawdę doskonała w muzycznej materii", wspominała wówczas głęboko poruszona. Wiedzieliście, że panie były ze sobą tak blisko? Źródło: Fakt.pl, Pomponik.pl, Plejada.pl Agnieszka Kotulanka, promocja książki Marty Sztokfisz "W klanie" Marriott 04.12.2001 Maria Pakulnis, VIVA! 4/2019
Maria Pakulnis: „Zostałam ojcem i matką, i momentami było to szalenie trudne”
Aktorka w osobistym wyznaniu o samotnym macierzyństwie i wyjątkowej relacji z synem
Maria Pakulnis kocha życie, mimo że bardzo ją doświadczyło. Dziś poświęca się pracy i pasji. Zawsze też może liczyć na wsparcie i pomoc swojego syna, Jakuba. Łączy ich wyjątkowa relacja... Kiedy zmarł jej mąż, Kuba miał 18 lat, był przed maturą i ogromnie przeżył śmierć taty. Aktorka musiała zostać zarówno matką, jak i ojcem. Co mówiła nam o miłości do syna? Przypominamy, co gwiazda opowiedziała o relacji z synem w wywiadzie z Beatą Nowicką. Maria Pakulnis o macierzyństwie i wychowaniu dziecka Gdy odszedł jej ukochany mąż, Maria Pakulnis przyznała, że miewała momenty zwątpienia, pretensje, że została sama. Mierzyła się z wieloma codziennymi problemami, musiała zaopiekować się dorastającym synem, utrzymać dom. „Nieraz zdarzyło mi się w bólu wykrzyczeć: „Jak mogłeś mnie z tym zostawić?!". Miałam nastoletniego syna do wychowania, który potrzebował ojca, i problemy finansowe, którym musiałam sprostać. A jeszcze w tym okresie zdarzyło mi się dostać po dupie od tak zwanych przyjaciół. Było mi ciężko, ale czułam obecność Krzyśka. I wciąż ją czuję”, mówiła w rozmowie z dziennikarką „Wysokich Obcasów”. Gwiazda uważa, że to mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nie oceniania, umiejętności słuchania. „Ja go nauczyłam zaradności, na przykład potrafi świetnie gotować, wierzę, że nie zrobiłam z niego maminsynka. Jak się teraz nad tym zastanawiam, to myślę, że w dużej mierze działała moja intuicja. Każdy z nas popełnia błędy i nie jest dla nikogo żadną wyrocznią. Ta umiejętność nienarzucania drugiemu człowiekowi mojego wyobrażenia na temat świata, życia, religii, miłości, jest istotna. Starałam się bardzo dużo z Jankiem rozmawiać, o wszystkim, zresztą mój mąż również. Czytaj też: Są największą dumą znanego ojca, założyciela Grupy Polsat Plus… Kim są synowie Zygmunta Solorza-Żaka? 1991 r. Maria Pakulnis, Krzysztof Zaleski i synek Jan Nigdy nie traktowaliśmy syna jak małego dziecka, które nic nie wie, nie rozumie i nie ma prawa głosu. Był naszym partnerem w rozmowie. I to chyba zadziało, bo dziś 28-latek mówi do mnie, że jestem jego przyjacielem”, tłumaczyła cztery lata temu Maria Pakulnis. Jako matka nigdy nie była dla syna nadopiekuńcza. „Myślę, że byłam wymagającą matką, a jednocześnie bardzo czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się wszystkiego: zaradności, odwagi, odpowiedzialności, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś zgubi, źle się ubierze, będzie się źle czuł, albo że coś mu się stanie. Był zawsze precyzyjnie przygotowany. Nasze relacje były szalone i fajne, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku”, dodaje. Maria Pakulnis przyznaje, że syn często ją wzrusza: „Najbardziej wzrusza mnie tym, że od czasu do czasu podochodzi i mnie przytula. Ja czasami trochę tężeję, a on mówi: „Mamo, no przytul się, nie bój się” - bo wie, że od dzieciństwa miałam z tym problem. I we mnie wtedy coś pęka, ten uścisk jest tak ważny, tak cudowny, tak wszystko mówiący, że to jest najpiękniejsze, co można dostać i usłyszeć od swojego dorosłego syna". Zobacz także: Maria Krzyżanowska była pierwszą spikerką Telewizji Polskiej. Przez jedno zdanie straciła pracę
„Samotność czasami boli, ale ja nigdy nie nudzę się sama ze sobą”
Maria Pakulnis o miłości do syna i swoim tajemniczym azylu
Chociaż życie ją doświadczyło nie pielęgnuje w sobie żalu. Maria Pakulnis kocha życie, i fantastycznie potrafi się nim cieszyć. Nie żyje przeszłością, tylko przyszłością, a siłę czerpie z miłości do syna Janka, grania, ukochanych kotów Wiery i Fiodora … swojego niezwykłego domu, który sama stworzyła i który jest jej azylem. Beacie Nowickiej wzruszająco opowiedziała o tym czarodziejskim miejscu. Mój ulubiony cytat z Pani roli: „Kobiety w naszym wieku są już niewidzialne, chyba, że ktoś usiłuje im sprzedać polisę na życie. Wtedy wszędzie nas znajdą”. Ma pani swoją polisę na życie – żartobliwie zapytam? Mam. Moją polisą na życie, mimo trudów, tego wszystkiego przez co w życiu przeszłam, jest pogoda ducha. Umiem cieszyć się każdą drobnostką. Wyćwiczyłam w sobie tę umiejętność. Cieszy mnie, że koty mnie obudzą, że się do mnie przytulą, że do mojego ogródka przylatują ptaki z lasu, czasami nawet okazy, których nie znam. Idę ulicą i widzę, że ktoś obcy uśmiecha się do mnie bezinteresownie, bo ja też uśmiecham się do ludzi i witam ich oczami. To jest szczęście. Cieszę się kiedy widzę na ulicy starszych ludzi, którzy drepcą sobie razem, trzymając się za rękę. Albo ojca, który pochyla się nad swoim małym dzieckiem w wózeczku i coś do niego mówi z miłością. Szukam wokół siebie dobrych obrazków i staram się je zapamiętać. Może ktoś teraz powie- egzaltowane androny. Nie, z tego właśnie składa się życie. Skąd koty wzięły się w Pani życiu? Janek mnie namówił: „Mamo, weź sobie kota, nie będziesz się czuła taka samotna”. Pomyślałam, że ma rację, będzie mi raźniej. Pojechaliśmy wybrać kota, właścicielka hodowli zaprosiła nas do salonu i powiedziała, że zaraz wypuści wszystkie kociaki. Po chwili do pokoju wleciało stado maleńkich, pięknych kulek. Oniemiałam na widok tego rozkosznego kłębowiska, a mój wzrok, nie wiem dlaczego, poleciał do tego jednego. Zobaczyłam jego ogromne, łobuzerskie oczy, kiedy mnie zaczepiał i skakał wesoło. Mówię: „Ja chcę tego, on jest mój”. Okazało, że to pierwszy kot z miotu, ma zostać championem i nie jest na sprzedaż. Po wielkich prośbach, udało mi się ją przekonać. Umówiłyśmy się za trzy miesiące, bo kotki musiały zostać odkarmione i wychowane przez kocią mamę. Wtedy wymyśliła Pani imię? Nie miałam pojęcia jak on się będzie nazywał, oczywiście miał rodowód i jakieś skomplikowane, dziwaczne imię, ale kiedy go zobaczyłam – a to jest rasa syberyjska - to pierwsze słowa jakie do niego wypowiedziałam, brzmiały: „A ty mój mały Fiodusiu”. W ten sposób został Fiodorem. Załatwiliśmy formalności, mówię do syna: „Idź po naszego Fiodusia, pakuj go do koszyka”. Janek po chwili przychodzi i mówi: „Chodź mamo, musisz to zobaczyć”. Idę, patrzę a nasz Fioduś leży w objęciach z innym małym kotkiem i sobie słodko śpią. Janek pyta: „Jak ja mam je rozdzielić?! Nie potrafię”. Wahałam się sekundę: „Dobrze, to bierzemy dwa” (śmiech). I mamy Fiodora i Wierę. Te koty są jak psy, to jest taka mądra rasa kochająca ludzi. Reagują na każde słowo, które do nich wypowiadam, leczą moje smutne nastroje, wiedzą kiedy jestem chora, natychmiast wszystko czują. Zawsze są przy mnie. Tak się tylko głośno zastanawiam... może zamiast namawiać Panią na koty, Jasiek mógł założyć Pani konto na jakimś sympatycznym portalu randkowym? Chyba pani żartuje… (śmiech). Ja, osoba publiczna na portalu randkowym? Nie ma takiej opcji. Przyzwyczaiłam do tego, że jestem sama, rzadko bywam w innych, poza moim zawodowym środowiskiem, towarzystwach, żeby tam kogo poznać, z kimś się zaprzyjaźnić. Zresztą w ogóle prawie nigdzie nie bywam. Kiedyś nieustannie odbywały się u nas spotkania, przyjęcia, prowadziliśmy z Krzyśkiem dom otwarty, ja dla wszystkich, wpadało mnóstwo znajomych, przyjaciół, ale myśmy się spotykali, żeby ze sobą rozmawiać, opowiedzieć coś ciekawego, wymienić się pomysłami, planami. Teraz wszyscy robią sobie zdjęcia na tzw. ściankach, żeby pokazać: „byłam tu, w takiej kiecce” i znikają. Nigdy nie umiałam funkcjonować w takim świecie, wiem, że ze szkodą dla mnie, ale takie są wymagania czasów i uczę się tego. A z drugiej strony tyle przeżyłam, tyle pięknych rzeczy zrobiłam, również zawodowo, że już nie muszę przed nikim zdawać egzaminu, bo ja jeszcze żyję, świetnie się trzymam i... czekam na propozycje. Samotność boli? Czasami boli. Ale ja nigdy nie nudzę się sama ze sobą. Kocham mój dom, gdzie jest cisza, moje dwa koty, zawsze z zachwytem tam wracam po ciężkiej robocie, np. po tygodniu w trasie, kiedy ciężko harowałam i jestem zwyczajnie fizycznie zmęczona. Uwielbiam być sama w domu, coś robić, krzątać się, kocham przestawiać meble, robić nowe aranżacje, mam taką pasję. Stwarzam własny świat, który jest połączeniem nowoczesności ze starociami, dominuje: złoto, oliwki, beże, naturalne surówki, jedwabie. Ktokolwiek do mnie przychodzi, mówi, że fantastycznie się u mnie czuje, może dlatego, że to nie jest wystylizowane, tylko moje. I to jest cudowne. Nigdy nie szłam za trendami. Zawsze ubierałam się w to, na co było mnie stać i co mi się podobało. Kiedyś Pani powiedziała, że Kieślowski nauczył Panią cierpliwości, często powtarzał: „Trzeba umieć czekać”. Wciąż Pani na coś czeka? Czekam, z wiarą, że słońce nigdy nie zgaśnie, że zawsze ten promień słońca mnie dogoni. Myślę o tym, że za chwilę będzie wiosna. A ja pierwszy raz w życiu w grudniu posadziłam masę tulipanów, Mówiłam do kolegi, który się na tym zna: „Chyba żartujesz, tulipany w grudniu?!”. „Tak, to są specjalne cebulki, masz sadzić”. Zasadziłam i teraz czekam. Oczami wyobraźni już widzę te łany tulipanów w moim ogródku (śmiech). I siebie, jak rano wyjdę z kawą, z moimi dwoma stworami Fiodorem i Wierusią do ogródka, usiądę sobie i będę się gapiła na moje rośliny, na moje drzewa, które sama posadziłam. Na co najbardziej lubi się Pani gapić? Na hortensje, rododendron, który czasami kwitnie dwa razy i wypuszcza te swoje niezwykłe białe kwiaty. Na moją ukochaną himalajkę czyli najpiękniejszy gatunek sosny. Bajkową dziką czereśnię, która urosła ogromna i na wiosnę, kiedy wokół jeszcze nic nie kwitnie, ona jest obsypana gęstymi kiściami różowych kwiatów. Mam też świerk, szczepioną katalpę, której rozłożyste liście tworzą niezwykły parasol. Dumnie rośnie u mnie dzika wiśnia, która jest drobna, cudna, ma maleńkie białe płateczki i przy tej rozbuchanej, dostojnej czereśni wygląda jak panna młoda. Czuję osobistą przyjemność i satysfakcję, bo moi sąsiedzi są zachwyceni, że mają z okna widok na moje drzewa. Umiejętność parzenia na przyrodę to jedna z najpiękniejszych rzeczy na świecie. To jest szczęście. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym wydaniu magazynu VIVA!
Maria Pakulnis: „Przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, śmierć męża”
Na ekranie i na scenie zagrała kilkadziesiąt niezapomnianych ról. Można było Marię Pakulnis zobaczyć m.in. w brawurowej roli matki trzech synów – w rzeczywistości jest mamą 31-letniego Janka - w komedii romantycznej „Planeta Singli 3”. Życie jej nie oszczędzało, a wszystkie doświadczenia ma zapisane w niesamowitych oczach. Tylko Beata Nowickiej Maria Pakulnis pozwala prześwietlić swoje tajemnice „Najważniejsze są oczy. Albo w nich coś jest, albo nie. Albo chce się zapukać do tych drzwi, albo nie” - usłyszałam niedawno w kinie. W Pani oczach jest wszystko. Trudno mówić o swoich oczach, głupio wręcz, ale chyba zawdzięczam je moim przodkom. Jestem pierwszym pokoleniem urodzonym w Polsce, cała moja rodzina pochodzi z Litwy, i oni wszyscy, jak patrzę na stare zdjęcia, mają takie oczy: przepastne, niebieskie, przeźroczyste. Bardzo wyraziste. Tam jest wszystko, można się w nich zapaść, zagubić. Nie będę ukrywała, że w momencie kiedy zaczęłam uprawiać zawód, a w tamtych czasach kręciłam dużo filmów, zawsze się o tym mówiło. Że są jak magnes? I że umiem oczami przekazać wewnętrzny świat mojego bohatera. Czasami te przeźroczyste oczy mi dokuczały, próbowano mnie zaszufladkować jako nordycki typ urody. Że moje spojrzenie wywołuje dystans, że jest we mnie coś zimnego, pozbawionego emocji. Ale to nieprawda i to widać na ekranie. Zresztą ten magnetyzm w Pani spojrzeniu od razu dostrzegł urodzony na Litwie Tadeusz Konwicki, to u niego zadebiutowała Pani w „Dolinie Issy”. Miałam wtedy 25 lat i na planie tego filmu, gdzieś na Suwalszczyźnie zobaczyłam człowieka „wyjętego” z opowieści mojej rodziny, jak to tam, na tej Litwie było. Siedział na swoim foteliku, tyłem do całej ekipy, sam, lekko przygarbiony, kontemplujący ten zjawiskowy krajobraz niekończących się pagórków, pól, łąk, łagodnie opadających dolinek... przypominający mu Litwę. Stałam z boku, zaczarowana i całą sobą czułam jak on to chłonie. Nie wiedział, że na niego patrzę, a mnie się wydawało, że z racji genów, instynktownie rozumiem co on teraz myśli i co on czuje. Ten obraz został w mojej głowie na całe życie Mówią o Pani: „Przygląda się światu trochę z boku, unika blichtru, ma w sobie wschodnią melancholię”. Dzieciństwo i młodość spędziła Pani na Mazurach, pomiędzy dwoma jeziorami, wśród lasów i łąk. To tamte doświadczenia i tamten krajobraz Panią ukształtowały? Moi rodzice, poturbowani przez wojnę, nie potrafili odnaleźć się w normalnym życiu. Nie umieli pogodzić się z tym, że wszystko stracili, musieli opuścić swoje domy. Żyliśmy razem, ale jakby obok siebie. Ciężko pracowali, jak zresztą wszyscy w tych potwornie ciężkich czasach, byli zbyt pochłonięci mozołem dnia codziennego, swoim smutkiem, żeby zajmować się dziećmi. Nikt nie zadawał sobie pytań czy dziecku jest dobrze, czy źle? Nikomu coś takiego do głowy by nie przyszło. Doświadczyłam naprawdę wielkiej biedy, głodu, strachu. Takiego totalnego braku poczucia bezpieczeństwa, własnej wartości. Nigdy nie byłam przytulana, ani kochana. Nigdy nie usłyszałam, że jestem dla kogoś ważna, że jestem ładna, fajna, mądra. Ostry wychów. Bez sentymentów. Nawet nie będę próbować wyobrażać sobie co Pani wtedy czuła... Od dziecka wiodłam samotne, w jakimś sensie dojrzałe życie, z wieloma rzeczami musiałam radzić sobie sama. Nigdy niczego nie dostałam na tacy, ale z drugiej strony, to dzieciństwo, ta młodość mnie zahartowały. Dały mi siłę i nauczyły, jak przetrwać. Od małego, od kiedy zaczęłam cokolwiek rozumieć z tego, na czym polega ten świat, umiałam się dźwigać. „Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”- zawsze mam tę myśl z tyłu głowy. Natura mnie uratowała, przyroda, bo dawała mi ukojenie. Chodziłam do lasu, zbierałam grzyby, jagody, kąpałam się w jeziorze, bawiłam się w ogrodzie. Ale jak udało się Pani przetrwać emocjonalnie? Miałam marzenia. W pewnym sensie stał się cud, bo dla mnie cudem jest to, że mimo tych wszystkich trudów, takiego, a nie innego życia, nie stałam się zimnym, oschłym, nieczułym małym człowiekiem. Na szczęście - nie. To mi zostało na zawsze. Nie przechodzę koło człowieka obojętnie, jestem go ciekawa. Niemal fizycznie odczuwam ból drugiej osoby, przeżywam jej radość. „Łapię” ludzi tak, jak pstryka się zdjęcie, to jest migawka. Takimi migawkami postrzegam świat. Tak sobie teraz myślę, że ja z dzieciństwa wszystko pamiętam bardzo ostro, ale gdyby mnie pani zapytała… … o czym konkretnie Pani wtedy marzyła? Nie potrafiłabym odpowiedzieć. Małe dziecko, które jest kochane i czuje się bezpiecznie marzy o nowej zabawce, rowerku, wyprawie z tatą nad jezioro, o kolorowej sukience…Ja nawet o tym nie pomyślałam. Moje marzenia były płynne, myśl goniła inną myśl, miałam jakieś wizje mojego świata, dobrego, pięknego - ale nie w sensie dobrobytu - tylko świata, w którym czuję całą sobą, że świeci słońce, że jest ciepło, że jest jasno. I to ciepło mnie obejmuje, tuli, kołysze. Umiałam bawić się sama. W ogrodzie znajdowałam sobie bezpieczne miejsce i ono stawało się tym moim wyśnionym światem. Jako matka uznała Pani, że dzieci należy ochraniać za wszelką cenę? Była Pani dla syna nadopiekuńcza? Nie. Myślę, że byłam wymagającą matką, a jednocześnie bardzo czułą i zwariowaną. Nigdy nie chroniłam go pod kloszem. Od małego wypuszczałam na trudne wyjazdy, gdzie trzeba było uczyć się wszystkiego: zaradności, odwagi, odpowiedzialności, samodzielności. Co roku jeździł i nigdy nie trzęsłam się, że coś zgubi, źle się ubierze, będzie się źle czuł, albo że coś mu się stanie. Był zawsze precyzyjnie przygotowany. Nasze relacje były szalone i fajne, może z racji tego, że całe życie uprawiam taki szalony zawód. Nie było w tym uporządkowania, co wypada albo nie wypada, w wieku 40 lat nauczyłam się jeździć na nartach, żeby towarzyszyć Jankowi na stoku. Oczywiście, pewne rzeczy starałam się mojemu synowi zapewnić, podać na tacy, zwłaszcza kiedy zostaliśmy sami. Kiedy zmarł Pani mąż, syn miał 18 lat, był przed maturą. I potwornie przeżył śmierć ojca. Zostałam ojcem i matką, i momentami było to szalenie trudne. Myślę, że mąż zdążył przekazać synowi ważne wartości dotyczące relacji z drugim człowiekiem, szacunku, nie oceniania, umiejętności słuchania i Janek ma w sobie te cechy. Ja go nauczyłam zaradności, na przykład potrafi świetnie gotować, wierzę, że nie zrobiłam z niego maminsynka. Jak się teraz nad tym zastanawiam, to myślę, że w dużej mierze działała moja intuicja. Każdy z nas popełnia błędy i nie jest dla nikogo żadną wyrocznią. Ta umiejętność nie narzucania drugiemu człowiekowi mojego wyobrażenia na temat świata, życia, religii, miłości, jest istotna. Starałam się bardzo dużo z Jankiem rozmawiać, o wszystkim, zresztą mój mąż również. Nigdy nie traktowaliśmy syna jak małego dziecka, które nic nie wie, nie rozumie i nie ma prawa głosu. Był naszym partnerem w rozmowie. I to chyba zadziało, bo dziś 28 latek mówi do mnie, że jestem jego przyjacielem. Wzrusza Panią? Bardzo często. Jestem sama już dziesięć lat, tyle minęło od śmierci Krzysztofa, Janek się wyprowadził, na szczęście mieszkamy niedaleko siebie, i w różnych bardzo trudnych sytuacjach, mam poczucie, że jest. Czasami potrafimy nie widzieć się miesiąc, ja pracuję, on pracuje, życie toczy się szybko, ale to jest właśnie fantastyczne, że jeśli tylko ma czas, zawsze wpadnie, chociaż na chwilę, pomoże jak sobie z czymś nie radzę. Najbardziej wzrusza mnie tym, że od czasu do czasu podochodzi i mnie przytula. Ja czasami trochę tężeję, a on mówi: „Mamo, no przytul się, nie bój się” - bo wie, że od dzieciństwa miałam z tym problem. I we mnie wtedy coś pęka, ten uścisk jest tak ważny, tak cudowny, tak wszystko mówiący, że to jest najpiękniejsze, co można dostać i usłyszeć od swojego dorosłego syna. Nie pielęgnuje Pani w sobie żalu. To raczej stwierdzenie, niż pytanie. Często zapominamy o tym, że dostaliśmy najpiękniejszy dar w życiu - życie. Jedno życie. Nie znamy ani dnia ani godziny, nie wiemy kiedy nastąpi koniec, więc nie powinno się marnować czasu, co nie znaczy, że ja nie miewałam totalnych dołów. Miewałam! Już pani wie, że przeżyłam różne traumy w dzieciństwie, choroby, śmierć męża, ale zawsze za tym stała myśl: to co, rezygnujesz z życia? Pogrążysz się w rozpaczy? Będziesz szlochać, wyć, niszczyć siebie? Bo to jest wyniszczanie siebie, jeśli człowiek żyje tylko wspomnieniem i rozpaczą.
Zobacz wyjątkową sesję do książki Marii Pakulnis „Sceny kuchenne”. To zdjęcia pełne pasji i czułości