40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności
Przez cztery dekady tworzyli duet, jakiego próżno szukać. Ona – błyskotliwa, bezkompromisowa, z ciętym językiem i poczuciem humoru, które podbijało serca słuchaczy. On – wybitny muzyk jazzowy, mistrz improwizacji, o duszy romantyka. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli parą idealną w swojej nieidealności. Ich miłość była jak jazz – nieprzewidywalna, autentyczna, pełna emocji.
Nie rozstawali się niemal na krok. Ich związek łączyła nie tylko czułość, ale też wspólne spojrzenie na świat – pełne ironii, dystansu i wzajemnego zrozumienia. I choć ich codzienność była daleka od banału, nigdy nie przestawali być dla siebie wsparciem i inspiracją. Dziś mija 9 lat od chwili, gdy Maria Czubaszek odeszła – 12 maja 2016 roku. Wojciech Karolak nie ukrywał, jak bardzo brakowało mu ukochanej. Żył jeszcze pięć lat, ale jak sam mówił: „nie było już tak samo”. 23 czerwca 2021 roku i on odszedł, zostawiając po sobie ciszę, która została po dwojgu wyjątkowych ludzi. Teraz, po latach, możemy znów przywołać ich historię. Pełną czułości, śmiechu i niezwykłej bliskości. Historię miłości, która trwa mimo wszystko. View Ediplayer on the source website Historia miłości Wojciecha Karolaka i Marii Czubaszek „Prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”, mawiała Maria Czubaszek. Tą prawdą kierowała się w swoim związku z Wojciechem Karolakiem. I rzeczywiście ich miłość aż ciężko było przeoczyć. Ale trudno nie zauważyć było też poczucia humoru. Bo to właśnie żart mocno ich ze sobą połączył. W końcu ona nie lubiła jazzu, a on przyznał, że zakochał się w jej… nogach. Jak się poznali? Podczas wieczorku u wspólnych znajomych. „Zszedłem z tego okna, usiedliśmy gdzieś w kąciku i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. […] podczas tej pierwszej rozmowy u Dąbrowskich przekonałem się, że to kompletnie niepospolita dziewczyna i że umiemy ze sobą gadać na różne tematy, chociaż nawet gdybyś mnie zabiła, nie przytoczyłbym ci ani jednego zdania”, przyznał Wojciech Karolak przed laty. Później wyjechał jednak do Szwajcarii i ich kontakt się urwał. Chwilę później wrócił jednak do Warszawy i… od razu umówił się na spotkanie z Marią. Pierwsze spotkanie we dwoje zakończyło się… kłótnią, ale i szybkim pogodzeniem się. „Ale wracając do tej pierwszej randki, siedzę w jej domu, a ona na kanapie, oświetlona z tyłu przez telewizor, fika nogą. Myślę sobie: kur*a, jakie ona ma świetne nogi! To mnie już kompletnie wessało”, mówił. „Potem okazało się, że nogi to tylko jedna z jej piękności. Natomiast cała piękność leżała w jej duszy i usposobieniu”, opowiadał Wojciech Karolak Krystynie Pytlakowskiej. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu Sekrety związku Karolaka i Czubaszek W czym tkwił sekret ich związku? „To była chyba taka miłość połączona z przyjaźnią, co nieczęsto się zdarza, bo czasem, jak jest miłość, to nie ma przyjaźni, a tutaj było i jedno, i drugie. Oni sobie bardzo ufali i bardzo na sobie polegali. Wiedzieli, że tylko oni mogą być dla siebie nawzajem podporą. A przy okazji mieli świadomość, że nie mają umiejętności radzenia sobie w życiu”, cytuje słowa Andrzeja Andrusa Krystyna Pytlakowska w książce Małżeństwo doskonałe. Ona nie próbowała go naprawiać, akceptowała jego wady, ufała mu we wszystkim. On wiernie stał u jej boku, cenił jej humor i... pozwalał być sobą. Pobrali się w 1976 roku i do samego końca byli nierozłączni. „Absolutnie zgadzam się z zasłyszaną gdzieś tezą, że »mężczyzna potrzebny jest kobiecie, jak rybie narty«. Mówię tak, chociaż sama mam męża i biorąc pod uwagę mój wiek, zapewne będzie to już ostatni. I uważam, że powinniśmy się kochać, bo inaczej byśmy się pozabijali. Choć do miłości nie zawsze jest potrzebna druga osoba w pobliżu. Czasem nawet jest lepiej, gdy jej nie ma w okolicy”, mawiała Czubaszek. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak: duet idealny Wraz z Marią Czubaszek tworzyli zgrany duet nie tylko w życiu prywatnym. Specjalne piosenki komponował właśnie do jej tekstów. „Miłość to jedyny powód, dla którego z Karolakiem jesteśmy razem już ponad trzydzieści lat. I muszę przyznać, że Karolak jest fajny; oczywiście, ma przy tym mnóstwo wad. Pewnie dlatego też najlepiej się czujemy, kiedy jesteśmy sami. Nie jesteśmy jak papużki nierozłączki”, pisała w swojej książce. Jak w każdej relacji, tak i u nich, pojawiły się potężne kryzysy. Jednym z nich był alkoholizm Wojciecha Karolaka. Po jednej z imprez, gdy muzyk leżał upojony alkoholem, Maria Czubaszek wyszła z domu do znajomych: „Jak trochę wytrzeźwiał, to się przestraszył. Nagle sam, nie ma mu kto wódki przynieść". Miał kilka prób leczenia, w końcu rzucił alkohol, ale ja nie wróciłam »ot tak« [...]. Powiedziałam mu, że ma sobie wszyć esperal, inaczej nie zaryzykuję powrotu. Zresztą powiedziałam, że jeśli jeszcze raz się napije — rozwód natychmiast. Mógłby wtedy nawet umrzeć, trudno. Byłoby mi przykro, bo to fajny facet, ale uważam, że alkoholik ma prawo zapić się na śmierć, jego sprawa, nikt nie powinien mu w tym przeszkadzać”, mówiła w jednym z wywiadów. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości Wojciech Karolak o Marii Czubaszek Udało im się pokonać kryzys. Wojciech Karolak i Maria Czubaszek byli małżeństwem opartym na przyjaźni. Bardziej niż seks cenili sobie rozmowy. Nie mieli dzieci, ale całą troskę przelewali na siebie. „Gdy wracałem z trasy, zostawiała mi karteczki z instrukcją, co mam jeść i jak to należy przygotować”, wspominał Wojciech Karolak. Wraz z upływem czasu ich uczucie nie słabło: „Ja Marysię kochałem coraz bardziej. Im bardziej się starzała, im bardziej zasychała i się zmniejszała, i robiła się taką drobinką, tym bardziej ją kochałem. A najbardziej na samym końcu, kiedy już miała buźkę zmęczoną życiem”, mówił Wojciech Karolak po śmierci Marii Czubaszek w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Zobacz także: Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty Wojciech Karolak o śmierci żony „Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”, wspominał. Ona sama nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Obawiała się jedynie tego, jak poradzi sobie bez niej mąż. Szczególnie że widział, jak odchodziła: „liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre”, mówił w wywiadzie dla magazynu VIVA! w 2016 roku. „Skończyło się coś bardzo ważnego, coś, co nadawało życiu jakiś sens. Coś, wokół czego wszystko się kręciło. I tego już nie ma. Koniec”, dodawał w innej rozmowie. Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9.01.2002 Gdy Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku, pozostawiła męża pogrążonego w żałobie. Mimo odejścia żony, Wojciech Karolak nie załamał się. „Oboje byli samotnikami, ale to im się jakoś układało. Na pewno się kochali. Wielu muzyków, którzy byli blisko z Wojtkiem i często z nim grali, martwiło się, żeby on po śmierci Marysi nie wpadł w picie alkoholu. Można się było tego spodziewać, ponieważ przeżyłem z Wojtkiem kilka takich poważnych chwil, kiedy on był bardzo pijany. W takich stanach, w większości wypadków, to był bardzo śmieszny i dowcipny. Że Karolak nie wrócił do picia, to dla mnie świetna wiadomość. Naprawdę podziwiam, że wytrzymał”, mówił o przyjacielu Andrzej Dąbrowski. Jej ostatnim zmartwieniem przed śmiercią było, kto się nim zajmie. Miała powiedzieć, że mąż przyzwyczai się do jej nieobecności, bo w końcu „Kiedyś mnie nie znał, a żył…”: „Głupoty gadała. Tak jakby niczego nie wiedziała…”, komentował jej słowa Krystynie Pytlakowskiej, która tak podsumowuje śmierć Marii Czubaszek: „Umarła, tak jak chciała. Szybko i nieświadomie”, co Wojciech Karolak komentuje i krótko i dosadnie: „Tak, i to jedyne pocieszenie”. Teraz znów mogą być razem... Dzisiaj mija dokładanie 9 lat od jej śmierci. Źródła: M. Czubaszek Nienachalna z urody; K. Pytlakowska Małżeństwo doskonałe; Wywiady Krystyny Pytlakowskiej dla magazynu VIVA! z Wojciechem Karolakiem oraz Marią Czubaszek.
Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości
„Wpadłam jak śliwka w kompot, wierząc, że wreszcie trafiłam na wspaniałego towarzysza życia. Jacek był idealny” wspominała ostatniego męża po latach
Barbara Wrzesińska nie miała szczęścia w miłości. Przez wiele lat próbowała znaleźć „tego jedynego”, dlatego za mąż wychodziła aż trzy razy. Jej ostatnie małżeństwo zakończyło się bardzo podobnie do tego, jak się zaczęło: na początku to ona „odbiła” partnera Marii Czubaszek, by po latach zostać sama, gdy Jacek Janczarski zdecydował się związać z inną kobietą... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 12.07.2024 r.] Barbara Wrzesińska i Jacek Janczarski: historia miłości, początki związku Historia miłości Barbary Wrzesińskiej i Jacka Janczarskiego zaczęła się, gdy oboje... byli w związkach z innymi osobami. Aktorka była wówczas żoną Macieja Maciąga. Pod koniec 1971 r. w dzień jej imienin wróciła do swojego mieszkania, gdzie czekała na nią impreza-niespodzianka, którą przygotowali jej przyjaciele. Pojawił się tam także nieznany jej dotychczas mężczyzna — ówczesny partner jednej z jej przyjaciółek. „Ktoś mi powiedział, że jest chłopakiem Marysi Czubaszek” wyznała na łamach książki „Jacek Janczarski. I tak dalej, i tak dalej...”, której autorką jest Marianna Janczarska, córka pisarza. Na początku nowy kolega w ogóle jej nie zaimponował i w ogóle nie mogła przewidzieć, że już niedługo to właśnie ona będzie pojawiać się u jego boku... Czytaj też: Rodzina zmusiła ją do pierwszego ślubu, później się od niej odwróciła. „Zostałam wyklęta” Zaledwie kilka tygodni później ich drogi ponownie się skrzyżowały: ponownie na przyjęciu, tym razem u ich wspólnego znajomego. Tym razem Barbara Wrzesińska zauważyła go w zupełnie innym świetle: był miły, rozmowny, zarówno interesujący jak i... wyraźnie zainteresowany koleżanką swojej dziewczyny. „Porywał mnie do tańca, prawił komplementy, opowiadał anegdoty” czytamy w biografii. Nie potrzeba było długo czasu, by udało mu się z powodzeniem rozkochać w sobie aktorkę. Pomógł mu znacząco fakt, że w jej małżeństwie z Maciejem Maciągiem od jakiegoś czasu nie układało się już najlepiej... Jacek Janczarski, 1978 r. Maria Czubaszek „oddała” swojego chłopaka Barbarze Wrzesińskiej Barbara Wrzesińska i Maciej Maciąg byli wówczas małżeństwem już od blisko dekady i na świecie przywitali jednego syna, Pawła. Dość szybko zaczęło się jednak między nim sypać: po kilku latach związku nie mieli już ze sobą wiele wspólnego: zamiast rozmów pojawiały się między nimi głównie kłótnie i oboje nie widzieli już wspólnej przyszłości. Mimo to nie od razu zdecydowali się na rozwód. Przez jakiś czas aktorka prowadziła podwójne życie, a to, że w tajemnicy przed mężem spotyka się z innym mężczyznom wkrótce stało się tajemnicą poliszynela. Wszystko zmieniło się, gdy pewnego dnia Barbara Wrzesińska zrozumiała, że nie zamierza już dłużej tak żyć. Postawiła wszystko na jedną kartę: spakowała najpotrzebniejsze rzeczy swoje i syna i zapukała do drzwi Jacka Janczarskiego. Chociaż był on wówczas partnerem Marii Czubaszek, ta bez najmniejszego problemu... „oddała” go przyjaciółce. „On potrzebował kobiety, która będzie dominująca. Ja taka nie jestem, nie nadaję się do rządzenia, a Basia owszem. Wiedziałam, że chociaż Jacek jest fantastycznym facetem, to z nas nic nie będzie” pisała po latach w autobiografii. Zobacz również: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński Barbara Wrzesińska Barbara Wrzesińska wierzyła, że w końcu znalazła mężczyznę swojego życia. Jej dwa pierwsze małżeństwa okazały się porażką. Postanowiła dać losowi trzecią szansę, i zamiast odradzających jej tej decyzji przyjaciółek (w tym Agnieszki Osieckiej) oraz protestom jej mamy, poszła za głosem serca. „Mówiła, że możemy być razem i bez ślubu. Ale mamę też zaczarował, uwielbiała go, zresztą z wzajemnością. Mówił: Żenię się z Baśką, bo jej mama mnie nie chce”. Wtedy została drugą żoną Jacka Janczarskiego, który jeszcze przed związkiem z Marią Czubaszek raz stanął na ślubnym kobiercu z romanistką Urszulą Markiewicz. „Wpadłam jak śliwka w kompot, wierząc, że wreszcie trafiłam na wspaniałego towarzysza życia. Jacek był idealny” wspominała po latach w rozmowie z córką pisarza. Niestety i tym razem ślepy los nie zapewnił jej wymarzonej miłości do końca życia... Maria Czubaszek, Warszawa 08.05.1974 Trzeci mąż zostawił Barbarę Wrzesińską dla młodszej aktorki Barbara Wrzesińska opowiadała, że Jacek Janczarski zainteresował się ją dlatego, że była inna niż otaczający go dotychczas przyjaciele i inne kobiety. Z czasem jednak to, co na początku było atutem, zamieniło się w kulę u nogi aktorki. „Później to wszystko, co mu się we mnie podobało, zaczęło działać na moją niekorzyść” mówiła. Jedną z tych rzeczy była z pewnością jej rozpoznawalność. Jej partner miał być niezadowolony z faktu, że co chwilę zaczepiali ją fani proszący o autografy i przeszkadzali w spędzanym razem czasie. Wkrótce ich relacja zaczęła się ochładzać, a Jacek Janczarski miał szukać pocieszenia w ramionach innej kobiety... Sprawdź też: Jerzy Stuhr miał dwójkę dzieci. Z jego utalentowaną córką łączyła go relacja, która dojrzewała przez lata Gdy w 1981 r. Barbarze Wrzesińskiej udało się dostać rolę w filmie „Wigilia'81” w reżyserii Leszka Wosiewicza, na planie poznała Ewę Błaszczyk. Niedługo później młodszą o aż 17 lat od swojej żony aktorkę poznał także Jacek Janczarski, który od czasu do czasu przychodził odwiedzić w pracy swoją małżonkę. Szybko pojawiła się między nimi przyjaźń, która szybko przerodziła się w... coś więcej. Małżeństwo aktorów nie przetrwało tego romansu. Postanowili się rozwieźć, a już pod koniec 1986 r. aktor ponownie stanął na ślubnym kobiercu. Ewa Błaszczyk urodziła mu dwójkę dzieci: bliźniaczki Aleksandrę i Mariannę oraz była jego żoną aż do końca. Jacek Janczarski zmarł 2 lutego 2000 roku z powodu tętniaka aorty, a Barbara Wrzesińska już nigdy więcej się nie zakochała... Barbara Wrzesińska Ewa Błaszczyk, jej córki Ola i Mania oraz mąż Jacek Janczarski, lata 90.
Widok grobu Marii Czubaszek może wprawić w osłupienie. Fani i bliscy zostawiają na nim niecodzienne przedmioty
Filigranowa kobieta z niezwykłą osobowością. Zabawna, błyskotliwa, nietuzinkowa. Maria Czubaszek odeszła w maju 2016 roku w wieku 76 lat. Jej życiowy partner, wybitny jazzman Wojciech Karolak, zmarł pięć lat później. Ich prochy spoczęły na warszawskich Powązkach. Jak się okazuje, fani wciąż pamiętają o parze. Na ich nagrobku znalazły się niecodzienne i bardzo symboliczne przedmioty... Maria Czubaszek i Wojciech Karolak: mówiła, że miłość jest przereklamowana, ale spędzili razem 40 lat Ona nie lubiła jazzu, jego ujęły w niej zgrabne nogi. Gdy się poznali, ona miała już na koncie jedno małżeństwo: z Wiesławem Czubaszek rozwiodła się jednak po dekadzie. Ale z Wojciechem Karolakiem było inaczej... Pobrali się w 1976 roku. Żyli tak, jak chcieli, na własnych zasadach. Maria Czubaszek w 2012 roku przyznała, że dwukrotnie dokonała aborcji. Opowiadała się również za eutanazją. Była wolnym duchem. Sceptyczna wobec utrwalonego porządku. Mówiła, że miłość i seks są przereklamowane. A jednak to właśnie u boku Wojciecha Karolaka odnalazła szczęście. Nie było jednak sielankowo, ale zawsze z opresji ratowało ich.. poczucie humoru. I dystans. Szli przez życie razem przez cztery dekady, nierozłączni, aż do jej śmierci w maju 2016 roku. Później w życiu muzyka nastała ogromna pustka. Tęsknił wręcz niewyobrażalnie. Przez pięć lat codziennie zapalał w jej pustym pokoju światło. Bardzo symbolicznie. Jakby chciał zostawić taki znak na wypadek, gdyby zapragnęła wrócić. Odszedł w czerwcu 2021 roku. Miał 82 lata. Od tamtej pory może być przy „swojej Marysi”, bo tak ją zawsze nazywał. Ich prochy spoczęły w mogile na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach. Jak się okazuje, bliscy i fani wciąż pamiętają o tej legendarnej parze... I przynoszą na ich nagrobek oryginalne przedmioty. Czytaj także: Był przyjacielem Marii Czubaszek. Po 7 latach od śmierci pisarki opowiedział, co skrywała w swoim domu... Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, 9.01.2002 rok Grób Marii Czubaszek i Wojciecha Karolaka pełen osobliwych przedmiotów W miejscu ostatniego spoczynku pary jest oczywiście wiele konwencjonalnych wyrazów pamięć, jak znicze i kwiaty. Składają je bliscy oraz fani. Ale jest również coś jeszcze. Jak się okazuje, poczucie humoru, którym oboje wykazywali się za życia, ma swoje odzwierciedlenie również na ich grobie. Niektóre osoby, które na niego przychodzą, zostawiają... papierosy oraz figurki zwierząt. To pierwsze to oczywiście nawiązanie do nałogu, który przez pół wieku był obecny w życiu Marii Czubaszek. Wyroby tytoniowe były jej znakiem rozpoznawczym i wielką miłością. „Bardzo lubię palić. Jest to po prostu moja jedyna frajda w tym wieku. Nikomu w nos nie palę, nie zatruwam powietrza, noszę ze sobą zawsze małą popielniczkę. I żeby nie wiadomo co mówili, to oczywiście wiem, że jest to wada, ale mówię: zdrowia do grobu nie wezmę, młodość musi się wyszumieć, starość musi się wypalić”, stwierdzała z właściwym sobie poczuciem humoru w rozmowie z serwisem Newseria Lifestyle w 2013 roku. Drugie to natomiast nawiązanie do miłości do czworonogów, o której wprost mówiła satyryczka. „Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta. Nie chcę i nie potrafię zmienić zdania na ten temat. Jeżeli jest to wada, to niestety, ale z tą wadą umrę”, kwitowała w tym samym wywiadzie. Zdjęcia nagrobka Marii Czubaszek i Wojciecha Karolaka prezentujemy poniżej... Czytaj także: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu
Był przyjacielem Marii Czubaszek. Po 7 latach od śmierci pisarki opowiedział, co skrywała w swoim domu...
„To nie był taki dom, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni"
Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. I choć mija już 8 rok od śmierci artystki, pamięć o niej nie zgasła. Najbliżsi wciąż wspominają wspólne chwile z pisarką. Jakie tajemnice skrywała i jak wyglądał jej dom? Wszystko ujawnił Hirek Wrona w ostatnim wywiadzie w 2023 roku. [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 02.09.2024 r.] View Ediplayer on the source website Hirek Wrona i Maria Czubaszek — jak wyglądała ich relacja? Dziennikarz w ostatniej rozmowie z Faktem przyznał, że przyjaźnił się z Marią Czubaszek oraz jej mężem — Wojciechem Karolakiem. Dodał również, że często ich odwiedzał, ponieważ artystka była bardzo rodzinną i ciepłą osobą. Okazuje się jednak, że na początku nikomu nie ufała. Aby zostać jej przyjacielem, trzeba było na to zapracować. Podobnie było w przypadku Hirka Wrony. Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? „Z Marysią spotkaliśmy się bardzo dawno temu, ale najpierw poznałem jej męża Wojtka Karolaka. Graliśmy na jednej imprezie. Wojtek z zespołem, a ja tam byłem DJ-em. Zespołowi tak bardzo spodobała się muzyka, którą puszczałem, że po imprezie prowadziliśmy rozmowy w garderobie do rana. I wtedy nasze drogi zawodowe zaczęły się schodzić. Zaczęliśmy spotykać się poza pracą", mówił dziennikarz w wywiadzie dla Faktu. Okazało się też, że Maria Czubaszek chłodno podchodziła do Hirka Wrony. Uważała, że to właśnie on namawia jej męża do regularnego picia alkoholu. „Wojtek zaprosił mnie do domu, ale wtedy Marysia dobrze nie postrzegała naszej znajomości. Uważała, że zachęcam jej męża do konsumpcji, czyli picia, co było akurat zjawiskiem odwrotnym. Później zmieniła zdanie, ale na początku był dystans, a nasze relacje nie były zbyt łatwe", kontynuował. Na szczęście w pewnym momencie zrozumiała, że dziennikarz nie ma złych intencji. Zaufała mu. „Kiedyś zrobiłem z Marią wywiad do Teleexpresu. Pamiętam, że wszyscy byli zachwyceni i ona wtedy mi powiedziała, że Wojtek już nie pije. On był szaleńczo w niej zakochany i dlatego postanowił, że nie będzie już więcej konsumował alkoholu", mówił. CZYTAJ TEŻ: „Byliśmy blisko jak bliźniaki jednojajowe”, opowiadał Lech Wilczek o swojej partnerce, profesor Simonie Kossak z Białowieży Hirek Wrona, 2022 rok Jakie tajemnice skrywał dom Marii Czubaszek? Hirek Wrona, który często ich odwiedzał, przyznał, że "ten dom był terenem prywatnym i zakładem pracy Wojtka. To nie był taki dom, do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni. Spełniał trochę inną funkcję. Funkcję sypialni i warsztatu pracy. Nie było w nim hucznych imprez. To nie był taki otwarty dom, bo tam było mnóstwo instrumentów Wojtka. A porządek był tam taki, w którym orientowali się tylko Marysia i Wojtek. Nikt więcej. Mnie w tym domu trochę brakowało trochę miejsca na gastronomię", przyznał w Fakcie. Dodał również, że pisarka nie lubiła gotować. Często kupowali gotowe dania, które były bardzo niezdrowe. „Obydwoje z Wojtkiem mieli te same wady żywieniowe i odżywiali się w sposób bardzo chemiczny. Kupowali gotowe rzeczy w sklepach, bo wyznawali zasadę, po co mają gotować, jak ktoś już to zrobił", mówił. A co najczęściej jedli? „Zupki chemiczne z Żabki, która była obok ich domu oraz konserwy. Wojtek uwielbiał rybki z puszki i takie ze słoików w galarecie. Marysia zaś paróweczki, a do tego jakiś napój energetyczny, kawę, lody i już była szczęśliwa. To ich łączyło – miłość do chemii. Jedzenie nie stanowiło dla nich ważnego elementu życia. A jedli wtedy, kiedy rzeczywiście byli głodni. Dla nich jedzenie nie było celebracją, tylko tworzenie wszystkiego, co wokół nich się działo, czyli zdarzenia, z których mogły wyniknąć jakieś rzeczy artystyczne, jak temat do felietonu, skeczu, wiersza czy muzyki", wspominał Hirek Wrona. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kalina Jędrusik i Daniel Olbrychski zagrali w najbardziej namiętnej scenie w PRL-u. Aktorka nie wspominała dobrze czułych scen z aktorem Wspólne życie Marii Czubaszek i Wojciecha Karolaka Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli w sobie bardzo zakochani. Świata poza sobą nie widzieli. Szanowali się i zawsze sobie pomagali. „Nigdy nie widziałem, żeby się kłócili. Oni mieli mnóstwo szacunku do siebie. Gdy rozmawiali o sprawach trudnych, to jedno mówiło, jaki jest problem, a drugie albo natychmiast odpowiadało z rozwiązaniem tego problemu, albo przez chwilę się zastanawiali. Byli praktycznymi ludźmi i nie tracili czasu na zbędne kłótnie, nie bili piany, tam nie było takiej sytuacji, że oni musieli mieć swoją rację. Jak widzieli, że trafiają na przeciwnika, który jest bardzo zdeterminowany, żeby mieć rację, to mu przyznawali, wręcz wpierali go w tej racji, bez względu na to, czy on ją miał, czy nie", mówił. Dziennikarz wspominał również, że małżonkowie bardzo dobrze się ubierali, jednak nie wie, czy mieli stylistów, czy sami dobierali sobie ciuchy. „Oboje z Wojtkiem ubierali się bardzo elegancko. Wojtek był prawdziwym dżentelmenem we włoskim, czy nawet amerykańskim stylu, ale Marysia też dobrze się ubierała. Ale co ich inspirowało? Tego nie wiem. Bardziej ich słuchałem, ponieważ byłem jeszcze młody i do końca życia słuchałem Wojtka opowieści, bo miał dużo do powiedzenia o ludziach, historii czy muzyce. To było dla mnie fascynujące", czytamy. Na sam koniec Hirek Wrona przyznał, że bardzo mu ich brakuje. Znalazł jednak ukojenie. „Bardzo ich brakuje, dlatego robię festiwal "Cały Kazio" – czyli Festiwal Marii Czubaszek i Wojtka Karolaka w Polanicy-Zdroju. W tym roku będzie już 10. edycja. To jest takie miejsce, gdzie możemy przypomnieć twórczość Marysi i Wojtka. Festiwal jest inspirowany ich twórczością. Bardzo dbam o to, żeby występowali tam artyści, którzy mają coś do powiedzenia", zapewnił w Fakcie. „Historia tego festiwalu jest długa i zawiła. Pamiętam, kiedy 10 lat temu spotkaliśmy się z Marysią i Wojtkiem i zapytałem, czy możemy taki festiwal robić i czy oni przyjadą. Wtedy Marysia zapaliła papierosa i powiedziała: Mamy ostre warunki. W barze musi być parówka. Mają być też lody, dużo kawy i energetyków. I jeszcze pokój z balkonem, żebym mogła sobie wyjść i koniecznie musi być TVN24. I tyle. Zapytałem o gaże dla nich. A Marysia odparła: a to już jak tam uważacie", podsumował. CZYTAJ TEŻ: Renata Beger słynęła z kontrowersyjnych wypowiedzi i długiego warkocza. Męża „ściągnęła wzrokiem”
Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu
9 sierpnia Maria Czubaszek obchodziłaby urodziny. Niestety zmarła w 2016 roku pozostawiając pogrążonych w żalu bliskich. Pisarka znana była ze swojej bezkompromisowości i nie bała się mówić, co myśli. Jednak nie wszystko w jej życiu układało się pomyślnie... Nigdy nie pogodziła się z własną siostrą. Co było przyczyną ich konfliktu? [ostatnia aktualizacja tekstu: 09.08.2025] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 03.09.2024 r.] Maria Czubaszek – życie prywatne i śmierć Przykra wiadomość śmierci wybitnej dziennikarki obiegła media 12 maja 2016 roku. Fani oraz bliscy Marii Czubaszek nie mogli w to uwierzyć, zwłaszcza że wszystko wskazywało na to, że przed odejściem czuła się znacznie lepiej niż kilka tygodni wcześniej. Wyszła ze szpitala, do którego trafiła w wyniku infekcji, a także podjęła się wielu obowiązków, które szybko zapełnił jej grafik. Gdy zmarła, miała 76 lat. Przez 40 lat Maria Czubaszek była związana z miłością swojego życia, Wojciechem Karolakiem. Dziennikarka nigdy jednak nie doczekała się dzieci, gdyż, jak mówiła wprost, nie czuła instynktu macierzyńskiego. Choć zawodowo wydawała się spełniona, to wygląda na to, że w sprawach rodzinnych nie wszystko zawsze układało się kolorowo... Czytaj też: Jacek Łągwa odziedziczył talent artystyczny po rodzicach. Jego przyszłość przewidziano tuż przed narodzinami Maria Czubaszek w sesji dla magazynu VIVA!, 2013 rok Maria Czubaszek nie pogodziła się z siostrą. Co było przyczyną konfliktu? Pisarka miała młodszą siostrę, Ewę, jednak nie utrzymywała z nią kontaktu. Okazuje się, że Maria Czubaszek nie darzyła jej zbytnią sympatią. „Z Ewą nie mamy wspólnego języka. Zresztą nigdy nie miałyśmy. Ani też wspólnych tematów do rozmowy, ani podobnego poczucia humoru. A to jest o wiele istotniejsze w relacjach międzyludzkich, niż wspólna pula genów. Tak naprawdę, to po prostu nigdy jej nie lubiłam”, zdradziła w swojej książce „Nienachalna z urody”. Lata temu Maria Czubaszek kłóciła się z młodszą siostrą o opiekę nad ich matką. Jak relacjonowała pisarka, ich rodzicielka miała faworyzować Ewę. Ta ostatecznie zdecydowała się wyjechać do Australii, by spełniać swoje marzenia. Kiedy więc mama obu pań zachorowała, wszelkie obowiązki spadły na starszą z sióstr, która sama wówczas ledwo wiązała koniec z końcem. Któregoś dnia dziennikarka jednak spotkała się z młodszą siostrą. „Zaprosiłam ją do siebie na kolację. Chciałam wyjaśnić kilka spraw. Pokłóciłyśmy się, siostra wybiegła, trzaskając drzwiami. To był ostatni raz, gdy ją widziałam”, pisała Maria Czubaszek w książce „Nienachalna z urody”. Od tego momentu obie panie nie utrzymywały ze sobą kontaktu. Jak wyznała pisarka, Ewa miała nie odzywać się również do ich matki, choć ta do końca swoich dni na to czekała. „Mam nadzieję, że ona już na zawsze zostanie tam, gdzie jest, i nigdy nie wróci do Polski”, wyznała w swojej publikacji Maria Czubaszek. Zobacz także: Nie mówi i potrzebuje stałej opieki. Syn Colina Farrella cierpi na nieuleczalną chorobę Maria Czubaszek, Warszawskie Targi Książki, 2015 rok Maria Czubaszek, 2015 rok
Została bez dachu nad głową. Dla mieszkania wyszła za mąż. Tajemnice pierwszego małżeństwa Marii Czubaszek
„[...] Żadna miłość. Nawet za nim nie przepadałam"
Dwukrotnie wychodziła za mąż. Z Wojciechem Karolakiem zgrany duet tworzyła aż do końca swoich dni, a jaki był ich związek dziś wiedzą wszyscy. Nie każdy jednak wie, jak wyglądało poprzednie małżeństwo Marii Czubaszek. Nie było w nim ani krzty zaangażowania i uczucia, ale okazało się najkrótszą drogą do otrzymania... wspólnego dachu nad głową. Bezdomna wówczas artystka nie miała skrupułów, kiedy Wiesław Czubaszek zaproponował jej zalegalizowanie związku... który nigdy nie istniał. Jak wyglądała ich historia? Maria Czubaszek zgodziła się na małżeństwo z Wiesławem Czubaszkiem dla mieszkania Małżeństwo z Wojciechem Karolakiem zawarła ze szczerej miłości. Zupełnie inaczej sprawa wyglądała ze związkiem z Wiesławem Czubaszkiem, który nie tylko był dziełem absolutnego przypadku, ale również przezorności sprytnej satyryczki. Gdy na początku studiów zostaje bez dachu nad głową za nieakceptowalne przez rodzicielkę zmiany w wyglądzie, Maria Czubaszek (a wówczas jeszcze Bacz) rozpoczęła poszukiwania nowego lokum. I wtedy na ratunek przybył jej kolega z roku, zamieszkujący skromną kawalerkę z własną matką. „Po kolejnej scysji z mamą (poszło o farbowanie włosów) zostałam wyrzucona z domu. Nie miałam ochoty wracać i się przed nią ukorzyć, dlatego poszłam do Wieśka Czubaszka, którego znałam z uczelni" — wspominała w książce Nienachalna z urody. Młoda Maria nie miała skrupułów przed wykorzystywaniem dobrego serca Wiesława oraz jego mamy. „To nie była żadna miłość. Szczerze mówiąc nawet za nim nie przepadałam. Ale sobie wykombinowałam, że będę mogła trochę pomieszkać w jego domu na przedmieściach Warszawy. Swojej Mamie Wiesiek powiedział, że koleżanka przyjechała z Krakowa na studia, ale nie dostała akademika", opisywała. Zamieszkała w pokoju z przyszłą teściową, lecz było to rozwiązanie zaledwie tymczasowe. Wtedy Wiesław wyszedł z pewną inicjatywą... CZYTAJ TAKŻE: Łączyło ich silne uczucie i ogromne pożądanie. Jerzy Kosiński był największą miłością Urszuli Dudziak. Ten romans zakończyła tragedia „Kilka miesięcy później okazało się, że młode małżeństwa mogą dostać własne mieszkanie. Potrzebny był tylko akt ślubu. Czubaszek uznał, że powinniśmy się pobrać i postarać się o własne mieszkanie. Wiedziałam, że to nie jest dobre rozwiązanie, ale w końcu od czego są rozwody. I tak wyszłam za Czubaszka nie z miłości, ale dla dachu nad głową. Musiałam całkiem stracić kontakt z własnym rozumem" — opisywała satyryczka. W maju 1959 roku Maria Bacz staje się Marią Czubaszek. O dziwo, jej małżeństwo z kolegą z roku przetrwało aż dziesięć lat — a gdy pisarka stwierdziła, że męczy ją ich nieistniejąca miłość, posunęła się do ostateczności. Postanowiła zaaranżować swoją własną zdradę... Maria Czubaszek, Warszawa 08.05.1974 Maria Czubaszek miała dość męża. On był niewzruszony jej niewiernością Czubaszek szybko udało się zakręcić wokół śmietanki najbardziej rozrywkowych ludzi swoich czasów. Wtedy już była pewna, że małżeństwo z nie ma żadnej przyszłości, a Wiesław oraz częściej działał jej na nerwy. „Mój pierwszy mąż miał świra na punkcie sportu, a mnie on mierził. Poza tym nie potrafił się bawić i nie potrafił pić. Wytrzymałam z nim tylko kilka lat" — opisywała w swojej książce. Aby uzyskać rozwód, satyryczka musiała się nieźle nagłowić. „Problem w tym, że mój mąż nie chciał się ze mną rozwieść. Musiałam odegrać z jednym moim kolegą scenkę, podczas której Czubaszek przyłapuje mnie w sypialni z kochankiem. Podziałało", dodawała. O pomoc poprosiła Adama Kreczmara — poeta odegrał z nią skrupulatnie zaplanowaną scenkę łóżkową. Gdy Wiesław Czubaszek wszedł do mieszkania, jego żona rzuciła się na udawanego kochanka, zasypując go namiętnymi pocałunkami. Mężczyzna nie był jednak szczególnie wzruszony tym, co zastał w sypialni. „To ważne? Jeśli tak, zajmij się rozwodem, ja nie mam na to wszystko ani siły, ani czasu" — miała usłyszeć Maria Czubaszek po tym, jak Kreczmar opuścił ich lokum. Udało się jej dopiąć swego. Nigdy niechciana miłość na zawsze przeszła do historii. SPRAWDŻ RÓWNIEŻ: Gdy odszedł, zaczęła gasnąć w oczach. Spędzili razem 63 lata - historia Marii i Jerzego Kuncewiczów Ich drogi prawdopodobnie nigdy więcej się nie skrzyżowały. Gdy jej były mąż zmarł, Czubaszek nawet nie pojawiła się na pogrzebie. „No cóż, każdy w końcu kiedyś umiera. To chyba była moja jedyna refleksja związana z ta informacją. Na pogrzeb nie poszłam. Czy to normalne? Nie wiem, ale dobrze mi z tym, że postąpiłam tak, a nie inaczej", podsumowała apatycznie. Wybitna satyryczka odeszła parę lat po Wiesławie, w maju 2016 roku. Źródło: Fakt.pl Maria Czubaszek, Warszawa, 13.02.1995
Artur Andrus i Maria Czubaszek byli niezwykłą parą przyjaciół, choć dzieliły ich 32 lata
Byli wobec siebie mądrzy, uważni, oddani
Artur Andrus i Maria Czubaszek poznali się w radiowej Trójce w latach 90. On mógł być jej synem, był od niej młodszy o 32 lata, mieli inne doświadczenia, na czym innym się wychowywali. Maria Czubaszek nie była bardzo otwartą osobą, rzadko wpuszczała nowych ludzi do swojego świata, dla Artura Andrusa zrobiła wyjątek. Zaprzyjaźnili się na długie lata. Jak wyglądały ich relacje? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 04.11.2024 r.] Artur Andrus i Maria Czubaszek: przyjaźń wbrew metryce Artur Andrus i Maria Czubaszek poznali się w latach 90. On był wtedy po studiach dziennikarskich na Uniwersytecie Warszawskim. Wszyscy z jego roku gdzieś pracowali, to był czas, gdy jak grzyby po deszczu powstawały nowe pisma, nowe stacje radiowe i telewizyjne. Artur Andrus trafił do radia i uznał, że to jego miejsce. Pracę „załatwił” mu Wojciech Młynarski, którego zaskoczył, gdy zrobił z nim wywiad wierszem. Artur Andrus trafił najpierw do radiowej Czwórki, a potem do legendarnego Programu Trzeciego. Przyjechał do Warszawy z Sanoka, jego rodzice pracowali przy budowie zapory w Solinie. On był dzieckiem z blokowiska. Gdy zaczynał pracę, dopiero urządzał się w Warszawie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgPsLXMd-1026553.jpg" width="2376" height="1600" alt="Warszawa, 13.02.1995. Maria Czubaszek (pisarka, satyryk) w swoim mieszkaniu, z psem.,Image: 428334853, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Roman Kotowicz / Forum" title="Maria Czubaszek" /> Maria Czubaszek – urodziła się w Warszawie w 1939 roku. W latach 90. była już znaną satyryczką, miała na swoim koncie legendarne słuchowiska: „Dym z papierosa”, „Serwus jestem nerwus”, „Z wizytą u Kazia”. Pisała popularne teksty piosenek, m.in. „Wyszłam za mąż, zaraz wracam”, była też autorką scenariuszy filmowych i telewizyjnych. Miała za sobą małżeństwo z Wiesławem Czubaszkiem, za którego wyszła w 1959 roku i dziesięć lat później rozwiodła się. Przez kilka lat była w nieformalnym związku z satyrykiem Jackiem Janczarskim, późniejszym mężem Ewy Błaszczyk. Gdy poznali się z Arturem Andrusem, była już żoną muzyka jazzowego Wojciecha Karolaka. Mówiła, że rodzina to dla niej Karolak i pies. Artur Andrus mógł być jej synem, był o 32 lata młodszy, wychowywał się w zupełnie innej rzeczywistości lat 80. Miał inne odniesienia. A jednak zaprzyjaźnili się, na długie lata. Zobacz też: Artur Andrus o żonie i synu wspomniał tylko raz. Jego życie prywatne owiane jest tajemnicą „Marysia nie kierowała się kategorią wieku. Wiek właściwie dla niej nie istniał. Podobne zjawisko zaobserwowałem u Stefanii Grodzieńskiej. One obie były „poza wiekiem”. To ja poznałem je ze sobą. Wcześniej Stefania nie lubiła tekstów Marysi, myślała, że są wydumane, sztuczne. Dopiero gdy ją poznała osobiście, stwierdziła, że u Czubaszek nic nie jest wydumane, że jest autentyczna we wszystkim, co robi i pisze, bo naprawdę tak myśli. Zapałały do siebie ogromną sympatią. Wiele osób nie wierzyło, że można być z tak innego świata jak Marysia. A to nie była żadna poza”. Nie mówiła: Cześć jestem Mańka. Była nieśmiała Szybko zauważyli, że lubią ze sobą rozmawiać, że znajdują porozumienie. Dużo gadali, śmiali się. Artur Andrus odkrywał świat Marii Czubaszek, razem jeździli na koncerty, satyryczka pytała zawsze, czy w pokoju hotelowym można palić i czy jest telewizor. Kiedy nie mogła go uruchomić, prosiła przyjaciela o pomoc. „Zawsze jednak była tym zakłopotana. Uważała, że ciągle sprawia problemy. Nie chciała zawracać głowy, irytowało ją, gdy proponowałem, że gdzieś pojadę, coś dla niej załatwię”. Nie od razu się ze sobą zaprzyjaźnili. „To nie był taki typ kobiety, która podchodzi do każdego i od razu mówi: »Cześć, jestem Mańka«. Była nieśmiała, ale zarazem nie stwarzała dystansu", wspominał Artur Andrus. Bliskość przyszła z czasem. Razem prowadzili programy satyryczne i napisali dwie książki: „Każdy szczyt ma swój Czubaszek” i „Boks na Ptaku, czyli każdy szczyt ma swój Czubaszek i Karolak”. Artur Andrus nie planował wtedy pisania książek, ale kiedy pojawiała się taka propozycja, pomyślał, z kim jeśli nie z Marysią? „Wiedziałem, że ona będzie mówiła szczerze, że tam nie będzie jakiejś kreacji, a poza tym uwielbiałem z nią rozmawiać, tak prywatnie. W rozmowach prywatnych była tak samo dowcipna jak na scenie, a może nawet bardziej, bo na scenie trochę się bała, to znaczy miała tremę przed występami przed publicznością. A jak była w swoim towarzystwie, to nie miała tej obawy i rozmowy z nią były rozkoszne, fantastycznie się z nią rozmawiało. Była dowcipna, świetna kobieta i szkoda by było, gdyby takiej rozmowy nie zapisać". Zobacz też: Była jego największą szkolną miłością, nagle się rozstali. Michała Żebrowskiego i Monikę Pęcikiewicz połączyło wyjątkowe uczucie Był uważnym, czułym przyjacielem Umiał docenić jej barwność, niezwykłość, wyłapać jej bon moty. Po śmierci Marii Czubaszek powiedział w jednym z wywiadów słowami Jonasza Kofty: „dobrze, że byłaś". Z jednej z podróży przywiózł Marysi breloczek do kluczy, który był też kieszonkową popielniczką. „Jeden z najbardziej trafionych prezentów. Znalazłem zdjęcie, na którym jesteśmy z tą popielniczką. I z czegoś się śmiejemy", wspominał na Facebooku. Maria Czubaszek była oddaną i mądrą przyjaciółką. Opowiedziała Arturowi Andrusowi całe swoje życie, chociaż nie znosiła wspomnień, nie lubiła mówić o sobie i swoich tekstach. Rozmawiali na tematy błahe i poważne. W książce "Każdy szczyt ma swój Czubaszek", Artur Andrus spytał niewierzącą Marię Czubaszek, jak wygląda jej niebo? Odpowiedziała: "Siedzę przy barze. Oczywiście palę, aniołki podają mi popielniczki. Obok dużo psów. Też przy barze. Dużo palących psów. Piją piwo wołowe. I sporo fajnych ludzi. Jacek Janczarski, Adaś Kreczmar, Jonasz Kofta, Jurek Dobrowolski. I tak sobie siedzimy przy barku i mówimy: po co to było się tak męczyć, jak tu jest fajnie?". Zobacz też: Andrzej Rybiński doświadczył w życiu wielu tragedii. Ukojenie odnalazł dzięki wierze Maria Czubaszek od wielu lat chorowała Miała wycieńczony organizm, mało jadła, paliła mnóstwo papierosów. Miała kłopoty z krążeniem. Jej mąż, Wojciech Karolak mówił, że cierpiała na anoreksję. Choć była chudziuteńka, uważała, że jest otyła, brała tabletki hamujące apetyt. W rozmowie z Katarzyną Pytlakowską dla "Vivy" Artur Andrus zdradził, że Maria Czubaszek, choć chorowała od dawna, nie podchodziła do swojej śmierci poważnie. "Marysia podejrzewała, że kiedyś może jej się to przydarzyć" – mówił półżartem Andrus. "Powiem więcej, ona przewidywała to dużo wcześniej. Zawsze powtarzała, że planowała żyć do trzydziestki, bo potem to już nie ma sensu. I była zdziwiona, że to życie trwa, trwa, i trwa (...). Nie byłaby więc zdziwiona tym, że umarła" – wyjaśnia dziennikarz. Maria Czubaszek umarła w 2016 roku. Została pochowana na wojskowych Powązkach. Artur Andrus pożegnał ją epitafium, jakie Jonasz Kofta napisał kiedyś dla Luisa Armstronga: "Śmierć się ludziom przytrafia potocznie... Umiemy uśmiechem ją zbyć... Teraz po prostu odpoczniesz... Tylko nam będzie trudniej żyć... Trudniej, smutniej, nudniej...". Dalej dba o jej dorobek, popularyzuje go, pojawia się na poświęconych Marii Czubaszek spotkaniach i festiwalach
Wojciech Karolak tak wspominał ukochaną żonę: „Była wspaniała i jedyna w swoim rodzaju”
Jaka prywatnie była Maria Czubaszek? Mija sześć lat od jej śmierci
Byli razem 40 lat. Marię Czubaszek i Wojciecha Karolaka łączyła wyjątkowa więź. Ona – wspaniała pisarka, on – utalentowany muzyk jazzowy. Artyści byli bratnimi duszami, mieli to samo poczucie humoru i spojrzenie na świat. Niestety ich szczęście przerwała śmierć pisarki. Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku. Mija właśnie sześć lat odkąd nie ma jej wśród nas. Wojciech Karolak zmarł pięć lat po stracie ukochanej żony. W jednym z archiwalnych wywiadów opowiadał nam o ich miłości i zdradził, jaka prywatnie była Maria Czubaszek. Wojciech Karolak o stracie ukochanej żony. Archiwalny wywiad VIVY z 2016 roku „Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”, mówił Wojciech Karolak o śmierci ukochanej żony Marii Czubaszek. W 2016 roku po stracie swojej miłości udzielił poruszającej rozmowy Krystynie Pytlakowskiej. Przypominamy archiwalny wywiad, który pojawił się w VIVIE nr 24/2016. Kiedy rozmawiam o Marysi, kiedy o niej myślę, zawsze czuję jej dowcip. Myślę, że Ty również. Tak, i tego mi brak. Zauważyłem, że bez Marysi głupieję. Przede wszystkim dlatego, że nie mam z kim rozmawiać, bo skończyły się w tym domu rozmowy o niczym, które były najpiękniejsze. W ogóle skończyły się rozmowy. O niczym, czyli o czym? O tym, że ktoś coś powie, druga osoba odpowie, rodzi się dygresja i z tej dygresji następna dygresja. Można się przy tym pokłócić i tak mija pięć godzin dziennie tego uroczego gadania, które miałem przez 40 lat. I raptem jednego dnia to się skończyło. Siedzę więc i milczę. Marysię bawiło Twoje poczucie humoru. Anegdoty w rodzaju tej o duecie Ireny Santor z Edytą Górniak? To było à propos odchudzania, bo wtedy przez ostatnie trzy lata piłem głównie piwo, mieściłem się więc jedynie w spodnie od dresu. Do tego duetu robiłem aranże. W pewnym momencie podeszła do mnie pani Irena i powiada: „Panie Wojtku, tam jest taki fragment, który byśmy z panią Edytą zaśpiewały w dwugłosie. Mógłby pan to napisać?”. Siedziałem po jednej stronie stołu, musiałem przejść na drugą, żeby coś napisać ołówkiem. Powiedziałem: „Czemu nie, w końcu przyda mi się odrobina ruchu”. Nikt tego nie zauważył, nie wiem, czy z uprzejmości, tylko Marysię to rozśmieszyło. Oboje bawiliście się purnonsensami. Purnonsens to wtedy, kiedy literat pisze tylko piórem. No, teraz poleciałem dowcipem Kurylewicza, który był geniuszem od zabawy słowem. W każdym razie strasznie mi brak tych rozmów z Marysią. Tych humorystycznych komentarzy. Czasem chętnie pogadałabym z Tobą, ale Ty w dzień śpisz, a żyjesz nocą, kiedy śpią inni. Dopiero od godziny 22 czasem odbierasz telefon. Tak, ale dzięki temu za bardziej naturalny odbieram fakt, że jestem sam. W gruncie rzeczy mi to odpowiada, bo nie lubię tłumów i sytuacji towarzyskich. A nie lubię ich od czasów, kiedy nie piję, czyli od bardzo dawna. Dla mnie spotkania towarzyskie bez alkoholu właściwie nie istnieją. Być może źle to o mnie świadczy, ale taka jest prawda. Najlepiej czuję się sam, kiedy mogę po prostu nic nie robić. Zobacz też: Maria Czubaszek i Wojciech Karolak przeżyli razem 40 lat. W tym tkwił sekret ich związku Maria Czubaszek, Wojciech Karolak, Viva! 2/2012 I wtedy siedzisz na kanapie i patrzysz na swoje organy Hammonda? Nie, jest masa zajęć, które pomagają mi zabić czas, i nawet wciągam się w niektóre sprawy przez moment tak bardzo, że zapominam o rzeczywistości. A to pomaga. Naprawiasz coś, sprzątasz? Raczej psuję. Jeśli czegoś nie zepsuję, uważam to za swój sukces. Ale jestem maniakiem komputerowym, tyle że na innej zasadzie niż większość ludzi. Nie uznaję portali społecznościowych, nie są mi do niczego potrzebne. A poza tym nie chciałbym figurować gdzieś pod moim nazwiskiem. Co robisz więc w internecie jako Karolak? Różne rzeczy. Szukam odpowiedzi na moje pytania lingwistyczne, słucham muzyki. Dzięki YouTube znalazłem kilka perełek Jeremiego Przybory, które nie były częścią kabaretu. Między innymi zachwycił mnie skecz z Kobielą w roli prezesa, który przychodzi do parku ze swoim pracownikiem, panem Trznadlem, grającym na saksofonie i zamierza, recytując sonet Petrarki, poderwać dziewczynę. Ludzie na całym świecie zaczynają wydobywać archiwalia. Na przykład pierwszej Piwnicy pod Baranami czy Milesa Davisa z Johnem Coltrane’em. Nigdy bym nie przypuszczał, że ktoś kiedyś sfilmował te wspaniałości. Kiedy Ty zaczynałeś grać, nie było takich możliwości ani technik. Dla dzisiejszych młodych muzyków to zamierzchłe czasy, ale nie dla mnie. Jazz nie rozwijał się liniowo. Na początku był dosyć prostą ludową muzyką, ale zbliżając się do połowy XX wieku, dokonał wielkiego skoku. Z bum-cyk, bum-cyk zrobiła się sztuka. Ja się interesuję jazzem granym od połowy lat 40. Jest w nim siła. To kwintesencja tego, czym różni się jazz od filharmonicznej klasyki. Nie jest ani trochę archaiczny, ciągle żyje i przewija się we współczesnym nurcie. Nigdy nie lubiłem staroci, a ta muzyka nie ma wieku. I to robisz nocami? Wracasz do swojej młodości? Tak, siedzę po nocach i grzebię w rozmaitych koncertach. Mam czas, nie muszę się wcześnie kłaść, bo nie muszę wcześnie wstawać. A gdy tak szukam, po drodze znajduję mnóstwo innych fascynujących nagrań, które trzeba natychmiast ściągnąć, przegrać na komputer, posegregować. Zapominam o całym świecie. I to dla mnie jest błogosławieństwo. Wtedy nie myślisz o Marysi? Wtedy w ogóle nie myślę, ja o niej myślę w innych sytuacjach. Jeśli na przykład trafię na jakąś mszę w „czarnym” kościele, jakiś gospel w południowych Stanach. Ta muzyka tak na mnie działa, że jestem bezsilny wobec intensywności jej przeżywania. Tak mnie wzrusza, że po prostu leją mi się z oczu łzy. Dobrze, że nikogo wtedy przy mnie nie ma, bo jak ktoś głupio wygląda, to lepiej, by był wtedy sam. Ale mówię o tym dlatego, że w chwilach, gdy myślę o Marysi, robi mi się to samo. Wystarczy ułamek sekundy, okruch jakiegoś wspomnienia i raptem przypominam sobie, jak siedziałem przy tym komputerze, a ona obok sobie spała w fotelu. I jak się strasznie martwiłem, że wysycha i niknie. Widziałeś jej odchodzenie. Tak, ale liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. A tymczasem życie ją spalało. Ale nie bała się śmierci. Sama mi o tym mówiła. Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre. Gromadzisz wspomnienia i przedmioty. Powinienem mieć folwark z kilkoma stajniami, w których przechowywałbym rzeczy, które lubię. Poza tym co miałbym zrobić z tym, czego już nie potrzebuję? Ogłosić to na Allegro i tolerować wizyty obcych typów, którzy łaziliby mi po mieszkaniu? I jeszcze by się targowali. Z drugiej strony myślę sobie: Mam to już tak długo i przecież to moje, jak mógłbym się tego pozbywać? To tak jak z organami Hammonda? One są potwornie niepraktyczne, ciągle kombinuję, żeby je zamienić na inne. Ale związało Cię z nimi życie. Gdy poznałeś Marysię, wprowadziłeś się do jej kawalerki właśnie z nimi. Tak, i ta kawalerka się zmniejszyła. Małżeństwo z organami Hammonda wymaga dużo więcej miejsca niż małżeństwo z dzieckiem. I z ich powodu Marysia musiała pisać w kucki w przedpokoju, co jej zostało. Z tymi kuckami to prawda, ale to nie dlatego, żebym ją torturował. Kiedy wszedłem do jej mieszkania po raz pierwszy, widać było wydeptaną drogę od łazienki w stronę łóżka, a po bokach stały tak zwane meble Puchały, które wywalczyła przy rozwodzie z Czubaszkiem. Takie meble to był wielki szpan. Były chyba zaprojektowane dla Japończyków, którzy wszystko robią, siedząc na podłodze. Tak niskie. Ale mi to nie przeszkadzało. Jadałem więc na podłodze albo w kanciapie jakiegoś klubu. A Marysia pisała albo w redakcji, albo nie wiem gdzie. To nie było więc tak, że mój Hammond ją wypchnął z pokoju. A teraz paradoks, bo te organy stoją tu właściwie bezużyteczne – mnie się po prostu nic nie chce robić muzycznie, odkąd umarła. Przedtem też mi się nie chciało, z powodu lenistwa, ale teraz to mi się już w ogóle nic nie chce. Depresja po stracie bliskiej osoby? Nie wiem, podobno depresja jest chorobą, a ja nie czuję się chory. Może jestem inny niż człowiek, za którego miała mnie Marysia. Z przyczyn dla mnie niezrozumiałych traktowała mnie od początku jak jakiegoś nadczłowieka, takiego Milesa Davisa czy Michaela Jacksona. Tłumaczyłem jej, że jest dokładnie odwrotnie. Mówiłem, że owszem, jestem dobrym muzykiem, ale żadnym wielkim artystą. A to ona jest twórcza. „Reprezentujesz poziom Kabaretu Starszych Panów i Monty Pythona”, dodawałem. Do tej pory uważam, że słuchowiska, które reżyserował Jurek Dobrowolski, z Kwiatkowską, Pokorą i Łazuką, były arcydziełami. Ale jej można było mówić długo, pamiętała to może 10 minut, a potem następował kompletny reset. Kiedy się poznaliście, Ty byłeś bardziej znany niż Maria Czubaszek. Miała prawo widzieć w Tobie mistrza. Uważam, że wielką krzywdę wyrządziły jej czasy, w których żyła, bo nigdy nie została tak naprawdę doceniona za to, w czym była wspaniała i jedyna w swoim rodzaju. Przybora przynajmniej doczekał się tego, że przez ostatnich 10 lat był poważany jako wielki, wspaniały twórca. Marysi nikt nie powiedział: „Boże, jakie te pani słuchowiska są genialne”. Kiedy Polskie Radio wydało z nimi płytki, to w śmiesznym nakładzie i nigdzie nie można ich było kupić. To ja je przegrywałem i dawałem ludziom, którzy o nie prosili. Kiedy jej tłumaczyłem, że jest genialna, a ona się upierała, że to ja jestem Bóg wie kto, pomyślałem, że jej tego nie wybiję z głowy, ponieważ kompletnie się nie zna na muzyce i jest totalnie niemuzykalna. Ona nie reagowała na muzykę, tak samo jak ja nie reaguję na poezję. I nie ma się czego wstydzić. Te modele tak mają. Czytaj też: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Zastanawiam się jednak, dlaczego jazzman zakochuje się w kobiecie głuchej na muzykę. Bo ta kobieta to cudo. Takich więcej nie ma. Wystarczyłoby powiedzieć, że po prostu ją kocham. Nie kochałem, tylko kocham. Z każdym dniem coraz bardziej i więcej. Bo Marysia jest wspaniałym człowiekiem i nie musi słuchać mojej muzyki. Gram dla ludzi na koncertach i to wystarczy. Muzyka nigdy nie była dla mnie jakąś wielką pasją – lubię ją, ale miałem być plastykiem. A nie zostałem nim, bo jestem daltonistą. W każdej chwili mógłbym z muzyki zrezygnować, gdyby nie to, że stanowi moje źródło utrzymania. Słuchałbym sobie innych na YouTube, jak fajnie grają i śpiewają. Zwłaszcza ci czarni baptyści w amerykańskich kościołach. Co więc jest Twoją pasją? Nie mam jednej pasji. Jestem estetą, wrażliwym na wiele sztuk. Kocham gotyk. Gaudiego. Interesuje mnie architektura, moda… Lubię elegancko ubrane kobiety. Niezbyt to głębokie… A co było pasją Marysi? Ona nie miała żadnych pasji, które by polegały na zachwycaniu się jakąś twórczością. Może z wyjątkiem Woody'ego Allena. Jej największą pasją były zwierzęta. I byłaby najszczęśliwsza, gdyby mogła żyć z nimi w symbiozie. Kiedy dochodziło między nami do jakichś scysji, co zdarzało się dość często, rozbrajałem jej zły humor, znajdując na przykład filmik, jak to lew wita kobietę, która uratowała mu życie. Oglądając to, Marysia topniała i omdlewała z zachwytu: „O, jaki piękny lew, o, jak łapką porusza”. Strasznie mnie to wzruszało, bo mam dokładnie takie same odczucia. Tylko może bez tej egzaltacji. Ludźmi też się przejmowała? Tak, bo była dobrym człowiekiem i miała wspaniałą hierarchię wartości, która bardzo mi się podobała. Pod wieloma względami byliśmy bardzo podobni, chociaż ja mam zupełnie inne usposobienie. Wychowałem się w artystycznej rodzinie, w domu, w którym były ciągłe awantury. Nie znoszę więc draki, kłótni, niepotrzebnej szorstkości. Mam wtedy odruch wycofywania się. Z kolei Marysia miała w sobie buńczuczność, potrafiła wchodzić w bardzo ostrą polemikę, gdy napotykała na coś w poprzek jej stosunkowi do życia. Potrafiła walnąć pięścią w stół, a ja tego nie cierpię. Ale kiedy się kłóciliśmy, cały czas miałem świadomość, że to tylko jakaś przyprawa do naszego życia, bardzo powierzchowna. Marysia nawet w takich sytuacjach zachowywała dowcip, co jest najwyższą szkołą jazdy. Ja tego, niestety, nie umiem. Nie znosiła Twojego kolekcjonerstwa. O to wybuchały kłótnie? I miała do nich prawo, bo to utrudniało jej życie. Ja na przykład nie toleruję wyrzucania jedzenia i od razu w myślach za to przepraszam. Marysia mogła często sądzić, że jem i piję coś przeterminowanego ze skąpstwa. Ale nie powiedziała tego nigdy na głos, bo w gruncie rzeczy wiedziała, że we mnie nie ma nawet promila skąpca. Nie wyrzucam za małej koszulki, w której chodziłem 40 lat temu, piłem w niej wódkę, potem trzeźwiałem, potem pływałem w niej po morzach i oceanach. I byłem z nią nawet na Haiti, jak więc mam ją wyrzucić? Przecież ja z tą koszulką tyle przeżyłem! Maria Czubaszek, VIVA! 2013 I nadal masz tę koszulkę? Mam. W tym pokoju jest wszystko właściwie tak, jak wtedy, kiedy Marysię stąd zabrano. Wszystko poza klapkami, które pani Zosia wyrzuciła. A to przecież była cała Marysia i jej chodzenie po domu, i spanie. Jak te klapki tu były, czułem się, jakby wyszła tylko na chwilę. Leżą tu jej papierosy. Masz do niej żal, że tyle paliła? Nie mam, bo sam palę. To więcej niż przyzwyczajenie. To sposób życia. Jak człowiek ma raptem przestać, to co to tak naprawdę zmieni? Porozmawialiście kiedykolwiek o śmierci? O jej śmierci nigdy. Kilka razy powiedziałem, że boję się śmierci, ale tak bezosobowo. Nie określiłem, czyjej. A ja się bałem jej śmierci, nie swojej. Nie pocieszało mnie, że z góry spojrzy na mnie, że się spotkamy, że będziemy chodzili po pięknej łące… W obliczu odejścia kogoś bliskiego ludzie stają się infantylni. Bo wtedy łatwiej znieść stratę. Może tak powinno być, ale ja nigdy w coś takiego nie wierzyłem. To jest myślenie życzeniowe. Już jako małe dziecko zastanawiałem się, jak to jest, że jeśli ktoś widzi mnie, a ja widzę jego, to to są dwa zupełnie inne światy. Przyjąłem taki sposób myślenia, że świat to coś, co ja postrzegam, a cała reszta jest być może iluzją. Ja nawet nie wiem, czy Nowa Zelandia istnieje naprawdę. I czy istnieje Bóg. Wierzę w Boga jako siłę sprawczą wszystkiego, co nas otacza i jeszcze dużo dalej, ale Marysia w ogóle o tym nie myślała. Wcześnie spostrzegłem, że nie ma sensu opowiadać jej o miejscach, które zwiedziłem. Wiedziałem, że ona słucha z uprzejmości, ale tak naprawdę ma to gdzieś. Musiałaby tam być i widzieć to razem ze mną. Ale gdybym opowiedział jej o małym krokodylku, którego zabili, żeby go potem wypchać i sprzedać, toby nie posiadała się z żalu. Z którego okresu Waszego życia wspominasz ją najczęściej? Tego ostatniego, dlatego że wbrew pozorom kocham ją coraz bardziej. Moje uczucie cały czas rosło, im była starsza, tym bardziej ją kochałem. Była dla mnie piękna, nawet tym, co już było gasnące w jej oczach. Wiedziałem, że odchodzi. Kiedy dwa tygodnie przed śmiercią powiedziała mi, że się kończy, zareagowałem strasznie. Prosiłem jak idiota, żeby zaczęła więcej jeść, robiłem jej wymówki, ale z nią nie było na ten temat żadnej rozmowy. Do końca jednak miała plany. I ciągle miała bardzo dużo energii, więcej niż ja. Śmigała jak szalona, myślałem: może to taka rodzina, w której kobiety tak robią? Ale pod koniec cały czas spała, a ja cieszyłem się, bo myślałem, że chociaż trochę odrestauruje organizm, który katowała niemiłosiernie. Dwa dni przed śmiercią powiedziała mi, że nie chce być stara, że nawet już jej się żartować nie chce, tylko kto się teraz Wojtkiem zaopiekuje. Ona nie lubiła starości, panicznie się bała niedołęstwa. I miała świadomość, że brakuje jej powodów, aby dalej żyć. Wolała umrzeć, niż być niedołężną staruszką. Ale przecież miała miłość, przecież CIę kochała. Tak, ale miała prawo kochać tak, żeby jednak zdecydować, że umrze, kiedy poczuje, że już czas. To by świadczyło o tym, że mi ufała. Może się to wydać niezrozumiałe, ale nie mam do niej najmniejszej pretensji o to, że tak sobie odeszła. Zresztą na pewno było jej przykro. Nie wiem, co bym zrobił, gdyby to wszystko ode mnie zależało. Pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie. Widocznie tak było dla niej lepiej. To jest jakieś pocieszenie. Tylko tyle, że straciłem mojego zająca i lustro, w którym się przeglądałem. Marysia była punktem odniesienia wszystkiego, co robiłem, i tego mi zabrakło. Maria Czubaszek, VIVA! 2013
Polskie feministki i skandalistki. Czym szokowały Janion, Szczuka, Czubaszek i Bakuła?
Feminizm to ruch społeczny, którego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa femina i oznacza po prostu kobietę. Feministki, a więc kobiety reprezentujące ten ruch mają wspólny cel – utrzymanie równości płci pod względem politycznym, ekonomicznym, osobistym i społecznym. Organizacje feministyczne na świecie walczą o to, aby w żadnym wypadku nie pozbawiać kobiet praw, które należą im się tak samo, jak mężczyznom. Mają więc możliwość edukacji, posiadania własności, odpowiedniego wynagrodzenia, praw w małżeństwie czy urlopu macierzyńskiego. Dodatkowo, feministki walczą również o dostęp do legalnej aborcji, edukacji seksualnej, ochrony przed przemocą domową, molestowaniem oraz gwałtem. Dziś obchodzimy Międzynarodowy Dzień Feministek. Przy tej okazjI przypominamy polskie ikony, którym walka o prawa kobiet, równouprawnienie płci oral legalną aborcję nie była obca. Ani od święta, ani na co dzień. ZOBACZ: Dziś Międzynarodowy Dzień Feministek! Co oznacza słowo, z którym utożsamia się wiele kobiet? One nie znają tabu. Maria Janion, Kazimiera Szczuka, Hanna Bakuła i Maria Czubaszek udowodniły, że nie boją się odważnych wypowiedzi. Zaskakiwały, szokowały i wzbudzały kontrowersje. Czym? Dlaczego są uważane za jedne z najbardziej wyrazistych kobiet w polskiej kulturze? Wszystkie łączy to, że walczyły o prawa kobiet na różne sposoby. Ostro sprzeciwiały się domowej przemocy, niższym płacom i dyskryminacji "słabszej płci". Bezkompromisowe, inspirujące, pragnące życia w kraju demokratycznym, w którym wszyscy będą traktowani równo. Jedne z nich uchodzą za skandalistki, inne za umiarkowane feministki, jeszcze inne za chcące równouprawnienia bojowniczki o wolność. CZYTAJ TEŻ: Olejnik, Rubik, Rozenek... Gwiazdy wspierają protest #AniJednejWięcej Czym szokowały polityków, media, fanów i opinię publiczną? Dlaczego uchodzą za postaci kontrowersyjne? O co walczą i dlaczego? W naszej galerii znajdziecie zestawienie najbardziej znanych, głośnych, a czasem kontrowersyjnych polskich feministek. Zobaczcie, czym w walce o prawa kobiet i równouprawnienie zasłynęły Maria Janion, Kazimiera Szczuka, Hanna Bakuła i Maria Czubaszek.
Maria Czubaszek: „Dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie”
Przypominamy niezwykłą rozmowę ze słynną satyryczką
Była jedną z najbarwniejszych osobowości radia i telewizji. Wzbudzała emocje: śmieszyła, rozbawiała. Ciętym językiem i celnym dowcipem potrafiła też dzielić Polaków. Maria Czubaszek swoją osobowością i nieposkromionym poczuciem humoru potrafiła rozbroić każdego, nawet w politycznych sporach. Mówiła, że „śmierć to już po balu”. Nie wierzyła w życie pozagrobowe, choć chciałaby, by istniało bo… spotkałaby w nim wszystkie swoje psy. Do wszystkiego potrafiła podejść z dystansem, czym skradła serca milionów fanów.... Wywiad z Marią Czubaszek Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: NASZE WSPOMNIENIA. Andrzej Żuławski: „Ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku” Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Polecamy też: NASZE WSPOMNIENIA. Ks. Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, prosić o zbawienie” – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. Polecamy też: Fani kochali poczucie humoru Marii Czubaszek, a ona do końca go nie straciła INSTAGRAM – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Polecamy też: Fani kochali poczucie humoru Marii Czubaszek, a ona do końca go nie straciła INSTAGRAM – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. Zobacz także: Maria Czubaszek wczoraj trafiła do szpitala. Grzegorz Miecugow: "Przeszła ciężki czas tam w szpitalu" – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Wojciech Karolak nie żyje. Wybitny artysta, mąż Marii Czubaszek miał 82 lata
Nie żyje Wojciech Karolak. Legendarny muzyk zmarł w wieku 82 lat. Prywatnie był przez wiele lat mężem Marii Czubaszek, która odeszła w 2016 roku. Smutną wiadomość przekazał w środę po południu dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. Nie żyje Wojciech Karolak. Kim był? W środę 23. czerwca dotarła do nas smutna wiadomość. Nie żyje Wojciech Karolak, genialny jazzman, multiinstrumentalista i kompozytor. Miał 82 lata. Wiadomość o jego śmierci przekazał dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. „Wojciech Karolak usnął snem wiecznym. W spokoju i ciszy. R. I. P.”, napisał na Twitterze. Potwierdził ją również Program 1 Polskiego Radia. View oEmbed on the source website Zmarły muzyk był nazywany najwybitniejszym organistą w historii polskiego jazzu. Wojciech Karolak przyszedł na świat 28. maja 1939 roku. Szybko zaczął przejawiać talent muzyczny. I to w wielu odsłonach! Grał i komponował m.in. na saksofonie altowym i tenorowym, organach Hammonda (był nazywany ich wirtuozem), zajmował się również aranżowaniem utworów. Karierę profesjonalną rozpoczął w latach 50. XX wieku. I tak w 1958 roku dołączył do formacji Jazz Believers, zaś w kolejnych dwóch latach zaangażowano go do zespołu The Wreckers. Jego liderem był Andrzej Trzaskowski, ojciec obecnego prezydenta Warszawy. „Lubiłem grać nie tylko w Hybrydach na Mokotowskiej, gdzie grało się jazz tradycyjny, ale też w Stodole, gdzie grało się jazz bardzo swingujący”, wspominał w rozmowie z dziennikarzami Polskiego Radia. W 1961 roku Wojciech Karol zdecydował porzucić grę na saksofonie. Wówczas zaczął grać na fortepianie w formacji Andrzeja Kurylewicza. Rok później natomiast wraz z Andrzejem Dąbrowskim założył The Karolak Trio. Wydał również pierwszą autorską płytę. Z kolei od 1963 roku, razem z Janem Ptaszynem Wróblewskim, był członkiem Polish Jazz Quartet. Współpracował również ze Swingtetem Jerzego Matuszkiewicza, pełnił rolę aranżera i kompozytora studia M-2 oraz big bandu Polskiego Radia, zaś w latach 80. stworzył formację Time Killers z Tomaszem Szukalskim i Czesławem Bartkowskim. Wojciech Karolak przez lata współpracował również z saksofonistą Januszem Muniakiem, natomiast w 1988 roku wziął udział w nagraniu legendarnej płyty „Tak! Tak!” Obywatela GC, czyli Grzegorza Ciechowskiego. Latach 90. przyniosły współpracę z Jarosławem Śmietaną. Wojciech Karolak aktywnie wspierał również w projektach jazzowych Piotra Barona i Zbigniewa Lewandowskiego oraz w projekcie Gospel Magdę Piskorczyk. Wojciech Karolak współtworzył również eksperymentalną muzykę filmową m.in. do słynnego filmu „Konopielka” Witolda Leszczyńskiego z 1981 rok, skomponował także muzykę do spektakli „Dekameron” i „Ubu Król”, jak również do musicalu „Dracula”. Co ciekawe, miał na koncie również komponowanie ścieżek dźwiękowych do tekstów autorstwa swojej żony, Marii Czubaszek. Tak powstały m.in. utwory „Była sobie para”, „Wyszłam za mąż, zaraz wracam”, „Miłość jest jak niedziela”, „Ballada o spełnionych dniach” oraz „Krótki metraż”. Czytaj także: Maria Czubaszek i Wojciech Karolak przeżyli razem 40 lat. W tym tkwił sekret ich związku Wojciech Karolak, Warszawa, 28.06.2017 rok Maria Czubaszek i Wojciech Karolak - historia miłości Przeżyli razem 40 lat. Byli parą wyjątkową i nietuzinkową. Oboje wrażliwi, błyskotliwi, inteligentni. Mieli niezwykłe poczucie humoru. Jak mawiała Maria Czubaszek „prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”. I tak właśnie było w ich przypadku... Poznali się w trakcie wieczorku u wspólnych znajomych. Były lata 70. XX wieku. Zaczęło się od... rozmowy. Oboje stwierdzili wówczas, że potrafią porozumieć się na niemal wszystkie tematy. Jednak później Wojciech Karolak musiał wyjechać do Szwajcarii. Gdy wrócił, od razu umówił się z Marią Czubaszek na randkę. I właśnie wtedy doszło między nimi do pierwszej kłótni, ale bardzo szybko pogodzili się. Wówczas muzyk zwrócił również uwagę na nogi poetki i dziennikarki. „Potem okazało się, że nogi to tylko jedna z jej piękności. Natomiast cała piękność leżała w jej duszy i usposobieniu”, opowiadał Wojciech Karolak w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Jak sam podkreślał, sekret ich związku tkwił w tym, że miłość łączyła się z przyjaźnią. Ufali sobie bezgranicznie, zawsze mogli na sobie polegać i akceptowali siebie bez żadnych „ale”. Nie próbowali siebie nawzajem naprawiać. Wiernie stali u swojego boku i pozwalali drugiej stronie zawsze być sobą. Ich małżeństwo zakończyło się 12. maja 2016 roku. Teraz, po śmierci Wojciecha Karolaka, wreszcie znowu mogą być razem... Zobacz: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Wojciech Karolak i Maria Czubaszek w sesji dla „VIVY!”, styczeń 2012
Maria Czubaszek: błyskotliwa, inteligentna, nienachalna z urody...
Maria Czubaszek odeszła 12 maja 2016 roku. Była dziennikarką, pisarką, ale o sobie mówiła skromnie „autorka rozrywkowa”. Autorka niezliczonej ilości programów, skeczy i książek. Każdy szczyt ma swój Czubaszek, Dzień dobry jestem z kobry, Nienachalna z urody stały się bestsellerami. Uważała, że lepiej udawać głupszą, bo inteligentne kobiety wydają się przemądrzałe. Była feministką choć jej zdaniem „mężczyźni jakoś lepiej wyszli Panu Bogu albo od lepszej małpy pochodzą”. Paliła niesamowite ilości papierosów i postanowiła, że także po śmierci puści dymka – zażyczyła sobie, aby ją skremować... Dziś ulubienica publiczności skończyłaby 81 lat. W dniu, w którym szczególnie pamiętamy o Marii Czubaszek i jeszcze mocniej, niż na co dzień nam jej brakuje, przypominamy najciekawsze fakty i ciekawostki na temat satyryczki. Sprawdź, czego być może o niej nie wiedziałeś.
Była tak błyskotliwa, że... wątpiono w jej prawdziwość
Stocznia w Szczecinie, początek lat 70. Stoczniowcy tłumnie stawiają się na spotkanie z radiowcami z Trójki. Robotnicy, podobnie jak cała Polska, uważają, że Maria Czubaszek nie istnieje. Że teksty do skeczy pisze pod tym pseudonimem kilku satyryków. Są tak dobre. Dlatego chcą ją zobaczyć, tu i teraz. – Mańka, na scenę! – Czarna czupryna Jacka Janczarskiego, satyryka i pisarza, wygląda zza parawanu, jakby głowa była oddzielona od tułowia. – Coś ty, nie pójdę! – Aż czerwienieje ze złości. – Ale już! Maria próbuje uciec. Z wdziękiem omija kable, które plączą się między nogami. Janczarski ją goni, w końcu dopada, łapie za kucyk i ciągnie na scenę. Przed samym parawanem puszcza i chwyta mocno za rękę. Wychodzą. – Proszę państwa: Maria Czubaszek! – niemal krzyczy do mikrofonu. Tak Violetta Ozminkowski rozpoczyna opowieść w trzech aktach o jednej najbardziej wyrazistych Polek, zmarłej w 2016 r. Marii Czubaszek. Ozminkowski, dziennikarka i pisarka, zasłynęła dzięki świetnym biografiom Marka Edelmana i Michaliny Wisłockiej. Na podstawie jej książki powstała „Sztuka kochania” z Magdaleną Boczarską w roli słynnej seksuolożki. Teraz autorka wzięła na tapetę życie Marii Czubaszek, dziennikarki, satyryczki, autorki tekstów piosenek i pisarki (jej ostatnia książka „Nienachalna z urody” ukazała się pięć dni po jej śmierci). Do świata Marii wpuścił Ozminkowski Wojciech Karolak, ukochany mąż satyryczki, który w niezmienionej formie zachował pokój żony i jej bogate archiwum. Młodsi odbiorcy zapamiętali ją jako brutalnie szczerą starszą panią o ciętej ripoście, jedną z najjaśniejszych gwiazd programu „Szkło kontaktowe”. Ale legenda Czubaszek zaczyna się w latach 60., kiedy rzuciła studia dziennikarskie, żeby zadebiutować w radiu. Dzięki biografii „Maria Czubaszek. W coś trzeba nie wierzyć” zyskujemy dostęp do fascynującego życiorysu kobiety tak bystrej, że niektórzy wątpili w jej istnienie. Biografia słodko-gorzka Plotkę , jakoby „Maria Czubaszek” miała być tylko damskim pseudonimem artystycznym rozpuścił Jerzy Urban. Nie wszystkim mieściło się w głowie, że w głębokim PRL kobieta mogła zachowywać się inaczej niż nakazywała norma. Zachwycać intelektem i otwarcie mówić, że nie chce zakładać rodziny. Pod moim domem nie było podwórka, ale nawet jakby było, nie bawiłabym się z dziećmi. Od małego ich nie lubiłam – mówiła już dorosła Maria Czubaszek. Od małego, czyli od czasów wojny, która naznaczyła pierwsze 6 lat jej życia. Później nie było dużo lżej, Czubaszek miała trudne relacje z matką i z ludźmi w ogóle. Nienawidziła szkoły, była dręczona przez inne dzieciaki. Najbardziej nie znosiła WFu, a niechęć do sportu pozostała jej do końca życia. Nie przepadała też za jedzeniem. Była w stanie przetrwać na kawie i lodach, oraz oczywiście ukochanych papierosach, wypalała trzy paczki dziennie. Palić nauczyli ją koledzy z liceum Batorego, pierwsi rówieśnicy, z którymi znalazła wspólny język. Po incydencie z synem dygnitarza Maria została zmuszona do opuszczenia liceum i cykl niedopasowania znów się rozpoczął. Nie potrafiła odnaleźć się w żeńskiej szkole, na inwigilowanym przez władze uniwersytecie czy w pierwszym małżeństwie, w które weszła, by wyjść z rodzinnego domu ([…] od razu mi się ten Czubaszek nie spodobał. Zero. Ale pomyślałam, pobierzemy się, rozsmakuję się w nim. No więc prawie dziesięć lat było coraz gorzej, nie rozsmakowałam się]. Jak ryba w wodzie czuła się za to wśród warszawskiej bohemy, wśród pisarzy i muzyków. Jej drugim mężem został jazzman Wojciech Karolak, ten sam, który przed śmiercią trzymał ją za rękę i do dziś pielęgnuje pamięć o Marii. Ozminkowski nie kreuje jednak lukrowanego obrazu wielkiej miłości. Od razu muszę – jakby na wstępie – oznajmić, że kocham cię i bardzo bym się nie chciał z Tobą rozstawać. Moje oferty na przyszłość są kiepskie: 1) Jestem alkoholikiem i nic tego nie zmieni 2) Ja sam się też nie zmienię – pisze Karolak w przedrukowanym liście. Nigdy nie wierzcie, że mąż rzuci dla was picie – to chore, Karolak to zrobił, bo przestraszył się, że umrze. A on bardzo boi się śmierci – komentuje później Czubaszek. Bo życie Czubaszek nakreślone we „W coś trzeba nie wierzyć” jest słodko-gorzkie, nieocenzurowane, złożone z nakreślonych pewną kreską scenek, prywatnych rysunków i notatek. Podobnie mówiła o sobie sama Czubaszek, podczas swoich pełnych dystansu spotkań autorskich, które dziś nazwalibyśmy rasowym standupem. Później trafiła do programów satyrycznych w HBO i TVN24. Jestem zapraszana do różnych telewizji, za często uważam, ale bardzo pilnuję, żeby nie trafiać do jakichś poważnych programów, ponieważ ja gadam te głupoty, więc staram się pilnować, żeby chociaż nie robić tego w poważnym programie – komentowała z autoironią. Nieprawdą jest jednak, że Czubaszek ciągle trzymały się żarty. Do historii przeszły jej spory z konserwatywnymi politykami i wypowiedzi o świadomym rodzicielstwie (Czubaszek popierała wolny dostęp do aborcji, refundację in vitro, adopcję przez pary homoseksualne). Gdy pojawiła się w programie publicystycznym „Tomasz Lis na żywo”, przed telewizorami usiadło 4,5 miliona widzów. Książka Ozminkowski pozwala poznać różne strony Czubaszek: tej młodej i tej u kresu życia, tej ironicznej i tej poważnej. Świetne. Wzruszające. Złapałem się na tym, że czasem zapominałem, że czytam o Marysi. Zobaczyłem ją na nowo – recenzuje wieloletni współpracownik i przyjaciel satyryczki, Artur Andrus. Biografia „Maria Czubaszek. W coś trzeba nie wierzyć” ukazała się 23 lutego nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Materiał powstał z udziałem wydawnictwa Prószyński i Sk-a.
One głośno o tym mówią! Te gwiazdy przyznały się do aborcji
Za nami czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na wydarzeniu?
Kilka dni temu w Polanicy-Zdrój odbyła się czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na festiwalu? Czym to niezwykłe wydarzenie zaskoczyło nas tym razem? Zobacz też: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! Festiwal Marii Czubaszek w Polanicy-Zdrój. Kto wystąpił? 13-15 października w Teatrze Zdrojowym odbyło się wyjątkowe wydarzenie - czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek, którego pomysłodawcą jest dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. Założeniem organizatorów jest upowszechnianie twórczości mistrzyni słowa, królowej polskiej satyry, wspaniałej pisarki, autorki tekstów i dziennikarki. Była jedną z najbarwniejszych osobowości radia i telewizji. Swoim nieposkromionym poczuciem humoru potrafiła rozbroić każdego, nawet w politycznych sporach. Mówiła, że „śmierć to już po balu”. Do wszystkiego potrafiła podejść z dystansem, czym skradła serca milionów fanów. „Festiwal jest wyjątkowym zjawiskiem na polskiej mapie kulturalnej. Z wielu powodów. Artystycznych, ponieważ pokazuje mistrzów wspaniałego, inteligentnego polskiego słowa, prezentuje cudownych muzyków i tworzy klimat zachwytu nad prawdziwą sztuką”, wyjaśnia Hirek Wrona. Przeczytaj: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! W trakcie tegorocznej edycji wystąpili m.in.: Kayah, Artur Andrus, Paweł Domagała, Michał Kempa, Bohdan Łazuka, Stanisława Celińska, a także Wojciech Waglewski. Wydarzenie przyciągnęło tłumy gości, a sala została wypełniona po brzegi. Nie mogło być inaczej! Artyści polskiej sceny wspominali życie i twórczość Marii Czubaszek. Kayah podczas koncertu galowego Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Na festiwalu nie mogło zabraknąć autorów książki „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…”, która niedawno pojawiła się na rynku. Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką” z Krystyną Pytlakowską. Zawarte w książce anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej. Krystyna Pytlakowska i Wojciech Karolak podczas festiwalu w Polanicy-Zdrój. Spotkanie z czytelnikami Zobacz też: Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
Maria Czubaszek często powtarzała, że „prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”. Była to święta prawda w przypadku jej związku z Wojciechem Karolakiem. Byli ze sobą przez lata, sami nie pamiętali nawet jak długo i łączyło ich przede wszystkim poczucie humoru oraz szczególne porozumienie. Wywiad-rzeka o Marii Czubaszek Właśnie ciekawość tego, jak wyglądało małżeństwo fascynującej Marii Czubaszek sprawiła, że Krystyna Pytlakowska postanowiła przeprowadzić z Wojciechem Karolakiem wywiad-rzekę, mimo że nie robi tego już zbyt chętnie. W wyniku wielu rozmów prowadzonych w nocy powstała niezwykła książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…” Rozmawiali zawsze w nocy, ponieważ muzyk jest od dawna przyzwyczajony do takiego trybu życia – w dzień śpi. Nie było to łatwe, jak zapewnia autorka, lecz po pół godziny rozmowy zawsze przełamywała senność i wciągała się opowieść Wojciecha Karolaka. Mówi, że jest on wspaniałym rozmówcą i spędzając noce przy herbacie i papierosach, nieraz czuli, że duch Marii Czubaszek unosi się nad nimi. Krystyna Pytlakowska przyznała, że zdecydowała się na wywiad-rzekę ze względu na łączącą ich miłość do Marii Czubaszek. Dzięki temu dowiedziała się o niej wielu rzeczy, których nigdy wcześniej nie słyszała. „To wielka zaleta wywiadów rzek”, podkreśla autorka. We wstępie pisze: „Pociągała mnie perspektywa odkrywania duszy Wojtka Karolaka i tajemnicy, dlaczego byli tak wierną sobie, niemal idealną parą – kim jest mężczyzna, z którym moja ulubiona Maria Czubaszek żyła przez połowę swojego życia w szczęściu i nieszczęściu.” Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką”. Nie zdradzał tajemnic małżeńskich, ale wyznał Krystynie Pytlakowskiej, że mógł z nią porozmawiać „lepiej niż z facetem”, a to chyba komplement. Rozmowy były tak długie i obszerne, że musiały zostać poddane selekcji, lecz zawarte w nich anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej żony. Książka zawiera także wiele zdjęć z prywatnych zbiorów. Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek
Wojciech Karolak kończy 78 lat. Przypominamy co mówił o Marii Czubaszek, miłości swojego życia
„Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek
„Nie mam do niej pretensji, że odeszła. Na pewno było jej przykro. Gdyby to ode mnie zależało, pewnie walczyłbym, ale miałbym świadomość, że robię coś wbrew jej woli. A ona zasługiwała na prawo do decydowania o sobie”. Wojciech Karolak o śmierci ukochanej żony Marii Czubaszek w przejmującej i pełnej miłości rozmowie z Krystyną Pytlakowską w najnowszym numerze VIVY!. Krystyna Pytlakowska: Kiedy rozmawiam o Marysi, kiedy o niej myślę, zawsze czuję jej dowcip. Myślę, że Ty również. Wojciech Karolak: Tak, i tego mi brak. Zauważyłem, że bez Marysi głupieję. Przede wszystkim dlatego, że nie mam z kim rozmawiać, bo skończyły się w tym domu rozmowy o niczym, które były najpiękniejsze. W ogóle skończyły się rozmowy. Krystyna Pytlakowska: O niczym, czyli o czym? Wojciech Karolak: O tym, że ktoś coś powie, druga osoba odpowie, rodzi się dygresja i z tej dygresji następna dygresja. Można się przy tym pokłócić i tak mija pięć godzin dziennie tego uroczego gadania, które miałem przez 40 lat. I raptem jednego dnia to się skończyło. Siedzę więc i milczę. (…) Krystyna Pytlakowska: Czasem chętnie pogadałabym z Tobą, ale Ty w dzień śpisz, a żyjesz nocą, kiedy śpią inni. Dopiero od godziny 22 czasem odbierasz telefon. Wojciech Karolak: Tak, ale dzięki temu za bardziej naturalny odbieram fakt, że jestem sam. W gruncie rzeczy mi to odpowiada, bo nie lubię tłumów i sytuacji towarzyskich. A nie lubię ich od czasów, kiedy nie piję, czyli od bardzo dawna. Dla mnie spotkania towarzyskie bez alkoholu właściwie nie istnieją. Być może źle to o mnie świadczy, ale taka jest prawda. Najlepiej czuję się sam, kiedy mogę po prostu nic nie robić. (…) Krystyna Pytlakowska: Wtedy nie myślisz o Marysi? Wojciech Karolak: Wtedy w ogóle nie myślę, ja o niej myślę w innych sytuacjach. Jeśli na przykład trafię na jakąś mszę w „czarnym” kościele, jakiś gospel w południowych Stanach. Ta muzyka tak na mnie działa, że jestem bezsilny wobec intensywności jej przeżywania. Tak mnie wzrusza, że po prostu leją mi się z oczu łzy. Dobrze, że nikogo wtedy przy mnie nie ma, bo jak ktoś głupio wygląda, to lepiej, by był wtedy sam. Ale mówię o tym dlatego, że w chwilach, gdy myślę o Marysi, robi mi się to samo. Wystarczy ułamek sekundy, okruch jakiegoś wspomnienia i raptem przypominam sobie, jak siedziałem przy tym komputerze, a ona obok sobie spała w fotelu. I jak się strasznie martwiłem, że wysycha i niknie. Krystyna Pytlakowska: Widziałeś jej odchodzenie. Wojciech Karolak: Tak, ale liczyłem na to, że tak prędko nie nastąpi. Że ona jest takim modelem, który w ten sposób może funkcjonować bardzo długo. Krystyna Pytlakowska: A tymczasem życie ją spalało. Ale nie bała się śmierci. Sama mi o tym mówiła. Wojciech Karolak: Ona w ogóle miała do śmierci dziwny stosunek. Dziwny dla mnie, bo ja mam instynkt życia, którego jej brakowało. Mam odruch, żeby żyć. Może dlatego, że się przywiązuję do doczesności, do przedmiotów, do miejsc. Oczywiście do ludzi najbardziej. Jestem bardzo przywiązany do tego, co przeżyłem. Mój mózg resetuje złe wspomnienia. Pamiętam tylko to, co było piękne i dobre. Więcej przeczytasz w najnowszym numerze VIVY! Polecamy też: Cel Tomasz Kalita. Dlaczego internetowi hejterzy atakują chorego na raka polityka?​
Ks. Kaczkowski, Maria Czubaszek, Andrzej Wajda. Wspominamy ludzi, który odeszli w 2016
Byli bohaterami naszych tekstów, cierpliwie (choć nie zawsze) pozowali do sesji, zaprzątali myśli. Dziś trudno uwierzyć, że już ich nie ma. Przypominamy tych, którzy odeszli przez ostatni rok. Maria Czubaszek Wydawałoby się, że bez jej charakterystycznego głosu i ogromnego dystansu do własnych słabości nie odbędzie się, żadna radiowa audycja a kabaret będzie przynudzał. Satyryczka, scenarzystka, a prywatnie legenda stołecznego SPATiF-u, kobieta, która udowodniła milionom ludzi, że „Każdy szczyt ma swój Czubaszek” zmarła 12 maja. „Uważam ,że śmierć to już po balu” - mówiła w wywiadzie, którego udzieliła VIVIE! w 2015 roku. Ale gdy przygotowywaliśmy ten materiał zaskoczyła nas jeszcze innym stwierdzeniem. - Młodość musi się wyszumieć starość wypalić - mówiła gdy uzgadnialiśmy szczegóły sesji. Było przeraźliwie zimno, 22:00 a my rozmawiamy pod siedzibą TVN-u, bo pani Maria musi zapalić. Pytana przez dziennikarkę „VIVY” czy to nie szkodzi jej zdrowiu odparła - Krysia też mi lekarz powiedział ,że nie można palić dlatego od tamtego czasu zamiast dwóch paczek dziennie postanowiłam palić trzy i wszystko wróciło do normy -. Dlaczego po Pani Marii nie płaczmy? Bo by zabroniła. Andrzej Wajda Będę mówił po polsku, bo zawsze myślę po polsku – te słowa odbierającego w 2000 r. Oscara za całokształt Andrzeja Wajdy obiegły świat. Ale, my Polacy zapamiętaliśmy ich zdecydowanie więcej. Wajda obecny był przecież w słowach bohaterów swych filmów i w Polskiej historii, którą odmalowywał na ekranie. W „Kanale”, „Człowieku z żelaza”, „Popiołach”. Stronił od wywiadów, ale gdy mówił dotykało to do żywego. I o testamencie mistrza trudno nie myśleć. Ks. Jan Kaczkowski Takich bohaterów rodzi się niewielu. Ks Kaczkowski udowodnił, że śmierć można przyjąć z godnością. Zresztą wystarczy przypomnieć siłowa z naszej rozmowy. „Boi się Ksiądz śmierci? Dzisiaj nie. Ale nie wiem, jak się zachowam, kiedy znajdę się na samej granicy. Cały czas proszę, żeby to przeszło w łagodny sposób. Ufam mojemu zespołowi z hospicjum, że tak przeprowadzi mnie przez ten moment, że to nie będzie straszne ani dla mnie, ani dla nich, ani dla moich najbliższych. Na początku odliczałem dni, leżąc w łóżku, chwytał mnie za gardło zwierzęcy strach. Potem pomyślałem, że warto o tym opowiedzieć w książce - Szału nie ma, jest rak- ”. Bogusław Kaczyński Bez niego wielu z nas nadal nie wiedziałoby, że muzyka klasyczna jest niemal równie piękna, jak nasycona przymiotnikami polszczyzna. A on nawet o sprawach ostatecznych mówił z wrodzoną elegancją: „Moim największym sukcesem w życiu jest to, że udało mi się zrealizować moje dziecięce marzenia. Chciałem być artystą, chciałem być sławny, chciałem, aby świat leżał u moich stóp - a to wszystko dzięki muzyce”. Janina Paradowska Bez jej publicystyki i charakterystycznego głosu analizy polityczne już nie są tak dogłębne. – Zmieniłaby Pani coś w swoim życiu, gdyby mogła?- pytaliśmy Paradowską w wywiadzie. - Staram się w ten sposób nie myśleć, bo na wiele wydarzeń nie miałam wpływu. Ale myślę też, że życie mi się mimo wszystko nad podziw dobrze ułożyło. Po co bym miała więc je zmieniać? - odparła. Andrzej Żuławski „Dla mnie moje życie, przebieg tego życia jest równie ważny, jak to, co robię. To są połączone naczynia. Dla mnie ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku. Że kochałem się we właściwych kobietach, że mam dzieci, na które mogę patrzeć z radością. Że dalej coraz bardziej kocham przyrodę. To jest ogromnie ważne” - mówił w wywiadzie dla VIVY!
Jej życiowe motto brzmiało: „Papieros, kawka i purchawka". Artur Andrus wspomina Marię Czubaszek
„Mężczyzna potrzebny jest kobiecie jak rybie narty”. Maria Czubaszek dowcipnie o miłości i małżeństwie w nowej książce
Ukazała się książka Marii Czubaszek "Nienachalna z urody". Powszechnie lubiana satyryczka, pisarka i felietonistka nie doczekała jej premiery. Zmarła 12 maja, pozostawiając pogrążonych w żałobie męża, przyjaciół i licznych fanów. Będzie nam brakować jej inteligentnego poczucia humoru i dystansu. Mówiła, że "śmierć to już po balu", że po niej nie ma już nic. Jednak zostawiła nam w spadku teksty, nagrania i bon moty, które zdążyły na stałe zapisać się w języku i kulturze. Zachęcamy do przeczytania fragmentu książki. "Nienachalna z urody", od 17 maja do kupienia w księgarniach. Polecamy też: Wywiad z Marią Czubaszek i jej mężem Wojciechem Karolakiem. Maria Czubaszek o miłości w nowej książce „Kiedy byłam młoda, zdarzało mi się zakochiwać i tracić kontakt z rozumem. Na szczęście zazwyczaj już po dwóch, trzech tygodniach wszystko wracało do normy. Ten stan ducha (dla niektórych także fizjologiczny, bo podobno lęgną się im motyle w brzuchu), moim zdaniem, jest mocno przereklamowany, podobnie zresztą jak seks. Absolutnie zgadzam się z zasłyszaną gdzieś tezą, że „mężczyzna potrzebny jest kobiecie jak rybie narty”. Mówię tak, chociaż sama mam męża i biorąc pod uwagę mój wiek, zapewne będzie to już ostatni. I uważam, że powinniśmy się kochać, bo inaczej byśmy się pozabijali. Choć do miłości nie zawsze jest potrzebna druga osoba w pobliżu. Czasem nawet jest lepiej, gdy jej nie ma w okolicy. Miłość to jedyny powód, dla którego z Karolakiem jesteśmy razem już ponad trzydzieści lat. I muszę przyznać, że Karolak jest fajny; oczywiście, ma przy tym mnóstwo wad. Pewnie dlatego też najlepiej się czujemy, kiedy jesteśmy sami. Nie jesteśmy jak papużki nierozłączki. Dawno temu, kiedy Karolak wyjeżdżał na kontrakty zagraniczne, znajomi wydzwaniali, żeby mnie wyciągnąć z domu na obiad albo zaprosić do teatru, bo uważali, że skoro ja taka sama siedzę, to muszę być strasznie nieszczęśliwa. Pewnie myśleli, że ja siedzę, palce i pięty obgryzam i czekam, kiedy ten Karolak wróci. A ja bardzo dobrze się czułam pod jego nieobecność. I tak jest nadal. Mijamy się w domu, bo chodzimy spać o różnych porach. A w tygodniu raz ja wyjeżdżam na spotkania, a raz on na koncerty. Choć mieszkamy razem, potrafimy się rzadko widywać. Pamiętam swoich rodziców, którzy razem wychodzili na ósmą do pracy, razem pracowali, razem wracali, razem jedli obiad, kolację itd. Przecież byśmy się z Karolakiem pozabijali! To, jak żyjemy, nam odpowiada i dzięki temu jesteśmy tyle lat razem. A zatem kochajmy się; najlepiej w pewnej odległości od siebie. Większość moich znajomych, zwłaszcza tych zamężnych, ma mi za złe, że czasem bagatelizuję instytucję małżeństwa. A to nieprawda. Sama, choć już blisko czterdzieści lat temu, tuż po ślubie, napisałam piosenkę Wyszłam za mąż, zaraz wracam (może nawet jeszcze prędzej, bo w małżeństwie ja się raczej nie zagnieżdżę), a zagnieździłam się na dobre (i złe) i chyba już nie wrócę. Bo wprawdzie to już nie te czasy, kiedy sensem życia kobiety był mąż, uważam jednak, że małżeństwo nadal ma swoje zalety. Nawet, a w niektórych przypadkach zwłaszcza, małżeństwo nieudane. Jak na przykład byłej modelki Heather Mills i eks-beatlesa Paula McCartneya. Otóż za kilka lat tego związku Heather otrzyma od swego byłego męża około siedemdziesięciu czterech milionów euro. I dlatego śmiem twierdzić, że nawet nieudane małżeństwo ma swoje zalety. Pod warunkiem, oczywiście, że wyjdzie się za odpowiedniego mężczyznę”. Premiera książki Marii Czubaszek odbyła się 17 maja. Polecamy też: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY!
"Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek
Wzruszające wspomnienie dziennikarki
Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY!
Ucieczka od rzeczywistości. Świąteczni outsiderzy: Maria Czubaszek, Piotr Najsztub, Anna Wendzikowska
Maria Czubaszek, Piotr Najsztub i Anna Wendzikowska spędzają święta inaczej niż większość Polaków. Choinka, uroczysta kolacja, prezenty? Nic z tego. Celebrowanie tradycji świątecznych nie jest dla nich. Dlaczego? Święta Bożego Narodzenia według Marii Czubaszek "Kiedy ktoś jest głodny, to w kuchni są parówki. Nie siadamy razem do stołu, każdy może sięgnąć sam do lodówki. U nas żadnych drzewek w domu nie ma, żadnego "Wśród nocnej ciszy", żadnych prezentów, bo tego nie lubię. Nigdy nie przepadałam za świętami i nic się nie zmieniło", powiedziała Maria Czubaszek w magazynie "Skarb". Jak zatem Maria Czubaszek spędza te kilka dni? "Jak są święta, to mąż siedzi w jednym pokoju przy swoim komputerze, a ja w drugim albo przed telewizorem albo coś czytam. Jest tak, jak co dzień. Normalnie", mówi Maria Czubaszek. Dziennikarka dodaje, że to dla niej spokojne dni, bo wtedy nikt nie dzwoni i nie prosi ją o żadnej wywiad czy nagranie programu. Maria Czubaszek Święta Bożego Narodzenia według Piotra Najsztuba A jak święta wyglądają u Piotra Najsztuba? Od wielu lat spędzaj Wigilię sam. Nie mam żadnych rytuałów, żadnej choinki. Po latach zrozumiałem, że to mnie tworzy. Ten rodzaj samotności pozwala mi się dowiedzieć jeszcze lepiej, kim jestem. Jak jestem sam, myślę o sobie - powiedział Piotra Najsztub. Dodał, że nawet w swojej restauracji zabrania zawieszania ozdób świątecznych, zarówno w Wielkanoc, jak i w Boże Narodzenia. Piotr Najsztub Święta Bożego Narodzenia według Anny Wendzikowskiej Co prawda nie w samotności, ale również w nietypowy sposób spędza święta Anna Wendzikowska. Jak? "Lubię i chętnie wyjeżdżam w tym okresie, bo często są to dla mnie jedyne wolne dni i jedyna szansa na podróż w okresie jesienno-zimowym", powiedziała Anna Wendzikowska. Dziennikarka spędza w Polsce Wigilię, a później leci gdzieś w daleką podróż. Gdzie ucieka w tym roku? Do Hiszpanii. Ty również nie celebrujesz świąt jak Piotr Najsztub, Anna Wendzikowska i Maria Czubaszek? Weź udział w naszej sondzie! Anna Wendzikowska