Straciła głos, ukochanego mężczyznę i cel życia. O romansie Onassisa Maria Callas dowiedziała się z gazety
Gdy diwa przyszła na świat, matka przez cztery dni nawet na nią nie spojrzała
Już za życia była legendą. Z nieśmiałej, nieatrakcyjnej dziewczyny przeistoczyła się w kapryśną diwę, o którą biły się największe sceny operowe. Jej związek z Onasisem stał się romansem stulecia, ale położył się cieniem na jej karierze. Rozgoryczona i cierpiąca, odeszła w samotności, mając wcześniej świat u swych stóp. Niebawem w kinach zobaczymy film „Maria Callas” ze zjawiskową Angeliną Jolie w głównej roli. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 08.02.2025 r.] Historia Marii Callas Gdyby nie ojciec marzący o lepszym życiu w Ameryce, Maria zapewne urodziłaby się w Meligalas na Peloponezie. Georges Kalogeropoulos prowadził tam aptekę, a gderliwa matka Ewangelia zajmowała się domem. „Mój ojciec i dziadek byli generałami, kuzyn nadwornym lekarzem królewskim, a ja wyszłam za aptekarza”, powtarzała. Maria przyszła na świat cztery miesiące po przeprowadzce rodziny do Nowego Jorku, 2 grudnia 1923 roku, w szpitalu przy Piątej Alei. Matka była w tak wielkim szoku, że nie spojrzała na nią przez cztery dni. Po stracie syna, jeszcze w Grecji, liczyła na męskiego potomka. Nie chciała córki. Musiały minąć aż trzy lata, zanim dziewczynka została ochrzczona w prawosławnej katedrze na Manhattanie jako Maria Anna Zofia Cecylia. W domu nazywali ją Mary, czasem Maryanne, dużo później świat poznał ją jako Marię Callas – ojciec ze względów praktycznych skrócił nazwisko. Cudowne, niekochane dziecko Po krachu na Wall Street w 1929 roku i wielkim kryzysie Georges stracił zyskowną nowojorską aptekę i robił, co mógł, żeby utrzymać rodzinę. Ewangelia stawała się coraz bardziej agresywna, a kłótnie były codziennością, jak wspominała Maria. Matka próbowała popełnić samobójstwo, za co w Stanach groziła kara więzienia. Ostatecznie jej uniknęła, a kiedy jej stan zdrowia się poprawił, całą energię skierowała na rozwijanie talentów muzycznych córek: 12-letniej Jakinti i pięcioletniej Marii. Poprzez córki chciała zrealizować swoje odwieczne marzenie o karierze śpiewaczki operowej. To po niej, czy raczej po jej rodzinie, Maria odziedziczyła talent artystyczny. Po ojcu zaś charakter, dumę i głęboko zakorzeniony purytanizm. Bardzo go kochała. O miłość matki zabiegała przez całe życie. Bezskutecznie. Matka była wobec niej chłodna i wymagająca, narzucała surową dyscyplinę i zmuszała do wielogodzinnych ćwiczeń i popisów muzycznych. „Była pierwszą osobą, która odkryła, że mam doskonały głos. Uważała mnie za cudowne dziecko i zmuszała do robienia kariery. W dzieciństwie wygrałam w Ameryce kilka konkursów radiowych. Nie pamiętam żadnej ulubionej lalki, zabawki czy gry, tylko arie, które musiałam ćwiczyć do upadłego, żeby zabłysnąć na uroczystości zakończenia roku szkolnego”, zwierzyła się w rozmowie z przyjacielem – Stelios Galatopoulos po latach wydał biografię „Maria Callas. Boski potwór”. Kiedy Ewangelia postanowiła wyjechać z córkami do Grecji, żeby mogły tam lepiej rozwijać swoją karierę, jej mąż Georges tak się ucieszył z jej wyjazdu, że ukląkł, przeżegnał się i dziękował Bogu za zlitowanie. Obiecał też opłacić podróż i przesyłać miesięcznie 125 dolarów. Czytaj też: Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie? Narodziny gwiazdy Maria, pełna kompleksów z powodu nadwagi, ważąca 90 kilogramów, z brzydkim młodzieńczym trądzikiem na twarzy, z przykrością spoglądała w lustro. Matka zaś kazała jej występować, pokazywać się publicznie i nagradzała ogromnymi porcjami jedzenia. W wieku 14 lat Maria zmagała się z bulimią, o której niewiele wiedziano w tamtych czasach. Zdobyła jednak upragnione miejsce w Konserwatorium Ateńskim. Elvira de Hidalgo, słynna hiszpańska sopranistka przesłuchująca ją, zobaczyła zaniedbaną nastolatkę w okularach o grubych szkłach, która z nerwów obgryzała paznokcie – Callas była z natury nieśmiała, co do końca skrywała pod maską diwy. Technika wokalna dziewczyny była jeszcze daleka od doskonałości, ale ten głos… „Tak mnie wzruszył, że miałam łzy w oczach. Wiedziałam od razu, że będę jej nauczycielką, a kiedy popatrzyłam w jej wspaniałe oczy, uznałam, że mimo całej reszty jest bardzo piękna”, wspominała po latach Hidalgo. Stała się jej nauczycielką, przyjaciółką i mentorką. Troszczyła się nie tylko o głos Marii, pomagając wydobyć z niego najwyższe tony sopranu, lecz także o jej wygląd. I zagroziła, że jeśli nie schudnie i nie zadba o siebie, przestanie udzielać jej lekcji. Maria z entuzjazmem zaczęła nowe życie. Szlifowała głos po 12 godzin dziennie i nauczyła się ubiorem ukrywać tuszę, chodzić z gracją, panować na mimiką… Kiedy miała 17 lat, weszła głównym wejściem do Opery Ateńskiej, gdzie dostała posadę dzięki wpływom swojej nauczycielki. Jej pierwszy występ w „Tosce” okrzyknięto rewelacją roku, a samą śpiewaczkę wschodzącą gwiazdą. La dolce vita Gdyby nie ten mężczyzna, być może kariera Callas potoczyłaby się zupełnie inaczej. Giovanni Battista Meneghini, zamożny włoski przemysłowiec, wkrótce miał zostać jej agentem artystycznym i mężem. Wielu pytało, co zobaczyła w łysym, otyłym i niemłodym już Włochu, lat 36, należącym do starej burżuazji Werony, którego wszyscy brali za jej ojca. Maria jednak od pierwszej chwili poczuła do niego sympatię. Uchodził za mentora i opiekuna początkujących śpiewaczek. Miał nienaganne maniery. Czuła się przy nim spokojna i bezpieczna. Pierwszy raz w życiu jakiś mężczyzna odnosił się do niej z takim podziwem. On zaś podczas ich romantycznej wycieczki do Wenecji zauważył jej opuchnięte stopy i tak spuchnięte kostki, że wyglądały jak łydki. Walczyła z tym do końca życia. „Poruszała się niezgrabnie i ociężale. Było mi jej żal”, wspominał potem w kontrowersyjnej autobiografii „Moja żona Maria Callas”. Mimo sprzeciwu starej matki wobec jego związku z „kobietą z teatru” obiecał Marii, że zajmie się jej karierą i sfinansuje jej wszystkie wydatki we Włoszech. Wkrótce Callas śpiewała w największych włoskich operach. Była „zwierzęciem scenicznym”, potrafiła błyskawicznie opanować role i brała na warsztat najtrudniejsze partie. Jej występ w „Normie” Belliniego we Florencji zachwycił publiczność – zaśpiewała ją jeszcze 80 razy i były to zawsze najmilsze chwile w jej karierze. Sprawdź też: Kiedy Maria Callas była w ciąży, Arystoteles Onassis zostawił ją samą. Ich synek zmarł dwie godziny po porodzie W kwietniu 1949 roku w kościółku w Weronie Maria wzięła pospieszny ślub z Battistą, na który od dawna nalegała. Nie była katoliczką, czuła się mocno związana z greckim Kościołem prawosławnym. „Uroczystość odbyła się w starej zakrystii służącej za magazyn, gdzie kapłan udzielił nam ślubu wśród połamanych krzeseł i zakurzonych całunów pogrzebowych”, wspominał pan młody. Nie było w tym romantyzmu, na który zapewne Callas liczyła. Za to jej kariera się rozpędziła. Przybyła do Włoch jako prawie nieznana artystka, by już po kilku latach, w wieku 28 lat, uchodzić za największą śpiewaczkę świata, pobierającą astronomiczne gaże za każdy występ. Pracowała z największymi: Leonardem Bernsteinem, Herbertem von Karajanem, Zeffirellim. Dzięki Viscontiemu, który był nią zafascynowany, osiągnęła legendarną doskonałość w kreowaniu postaci, w czym żadna ze śpiewaczek nie mogła jej dorównać. Pisano potem, że poprzez swoje wielkie bohaterki: Normę, Medeę, Lady Makbet czy Toscę, ukazywała własne życie naznaczone cierpieniem i rozczarowaniem. Publiczność czciła ją niczym boginię. Niewielu jednak wiedziało, że primadonna będąca krótkowidzem bez grubych okularów porusza się po scenie jak niewidoma. Zawsze uczyła się na pamięć, gdzie stawiać kroki, a w jej ruchach widać było niezdecydowanie… Być jak Audrey Hepburn W 1953 roku wielka diwa, na którą patrzył cały świat, zaczęła bardziej troszczyć się o swój wygląd i postanowiła schudnąć. Jej migreny, nudności, stany wyczerpania brały się z otyłości. Poddała się drakońskiej diecie, żeby wyglądać jak Audrey Hepburn w obejrzanych „Rzymskich wakacjach”. I nawet w tej sprawie radziła się Viscontiego. „Luchino, czy gdybym miała ciało Audrey, byłabym atrakcyjna?”, zapytała. „Byłabyś Traviatą bardziej autentyczną, nie zapominaj, że zmarła wycieńczona”, odpowiedział. Wzięła to sobie do serca – w ciągu dwóch lat schudła 35 kilogramów. Według wtajemniczonych pomógł jej w tym pasożyt, którym celowo się zaraziła. Gdy wróciła do Stanów, dziennikarze nie mogli uwierzyć. „Nowa” Callas była promienna, szczupła, nosząca z szykiem suknie marek Dior, Givenchy i Balmain. Chętnie farbowała włosy i zmieniała fryzury, nie wstydziła się już pokazywania nóg i spuchniętych kostek, na które nie pomogła żadna dieta. Nosiła szpilki czyniące ją jeszcze wyższą i olśniewała w wieczorowych kreacjach, w biżuterii ze szmaragdami i brylantami. Triumf Callas w Metropolitan Opera nie miał sobie równych. Teatr otworzył nowy sezon występem „największego sopranu dramatycznego na świecie”. Po pierwszym przedstawieniu wychodziła na scenę 16 razy. Triumfowała potem na balu maskowym w Wenecji, ubrana w dopasowany czarny trykot ozdobiony szmaragdowym naszyjnikiem w kształcie łez. Wśród gości pojawił się grecki armator i multimilioner Aristotelis Onasis. Rozmawiali z ożywieniem po grecku i według świadków tych dwoje najsłynniejszych na świecie Greków od pierwszej chwili przypadło sobie do gustu. Kolejne występy Marii w Covent Garden w Anglii stały się wydarzeniem roku. Bilety wyprzedano w ciągu trzech godzin. Onasis siedział w pierwszym rzędzie zachwycony jej Medeą i po spektaklu wydał wielkie przyjęcie na jej cześć w hotelu Dorchester oraz posłał w prezencie wspaniałe futro z szynszyli. Wkrótce mieli razem popłynąć w rejs jego bajkowym jachtem Christina. Romans stulecia Jacht był ogromny i luksusowy. Egipski król Faruk nazwał go „szczytem bogactwa” – w salonie dzieła sztuki, bar ze stołkami obitymi skórą wieloryba, basen z posadzką imitującą mozaiki z pałacu w Knossos na Krecie, który za jednym naciśnięciem guzika zamieniał się w parkiet taneczny. Maria z mężem zajęła apartament honorowy, z którego wcześniej korzystała Greta Garbo. Razem z nimi płynęła też piękna Tina, żona armatora, z dwójką ich dzieci, poza tym Churchill z żoną i kilkoro przyjaciół. Wkrótce po podniesieniu kotwicy i wyruszeniu na Morze Śródziemne wszyscy mogli oglądać pełną namiętności idyllę między Callas i Onasisem. Byli sobą tak zauroczeni, „jakby pożerał ich ogień”, wspominał mąż Marii. Gdy inni szli spać, gadali do świtu pod gwiazdami. Maria wspominała swoje nieszczęśliwe dzieciństwo i biedę, jaką cierpiała podczas wojny w Atenach. On swoje trudne początki, kiedy mając 17 lat i sto dolarów w kieszeni, wyemigrował do Buenos Aires, gdzie po latach dorobił się na imporcie tureckiego tytoniu. Oboje sławni, nie do końca szczęśliwi, byli jakby stworzeni dla siebie. Plotkowano, że kochali się na jachcie w szalupie ratunkowej. Paparazzi nie dawali im spokoju. Latem 1963 roku Aristotelis nabył bezludną wyspę Skorpios, na której stworzył swój ziemski raj. Tam z dala od wścibskich spojrzeń mogli zażywać bliskości na białych plażach. Maria była w nim ślepo zakochana. Sprawdź też: Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2O1ada-1eef66d.jpg" width="1600" height="1760" alt="(Original Caption) 9/9/1959- Milan, Italy: Callas confirms marriage breakup. Opera star Maria Meneghini Callas walks with Greek shipping magnate Aristotle Onassis, shortly after his arrival by private plane at Bresso airport near here, Sept 3rd late the couple had dinner at a local night club. On Septmeber 9th the temperamental diva confirmed that her 10-year marriage to Italian millionaire Battista Meneghini is on the rocks. She said there would be a legal separation. She said her desire for a movie career caused the breakup and not her alleged romance with Onassis." title="Maria Callas and Aristotle Onassis" /> W ramionach tego szpakowatego Greka o wyglądzie filmowego gangstera czuła się po raz pierwszy szczęśliwa. Z dumą pokazywała dziennikarzom ofiarowaną jej przez Ariego bransoletkę z napisem „TMWL” (To Maria with Love). Po latach dostrzegła taką samą u jego żony Tiny, a potem okazało się, że dostała ją również Jackie Kennedy. Onasis, według niektórych „typ szpetnego uwodziciela”, szczycił się tym, że poślubił dwie najpiękniejsze kobiety swojej epoki: córkę wielkiego patriarchy greckich armatorów Tinę Livanos i Jackie Kennedy. Ale to Maria Callas była jego jedyną miłością, do niej wracał, choć nigdy nie została jego żoną. Wyrzucano mu potem, że złamał jej serce i przyspieszył koniec kariery. Czuła się od niego coraz bardziej zależna. Jeśli obcięła długie włosy czy zaczęła nosić soczewki zamiast okularów, to dlatego, że prosił o to Aristo. Jeśli razem jedli obiad i nie podobał mu się jej kapelusz czy sukienka, to natychmiast się przebierała. Im bardziej oddalała się od sceny, bo zaczęła mieć problemy z głosem, tym bardziej chroniła się pod skrzydłami kochanka. „Kim ty jesteś? Nikim! Masz w gardle świstawkę, która już nie działa”, wyrzucał jej przy innych. „Kiedy odszedł, wszyscy współczuliśmy nie Jackie, która oficjalnie została wdową, tylko Marii. Ona kochała go najbardziej i to przy niej najbardziej cieszył się życiem”, powiedział kapitan statku Christina. „Nie miałam szczęścia w miłości”, podsumowała Callas. Dwa lata później, rankiem 16 września 1977 roku, Maria osunęła się na podłogę jak jej tragiczne bohaterki i już nie wstała. Miała 53 lata. Straciła głos, straciła ukochanego mężczyznę i cel życia. Już 7 lutego 2025 roku zobaczymy film o Marii Callas, w którą znakomicie wcieliła się Angelina Jolie i… zaśpiewała niektóre partie diwy. Zapowiada się wielka uczta filmowa. Tekst Elżbieta Pawełek Korzystałam z książek „Maria Callas. Boski potwór” Steliosa Galatopoulosa i „Kobiety niepokorne” Cristiny Morato.
Armani i inni artyści oddają hołd Marii Callas z okazji jej 100. rocznicy urodzin
Wyjątkową wystawę możemy zobaczyć w Muzeum Teatru alla Scala w Mediolanie
Trwają obchody 100. rocznicy urodzin wielkiej „Diviny”. Z tej okazji mediolańska La Scala przygotowała specjalną wystawę. By uczcić pamięć słynnej śpiewaczki teatr zaprosił do współpracy artystów, w tym także Giorgio Armaniego, który oddał hołd Marii Callas poprzez swoją symboliczną kreację. ZOBACZ TAKŻE: Wystawa "Śpiące królewny: przebudzenie mody" w MET w Nowym Jorku Współcześni artyści w hołdzie wielkiej śpiewaczce Marii Callas Wystawa „Fantasmagoria Callas” w La Scali to hołd dla artystki, która bardzo związana była z mediolańskim teatrem. Zaśpiewała tam tytułową rolę w aż 23 operach. W tym roku mija 100. rocznica jej urodzin. By uczcić karierę i życie Marii Callas, na wystawie zaprezentowane zostaną dzieła pięciu artystów różnych dziedzin sztuki, takich jak: Giorgio Armani, kompozytor Alvin Curran, artyści sztuki współczesnej Latifa Echakhch i Francesco Vezzoli oraz reżyser Mario Martone. Giorgio Armani na wystawie zaprezentował specjalną kreację Na wystawie będzie można podziwiać spektakularną kreację Giorgio Armaniego, pochodzącą z kolekcji Giorgio Armani Privé na Wiosnę/Lato 2021. Krwistoczerwona suknia ma symbolizować siłę i pasję, która zawsze przyświecała artystce. Ponadto zobaczymy tam jej oryginalne kostiumy oraz archiwalne zdjęcia. 100.rocznica urodzin Marii Callas na wielkim ekranie W związku ze 100-leciem śpiewaczki, powstaje także film biograficzny, który ma opisywać ostatnie lata jej życia. Wyreżyseruje go Pablo Larraín, który ma w swojej filmografii takie tytuły, jak „Spencer” czy „Jackie”. W główną rolę wcieli się Angelina Jolie. Premiera filmu „Maria” planowana jest na 2024 rok.
Angelina Jolie łudząco podobna od Marii Callas. Hollywoodzka aktorka wcieli się w postać wybitnej śpiewaczki operowej
Wspaniała wiadomość dla fanów Angeliny Jolie! Aktorka powraca na ekrany kin. Tym razem ulubienica publiczności wcieli się w postać boskiej Marii Callas w filmie Pabla Larraina. Wiemy, jak wygląda jej metamorfoza. Aktorka zachwyca urodą. Tak wygląda po charakteryzacji. Powstanie film o Marii Callas Hollywoodzka aktorka wcieli się w postać jednej z najwybitniejszych śpiewaczek operowych — w primadonnę Marię Callas. „Burzliwa, piękna i tragiczna historia życia jednej z największych śpiewaczek operowych, przedstawiona z perspektywy jej ostatnich dni w Paryżu w latach 70.", tak zapowiadają film producenci. Przypomnijmy, że za reżyserię odpowiedzialny jest Chilijczyk — Pablo Larraín, który stworzył filmy o między innymi księżnej Dianie czy Jackie Kennedy. Za scenariusz odpowiada zaś Steven Knight, autor serialu Peaky Blinders. „Możliwość połączenia moich dwóch najgłębszych i najbardziej osobistych pasji: kina i opery, była długo oczekiwanym marzeniem", czytaliśmy w oświadczeniu reżysera. „Jestem niesamowicie podekscytowany rozpoczęciem pracy nad filmem „Maria", który, mam nadzieję, przybliży widzom na całym świecie niezwykłe życie i twórczość Marii Callas, dzięki wspaniałemu scenariuszowi Stevena Knighta, pracy całej obsady i ekipy, a zwłaszcza genialnej pracy i niezwykłemu przygotowaniu Angeliny", kontynuował reżyser. CZYTAJ TEŻ: Przed laty wygrała The Voice of Poland, teraz Ola Nizio jest w ogniu krytyki. Jej decyzja oburzyła fanów View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Maria Callas Angelina Jolie Angelina Jolie jako Maria Callas W sieci pojawiły się pierwsze zdjęcia Angeliny Jolie w charakteryzacji. Fani nie kryją zachwytu i fascynacji nadchodzącym projektem. „Bardzo poważnie podchodzę do tej odpowiedzialności za życie i spuściznę Marii. Dam z siebie wszystko, by sprostać temu wyzwaniu", wyjaśniała odtwórczyni głównej roli. W dodatku stroje, które będziemy mogli podziwiać w filmie, wzorowane są na oryginalnych kreacjach śpiewaczki. Co więcej, twórcy konsultowali się z grupą PETA, walczącą o prawa zwierząt. Dlaczego? Ponieważ chciano wykorzystać zabytkowe futra z archiwalnej kolekcji Massima Cantiniego Parriniego. Ostatecznie zdecydowano, by nie używać na planie żadnych nowych futer. W obsadzie znaleźli się również: Pierfrancesco Favino, Alba Rohrwacher, Haluk Bilginer, Kodi Smit-McPhee czy Valeria Golino. CZYTAJ RÓWNIEŻ: O romansie Daniela Olbrychskiego z francuską aktorką mówili wszyscy. Ona była nim oczarowana, on złamał jej serce Angelina Jolie jako Maria Callas Angelina Jolie jako Maria Callas
Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie?
Jej historia to materiał na prawdziwą operę...
Była genialną śpiewaczką. Połowa świata ją kochała, druga nienawidziła. Żyła jak bohaterki śpiewanych przez siebie oper: była wspaniała, okrutna, zakochana do nieprzytomności. I jak one nieszczęśliwa. Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie? Jej historia to materiał na prawdziwą operę. Tragedię, w której gruba, zakompleksiona dziewczyna, całe życie ukrywająca swoją krótkowzroczność, zdobywa miłość tłumów. Staje się boginią, lecz umiera opuszczona przez wszystkich. Umiera, a może zostaje zabita… Maria Callas przemknęła przez świat jak meteor. Rozbłysła i spaliła się w bólu. Ślad, który zostawiła po sobie, do dziś wzrusza. Taka właśnie była na scenie. Dramatyczna, porywająca, wzbudzająca najwyższe emocje. Maria Callas i Arystoteles Onassis: historia miłości Rok 1959. Grek Arystoteles Onassis jest najbogatszym człowiekiem świata. Maria Callas wielką diwą, podziwianą po obu stronach oceanu. Tych dwoje musiało się spotkać. Jego podnieca jej sława. Ją jego bogactwo i seks, którego jest pozbawiona w małżeństwie. Bogaty lowelas zaprasza ją na swój olbrzymi jacht, pływający po Morzu Śródziemnym. Maria przyjmuje zaproszenie i pojawia się ze swoim mężem i menedżerem, Battistą Meneghinim. Jest tam też żona miliardera, Tina, z dwójką ich małych dzieci. Onassis i Callas przechadzają się po pokładzie, trzymając się za ręce. Ona opala się w bikini, on smaruje jej ciało olejkami. Ona patrzy na jego czarną od kłaków pierś i drży z podniecenia. Nocą opuszcza kabinę, którą dzieli z mężem, i znika w kajucie miliardera. Spala ich żar miłosnego szaleństwa. Tina przyłapuje ich, gdy uprawiają seks. Są tak ogarnięci namiętnością, że nie zwracają na nią uwagi. Zdradzana żona idzie do męża Callas i opowiada, co widziała. Meneghini nie reaguje. „To tylko morski romans”, wzdycha. „Po powrocie zapomną o wszystkim”. Nie zapomną. Ich romans rozkwitnie, a ich małżeństwa legną w gruzach. Co wcale nie da im szczęścia. Ale czyż nie takie są prawdziwe opery? Miłość niesie cierpienie, a na końcu zawsze jest trup. A najlepiej dwa. Czytaj także: Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska: była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu Młoda Maria Callas nie miała życia, tylko rygor ćwiczeń Rok 1923. Nowy Jork. Litza Kalogeropoulos, żona greckiego aptekarza Georgiosa, który wyemigrował z rodziną do Ameryki w poszukiwaniu lepszego życia, rodzi swoje drugie dziecko. Marzy, że to będzie chłopiec, więc gdy położna podaje jej dziewczynkę, warczy: „zabierzcie ją stąd!”. I wpada w poporodową depresję. Depresja matki ciąży nad dzieciństwem Marii. Litza pogardza mężem, uważa, że popełniła mezalians, wychodząc za niego. Zaciekle się kłócą. Dla córek jest ostra, wymagająca. Nie przytula, nie okazuje uczuć. W domu nie ma ani jednej lalki. Jest za to pianola, którą sprowadza matka. Gdy odtwarza fragmenty oper, mała Marysia zastyga bez ruchu. A potem wczołguje się pod pianolę i rączkami naciska pedały. To właśnie matka, której, gdy dorośnie, nie będzie chciała znać, popycha ją na drogę kariery. Ona pierwsza zwraca uwagę na talent Marii, która uwielbia śpiewać. Nie stać ich na kupowanie płyt, więc Litza zabiera córkę do sklepu, gdzie słuchają oper. Sfrustrowana, niespełniona matka przelewa swoje ambicje na zdolną Marię. Mimo protestów męża, wraca z córkami do Aten. Uważa, że tylko tam Maria może zdobyć odpowiednie wykształcenie. Ale przez pół roku nic nie potrafi dla niej znaleźć. W końcu idą do tawerny na wybrzeże, gdzie występują amatorzy. Trzynastoletnia dziewczynka staje przed tłumem rozwrzeszczanych pijanych mężczyzn. Gdy zaczyna śpiewać, zapada cisza. Gdy kończy, wybucha entuzjastyczna owacja. Podchodzi do nich młody tenor i obiecuje polecić Marię najwybitniejszej nauczycielce emisji głosu w Atenach – Marii Trivelli. Gdy Trivelli wysłucha zmysłowej arii Carmen z pierwszego aktu opery Bizeta w wykonaniu Marysi, zakrzyknie: „ależ to jest talent!”. Dostrzega wielki potencjał dziewczyny. Bierze ją pod swoje skrzydła. Maria Callas: matka wpłynęła na jej karierę Od tej chwili przyszła diwa zaprzedaje się operze. Nie ma życia, tylko reżim ćwiczeń. Nie ma koleżanek, tylko arpeggia, gamy i rulady na rozszerzenie skali głosu. Po szkole ćwiczy w domu. Litza zamyka ją w pokoju bez pieca. Ubrana w kilka warstw odzieży, owinięta w koc i w rękawiczkach, ćwiczy cały dzień. Wieczorem podkrada jedzenie i ćwiczy dalej. Nie wychodzi z pokoju, nie je wspólnych posiłków z matką i siostrą. Niewolnica sztuki. Matka wpycha starszą córkę do łóżka bogatego młodzieńca, Miltona Embricosa. Zawiera kontrakt z jego rodziną, dzięki czemu za seks Jackie ma utrzymanie. Gdy córka protestuje, matka krzyczy: „umrzemy z głodu. Potrzebujemy pieniędzy natychmiast!”. Jackie nie potrafi się przeciwstawić agresywnej matce. Litza drze listy, które z Ameryki przysyła jej mąż, Georgios. Maria jest przekonana, że ojciec je porzucił. Matka chowa przed nią nawet list, w którym borykający się z bezrobociem ojciec przysłał jej pięć dolarów na 14. urodziny. Maria płacze. Czuje się samotna. Czuje się gorsza. Jest krótkowzroczną, otyłą, zakompleksioną dziewczyną. Córką, od której odwrócił się nawet kochający ojciec. Tylko opera dodaje jej sił. Gdy śpiewa, budzi się w niej królowa. I wtedy wybucha wojna. Grecję zajmują włoscy faszyści. Maria śpiewa dla okupantów. Jest coraz bardziej znana. Staje się grecką gwiazdą. Potem zostanie oskarżona o kolaborację. Zaprzecza temu. Dla niej nie jest ważne, dla kogo śpiewa, ale jak. A śpiewa coraz piękniej. A ten niemiecki major z wywiadu wojskowego, z którym idzie do łóżka? To przecież nie ma nic wspólnego z wojną. Uchodzi za grubą, nieatrakcyjną dziewczynę. Młodzi ludzie nie zwracają na nią uwagi. A w niej budzą się seksualne tęsknoty. Dojrzały major zna się na operze. I młodych dziewczynach. Zaspokaja jej potrzebę bezpieczeństwa i bycia kochaną. Odwiedza ją w domu pod pretekstem złożenia hołdu młodej artystce. Godzinami przesiaduje u niej w pokoju, załatwia występy. W pewnej chwili znika bez śladu. Wojna się kończy. Przed młodą śpiewaczką otwiera się wielki świat. Tak wielki jak przepaść. Czytaj także: On płomień, ona jak zimna woda – o małżeństwie Juliana Tuwima i jego żony Stefanii Maria Callas na szczycie W listach do przyjaciół pisze o swoim Głosie zawsze z dużej litery. Uważa go za dar od Boga. Ma niespotykaną skalę. Prawie trzy oktawy, ogromny zasięg jak na sopran dramatyczny. Ale ona nie tylko śpiewa, ona gra całym ciałem. Jej interpretacje operowych ról wstrząsają widzami. Publiczność płacze, tupie, klaszcze na stojąco. Punkt zwrotny jej kariery to Florencja 30 listopada 1948 roku. Śpiewa tam partię Normy w Normie Belliniego. Udowadnia, że ma talent światowy. Tullio Serafin, wybitny dyrygent i jej mentor, powie: „Callas wywołała wstrząs. Zmieniła operę”. Katorżniczą pracą, poświęceniem i uporem wspina się na szczyt. Stają przed nią otworem najlepsze sceny świata. Mediolańska La Scala i nowojorska Metropolitan Opera. Tłumy ją kochają. Ale ona nie kocha samej siebie. Dla świata jest wielką gwiazdą, diwą, o której pieją media. Ale w głębi duszy jest wciąż otyłą nastolatką z kompleksami. Dwie Marie. Posągowa i dramatyczna na scenie. Dzika kapłanka sztuki. W życiu prywatnym zagubiona i nieśmiała. Dlatego pociągają ją starsi mężczyźni. Szuka ojca i opiekuna. Taki właśnie jest włoski biznesmen Giovanni Battista Meneghini. Nic z Casanovy. Jak pisze Anne Edwards w biografii Maria Callas. Primadonna stulecia: „niski, korpulentny, o wyłupiastych oczach, rzednących włosach i podwójnym podbródku”. Ale zdobywa serce artystki. Jest rok 1947, wielka kariera dopiero przed nią. Battista zabiera ją na piesze wycieczki po Weronie śladami Romea i Julii. I co z tego, że jest starszy prawie o 30 lat? Dla niej to atut. W dodatku zobowiązuje się opłacić jej pobyt we Włoszech. Bez tego jej kariera może wcale by nie zaistniała? Maria Callas: życie prywatne, ślub Zostaje więc señorą Meneghini 21 kwietnia 1949 roku, tuż przed swoim wyjazdem do Buenos Aires, gdzie zaśpiewa partię Turandot. „Dziękuję jeszcze raz, że zostałeś moim mężem, zanim wyjechałam”, pisze wiernopoddańczo z Argentyny. „Dzięki temu kocham Cię jeszcze bardziej. Nie ma kobiety szczęśliwszej ode mnie (…) Przede wszystkim jesteś mężczyzną moich marzeń. Moim jedynym celem w życiu jest sprawienie, żebyś był najszczęśliwszym i najdumniejszym mężem na świecie”. Piękne, prawda? Zakochana diwa czyni go swoim menedżerem. Battistę nudzi biznes. Woli być agentem sławnej żony. Ona myśli, że on jest bogaty, a on tylko zarządza interesami należącymi do rodziny. Wierzy, że dzięki Callas wybije się na niezależność. Więc organizuje jej zagraniczne koncerty, choć nie zna się na tym. Maria jest szczęśliwa. Albo tak chce myśleć. Rodzina Battisty nigdy nie zaakceptuje śpiewaczki. Bracia mają jej za złe, że odciągnęła Battistę od rodzinnego biznesu. Gdy w domu Meneghinich Maria potknie się i spadnie ze schodów, jeden z nich, który będzie tego świadkiem, nie kiwnie palcem, żeby pomóc. Krzyknie tylko: „ona jest tak beznadziejna, że nie umie nawet zejść po schodach!”. Battista nigdy nie stanie w obronie żony. Wprost przeciwnie, pieniądze, które zarabia Callas, przelewa na własne konto i zasila nimi rodzinne interesy. Przez kilka lat Maria tego w ogóle nie kontroluje. Prawo włoskie stanowi, że pieniędzmi żony zarządza mąż i ona poddaje się temu z ochotą. Gdy się zorientuje, będzie za późno. Battista wysysa z niej majątek. Ale w świecie opery diwa jest tygrysicą. Tam walczy o swoje skutecznie, jak komandos. Czytaj także: Irène i Frédéric Joliot-Curie: poznali się w laboratorium jej matki, doczekali dwójki dzieci i otrzymali Nagrodę Nobla Maria Callas: spór z włoską diwą Renatą Tebaldi Do historii przejdzie jej spór z wielką włoską diwą Renatą Tebaldi. Panie rywalizują ze sobą przez całą karierę Callas. Zwłaszcza toczą bój o mediolańską La Scalę. Dochodzi tam do rękoczynów. Nie, nie między artystkami. Między ich zwolennikami. Gdy mogą, unikają siebie jak ognia. Ale w 1951 roku spotykają się w Rio de Janeiro na koncercie dla Czerwonego Krzyża. Na przyjęciu prawią sobie złośliwości, które słyszy organizator koncertu Baretto Pinto, wielki miłośnik Tebaldi. Oznajmia Callas, że nie wystąpi na pozostałych koncertach. Maria wpada w złość i w żołnierskich słowach przypomina mu o kontrakcie. Straszy sądem. Pinto ugina się, ale gdy przychodzi do płacenia honorarium, pozwala sobie na podłość: „za te okropne przedstawienia, jakie pani tu dała, nie powinienem zapłacić pani ani grosza”. Biedaczek, nie powinien tego mówić. Maria kopie go kolanem w brzuch. Miłość do męża wygasa. Maria czuje, że przerasta Battistę. W końcu widzi go takim, jakim jest. Pławiącym się w jej blasku hochsztaplerem. Brakuje jej subtelności uczucia i prawdziwej klasy. To dostaje od Luchino Viscontiego, słynnego reżysera i pisarza. Visconti jest bogaczem i wysublimowanym artystą. Obsesyjnie podziwia Callas, ale jest homoseksualistą. To ona zakochuje się w nim i ciągnie do łóżka. Kochanek doradza jej we wszystkim. W sprawach sztuki i diety. Dzięki niemu diwa zrzuca 30 kilo. I staje się ikoną mody. Największe marki odzieżowe proszą, aby zechciała nosić ich ubrania. Visconti wystawia z Callas jej największą operę – Traviatę. Maria jest do niej urodzona. Jeszcze nie wie, że historia wyklętej dziewczyny, która walczy o miłość i ginie w rozpaczy, będzie jej historią. Po premierze w 1955 roku publiczność płacze, tupie, nie chce puścić jej ze sceny. Maria jest u szczytu swoich możliwości. Daje światu nową jakość. Dlatego świat nazywa ją La Divina – Boska. Media karmią się Callas. Jest piękna, sławna, kontrowersyjna. Bożyszcze i zabawka tłumów. Tuż przed występem w Metropolitan Opera matka diwy udziela wywiadu dla „Time’a”. Skarży się, że bieduje, a sławna córka nie ma dla niej litości. Poprosiła ją o 100 dolarów na chleb, a w odpowiedzi usłyszała: „jeśli nie potrafisz na siebie zarobić, to lepiej wskocz do rzeki i się utop”. Afera na cały świat. Gwiazda – wyrodna córka. Brukowce jeżdżą po Callas bez litości. W Mediolanie manifestacja, na transparentach: „Nie chcemy cię w La Scali”. Ktoś smaruje jej dom odchodami. Maria jest wstrząśnięta. Ucieka z miasta. Rzeczywiście, nie chce matki znać. Za nic się z nią nie spotka. Ale już dawno poleciła swojej księgowej wypłacać matce stałą pensję. Jednak dla Litzy to za mało. Pisze do córki oskarżycielskie listy. Maria nigdy na nie nie odpowie. Czytaj także: Mówiono na nią Lena, Lenuszka. W teatrze była potworem, ale wszystko jej wybaczano. Historia Ireny Eichlerówny Rywalka - Jackie Kennedy Miłość do Viscontiego, co było do przewidzenia, kończy się żałością i bólem. Ale Maria w miłości nigdy nie wybiera łatwiejszej drogi. Dlatego rzuca się w ramiona Onassisa, który wprowadza ją do luksusowego świata. Jest dla niej bogiem seksu. Nareszcie czuje się prawdziwą kobietą. Kochaną, pożądana i spełnioną. Są jak z obrazka. On bogacz, ona diwa. Teraz dopiero paparazzi mają używanie. Polują na nich z helikopterów, aby ustrzelić fotkę, na której całują się na jachcie. Maria jest w euforii. Ale niedługo. Ogranicza występy, żeby być z ukochanym. Ale miliarder wciąż wyjeżdża w interesach, a ona nudzi się w paryskim mieszkaniu, które jej kupił. Choć oboje się rozwodzą, on wcale nie chce się żenić. A dla Marii to jest najważniejsze. Miliarder miał wiele kobiet, Maria jest jego największą zdobyczą. Do czasu, aż na horyzoncie pojawi się Jackie Kennedy, wdowa po prezydencie. Z nią się żeni błyskawicznie 20 października 1968 roku. „To tylko interesy”, tłumaczy wstrząśniętej Callas. „Kocham ciebie”. Maria Callas: depresja, śmierć Jest depresja i próba samobójcza. Przedawkowanie nasennych pigułek. Maria usuwa się z życia. Z nikim się nie widuje. Siedzi sama w domu z zasłoniętymi oknami w obawie przed paparazzi. „Po dziewięciu latach ani dziecka, ani rodziny, ani przyjaciela”, żali się. „Jak ktoś może być tak okrutny. Biedny człowiek”. Już nigdy nie wróci do formy. Głos w niej pękł. I nic to, że po pół roku Onassis wraca do niej. Małżeństwo z Jackie okazuje się porażką. Żona traktuje go jak portfel, a planowane interesy w Ameryce nie dochodzą do skutku po zabójstwie Roberta Kennedy’ego. Maria wraca do roli wiecznej narzeczonej. Znów spotykają się w ukryciu. Ale los nie będzie już dla nich łaskawy. Najpierw w wypadku samolotowym ginie syn Onassisa, Alexander. Ojciec rozpacza. Włóczy się jachtem po morzach, jeszcze mniej go w życiu Marii. A potem umiera sam na miastenię, autoimmunologiczną chorobę mięśni. Callas dowiaduje się o tym 11 listopada 1974 roku. Jest w Sapporo, właśnie po raz ostatni zaśpiewała publicznie. W czasie ostatniej trasy poznaje pianistkę Vasso Devetzi. Ta obca kobieta przejmuje nad nią władzę. Szarogęsi się w paryskim mieszkaniu, w którym Callas siedzi zamknięta ze służącą i dwoma psami. Znosi jej tabletki nasenne, a codziennie rano daje amfetaminę. Callas jest otumaniona i traci ochotę do życia. Aż któregoś dnia służąca znajduje ją na podłodze. Lekarz stwierdza zawał serca. Kontrolę nad sytuacją przejmuje Devetzi. Zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Sprytna oszustka wmawia wszystkim, że wykonuje wolę zmarłej. Zakłada fikcyjną fundację, aby przejąć majątek Callas. Matce i siostrze znów dostają się ochłapy. Tylko sprytny Battista, który według włoskiego prawa wciąż jest mężem Callas, wyrywa większy kawałek tortu. I jeszcze coś. Devetzi każe szybko skremować zwłoki. Dlaczego? Czy żeby nikt nie wykrył, że to nie zawał serca zabrał z tego świata największą śpiewaczkę operowych scen? Biedna Maria Callas całe życie trafiała na ludzi, którzy ją wykorzystywali. Szukała miłości, a dostawała ból, porzucenie, a w końcu śmierć. Jak w prawdziwej operze. Czytaj także: W PRL-u dorobił się wielkiej sławy, odbił żonę swojemu synowi. Jak potoczyło się życie Andrzeja Brychta? Tekst: Roman Praszyński. Tekst archiwalny, opublikowany po raz pierwszy we wrześniu 2018 roku Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie: 11.02.2025 r.
Kiedy Maria Callas była w ciąży, Arystoteles Onassis zostawił ją samą. Ich synek zmarł dwie godziny po porodzie
Miał być jej wyśnioną miłością, ale zdradził ją z Jacqueline Kennedy
To była miłość wszechogarniająca, ale i destrukcyjna. Na granicy obłędu. Uniesienia przeplatały się w niej z chwilami bezgranicznej rozpaczy. Arystoteles Onassis był dla Marii Callas wszystkim. Miłością życia, jego sensem. Ich związek trwał dwadzieścia lat, ale był to dla niej przede wszystkim czas cierpienia, w jakimś sensie upokorzeń. Dziennikarze relację tę ochrzcili mianem romansu „Ostatnich Bogów Olimpu”. Dziś powiedzielibyśmy, że byli „power couple” tamtych czasów. Cały świat z wypiekami na twarzy śledził ich losy. Ona była najsłynniejszą śpiewaczką operową w historii. On najbogatszym człowiekiem tamtych czasów. A jednak zamiast miłości był jej w stanie dać tylko ból i cierpienie... Z okazji 47. rocznicy śmierci artystki, przypominamy tę burzliwą historię miłości. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ-u 16.09.2024 r.] Maria Callas i Arystoteles Onassis: pierwsze spotkanie Kiedy spotkali się po raz pierwszy, Arystoteles Onassis powiedział do Marii: „moja pani, przypominasz mi grecką boginię. Poznać panią to dla mnie honor. Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy”. Przez następne dni słał jej prezenty i bukiety róż, tak ogromne, że nie mieściły się w rękach. Maria Callas była już wtedy wielką śpiewaczką, mówiono o niej „La Divina” – Boska. Ale była też nieszczęśliwą kobietą spragnioną adoracji, komplementów, podziwu. Szczególnie od mężczyzn. W Onassisie naprawdę się zakochała. Dlaczego zapłaciła za tę wielką miłość depresją i załamaniem? Dlaczego pozwoliła, by uczucie zniszczyło jej karierę? Poznali się w 1959 roku. Grecki miliarder Arystoteles Sokrates Onassis był jednym z najbogatszych ludzi swoich czasów. Mówiono, że jest jak król Midas, czego się nie dotknie, zamienia w złoto. Dorobił się na transporcie morskim, był potentatem, panował na morzach i oceanach. Mało kto wie, że brał udział w okropnych polowaniach na wieloryby, co przynosiło mu duży dochód. Marię Callas poznał w czasie rodzinnych wakacji w Wenecji. Miał 45 lat, był żonaty. Zawsze zarzekał się, że poślubi tylko Greczynkę i tak też zrobił. Ożenił się w 1946 roku z córką swojego największego konkurenta. Athenia Livanos miała w dniu ślubu 17 lat. Po roku urodził się syn Aleksander. Potem córka Christina, której Arystoteles na początku nie chciał. Uważał, że ma syna-dziedzica i kolejne dziecko nie jest mu potrzebne. Potem bardzo ją pokochał. Zajęty biznesem mało czasu spędzał z rodziną. Mieli z żoną niepisany układ, że każde z nich żyje własnym życiem. Sam mówił o sobie: „bogaty mężczyzna jest często tylko biednym mężczyzną z bardzo dużymi pieniędzmi”. Zobacz też: Dlaczego Maria Callas, primadonna stulecia, musiała przegrać swoje życie? Maria Callas: złakniona komplementów Maria Callas, również Greczynka, stała się najsłynniejszą śpiewaczką świata. Miała niezwykłe bell canto, czyli wirtuozerię wokalną, szeroki głos, wspaniale interpretowała role. Śpiewała na największych scenach świata, przede wszystkim w mediolańskiej La Scali. Nazywano ją „Primadonna assoluta”. „Aida”, „Traviata”, „Medea” – w tych rolach Callas nie miała równych sobie. Od dziecka spragniona była miłości i bliskości, których nie dawała jej matka. Głód uczuć przez pół życia zajadała. Była u szczytu sławy, kiedy ważyła 106 kilo, po przedstawieniu „Aidy” jeden z krytyków napisał, że nie może znaleźć różnicy między nogami słonicy a nogami Aidy. Słynny włoski reżyser Franco Zefirelli nazwał ją najbrzydszą kobietą świata. Potem bardzo się zmieniła, żeby już nigdy nie zastanawiano się publicznie, czy może być wiarygodna w rolach operowych amantek. To wszystko kosztowało ją naprawdę wiele. Jak dużo, można się jedynie domyślać. Na pewno doprowadzało do łez, tym bardziej, że była niezwykle złakniona komplementów. Mawiała, że jej przyjacielem jest tylko ten, dla którego jest zawsze doskonała. Potrzebowała dowartościowania, wsparcia. Jej mąż Giovanni Babtista Meneghini był z wielu powodów idealnym partnerem. Był też jej odkrywcą, agentem i przyjacielem. Ale starszym od niej o niemal 30 lat. Prowadził jej sprawy naprawdę dobrze a ona mówiła, że kocha go jak córka kocha ojca. Była w tym raczej przyjaźń niż namiętność, czar, karuzela emocji. Zobacz też: Małżeństwo Jackie Kennedy z Aristotelisem Onasisem zaszokowało Amerykę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQPdw1k-e35c3ed.jpg" width="2223" height="1600" alt="(Eingeschränkte Rechte für bestimmte redaktionelle Kunden in Deutschland. Limited rights for specific editorial clients in Germany.) Maria Callas *02.12.1932-16.09.1977+Sängerin, Sopran, USA / Griechenlandmit Aristoteles Onassis in Venedig- 1957 (Photo by ullstein bild/ullstein bild via Getty Images)" title="Maria Callas" /> Maria Callas i Arystoteles Onassis: historia miłości Kiedy poznała Arystotelesa Onassisa, była już jednak inną kobieta. W 1953 roku postanowiła wymyślić siebie na nowo. Zdecydowała się na kurację odchudzająca, dosyć drastyczną, bo przy pomocy pasożyta - tasiemca. Ale gdy po przerwie wróciła na scenę, ważyła mniej o 36 kilogramów. Dużo lepiej wyglądała, była pewniejsza siebie. W Onassisie zakochała się szaleńczo i właściwie od razu. Wiedział, jak ją uwieść. Znał jej słabe strony, potrzeby. Dostała od niego to, czego tak bardzo potrzebowała: podziw i adorację. Nie tylko obsypywał ją prezentami i bukietami róż, lecz także urządzał na jej cześć niesamowite przyjęcia, spełniał każde jej życzenie. Latem 1959 roku Onassis zaprosił Marię Callas i jej męża na rejs swoim jachtem „Christiną” po Morzu Śródziemnym. Maria chciała się od tego wykręcić, mówiąc, że ma obowiązki w operze. Ale w końcu uległa. Jacht musiał zrobić na Callas wrażenie, bywała na nim ówczesna śmietanka towarzyska, w tym Marylin Monroe, Greta Garbo, Frank Sinatra. Ona sama poznała w czasie rejsu Winstona Churchila i jego żonę. „Christina” była symbolem luksusu. Miała wystawne kabiny, basen ozdobiony mozaikami, salę taneczną, kino, siłownie. W swoim prywatnym apartamencie miliarder zgromadził dzieła sztuki, m.in obraz El Greco. Znajomość słynnej śpiewaczki i miliardera nie uszła uwadze dziennikarzy. Śledzili ich każdy krok. Maria dała się uwieść i oczarować. Podczas rejsu zachowywali się tak, jakby zapomnieli, że mają rodziny. I cieszyli się wyłącznie sobą. Mąż Marii Callas był zaskoczony, kochał żonę i gotów był jej wybaczyć wakacyjny romans. Jednak Maria nawet nie chciała o tym słyszeć. Po raz pierwszy naprawdę kochała i czuła się kochana. Zapomniała nawet o operowej karierze. To był czas, w którym występowała niewiele. W pewnym momencie wydała oświadczenie, napisała: „potwierdzam, że moje małżeństwo jest skończone. To wisiało w powietrzu od jakiegoś czasu. Teraz jestem swoim własnym organizatorem. I proszę mnie zrozumieć i uszanować moją prywatną sytuację”. Żona Onassisa – Athina – była wściekła. Wiele mogła darować mężowi, ale nie publiczne upokorzenie. Sprawa zakończyła się rozwodem, po którym podobno majątek Arystotelesa Onassisa trochę… uszczuplał. Najwidoczniej z chęci odwetu ze strony byłej małżonki. Zobacz też: „Miałem 40 lat, a ona była nastolatką”. Druga żona była wielką miłością Tadeusza Nalepy Maria Callas: zakochała się bez pamięci Maria Callas i Arystoteles Onassis czekali na swoje rozwody, żeglując między Monako i Atenami. Śpiewaczka pytana o romans z Onassisem mówiła: „tak, zakochałam się jak osiemnastolatka i nie wstydzę się tego wyznać. Świat plotkuje, że pokochałam Onassisa dla jego miliardów. Co za brednie! Zarabiam dosyć pieniędzy, by kupić sobie taki jacht jak Christina. Dlaczego go pokochałam? Bo to pierwszy mężczyzna, który mnie traktuje jak kobietę, a nie jak maszynkę do robienia pieniędzy|”. Kiedy wydawało się, że wszystko ułoży się wspaniale i Maria rozpocznie nowe życie u boku ukochanego, wszystko zaczęło się sypać jak domek z kart. Onassis pokazał dosyć szybko swoje drugie oblicze. Z żarliwego kochanka zmienił się w gbura i aroganta. Maria snuła się sama po jego wielkich, pustych rezydencjach. Czekała na niego tygodniami, on wtedy zajmował się dziećmi - próbując odzyskać ich miłość – albo imprezował. Nie spieszył się z deklaracjami o ślubie, choć ona tego bardzo pragnęła. On nazywał te marzenia fantazjami. Zaczął pojawiać się w towarzystwie innych kobiet. Potem ją przepraszał, zapewniał o swoich uczuciach, przysyłał kwiaty. Obiecywał, że kupi zamek we Francji, w którym oboje zamieszkają. Maria była uszczęśliwiona. Ale zamek kupił ktoś inny, a Arystoteles nawet o nim nie pamiętał. Ludzie z ich otoczenia dziwili się jej zaślepieniu. I niemal fanatycznej miłości. Naiwność? Z pewnością, w końcu dla niej była to pierwsza taka miłość. Maria Callas chciała zrezygnować ze wszystkiego i poświęcić się jedynie ukochanemu. Podporządkować mu całkowicie swoje życie. Ale Onassis tego nie chciał i nie potrzebował. Wywołało to jego agresję. Kiedy okazało się, że Maria jest w ciąży, o czym marzyła, przyjął to więcej niż chłodno. Zostawił ją samą. Wyjeżdżał z ich paryskiego apartamentu, kiedy chciał, a kiedy byli na jachcie, cumował i np. kazał jej wysiadać. Maria Callas nie zdołała donosić ciąży do końca: ich jedyny synek Homer urodził się za wcześnie. Zmarł po dwóch godzinach. Maria pochowała go samotnie, na cmentarzu w Mediolanie. Jego grób odwiedzała do końca życia. Ciężkie przeżycia sprawiły, że zaczęła tracić głos. Po raz pierwszy problemy ujawniły się w 1962 roku. W 1965 w Paryżu nie była w stanie dośpiewać swojej roli do końca. Miesiąc później w Londynie była fatalna w „Tosce”, głos grzązł jej w gardle, z dawnej wirtuozerii niewiele pozostało. Później występowała okazjonalnie, dając recitale, muzyka trzymała ją jednak przy życiu. Ale jej kariera wielkiej śpiewaczki była zamknięta, skończona. Definitywnie. Maria Callas i Arystoteles Onassis: zdradził ją z Jacqueline Kennedy Życie Marii Callas zaczęło wypełniać więcej bólu niż radości. W 1968 roku dowiedziała się, że Onassis zamierza poślubić Jacqueline Kennedy, wdowę po prezydencie USA. To było bardzo w jego stylu. Zawsze mówił, że chciał mieć wszystko: kobiety, pieniądze, szczęście. Dlaczego nie chciałby mieć najsłynniejszej na świecie wdowy? Jacqueline Kennedy uwodził zresztą na tym samym jachcie, co Marię. Kazał jej się wtedy wynieść do Paryża. Trudno nawet powiedzieć, jaki to był dla niej cios, jakie cierpienie. Czekała aż 8 lat na rozwód, którego nie chciał jej dać zdradzony mąż. Gdy w końcu była wolna, Onassis poślubił inną kobietę! Na początku zarzekał się, że to nieprawda. Że kocha tylko ją, a romans z Jacqueline jest mu potrzebny jako biznesmenowi, dla PR-u. Ale kłamał. W istocie poślubił Jacqueline Kennedy. O jego związku z piękną wdową po prezydencie rozpisywała się prasa. „Jacqueline robi w Paryżu zakupy, Jacqueline bawi się z mężem na Mykonos” – pisały gazety. Maria przeżywała załamanie, nie wychodziła z domu, zaczęła łykać tabletki na uspokojenie, nie spała. W końcu trafiła do szpitala po przedawkowaniu. Łudziła się, że Arystoteles porzuci Jacqueline, bo sumy, jakie potrafiła przepuścić na zakupy, ponoć mocno go irytowały. Ale nic takiego się nie stało. One obie nigdy się nie spotkały, choć były przecież ikonami swoich czasów. Maria Callas pytana w 1974 roku przez słynną dziennikarkę Barbarę Walters, co sądzi o Jacqueline, powiedziała: „nie znam jej. Nigdy jej nie spotkałam". I zmieniła temat. Czytaj też: Odrzuciła jego uczucia. Dlaczego Ewa Wiśniewska nie chciała związku z Andrzejem Łapickim? Ostatnie lata Marii i Arystotelesa Czy Maria Callas zaprzepaściła swoje życie u boku Arystotelesa Onassisa? W jakimś sensie na pewno. Zniszczyła swoją karierę, przeżywała męki odrzuconej, niekochanej kobiety. Onassis był chyba niezłym manipulatorem. Odsuwał ją, a potem przyciągał z powrotem. Być może cynicznie. Wtedy, gdy była mu potrzebna. Po ślubie z Jacqueline natychmiast zjawił się u Marii żaląc się, że żona jest rozrzutna. Na początku Callas nie chciała go widzieć, ale kiedy powiedział, że i tak sforsuje jej drzwi, wpuściła go i przebaczyła mu. Spotykali się regularnie, przynajmniej raz w miesiącu. Wypłakiwał się w jej ramionach, gdy przeżywał wielką tragedię – w 1973 roku w katastrofie prywatnego samolotu za sterami zginął jego ukochany syn Aleksander. Onassis nie chciał uwierzyć, że to był wypadek, szalał z rozpaczy, do końca życia płacił miliony kolejnym ekipom, żeby wyjaśniły „prawdę o tej tragedii”. Maria pocieszała go i rozumiała, wiedziała, czym jest utrata dziecka. Niektórzy uważają, że ta tragedia zabiła i jego. Podupadł na zdrowiu. Gdy umierał w 1975 roku, to Maria Callas czuwała przy jego szpitalnym łóżku. Obiecała, że nigdy go nie zostawi. Zmarła dwa lata później, 16 września 1977 roku. Jej ciało skremowano i pochowano na cmentarzu Pere Lachaise w Paryżu. Podobno w ostatnich latach brała narkotyki, była pół przytomna z rozpaczy, tęsknoty i samotności, godzinami słuchała swoich starych nagrań. Oficjalnie zmarła na atak serca. ​​​​​​​ Czytaj także: Zbigniew i Danuta Lew-Starowiczowie kochali się przez 40 lat. Miłość była dla nich wszystkim
Wystawa "Diva" w V&A w Londynie to obowiązkowy punkt tego lata
Zobacz najbardziej spektakularne kreacje światowych gwiazd
Jeśli w tym roku planujesz ciekawie spędzić wakacyjny urlop w Londynie, warto wstąpić do Muzeum Wiktorii i Alberta, w którym odbywa się wystawa poświęcona najsłynniejszym kreacjom w dziejach mody, noszonym przez światowe diwy. To obowiązkowy punkt dla miłośników mody! ZOBACZ TAKŻE: Już wiadomo, kto będzie twórcą najnowszego kalendarza Pirelli! Wystawa "Diva" w Victoria&Albert Museum w Londynie Kuratorką wystawy jest Kate Bailey, która postanowiła zredefiniować znaczenie słowa "diwa". Wybrała kostiumy, które szczególnie zapisały się w historii, nie tyko ze względu na ich wspaniały design, ale przede wszystkim mając na uwadze znane osobistości, które je nosiły. Na wystawie zobaczymy stroje, w których wielkie diwy manifestowały swoją siłę i kreatywność. Będziemy mogli także zaobserwować poprzez modę, jak na przestrzeni lat zmieniało się postrzeganie roli diwy. Instalacja "Diva" w V&A Museum w Londynie Najsłynniejsze kreacje na wystawie "Diva" w Londynie Podczas wystawy "Diva" własne oczy możemy podziwiać budzące zachwyt kreacje największych sław. Zobaczymy przekrój przez epoki, w których najbardziej wyraziste postaci ze świata opery, teatru, kina czy muzyki popularnej, także poprzez modę, manifestowały swoją siłę: od ekstrawaganckich sukni Marii Callas i Marylin Monroe, przez odważne kreacje Cher, Whitney Houston i Tiny Turner, po współczesne, ikoniczne kostiumy Rihanny i Lizzo. Wśród najciekawszych eksponatów, znajduje się m.in spektakularna "płomienna" suknia Tiny Turner, zaprojektowana przez Boba Mackiego, kostium z piór na 50. urodziny Eltona Johna, czy kreacja Rihanny z MET Gali 2018 od Maison Margiela. Nic więc dziwnego, że wystawa "Diva" cieszy się dużym zainteresowaniem. Jeśli planujecie swoją wizytę w te wakacje, warto zarezerwować bilety z wyprzedzeniem. Wystawa jest otwarta od 24 czerwca i potrwa do 7 kwietnia 2024.