W chorobie przysporzył żonie dużo cierpienia. "Widziałem łzy niemocy w jej oczach. Łzy bezsilności", mówi Marek Torzewski
Dzięki ukochanej Barbarze zawalczył o sobie. "Miłość to największy dar, jaki człowiek może otrzymać"
Czterdzieści sezonów na scenach świata! Śpiewał w Nowym Jorku, Madrycie, Mediolanie, Brukseli, Warszawie… Marek Torzewski opowiada Krystynie Pytlakowskiej o drodze do sukcesu i uczuciu do żony Basi: „W miłości, która niejedno ma imię, są dwa kolory. Albo biel, albo czerń. A ja mam tę biel, a to wielkie szczęście”. Brzmi jak najpiękniejsza aria. "Miłość to największy dar, jaki człowiek może otrzymać. To ona wiąże się z czymś dobrym, cudownym, pięknym i kolorowym", dodaje Marek Torzewski. Marek Torzewski o miłości do żony, Barbary Proszę przypomnieć, jak to się zaczęło 40 lat temu. Wrzesień 1983 roku. Student przyjeżdża na galę operową do Łodzi i spotyka piękną dziewczynę o imieniu Basia, która odnosi sukcesy w łódzkim Teatrze Powszechnym, zawodowa aktorka. A on, biedny studencik w niebieskim pulowerku. To byłem ja, a Basia została moją żoną. Wtedy właśnie narodził się między nami magnes dusz, a ja od tamtego września liczę mój profesjonalny debiut. Oświadczam się Basi 31 grudnia, w kwietniu 1984 roku pobieramy się, a pod koniec września przychodzi na świat Agata, nasza córka. A ja jadę na festiwal do Krynicy, ale nie po sławę, tylko po pieniądze. I udało mi się dostać tam nagrodę. Mogliśmy za to kupić pralkę automatyczną. Ale w tej Krynicy wydarzyło się jeszcze coś bardzo ważnego. Tak, bo był tam wśród widzów dyrektor La Scali Cesare Mazzonis, i od tego się zaczęło. Potem zaproszenia do Mediolanu, do szkółki przy teatrze La Scali. Za wszystko jednak „obwiniam” moją Basię, która urodziła nam tak cudowną córkę, dzięki której pojechałem do tej Krynicy. Gdybym wtedy Basi nie spotkał, wróciłbym do Poznania, może bym śpiewał w teatrze, a może nie, i nie wiadomo, czybyśmy dziś rozmawiali, bo mogło mnie przecież już nie być. Bo to przecież Basia, Pana żona, uratowała Panu życie. Basia i Agata. Jej pojawienie się na świecie też wiązało się ratowaniem mojego życia. Bo życie jest tym cenniejsze, im bardziej ma się dla kogo żyć. Ale tego dowiedziałem się o wiele później. [...] Czytaj też: "Uwierzyłem w życie". Miłość go uratowała, dzięki niej podjął się leczenia i wyszedł z choroby nowotworowej Ale nie zawsze był Pan taki energetyczny. Przeżył Pan bardzo wiele trudnych chwil, jak choroba nowotworowa, i chciał się Pan już poddać. To prawda, nie zdałem tego egzaminu. Byłem słaby. To mnie przerosło po prostu. Nie wierzył Pan w zwycięstwo? Nie wierzyłem. Pamiętam, że w dniu ślubu pan, który nam go udzielał, powiedział: „Życzę ci, aby twoja małżonka zawsze była tak radosna jak dzisiaj”. Niestety w chorobie przysporzyłem Basi dużo cierpienia. Widziałem łzy niemocy w jej oczach. Łzy bezsilności. Nie wszystkie egzaminy się w życiu zdaje od razu. Ale w końcu podjął Pan leczenie. Tak, ciągle powtarzam, że za sprawą miłości. To Basia mi pomogła i nasza córka Agata, i nasz mały piesek. Mimo że byłem bardzo opryskliwy, zamknąłem się w sobie, nie reagowałem na ich prośby, to oni mnie uratowali. Zmusili do badań i terapii. Ale przede wszystkim Basia i Agata wytrzymały ten trudny dla nich, bardzo długi i niełatwy czas. To trwało aż pięć lat. Ale potem uwierzyłem w życie, a ta choroba otworzyła mi oczy na nowe kolory, których do tej pory nie dostrzegałem. Teraz na to wszystko patrzę zupełnie inaczej. [...] Ale Basia Panu wybaczyła. Mówiła mi, że codziennie dziękuje Bogu za to, że Pan pokonał tę chorobę. I dlatego powtarzam, że to moja żona jest dla mnie najważniejsza. I że zawsze będzie przy mnie, a ja przy niej. A kariera na pstrym koniu jeździ. Proszę mi wierzyć, że wiele razy pokonywałem samotność w bardzo dobrych hotelach i wielkich luksusach i nigdy nie poszedłem sam do restauracji na kolację, bo co to za przyjemność – samotna kolacja. [...] Sprawdź też: Nie myśli o emeryturze, wciąż zachwyca formą. Maryla Rodowicz mówi wprost: „Nie myślę nad kruchością życia" Czego by Pan teraz chciał od życia? Żeby się jutro normalnie obudzić. I cieszyć się z tego, i śmiać się. Teraz często się uśmiecham i jestem radosny. Chce mi się żyć po prostu w każdej chwili. I chce się Panu jeździć na wypoczynek z Brukseli, gdzie Pan mieszka na stałe, do Polski, do Sopotu? Chce mi się. I to jest najważniejsze. Chcemy z Basią świętować życie jak najdłużej. I mieć w nim jak najwięcej pogody, dobroci. I chcieć się starać. Po tym, co przeżyłem, widzę, że ja się staram. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który będzie dostępny w punktach sprzedaży od czwartku 9 maja. Zachęcamy do zakupu Barbara Torzewska, Marek Torzewski, Viva! 18/2022
"Uwierzyłem w życie". Miłość go uratowała, dzięki niej podjął się leczenia i wyszedł z choroby nowotworowej
"Ale czy pozbyłem się strachu? Czekanie na wyniki przyprawia mnie o drżenie serca", mówi Marek Torzewski
Od życia chciałby teraz tylko jednego. "Żeby się jutro normalnie obudzić. I cieszyć się z tego, i śmiać się. Teraz często się uśmiecham i jestem radosny. Chce mi się żyć po prostu w każdej chwili", mówi w nowym wywiadzie VIVY! Krystynie Pytlakowskiej. I dodaje: "Chcemy z Basią świętować życie jak najdłużej. I mieć w nim jak najwięcej pogody, dobroci. I chcieć się starać. Po tym, co przeżyłem, widzę, że ja się staram". Los wystawił go na ciężką próbę. Kilka lat temu Marek Torzewski poważnie zachorował. Nie chciał poddać się leczeniu, diagnoza lekarzy całkowicie go sparaliżowała. Dzięki żonie i córce, zdecydował się walczyć. To one go uratowały. "Bo życie jest tym cenniejsze, im bardziej ma się dla kogo żyć. Ale tego dowiedziałem się o wiele później", mówi. Tak dziś wygląda jego życie. Trudne doświadczenia całkowicie go zmieniły. Marek Torzewski o walce z chorobą. Jak dziś wygląda jego życie? Ale nie zawsze był Pan taki energetyczny. Przeżył Pan bardzo wiele trudnych chwil, jak choroba nowotworowa, i chciał się Pan już poddać. To prawda, nie zdałem tego egzaminu. Byłem słaby. To mnie przerosło po prostu. Nie wierzył Pan w zwycięstwo? Nie wierzyłem. Pamiętam, że w dniu ślubu pan, który nam go udzielał, powiedział: „Życzę ci, aby twoja małżonka zawsze była tak radosna jak dzisiaj”. Niestety w chorobie przysporzyłem Basi dużo cierpienia. [...] Czytaj też: Krystyna Janda opowiedziała o ukochanej synowej. Wietnamka skradła jej serce Ale w końcu podjął Pan leczenie. Tak, ciągle powtarzam, że za sprawą miłości. To Basia mi pomogła i nasza córka Agata, i nasz mały piesek. Mimo że byłem bardzo opryskliwy, zamknąłem się w sobie, nie reagowałem na ich prośby, to oni mnie uratowali. Zmusili do badań i terapii. Ale przede wszystkim Basia i Agata wytrzymały ten trudny dla nich, bardzo długi i niełatwy czas. To trwało aż pięć lat. Ale potem uwierzyłem w życie, a ta choroba otworzyła mi oczy na nowe kolory, których do tej pory nie dostrzegałem. Teraz na to wszystko patrzę zupełnie inaczej. Potrafię się cieszyć z każdego dnia i każdego dnia świętować życie, które jest diamentem oświetlającym mi drogę. Wiem, że mówię górnolotnie, ale tak czuję. Dzięki chorobie i wyjściu z niej otrzymałem spokój ducha i zupełnie inne spojrzenie na to, co mnie otacza. Już nie ścigam się z wiatrem. Ale czy pozbyłem się strachu? Nie, mam go w sobie do dziś, przy każdym badaniu – a robiłem je co trzy miesiące, potem co pół roku, a teraz raz na rok – czekanie na wyniki przyprawia mnie o drżenie serca. I dlatego staram się teraz przejść na inny etap, żeby już o tym tak nie myśleć, bo zapomnieć się nie da. Barbara Torzewska, Marek Torzewski, Viva! 18/2022 Dostał Pan lekcję, która Pana zmieniła? I to jaką! Teraz z Basią dużo rozmawiamy. Niedawno powiedziałem do niej: „Po tym wszystkim mogę użyć trzech słów: doceniam, akceptuję i rozumiem”. Rozumie Pan życie i siebie? Wszystko. Siebie, ludzi, zwierzęta. Doceniam to, co dzieje się wokół mnie. I rozumiem świat. Jestem za niego wdzięczny. Dlatego śpiewam trochę inaczej, bo sam jestem na innym etapie. Czytaj też: Zaręczyli się po trzech miesiącach znajomości. Marek i Barbara Torzewscy są razem od ponad 40 lat Jakie to śpiewanie? Z wdzięczności, że mogę jeszcze to robić. I za to, że mogę z panią teraz rozmawiać. Że mogę cieszyć się wnukiem, który skończył cztery lata. I cieszyć się moim zachwytem nad Agatą, piękną, mądrą. I fantastycznym zięciem. To dla mnie szczęście i największe skarby. [...] Gdzie można usłyszeć Pana teraz na żywo? W całej Polsce i nie tylko. Niedługo w Łodzi, potem w Lublinie, w Świdniku i w moim rodzinnym mieście Rogoźno Wielkopolskie. Akurat niedawno zostałem do niego przez burmistrza zaproszony. A bilety sprzedały się w ciągu dwóch godzin na dwa koncerty. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który będzie dostępny w punktach sprzedaży od czwartku 9 maja. Zachęcamy do zakupu
Zaręczyli się po trzech miesiącach znajomości. Marek i Barbara Torzewscy są razem od ponad 40 lat
Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska niezmiennie patrzą w tym samym kierunku, dzielą radości i smutki. „Nasze życie składa się z prostych zasad: miłość, zaangażowanie w miłość i bycie razem. I dzięki temu jesteśmy już 40 lat ze sobą, również dlatego, że musimy być razem w każdym momencie naszego życia”, tłumaczył artysta. Od końca lat 80. znaleźli swoje miejsce w Brukseli, gdzie dorastała ich córka Agata. Marek i Barabara Torzewscy są w sobie zakochani tak samo, jak przed niemal czterdziestoma laty. A każde nowe doświadczenie tylko umacnia ich związek. Mają za sobą trudny czas. Choroba zaatakowała tenora nagle. Marek Torzewski zmagał się z rakiem, wstydził się tego, co go spotkało. Zamknął się w sobie, nie odzywał się do nikogo, nie chciał się leczyć. Żona i córka go uratowały. „Bliscy i rodzina w takich sytuacjach są bohaterami”, mówił światowej sławy artysta. Dziś zakochani cieszą się każdą chwilą. Jak wygląda ich życie? Przypominamy niezwykłą historię miłości! „Jesteśmy ciągle razem i to się liczy. Patrzymy w nasze serca. A serce jeśli jest pełne miłości, to wszystko odbija się w oczach”, mówi Barbara Romanowicz-Torzewska. [Ostatnia aktualizacja treści 06.04.2024 r.] Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska: historia miłości Poznali się ponad 40 lat temu i od tamtej pory są nierozłączni. „Nie chodzi o rekordy. Zresztą jestem długodystansowcem. Ale najważniejsze w naszym przypadku, że spotkało się dwoje niepoprawnych romantyków. Może bycie romantykiem wydaje się kiepskim pomysłem na obecne czasy, ale jeśli znajdzie się drugą taką samą osobę, jest fantastycznie w każdych okolicznościach”, mówił słynny polski tenor jakiś czas temu w rozmowie z Onetem. Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska poznali się w Łodzi. On — zdolny polski tenor po Akademii Muzycznej w Poznaniu, ona absolwentka szkoły filmowej, związana z Teatrem Powszechnym. Pierwsze spotkanie było przypadkowe. Był październik 1983 roku. Artysta przyjechał na galę operową do Łodzi, gdzie zakwaterowano go w domu aktora. Pewnego dnia wyszedł wynieść śmieci i na korytarzu dostrzegł tak piękną kobietę, że go zamurowało. To była strzała Amora. Marek Torzewski nie mógł wydobyć z siebie głosu. „Ale następnego dnia już się do niej odezwałem, co wyznaczyło nam nasze kolejne 40 lat życia. [...] Miłość to energia, którą trudno opisać słowami. A ja tę energię poczułem od pierwszego wejrzenia. [...] Patrzyłem na nią jak na piękną kobietę i wspaniałego człowieka, a potem matkę mojego dziecka”, zwierzał się. Jak ten moment wspomina Barbara Torzewska? „W tym samym momencie przekręcił klucz w drzwiach i gdzieś tam na siebie spojrzeliśmy. Wtedy usłyszałam od niego komplement, że ma bardzo ładną sąsiadkę. Później jeszcze kilka razy zdarzyło się, że się spotkaliśmy znów na tym korytarzu. Po latach zdradził mi, że nasłuchiwał, kiedy wychodziłam z mieszkania i starał się wyjść w tym samym czasie (śmiech)”, zwierzała się w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla Plejady. A w rozmowie z VIVĄ! dodawała: „Zobaczyłam młodego chłopaka, bardzo przystojnego, ale nie zamurowało mnie tak, jak jego. Wtedy śpieszyłam się, biegłam na próbę do teatru, ale później spotykałam go w domu aktora wielokrotnie – takie dziwne zbiegi okoliczności, że wychodziliśmy z mieszkania w tym samym czasie”. Czytaj też: Małgosia Bela wyszła za milionera, wróżono im wspaniałą przyszłość. Zaledwie rok później odeszła, by związać się z miłością swojego życia Zdarzało się, że Marek Torzewski przychodził do swojej przyszłej żony, by oglądać mecze piłki nożnej. Tenor urzekł Barbarę Romanowicz-Torzewską swoją spontanicznością, manierami i poczuciem humoru. Jest opiekuńczy i szarmancki. W każdym małym goście skrywało się wiele czułości. Aktorka zakochała się w jego głosie. Gdy pojawiła się na gali operowej w Teatrze Wielkim w Łodzi, zafascynowała się ukochanym, zobaczyła w nim niezwykłego artystę. „Gdy zaprosiłeś mnie na galę i zobaczyłam cię na scenie, i usłyszałam, to we mnie wtedy strzelił piorun. Twój głos mnie powalił. Nagrałam twój śpiew na dyktafon, który potem wiele razy przesłuchiwałam. Dla mnie opera w tamtych latach kojarzyła się z koturnowością. Byłam do niej zdystansowana, pod wpływem Marka zmieniłam zdanie”, mówiła w Krystynie Pytlakowskiej. Zobacz też: Grażyna Kulczyk dla dzieci zrezygnowała z kariery, wychowała je. Zawdzięczają jej wszystko Oświadczyny i dalsze życie Marka Torzewskiego i Barbary Romanowicz-Torzewskiej Marek Torzewski nie zamierzał zwklekać z oświadczynami. Poprosił ukochaną o rękę po trzech miesiącach znajomości. „Wiedziałem, że Basia jest bardzo piękna i że krążą wokół niej mężczyźni jak sępy. Może dlatego tak szybko się oświadczyłem, bo po trzech miesiącach. Nie chciałem, żeby jako osoba wolna była wyciągana na różne imprezy beze mnie. No i oświadczyny zostały przyjęte, a w kwietniu 1984 roku pobraliśmy się”, zwierzał się VIVIE!. Zakochani stanęli na ślubnym kobiercu i doczekali się córki, Agaty. Gdy pojawiła się propozycja angażu z Belgii, nie wahali się nawet chwili. Małżonkowie spakowali się w kilka tygodni i wyjechali na stałe. Agata Torzewska miała wtedy prawie dwa latka. Marek Torzewski otrzymał stały kontrakt w Operze Królewskiej w Brukseli, a to w tamtym okresie była rzadkość. Decyzja przyniosła za sobą kolejne cudowne propozycje i kariera tenora nabrała tempa. Potem występował na scenach w La Scali, Paryżu, Nowym Jorku. Współpracował z dyrygentami światowej sławy, jak Zubin Mehta czy Claudio Abbado. ,,Sytuacja w Polsce była taka, jaka była. Krótko mówiąc, nieciekawa. Ta propozycja była dla mnie ogromną szansą, więc decyzję podjąłem dość szybko. [...] Żeby występować na deskach Teatru Królewskiego w Brukseli, trzeba było być naprawdę dobrym. Nikogo nie interesowało to, skąd pochodzę. Liczył się talent. Albo bronisz się na scenie, albo nie. Belgia to Wieża Babel. Tam mieszają ludzie pochodzący z przeróżnych zakątków świata. Co zabawne, wiele osób myślało, że jestem Włochem", mówił Michałowi Misiorkowi. Czytaj też: Wychowywał je jak własne dzieci, nazywały go „tatusiem”. Prawda o ich relacji wyszła na jaw po latach Barbara zrezygnowała ze swoich planów zawodowych i poświęciła się rodzinie. Nie zgadza się, gdy po latach słyszy, że coś straciła, porzuciła karierę dla męża. „Nigdy nie chciałam poczuć się ofiarą, bo dopiero wtedy byłabym nieszczęśliwa. A ja jestem szczęśliwa. W dużym stopniu dlatego, że Marek nigdy mi nie dał odczuć, że zostałam gdzieś z tyłu. To, że od dawna jeździmy razem, że mąż potrzebował mojej pomocy czy podpowiedzi artystycznej, sprawiło w sposób naturalny, że zostałam jego menedżerem”, zwierzała się Barbara Romanowicz-Torzewska w rozmowie z Onetem. A w Plejadzie, dodawała: „Kochałam film, swój zawód, miałam dużo energii do pracy, w końcu to było moje marzenie. Ale teraz z całą rodziną też czasami występujemy na scenie i nadal to mam. […] Może nie zrobiłam kariery aktorskiej, ale mam na koncie dużo większe osiągnięcie - szczęśliwą, kochającą się rodzinę, która jest wartością bezcenną”. Aktorka jest duma z osiągnięć swojego ukochanego. Z kolei Marek Torzewski nigdy nie zapomniał, jak wiele zawdzięcza swojej żonie. Rodzina jest dla nich najważniejszą wartością. „Nigdy nie zapomniałem, że żona poświęciła swoją pracę i zdecydowała się urodzić dziecko. Położyła na szali cały swój talent i wysiłek, który włożyła w studia. Wszystko po to, żebym ja mógł śpiewać. Gdyby tego nie zrobiła, nie wiem, czy moglibyśmy być razem”, mówił Marek Torzewski w Plejadzie. Artysta zaznaczał w wywiadach, że wspólnie z żoną utworzyli rodzinę z najcenniejszym jej członkiem, ich córką. „Zawsze mówiliśmy, że rodzina jest najważniejsza, chociaż wiele osób podchodziło do tego z dystansem. Teraz wszyscy twierdzą, że rodzina to opoka, a myśmy wiedzieli to od początku. Bo jeżeli rodzina jest scalona i rozumiemy, co ta druga osoba czuje i czego pragnie, to jest jak skała – podwalina wszystkiego. Mogą być różne zawirowania, ale ta skała stoi w tym miejscu, w którym została stworzona”, dodawał Krystynie Pytlakowskiej w VIVIE! Przepis na udane małżeństwo Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska wiedzą, że nic nie jest dane na zawsze. Udane, zgodne małżeństwo wymaga kompromisów, pielęgnowania relacji. To oboje praktykują niezmiennie od ponad 40 lat! Całą swoją miłość przełożyli na swoją córkę. Są z niej niesamowicie dumni. Agata po rodzicach odziedziczyła wiele talentów. Kocha taniec i śpiew. Na swoim koncie ma występy razem z tatą. „Ona ma zupełnie inny głos niż ja i tworzy zupełnie inną muzykę. Agata poszła swoją drogą artystyczną. Nie chcieliśmy jej niczego narzucać, choć sugerowaliśmy, że zawód artysty nie jest łatwy, że bywa niestabilny. Skończyła więc studia ekonomiczne i założyła rodzinę. Ma dziecko – naszego wnuka Tomka. Z czasem sprawy artystyczne stały się jej pasją. Pracuje w zawodzie ekonomicznym, ale nadal występuje i śpiewa. Może kiedyś będzie odwrotnie”, wspominał Marek Torzewski w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla Plejady. Agata Torzewska zawsze mogła liczyć na ich ogromne wsparcie. „Podziwiam ich za to, że są tak zgraną parą. Wiadomo, czasem się kłócą, ale zawsze jednak się kochają, mimo różnych problemów zawsze są razem. Nie wiem, czy to jest dobre, czy złe, że mam tak idealny wzorzec małżeństwa. Już teraz widzę, że gdy spotykam kogoś, zawsze porównuję go do wzorca z rodzinnego domu, do rodziców”, wspominała córka artystów Annie Bimer dla Onetu. Sprawdź też: Związał się z córką przyjaciela, dzieli ich 19 lat. Połączyła ich miłość do rajdów samochodowych Marek Torzewski pokonał chorobę dzięki wsparciu rodziny Sześć lat temu rodzina Torzewskich musiała zmierzyć się z niebezpiecznym przeciwnikiem. U słynnego tenora zdiagnozowano raka. Dla artysty to był potężny cios. Bliscy byli dla niego w tym trudnym czasie największym wsparciem. Jednak Marek Torzewski początkowo zrezygnował z walki o siebie. Nie mógł sobie poradzić z diagnozą lekarzy, którzy dawali mu prawie 10 procent szans na przeżycie. Tylko dzięki córce rozpoczął leczenie. Obiecał Agacie, że poprowadzi ją do ołtarza i zaśpiewa na jej ślubie. To ona go uratowała. „Myśmy to właśnie przeżyli. Choroba spadła na mnie znienacka. Teraz zupełnie inaczej patrzę na świat i na ludzi. Zmieniłem się. Pojawiła się u mnie wiara w cuda. Zresztą nie chcę o tym mówić, ale gdybym zdecydował się wtedy na operację, może bym przeżył, a może nie. Ale na pewno nie mógłbym wykonywać swojego zawodu. Zrezygnowałem więc z zabiegu, chociaż mnie na niego namawiano. [...]. Ale kiedy zachorowałem, znalazłem się w zupełnie innym świecie, jakby w jakiejś malignie. Stałem się obojętny na wszystko, na wszystkich, na cały świat. To najgorsze, co może człowieka dotknąć. Przez półtora miesiąca nie odzywałem się do nikogo, nawet do Basi. I to jej zasługa, i naszej córki Agaty, że mnie z tego stanu wyciągnęły”, opowiadał Krystynie Pytlakowskiej. Żona artysty w wywiadzie dla VIVY! powróciła do trudnych wspomnień. Nie ukrywa, że zachowanie ukochanego zadawało jej ogromny ból, lecz starała się być wyrozumiała i cierpliwie znosiła wszystkie ciosy. „To był najtrudniejszy okres w moim życiu i w małżeństwie. Marek prawie tego nie pamięta, ale było to coś strasznego. I nadal mówienie o tym jest dla mnie bardzo trudne. Wtedy odnosiłam wrażenie, że nic dla Marka nie znaczę. Prosiłam: „Mareczku, zrób to dla mnie”, a on się nie odzywał, był gdzieś daleko, nieobecny. To nie był mój Marek. Myślałam, że oszaleję. Schował mi wszystkie telefony komórkowe, żebym nikomu nie opowiadała o tym, co się z nim dzieje. [...] Nie mogłam wychodzić z domu, choć nie było jeszcze pandemii. A gdy czasami odkrył, że komuś coś opowiadam, zabierał mi telefon, niegrzecznie odzywając się do mojego rozmówcy." Sam artysta wspominał ten czas w rozmowie z Onetem. Pamięta niewiele. Czuł jednak, że nie był sobą - odizolowany, zamknięty w sobie. Gdy dowiedział się od lekarzy, że zmaga się z nowotworem złośliwym stracił wolę walki. „Pojawiło się u mnie bardzo dużo nieufności. Do ludzi, do tej całej sytuacji. Pierwotnie zrezygnowałem z walki o siebie. Pogodziłem się już z tym nieuchronnym obrotem spraw. Było naprawdę nieciekawie. Byłem totalnie zrezygnowany. [...] Nie wierzyłem, że z tego wyjdę. Ta choroba przyszła znienacka. Podstępnie. Bez żadnej zapowiedzi. Żeby się wyleczyć, musiałbym podjąć bardzo radykalne środki, które uniemożliwiłyby mi dalsze wykonywanie zawodu", mówił Dariuszowi Dobkowi. ZOBACZ: Jego pierwszą miłością była Kora, zostawiła go dla innego. Ryszard Terlecki szczęście znalazł przy drugiej żonie Marek Torzewski, Barbara Romanowicz-Torzewska, Jaka to melodia, 2012 rok Marek Torzewski postanowił spróbować eksperymentalnej metody, która wiązała się z dużym ryzykiem. Podjął je i nie żałuje. „Po roku sytuacja zaczęła się stabilizować, a później było już tylko lepiej i lepiej. Nie chcę zapeszać, a jestem przesądny, ale dziś moje wyniki wskazują na to, że jestem już zdrowy”, mówił Michałowi Misiorkowi w Plejadzie. Artysta jest teraz pod stałą opieką lekarzy, chodzi na badania kontrolne, ale nie ukrywa, że przy odbiorze wyników towarzyszy mu zawsze niepokój. „Przecież w każdym momencie może dojść do nawrotu. Ale obecnie, dzięki Bogu, jest wszystko dobrze”, podkreślał. Cieszy się, że mógł wrócić do śpiewania, na scenę, która daje mu ogromną radość. „Czułem się jak ptak wypuszczony z klatki, który w końcu może rozłożyć skrzydła i wysoko lecieć. […] Chcę nadal dzielić się z ludźmi tym, co Bóg mi dał”, zaznaczał w Plejadzie. Marek Torzewski podkreśla, że choroba będzie z nim już cały czas. Wie, że może nastąpić nawrót, ale nie zamierza myśleć pesymistycznie. Ma dla kogo żyć, śpiewać, przekazuje wiedzę swoim uczniom. Barbara Torzewska, Marek Torzewski, Viva! 18/2022 Marek Torzewski o rodzinie Słynny tenor nie wyobraża sobie, co zrobiłby, gdyby nie było przy nim bliskich. Wiele zawdzięcza córce i żonie. „Po raz kolejny okazało się, że rodzina jest najważniejsza. Powtarzam to zresztą od lat. Pamiętam takie wydanie czasopisma 'Razem' z 1984 r. Trafiliśmy na jego okładkę z żoną, a tytuł brzmiał: 'Oboje z Basią jesteśmy młodzi i czego mamy się bać?'. To do dzisiaj jest nasza dewiza. Razem nic jest nam niestraszne. Kiedyś zadano mi pytanie, w co nie wierzę. Odpowiedziałem bez wahania, że nie wierzę w cuda. I proszę bardzo - myliłem się! Cuda się zdarzają. Teraz już w nie wierzę, bo moje wyzdrowienie można potraktować w tych kategoriach", dodawał w Onecie Dariuszowi Dobkowi. Marek Torzewski cieszy się każdym dniem z bliskimi. Siły dodaje mu czas spędzony z wnukiem. „Jak przychodzi do nas, od razu bierze biało-czerwony szalik i każe sobie puścić "Do przodu Polsko" (śmiech). Ma 2,5 roku, nagraliśmy już pierwszą piosenkę [...] skupiam się na tym, co tu i teraz. Bo na to mamy wpływ. Cieszę się każdym dniem. Wiem jednak, że życie nie zostało dane mi na zawsze. I że kiedyś się skończy. Chciałbym móc u jego kresu powiedzieć, że było fajnie. I pamiętać tylko te dobre rzeczy", opowiadał dumny artysta w archiwalnej rozmowie. Ukochana Marka Torzewskiego podkreśla, że najważniejsze jest to, że dziś cała rodzina może spotykać się przy jednym stole. Dzięki sobie przetrwali największe trudności. „W naszym życiu było wiele wyzwań, pokus, ale zawsze ta miłość zwyciężała. Dostaliśmy tę łaskę miłości i za to jestem wdzięczna”, dodawała żona Marka Torzewskiego w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską. Markowie Torzewskiemu i Barbarze Romanowicz-Torzewskiej życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Plejada, Onet, Marek Torzewski Strona Oficjalna Onet, Viva! 2022 Marek Torzewski, Barbara Romanowicz-Torzewska, Agata Torzewska Agata Torzewska, Marek Torzewski, Barbara Torzewska, 2008 rok
Mówi, że zawdzięcza jej życie, poszła w jego ślady. Marek Torzewski o relacji z córką Agatą
Jej słowa sprawiły, że zaczął walczyć o zdrowie
Od ponad 40 lat tworzy szczęśliwy związek z Barbarą Romanowicz-Torzewską. Doczekali się jednej córki, Agaty. W najnowszym wywiadzie Marek Torzewski przyznaje, że to właśnie dzięki niej podjął heroiczną walkę o swoje zdrowie, gdy usłyszał druzgocącą diagnozę. Relacja uznanego tenora z jedynym dzieckiem jest naprawdę wyjątkowa... Tekst aktualizowany 4.11.2023 Marek Torzewski o córce Agacie. Tak wygląda ich relacja Gdy w 2018 roku zdiagnozowano u niego nowotwór złośliwy, załamał się. Lekarze dawali mu zaledwie 8-10% szans na wyjście z tego. Nie chciał słyszeć o leczeniu, popadł w marazm. Nie przyjmował żadnych argumentów. Aż do czasu, gdy sprawy w swoje ręce wzięła jego córka Agata. „Powiedziała, że muszę się leczyć, bo obiecałem jej, że zaśpiewam na jej ślubie. I to zadziałało. W mojej głowie otworzyła się jakaś klapka. Obudziłem się. Pomyślałem, że przecież mam tylko jedno dziecko i nie mogę go zawieść. Powoli zacząłem dojrzewać do tego, że jednak muszę zebrać się w sobie i zawalczyć o swoje zdrowie. Nawet jeśli nie dla mnie, to dla moich bliskich”, zwierzał się w rozmowie z Michałem Misiorkiem dla serwisu Plejada Marek Torzewski. Z kolei w rozmowie z VIVĄ! stwierdził wprost: „Agacie będę wdzięczny do końca życia. Uratowała mnie”. Koniec końców, dzięki zastosowaniu innowacyjnej terapii, raka udało się spacyfikować. I to mimo sceptycyzmu lekarza prowadzącego, który tenorowi zalecał operację. Ale ten nie chciał o niej słyszeć. Podjął decyzję, że spróbuje eksperymentalnej i mniej pewnej metody. Dzięki temu nie tylko pokonał chorobę, ale i zaśpiewał na ślubie ukochanej córki. Ich relacja jest naprawdę wyjątkowa. Agata przyszła na świat 29 września 1984 roku – równo dziewięć miesięcy po ślubie rodziców. „Kiedy się pobieraliśmy, nie byliśmy pewni, czy jestem w ciąży. Nasza decyzja więc nie była podyktowana oczekiwaniem na dziecko”, zastrzegała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” we wrześniu 2022 roku Barbara Romanowicz-Torzewska. „Agata jeszcze bardziej nas połączyła. Stworzyliśmy fantastyczną dziewczynę. Cudowną matkę, utalentowaną artystkę. Była naszym dopełnieniem. I w dodatku lubi śpiewać”, dodawał rozanielony tenor. CZYTAJ TAKŻE: Wnuczka Marii Winiarskiej i Wiktora Zborowskiego skradła show na scenie. „Ona jest najlepsza” Była upragnionym i wyczekanym dzieckiem pary. Dorastała i wychowywała się w Belgii, do której rodzice przeprowadzili się, gdy miała dwa latka. Marek i Barbara Torzewscy zadbali jednak, by ich córka odebrała staranne wykształcenie i nauczyła się ojczystego języka – jej rodzice są patriotami i Polska jest dla nich zawsze na pierwszym miejscu. „Mój patriotyzm przejawia się m.in. w tym, że mieszkając za granicą, sprawiliśmy z moją żoną Basią, iż nasza córka Agata mówi perfekcyjnie po polsku. Równolegle z edukacją belgijską skończyła polską szkołę podstawową, a potem zdała maturę w polskim liceum przy Ambasadzie RP w Brukseli. Nasz wnuk Tomek również mówi po polsku, mimo że na co dzień chodzi do francuskiego przedszkola. Bardzo lubi śpiewać „Do przodu Polsko”, ujawnił artysta. Marek Torzewski, córka Agata Torzewska, nagranie teledysku do piosenki „Oj, kot” z filmu „Zemsta”; 26.08.2002 rok Córka Marka Torzewskiego walczyła o Eurowizję. Występuje wspólnie z tatą Talent odziedziczyła po sławnym tacie. Nagrywa, koncertuje, choć na co dzień wykonuje zupełnie inny zawód – bardziej pewny, dający stabilizację. „Poszła drogą artystyczną. Zresztą wszędzie z nami jeździła po całym świecie, obserwowała, słuchała, rozróżniała instrumenty. Nie chcieliśmy jej niczego narzucać, choć sugerowaliśmy, że zawód artysty bywa niestabilny. Skończyła więc studia ekonomiczne i założyła rodzinę. Ma dziecko, naszego wnuka Tomka, ale z czasem sprawy artystyczne stały się jej pasją, pracuje w zawodzie ekonomicznym, ale występuje i śpiewa. Może kiedyś te role się odwrócą”, zastrzegała Barbara Torzewska w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla „VIVY!” we wrześniu 2022 roku. ZOBACZ TAKŻE: Długo nie mogli znaleźć wspólnego języka. Agata Młynarska i jej brat Jan dopiero po latach odnowili swoją relację Mało kto pamięta, ale Agata Torzewska starała się o bilet na 51. Konkurs Piosenki Eurowizji, który w 2006 roku odbywał się w stolicy Grecji, Atenach. Wykonała w preselekcjach „Piosenka dla Europy” utwór „Goodbye” – popową propozycję z chwytliwym refrenem. Zajęła odległe 12. miejsce (na piętnastu uczestników), otrzymując jedynie dwa punkty od jury. „Agata wystąpiła wtedy z bardzo dobrą piosenką, z którą spokojnie mogłaby powalczyć o wysokie miejsce na finale Eurowizji. Ale od początku wiedzieliśmy, że preselekcji raczej nie wygra. Z faworyzowaną ogromnie wówczas grupą Ich Troje miała niewielkie szanse. Chodziło jej bardziej o to, żeby zaprezentować się przed polską publicznością”, podsumował jej tata. Agata Torzewska występuje czasem wraz z tatą i mamą. Dla całej trójki to chwile wyjątkowe, wzruszające i dające wiele szczęścia. „My rozumiemy się bez słów. A gdy już zaczynamy dyskutować, to tematy nam się nie kończą. To jest fantastyczne”, podkreśla Marek Torzewski. View oEmbed on the source website Marek Torzewski, córka Agata Torzewska, żona Barbara Torzewska, koncert charytatywny „KOCHAM CIĘ”, marzec 2003 Kim jest Agata Torzewska, córka Marka Torzewskiego? 39-latka odebrała staranne wykształcenie. W Brukseli ukończyła francuską szkołę podstawową i średnią „Sacre Coeur”, równolegle ucząc się języka polskiego i historii w szkole przy ambasadzie RP. Talent muzyczny rozwijała się w pięcioletniej szkole muzycznej, nauczyła się tam m.in. gry na skrzypcach oraz pianinie. Szlify wokalne zdobywała natomiast w chórze Opery Królewskiej w Brukseli. Według jednych źródeł próbowała studiów z zakresu dziennikarstwa oraz lingwistyki. Słowa Marka Torzewskiego potwierdzają natomiast, że ostatecznie zdecydowała się na ekonomię. Najpierw koncertowała ze swoim tatą, nagrała z nim nawet piosenkę na płytę „Nic nie dane jest na zawsze” – jej głos można było usłyszeć w utworze „Vivo per lei”. Później światło dzienne ujrzała jeszcze ich wspólna piosenka „La Passion”, do której powstał teledysk. View oEmbed on the source website Wśród jej muzycznych inspiracji byli tacy artyści, jak P!nk, Craig David czy Robin Thicke, zaś w polskich Blue Cafe i... Marek Torzewski właśnie! W duszy długo grała jej muzyka r'n'b. Agata Torzewska od zawsze interesowała się również sportem: trenowała m.in. judo, później zaś balet czy gimnastykę sportową. Była w Brukseli członkinią grupy tanecznej „Studio Jam”. Bliski jej sercu był także fitness. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: To on podbił serca jurorów i widzów w finale "Twoja Twarz Brzmi Znajomo". Kim jest Kuba Szmajkowski? Jest dosyć przesądna, lubi kolory czary i czerwony, zaś z kulinariów kuchnię grecką, chińską oraz polską. Jest łasuchem – słodycze to jedna z jej słabości! Od zawsze fascynował ją futbol, w tym wyczyny polskiej kadry. O jej życiu prywatnym wiadomo niewiele. Jest zamężna, wraz z ukochanym wychowuje synka Tomasza, który jest wielką dumą rodziców i dziadków. Źrodło: Plejada.pl, Muzyka.dlastudenta.pl Marek Torzewski, córka Agata Torzewska, żona Barbara Torzewska, nagranie teledysku do piosenki „Oj, kot” z filmu „Zemsta”; 26.08.2002 rok
Marek Torzewski szczerze o chorobie: „Zdarzył się cud – wyzdrowiałem, żyję”
„Walka z chorobą była druzgocącym doświadczeniem zarówno dla mnie, jak i mojej rodziny”
Marek Torzewski ma za sobą trudny czas. Tenor zmagał się z poważną chorobą. Rak zaatakował go nagle pięć lat temu. Diagnozę lekarzy uznał za wyrok. Dzięki specjalistycznemu leczeniu i wsparciu najbliższych udało mu się zawalczyć o zdrowie. Dziś jest zdrowy, czuje się mocniejszy, a rozmowę o swoich doświadczeniach traktuje jak formę terapii. Marek Torzewski udzielił nowego wywiadu, w którym otworzył się na temat choroby. „Nowotwór to straszna choroba. Walka z nią była trudnym i druzgocącym doświadczeniem zarówno dla mnie, jak i mojej rodziny”, mówi w Plejadzie. Marek Torzewski o walce z chorobą Gdy dowiedział się, że ma raka jego świat runął. Choroba zaatakowała go nagle pięć lat temu. Marek Torzewski stracił chęci, załamał się. Nie rozumiał, jak to możliwe, dlaczego tego doświadcza. Lekarze dawali mu około 10 proc. szans na przeżycie. W wywiadach podkreśla, że znalazł się w zupełnie innym świecie, malignie i był obojętny na wszystko. Nie chciał pomocy. Nie chciał się leczyć. „Pogodzenie się z diagnozą zajęło mi jakieś półtora miesiąca. Dziś wstydzę się tego, jak wtedy się zachowywałem. […] Dopóki nie znajdziemy się w jakiejś sytuacji, nie możemy być pewni, jak się zachowamy”, mówił w Michałowi Misiorkowi w Plejadzie. Przez półtora miesiąca nie odzywał się nikogo, nawet do ukochanej żony Barbary Torzewskiej. W końcu dzięki niej i córce, Agacie zawalczył o siebie. Otoczyły go troską i ogromną miłością. To był najtrudniejszy czas w ich życiu. Tenor zwierza się, że córka go uratowała. Nalegała, by poddał się chemii, ponieważ wcześniej obiecał jej, że zaśpiewa na ślubie i poprowadzi do ołtarza. To zadziałało. „Pomyślałem, że przecież mam tylko jedno dziecko i nie mogę go zawieść”, mówił. Czytaj też: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy” Barbara Torzewska, Marek Torzewski, Viva! 18/2022 Marek Torzewski: jak się dziś czuje? Artysta nie zdecydował się poddać operacji, którą proponowali mu lekarze, ponieważ obawiał się, że to wyeliminowałoby go z zawodu. Nie wyobrażał sobie codzienności bez muzyki i koncertowania. Postanowił spróbować eksperymentalnej metody, która wiązała się z dużym ryzykiem. Podjął je i nie żałuje. „Po roku sytuacja zaczęła się stabilizować, a później było już tylko lepiej i lepiej. Nie chcę zapeszać, a jestem przesądny, ale dziś moje wyniki wskazują na to, że jestem już zdrowy”, mówił Michałowi Misiorkowi. Marek Torzewski wierzy też, że wydarzył się cud. Artysta jest katolikiem i wierzy w Boga. „Uważam, że On pomógł mi wyjść z choroby. Ręka boska zadziałała. Ale złożyło się na to też wiele innych czynników – chociażby to, że trafiłem na takiego, a nie innego lekarza, poddałem się takiej, a nie innej terapii”, wyjawił w Plejadzie. Nieoceniona była pomoc i wsparcie ukochanych kobiet - żony oraz córki. Artysta jest teraz pod stałą opieką lekarzy, chodzi na badania kontrolne, ale nie ukrywa, że przy odbiorze wyników towarzyszy mu zawsze niepokój. „Przecież w każdym momencie może dojść do nawrotu. Ale obecnie, dzięki Bogu, jest wszystko dobrze”, podkreśla. Cieszy się, że mógł wrócić do śpiewania, na scenę, która daje mu ogromną radość. „Czułem się jak ptak wypuszczony z klatki, który w końcu może rozłożyć skrzydła i wysoko lecieć. […] Chcę nadal dzielić się z ludźmi tym, co Bóg mi dał”, zaznacza w Plejadzie. Markowi Torzewskiemu życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: „Czułam się gorsza". Maria Pakulnis w poruszających słowach rozlicza się z mroczną przeszłością... Marek Torzewski, nagranie programu Jaka to melodia? 2012 rok
Marek Torzewski szczerze o chorobie: „Znalazłem się w zupełnie innym świecie. Przez półtora miesiąca nie odzywałem się do nikogo”
„Lekarze dawali 10 procent szansy, że mąż przeżyje”, mówi Barbara Romanowicz-Torzewska
Trwają przy sobie od ponad 40 lat. Na dobre i na złe. W zdrowiu i chorobie. Ukochana i jego córka są całym jego światem. Były też ogromnym wsparciem, gdy walczył z ciężką chorobą. Marek Torzewski najgorsze ma za sobą. Ale gdy kilka lat temu usłyszał diagnozę lekarzy, jego świat się zatrzymał. Nie chciał poddać się leczeniu. Zmienił zdanie dzięki bliskim. I jak podkreśla, życie jest cenniejsze, gdy ma się dla kogo żyć. Dziś skupia się na przyszłości, rodzinie i muzycznej pasji. W jednym z wywiadów VIVY! z 2022 roku, Barbara i Marek Torzewscy opowiedzieli Krystynie Pytlakowskiej o najtrudniejszym okresie w swoim życiu. Poniżej przypominamy fragment tej rozmowy. [Aktualizacja na Viva.pl 06.04.2025] Barbara i Marek Torzewscy o chorobie. Jak wygląda dziś ich związek po ciężkiej próbie? Marek Torzewski: Nasze życie składa się z prostych zasad: miłość, zaangażowanie w miłość i bycie razem. I dzięki temu jesteśmy już 40 lat ze sobą, również dlatego, że musimy być razem w każdym momencie naszego życia. Zwłaszcza gdy na człowieka spada ciężka choroba. Marek: Myśmy to właśnie przeżyli. Choroba spadła na mnie znienacka. Teraz zupełnie inaczej patrzę na świat i na ludzi. Zmieniłem się. Pojawiła się u mnie wiara w cuda. Zresztą nie chcę o tym mówić, ale gdybym zdecydował się wtedy na operację, może bym przeżył, a może nie. Ale na pewno nie mógłbym wykonywać swojego zawodu. Zrezygnowałem więc z zabiegu, chociaż mnie na niego namawiano. Teraz mogę już na spokojnie o tym rozmawiać, bo minęły cztery lata, a ja żyję i rak się wycofał. Ale kiedy zachorowałem, znalazłem się w zupełnie innym świecie, jakby w jakiejś malignie. Stałem się obojętny na wszystko, na wszystkich, na cały świat. To najgorsze, co może człowieka dotknąć. Przez półtora miesiąca nie odzywałem się do nikogo, nawet do Basi. I to jej zasługa, i naszej córki Agaty, że mnie z tego stanu wyciągnęły. W jaki sposób? Marek: Miały bardzo dużo cierpliwości i wyrozumiałości. Nie pozwalałem Basi nikomu mówić, że jestem chory i coś ze mną nie tak, a cały ten czas pamiętam jakby przez mgłę. A jednak nasza skała, nasza opoka, stoi i trwa. Żona i córka wyciągnęły mnie jakoś z tego marazmu. Barbara: To był najtrudniejszy okres w moim życiu i w małżeństwie. Marek prawie tego nie pamięta, ale było to coś strasznego. I nadal mówienie o tym jest dla mnie bardzo trudne. Wtedy odnosiłam wrażenie, że nic dla Marka nie znaczę. Prosiłam: „Mareczku, zrób to dla mnie”, a on się nie odzywał, był gdzieś daleko, nieobecny. To nie był mój Marek. Myślałam, że oszaleję. Schował mi wszystkie telefony komórkowe, żebym nikomu nie opowiadała o tym, co się z nim dzieje. Chciał to zachować w tajemnicy. Rozumiem, czuł się inwalidą, a zawsze był taki mocny jak dąb. Silny mężczyzna, na którym można się oprzeć. Czasami po cichu z kimś rozmawiałam, bo nie wytrzymywałam tej presji. Nie mogłam wychodzić z domu, choć nie było jeszcze pandemii. A gdy czasami odkrył, że komuś coś opowiadam, zabierał mi telefon, niegrzecznie odzywając się do mojego rozmówcy. Zobacz też: W chorobie przysporzył żonie dużo cierpienia. "Widziałem łzy niemocy w jej oczach. Łzy bezsilności", mówi Marek Torzewski Pani mąż nie chciał mówić głośno o swojej chorobie, bo powiedzenie o niej publicznie było jakby przyzwoleniem na chorowanie. Marek: To bardzo trafna myśl. Ja się po prostu tej choroby wstydziłem. Nie bałem się jej, tylko byłem zażenowany, że coś takiego mnie spotkało. Barbara: Żaliłam się przed Bogiem, modliłam się. Musiałam ukrywać uczucia przed wszystkimi. A kiedy ktoś dzwonił do Marka, on nie chciał z nim rozmawiać i mówił to wprost. Większość przyjaciół się wtedy obraziła, a ja pomyślałam: Oto jacy jesteście. Nie rozumiecie, w jakim Marek jest położeniu, obrażacie się na niego, a on przecież walczy o życie. Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy. Nie chciał nawet, żebym pojechała z nim na pierwszą chemię. Mówiłam: „Chcę być przy tym, wspierać cię”. Nie spałam, sprawdzałam, czy on w nocy oddycha, czy wziął lekarstwa. Opowiadamy tu o naszej wspaniałej miłości, ale podczas choroby był innym człowiekiem. Pomyślałam, że ja nie mogę podupaść na zdrowiu, chociaż zaczęły mi dokuczać straszne bóle głowy. Muszę pokazać, że jestem silna i odważna, i że potrafię utrzymać w tajemnicy to, co się z nim dzieje. Przeżyłam miesiące izolacji, jakby jakiegoś więzienia. Na ogół się o tym nie mówi, a przecież powinniśmy wiedzieć, jak rodzina przeżywa chorobę kogoś bliskiego i że trzeba się nad nią pochylić i jej pomóc. Marek: Bliscy i rodzina w takich sytuacjach są bohaterami. Córka i żona walczyły, żebym brał leki. Przecież Pan nie chciał się leczyć. Marek: Nie chciałem, bo było mi to obojętne. Barbara: Przełom nastąpił, gdy powiedziałam Agacie, że musimy działać. Córka do nas przyjechała. Marek: Do dziś pamiętam, jak siedziałem na kanapie, a Agata mówi: „Tato, coś mi obiecałeś”. Spojrzałem na nią pytająco. „Wiesz, że chcę wyjść za mąż”. „Wiem”, odpowiedziałem. „I obiecałeś mi, że zaprowadzisz mnie do ołtarza. Wstawaj więc i zaczynaj się leczyć”. Wtedy przeszedłem katharsis. Poleciały mi łzy, coś we mnie pękło. Położyłem się spać, a rano mówię do Basi: „No to zaczynamy”. I pojechaliśmy na tę chemię. Agacie będę wdzięczny do końca życia. Uratowała mnie. Co się dzieje ze związkiem po tak ciężkiej próbie? Marek: Było mi wstyd, że się tak zachowałem. Ale to nie byłem ja. Do dziś mam wyrzuty sumienia. Żona Panu wybaczyła. Barbara: Nie mam do Marka żalu, cieszę się, że wrócił i że pozwolił sobie pomóc. Poruszyłam niebo i ziemię, znalazłam najlepszych profesorów, ale on nie chciał z tego korzystać. To był złośliwy rak, tylko że w fazie początkowej, i został zaatakowany eksperymentalną metodą – chemią i radioterapią. Lekarze dawali 10 procent szansy, że mąż przeżyje. Ale mówili: „Uczepimy się wszystkiego”. A po jakimś czasie się okazało, że guz się zmniejsza. Mijają już cztery lata. Marek cały czas jest pod kontrolą, a guz się w ogóle wycofał. Inni pacjenci otrzymali też nadzieję. Ta metoda leczenia została wdrożona również w innych szpitalach. Marek: Musiałem napisać oświadczenie, że nie wyrażam zgody na operację, bo żaden lekarz nie chciał podpisać się pod tym eksperymentem. I udało się. Co Pan zaśpiewał po chorobie? Barbara: Zaśpiewałeś na koncercie w Poznaniu jeszcze w trakcie choroby. To było coś niesamowitego. Zaśpiewałeś tak cudownie, że ja jeszcze u ciebie takiego wykonania nie słyszałam. Marek był słaby, po lekach, a na koncercie dał takiego czadu, że nikt by nie pomyślał, że to ciężko chory człowiek. Później miałeś koncert w kościele, jakby dziękując Bogu za swój talent. A teraz ludzie piszą: „Marek, ty musisz żyć. Musisz śpiewać. Chcemy ciebie słuchać”. A ja jestem szczęśliwa, gdy mąż śpiewa, i widzę jego szczęście. Marek śpiewa duszą. A po spektaklu podpisywał przez trzy godziny płyty i ludzie widzieli, jak on ich kocha i szanuje. Sprawdź też: "Uwierzyłem w życie". Miłość go uratowała, dzięki niej podjął się leczenia i wyszedł z choroby nowotworowej
Marek i Barbara Torzewscy o pierwszym spotkaniu: „To było jak błysk, który trwa już prawie 40 lat”
„Miłość to energia, którą trudno opisać słowami. A ja tę energię poczułem od pierwszego wejrzenia”
Barbara i Marek Torzewscy są nierozłączni od 40 lat. Razem na dobre i złe, niezmiennie w sobie zakochani. Od początku byli pewni swojej miłości. Jej przypieczętowaniem było urodzenie się córki Agaty. „Uważaliśmy, że świat jest piękny, a my idziemy do przodu", mówi nam Marek Torzewski. Dla artysty żona i córka były największym wsparciem w walce z chorobą. „Jesteśmy ciągle razem i to się liczy. Patrzymy w nasze serca. A serce jeśli jest pełne miłości, to wszystko odbija się w oczach”, mówi przed kamerą viva.pl Barbara Romanowicz-Torzewska. Czego życzyć małżonkom? „Miłości, jeszcze gorętszej”, dodaje aktorka. Jak wyglądało ich pierwsze spotkanie? O tym zakochani opowiedzieli Krystynie Pytlakowskiej w wywiadzie VIVY!. Barbara i Marek Torzewscy o pierwszym spotkaniu Podobno poznaliście się, bo mieszkaliście po sąsiedzku. Marek: W październiku 1983 roku przyjechałem na galę operową do Łodzi, gdzie zakwaterowano mnie w domu aktora. Pewnego dnia wychodzę wynieść śmieci i na korytarzu widzę tak piękną kobietę, że aż mnie zamurowało. To było jak błysk, który trwa już prawie 40 lat. Podobno nie powiedział Pan wtedy do niej ani jednego słowa. Marek: Nie powiedziałem, bo nie mogłem wydobyć głosu. Jej uroda tak mnie zatkała, że zabrakło mi słów. Ale następnego dnia już się do niej odezwałem, co wyznaczyło nam nasze kolejne 40 lat życia. I cały czas jest Pan zakochany? Marek: Tak, jestem. Miłość to energia, którą trudno opisać słowami. A ja tę energię poczułem od pierwszego wejrzenia. Byłem wtedy jeszcze studentem w pulowerku i dżinsach. Do dzisiaj Basia wypomina mi ten pulowerek. Ale w niej też zaiskrzyło. Barbara: Zobaczyłam młodego chłopaka, bardzo przystojnego, ale nie zamurowało mnie tak, jak jego. Wtedy śpieszyłam się, biegłam na próbę do teatru, ale później spotykałam go w domu aktora wielokrotnie – takie dziwne zbiegi okoliczności, że wychodziliśmy z mieszkania w tym samym czasie. Kierowała Wami Opatrzność. Barbara: Nie. Marek po prostu nasłuchiwał i wiedział, kiedy wychodzę, więc i on się pojawiał. A później zapytał, czy może wpaść do mnie z wizytą. Pani wtedy studiowała w łódzkiej filmówce? Barbara: Tak, i dostałam się do Teatru Powszechnego w Łodzi, co pozwalało mi na uzyskanie miejsca w domu aktora. A tak na marginesie, pochodzę z Białegostoku. Mieszkańcy Białegostoku są bardzo otwarci i serdeczni. Marek: To naprawdę wspaniali ludzie. Barbara: Marek był nimi zachwycony, kiedy odwiedzaliśmy moją rodzinę na Podlasiu. I ten Białystok też nas połączył. Marek: Bo ja pochodzę z Poznania, a poznaniacy mają dystans do rzeczywistości i nie od razu podają serce na dłoni. Barbara: Ale ten mój poznaniak jest wyjątkowy. Marek: I od razu się zakochałaś? Barbara: Tak od razu to nie. Zakochała się w Panu, dopiero kiedy usłyszała, jak Pan śpiewa. Barbara: To prawda. Gdy zaprosiłeś mnie na galę i zobaczyłam cię na scenie, i usłyszałam, to we mnie wtedy strzelił piorun. Twój głos mnie powalił. Nagrałam twój śpiew na dyktafon, który potem wiele razy przesłuchiwałam. Dla mnie opera w tamtych latach kojarzyła się z koturnowością. Byłam do niej zdystansowana, pod wpływem Marka zmieniłam zdanie. Do odbioru opery trzeba dorosnąć. Barbara: Różnice między operą a inną muzyką zobaczyłam, kiedy wyjechaliśmy na Zachód. Tam liczyło się wszystko: głos, śpiew i aktorstwo, a nie tylko, jak wówczas w Polsce, wykonanie arii. Gdy Marek grał amanta, musiał wyglądać jak amant. I wyglądał. Marek: Pamiętam, że śpiewałem wtedy w operze „Łucja z Lammermooru” rolę Edgarda. Barbara: Pięknego, zakochanego, świetnego aktorsko i bardzo naturalnego. Dopiero na Zachodzie zobaczyliśmy symbiozę śpiewu i sztuki aktorskiej, wyglądu i kondycji fizycznej. Tam na przykład Halka nie mogła ważyć ponad 100 kilogramów, a towarzyszący jej tenor nie mógł być mały i tłuściutki. Hamowałam się z pokazywaniem reakcji, gdy coś mi nie pasowało, a wszyscy się tą operą zachwycali. Dopiero Marek pokazał mi, jaka może być opera, wielostronna pod każdym względem. I wtedy poraziła mnie strzała Amora. Zobacz też: Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska od niemal 40 lat tworzą zgrany duet. Oto historia ich miłości I co zrobiliście z tą strzałą? Od razu się pobraliście? Marek: Utworzyliśmy rodzinę, z najcenniejszym jej członkiem, naszą córką. Zawsze mówiliśmy, że rodzina jest najważniejsza, chociaż wiele osób podchodziło do tego z dystansem. Teraz wszyscy twierdzą, że rodzina to opoka, a myśmy wiedzieli to od początku. Bo jeżeli rodzina jest scalona i rozumiemy, co ta druga osoba czuje i czego pragnie, to jest jak skała – podwalina wszystkiego. Mogą być różne zawirowania, ale ta skała stoi w tym miejscu, w którym została stworzona. Pamiętam, że jeszcze nie byliśmy małżeństwem, a ja z Poznania przyjeżdżałem do Basi do Łodzi na piątek, sobotę i niedzielę. Szykujemy się do spania, a nagle mamy telefon z portierni: „Pani Basiu, mama do pani przyjechała”. Basia zeszła po nią, a ja musiałem ubrać się w ciągu półtorej minuty aż po krawat. Barbara: Nie wiedziałam, czy Marek zdąży, bo byliśmy już w piżamach. Starałam się więc przedłużyć czas zejścia ze schodów. Chciałam, żeby mama myślała, że to tylko przyszedł kolega, który się zasiedział. Jeszcze nie wiedziała, że Marek jest moim chłopakiem. Weszłyśmy do windy, chociaż chciałam, żebyśmy poszły schodami, ale mama nie dała się przekonać. No i zastałyśmy Marka kompletnie ubranego, którego przedstawiłam już jako mojego chłopaka, co nie było wtedy tak do końca między nami ustalone. Marek: Przedstawiłem się i mówię: „Ale się zasiedziałem, już wychodzę”. A mama Basi: „No to do widzenia panu”. Barbara: A ja przeraziłam się, gdzie on, biedny, będzie nocował. Ale znalazł pokój w Hotelu Centrum. Mama dbała o dyscyplinę i bała się o swoje trzy córki. Ale chyba nie przyjechała bez powiadomienia dlatego, żeby mnie sprawdzić. Myśmy w domu nie mieli telefonu. Marek: Czuła jednak, że jesteś zakochana. A ja bardzo polubiłem moją przyszłą teściową. No i tak się to zaczęło. Barbara: Mama chciała jedynie, żebyśmy dobrze w życiu sobą pokierowały. Była pragmatyczką, po przejściach. Przez jej pragmatyzm wylądowałam w liceum ekonomicznym, chociaż z matematyką byłam na bakier. Ale już wtedy ciągnęło mnie do szkoły filmowej. Mam więc również zawód ekonomistki i nauczyłam się liczyć. [...] Artystę zwykle ciągnie do podobnej artystycznej duszy. Może dlatego zakochał się Pan w Barbarze. Marek: Gdy spotkałem Basię, wiedziałem, że jest aktorką po szkole aktorskiej i że pracuje w teatrze, ale nigdy nie myślałem w kategoriach podobieństwa zawodowego. Patrzyłem na nią jak na piękną kobietę i wspaniałego człowieka, a potem matkę mojego dziecka. Nigdy nie było dla mnie najważniejsze, jaki zawód wykonuje. I tak jest do dzisiaj. Natomiast ważne, że rozumie to, co ja robię. Gdy w Teatrze Królewskim w Brukseli grałem Nerona, a moją nałożnicą była bardzo znana śpiewaczka, z którą w słynnej „Tosce” u Zeffirellego graliśmy na żywo scenę erotyczną, Basia patrzyła na to jak na pracę, a nie na jej fizyczne aspekty. Barbara: Nieprawda, płakałam po nocach. Można być profesjonalistą, ale człowiek jest jednak człowiekiem. Kiedy po iluś latach grałam u Jacka Bromskiego sekretarkę burmistrza w dwuznacznych scenach przy ekipie filmowej, to też było dla mnie stresujące. Marek: A wtedy w Brukseli podchodzili do ciebie ludzie i pytali, jak to się dzieje, że godzisz się na taki zamysł reżyserski. Patrzyłaś na nich okiem osoby, która zna ten zawód od podszewki. Barbara: Na pewno to pomaga, że się rozumie, na czym ten zawód polega. Ale jeśli jest taka miłość jak nasza, która zaślepia, to można stracić dystans do tego, co się robi na scenie. My byliśmy tak zakochani, że kiedy pytano mnie, czy nie jestem zazdrosna, czułam, że chcą, żebym się zdenerwowała. Byłam jednak tak pewna Marka, że nie myślałam o tym, iż on może czuć podniecenie, dotykając obcej kobiety. Podobnie było, jak Marek wyjeżdżał, a ja musiałam zająć się Agatą. Ani przez myśl mi nie przeszło, że może mnie zdradzić. Miłość nas ratowała. I dlatego nie zastanawiałam się nad tym, kogo on gra na scenie. Wierzyłam mu bezgranicznie. To raczej Marek był o mnie zazdrosny, gdy wyjeżdżał, a ja zostawałam w Brukseli. Marek: Byłem i jestem do dzisiaj. Barbara: Na szczęście twoja zazdrość nie była zaborcza. Marek: Normalna, męska zazdrość, która pojawia się, gdy się kogoś bardzo kocha. Nie ma miłości bez zazdrości? Marek: Dokładnie. Tak było, jest i będzie. Wiedziałem, że Basia jest bardzo piękna i że krążą wokół niej mężczyźni jak sępy. Może dlatego tak szybko się oświadczyłem, bo po trzech miesiącach. Nie chciałem, żeby jako osoba wolna była wyciągana na różne imprezy beze mnie. No i oświadczyny zostały przyjęte, a w kwietniu 1984 roku pobraliśmy się. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 22 września. Sprawdź też: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy”
Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy”
„To był najtrudniejszy okres w moim życiu i w małżeństwie”
Są nierozłączni. Od 40 lat trwają u swojego boku w tych dobrych, a także trudnych momentach. Barbara i Marek Torzewscy są w sobie niezmiennie zakochani. „Naprawdę nic mi więcej nie potrzeba, bo Marek obdarował mnie sobą i to najpiękniejszy prezent”, mówi Barbara Torzewska w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. „Nie wiedziałam, jak naszą miłość określić, bo nie chcę używać banalnych słów. Ale gdy mąż mówi, że da mi prezent na imieniny, a ponieważ nie miał czasu go kupić, zrobi dla mnie sto pompek, to myślę: Tylko Marka stać na taki pomysł”, zwierza się aktorka. Barbara i Marek Torzewscy mają za sobą trudny czas. Choroba zaatakowała nagle. Artysta zmagał się z rakiem, wstydził się, że go to spotkało. Zamknął się w sobie, nie odzywał się do nikogo, nie chciał się leczyć. Żona i córka go uratowały. „Bliscy i rodzina w takich sytuacjach są bohaterami”, mówi światowej sławy tenor. Barbara i Marek Torzewscy przeszli ciężką próbę. Jak to wpłynęło na ich związek? Oboje jesteście romantykami. Marek Torzewski: To prawda. I to jest cudowne. Romantyzm związany jest z dobrą energią. Nawet pomaga chorować na siebie. I między nami tak właśnie jest. Barbara: Masz taką piosenkę „Nie ma leku na miłość”: „Jestem znów chory, chory znów na ciebie”. Autorem słów jest Andrzej Mogielnicki z Budki Suflera. Wasza córka Agata urodziła się równo dziewięć miesięcy po ślubie. Barbara: Kiedy się pobieraliśmy, nie byliśmy pewni, czy jestem w ciąży. Nasza decyzja więc nie była podyktowana oczekiwaniem na dziecko. Marek: Agata jeszcze bardziej nas połączyła. Stworzyliśmy fantastyczną dziewczynę. Cudowną matkę, utalentowaną artystkę. Była naszym dopełnieniem. I w dodatku lubi śpiewać. Barbara: Poszła drogą artystyczną. Zresztą wszędzie z nami jeździła po całym świecie, obserwowała, słuchała, rozróżniała instrumenty. Nie chcieliśmy jej niczego narzucać, choć sugerowaliśmy, że zawód artysty bywa niestabilny. Skończyła więc studia ekonomiczne i założyła rodzinę. Ma dziecko, naszego wnuka Tomka, ale z czasem sprawy artystyczne stały się jej pasją, pracuje w zawodzie ekonomicznym, ale występuje i śpiewa. Może kiedyś te role się odwrócą. W „Królach świata” występujecie we troje. Pani, Marek i Agata. Barbara: Bo ja nie zrezygnowałam z zawodu, tylko przystopowałam. Na początku dużo grałam w teatrze, ale kiedy Marek dostał propozycję angażu w Operze Królewskiej w Brukseli, byłoby nierozsądne, gdyby z mojego powodu zrezygnował z kontraktu. Wyjechałam więc razem z nim. Postanowiłam zająć się domem, dzieckiem i pomagać Markowi. I to nie było żadne poświęcenie. Marek: Gdybyś ty dostała propozycję z Hollywood, naturalnie pojechałbym razem z tobą. Nasze życie składa się z prostych zasad: miłość, zaangażowanie w miłość i bycie razem. I dzięki temu jesteśmy już 40 lat ze sobą, również dlatego, że musimy być razem w każdym momencie naszego życia. Zwłaszcza gdy na człowieka spada ciężka choroba. Marek: Myśmy to właśnie przeżyli. Choroba spadła na mnie znienacka. Teraz zupełnie inaczej patrzę na świat i na ludzi. Zmieniłem się. Pojawiła się u mnie wiara w cuda. Zresztą nie chcę o tym mówić, ale gdybym zdecydował się wtedy na operację, może bym przeżył, a może nie. Ale na pewno nie mógłbym wykonywać swojego zawodu. Zrezygnowałem więc z zabiegu, chociaż mnie na niego namawiano. Teraz mogę już na spokojnie o tym rozmawiać, bo minęły cztery lata, a ja żyję i rak się wycofał. Ale kiedy zachorowałem, znalazłem się w zupełnie innym świecie, jakby w jakiejś malignie. Stałem się obojętny na wszystko, na wszystkich, na cały świat. To najgorsze, co może człowieka dotknąć. Przez półtora miesiąca nie odzywałem się do nikogo, nawet do Basi. I to jej zasługa, i naszej córki Agaty, że mnie z tego stanu wyciągnęły. Czytaj też: Marek Torzewski o chorobie: „Znalazłem się w zupełnie innym świecie. Przez półtora miesiąca nie odzywałem się do nikogo” W jaki sposób? Marek: Miały bardzo dużo cierpliwości i wyrozumiałości. Nie pozwalałem Basi nikomu mówić, że jestem chory i coś ze mną nie tak, a cały ten czas pamiętam jakby przez mgłę. A jednak nasza skała, nasza opoka, stoi i trwa. Żona i córka wyciągnęły mnie jakoś z tego marazmu. Barbara: To był najtrudniejszy okres w moim życiu i w małżeństwie. Marek prawie tego nie pamięta, ale było to coś strasznego. I nadal mówienie o tym jest dla mnie bardzo trudne. Wtedy odnosiłam wrażenie, że nic dla Marka nie znaczę. Prosiłam: „Mareczku, zrób to dla mnie”, a on się nie odzywał, był gdzieś daleko, nieobecny. To nie był mój Marek. Myślałam, że oszaleję. Schował mi wszystkie telefony komórkowe, żebym nikomu nie opowiadała o tym, co się z nim dzieje. Chciał to zachować w tajemnicy. Rozumiem, czuł się inwalidą, a zawsze był taki mocny jak dąb. Silny mężczyzna, na którym można się oprzeć. Czasami po cichu z kimś rozmawiałam, bo nie wytrzymywałam tej presji. Nie mogłam wychodzić z domu, choć nie było jeszcze pandemii. A gdy czasami odkrył, że komuś coś opowiadam, zabierał mi telefon, niegrzecznie odzywając się do mojego rozmówcy. Pani mąż nie chciał mówić głośno o swojej chorobie, bo powiedzenie o niej publicznie było jakby przyzwoleniem na chorowanie. Marek: To bardzo trafna myśl. Ja się po prostu tej choroby wstydziłem. Nie bałem się jej, tylko byłem zażenowany, że coś takiego mnie spotkało. Barbara: Żaliłam się przed Bogiem, modliłam się. Musiałam ukrywać uczucia przed wszystkimi. A kiedy ktoś dzwonił do Marka, on nie chciał z nim rozmawiać i mówił to wprost. Większość przyjaciół się wtedy obraziła, a ja pomyślałam: Oto jacy jesteście. Nie rozumiecie, w jakim Marek jest położeniu, obrażacie się na niego, a on przecież walczy o życie. Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy. Nie chciał nawet, żebym pojechała z nim na pierwszą chemię. Mówiłam: „Chcę być przy tym, wspierać cię”. Nie spałam, sprawdzałam, czy on w nocy oddycha, czy wziął lekarstwa. Opowiadamy tu o naszej wspaniałej miłości, ale podczas choroby był innym człowiekiem. Pomyślałam, że ja nie mogę podupaść na zdrowiu, chociaż zaczęły mi dokuczać straszne bóle głowy. Muszę pokazać, że jestem silna i odważna, i że potrafię utrzymać w tajemnicy to, co się z nim dzieje. Przeżyłam miesiące izolacji, jakby jakiegoś więzienia. Na ogół się o tym nie mówi, a przecież powinniśmy wiedzieć, jak rodzina przeżywa chorobę kogoś bliskiego i że trzeba się nad nią pochylić i jej pomóc. Marek: Bliscy i rodzina w takich sytuacjach są bohaterami. Córka i żona walczyły, żebym brał leki. Przecież Pan nie chciał się leczyć. Marek: Nie chciałem, bo było mi to obojętne. Barbara: Przełom nastąpił, gdy powiedziałam Agacie, że musimy działać. Córka do nas przyjechała. Marek: Do dziś pamiętam, jak siedziałem na kanapie, a Agata mówi: „Tato, coś mi obiecałeś”. Spojrzałem na nią pytająco. „Wiesz, że chcę wyjść za mąż”. „Wiem”, odpowiedziałem. „I obiecałeś mi, że zaprowadzisz mnie do ołtarza. Wstawaj więc i zaczynaj się leczyć”. Wtedy przeszedłem katharsis. Poleciały mi łzy, coś we mnie pękło. Położyłem się spać, a rano mówię do Basi: „No to zaczynamy”. I pojechaliśmy na tę chemię. Agacie będę wdzięczny do końca życia. Uratowała mnie. Co się dzieje ze związkiem po tak ciężkiej próbie? Marek: Było mi wstyd, że się tak zachowałem. Ale to nie byłem ja. Do dziś mam wyrzuty sumienia. Żona Panu wybaczyła. Barbara: Nie mam do Marka żalu, cieszę się, że wrócił i że pozwolił sobie pomóc. Poruszyłam niebo i ziemię, znalazłam najlepszych profesorów, ale on nie chciał z tego korzystać. To był złośliwy rak, tylko że w fazie początkowej, i został zaatakowany eksperymentalną metodą – chemią i radioterapią. Lekarze dawali 10 procent szansy, że mąż przeżyje. Ale mówili: „Uczepimy się wszystkiego”. A po jakimś czasie się okazało, że guz się zmniejsza. Mijają już cztery lata. Marek cały czas jest pod kontrolą, a guz się w ogóle wycofał. Inni pacjenci otrzymali też nadzieję. Ta metoda leczenia została wdrożona również w innych szpitalach. Marek: Musiałem napisać oświadczenie, że nie wyrażam zgody na operację, bo żaden lekarz nie chciał podpisać się pod tym eksperymentem. I udało się. Co Pan zaśpiewał po chorobie? Barbara: Zaśpiewałeś na koncercie w Poznaniu jeszcze w trakcie choroby. To było coś niesamowitego. Zaśpiewałeś tak cudownie, że ja jeszcze u ciebie takiego wykonania nie słyszałam. Marek był słaby, po lekach, a na koncercie dał takiego czadu, że nikt by nie pomyślał, że to ciężko chory człowiek. Później miałeś koncert w kościele, jakby dziękując Bogu za swój talent. A teraz ludzie piszą: „Marek, ty musisz żyć. Musisz śpiewać. Chcemy ciebie słuchać”. A ja jestem szczęśliwa, gdy mąż śpiewa, i widzę jego szczęście. Marek śpiewa duszą. A po spektaklu podpisywał przez trzy godziny płyty i ludzie widzieli, jak on ich kocha i szanuje. Sprawdź też: Jarosław Bieniuk: „Nie można skasować z pamięci ostatnich godzin, gdy odchodziła, a ja trzymałem ją za rękę” Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 22 września.
Nowotwór brutalnie przerwał karierę Marka Torzewskiego. „Dawali mi 8-10 proc. szans na przeżycie”
Utalentowany, charyzmatyczny, silny. Marek Torzewski, znany śpiewak operowy, zrobił międzynarodową karierę. Przed mundialem w Korei w 2002 roku wszyscy śpiewali jego hit „Do przodu, Polsko!”. Prywatnie od 40 lat wiedzie szczęśliwe życie u boku żony Barbary. Doczekali się córki Agaty. Niestety, artysta przez trzy lata zmagał się z poważną chorobą. „On jest w trudnej sytuacji zdrowotnej, bo jest osłabiony chorobą nowotworową. Nie chcę wchodzić w detale, ale jest to rak złośliwy”, wyznała ze smutkiem córka tenora w październiku 2021. Informacja o chorobie całkowicie załamała mężczyznę. „Mój mąż nie przyjął tej wiadomości. Zrezygnował z walki o siebie. To spadło na nas jak grom z jasnego nieba. To był ogromny szok. Mąż zamknął się nawet na mnie, nie chciał rozmawiać z nikim”, wyznała żona muzyka. Jak obecnie czuje się 62-letni gwiazdor? Przerwał milczenie i ujawnił prawdę! Marek Torzewski walczył nowotworem Jesienią 2021 roku córka Marka Torzewskiego udzieliła poruszającego wywiadu portalowi „Plejada”, w którym ujawniła, jak czuje się polski śpiewak operowy. Niestety wieści o jego zdrowiu nie napawały optymizmem. „On jest w trudnej sytuacji zdrowotnej, bo jest osłabiony chorobą nowotworową. To już jakiś czas trwa. Ojciec nie jest osobą, która o tym opowiada, ale jest w takim momencie, że powinien mieć trochę więcej spokoju. Leczenie trwa. Nie chcę wchodzić w detale, ale jest to rak złośliwy”, zdradziła Agata Torzewska. Bliscy bardzo przeżywali chorobę znanego tenora. Okazało się, że zmagał się z nią przez dłuższy czas. „Sytuacja nie jest łatwa dla niego i całej rodziny. Nikt nie jest przygotowany na taką chorobę, a to wszystko trwa już parę długich miesięcy”, podkreśliła. Muzyk również mocno przeżywał pogarszający się stan własnego zdrowia. „Mój ojciec jest wrażliwym człowiekiem tak, jak każdy artysta. W normalnych warunkach, w dobrym stanie zdrowia, odznaczałby się dobrą odpornością i odwagą, ale każdy jest człowiekiem”, dodała ze smutkiem córka tenora. Czytaj także: Choroba przewróciła jego życie do góry nogami. Jak dziś czuje się Marek Torzewski? Marek Torzewski, Agata Torzewska, Barbara Romanowicz-Torzewska, Jeździeckie Mistrzostwa Gwiazd, Zakrzów 07.11.2003 rok Córka Agata uratowała ojca Marka Torzewskiego Kilka słów o sytuacji zdrowotnej postanowiła również powiedzieć żona Marka Torzewskiego. W wywiadzie dla Plejady Barbara Romanowicz-Torzewska zdradziła jesienią 2021 roku, że informacja o chorobie całkowicie załamała tenora. Nie chciał jej w żaden sposób zaakceptować. Jedynym wybawieniem okazała się córka Agata, która namówiła ojca na leczenie. „Mój mąż nie przyjął tej wiadomości. Zrezygnował z walki o siebie. To spadło na nas jak grom z jasnego nieba. To był ogromny szok. Mąż zamknął się nawet na mnie, nie chciał rozmawiać z nikim. Jedynym bodźcem była w tym momencie moja córka Agata. Powiedziała do niego: „Marek, proszę cię, nie rób mi tego. Przecież wiesz, że mam mieć ślub. Obiecaj mi, że zaczniesz się leczyć i odprowadzisz mnie do ołtarza. Zaśpiewasz na moim ślubie i masz mi dać słowo, że będziesz się leczył i pozwolisz mamie sobie pomóc”. I Marek wtedy powiedział: „Agatko, tak, zaczynamy”, opowiadała w wywiadzie żona muzyka. Tenorowi ostatecznie udało się odprowadzić córkę do ołtarza i zaśpiewać na jej ślubie. W tym roku miną cztery lata, odkąd Marek Torzewski zachorował na nowotwór. Jednak cały czas jest pod kontrolą lekarzy. „Ja poruszyłam niebo i ziemię, załatwiłam wszystkich lekarzy. Zaczęliśmy jeździć na chemię. Marek odprowadził Agatę do ołtarza, zaśpiewał na ślubie. Nasza córka uratowała Marka. Lekarze zaproponowali operację, ale wiązała się ona z ogromnym utrudnieniem, jeżeli chodzi o zawód męża. Zrezygnowaliśmy z operacji, ale na wyjście z tej choroby mieliśmy tylko 10 proc. szans, stosując eksperymentalne leczenie. W tej chwili mija trzy lata, od kiedy mąż zachorował. Cały czas jest pod kontrolą. Profesor, który go prowadził i leczył, powiedział, że przykład mojego męża daje nadzieję innym chorym i dzięki temu ta eksperymentalna metoda leczenia została wdrożona”, ujawniła. Barbara Romanowicz-Torzewska uważa, że określenie „wygrać” z nowotworem jest nieuzasadnione, bo nikt z własnej woli nie chce grać w tę grę. „Często mówi się, że ktoś „wygrał” z nowotworem. To jest bardzo nieodpowiednie, bo nikt nie chciał w tę grę grać. Nikt do tej gry nie staje, nie mamy na to wpływu, to ona do nas przychodzi. Mój mąż był bardzo dzielny, to jest straszna choroba, to jest okropne. Najważniejsze jest to, że jesteśmy razem”, przyznała podczas wywiadu żona muzyka. Marek Torzewski o walce z nowotworem. Dawano mu 8-10 procent szans na przeżycie W końcu milczenie przerwał sam zainteresowany. W wywiadzie udzielony w czerwcu 2022 roku Dariuszowi Dobkowi dla serwisu Onet przyznał, że diagnoza spadła na niego jak grom z jasnego nieba. „Ta choroba przyszła znienacka. Podstępnie. Bez żadnej zapowiedzi. Żeby się wyleczyć, musiałbym podjąć bardzo radykalne środki, które uniemożliwiłyby mi dalsze wykonywanie zawodu. Dlatego nie zgodziłem się na operację, tylko zastosowałem eksperymentalną metodę, która dawała mi 8-10 proc. szans na przeżycie. Po prostu nie wyobrażałem sobie, że mógłbym przestać śpiewać. Dla mnie to było nie do zaakceptowania”, wspominał. Stwierdził, że początkowo faktycznie chciał się poddać i „było mu wszystko jedno”. W przezwyciężeniu marazmu pomogła mu ukochana córka. „To, że tak to wyglądało, wiem z opowieści żony. Bo ja tak naprawdę mało pamiętam z tego początkowego okresu. Byłem wtedy w jakiejś malignie. Nie byłem sobą. Basia opowiadała mi później, że byłem po prostu nieznośny. Zamknięty w sobie. Odizolowany. Po prostu zupełnie inny człowiek. To nie byłem ja”, mówi dziś. I dodał, że jego wdzięczność względem najbliższych jest ogromna tym bardziej, że trwały przy nim, gdy nie miał nadziei na wyzdrowienie. „Po raz kolejny okazało się, że rodzina jest najważniejsza. Powtarzam to zresztą od lat. Pamiętam takie wydanie czasopisma „Razem” z 1984 r. Trafiliśmy na jego okładkę z żoną, a tytuł brzmiał: „Oboje z Basią jesteśmy młodzi i czego mamy się bać?”. To do dzisiaj jest nasza dewiza. Razem nic jest nam niestraszne. Kiedyś zadano mi pytanie, w co nie wierzę. Odpowiedziałem bez wahania, że nie wierzę w cuda. I proszę bardzo - myliłem się! Cuda się zdarzają. Teraz już w nie wierzę, bo moje wyzdrowienie można potraktować w tych kategoriach”, podkreśla. Mimo że obecnie najgorsze już za nim nie ukrywa, że życie z piętnem choroby nowotworowej jest niezwykle obciążające psychicznie. „Rak będzie ze mną już zawsze. Już się go nie wyzbędę. Zdaję sobie sprawę, że może nastąpić nawrót choroby, ale staram się o tym nie myśleć. Na razie jest OK. Chcę iść dalej do przodu, bo mam dla kogo żyć i pracować. Mam swoich fanów i uczniów, którym mogę przekazywać swoją wiedzę”, deklaruje Marek Torzewski. Skąd czerpie energię? Od 2,5-letniego wnuka, który jest wielkim miłośnikiem przeboju... „Do przodu, Polsko!” „Żyję teraźniejszością. Wczoraj już przeminęło, a jutro nie wiadomo, co będzie. Dlatego skupiam się na tym, co tu i teraz. Bo na to mamy wpływ. Cieszę się każdym dniem. Wiem jednak, że życie nie zostało dane mi na zawsze. I że kiedyś się skończy. Chciałbym móc u jego kresu powiedzieć, że było fajnie. I pamiętać tylko te dobre rzeczy”, kończy tenor. Panu Markowi i jego bliskim życzymy zdrowia i wszelkiej pomyślności! Czytaj także: Marek Torzewski i Barbara Romanowicz-Torzewska: Razem w zdrowiu i w chorobie Barbara Romanowicz-Torzewska, Marek Torzewski, Agata Torzewska, Pytanie na śniadanie, 09.06.2008 rok Marek Torzewski, Koncert świąteczno - noworoczny, Damno, 28.12.2012 rok