Żyją z dala od show-biznesu, teraz zrobili wyjątek. Tak dziś wyglądają synowie Kory
Mateusz i Szymon nie poszli w ślady mamy
Była spełnioną mamą dwóch synów, Mateusza i Szymona, którzy przyszli na świat w latach 70. Dopiero po czasie odkryli, że mają innych ojców biologicznych. Ich dzieciństwo, naznaczone burzliwą historią wokalistki, było zarazem pełne miłości i rodzinnego ciepła. Kora dążyła do tego, by zapewnić im nie tylko stabilizację materialną, ale przede wszystkim matczyną troskę i bezwarunkowe wsparcie. Choć na co dzień stronią od błysku fleszy, synowie wybitnej artystki pojawili się niedawno na koncercie "Falowanie i spadanie — Pamięci Kory", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Towarzyszył im ojciec jednego z nich, Kamil Sipowicz. Jak poznali się Kora i Marek Jackowski? Olga „Kora” Jackowska poznała Marka Jackowskiego w Piwnicy pod Baranami podczas koncertu zespołu Vox Gentis. Ich uczucie rozwinęło się błyskawicznie – pobrali się w grudniu 1971 roku, a już w kolejnym roku powitali na świecie syna, Mateusza. Cztery lata później urodził się Szymon. Przez lata wszyscy – łącznie z samym Jackowskim – żyli w przekonaniu, że jest on biologicznym ojcem obu chłopców. Dopiero po dekadzie prawda wyszła na jaw, co Kora opisała w swojej autobiografii "Kora, Kora. A planety szaleją". Zobacz też: Cezary Pazura wspomina Janusza Rewińskiego. Głos zabrały także inne gwiazdy, ich słowa wyciskają łzy Kora i Marek Jackowski <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgGHN3ov-b5784cf.jpg" width="1600" height="2158" alt="WARSZAWA, 11.01.2003 Zespó³ Maanam (n/z: wokalistka grupy Kora i Marek Jackowski) zapiewa³a podczas balu charytattywnego "Wieczór Trzech Króli....Internetu", jaki odby³ siê w Warszawie. Ca³y dochód z imprezy zasili³ Fundacjê Wielkiej Orkiestry wi¹tecznej Pomocy. PAP Janusz Mazur DG /bp/" title="Kora Marek Jackowski / Maanam" /> Rozstanie Kory z Jackowskim i nowy rozdział Szymon Sipowicz to syn Kory i Kamila Sipowicza. Ich drogi skrzyżowały się w 1975 roku w windzie budynku przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka zamieszkała z rodziną. Ich relacja, początkowo platoniczna, z czasem przerodziła się w głębsze uczucie. Mimo rozwodu z Markiem Jackowskim w 1984 roku Kora i Kamil przez wiele lat nie decydowali się na wspólne zamieszkanie, głównie z powodu sprzeciwu matki Sipowicza. Dopiero pięć lat później stworzyli wspólne domowe ognisko. Swoją wizytę w domu Jackowskich złożyła im w połowie lat 70. Magda Umer, która opisała ją w ten sposób: „Chyba po 1975 r. Kora z Markiem przenieśli się do Warszawy i zamieszkali przy ulicy Ogrodowej, na terenie dawnego Getta... Byłam tam u nich kilka razy z Maćkiem Zembatym. Zapamiętałam dwoje małych dzieci, piękną kobietę w jakichś hinduskich giezłach parzącą cudowną herbatę... Śpiewaliśmy Cohena, rozmawialiśmy o sztuce jako ratunku przed rzeczywistością, filozofowaliśmy do nocy”. Olga Jackowska i Kamil Sipowicz: spędzili razem cztery dekady Związek Kory i Marka Jackowskiego przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Oboje powstrzymywali się przed decyzją o wspólnym mieszkaniu z powodu matki Sipowicza, która od początku była temu związkowi przeciwna. 5 lat po rozwodzie artystki, para zamieszkała razem w Warszawie. Czytaj także: Odeszła niespodziewanie, wcześniej chorowała. Wiadomo, co stało się z dziećmi Barbary Sienkiewicz Kora i Kamil Sipowicz w sesji VIVY! lipiec 2019 Relacje Kamila Sipowicza i synów Kory Szymon o tym, że jego biologicznym ojcem jest Kamil Sipowicz, dowiedział się w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób, kiedy był już nastolatkiem. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała Kora w RMF FM. Sipowicz był bardzo zaangażowany w wychowanie synów wokalistki. Jego wsparcie i obecność wywarły duży wpływ na późniejsze wybory i zachowania synów Kory. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był. Miałam więc odwagę powiedzieć prawdę, ale musiałam mieć akceptację wszystkich stron”, wyznała artystka. ZOBACZ TEŻ: Przeszła operację na otwartym mózgu, sięgała po niekonwencjonalne leczenie. Ostatnie chwile Kory Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! Tak wygląda dziś życie synów Kory. Nie poszli w jej ślady Synowie Kory nie poszli w ślady ich mamy. Od początku nie byli również zainteresowani rozgłosem wokół siebie, dlatego niewiele informacji z ich życia trafiło do mediów. Mateusz Jackowski na co dzień jest grafikiem komputerowym. Swoje umiejętności zawodowe wykorzystał kilkukrotnie do stworzenia projektów okładek albumów zespołu Maanam, m.in. - „Miłość jest cudowna”. Jak podaje „Fakt”, w 2015 roku wziął ślub, a wesele odbyło się w Krakowie. Mateusz bardzo dba o swoją prywatność, więc nie wiemy o nim nic ponadto. Z kolei o Szymonie, młodszym synu Kory, wiadomo nieco więcej. W przeszłości pracował w modelingu, a jego dodatkowym zajęciem była praca w charakterze DJ-a. Jego największą pasją jest jednak jazda na deskorolce — podaje serwis „edziecko.pl”. Był temu zajęciu bardzo oddany, o czym opowiedział również w programie „Dzień Dobry TVN”. Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski „W wieku 14 lat przeprowadziłem się z Krakowa do Warszawy i większość moich nowych kolegów jeździła na deskorolce. W tamtych czasach sprzęt do skateboardingu był w Polsce niedostępny. Trzeba go było sprowadzać z Zachodu”. Okazało się, że jazda na deskorolce pochłonęła Szymona Sipowicza na tyle, że swojego czasu zrezygnował dla niej z chodzenia do szkoły. „Brał deskę i udawał, że idzie do szkoły. Gdy pod koniec roku sprawdziliśmy jego wyniki w nauce, okazało się, że w szkole był trzy razy. On jest bardzo oddany tej pasji. To jest piękne. Jak człowiek ma pasję, to jest szczęśliwy”, komentował z uśmiechem jego ojciec. Szymon wspomina, że pierwszą profesjonalną deskorolkę kupił w Berlinie. Kora z synem, Szymonem Sipowiczem, 2011 r. „Trzymałem ją przy piersi, nawet z nią spałem. Ojciec stwierdził, że coś jest ze mną nie tak”, wyznał młodszy syn Kory. Szymon Sipowicz poszedł też śladami starszego brata i zajął się grafiką komputerową. W życiu prywatnym został również szczęśliwym mężem. Jak podaje „Fakt”, Szymon Sipowicz poślubił dziennikarkę, Katarzynę Zielonkę. Są również szczęśliwymi rodzicami synka, który otrzymał bardzo oryginalne imię nawiązujące do greckiej mitologii, Leon Jazon. Czytaj też: Nie lubił gdy mama chodziła na wywiadówki. Syn Kory wspomina o dzieciństwie Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! Tak wygląda relacja Kory z wnukiem. Chciała zadedykować mu koncert Artystka miała okazję spędzić kilka lat z wnukiem i poświęcić mu wiele uwagi. Zadedykowała mu piosenkę "Ping Pong" ze swojej ostatniej płyty. Nietuzinkowa, jak zawsze, wolała, by wnuk zwracał się do niej po imieniu, niż tradycyjnie "babcia". Jeszcze przed śmiercią rozważała zorganizowanie koncertu dla niego. Pamięć o Korze pozostaje żywa nie tylko w sercach rodziny i fanów, ale także poprzez wydarzenia jej poświęcone. Jednym z ostatnich najważniejszych był koncert "Falowanie i spadanie", który upamiętnił jej dorobek i osobowość. Na wydarzeniu pojawili się również jej synowie, oddając hołd matce, która była dla nich inspiracją i opoką. Ich obecność podkreśla, jak wielki wpływ miała Kora na swoje dzieci i jak głęboko jest wciąż przez nich pamiętana. Zobacz też: Kamil Sipowicz zirytowany wielką pomyłką dziennikarza. Chodziło o Korę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/06/EN016490220035-65ae03c.jpg" width="2000" height="1456" alt="Fot. Adam Burakowski/East News, Warszawa, 27.03.2025. Koncert "Falowanie i spadanie - pamieci Kory" w siedzibie TVP poswiecony legendarnej wokalistce.N/z: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski, Anna Kubczak, Kamil Sipowicz, Tomasz Sygut" title="Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Koncert "Falowanie i spadanie - pami?ci Kory"" />
Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później...
Dziś mija kolejna rocznica śmierci muzyka
Dziś, 18 maja mija kolejna rocznica śmierci Marka Jackowskiego, założyciela kultowego zespołu Maanam. Był legendą polskiej sceny muzycznej z głową pełną pomysłów do realizacji. Tamtego feralnego dnia zostawił wiadomość fanom, jej treść napawała optymizmem. "Życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — pisał rozweselony Jackowski. Parę godzin później już nie żył. Marek Jackowski tuż przed śmiercią zwrócił się do fanów Był sobotni, majowy poranek, rok 2013. Tamtego dnia Marek Jackowski obudził się z zamiarem pracy w swoim ukochanym studio. Czuł się świetnie, na zdrowie nie narzekał — w zasadzie nic nie zapowiadało nadchodzącej tragedii. Były mąż Kory Jackowskiej, z którą niegdyś występował w zespole Maanam, miał akurat przed sobą kolejny muzyczny projekt do realizacji. "Drodzy przyjaciele i korespondenci! Jeżeli nie odpisuję to znaczy, że pracuję w studio. Zaległości nadrobię w wolnej chwili. Tymczasem życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli" — zwrócił się do fanów za pośrednictwem mediów społecznościowych. Niedługo po tej wiadomości fatalnie się poczuł... Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 r. Jeszcze tego samego dnia swój wpis zamieściła Kora. Jej słowa wstrząsnęły całą Polską: "Pragniemy się z wami podzielić bardzo smutną wiadomością. Dziś zmarł Marek Jackowski. Wielki muzyk. Wspaniały kompozytor. Cudowny człowiek. Łączymy się w bólu z rodziną, przyjaciółmi i fanami. Niech spoczywa w pokoju...", pisała zrozpaczona artystka. Okazało się wówczas, że nagła śmierć muzyka nastąpiła w wyniku zawału serca. TYLKO NA VIVA.PL: Zajmuje w jej sercu szczególne miejsce, wiele mu zawdzięcza. Anna Rusowicz poruszająco wspomina ukochanego "Wujaszka" Marek Jackowski pracował do ostatnich chwil. Miał plany związane z legendarną grupą Uroczystości pogrzebowe odbyły się w błyskawicznym tempie. Ostatnie pożegnanie Marka Jackowskiego miały miejsce we Włoszech zaledwie dzień później. Taką decyzję podjęła jego ówczesna żona Ewa, z którą aż do śmierci mieszkał pod Neapolem. Para wychowywała razem trójkę nastoletnich córek: Biankę, Palomę i Sonię. Rodzina była dla artysty bardzo ważna. "Więź z tatą była jedyna w swoim rodzaju. Wręcz magiczna, rozumieliśmy się bez słów, wystarczyło, że na siebie spojrzeliśmy. Tata miał ogromny spokój, nie widziałam go nigdy zdenerwowanego. Był najlepszym rodzicem, jaki mógł się nam przytrafić. To była taka aura w domu" — wspominała Paloma w rozmowie z Faktem. Marek Jackowski z żoną Ewą i córkami, Viva! maj 2000 Muzyk zostawił po sobie wiele niezapomnianych hitów, jednak wielu projektów nie zdążył zrealizować przed śmiercią. Odszedł 18 maja, tuż przed zaplanowanymi koncertami w Polsce. Miał również plany dotyczące Maanamu. "Marek zdradził mi, że nazwa Maanam jest zamknięta w dobrym sejfie na czas nieokreślony. I nie wiadomo, czy jeszcze go kiedyś otworzy. Jego nagłe odejście wszystko przekreśliło" — wyznał Faktowi Michał Szulim, wokalista zespołu Plateau, z którym Marek Jackowski pracował przez ostatnie lata swojego życia. Poznali się w 2011 roku, kiedy były mąż Kory otrzymał od grupy zaproszenie na trasę czwartej płyty zespołu "Projekt Grechuta". SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Jego hit "Siłacz" nuciła cała Polska. Po latach usunął się w cień, następnie zdecydował na przełomowy krok Trudno uwierzyć, że mija jedenaście lat, odkąd Marka Jackowskiego nie ma już wśród nas... Marek Jackowski
Marek Jackowski zamieszkał z ukochaną żoną we Włoszech. Kora nie umiała zaakceptować jego wyborów
Odkąd Marek Jackowski związał się z ukochaną Ewą, odnalazł szczęście i spełnienie. Ucierpiała na tym z kolei jego relacja z Korą, która nie umiała zaakceptować nowej wybranki założyciela Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze". Historia relacji całej trójki nie miała niestety szczęśliwego zakończenia. [Ostatnia aktualizacja: 11.12.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i VIVA! Historie 12.12.2024 r.] Marek Jackowski odnalazł szczęście u boku żony Ewy 3 maja 1992 roku w Polkowicach Maanam grał majówkowy koncert dla lokalnych mieszkańców. Marek Jackowski nie przypuszczał, że ten dzień zmieni jego życie na zawsze. To wtedy założyciel kapeli spotkał po raz pierwszy miłość, która towarzyszyła mu do końca życia. Z ukochaną Ewą doczekał się trzech córek, dzięki niej zerwał z nałogiem i cieszył się urokami życia innymi niż bycie gwiazdą rockowego zespołu. Małżeństwo poszukiwało swojego miejsca na ziemi. Najpierw zamieszkali w Zakopanem, stworzyli tam swój azyl, wypełnili dom obrazami, porcelaną i meblami, a muzyk wydzielił sobie minigabinet do pracy. Po pewnym czasie okazało się, że mieszkanie w górach miało swój urok, ale tylko na jakiś czas. "Mieszkanie tam na dłużej jest naprawdę uciążliwe”, wspominała Ewa Jackowska. Postanowili po raz kolejny zmienić coś w swoim życiu i postawili na wyprowadzkę do Włoch. Latem 2007 roku zamieszkali w uroczym domu w San Marco di Castellabate w Salerno pod Neapolem. I choć córki Jackowskich były nieco rozżalone zmianą środowiska i wyprowadzką z dala od znajomych i szkoły, to cała rodzina szybko adaptowała się do nowego miejsca. "Tata od razu zakochał się w tym miejscu", opowiadała córka muzyka, Paloma. "Gdy się tu sprowadziliśmy, miał ogromną radość z tego, że budzi się rano i od razu robi obchód ogrodu. Zrywał cytrynę do herbaty, patrzył, jak wszystko kwitnie dookoła, jak rozwijają się kwiaty, owocują morele czy zmienia się drzewo magnolii. Mieli z mamą taki poranny rytuał ogrodowy" (cytat za wyborcza.pl). Zobacz też: Kim są synowie Kory? Nie poszli w ślady artystki Marek Jackowski, Ewa Jackowska Kora nie akceptowała żony Marka Jackowskiego Założycielowi Maanamu na przestrzeni lat zmieniły się priorytety, ważniejsza stała się dla niego rodzina, najwięcej uwagi poświęcał córkom i żonie, a Kora nie ukrywała, że te zmiany w życiu jej byłego partnera są źródłem jej dużych frustracji. "Marek ma wszystko w dupie!", wykrzyknęła do reszty zespołu Maanam, kiedy dowiedziała się o wyprowadzce Jackowskiego do Włoch. "Co on, kurwa, robi w tych Włoszech? Kto będzie płacił za jego przyloty do Polski?!", komentowała rozżalona. Muzycy Maanamu wiedzieli, z czego wynika ta złość. "Kora denerwowała się tą wyprowadzką, bo chciała, by Marek był na każde jej żądanie". Do tego dochodziły jeszcze kwestie czysto logistyczne. Marek spóźniał się na próby, kiedy mieszkał w Zakopanem, wobec czego członkowie zespołu zastanawiali się, co stanie się w momencie, gdy zamieszka setki kilometrów od Polski. Emocjonalna reakcja Kory miała też swoje źródło w zazdrości o Ewę, której Marek Jackowski poświęcał wtedy najwięcej czasu i uwagi. "Nie mogła zaakceptować też Ewy i znieść tego, że dla Marka najważniejsza jest rodzina i że on słucha żony, ubierając się na scenę, realizując swoją pasję związaną ze sztuką czy wyprowadzając się z Polski", mówili członkowie Maanamu. W pewnym momencie dwie kobiety o dominujących charakterach chciały mieć znaczący wpływ na tego samego mężczyznę. W relacji Kora-Ewa nigdy nie zapanował rozejm i wzajemne zrozumienie, a to wpływało także na relację wokalistki z założycielem Maanamu. "One obie chciały być właścicielkami Marka i to powodowało, że stosunki między Markiem a Korą były coraz gorsze. Gdyby się akceptowały, nie byłoby wielu konfliktów w zespole", mówi osoba z otoczenia Maanamu. Niedługo potem, 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w którym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Czytaj również: Jedenaście lat temu Marek Jackowski zostawił fanom ostatnią wiadomość. Śmierć zastała go niedługo później... Kora, Marek Jackowski Źródło: wyborcza.pl
Najstarsza córka Marka Jackowskiego chciała iść w ślady ojca, dziś robi coś zupełnie innego. Kim jest Bianka Jackowska?
To ona jako jedyna odziedziczyła talent po legendzie polskiego rocka
Legendarny założyciel i gitarzysta grupy Maanam Marek Jackowski przez wiele lat szukał szczęścia w miłości. Początkowo związał się z Korą Jackowską i założył z nią rodzinę. Dopiero później dowiedział się, że jego syn tak naprawdę nie jest jego dzieckiem. Gdy ich związek się rozpadł, związał się z inną kobietą, Katarzyną Krupicz. Z nią również wychowywał dziecko, które było owocem miłości z innym mężczyzną. Swoich dzieci — trzech córek — doczekał się dopiero z trzecią żoną, Ewą Jackowska. Jedna z nich, Bianka, odziedziczyła po ojcu talent muzyczny. Co robi dzisiaj? Marek Jackowski osierocił trzy córki Marek Jackowski zmarł nagle 18 maja 2013 r. Nikt nie spodziewał się, że jego koniec nadejdzie tak szybko. Zaledwie kilka dni przed śmiercią wydał jeszcze swój solowy album, który zatytułował swoim imieniem. Jego odejście było niemałym szokiem dla całej jego rodziny, w szczególności dla jego córek, które były dopiero w wieku dorastania. „Tata miał problemy z sercem, ale nie było wyraźnego znaku, że coś nagle może się stać. Pamiętam, że dwa miesiące wcześniej tato źle się poczuł. Do domu przyszedł lekarz kardiolog i powiedział, że wszystko jest w normie. Tata był podpięty do elektrokardiogramu, a badanie nic nie wykryło” mówiła Sonia Jackowska w rozmowie dla Faktu. Cała rodzina Jackowskich mieszkała w tym momencie we Włoszech. Właśnie tam został pochowany legendarny muzyk Maanamu. Marek Jackowski z żoną Ewą i córkami, „VIVA!”, maj 2000 roku Zobacz też: Natalia Kukulska pożegnała bliską osobę: "Mam o nim tyle ciepłych wspomnień" Córki Marka Jackowskiego wspominają dzieciństwo Córki zmarłego w 2013 r. muzyka wspomniały go w programie Dzień Dobry TVN. Opowiadały tam m.in., jakim był ojcem i jak spędziły dzieciństwo. Wyznały, że był bardzo kochającym i wyrozumiałym rodzicem. Niestety zawód, który wykonywał, sprawiał, że duże pokłady czasu spędzał w trasie. „Oczywiście nie było go przez wiele czasu w domu, koncertował i dużo jeździł po Polsce, ale był opiekuńczy. Wracał do domu, czekał na nas i zawsze za nami tęsknił” mówiła najstarsza z nich, Bianka. To właśnie ona jako jedyna częściowo poszła w jego ślady. Markowi Jackowskiemu bardzo na tym zależało, chociaż nie zmuszał dziewczynek do niczego. W ich dzieciństwie starał się zaszczepić w nich pasję do muzyki i gry na instrumentach, jednakże raczej bezskutecznie. Jedynie Bianka początkowo zajmowała się muzyką, później jednak zdecydowała się studiować zupełnie inny kierunek: onkologię. W zeszłym roku mówiła, że studia doktoranckie odbywała w Belfaście w Irlandii Północnej. Środkowa z sióstr jest gemolgiem i zajmuje się certyfikowaniem i wycenianiem diamentów w Antwerpii. Najmłodsza z nich, Sonia, mieszka w Warszawie i studiuje architekturę. Zobacz także: Anna Maria Jopek chciała „być dobra ze wszystkiego, żeby go nie zawieść”. Jakie relacje łączyły ją z ojcem? Bianka Jackowska, Koncert poświęcony pamięci Marka Jackowskiego 09.01.2016 r. Bianka Jackowska uczciła pamięć ojca, Marka Jackowskiego Bianka Jackowska ma dziś 27 lat i jako jedyna z córek Marka Jackowskiego rozważała karierę muzyczną. W dzieciństwie uczyła się gry na gitarze i początkowo występowanie przed publicznością sprawiało jej największą przyjemność. „Jako mała dziewczynka uwielbiałam słuchać, jak tata grał na gitarze w naszym salonie. W pewnym momencie sama postanowiłam nauczyć się grać. Chciałabym kontynuować to profesjonalnie” mówiła przed laty w jednym z wywiadów. Wystąpiła m.in. na koncercie „Oprócz Błękitnego Nieba, nic Mu dzisiaj nie potrzeba...”, który odbył się w 2015 r. po drugim pogrzebie jej ojca. Drugim — ponieważ pierwszy obył się za granicą, we Włoszech, gdzie zmarł. Dwa lata później zdecydowano się przenieść jego grób do Polski. Wtedy zorganizowano drugą ceremonię pochówku. Tuż po niej odbył się koncert ku pamięci założyciela grupy Maanam. Rok później nagrała kilka piosenek zespołu taty, by uczcić jego urodziny. „Bardzo wielu fanów Maanamu, którzy nas bardzo mocno wspierają, pytało, czy nagramy kilka coverów z piosenkami mojego taty. Sam fakt, że w tym roku tata obchodziłby 70. urodziny, wydał nam się odpowiednią okazją, żeby akurat w tym momencie nagrać te piosenki. Chcę, żeby ludzie jeszcze raz je usłyszeli. Brałam udział w takim koncercie z utworami taty. Publika polska jest wspaniała” mówiła. Bianka Jackowska, koncert „Oprócz Błękitnego Nieba, nic Mu dzisiaj nie potrzeba...” dedykowany pamięci Marka Jackowskiego, 14.08.2015 W 2017 r. Bianka pomyślała także o... Eurowizji! Wraz z zespołem „Three times four” zgłosili się na konkurs z piosenką „Callin' home”. Wszyscy członkowie prócz wokalistki pochodzili z Włoch: kraju, który był tak bliski ojcu Bianki Jackowskiej. Grupie nie udało się jednak reprezentować Polski w konkursie. Później najstarsza z córek muzyka zdecydowała się na zmianę kariery. Jak mówiła w programie Dzień Dobry TVN, początkowo miał być to jej „plan b”, na który namówił ją ojciec. Z czasem jednak onkologia stała się jej „planem a”. W 2022 r. Bianka wraz z siostrami wystąpiła w teledysku zespołu PLATEAU do piosenki „Kocham Cię, kimkolwiek jesteś”, która powstała we współpracy zespołu z Markiem Jackowskim. Czytaj również: Chroni jej prywatności, nie pokazuje jej publicznie. Córka Marcina Prokopa ma już 17 lat Marek Jackowski z żoną Ewą Jackowską, mamą ich trzech córek View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Kora, Marek Jackowski, Maria Szabłowska, Ramonka, festiwal w Opolu, 10.06.2005 rok
Gdy się poznali, miała zaledwie 18 lat i była żoną jego kolegi. Uczucie, które ich połączyło, bardzo szybko wygasło
Kim była druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna Krupicz?
Marek Jackowski znany jest nie tylko jako założyciel Maanamu, ale także mąż Kory. Chociaż ich związek nie przetrwał próby czasu, zdecydowanie przeszedł on do historii. Muzyk do końca życia był związany z żoną Ewą, która miała być prawdziwą miłością jego życia. Jednakże pomiędzy tymi dwoma związkami w życiu gitarzysty pojawiła się także inna, nieczęsto wspominana kobieta. Kim jest druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna? Małżeństwo Marka Jackowskiego i Kory bardzo szybko się rozpadło Marek Jackowski i Kora pobrali się w 1971 r. Początkowo byli zgraną parą, lecz po kilku latach uczucie między nimi powoli zaczęło wygasać. W latach 80. ubiegłego wieku po ich miłości nie było już żadnego śladu. „Mniej więcej od 1982 r. między Markiem i Korą był już wyłącznie układ, nie istniało małżeństwo Jackowskich” możemy przeczytać w biografii muzyka „Głośniej”. Chociaż formalnie para pozostała w związku małżeńskim aż do 1984 r. już znacznie wcześniej w ich życiach zawitały inne osoby. Kora zaczęła spotykać się z innymi, a w świecie Marka Jackowskiego miała pojawić się tajemnicza licealistka. Ich relacja trwała kilka lat, dopóki o romansie nie dowiedziała się matka dziewczyny. Muzyk znów został sam, jednak ten stan nie trwał zbyt długo. Wkrótce miał poznać swoją kolejną żonę, Katarzynę. Zobacz także: Michał Wójcik z Ani Mru-Mru o swoim burzliwym życiu osobistym: „nie jestem wierny” Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 rok, zespół Maanam Kim była druga żona Marka Jackowskiego, Katarzyna Krupicz? W 1985 r. Kora i Marek Jackowski już od roku nie byli małżeństwem, jednakże wciąż byli razem w zespole. Wtedy zdecydowali się na odświeżenie składu: perkusista Paweł Markowski został zastąpiony Jarosławem Szelągowskim. Muzyk był wcześniej związany z innym kultowym zespołem, Lady Pank. Ze związku z poprzednią partnerką na świecie przywitał córkę, Tolę, która później była członkinią duetu Blog 27. W tamtym czasie muzyk Paweł Markowski był związany jednak z inną kobietą: Zaledwie 18-letnią Katarzyną, z którą miał syna Jana. Nie mógł się spodziewać, że wkrótce później młoda żona zostawi go dla jego kolegi z zespołu... Katarzyna, która jest siostrą Dariusza Krupicza, współzałożyciela i muzyka zespołów De Mono, zakochała się z wzajemnością z Marku Jackowskim. Ich gorące uczucie się rozwijało i w 1991 r. w Zakopanem zdecydowali się powiedzieć sobie symboliczne „tak”. Muzyk zaakceptował także syna partnerki z poprzedniego związku i traktował go jak własne dziecko. Zresztą nie był to jego pierwszy raz: zaledwie pięć lat po ślubie z pierwszą żoną, Korą, na świat przyszedł Szymon, owoc zdrady wokalistki z Kamilem Sipowiczem. Czytaj też: Razem na planie i w życiu. Juliusz i Ewa Machulscy od 30. lat tworzą zgraną parę Kora Jackowska i Marek Jackowski, Festiwal Polskiej Piosenki w Opolu, 1985 r. Marek Jackowski szczęście odnalazł dopiero przy trzeciej żonie Niestety ich związek przetrwał zaledwie trzy krótkie lata. Para nie doczekała się wspólnych dzieci, ich drogi więc bardzo szybko się rozeszły. Wkrótce później w życiu gitarzysty pojawiła się Ewa, która została jego trzecią żoną i towarzyszyła mu aż do końca. To przy niej doczekał się prawdziwej rodziny. Katarzyna zdecydowała się wyjechać z Polski. Ostatnie doniesienia wskazywały na to, że zajmowała się handlem antyków w Holandii pod pseudonimem Kate Van Anders. Przez kilka lat spotykała się z niejakim Richard Remmé, nie jest jednak wiadomo co robi dzisiaj. Związku z polskim muzykiem nie chciała komentować. Źródła: Biografia Marek Jackowski. Głośniej!, Fakt Zobacz też: Jarosław Kulczycki nazwał swoją żonę „prezentem od losu”. O mały włos prawie się nie poznali... Marek Jackowski, Ewa Jackowska Marek Jackowski
Marek Jackowski spotykał się z licealistką. Po latach kobieta wyznała, jak wyglądał ich związek
Marek Jackowski wraz z zespołem Maanam w latach 80 ubiegłego wieku był u szczytu sławy. To właśnie wtedy w jego życiu miała pojawić się młodsza aż o 21 lat licealistka, dla której stracił głowę. Gdy informacja o ich romansie dotarła do matki jego wybranki, ta zrobiła wszystko, by zakończyć ich związek. Po latach kobieta wspomniała, jakie uczucia łączyły ją z legendą polskiej sceny rockowej. Marek Jackowski spotykał się z dużo młodszą uczennicą W teorii założyciel grupy Maanam Marek Jackowski oraz pochodząca z rodziny ze środowiska politycznego dziewczyna nie mieli ze sobą wiele wspólnego. Licealistka zaczęła jednak uczęszczać do klubów, w których zaczęła poznawać nowe osoby. „Obracała się w towarzystwie muzyków punkrockowych z coraz to nowych kapel, wyrastających wtedy w Warszawie jak grzyby po deszczu. Dom prowadziła babcia. Mama, aktywna działaczka Solidarności, która wychowywała ją samodzielnie, miała swoje sprawy i nie interesowała się córką” możemy przeczytać w książce „Głośniej”, biografii Marka Jackowskiego autorstwa Anny Kamińskiej. Dziewczyna spotykała się z Markiem Jackowskim w tajemnicy. Nie wspomniała o nim nikomu z rodziny. Jedyną wtajemniczoną osobą została jej przyjaciółka, która kryła jej romans ze znanym muzykiem. To ją używała jako alibi, gdy chciała spotkać się ze starszym od siebie mężczyzną: w domu mówiła, że idzie spotkać się z koleżanką, a tak naprawdę chodziła na randki. Zobacz także: Przyjaciele ją ostrzegali, ona nie posłuchała. Maria Seweryn i Robert Jaworski doczekali się córek, rozstali się po 11 latach Kora, Marek Jackowski, zespół Maanam, 12.07.1994 rok Marek Jackowski nie ukrywał romansu przed żoną Różnica wieku miała im w ogóle nie przeszkadzać. „Żyć bez siebie nie mogliśmy” mówiła o ich relacji. „Przygarnął mnie, być może znalazłam w nim kogoś, kto rekompensował mi brak ojca” tłumaczyła, oraz dodała: „Byliśmy też razem u jego mamy w Olsztynie, która przyjęła mnie ciepło”. Połączyć miała ich wrażliwość. Para spędzała długie godziny na rozmowach, podczas których muzyk opowiadał swojej wybrance różne historie „Marek mówił o kolorach nieba, o zapachu łąki po deszczu czy o mgłach, które się kładą o poranku. Opowiadał jej o świecie w taki sposób, w jaki nikt inny nigdy jej nie mówił. To ją ujęło, poza tym był przystojnym mężczyzną” czytamy. Co ciekawe, w tamtym momencie Marek Jackowski nie był singlem. W 1971 r. ożenił się z Olgą Jackowską, znaną pod pseudonimem Kora. Jego żona miała jednak nie mieć nic przeciwko romansowi męża: sama spotykała się na boku z innym mężczyzną. „Mniej więcej od 1982 r. między Markiem i Korą był już wyłącznie układ, nie istniało małżeństwo Jackowskich” możemy przeczytać w biografii muzyka. W nowej partnerce miał znaleźć to, czego przed laty oczekiwał od Kory: „Przyciągnęło ich do siebie z Markiem również to, że obydwoje w tamtym czasie od czegoś uciekali. Ona od rodziny i domu, w którym nie miała nikogo bliskiego, on od fatalnej sytuacji rodzinnej, w której nie mógł się odnaleźć. Zaprzyjaźnili się i zakochali się w sobie”. Zobacz również: Barbara Krafftówna i Michał Gazda: zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia, doczekali syna. Ich szczęście przerwał tragiczny wypadek Kora i Marek Jackowski Matka kochanki odcięła ją od muzyka „To nie była tylko relacja łóżkowa” mówiła po latach kochanka muzyka. „Wzajemnie uspokajaliśmy się i wyciszaliśmy swoje lęki. Marek nie pił przy mnie, nie miał ciągów i mógł komponować. Ja dawałam mu spokój, którego on potrzebował w swoim rockandrollowym życiu, i on tak samo działał na mnie. Nie miał dobrych relacji z żoną, ja — z siostrą i z matką, a nagle trafił nam się związek, w którym obydwoje dobrze się czuliśmy, dawaliśmy sobie wsparcie i znajdowaliśmy ukojenie wszystkich naszych bolączek. [...] Chciałam tego związku z Markiem. Nie mam poczucia, że mnie nagle oczarował i uwiódł. Był dla mnie oparciem, przyjacielem, mówił „kocham”, włączał muzykę, brał za rękę i od razu było mi lepiej” wspominała. Ich związek trwał półtora roku. Para planowała dalszą wspólną przyszłość, jednak nic nie mogło ich przygotować na to, w jaki sposób się rozstaną. Okazało się, że pewnego dnia matka dowiedziała się, z kim spotyka się jej nastoletnia córka. Nie zostawiła żadnego pola do dyskusji: zamknęła ją w domu, wysłała ją na wakacje daleko od miejsca zamieszkania, a potem zapisała do innej szkoły. Jej córka nie miała jak walczyć, z resztą nie była pewna, czy jej rodzina nie zgłosiła znacznie starszego mężczyzny do służb za kontakt z nieletnią. „Gdyby nie moja mama, która, niemal w chirurgiczny sposób, ucięła naszą relację, ten związek mógł przetrwać” rozmyślała. „Między nami była miłość, przyjaźń, bliskość i zrozumienie, a nie związek małolaty z gwiazdą. Żałuję, że tak się to wszystko skończyło” podsumowała z nostalgią. Czytaj też: Tomek i Anastazja Jakubiak: nawet najbliżsi nie dawali im szans. Udowodnili, że miłość jest silniejsza Marek Jackowski, 2011
Rozstali się w życiu prywatnym i artystycznym. Tak Kora i Marek Jackowski mówili o rozstaniu z zespołem Maanam
Jak naprawdę wyglądał koniec ich współpracy?
Byli nierozłączni przez lata. Partnerzy nie tylko w życiu prywatnym, ale też artystycznym. Wydawało się, że Kora i Marek Jackowski już zawsze będą szli razem przez życie. Niestety w pewnym momencie zakończył się nie tylko ich związek, ale też współpraca w zespole Mannam. Kora i Marek Jackowski - rozstanie z Maanamem Przypomnijmy, że 1 grudnia 2008 roku artyści wydali oświadczenie, w któym poinformowali swoich fanów o zawieszeniu działalności artystycznej na czas nieokreślony. Od tamtego czasu Kora i Marek Jackowski rozwijali się na własnych zasadach. Muzyk wraz z Januszem Iwańskim założył zespół The Goodboys. Formacja wydała tylko jeden album. Zaś Kora rozpoczęła współpracę z pozostałymi członaki Maanamu i występowała pod swoim pseudonimem. I choć później Marek Jackowski chciał reaktywować zespół, jego plany przerwała nagła śmierć, która wstrząsnęła Olgą Jackowską. CZYTAJ TEŻ: Romansował z Korą, jego karierę przekreślił wypadek. Po nim Bogdan Kowalewski musiał zmienić specjalizację Przypominamy archiwalne wywiady artystów niedługo po rozstaniu z kultową już formacją. "Oboje jesteśmy hipisami. Naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Może kiedyś się porozumiemy. Jestem otwarta na rozmowę. Ale w cztery oczy" - mówi Kora o konflikcie z byłym mężem Markiem Jackowskim, jego odejściu z Maanamu i zawieszeniu działalności zespołu. Przypominamy archiwalny wywiad z Korą, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: GALA: Czy wyrzuciła pani Marka Jackowskiego z Maanamu? KORA: Nie. Ale prawdą jest, że od roku już z Maanamem nie występował? Tak, ale to było spowodowane wypadkiem, któremu uległ. Potem się rehabilitował i sam stwierdził, że nie jest w stanie stać na scenie. W związku z tym podpisaliśmy z nim umowę, w obecności jego prawnika, że on nam zezwala używać nazwy Maanam za pewne honorarium. Zatrudniliśmy muzyka na zastępstwo i graliśmy koncerty bez Marka. Ale przez cały czas on był z nami - duchowo obecny. Nie graliśmy żadnych nowych utworów ani niczego, co nie byłoby jego kompozycją. Zresztą nieraz proponowałam mu, że skoro nie czuje się na siłach, żeby grać cały koncert, to niech chociaż przyjedzie, wejdzie na chwilę na scenę. Mógł być obecny. Co stało na przeszkodzie? Nic. A zatrudniłam tego muzyka, za zgodą Marka zresztą, bo ja po prostu muszę mieć gitarę na scenie, to jest dla mnie potężna dawka energii, której potrzebuję. Oczywiście można zagrać bez gitary raz, dwa razy, ale na dłuższą metę to się nie sprawdza. Dlaczego więc Marek Jackowski poczuł się tak bardzo rozgoryczony? Nie wiem. Przyznam szczerze, że gdy się o tym dowiedziałam, przeżyłam szok, spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba. Nasz menedżer uzgadniał właśnie z nim termin nagrania następnej studyjnej płyty Maanamu. Nigdy nie załatwiałabym w ten sposób z nikim żadnej sprawy. W ogóle jestem osobą, która jeśli może uniknąć konfliktu, to go unika, nawet gdy ma na tym stracić. A już na pewno nie poszłabym do jakichkolwiek mediów. To w ogóle nie wchodzi w rachubę. Zgodziła się pani jednak na rozmowę o waszym artystycznym rozstaniu. Na początku nie chciałam tego robić, dawać kolejnej pożywki tabloidom, które żyją z niesnasek między ludźmi. Przecież w ciągu tych 30 lat były różnego rodzaju zawirowania i mimo że się z Markiem bardzo różnimy pod wieloma względami, potrafiliśmy dojść do porozumienia. Komunikować się i wzajemnie sobie wybaczać nasze przewinienia. Jesteśmy przecież pełni wad. Ale teraz, gdy zrobiła się z tego dyskusja publiczna, gdy różne media, niezależnie od poziomu, zainteresowały się zawieszeniem Maanamu, poczułam, że jakoś muszę się do tego ustosunkować. Tyle tylko, że chcę to zrobić bez magla… Stąd moje wypowiedzi jedynie dla "Gazety Wyborczej", "Rzeczpospolitej" i teraz dla "Gali". Jaki więc jest pani stosunek do Marka? Nie chcę nikogo atakować. Nie chcę w tym brać udziału, bo zawsze mówię: "Jeśli spotykasz gówno po drodze, to je omijaj, zamiast w nie wdeptywać". Nie chcę się denerwować. W życiu przeszłam szkołę strasznego biczowania i jako dziecko, i jako nastolatka. A gdy byłam dorosła, też miotały mną wichry losu. I od dawna mam chore nerwy, problemy ze snem. Ale teraz, odpukać, po raz pierwszy w życiu mam spokojny rok, świetnie się czuję, choć zazwyczaj o tej porze roku - Kamil jest świadkiem - byłam już na stu opakowaniach jakichś potwornych leków i szukałam pomocy u psychiatrów, psychologów. Cierpiała pani na depresję sezonową? Depresja sezonowa zawsze miała kilka komponentów. Ale głównym czynnikiem było zbyt dużo stresów i pracy. Ludziom się wydaje, że co to takiego - wyjść na scenę i zaśpiewać. Nie zdają sobie sprawy, z jak wielką samotnością wiąże się ten zawód, z jak wielką destabilizacją życia osobistego. Poza tym to są nie tylko koncerty, ale także podróże po sześćset kilometrów tam i z powrotem oraz promocja, która w dzisiejszych czasach wymaga równie wielkiego wysiłku co granie. I większość artystów traktuje ją jak dopust boży. No, chyba że się jest Dodą… Nietrudno wyobrazić sobie cięższe zajęcia niż pozowanie do zdjęć i udzielanie wywiadów... Proszę pamiętać, że ja już nie mam dwudziestu lat. I źle znoszę trzy godziny snu. A tak było na przykład 13 grudnia ubiegłego roku. Grałam koncert, o czwartej nad ranem położyłam się spać, a już o siódmej musiałam być w telewizji, bo poprosili mnie o to chłopcy z 5th Elementu. A gdy już ktoś się ze mną porozumie bezpośrednio, nie przez menedżerów, to bardzo trudno jest mi odmówić - taka jest prawda. Przyzwyczaiłam bowiem ludzi do swojego wizerunku. I nigdy nie chcę ich zawieść. Nawet jak jestem chora. Dlatego, mimo że przez ostatnie dwa lata bardzo źle się czułam, wychodziłam na scenę. Pamiętam, że było wiele medialnych spekulacji na temat tej choroby. Czy może pani dziś powiedzieć, co tak naprawdę pani dolegało? Chorowałam na oskrzela, a ta choroba ma to do siebie, że osłabia cały organizm. Nieraz więc słabłam, prawie mdlałam, byłam nieludzko wręcz zmęczona, myślałam, że umrę. A jednak się mobilizowałam. Bo nie na darmo mówi się o mnie, że jestem obowiązkowa i punktualna jak śmierć. Często z Kamilem jesteśmy gdzieś dzień wcześniej, niż powinniśmy, bo wiemy, że punktualność, obowiązkowość i subordynacja zapewnią nam spokój. Szczerze mówiąc, na przestrzeni tych wszystkich lat tylko kilka razy nie zagrałam koncertu. Zawsze było to związane ze szpitalem. Może lepiej byłoby sobie odpuścić? W końcu zdrowie jest najważniejsze. Nie mogę sobie odpuścić, bo biorę pod uwagę fakt, że nie jestem tą jedną jedyną, że koło nas, koło Maanamu, jest kilkadziesiąt osób, które pracują przy każdym projekcie. A jak nie pracują, to nie zarabiają. I wiem, że jeśli nie wyjdę i nie wystąpię, nikt nie zarobi. A Marek wie, że jak on nie wystąpi, to i tak to wszystko będzie się dziać. I rzeczywiście się dzieje. Postawił nas w takiej sytuacji wiele razy. Nic nowego pod słońcem. Co dokładnie ma pani na myśli? On mnie przyzwyczaił do grania bez siebie. Na przykład źle się czuł i nie mógł brać udziału w koncertach. Rodziło mu się dziecko - nie przyjeżdżał. Ostatnio, jak nie pojechał z nami do Stanów, twierdził, że był strajk na lotnisku. Taką obowiązkową i do bólu punktualną osobę jak pani musiało to doprowadzać do szału. Podobno gdy Keith Richards spadł na swojej wyspie z palmy i Rolling Stonesi musieli odwołać koncerty, to Mick Jagger był tak wściekły, że musieli mu dać coś na uspokojenie. Ale rozumiałam, gdy Marek mówił, że czuje się wypalony myślałam sobie: "No tak, nie jest już młodym chłopcem, tylko starszym panem i ma do tego prawo". Zresztą zawsze wypowiadałam się o nim w samych superlatywach. Jest pani osobą trudną? Nie mówię, że jestem bez wad. Każdy błąd "słyszę", a bardzo źle znoszę błędy, długo je odchorowuję. Poza tym nie mam takiego fajnego charakteru, nie przeczę, że cokolwiek by się działo, to dla mnie jest "easy", bo ja się napiję przed koncertem szampana albo pół litra. Nie, ja jestem zupełnie inną osobą. Przed koncertem nie jem, nie piję, nie palę ani nie biorę narkotyków. Piję tylko i wyłącznie wodę z miodem i potem mam ją też na scenie. Taki mam stosunek do pracy i nic na to nie poradzę. Ale to chyba nic złego? Nie wiem, bo nagle okazuje się, że jestem jakąś horrendalną i nie do zniesienia babką. No, ale gdyby było inaczej, to ludzie przez tych trzydzieści lat nie przychodziliby na koncerty. A jednak przychodzą i śpiewają mi "Sto lat". A to, że jestem neurotyczna? Zna pani artystę, który by taki nie był? Bo ja nie znam. Na pewno nie jestem łatwa i dużo rzeczy się na to składa. Ale mimo to jakoś bez problemu znajduję ludzi do współpracy. Jak muzycy, którzy z panią grają, reagują na to, co się stało z Maanamem? Jak komentują wypowiedzi Marka Jackowskiego? Nie mogą w to uwierzyć. Mam z nimi cudowne porozumienie. Na scenie kontaktujemy się ze sobą pozawerbalnie. Wszyscy są bardzo skoncentrowani. Naprawdę dawno już nie miałam takiej przyjemności z grania, a przede wszystkim z wsłuchiwania się w granie zespołu. Bo zostały wprowadzone różne niuanse, których być może odbiorca nie wyłapuje, bo w żaden sposób nie łamiemy konstrukcji, ale one nam przynoszą bardzo dużo przyjemności, bo odświeżają utwory. To się jednak nie bierze z niczego: regularnie gramy próby i kontaktujemy się ze sobą, nawet wówczas, gdy nie gramy, bo nigdy nie wiadomo, co twórczego z takich spotkań wyniknie. Często mnie odwiedzają. A proszę powiedzieć, czy przychodzi się do potwora na kawę, na obiad? Czy przychodzi się spytać, jak się potwór czuje? Czuje się pani pokrzywdzona? Nie. Nie ma pani żalu? Żadnego. Nie wierzę. Powiem tylko tyle, że kontrast między wielkością Marka jako artysty i jego wypowiedziami w gazetach jest ogromny. W tym wszystkim najbardziej przykre jest dla mnie to, że ja zdaję już sobie sprawę z pewnych ograniczeń. I jak patrzę na dzisiejszy świat muzyczny, to widzę, że nadchodzą nowe pokolenia. Ale my mamy status, którego nie powinno się naruszać. Po co zatapiać tę wyspę? Nie powinniśmy tego robić. Czy Marek myśli, że będzie żył sześćset lat, jak Matuzalem w Starym Testamencie? Nasz były basista Bogdan Kowalewski dawno temu mówił, że z naszej półki już legalnie biorą. Marek jest w wieku, w którym moi rodzice już nie żyli. My utrzymujemy się na rynku, ale przychodzą ludzie, którzy reprezentują kompletnie inne wartości. W poważnych mediach dziennikarze zastanawiają się, czy Doda miała majtki, czy ich nie miała. I to numer za numerem. Czy on tego nie widzi, że świat jest taki, jaki jest? Wszystko się dziś kręci wokół pieniądza? Każdy pracuje po to, żeby zarobić. Ale ja zawsze byłam idealistką i jestem w stanie zaeksperymentować, dołożyć jeszcze, jak trzeba, pieniądze do projektu, który mnie interesuje. Stworzyliśmy płytę "Metamorfozy", która naprawdę nie przyniosła nam żadnego zysku. To było po prostu zrobione dla sztuki. Teraz robimy płytę awangardową, z muzyką poważną, a więc kolejny, kompletnie niekomercyjny projekt. Fani mogą być zaskoczeni. Skąd wziął się pomysł na akustyczne koncerty Kory? To wyszło od mojego menedżera Mateusza Labudy, bo pod koniec roku koncerty, które mieliśmy zakontraktowane, zostały zerwane. Po prostu kontrahenci się wycofali w wyniku kryzysu finansowego. I tym samym pokazali nam, że my, jako artyści, też jesteśmy uzależnieni od płatnika. Nie ukrywam, że Maanam jest drogim zespołem, postanowiliśmy mieć taką alternatywną propozycję. Bo koncerty akustyczne kosztują o połowę mniej. Rozumiem, że teraz, gdy Maanam bezterminowo zawiesił swoją działalność, będzie pani już tylko występować jako Kora. Ale może jest chociaż cień szansy na to, że gdy emocje już opadną, znowu staną państwo na jednej scenie i zagrają jako Maanam? Marek i ja jesteśmy bardzo różni, ale mimo to efekty naszej wspólnej pracy były genialne. Kora i Marek to jest coś więcej niż Kora i Marek. Poza tym obydwoje jesteśmy hipisami, naszymi hasłami są miłość i komunikacja. Jestem otwarta na rozmowę. Jednak nie na łamach czasopism, ale w cztery oczy. Rozmawiała: Anna Zakrzewska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pod koniec jego życia znajomi go nie poznawali. Choroba powoli wykańczała Marka Grechutę Przypominamy archiwalny wywiad Marka Jackowskiego, który ukazał się na łamach magazynu Gala w 2009 roku: Czy warto grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? – zastanawia się lider Maanamu. Po ciężkim wypadku i rozpadzie zespołu smakuje życie w swoim wymarzonym miejscu na ziemi – pod Neapolem. Z żoną i córkami. GALA: Co się stało z Maanamem? MAREK JACKOWSKI: Przeszedł do historii. Na początku grudnia 2008 roku zespół w końcu bezterminowo zawiesił działalność. Nie gram w nim już od ponad roku. W listopadzie 2007 roku, wchodząc na scenę w krakowskim studiu telewizyjnym, nagle spadłeś z wysokości dwóch metrów w niezabezpieczoną przestrzeń. Wbiłeś sobie gitarę w prawy bok, połamałeś trzy żebra i lewą stopę w trzech miejscach, a prawą stopę mocno pogruchotałeś. Szedłem ostatni, było ciemno, nie widziałem drogi. Opiekuńczych skrzydeł mi zabrakło. Widocznie ktoś mi je wcześniej podciął (śmiech). Jakie to uczucie – wpaść w czarną dziurę? Fizycznie to nagły, potwornie intensywny ból. A psychicznie – kubeł lodowatej wody na głowę, który szybko pozwolił mi przewartościować kilka ważnych spraw. To był twój ostatni koncert z zespołem Maanam. Dosłownie. Po wypadku za moją zgodą zastąpił mnie inny gitarzysta, bo nie byłem w stanie grać. Ale szybko uświadomiono mi, że drzwi do Maanamu się dla mnie zatrzasnęły. A raczej ktoś je zatrzasnął. Ale przecież ty jesteś twórcą zespołu. Założyłeś go 35 lat temu z Milo Kurtisem. Kora dołączyła do zespołu w rok po jego założeniu. Tak, jestem założycielem Maanamu. Kiedy po wypadku leżałem połamany w szpitalu, miałem dużo czasu na myślenie. Z niedowierzaniem patrzyłem, jak zawodzą mnie ludzie, których miałem za przyjaciół. Zdumiewające, jak dalece złudny jest obraz osób wokół nas. Serce zespołu Maanam przestało bić. Od dłuższego czasu nie tworzymy razem niczego nowego. Między mną a Korą od kilku lat nie ma pracy twórczej, a nasze światopoglądy już dawno dramatycznie się rozeszły. Jaki jest sens grania w kółko starego materiału? Czy warto go grać tylko dla pieniędzy? Czy dorobek ponad 30 lat pracy warto rozmieniać na drobne? Nie chcę tego. Ale Maanam jeszcze przez rok koncertował. Przez moment publiczność przychodziła posłuchać grupy pod nazwą Kora i Zespół, ale koncerty zaplanowano dla Maanamu, a nie dla Kory i Zespołu. Zaczęły się rozmowy z prawnikami. Członkowie zespołu mieli moją zgodę na granie koncertów pod nazwą Maanam i przez prawie rok grali jako Maanam. Ale wiadomo było, że płyta zespołu Maanam już nie powstanie. Ostatnia płyta Maanamu to „Znaki szczególne”. Na szczęście ma wszystkie nasze cechy charakterystyczne, czyli rockowe brzmienie dwóch gitar i drapieżną wokalistkę, która potrafi też zaśpiewać ballady. Już raz zawiesiliście działalność, na sześć lat, w 1986 roku. Nie warto jeszcze porozmawiać? Kora i ja jesteśmy z dwóch różnych światów. Nie mamy już o czym rozmawiać. Rozmowa z nią już mnie nie buduje, tylko wprowadza zamęt. Kora jest impulsywna i wybuchowa. Ja jestem spokojny i cierpliwy, ale nie bezgranicznie. Umiejętność przemilczania wielu spraw to nie jest słabość, jak się Korze wydaje. Po przekroczeniu granic podejmuję radykalne decyzje. Kiedyś policja zatrzymała mnie za przekroczenie prędkości. Policjant wypytywał, dokąd tak się spieszę. Odpowiedziałem, zgodnie z prawdą, że do domu. W pewnym momencie zapytał o Korę. Do dziś pamiętam to pytanie: „To jest kobieta trudna, prawda, panie Marku?”. Dziś odpowiadam tak samo jak wtedy: „Tak, to jest kobieta trudna”. Wiele lat byliście małżeństwem, macie syna. Długo wychowywałeś też syna Kamila Sipowicza, obecnego partnera Kory. Czy dzieci będą musiały teraz wybierać między rodzicami? Dzieci są już dorosłe i mają swoje życie. Nikogo nie muszą wybierać. Mój syn Mateusz był przy mnie w chwili wypadku i bardzo troskliwie się mną zajmował. Jest bardzo zapracowanym grafikiem. Szymona, syna Kamila, wychowywałem przez 10 lat i też traktuję go jak swoje dziecko. Nieczęsto widuję teraz synów, ale mam świadomość, że myślimy o sobie dobrze, z wzajemną miłością. I to się nie zmieni. Po krakowskim wypadku dochodziłeś do siebie we Włoszech w swoim nowym domu, w towarzystwie żony Ewy i trzech córek: 13-letniej Bianki, 12-letniej Palomy i 9-letniej Soni. Najpierw kurowałem się jeszcze w Częstochowie, u Janusza Yaniny Iwańskiego. Dopiero po miesiącu od wypadku wróciłem do domu, na południe Włoch. Mieszkam pod Neapolem już dwa lata. Po 18 latach porzuciłeś Zakopane. Jak tysiące Polaków zdecydowałeś się na emigrację? Z Neapolu docieram do Warszawy szybciej i bezpieczniej samolotem niż autem z Zakopanego. I to w tym samym czasie. Co to za emigracja? Po jeździe autem z Neapolu do Wenecji jestem mniej zmęczony niż po trasie Zakopane–Warszawa. W dodatku idę do najlepszej pizzerii w mieście na pizzę, którą uwielbiam, i pyszną kawę. We Włoszech, tak jak i w Polsce, jestem u siebie. W moim miasteczku centrum informacji o nastrojach mieszkańców jest rzeźnik. Wie wszystko. Starzy ludzie w malutkich uliczkach grają sobie na gitarze i na mandolinie. W porcie obserwuję samotność wielkich jachtów i gwiazd otoczonych ochroniarzami, by za chwilę pogadać ze zwykłymi ludźmi, którzy wcale nie są zwykli, za to bardzo przyjaźni. Po to tu przyjechałem. „Oprócz błękitnego nieba nic mi dzisiaj nie potrzeba”? W końcu rzeczywiście mam błękitne niebo nad sobą, ale akurat ta piosenka powstała w czasach, kiedy mieszkaliśmy z Korą i dwójką dzieci w domu przeznaczonym do rozbiórki. Nie mieliśmy pieniędzy i żeby nie zamarznąć, zrywałem parkiet w sąsiednich pomieszczeniach. Paliliśmy nim w piecu. W pewnym momencie stwierdziliśmy, że życie bez słońca nad głową jest nic niewarte. Szczerze mówiąc, całe życie marzyłem, żeby nauczyć się włoskiego, i jednocześnie wiedziałem, że to się nigdy nie uda. No bo jak? Jak wyjechać z komunistycznego kraju? Zimą, trzy lata temu, poczułem w sobie jakiś niepokój. Potężnie czegoś mi brakowało. Tęskniłem za słońcem. Długie polskie zimy, ciemności, mgła i ulewne zakopiańskie deszcze mi nie służą. Postanowiliśmy z żoną poszukać miejsca dla siebie tam, gdzie słońca nigdy nie brakuje. Zaczęliśmy od internetowych poszukiwań w Toskanii, a po czterech miesiącach oglądania skończyliśmy pod Neapolem. Gdyby nie to, że mam trzy córki, być może wybrałbym Neapol, ale rozsądek kazał jechać dalej na południe. Marzenie życia wreszcie się spełniło... Tak naprawdę spełniło się wiele marzeń. Nareszcie mogę się nacieszyć słońcem, świeżymi rybami, owocami morza, które uwielbiam, i sztuką, która jest moją drugą pasją i drugim zawodem. Zajmuję się nią od 17. roku życia. Moja siostra była narzeczoną Hasiora (Władysław, znany malarz i rzeźbiarz związany z Podhalem – przyp. red.), często ich odwiedzałem w Zakopanem i dzięki nim poznałem mnóstwo kolorowych ludzi, którzy wprowadzili mnie w świat artystów i kolekcjonerów. W latach 90., po zmianie systemu, spełniłem swoje kolejne marzenie i założyłem w Zakopanem galerię Pod Aniołem. Dzięki niej mam grafiki Stasia Wójtowicza, który wisi dziś w nowojorskim Muzeum Guggenheima, i to obok obrazów Picassa. Sztuka jest fascynująca, a włoskie malarstwo to kolebka wszystkiego. Mam prawdziwego fioła na punkcie XVIi XVII-wiecznego malarstwa, a w Neapolu są zupełnie nieprawdopodobne obrazy z tego okresu. Sztuce zawdzięczasz też nazwę swojego nowego zespołu. W pewnym sensie. Swego czasu często kupowałem na internetowych aukcjach obrazy, porcelanę czy lampy do galerii. Kilka razy przegrałem licytację, bo dosłownie w ostatniej chwili stawkę podbijał ktoś, kto się zawsze wyświetlał jako „goodboy”. Dlatego mój nowy zespół nazywa się The Goodboys. Masz już gotowy materiał na pierwszą płytę The Goodboys? Ukaże się w przyszłym roku, a zacząłem ją komponować jeszcze przed wypadkiem. Zbyt długo czekaliśmy z Yaniną Iwańskim na teksty Kory. Oprócz nas dwóch na płycie śpiewa jeszcze Włoch z krwi i kości – Ganni. Poznałem go przy kawie i lemoniadzie w jednym z wielu barów w mojej okolicy. Właściwie przez przypadek. Miejscowi już wiedzą, że jestem muzykiem, dlatego właścicielka baru poprosiła mnie, żebym posłuchał, jak śpiewa jej mąż. Dlaczego nie? Rita włączyła płytę i niespodziewanie usłyszałem piękny, klasycznie włoski, wręcz hipnotyzujący głos, i dech mi zaparło. Następnego dnia ze zdziwieniem zauważyłem, że zarówno ja, jak i moja rodzina słuchaliśmy tej płyty przez cały dzień, co nam się jeszcze nigdy nie zdarzyło. Na mojej nowej płycie Ganni śpiewa między innymi „Il sole che vorrei”, czyli o słońcu, którego pragnie. To będzie hit. A skąd wiesz, która piosenka będzie hitem? Hitami są piosenki stuprocentowe. Poznaję je, bo od pierwszej chwili iskrzą. Nie są wymęczone. Świecą. Taka jest właśnie „Lucciola” czy „Wyjątkowo zimny maj”. Z mojej nowej płyty hitem będzie też „Noszę twoje serce przy sobie”. To tłumaczenie wiersza jednego z moich ulubionych poetów, Edwarda Estlina Cummingsa. Na dodatek ten niezwykły poeta okazał się też malarzem. Do moich rąk trafił właśnie portret ukochanej kobiety namalowany przez Cummingsa. Była miłością jego życia. W wierszu dla niej nie ma ani jednego fałszywego słowa. Sam wiem, jak taka miłość powala człowieka na kolana. Wiesz, bo sam kochasz? Jestem bardzo szczęśliwy i chciałbym wydać płytę z piosenkami o miłości. Bo w końcu mogę taką płytę wydać. Dlaczego w Polsce ludzie coraz mniej chętnie tańczą na balach? Bo nie mają oparcia w orkiestrze. Nie są pewni, czy za chwilę ktoś im nie każe zrobić węża albo zatańczyć kaczuszek. Z pewnością tego im nie zagram. A zaśpiewasz po włosku? Ganni zaśpiewa. Lubię dialekt neapolitański. Chętnie się go uczę od sąsiadów. Kiedy zaczynam nim mówić, moje dzieci się mnie wstydzą. Wygląda na to, że z czarnej dziury można jednak wyjść? Mnie to doprowadziło do jasności. Rozmawiała: Jowita Flankowska. CZYTAJ TEŻ: W jej domu rodzinnym rozmawiało się po węgiersku. Edyta Geppert dorastała otoczona miłością mamy i dziadków
Przez lata go wychowywał, dziś kłócą się w sądzie. Syn Kory jest uwikłany w konflikcie z ojczymem
„Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie” mówiła artystka
Legendarna Wokalistka Kora Jackowska zmarła 28 lipca 2018 r. po długiej walce z chorobą. Wieloletnia wokalistka zespołu Maanam nie pozostawiła jednak testamentu. To sprawiło, że jakiś czas temu narodził się konflikt pomiędzy jej synem z pierwszego małżeństwa, Mateuszem Jackowskim, a jej drugim mężem, Kamilem Sipowiczem. Dwaj mężczyźni nie mogą się pogodzić, a konflikt wstąpił nawet na drogę prawną. Jak wyglądają ich relacje? Konflikt Kamila Sipowicza i Mateusza Jackowskiego wszedł na drogę sądową Konflikt pomiędzy Mateuszem Jackowskim a jego ojczymem trwa już blisko 5 lat. Niestety mężczyźni nie mogą dojść do porozumienia. Jak mówił w rozmowie dla „Faktu”, syn artystki nie widział innego wyjścia jak tylko rozprawa sądowa: „Chcąc nie chcąc, musiałem wejść na drogę prawną” mówił. Sprawa jest na tyle poważna, że nie obejmuje tylko spadku, ale także praw i spuścizny artystycznej: „Oprócz tego, że Kamil był mężem mojej mamy, to był także producentem i wydawcą części dorobku moich rodziców, więc to wszystko jest bardzo skomplikowane”. Na chwilę obecną nie zapowiada się na to, by któraś ze stron odpuściła. „Czasem odbieram tę całą historię z Kamilem jak jakąś surrealistyczną bajkę braci Grimm” mówił Matusz Jackowski, opisując sytuację, w którą zaangażowana jest nie jedna, ale aż dwie różne kancelarie prawne. Jak dodał, wcześniej nigdy nie miał żadnego doświadczenia z prawnikami, lecz nie zamierza składać broni. Czytaj również: Halina Mlynkowa wiele razy zawiodła się na ludziach. Wyznała, jak zadbała o siebie Kora z synem Mateuszem Jackowskim, VIVA! 2004 rok Kamil Sipowicz wychowywał Mateusza Jackowskiego Mateusz Jackowski przyszedł na świat w 1972 roku jako syn wokalistki Kory oraz Marka Jackowskiego. Niestety ich związek nie przetrwał próby czasu. Uwikłana w romanse piosenkarka urodziła drugie dziecko, Szymona (ur. 1976). Dopiero po wielu latach przyznała, że jest on owocem jej związku z Kamilem Sipowiczem. Pierwsze małżeństwo piosenkarki rozpadło się w 1984 r. Później na stałe związała się z ojcem jej drugiego syna. W czerwcu 1989 r. zamieszkali razem w czwórkę na warszawskim Powiślu. Według wyznania Kory, Kamil Sipowicz bardzo angażował się w wychowanie obu synów swojej partnerki. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę” mówiła artystka. Jej drugi mąż miał mieć także świetne relacje z Mateuszem Jackowskim, mimo iż nie był jego biologicznym ojcem. „Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie. [...] Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był”. Niestety wspólne spędzone dzieciństwo i lata zażyłości nie sprawiły, że syn z pierwszego małżeństwa Kory i jego ojczym stanowią dziś zgraną rodzinę. Zobacz także: Kiedyś była jej ukochaną macochą, dziś spotykają się tylko w sądzie. Córka Grzegorza Ciechowskiego przerwała milczenie Kora i Kamil Sipowicz, VIVA! 2016 Mateusz Jackowski broni dobrego imienia rodziców Starszy syn Kory nie odpuszcza nie tylko w sprawie spadkowej, ale także zabiera głos w momentach, gdy narażone jest dobre imię jego rodziców. Gdy w jednej z biografii jego mamy pojawiły się nieprawdziwe informacje, nie zawahał się wypomnieć tego wydawnictwu. Sugerując się podanymi przez niego informacjami, wydano drugą, poprawioną wersję książki. „Zależy mi na tym, aby w przestrzeni publicznej nie funkcjonowały nieprawdziwe i krzywdzące informacje dotyczące moich rodziców, ich przyjaciół, mnie i rodziny, a takich w pierwszym wydaniu pojawiło się kilka” mówił w rozmowie z Plejadą. Dodał także, że takie same kroki podjąłby „[...] Jeśli będzie kręcony jakikolwiek film, czy to dokumentalny, czy fabularny o mojej mamie, to automatycznie mówimy też o moim ojcu, Marku Jackowskim, jego muzyce, o wzajemnych relacjach moich rodziców, o ich życiu. I Maanamie” mówił w tym samym wywiadzie. Obecnie jednak uwagę skupia na konflikcie z Kamilem Sipowiczem. „Przed adwokatami jest jeszcze sporo pracy, więc muszę uzbroić się w cierpliwość. No, chyba że z drugiej strony pojawi się w końcu wola porozumienia. Mam nadzieję, że jednak w miarę szybko dojdziemy do pozytywnego rozwiązania tych spraw. Tego konfliktu w ogóle nie powinno być” mówił Plejadzie Mateusz Jackowski. Czytaj też: „Matko Boska, pozwól, żebym się zmienił” modlił się Ryszard Rynkowski. Następnego dnia jego żona zorientowała się, że jest w ciąży Szymon Sipowicz, Kamil Sipowicz, Kora Jackowska, Mateusz Jackowski, 2005 r. Mateusz Jackowski, Nadanie imienia Olgi Jackowskiej „Kory” skwerowi na krakowskim Zwierzyńcu, czerwiec 2022 r. Kora, VIVA! styczeń 2015
Syn Kory chce zadbać o pamięć o rodzicach. Walczy o to z Kamilem Sipowiczem
śmierć Kory w 2018 roku była szokiem nie tylko dla jej rodziny, ale i fanów. Gwiazda walczyła z ciężką chorobą, której nie udało jej się pokonać. Nie pozostawiła po sobie żadnego testamentu, a ponieważ z Markiem Jackowskim była już po rozwodzie, prawa do jej twórczości ma przede wszystkim Kamil Sipowicz. Jej syn z pierwszego małżeństwa Mateusz wyszedł więc na drogę prawną przeciwko ojczymowi. ZOBACZ TEŻ: Dominika Gwit była bardzo aktywna w social mediach, nagle zniknęła. Przyznała dlaczego Mateusz Jackowski walczy o prawa do spuścizny po rodzicach Mateusz Jackowski jest synem Kory i Marka Jackowskiego. Para rozwiodła się w 1984 roku. Drugim mężem wokalistki został Kamil Sipowicz, z którym ta miała romans jeszcze w trakcie trwania małżeństwa z Jackowskim. Owocem ich miłości był drugi syn gwiazdy, Szymon. Bardzo długo Kora ukrywała to, kto jest jego prawdziwym ojcem. Relacje rodzinne mimo wszystko dobrze się poukładały - jak się okazuje, do jej śmierci. Nie pozostawiając po sobie testamentu, Kora nieświadomie doprowadziła do konfliktu między synem, a mężem. "Po śmierci mamy nie doszliśmy z moim ojczymem do porozumienia jeśli chodzi o kwestie spadkowe i spuściznę po rodzicach. Chcąc nie chcąc musiałem wejść na drogę prawną. Oprócz tego, że Kamil był mężem mojej mamy, to był także producentem i wydawcą części dorobku moich rodziców, więc to wszystko jest bardzo skomplikowane" — powiedział w rozmowie z Faktem Jackowski. Syn Kory wyszedł na drogę prawną Jedyną drogą do rozwiązania tej kwestii okazała się droga prawna. Wystąpił na nią Mateusz Jackowski mając nadzieję, że sąd przychyli się do jego prośby. Do zarządzania spuścizną i majątkiem Kory mają bowiem nie tylko mąż, ale i jej dwaj synowie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jacek Cygan stworzył ''Dumkę na dwa serca'' na dzień przed premierą. Pierwszy tytuł zupełnie mu nie pasował "Przed odejściem mamy prawie nigdy nie miałem do czynienia z prawnikami. Teraz jest to niestety codzienność. Tak wyszło. Nie wchodząc w szczegóły — czasem odbieram tę całą historię z Kamilem jak jakąś surrealistyczną bajkę braci Grimm. Przed adwokatami jest jeszcze sporo pracy, więc muszę uzbroić się w cierpliwość. No, chyba że z drugiej strony pojawi się w końcu wola porozumienia" — podkreślił Mateusz Jackowski. Na ten moment nie wiadomo, na jakim etapie są kwestie prawne. Kamil Sipowicz nie skomentował w żaden sposób tej sytuacji.
Marek Jackowski w latach 80. romansował z gwiazdą polskiego kina. Grażyna Szapołowska uległa jego urokowi
"Wspaniały człowiek, pełen spokoju" — mówiła o nim
Od śmierci Marka Jackowskiego minęło ponad dziesięć lat, a jego sekrety wciąż wychodzą na światło dzienne. Do tej pory niewiele osób wiedziało o tym, że mąż Kory miał na koncie romans ze znaną aktorką. Mowa o Grażynie Szapołowskiej — kochankowie poznali się, gdy zespół Maanam odniósł swój pierwszy duży sukces. W książce biografki Jackowskiego artystka mówi wprost: "Podkochiwał się we mnie". Marek Jackowski i Grażyna Szapołowska: założyciel grupy Maanam miał romans ze znaną aktorką Zdrady w małżeństwie Kory i Marka Jackowskiego były niemalże na porządku dziennym. Będąc wciąż żoną kompozytora, zaszła w ciążę ze swoim sąsiadem, Kamilem Sipowiczem. Piosenkarka nie stroniła od towarzystwa mężczyzn, a mąż... wcale nie pozostawał jej dłużny. Gdy popularność Maanamu wywindowała w górę, zmarły dekadę temu Jackowski zwrócił uwagę na atrakcyjną Grażynę Szapołowską. Wszystko wyszło na jaw wraz z premierą książki "Głośniej!" autorstwa Anny Kamińskiej. "Mieli w latach osiemdziesiątych krótką przygodę" — potwierdził jeden z muzyków Maanamu na jej łamach. "Podobała mu się jej uroda, mimo że generalnie gustował w brunetkach, a nie blondynkach, głos i klasa". Kora, Marek Jackowski, 12.07.1994 Był ostatni weekend czerwca 1980 roku, gdy miejsce miał XVIII Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. Maanam zaprezentował na scenie piosenkę "Boskie Buenos", które z miejsca stało się przepustką do wielkiej kariery zespoły. Natomiast festiwalowe jury przyznało artystom wyróżnienie w postaci możliwości występu w finale imprezy, koncercie "Mikrofon i Ekran 1980". "Werdykt jury odczytuje aktorka Grażyna Szapołowska, która wpada w oko Markowi" — czytamy na łamach jego biografii... CZYTAJ TAKŻE: O ukochanego konkurowała ze światowej sławy pianistką. Violetta Villas liczyła, że dziennikarz wybierze ją, ale została z niczym Nie skończyło się na wymianie uprzejmości za kulisami festiwalu. Romans między założycielem Maanamu i młodą aktorką rozkwitał na początku lat 80. W rozmowie z biografką Jackowskiego Grażyna Szapołowska potwierdza wprost: Podkochiwał się we mnie. Miała wówczas 27 lat. "Powiedział mi kiedyś, że jestem stuprocentową blondynką". Oraz mówi o tym, jaki prywatnie był Marek Jackowski. "Wspaniały człowiek, pełen spokoju, który swoim dystansem i postawą wobec życia przyjmował z godnością wszystko, co przynosi los. Mężczyzna niezwykle spostrzegawczy, z intuicją, mądrością, która pozwalała mu orientować się w relacjach między ludźmi" — wspomina Annie Kamińskiej. Takim go zapamiętała. Grażyna Szapołowska, 1982 Grażyna Szapołowska rzuciła Jackowskiego. Nie spełniał jej oczekiwań Grażyna Szapołowska nie potwierdza jednak wprost, że między nią a mężem Kory było coś więcej. Robią to za to znajomi z bliskiego otoczenia muzyka. Przyjaciele z zespołu są zgodni — tych dwoje było przez jakiś czas w świetnie prosperującym związku. "Widzieliśmy ich razem zaledwie kilka miesięcy. To była krótka historia. W przypadku Marka wynikała raczej z ciekawości, nie z wielkiej fascynacji" — potwierdza jeden z członków Maanamu. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Dominika i Michał Chorosińscy pierwszą noc spędzili w seminarium. "Po czym rano, jak nigdy, dobijanie się do drzwi" Biografka Jackowskiego twierdzi z kolei, że rozstanie zainicjowała Grażyna Szapołowska. Miała zostawić go, bo był dla niej zbyt biedny... "Nie był dla Grażyny dobrą partią, bo nie miał mieszkania, samochodu i wielu innych rzeczy cennych w tamtym czasie […]. Nie mógł jej zapewnić życia na takim poziomie, jakiego oczekiwała" — czytamy na łamach książki "Głośniej! Marek Jackowski. Historia twórcy Maanamu". Jaka była prawda? To wiedzieli jedynie sami zainteresowani... Grażyna Szapołowska, Kadr z filmu "Wielki Szu", 1982 Grażyna Szapołowska Marek Jackowski
Mateusz Jackowski o rodzinnej tajemnicy Kory. „Dla mnie nie miało to żadnego znaczenia"
Jak synowie wokalistki zareagowali na wiadomość, że nie mają tego samego ojca?
Miał 10 lat, kiedy dowiedział się, że on i jego brat Szymon nie mają tego samego ojca. Mateusz Jackowski — jedyny wspólny syn Kory i Marka Jackowskiego w jednym z wywiadów powrócił wspomnieniami do momentu, w którym jego mama wyjawiła długo skrywaną tajemnicę. Jak wpłynęło to na relacje całej rodziny? [Ostatnia aktualizacja: 21.01.2024 rok]. Mateusz Jackowski o rodzinnej tajemnicy Kory Piwnica pod Baranami i koncert zespołu Vox Gentis. To w takich okolicznościach Kora poznała Marka Jackowskiego. Reszta potoczyła się już bardzo szybko. Zakochani postanowili pobrać się w grudniu 1971 r., a już w 1972 r. na świat przyszedł ich syn, Mateusz. Cztery lata później urodził się także Szymon. Przez wiele lat zarówno Jackowski, jak i synowie wierzyli, że jest on biologicznym ojcem Mateusza i Szymona. Prawda wyszła na jaw dopiero po 10 latach. Szymon był owocem związku z Kamilem Sipowiczem, z którym Kora poznała się w 1975 roku w… windzie. Był to budynek przy ulicy Ogrodowej w Warszawie, gdzie artystka wprowadziła się razem z rodziną. Kora i Mateusz Jackowski w sesji dla VIVY! 2004 r. Synowie Kory o tym, że mają innego biologicznego ojca, a ojcem Szymona jest Kamil Sipowicz, dowiedzieli się od matki w bardzo nieoczekiwany i spontaniczny sposób. „W latach 80. graliśmy bardzo dużo koncertów. Pewnego razu z jednego wróciłam do domu totalnie odmieniona, bo ogolona na łyso. Moi synowie obudzili się rano i Szymon zapytał, czy grałam w filmie science fiction. I ja nagle postanowiłam się pozbyć ciężaru tej tajemnicy. Wyjaśniłam sprawę”, wyznała wokalistka w RMF FM. Mateusz Jackowski wspomnieniami do tego momentu wrócił w wywiadzie z Izabelą Komendołowicz-Lemańską dla serwisu pap.pl. „Nie pamiętam, kiedy dokładnie dowiedziałem się, że Szymon jest synem Kamila. Miałem wtedy chyba dziesięć lat. I szczerze mówiąc, zawsze dziwiłem się, że prawda tak późno wyszła na jaw, bo kiedy patrzy się na Szymona, to od razu się rzuca w oczy, że jest podobny do Kamila", wyznał starszy syn Kory. Czytaj też: Leczył złamane serce, kiedy jeden konkurs odmienił jego życie. Zygmunt Chajzer odnalazł wtedy miłość Wernisaż wystawy Kory i Kamila Sipowicza 2014 r. Od lewej: Szymon Sipowicz, Mateusz Jackowski Syn Kory o tym, jak dowiedział się, że jego brat nie jest synem jego ojca Związek rodziców Mateusza przetrwał do 1984 roku. W relacji z Sipowiczem artystka była przez kolejne 40 lat. Zanim jednak zamieszkali razem, romansowali ze sobą przez 15 lat. Nowa miłość matki, była też przyjacielem domu. Kamil Sipowicz przez długi czas pełnił rolę drugiego taty. „Kamil miał ogromny wkład w wychowanie dzieci, bo on się z nimi bawił. On z nimi jeździł na nartach, pływał, on się z nimi wygłupiał, kupił im pierwszy komputer Atari, on przewoził im niezwykle skomplikowane i rozwijające gry z Niemiec, wprowadzał koleżeńską atmosferę. Dzieci uwielbiały, kiedy Kamil się pojawiał w naszym świecie”, wspominała w jednym z wywiadów artystka. Zobacz także: Mieli być razem do końca życia, pobrali się w tajemnicy. Jan Englert przyznał, dlatego rozstał się z pierwszą żoną Kora z Szymonem Sipowiczem w sesji dla VIVY! 2004 r. I tak jak starszy syn Kory, Mateusz, mógł przeczuwać, patrząc na swojego brata, który był od niego zupełnie różny, że w ich domu nie powiedziało się jeszcze wszystkiego, tak sam Szymon w towarzystwie swojego biologicznego ojca miał okazję odnajdywać z nim prawdziwą więź. „Myślę, że Szymon czuł, że to jest jego ojciec, było zresztą między nimi duże podobieństwo. Obecność Marka w naszym życiu prywatnym była minimalna, natomiast Kamil zawsze był", wspominała Kora. Jak na wyjawienie prawdy zareagowali synowie Olgi Jackowskiej i czy wpłynęło to na ich późniejsze relacje, a także ogólną atmosferę rodzinną? Po tym, jak Kora powiedziała synom całą prawdę, Mateusz, starszy od Szymona o cztery lata, zaczął uspokajać brata, który czuł się tą wiadomością wstrząśnięty. „No co ty, głupi jesteś? Ja, gdybym miał dwóch ojców, to bym się cieszył!. Matka jest tylko jedna, ale ojców można mieć wielu", usłyszał wtedy Szymon od Mateusza. Zapytany o to wydarzenie po latach, starszy syn Kory wyznał w wywiadzie dla PAP: „Dla mnie nie miało to żadnego znaczenia. Mój brat jest moim bratem, niezależnie od tego, kto jest jego ojcem. Znam go od zawsze, a moja mama jest jego mamą, to wystarczy". Zobacz też: Kamil Sipowicz pchnął Korę w ramiona innego. O jej romansie wielu nie wiedziało przez lata... Mateusz Jackowski, 08.06.2022 r.
Dzięki niej zerwał z nałogiem, doczekali się trzech córek. Historia miłości Marka i Ewy Jackowskich
Miał 66 lat, zmarł w ukochanych Włoszech. To był zawał serca. Marek Jackowski nie zagrał zaplanowanych na kolejne dni koncertów, nie nagrał płyty, na którą pisał piosenki, nie przytulił też już nigdy ukochanej żony. Ewa Jackowska była tą, którą poślubił jako trzecią. Przypominamy historię tej miłości. Artykuł aktualizowany 11.12.23 r. Tak kochali się Marek i Ewa Jackowscy. Poznanie, przeprowadzka, dzieci Publiczność uwielbia koncerty w majówkę, dlatego artyści chętnie na takie występy się zgadzają. Nie inaczej było 3 maja 1992 roku w Polkowicach, gdzie dla lokalnych mieszkańców miał zagrać Maanam. Ten dzień zmienił jednak życie Marka Jackowskiego nie jako muzyka, a jako człowieka. To tam założyciel kapeli spotkał po raz pierwszy miłość, która towarzyszyła mu do końca życia. Mowa o Ewie (później) Jackowskiej, która stała wśród oczekującej na widowisko publiczności. Pogoda jednak nie sprzyjała, więc fanka formacji spróbowała dostać się przed czasem do sali, w której Maanam miał próbę! Udało się! „Ten maj był rzeczywiście bardzo zimny i bardzo lało w ten dzień. Poprosiłam kogoś ze znajomych, który stał tam na bramce, żebym po prostu mogła wejść i nie musiała już czekać i marznąć w oczekiwaniu na koncert”, opowiadała Radiu Wnet. Dodała też, że Marek Jackowski poprosił ją o numer telefonu. Zadzwonił. Ale po 3 miesiącach! Zakochani zaczęli się spotykać, aż w końcu zostali parą. To przy młodszej od siebie partnerce artysta kontynuował trwanie w trzeźwości. Na początku lat 90. idol tłumów wyrwał się ze szponów nałogu alkoholowego i zaczął nowy etap swojego życia. Wraz z ukochaną zamieszkali w Zakopanem. Jak mieszkało się im w górach? „Zakopane nie jest takie piękne i ma swój urok. Jest może fajne na chwilę, ale mieszkanie tam na dłużej jest naprawdę uciążliwe”, wyjawiła w tym samym wywiadzie wdowa po muzyku. Zobacz też: Przez lata go wychowywał, dziś kłócą się w sądzie. Syn Kory jest uwikłany w konflikcie z ojczymem By zmienić otoczenie i temperatury, cała rodzina przeprowadziła się do Włoch. San Marco di Castellabate we Salerno pod Neapolem okazało się wymarzonym miejscem do życia. Żona i dwie córki Marka Jackowskiego, 2022 <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0RvfXf4znUAZ9yWDcPvgyWDrAvUFbnHatGtn4cgn8buam3Xeg9RMP9gQdKj32v3ojl%26id%3D100064900205440&show_text=false&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Już jako małżonkowie cieszyli się też z powiększenia rodziny. Opiekowali się trzema córeczkami: Bianką, Palomą i Sonią. Pierwsza z nich jest dziś po doktoracie z onkologii, który broniła w Irlandii; druga - zajmuje się certyfikowaniem i wycenianiem diamentów; trzecia zaś jest studentką architektury. Piękną codzienność przerwał dopiero maj 2013 roku. Marek Jackowski na Facebooku napisał wtedy z rana. „Drodzy przyjaciele i korespondenci. Jeżeli nie odpisuję, to znaczy, że pracuję w studio. Zaległości nadrobię w wolnej chwili. Tymczasem życzę miłej, gorącej soboty i niedzieli”, czytaliśmy w sieci. Niestety kilka chwil później nie żył. Miał 66 lat. Dziś, równo 10 lat, po jego odejściu, ciepło do wspominamy. CZYTAJ TEŻ: Marek Jackowski w latach 80. romansował z gwiazdą polskiego kina. Grażyna Szapołowska uległa jego urokowi Marek Jackowski o trzecim małżeństwie i córkach. Wywiad archiwalny VIVA! 2000 Przypomnijmy, co muzyk opowiadał dziennikarce VIVY! 23 lata temu. Autorką rozmowy jest Patrycja Matuszewska. Ma Pan też trójkę dzieci... Marek Jackowski: Trzy córeczki. No to ma Pan babiniec w domu! Ale jaki słodki! One wszystkie są fantastyczne – to najlepsza rzecz, jaka spotkała mnie w życiu. Oprócz synów, których mam z wcześniejszego małżeństwa z Korą – Mateusza i Szymona. Mateusz jest moim prawdziwym synem, Szymona wychowywałem jak syna. Wtedy miałem nieustające tornado, teraz mam trzy księżniczki. W jakim wieku te księżniczki? Najstarsza – 4,5, młodsza – 3,5, najmłodsza – 8 miesięcy. Pana życie diametralnie się zmieniło. Małe dzieci, młoda żona... Jak się poznaliście? Jak dochodziłem do porządku ze sobą, to prowadziłem w duchu rozmowy z Panem Bogiem. Powiedziałem: „Boże, narobiłem sobie poważnych kłopotów. Sam zszedłem na manowce. Ty mnie wyciągnąłeś do życia. Teraz prowadź”. Gdyby to anegdotycznie opowiedzieć, było tak. Pan Bóg odpowiedział: „Jedź tam i tam na koncert”. Pojechałem. Wychodzę godzinę przed koncertem na scenę. Patrzę, siedzi na sali dziewczyna – młoda, uśmiechnięta, wymalowana. „Panie Boże, to jakaś pomyłka”, mówię. „Nieporozumienie! Ona jest za młoda”. Jeszcze w trakcie występu poprosiła mnie o autograf – jakimś cudem przyszło mi do głowy, żeby wskazać jej kulisy i poprosić, by przyszła po koncercie. Miałem gitarę w rękach – nie mogłem podpisać. Przyszła. Powiedziałem: „Panie Boże, przecież to nie może być to!”, a Pan Bóg mi na to: „Przynajmniej weź telefon”. I wziął Pan? Wziąłem, ale przez trzy miesiące siedziałem i czasami brałem ten numer do ręki. Zastanawiałem się, czy nie zgłupiałem kompletnie. Dlaczego? Jaka jest między wami różnica wieku? Mniejsza niż między Jackiem Nicholsonem a jego ostatnią „narzeczoną”. Rozumiem... Marek Jackowski: Okazało się, że to małżeństwo jest dla mnie zbawienne. Ta najmłodsza dziewczyna w moim życiu uporządkowała wszystkie moje sprawy. Jest zdrowo myślącą osobą, wspaniałą kobietą. Wiele wyfiokowanych pań mogłoby powiedzieć, że Jackowski zwariował, ale powiedziałyby tak z czystej zazdrości. Mam wreszcie swój upragniony dom, normalną rodzinę, wspaniałe córeczki. Czasami jestem zmęczony, bo małe dzieci potrafią dać nieźle w kość. Ale ogólnie mam teraz szczęśliwy czas... A czym się różni wychowywanie dziewczynek od wychowywania chłopców? Powiedział Pan: kiedyś tornado – dziś księżniczki. Dziewczynki też potrafią rozrabiać, tylko nie można ich karcić. Bo jak? Przecież nie da się klapsa w pupę – wtedy płaczą i są bardzo nieszczęśliwe. A chłopaki? Moich dwóch synów i ich czterech kolegów przychodzi z podwórka. W domu zaczyna się zadyma. Sześcioletni giganci rozrabiają jak mało kto. Nie sposób ich upilnować. A na podwórku? Jeżdżą na rowerach, rzucają się kamieniami albo bawią w Rambo III... Tragedia. Ale Pan nie jest surowym ojcem? Dziś już nie. Dojrzałem do tego. Może 25 lat temu sytuacja byłaby inna. Byłem ciągle w trasie, wiecznie tęskniłem... Kiedyś nie miałem tyle cierpliwości – byłem zmęczony. Walczyłem z alkoholem, życiem – nie miałem siły iść z dziećmi na spacer, rysować z nimi, porozmawiać czy nawet obejrzeć film. A dzieciom czasami wystarcza, że nie zamyka się ich w pokoju z wideo, tylko ogląda film razem z nimi – są szczęśliwe, gdy po prostu jesteś. Marek Jackowski, 2011 Zobacz również: Romansował z Korą, jego karierę przekreślił wypadek. Po nim Bogdan Kowalewski musiał zmienić specjalizację [Ostatnia publikacja na Viva Historie: 03.05.2024 rok]
Tak wyglądała Kora w dniu ślubu z Markiem Jackowskim. Zdjęcia z uroczystości po raz pierwszy ujrzały światło dzienne
W miłości Kory i Marka Jackowskiego nie brakowało bólu oraz trudnych doświadczeń — te po trzynastu latach zakończyły ich pozornie udane małżeństwo. Choć przez tak długi czas wiedli wspólne życie, uroczystość ślubna artystów była do tej pory owiana pewną tajemnicą... Wiadomo, że pobrali się w grudniu 1971 roku. Dopiero ponad pięć dekad później to archiwalne zdjęcie z uroczystości ujrzało światło dzienne. Kora i Marek Jackowski — jak się poznali? Początek ich burzliwego uczucia przypada na koniec lat 60. Para poznała się w "Piwnicy pod Baranami", gdzie Olga uwielbiała spędzać czas, a Marek grał w zespole Vox Gentis. Szybko przypadli sobie do gustu. „Śliczną drobna dziewczyna, która siedziała na wzmacniaczu z długimi, rozpuszczonymi włosami" — tak wspominał ją muzyk. Naznaczona bolesnymi doświadczeniami z młodości, odnalazła ukojenie w jego ramionach. To on dał jej poczucie bezpieczeństwa, którego desperacko potrzebowała... „Marek to uczucie u mnie wychodził. On mnie bardzo pokochał, a ja się rozpadałam. Wydawał mi się opoką" — wspominała w programie Jaka ona jest. CZYTAJ TAKŻE: Pierwszy mąż Katarzyny Pakosińskiej był artystą. Nie byli jednak sobie pisani Tworzyli barwny związek, pełen sprzeczności i przeciwieństw, a zarazem kochający i oddany... Olga Jackowska w swojej książce "Kora, Kora" z czułością opisywała wybranka: „Poważny, spokojny, smutny, trochę demagog, lubi straszyć, wzbudza zaufanie, przesądny. Często zajmował się wróżeniem i znakami zodiaku. Genialny kompozytor. Permanentnie się spóźniał, ale wynikało to z jego filozofii życia. Nieśmiały, niepewny siebie". Ślub Kory i Marka Jackowskiego. Zdjęcia z uroczystości Para zalegalizowała swój związek kilka lat później. Byli pewni, że u swojego boku chcą spędzić resztę życia. Ślub cywilny wzięli w grudniu 1971 roku. „Niezwykłe wydarzenie i przeżycie dla mnie. Na ślubie była i Ewa Demarczyk, i Marek Grechuta, i Zygmunt Konieczny. Wydawało mi się, że cały Kraków tam był. Cała krakowska cyganeria artystyczna była z nami, życząc nam tego co najlepsze" — opowiadał z kolei były mąż artystki w rozmowie z serwisem wpolityce.pl. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Barbara Burska była pierwszą żoną Karola Strasburgera. Dlaczego ta relacja nie przetrwała? Uroczystość ta była niezaprzeczalnie jednym z większych wydarzeń towarzyskich w Krakowie. Jedno ze zdjęć z tego pięknego dnia właśnie ujrzało światło dzienne na łamach książki "Się żyje. Kora". Widzimy na nich Olgę i Marka, stojących przed urzędnikiem stanu cywilnego. Całą uwagę kradnie młodziutka artystka — ubrana jest skromnie, w białą sukienkę, a anielskiego wyglądu nadają jej rozpuszczone włosy. Źródło: Ludzie.fakt.pl
Wspominamy Marka Jackowskiego w trzecią rocznicę jego śmierci
Legenda polskiej sceny muzycznej. Marek Jackowski zmarł trzy lata temu na zawał serca w wieku 67 lat. Jego życie było burzliwe, ale też pełne sukcesów, bo kto z nas nie zna utworów kultowego Maanamu, którego był twórcą i liderem? Po latach znalazł szczęście u boku żony Ewy, z którą miał trzy córki. Właśnie wtedy, w 2000 roku, udzielił VIVIE! jedynego wywiadu, w którym opowiedział o zespole Maanam, życiowych kłopotach i wielkim szczęściu: Marek Jackowski: Jako człowiek mógłbym żałować wielu rzeczy. Że nie zdążyłem na czas, że nie było mnie tam, gdzie powinienem być – choć może mogłem. Tego, że przez moje problemy z alkoholem moja mama była trochę osamotniona w ostatnim okresie życia, choć żyłem blisko niej. Wychodziłem z nałogu, oddalałem się w zupełnie inną stronę. Tak... W sprawach ludzkich mógłbym żałować wielu rzeczy. Ale pocieszam się, że nie byłem i nie jestem w nich sam. Taką piękną sytuacją, pewnym symbolem, było przyjście na świat mojej ostatniej córeczki – Soni Marii. W końcowej fazie porodu żona opierała się całym ciężarem na moich rękach. W pewnym momencie poczułem, że nie dam rady, nie wytrzymam dłużej, upadnę. Wtedy przyszła położna, niemal jak Matka Boska, i podtrzymała żonę z drugiej strony. To było niesamowite, bo zrozumiałem, że każdy człowiek, który upada, może liczyć na pomoc. Ja przynajmniej zawsze mogłem... Choć tak naprawdę wiem o tym od niedawna. Przypominamy wywiad z artystą sprzed lat. – Mówi Pan, że Maanam obchodzi 20 jubileusz. A ja myślałam, że to 25 lat... Marek Jackowski: Zespół Maanam istnieje od 1979 roku – od tego czasu gramy w składzie, który istnieje do dziś. W 1980 nagraliśmy pierwszą płytę – z „Buenos Aires”, „Karuzelą”, „Szałem niebieskich ciał”, „Żądzą pieniądza”... – Ale nazwa pojawiła się wcześniej. Marek Jackowski: Tak, tylko wtedy Maanam to była eksperymentalna formacja. Graliśmy z Milo Kurtisem. A potem, przez dwa lata, John Porter, Kora i ja – jako Maanam Elektryczny Prysznic – dokonywaliśmy różnych wyczynów, głównie w klubach. Muzyka może i była „nowofalowa”, punkowa, ale robiliśmy ją, paradoksalnie, akustycznie. Dopiero w 1979 roku John stworzył swój Porter Band, a my – prawdziwie elektryczny Maanam. Dla mnie rachunek jest prosty – 20 lat. – Czy wtedy wierzył Pan, że wasza przygoda będzie trwała aż tak długo? Marek Jackowski: Na pierwszych próbach w krakowskim klubie „Rotunda” mówiłem do braci Olesińskich: „Nikt z nas, nawet ja sam, nie jest w stanie przewidzieć, jak to się rozwinie i czym skończy”. – A co oni na to? Marek Jackowski: Słuchali. Ale nie za bardzo wiedzieli, o czym mówię. Dzisiaj pewnie już wiedzą. – Dlaczego Maanamowi się udało? Co takiego było w waszych piosenkach? Wszyscy ich słuchali, a na dodatek było to „w dobrym tonie”? Zawodzących panienek nie wypadało słuchać, a Maanamu – tak! Marek Jackowski: Ha! Do dzisiaj wśród młodych ludzi trwają spory, który zespół jest lepszy. W naszych czasach też tak było. Jedni woleli Rolling Stonesów, inni Beatlesów. – No dobrze, ale to nie jest odpowiedź na pytanie: jak to było z Maanamem? Marek Jackowski: Myślę, że ja nie miałem po prostu żadnych kompleksów, jeśli chodzi o tak zwaną kulturę zachodnią. A wielu polskich wykonawców miało kompleks: „Polak potrafi”. Chwalili się, że potrafią zagrać tak jak grupa Yes, zespół Genesis czy Jimmy Hendrix... A przecież w muzyce kompletnie nie o to chodzi! – A dlaczego Pan nie miał takich kompleksów? Marek Jackowski: Studiowałem anglistykę, miałem dostęp do prasy anglosaskiej, co w latach 70. nie było łatwe. Rozumiałem, co dzieje się na świecie, czytałem. Słuchałem zachodnich zespołów i wiedziałem – przynajmniej w 50 procentach – o czym śpiewają. – Słowem był Pan bardzo „światowy”? Marek Jackowski: Jako anglista ciągle spotykałem się z Amerykanami, Anglikami. Oswoiłem się z nimi na tyle, że świat – czyli wtedy Zachód – to nie był dla mnie aż taki szpan. – Polski zespół mógł być równie dobry... Marek Jackowski: ...jak każdy angielski zespół punkowy. Oczywiście bez przesady, bo do światowej historii przejdzie Sex Pistols, a nie Maanam. – W Polsce przejdzie na pewno! Marek Jackowski: Tak wyszło. Jeżeli chodzi o karierę światową, to po prostu wiedzieliśmy, czym to pachnie. W przypadku wschodzącego zespołu, w dodatku zza „żelaznej kurtyny”, mogły to być tylko totalne zniewolenie i totalne problemy finansowe. Mało kto wie, że sława znaczy wydawanie kasy. A żeby ją wydawać, trzeba mieć. – Proszę o przykład. Marek Jackowski: Żeby przenieść się z mieszkanka, które wschodząca gwiazda wynajmuje z koleżanką na 45. czy 72. ulicy na Manhattanie, do apartamentu, musi sprzedać milion płyt. A ten apartament jest zaledwie dwu-, trzypokojowy. Trzeba wykonać masę ciężkiej pracy, by spłacić długi, jakie zaciąga się przy nagrywaniu albumu. Można coś kupić, żyć na lepszym poziomie... Tylko wtedy trzeba sprzedać drugą płytę, drugi milion płyt... żeby na to zarobić. A bardzo trudno jest powtórzyć sukces pierwszej płyty. Polecamy: Wspomnienie Agaty Mróz. "Codziennie przed snem dziękowała Bogu, że przeżyła kolejny dzień" – I nie chciał Pan nigdy mieć takiego sukcesu? Marek Jackowski: Proszę mi powiedzieć, jak to zrobić, skoro w pierwszej dziesiątce światowych list jest tylko 10 miejsc, a czeka do nich 10 tysięcy znakomitych zespołów. W sumie i tak nie jest najgorzej, bo na Iggy Popa w Nowym Jorku przychodzi 800 osób, a na Maanam do „Limelite” – tego zadymionego klubu ze „Złego Porucznika” – 2,5 tysiąca. – Więc nie jest tak, że nie chcieliście robić światowej kariery. Po prostu wybraliście inną, mniej ryzykowną drogę... Marek Jackowski: Nagraliśmy dwie płyty anglojęzyczne – „Nocny Patrol” i „Wet Cat” – dla bardzo poważnej firmy RCA, dla której nagrywał Elvis Presley, David Bowie, Lou Reed. W Niemczech te płyty rozeszły się w tej samej liczbie egzemplarzy, co w Anglii płyty bardzo popularnych wówczas Stranglersów. Kilkanaście tysięcy! – Porównywaliście się do nich? Marek Jackowski: Graliśmy z nimi koncert na stadionie w mieście Łodzi. Korzystali z naszej aparatury. Towarzysko to był zespół kompletnych abnegatów. Nie interesowało ich nic. Dopiero jak ich menażer usłyszał, że zespół Maanam sprzedał w Polsce pół miliona egzemplarzy jednej płyty, to o mało nie spadł ze stołka. I to nieważne, że w Polsce. Oni w Anglii sprzedali 15 tysięcy – my pół miliona. Do czego się tu porównywać? – Czuje się Pan człowiekiem sukcesu? Marek Jackowski: Nie mam zwyczaju upajać się sukcesem! Ani ja, ani Kora, ani cały zespół! Dobrze wiemy, że bez pracy nie ma szansy na cokolwiek. Dla mnie nie do przyjęcia jest model „najpiękniejszego chłopca we wsi”. Może i jest śliczny, ale niekoniecznie coś umie. Teraz odnosi sukces. Ma swoje przysłowiowe pięć minut – tylko kogo to interesuje? Jest grupa wykonawców ponadczasowych. Rolling Stonesi mają po sześćdziesiąt lat i grają dalej... My też. A mamy trochę mniej lat... – Czyli należy ciężko pracować i doskonalić się... Marek Jackowski: ...żeby przeskoczyć barierę jednego roku. Wyskakuje na przykład taki zespół Nadfenomen. Najpierw jest szał – chłopaki są najlepsi, to prawdziwi giganci. Reszta się nie liczy. Później okazuje się, że nie sposób powtórzyć sukcesu, utrzymać popularność, sprzedaż. – A tu Maanamowi minęło 20 lat... Marek Jackowski: I to wcale nie jak jeden dzień. Dla mnie to było bardzo bogatych, bardzo długich 20 lat, o nieprawdopodobnym ładunku. Istniejemy. Gramy. Mamy się dobrze. Dopiero po latach odkryliśmy, że jeśli człowiek żyje higienicznie, to może być w lepszej formie niż 20 lat temu. – A Pan żyje higienicznie? Marek Jackowski: Staram się. Bo wiem, że największa zaraza, największe świństwo w show-biznesie to narkotyki i alkohol. Niby wszyscy o tym wiedzą, ale nie mają pojęcia, do jakiego stopnia. – Do jakiego? Marek Jackowski: Do samego dna. – Czyli do śmierci? Marek Jackowski: Do śmierci włącznie. Na ostatnim koncercie, który graliśmy wspólnie z zespołem Dżem, a pamiętam jak dziś, że było to w Bielsku, widziałem Ryśka Riedla, który jeszcze raz próbował się ratować. Już jechał do Olsztyna, do ludzi, którzy mieli z nim kontakt. Na odwyk. Widziałem go po powrocie. Wyglądał dobrze – świetnie ubrany, czysty, schludny, w pięknym czarnym kapeluszu. Pytam: „Jak?” – tylko jedno słowo. Odpowiedział: „Niedobrze” – też jednym słowem. Wiedziałem, że to koniec. Zagrał koncert. Wkrótce potem nie żył. – Z alkoholem jest tak samo? Marek Jackowski: Tak samo... Szczęście mają ci, co przeżyli. Pewnego dnia prosisz sąsiadkę, żeby ci zrobiła herbatkę. Budzisz się po 14 czy 20 dniach ostrego ciągu i chce ci się pić. Sąsiadka przychodzi z herbatką, a ciebie nie ma. To przykre sprawy. Świat rock’n’rolla, showbiznesu to cekiny, złoto, białe, długie limuzyny, wspaniałe wille otoczone palisadami i straże pilnujące tych okratowanych domów. A z drugiej strony ktoś mówi ci, że jest źle. Ty przynosisz mu herbatkę, a jego już nie ma. – A co Pan zrobił, żeby się uchronić? Przecież jeśli powie mi Pan, że nigdy nie brał, to nie uwierzę. Marek Jackowski: Maanam nie był zespołem ze ścieżki narkotykowej. Dla nas „kołem ratunkowym” był alkohol. W latach 80. graliśmy dwa koncerty dziennie. Mieliśmy bardzo niskie stawki. Graliśmy dużo, żeby zarobić na rodziny, czasem na jakiś instrument. Z reguły występowaliśmy w halach sportowych. Latem nie można było otworzyć żadnego okna – bo po prostu ich nie było. Deszcz z pary kapał na nas z sufitu. Drugi koncert kończyliśmy około dziewiątej. Jechaliśmy do hotelu – czasem do innego miasta – nawet przez godzinę. A po dziesiątej wszystkie restauracje były zamknięte. Funkcjonowały tylko nocne bary, tak zwane „dołki”. A tam bardzo atrakcyjne towarzystwo – prostytutki, tajniacy, cinkciarze i dziwni klienci z całego świata. Skośnoocy, Portugalczycy, Anglicy. Do szampana i śliwowicy paschalnej podawano słone paluszki. Człowiek szybko się nasączał. – W ogóle już Pan nie pije? Marek Jackowski: Nie piję od 11 lat. – Jak to się udało? Marek Jackowski: Jest niewielki, ale to bardzo niewielki procent ludzi, którym Pan Bóg dał światełko – zapala się w krytycznym momencie. Ci odstawiają sami. Reszcie się wydaje, że jakoś to będzie. A jest coraz gorzej... To równia pochyła. Geometryczne przyspieszenie – coraz szybciej, coraz szybciej w dół. „Jestem człowiekiem mocnym, macho, supermanem. Piję – no to co? Mogę to kontrolować”. Zwykle nie można... – Kiedy przychodzi ta świadomość, że nie jest dobrze? Marek Jackowski: Jest taki moment, gdy nie wiadomo, dlaczego znajdują cię w parku. Polskie pogotowie mogłoby wieszać na karetkach złote tablice z nazwiskami słynnych polskich ludzi, których zabrali z parku, z ławeczki albo z ulicy, z chodnika. Klatki schodowe, kosze na śmieci... Alkohol kosi równo. A potem zwykle dochodzi do tego ostatniego „ciągu”, który się przeżywa albo nie... – Pan przeżył... Marek Jackowski: Cudem. Myślałem: „Umieram”. Każdy umierał sto razy. Znam takich, co umierali tysiąc razy. Tylko w końcu przychodzi moment, gdy umiera się naprawdę. – Jak to było z Panem? Marek Jackowski: Czekałem na zaprzyjaźnioną lekarkę. Prosiłem, żeby zawiozła mnie na odtrucie, choć byłem przekonany, że nie zdąży dojechać. Mieszkała pół kilometra ode mnie. Ktoś do niej przyjechał, nie mogła od razu wyjść. Kilka lat później przyznała, że po głosie już wiedziała... Miała poczucie, że jak przyjedzie, to ja już jej drzwi nie otworzę. – Miał Pan szczęście... Marek Jackowski: Bardzo duże szczęście. – Czy wtedy postanowił Pan zacząć „od nowa”, w Zakopanem? Marek Jackowski: Wyszedłem z odtrucia. Moja siostra mieszka w Zakopanem od ponad 30 lat. Namówiła mnie, bym też tam się przeniósł. Nie miałem ani grosza. Byłem kompletnie spłukany. Przyjechałem do Zakopanego i nie miałem na herbatę ani na chleb. Zapłaciłem za wynajem dwupokojowego mieszkania i już nic nie zostało. I tak było warto. Znalazłem się w bardzo pięknym miejscu – pod Antałówką. Spałem przy otwartym oknie, a jak się budziłem, to wiewiórki siedziały mi w kuchni. Absolutnie realne... To już nie były zwidy. Ptaki śpiewały... pieniędzy nie było. – Jak Pan się z tego podniósł? Marek Jackowski: Gdy przyszła propozycja wyjazdu do Ameryki, zmontowałem skład muzyków sesyjnych i wyjechaliśmy z Korą za ocean. Musieliśmy zebrać muzyków zawodowych, bo Maanam był wtedy w kompletnej rozsypce. Nie byliśmy w stanie zagrać razem. – Nie wszyscy znaleźli światełko... Marek Jackowski: Nie wszyscy znaleźli światełko... Wyjazd do Ameryki był dość dziwaczny. Graliśmy w klubie „Cricket” pod Nowym Jorkiem. To olbrzymia sala – w weekendy rozstawiają stoliki, przychodzi szalona publiczność. Można coś wypić, zjeść. Ale nie była to taka prawdziwa sala koncertowa jak w Polsce. – Graliście „do kotleta”? Marek Jackowski: Nie do końca. Zmęczeni całotygodniową pracą w Ameryce Polacy przychodzili się pobawić, poszaleć. Absolutna zbieranina – ludzie z różnych parafii, z różnych stron kraju. Warunki mieszkaniowe też nie były najlepsze. Mieliśmy wprawdzie cały dom, ale 50 metrów dalej była czarna dzielnica. Nie bardzo mogliśmy poruszać się w tamtą stronę. Oczywiście chodziliśmy tam, żeby coś zjeść, ale kiedyś jacyś czarni o dobrym sercu powiedzieli nam, żebyśmy wracali tam, skąd przyszliśmy. Czasem traktowali nas jak białych policjantów. Chodziliśmy w czarnych płaszczach skórzanych, więc myśleli, że jesteśmy „undercover”. No bo cóż może robić biały w czarnej dzielnicy? Albo jest dealerem, albo tajniakiem. – I tam się Pan odkuł? Marek Jackowski: Wiadomo, dolar miał wtedy w Polsce czarnorynkową wartość. Te pieniądze wystarczyły na załatanie wszystkich dziur i jeszcze parę innych rzeczy. Prawdziwy Maanam zaczął znów grać po powrocie ze Stanów. Bo gdy wróciliśmy, to już wiedzieliśmy na pewno, że trzeba się zebrać. To była pasja naszego życia. Ściągnęliśmy basistę Bogdana Kowalewskiego ze Stanów. Zagrał z nami na płycie „Derwisz i Anioł”. Tej pierwszej – po kilkuletniej przerwie. Utwór „Wyjątkowo zimny maj”, właśnie z tej płyty, jest grany praktycznie codziennie albo co drugi dzień w większości polskich radiostacji. – Wrócił Pan oczywiście do Zakopanego. Dlaczego uciekł Pan z Warszawy? Marek Jackowski: Była dla mnie piekłem. Ale nie samo miasto, bo ono akurat przygarnęło mnie kiedyś, gdy byłem w biedzie. Miałem gdzie mieszkać, z czego żyć. Uciekłem z piekła, które sam sobie stworzyłem. W Warszawie wyjeżdżam autem na jakąkolwiek ulicę, w obojętną stronę i jestem od razu w tak zwanym totalu, czyli totalnym amoku – wśród kompletnych szaleńców. Sam jeżdżę czasami jak szaleniec, ale tylko wtedy, gdy muszę. – A w Zakopanem ? Marek Jackowski: Wszystko ma swój wymiar. Nie muszę szukać przez pół godziny sklepu z pralkami, bo jadę dwie, trzy minuty i już w nim jestem. Jeżeli potrzebuję dobre pieczywo, to wiem, gdzie je znaleźć. Jadę do prawdziwej piekarni, gdzie kupuję prawdziwe pieczywo z Poronina. Chcę kupić oscypek – mam oscypek. Tu zakupy trwają chwilę – nie urastają do rangi rytuału. – Czy trochę Pan tego nie idealizuje? Marek Jackowski: Być może, ale odkąd poznałem Ewę, moją obecną żonę, zacząłem normalne życie – właśnie w Zakopanem. Moje życiowe sprawy wyprostowały się. – Ma Pan też trójkę dzieci... Marek Jackowski: Trzy córeczki. – No to ma Pan babiniec w domu! Marek Jackowski: Ale jaki słodki! One wszystkie są fantastyczne – to najlepsza rzecz, jaka spotkała mnie w życiu. Oprócz synów, których mam z wcześniejszego małżeństwa z Korą – Mateusza i Szymona. Mateusz jest moim prawdziwym synem, Szymona wychowywałem jak syna. Wtedy miałem nieustające tornado, teraz mam trzy księżniczki. – W jakim wieku te księżniczki? Marek Jackowski: Najstarsza – 4,5, młodsza – 3,5, najmłodsza – 8 miesięcy. – Pana życie diametralnie się zmieniło. Małe dzieci, młoda żona... Jak się poznaliście? Marek Jackowski: Jak dochodziłem do porządku ze sobą, to prowadziłem w duchu rozmowy z Panem Bogiem. Powiedziałem: „Boże, narobiłem sobie poważnych kłopotów. Sam zszedłem na manowce. Ty mnie wyciągnąłeś do życia. Teraz prowadź”. Gdyby to anegdotycznie opowiedzieć, było tak. Pan Bóg odpowiedział: „Jedź tam i tam na koncert”. Pojechałem. Wychodzę godzinę przed koncertem na scenę. Patrzę, siedzi na sali dziewczyna – młoda, uśmiechnięta, wymalowana. „Panie Boże, to jakaś pomyłka”, mówię. „Nieporozumienie! Ona jest za młoda”. Jeszcze w trakcie występu poprosiła mnie o autograf – jakimś cudem przyszło mi do głowy, żeby wskazać jej kulisy i poprosić, by przyszła po koncercie. Miałem gitarę w rękach – nie mogłem podpisać. Przyszła. Powiedziałem: „Panie Boże, przecież to nie może być to!”, a Pan Bóg mi na to: „Przynajmniej weź telefon”. – I wziął Pan? Marek Jackowski: Wziąłem, ale przez trzy miesiące siedziałem i czasami brałem ten numer do ręki. Zastanawiałem się, czy nie zgłupiałem kompletnie. – Dlaczego? Jaka jest między wami różnica wieku? Marek Jackowski: Mniejsza niż między Jackiem Nicholsonem a jego ostatnią „narzeczoną”. – Rozumiem... Marek Jackowski: Okazało się, że to małżeństwo jest dla mnie zbawienne. Ta najmłodsza dziewczyna w moim życiu uporządkowała wszystkie moje sprawy. Jest zdrowo myślącą osobą, wspaniałą kobietą. Wiele wyfiokowanych pań mogłoby powiedzieć, że Jackowski zwariował, ale powiedziałyby tak z czystej zazdrości. Mam wreszcie swój upragniony dom, normalną rodzinę, wspaniałe córeczki. Czasami jestem zmęczony, bo małe dzieci potrafią dać nieźle w kość. Ale ogólnie mam teraz szczęśliwy czas... – A czym się różni wychowywanie dziewczynek od wychowywania chłopców? Powiedział Pan: kiedyś tornado – dziś księżniczki. Marek Jackowski: Dziewczynki też potrafią rozrabiać, tylko nie można ich karcić. Bo jak? Przecież nie da się klapsa w pupę – wtedy płaczą i są bardzo nieszczęśliwe. A chłopaki? Moich dwóch synów i ich czterech kolegów przychodzi z podwórka. W domu zaczyna się zadyma. Sześcioletni giganci rozrabiają jak mało kto. Nie sposób ich upilnować. A na podwórku? Jeżdżą na rowerach, rzucają się kamieniami albo bawią w Rambo III... Tragedia. – Ale Pan nie jest surowym ojcem? Marek Jackowski: Dziś już nie. Dojrzałem do tego. Może 25 lat temu sytuacja byłaby inna. Byłem ciągle w trasie, wiecznie tęskniłem... Kiedyś nie miałem tyle cierpliwości – byłem zmęczony. Walczyłem z alkoholem, życiem – nie miałem siły iść z dziećmi na spacer, rysować z nimi, porozmawiać czy nawet obejrzeć film. A dzieciom czasami wystarcza, że nie zamyka się ich w pokoju z wideo, tylko ogląda film razem z nimi – są szczęśliwe, gdy po prostu jesteś. – Nie był Pan taki dla swoich synów? Marek Jackowski: Strasznie cierpieliśmy – i oni i my – z powodu ciągłych rozstań. W przypadku moim i Kory to była makabra – oboje wyjeżdżaliśmy, czasem na bardzo długo. Było mi ciężko, nie wiedziałem nawet, jak sprawują się przypadkowe opiekunki. Na szczęście były bardzo dobre dla naszych dzieci – szczególnie ta ostatnia, pani Lusia. – I tego Pan żałuje? Marek Jackowski: Jako człowiek mógłbym żałować wielu rzeczy. Że nie zdążyłem na czas, że nie było mnie tam, gdzie powinienem być – choć może mogłem. Tego, że przez moje problemy z alkoholem moja mama była trochę osamotniona w ostatnim okresie życia, choć żyłem blisko niej. Wychodziłem z nałogu, oddalałem się w zupełnie inną stronę. Tak... W sprawach ludzkich mógłbym żałować wielu rzeczy. Ale pocieszam się, że nie byłem i nie jestem w nich sam. Taką piękną sytuacją, pewnym symbolem, było przyjście na świat mojej ostatniej córeczki – Soni Marii. W końcowej fazie porodu żona opierała się całym ciężarem na moich rękach. W pewnym momencie poczułem, że nie dam rady, nie wytrzymam dłużej, upadnę. Wtedy przyszła położna, niemal jak Matka Boska, i podtrzymała żonę z drugiej strony. To było niesamowite, bo zrozumiałem, że każdy człowiek, który upada, może liczyć na pomoc. Ja przynajmniej zawsze mogłem... Choć tak naprawdę wiem o tym od niedawna. Rozmawiała: Patrycja Matuszewska