Dorota Pomykała była szaleńczo zakochana w Marku Grechucie. Po latach zrozumiała, że nigdy nie będą razem
„O takim mężczyźnie to się marzyło”, wspominała
W latach 70. Marek Grechuta uchodził nie tylko za jednego z najlepszych polskich wokalistów, ale również za bardzo przystojnego artystę. Niemal zawsze na jego widok wzdychało wiele kobiet, które pragnęły chociaż przez chwilę z nim porozmawiać. „Spełniał wszystkie warunki ideału dla lekko egzaltowanych dziewcząt", stwierdziła Iwona Bielska. Do tego grona należała nie tylko ona, ale też między innymi Dorota Pomykała, która w piosenkarzu zakochała się po uszy. Na jego widok drżała i była gotowa wiele poświęcić. Pragnęła, by Marek Grechuta dał jej szansę. Oto historia tajemniczej relacji. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 03.07.2024 r.] Dorota Pomykała zakochała się w nim po uszy. Co naprawdę łączyło aktorkę z Markiem Grechutą? Dorota Pomykała była jeszcze studentką krakowskiej szkoły teatralnej, gdy zaczęła zatracać się w miłości do Marka Grechuty. „Byłam gotowa na wiele, by zwrócić na siebie jego uwagę", mówiła. Ulubieniec publiczności był nie tylko jej idolem, ale również największym pragnieniem i zakazanym owocem. „Na jego widok uginały się pode mną nogi", dodawała w 2006 roku w rozmowie z TVP Kultura. O Marku Grechucie marzyło wiele młodych wówczas kobiet. Każda z nich pragnęła, aby patrząc im prosto w oczy, zaśpiewał do nich „Będziesz moją panią". Nic więc dziwnego, że w 1976 roku, odkąd muzyk związał się z Piwnicą pod Baranami, studentki szkoły teatralnej były jej regularnymi klientkami. Do nich należała właśnie Dorota Pomykała, która za wszelką cenę chciała oczarować artystę. „Jedyną drogą, by pracować z Markiem Grechutą, była Piwnica. Wtedy, gdy chciało się tam wystąpić, to trzeba było spotkać się z Piotrem Skrzyneckim i powiedzieć, o co chodzi. On robił próbę i dopuszczał lub nie. A potem był już krok, aby pójść do Marka i powiedzieć, że chce się z nim pracować. Mnie się udało", zwierzała się aktorka. CZYTAJ TEŻ: Po rozwodzie z Krzysztofem Kolbergerem Anna Romantowska wpadła w ramiona reżysera Jacka Bromskiego. Jaki był ich związek? Dorota Pomykała: platoniczna miłość do Marka Grechuty Gdy Marek Grechuta w 1977 roku podarował Krystynie Jandzie piosenkę „Guma do żucia", a następnie bardzo kibicował jej na festiwalu w Opolu, Dorota Pomykała nie potrafiła ukryć swojej zazdrości. „Jak ja chciałam być wtedy na miejscu Krysi! Która kobieta nie ulegała wówczas czarowi Marka? W nim było to, co lubimy najbardziej: i kowboj, i poeta, czyli wszystko. O takim mężczyźnie to się marzyło od rana do wieczora. Działała na nas i poezja, i jego amorkowaty, efemeryczny wygląd. W jego poezji była taka męskość. Tak chciałam, by ze mną coś nagrał", czytaliśmy w Wysokich Obcasach. Los się jednak do niej uśmiechnął. Dorota Pomykała musiała poczekać kilka lat, aby nawiązać współpracę z legendarnym muzykiem. W 1981 roku Marek Grechuta zaprosił ją do nagrania duetów, które później miały ukazać się na jego siódmej już płycie. „Marek postrzegał mnie jako osobę delikatną, eteryczną, wrażliwą. Taką, jaka się chowałam przed światem. A on to "wyciągnął" i światu pokazał", mówiła w rozmowie ze stacją Telewizją Polską. I choć dla Marka Grechuty aktorka była muzą, zachowywał dystans. Dlaczego? Ponieważ wiedział, że jest jej obiektem westchnień. Nie był nią zainteresowany, ponieważ kochał tylko jedną kobietę, a była nią żona Danuta, której był bardzo wierny. Z czasem Dorota Pomykała zrozumiała, że nigdy nie będą razem. Pozostała jej jednak platoniczna miłość. „Była w nim zaduma i melancholia. W stosunku do kobiet zawsze był szarmancki, uroczy, ciepły. Oczarowywał. Każda to czuła", skwitowała w Na Żywo. CZYTAJ TEŻ: Miał opinię kobieciarza, opowiadał o sześciu żonach. Oto tajemnice Leona Niemczyka Marek Grechuta, 2001 rok
Pod koniec jego życia znajomi go nie poznawali. Choroba powoli wykańczała Marka Grechutę
„Był już ciężko chory. Drżał z lęku, nie mógł śpiewać", czytamy w biografii artysty
Na kartach historii zapisał się jako jeden z najlepszych polskich muzyków. Utwory Marka Grechuty do dzisiaj nucą kolejne pokolenia, a w czasach, w których tworzył, znał go niemal każdy. I choć artysta osiągnął wielki sukces, tak w życiu prywatnym musiał stawić czoła wielu przeciwnościom losu. Okazuje się, że do samego końca miał problemy psychiczne, które przyczyniły się do jego śmierci. Marek Grechuta — dzieciństwo i pierwsza miłość Marek Grechuta od początku nie miał lekko. Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze dzieckiem. Ta sytuacja negatywnie wpłynęła na młodego wówczas chłopca, który przez późniejsze lata szukał akceptacji u innych osób. Wychowały go: mama, babcie, ciocie i siostry, które nauczyły go empatii i wrażliwości. Muzyk jednak nie zaznał ojcowskiej miłości. Gdy Marek Grechuta poszedł do liceum, konsekwentnie szukał drugiej połówki, która będzie jego ukojeniem i lekiem na całe zło. Poznał wówczas Halinę Marmurowską, w której zakochał się do szaleństwa. „To było wszystko urocze, niewinne", wspominała po latach. „Miał we mnie partnerkę, przyjaciółkę. Nie zainteresowałaby go płocha panienka. Lubił grać ze mną na cztery ręce albo on na fortepianie, ja na skrzypcach. Cieszyły nas spacery, brydż, pływanie kajakiem, wycieczki", dodała w książce „Chwile, których nie znamy. Opowieść o Marku Grechucie". Niestety, gdy on poszedł na architekturę do Krakowa, a ona na medycynę do Lublina, rozstali się. To był ogromny cios dla przyszłego artysty. „Po naszym rozstaniu rozwiesił w domu na sznurach od bielizny moje zdjęcia. Zajmowały pół pokoju. Oniemiałam. To właśnie wtedy po raz pierwszy ujawniła się u Grechuty choroba afektywna dwubiegunowa, która miała prześladować go do końca życia", czytamy w tej samej książce. CZYTAJ TEŻ: Przez lata go wychowywał, dziś kłócą się w sądzie. Syn Kory jest uwikłany w konflikcie z ojczymem Marek Grechuta, 1999 rok Marek Grechuta — żona, choroba i ostatnie chwile Żonę, z którą był do samego końca, poznał w 1868 roku, a na ślubnym kobiercu stanęli dwa lata później. Danuta Grechuta po śmierci męża przyznała, że życie z artystą nie było proste. „Przez myśl mi nie przeszło, że zwiążę się dozgonnie z artystą. Wychodziłam za mąż za architekta, a nie za twórcę, mającego całe lata spędzić na estradzie. Kariera sceniczna Marka mogła się przecież skończyć tak szybko, jak prędko się zaczęła (wiadomo, ilu artystów było jedynie efemerydami). Ale los zdecydował inaczej, więc rolę małżonki artysty należało zagrać najlepiej, jak można", mówiła w biografii poświęconej jej mężowi. Ich dom był niezwykle ciepły i otwarty na gości. Ale sąsiedzi nie zawsze byli z tego powodu zadowoleni. „Otwartość wynikała również ze specyfiki życia zawodowego Marka. Często odbywały się u nas próby z zespołem. Do tego spotkania towarzyskie oraz brydże do rana, szczególnie w letnie wieczory przy otwartych oknach, co mogło czasami przeszkadzać sąsiadom. Ale nie byliśmy — chyba! - złymi lokatorami, albowiem po dziś dzień dostaję na święta życzenia od sąsiadów ze Szlaku", mówiła. Okazuje się jednak, że życie rodzinne kręciło się głównie wokół potrzeb Marka Grechuty. Żona muzyka przyznała, że często zdarzało się, że mąż wracał z tras koncertowych w złym humorze i nieustannie dawał odczuć, że jest nieomylny. Gdy prosił o recenzję utworów, liczył na pochwały. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Romansował z Korą, jest karierę przekreślił wypadek. Po nim Bogdan Kowalewski musiał zmienić specjalizację Danuta Grechuta W pewnym momencie pojawiły się plotki dotyczące jego problemów z alkoholem. Niektórzy twierdzili nawet, że widzieli pijanego wokalistę podczas koncertów. „Jednak opinie osób, które go znały, jednoznacznie przeczą tym pogłoskom. Grechuta praktycznie w ogóle nie pił alkoholu [...]. Przyczyną większości problemów Grechuty była nękająca go przez wiele lat choroba afektywna dwubiegunowa. Cyklicznie pojawiały się u niego stany depresyjne, nad którymi nie potrafił zapanować. Schorzenie to w znacznym stopniu utrudniało jego karierę artystyczną, nie pomagały mu w niej również silne środki farmakologiczne, które regularnie zażywał. Artysta potrafił przerwać występ lub próbę bez słowa wyjaśnienia [...]", czytamy w „Chwile, których nie znamy. Opowieść o Marku Grechucie". „Trudno było z Markiem współpracować [...]. Niebywałą siłę dającą mu nadzieję powrotu do normalności czerpał od żony, zawsze mógł liczyć na jej pomoc. I tak naprawdę nikt poza Danusią nie wytrzymywał jego lęków, trudnych okresów", dodała Magda Umer w tej samej pozycji. Co więcej, koncertowanie miało negatywnie oddziaływać na muzyka. „Początkowo bez problemów akceptował duże audytoria (np. na festiwalu w Opolu), potem zdecydowanie preferował mniejsze sale. Występ w amfiteatrze, przed wielotysięczną publicznością, stanowił dla niego poważne ryzyko. - Trasy, przeciążenia, koncerty, noclegi w obcych miejscach — tłumaczyła, również w rozmowie ze Sztokfisz, Kora Jackowska. - Takie życie człowieka rozwala, naraża na olbrzymi stres. Trzeba być Madonną, chyba pozbawioną systemu nerwowego, żeby znosić tę wirówkę. Marek, jej przeciwieństwo [...], śpiewając emocjonalne piosenki, oglądany z bliska, odczuwał ogromne obciążenie", czytamy w biografii. Ponadto Marek Grechuta coraz bardziej zaczął przejmować się negatywnymi opiniami. „Chociaż nawroty choroby w sposób oczywisty dezorganizowały jego życie artystyczne, nie potrafił zrozumieć osób wygłaszających negatywne opinie. Często zresztą przerzucał się z jednej skrajności w drugą — albo uważał się za wielkiego artystę, albo dyskredytował swoją twórczość", dodaje autorka książki. „Źle tolerował krytykę. Ci, którzy wiedzieli o jego chorobie, zawsze się jej wystrzegali. Nie chcieli go irytować. Marek był bardzo wrażliwy i to się nasiliło, kiedy zachorował. Nie przyjmował krytyki, nawet delikatnej. [...] Reagował niespokojnie. Może pod wpływem stresu, emocji coś się naruszyło w jego systemie psychicznym", mówiła Olga Jackowska. Pod koniec kariery jego menadżerką została żona, chociaż już wcześniej nieoficjalnie pełniła tę funkcję. Marek Grechuta nieustannie pracował, jednak po wydaniu albumu - „Dziesięciu ważnych słów" zdecydował się na dłuższą przerwę. „Był już ciężko chory. Drżał z lęku, nie mógł śpiewać. Pomyślałam, że nie wezmę go już do żadnego koncertu, bo wiem, jak dużo go to kosztuje. A jednak w 2000 roku Marek wystąpił na jubileuszowej FAMIE. Krzysiek Jasiński musiał mu zasznurować buty, sam nie był w stanie ich włożyć. I Marek wtedy nie zaśpiewał. Śpiewała za niego cała publiczność. W tej chorobie czuł jakąś niezwykłą potrzebę bycia kochanym", wspominała Magda Umer. Gdy w międzyczasie odwiedzali go znajomi, którzy nie widzieli się z nim przez kilka lat, byli przerażeni jego stanem zdrowia. „Marek nie był już cherubinkiem i nie wyglądał na ucznia gimnazjum. Bardzo utył, twarz mu się zmieniła. [...] Nic nie wiedziałem o jego chorobie aż do momentu, gdy w rozmowie pojawiły się niepokojące sformułowania. Powiedział: "Wiesz, mam syna". "Tak, słyszałem". "Ale on ma kwadratową głowę". Oniemiałem. Żeby poważny człowiek, którego darzę sympatią. "Jak to? - pytam". "Kiedy spał, usiadłem przy łóżku i patrzę, a głowa kwadratowa". Mówił to z największą powagą. Krew odpłynęła mi do stóp. Wiedziałem, że z Markiem jest niedobrze, jeśli opowiada takie rzeczy. Ze względu na stan zdrowia Marek nie nagrywał nowych płyt, na rynku pojawiały się jednak albumy kompilacyjne i koncertowe. Na nowy materiał trzeba było poczekać aż do 2003 roku, kiedy ukazała się płyta "Niezwykłe miejsca", poświęcona jego ulubionym miastom. Album zawierał wspaniałą muzykę, ale od strony wokalnej okazał się klęską i właściwie można go uznać za zapis postępującej choroby artysty, który nie chciał się poddać i walczył do końca. [...]", zwierzał się Bogusław Kaczyński. Marek Grechuta odszedł 9 października 2006 roku. Przyczyną śmierci była niewydolność krążenia. CZYTAJ TEŻ: Przyjaźń Jacka Borkowskiego i Doroty Kamińskiej przerodziła się w romans. Ich rozstanie było bardzo burzliwe
Dwa razy uciekał z domu, zniknął na dwa lata. W odnalezienie syna Marka Grechuty wielu już wątpiło
Jak dziś wygląda jedyne dziecko artysty?
Odszedł 9 października 2006 roku. Niezwykle utalentowany kompozytor i wokalista. A przy tym wrażliwy człowiek, którego życie pełne było dramatów. Marek Grechuta na scenie święcił tryumfy, lecz aż za dobrze znał chwile niepokoju i grozy. Na lata cieniem na jego życiu położyło się zaginięcie syna. Łukasz Grechuta dwa razy uciekał z domu. Za drugim niewiele osób wierzyło, że ta historia może w ogóle skończyć się szczęśliwie… A jednak. Ostatnia publikacja na FB 14.09.2025 r. Zniknięcie syna Marka Grechuty Był rok 1999, gdy 29 lat po swoim ślubie Marek i Danuta Grechutowie musieli zmierzyć się z niespodziewanymi problemami. Dotąd ich największym zmartwieniem było zaburzenie afektywne dwubiegunowe, na które cierpiał od wielu lat artysta. Jednak zimą wspomnianego roku, na rodziców 27-letniego wtedy syna spadło coś jeszcze. Okazało się, że małżonkowie zastali pewnego dnia pusty dom. Ich jedyne dziecko zniknęło bez słowa, a w głowach pana Marka i pani Danuty rodziły się najgorsze myśli. Musiały minąć dwa tygodnie, by policja z Jeleniej Góry znalazła mężczyznę przypadkiem. „Kiedy rodzina zgłosiła zaginięcie, po kilku dniach skontaktował się z nami policjant z Jeleniej Góry. Jadąc samochodem do pracy, rozpoznał Łukasza na ulicy i zaproponował mu podwiezienie. Kiedy chłopak wsiadł do samochodu, zawiózł go na komisariat. Powiadomiliśmy rodziców”, pisano w oświadczeniu funkcjonariuszy. Największy stres dla całej rodziny niestety dopiero miał nadejść. W marcu tego samego roku Łukasz Grechuta powiadomił mamę i tatę, że wybiera się w podróż po Polsce, by „znaleźć swoją pustelnię”. Ostatecznie młodzieniec zaginął bez śladu. Tym razem na dwa lata… Przez problemy w pracy i życiu prywatnym wcale nie miał zamiaru prędko wracać do domu. „Łukasz, wróć do domu! Przysięgamy ci z mamą, że nie będziemy ingerować w twoje sprawy. Przyrzekamy, że nie będziemy czynić ci wymówek z powodu zniknięcia. Nasz dom jest twoim domem. Nie wyobrażamy sobie świąt Bożego Narodzenia bez ciebie. Gorąco cię prosimy synu, wróć”, apelował wokalista. Czytaj także: „Odkąd go nie ma, to ja śpiewam jego piosenki”. Marek Grechuta we wspomnieniach żony, Danuty Marek Grechuta, Warszawa 18.11.2001 rok Nie pomogły jednak nawoływania, nie pomogła też praca prywatnego detektywa. Przełom nastąpił dopiero po udziale w programie „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...". To wtedy do studia zadzwonił… sam Łukasz! „Mamo, ja wracam do domu", wyznał i odłożył słuchawkę. Nadzieja na szybkie i szczęśliwe zakończenie sprawy była jednak złudna. Mężczyzna nie wrócił od razu. Ostatecznie okazało się, że zamieszkał we Włoszech. Na początku 2001 roku Danuta Grechuta odebrała telefon od syna. Od razu się spakowała i pojechała busem nad Morze Śródziemne. Tam cała historia miała szczęśliwe zakończenie... Bliscy w końcu wyjaśnili sobie wszystko i byli razem. Dwudziestokilkulatek potrzebował czasu dla siebie, by przemyśleć kilka spraw… Szukał też kontaktu ze stwórcą. „Czasem, kiedy myśli się o Bogu, zapomina się nawet o bliskich. Ludziom w dzisiejszym świecie trudno jest zrozumieć tych, którzy patrzą na świat w inny sposób. [...] To, że nie zadzwoniłem do domu, trudno prosto wytłumaczyć. Moje zachowanie może być odebrane jako dziwne, ale wtedy miałem taką potrzebę ducha”, opowiadał w „Gali” w 2006 roku. Gdy w końcu młodzieniec zdecydował się przyjechać do Polski, rodzina mogła odetchnąć z ulgą. Choć sam Marek Grechuta przypłacił dwa długie lata zdrowiem. Jego choroba postępowała, nikt i nic też nie oddało mu wszystkich nerwów. Tata i syn mieli jednak coraz lepszą relację. Łukasz towarzyszył nawet artyście podczas trasy po USA… Marek Grechuta, 1989 Ostatnie chwile Marka Grechuty. Łukasz Grechuta dziś Tata i syn mieli coraz lepszą relację. Muzyka mocno ich do siebie zbliżyła i wydawało się, że już nic nie stanie na drodze do rodzinnego szczęścia. Jednak pod koniec życia choroba artysty postępowała i wpływała na stan jego zdrowia. Pojawiły się problemy z układem krążenia. Marek Grechuta stosował się do wszystkich zaleceń lekarzy, wierzył w to, że rozwój medycyna pozwoli mu zahamować chorobę. Powoli żegnał się ze sceną. Nie chciał występować i prezentować swoją ułomność. Mimo że choroba postępowała, wydał jeszcze piosenkę z grupą Myslovitz. „Odchodził łagodnie, bez bólu, był tylko coraz mniej zainteresowany światem. Jednocześnie miał coraz większe trudności z poruszaniem się. Po prostu Markowi wysiadały mięśnie. Późniejsza diagnoza wykazała, że cierpiał na niedomagania natury neurologicznej. A jak wiadomo, takie schorzenia można jedynie powstrzymywać, bo nie bardzo dają się wyleczyć”, zwierzała się żona artysty. Marek Grechuta zgasł 9 października 2006 roku. Powodem była niewydolność krążenia. Dla bliskich, przyjaciół i fanów artysty był to niewyobrażalny cios. „[Śmierć przyp. red.] nastąpiła niespodziewanie, chociaż Marek chorował od pewnego czasu neurologicznie. Ale lekarze nie oceniali tej choroby w kategoriach ostatecznych. To stało się nagle, w nocy… po prostu nadszedł ten moment i koniec. Każdemu jest pisana jego pora”, opowiadała Danuta Grechuta w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! W Krakowie podczas pożegnania artysty nie zabrakło syna Łukasza. I to właśnie z tego przykrego wydarzenia pochodzą ostatnie zdjęcia 51-latka. Zobaczcie, jak wygląda syn Marka Grechuty. Czym się zajmuje? W rodzinnej firmie Danuta Grechuta Fonografia-Wydawnictwa Markart obejmuje stanowisko menadżera ds. marketingu. Jest odpowiedzialny za reklamę zewnętrzną i rozwój w sieci. Czytaj także: „Siedziałam przy łóżku, szeptałam, a on poruszył oczami, tylko tyle... To było straszne”. Danuta Grechuta w poruszających słowach o śmierci męża Łukasz Grechuta, Danuta Grechuta - 2006 rok; pogrzeb M. Grechuty <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5R8aFW-4790c72.jpg" width="2400" height="1600" alt="Krakow. Pochowano Marka Grechute. Msza swieta w kosciele Mariackim. N/z: przy trumnie rodzina - zona Danuta i syn Lukasz. W glebii Jan Kanty Pawluskiewicz. 17.10.2006,Image: 429106150, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Grzegorz Kozakiewicz / Forum" title="Krakow. Pogrzeb Grechuty." />
Historia miłości Marka i Danuty Grechutów zaczęła się od zachwytu
Poznali się w latach 60., byli wtedy jeszcze studentami
Ich historia zaczęła się od zachwytu. Mimo że nigdy nie powiedzieli sobie „kocham”, byli absolutnie pewni swoich uczuć. Wspierali się, zgodnie dzielili obowiązkami. To o swojej żonie, Danucie, Marek Grechuta śpiewał: „Cicha jak sen / dobra jak ten / promyk jej ciepłych oczu / Wierna jak cień / w pogodny dzień / w twoim życiowym roztoczu...”. Ona z kolei mówiła o nim: „Marek jest jak chmurka”. Był wrażliwy, delikatny, życiowo nieporadny. Ale też jak nikt umiał ją rozśmieszyć, wzruszyć i zachwycić. Byli małżeństwem przez 36 lat. Na dobre i na złe. Ona czuwała przy nim do końca... Oto ich piękna, wzruszająca historia. Marek i Danuta Grechutowie: jak się poznali? Na Sylwestra 1967 roku – byli wtedy studentami – oboje przyszli z innymi partnerami. I z tymi innymi też jeszcze nad ranem wyszli. Marek odprowadził już towarzyszącą mu dziewczynę i wracał do swojego akademika, gdy na ścieżce natknął się na blondynkę, która się do niego uśmiechnęła. Potem mówił, że to właśnie jej uśmiech go zaciekawił. Zagadnął: „To ty tu mieszkasz?”. Próbował od razu dopytać o numer pokoju, ale dobrze wychowana panienka odpowiedziała: „A tego nie mogę ci powiedzieć”. Przyszły ferie, Marek wyjechał z Krakowa, ale zaraz po powrocie rozpoczął poszukiwania dziewczyny. I pewnego dnia zapukał do drzwi jej pokoju. Jeśli chciał zrobić wrażenie, nie mógł wybrać lepszego momentu – akurat w radiu akademickim puszczali jego „Serce”, o artyście z wydziału architektury zaczynało być głośno. Dana nie odmówiła, gdy zaprosił ją na występ kabaretu Anawa, który założył z kolegami z wydziału. Wieczorem w klubie Bambuko po raz pierwszy usłyszała: „Pani pachnie jak tuberozy / to nastraja i to podnieca…”. Marek śpiewał, patrząc tylko na nią, ona czuła się tak, jakby dla niej. Ale nie byli jeszcze parą, uczucie rodziło się powoli. Przychodził po nią, wyciągał na spacery po Krakowie, dużo rozmawiali. Któregoś dnia znów wyjechał do domu, a wkrótce potem przyszedł list. Dana otworzyła fantazyjnie przyozdobioną kopertę, w środku jednak było pusto. Zdziwiona i ubawiona, w odpowiedzi odesłała Markowi zdjęcie fragmentu swojej uśmiechniętej twarzy. On przysłał na to list, w którym była tylko data i godzina jego przyjazdu na Dworzec Główny w Krakowie. Ona pomyślała: co on sobie wyobraża?! Długo się zastanawiała, iść czy nie iść. W końcu wybrała kompromis: pójdzie, ale spóźni się pół godziny. Zobaczyła go z daleka. Krążył nerwowo pod dworcem, wpatrzony w dal. Na jej widok nie potrafił ukryć radości. Czytaj także: „Siedziałam przy łóżku, szeptałam, a on poruszył oczami, tylko tyle... To było straszne”. Danuta Grechuta w poruszających słowach o śmierci męża Marek Grechuta, lata 60. XX wieku Marek i Danuta Grechutowie: ślub Oświadczyny nie były romantyczne, żadnego „będziesz moją panią, będą ci grały skrzypce lipowe”. Marek powiedział konkretnie: „To jest sprawa szybciutko do realizacji i zakontraktowania”. W swoich utworach tak liryczny, na co dzień nie używał szczególnie poetycznego języka. Nigdy nie powiedzieli sobie kocham, ale – jak mówiła po latach Danuta, „było tyle symptomów niewypowiedzianego kocham cię, tyle najróżniejszych faktów, strofy wyśpiewywane wprost do mnie. Byliśmy zupełnie pewni swoich uczuć i nie mieliśmy potrzeby dodatkowych potwierdzeń”. W okresach rozłąki Marek pisał w listach: „Jestem samotny i tak smutny, że Brel mniej bawi, a ogórkowa wolniej znika z talerza”. Z podróży zawsze przywoził jej prezenty, pewnego razu całą walizkę sukienek. Ślub zaś rzeczywiście trzeba było wziąć bardzo szybko, bo pojawiła się szansa na przydział mieszkania spółdzielczego bez oczekiwania 20 lat w kolejce. Samotny artysta miał jednak prawo ledwie do maleńkiej kawalerki, żonaty – do dwóch pokoi o metrażu 38 metrów. By dostać termin ślubu w Urzędzie Stanu Cywilnego, też trzeba było odstać swoje. Marek stanął w kolejce do urzędu na Starym Mieście, okazało się jednak, że tu trzeba czekać bardzo długo, mieszkanie może przejść koło nosa. Ślub wzięli więc w Nowej Hucie, 4 lipca 1970 roku. Potem zjedli z przyjaciółmi obiad u Wierzynka. I dopiero po kilku dniach ruszyli na objazd po nieświadomej niczego rodzinie. Marek nie zaprosił nawet matki, nie czuł takiej potrzeby, co bardzo ją dotknęło. Z siostrą rozmawiał dzień wcześniej i słowem nie wspomniał, że się żeni. Rodzina Danuty była przerażona. Artysta?! Sprawdź też: Michał Piróg: „Wiedziałem, że mogę wrócić, kiedy świat mnie opluje. Najważniejsze mieć wsparcie bliskich” Marek Grechuta: kariera i wielbicielki Od czasu, gdy na festiwalu w Opolu w 1968 roku zaśpiewał „Serce” i wygrał główną nagrodę, w Polsce zapanowała istna grechutomania. Młody artysta uchodził za ideał. Piękny, wrażliwy, utalentowany, elegancki, a do tego ułożony i kulturalny. Pisano o nim, że można by go każdemu przedstawić – i rodzicom, i dzieciom, i dziadkom, czego o wielu artystach tamtych czasów raczej nie można było powiedzieć. Wokół Grechuty wybuchła więc istna histeria. Na koncertach dostawał karteczki ze słowami „Jesteś boski”. Pod jego prywatny adres przychodziły całe worki listów. Nie miał czasu ich czytać, wolał skupić się na pisaniu kolejnych utworów. Ale Danuta kilka z ciekawości otworzyła. Oprócz wyrazów uwielbienia i próśb o zdjęcie z autografem, były tam też zaproszenia od pań marzących, że Marek do nich przyjedzie, zjedzą kolację przy świecach i tak dalej, i tak dalej. Kiedyś pod ich drzwiami stanęła kobieta z walizką, gotowa pójść od razu do ołtarza. Długo się dobijała, dzwoniła domofonem, coraz trudniej było ją ignorować. Wysłali więc syna, Łukasza. Widok dziecka artysty ostudził matrymonialne zapały wielbicielki. Czytaj także: Choroba zabierała go na oczach widzów, zapominał, kim jest... Tak wyglądały ostatnie chwile Marka Walczewskiego Marek Grechuta, lata 80. XX wieku Marek i Danuta Grechutowie: syn Decyzję o dziecku podjął Marek. Byli dwa lata po ślubie, uznał, że czas najwyższy, i plan z precyzją godną architekta zrealizował. Gdy jednak w środku nocy zaczął się poród, stracił zimną krew. Żona wspominała, że wpadł w taką panikę, że nie był w stanie znaleźć własnych ubrań, po czym wyskoczył na ulicę, jakimś cudem złapał taksówkę, a w drodze do szpitala instruował kierowcę: „Proszę jechać szybko, ale powoli”. Łukasz urodził się 4 czerwca 1972 roku. Przejęty ojciec przyjechał na porodówkę z pękiem polnych kwiatów, które sam zerwał na łące. Wyjątkowo – jako „ważny obywatel” – został dopuszczony do żony i dziecka. Do rodziny wysłał telegram: „Narodził się syn STOP Tata Marek Grechuta STOP”. W domu czekały na potomka łóżeczko, zabawki i ubranka, które kupił podczas turnee w Niemczech. A jako symbol tego, że stał się odpowiedzialnym ojcem, ściął długie loki na bardzo krótko. Po czym zrobił sobie półroczną przerwę w koncertowaniu, by pomagać w domu i zajmować się synem. Ale potem już musiał wrócić na scenę i zdarzało się, że gdy przyjeżdżał do rodziny po długiej trasie, wchodził do domu w czarnej pelerynie, syn go w pierwszej chwili nie poznawał. Gdy tylko mógł, poświęcał jednak dziecku swój czas. Razem śpiewali, grali na fortepianie albo malowali. Danuta obserwując przez lata ich relację, podsumowywała: „Dobry tata, ale zbyt łagodny. (...) Syn mógł ojca okręcić sobie wokół palca. Mnie zaś przypadła rola żandarma (…) Często knuli przeciwko mnie, szczególnie w sprawie zakupu nowego samochodu”. Bycie synem wielkiego Marka Grechuty miało też jednak złe strony. Łukaszowi dokuczano: „A twój ojciec to zawyje coś i ma kasę, a mój ojciec musi na to cały miesiąc pracować”. Nauczycielka francuskiego powiedziała kiedyś: „Powiedz ojcu, że nie mówi się anawa, tylko en avant”. Chłopak miał coraz większe kompleksy. Czuł, że nikt nie patrzy na niego jako na niego, wszyscy widzą w nim wyłącznie syna wielkiego artysty. Czytaj także: Podejrzewano go o alkoholizm, a on zmagał się z poważną chorobą. Oto nieznana historia Marka Grechuty Danuta Grechuta, październik 2008, Festiwal Twórczości Marka Grechuty „Korowód” Marek Grechuta: małżeństwo, życie prywatne Dom był miejscem, w którym Marek Grechuta pracował, po powrotach z koncertów szukał ciepła, wygody, spokoju. I kompotu. Zawsze musiał czekać na niego, gdy wracał z podróży. Koledzy mu zazdrościli, że może zajmować się wyłącznie sztuką, bo żona o wszystko zadba. W 1973 roku – już po wielkim sukcesie debiutanckiej płyty „Marek Grechuta & Anawa” – zamieszkali w dużym stumetrowym mieszkaniu w kamienicy blisko rynku. Prowadzili dom otwarty, często bywali tu artyści z Piwnicy pod Baranami, w której Marek w 1976 roku zaczął występować. Żona zawsze o wszystko się troszczyła, wiedząc, że mąż jest typem mężczyzny, któremu nie można powierzyć kluczy do mieszkania, bo na pewno je zgubi. Gdy nocą wracał z koncertu, stał pod oknem i cicho gwizdał „Niepewność”, wtedy wyrzucała mu klucze przez okno. Czasem się kłócili, ale – zapewniała Danuta – tylko o drobiazgi. Nie obarczała go domowymi obowiązkami, ale uważała, że wynoszenie śmieci to jednak sprawa mężczyzny. A on zapominał. Albo miał kupić w sklepie pięć rzeczy, a przynosił tylko dwie. Na pytanie, jak się żyje z artystą, odpowiadała: „Tak samo jak w każdym innym małżeństwie, tylko dużo trudniej. (...) To typ człowieka i artysty, którego należało pilnować, chronić albo strzec”. Nie była zachwycona, gdy napisał o niej utwór „Nieoceniona”, po którym zaczęto o Danucie mówić „święta żona”. „Piękna jak w walcach / mądrze jak Bóg / znaczy ci wciąż swe oddanie” – uważała, że to zbyt egzaltowane słowa, ona nie lubi „aż takich słodkości”. Była jego troskliwą opiekunką, ale i muzą. Kiedyś drocząc się z nim powiedziała: Co tak nosa do góry zadzierasz – co ty jesteś, taki cud?”. Innym razem, gdy w nocy czymś się zamartwiał, pocieszyła go: „To, co było, minęło i nic nie jesteś w stanie z tym zrobić. Ale ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy”. Cichcem wstał, coś tam zanotował… Marek Grechuta: zaginięcie syna W swoich wspomnieniach Danuta Grechuta nie mówi o dającej o sobie coraz częściej znać chorobie męża, ale pracujący z nim artyści i znajomi z Krakowa wiedzieli. Choroba afektywna dwubiegunowa ujawniła się u niego już w czasie studiów, podobno gdy rzuciła go jego pierwsza miłość z czasów licealnych. Z wiekiem ataki choroby były coraz częstsze. Magda Umer wspominała: „Niebywałą siłę dającą mu nadzieję powrotu do normalości czerpał od żony, zawsze mógł liczyć na jej pomoc. I tak naprawdę nikt poza Danusią nie wytrzymywał jego lęków, trudnych okresów”. W lutym 1999 roku na Marka Grechutę spada cios, po którym już nigdy się nie podniesie – jego syn Łukasz znika z domu. Rano oświadcza, że musi się oddalić, by przemyśleć pewne sprawy, zamierza przejść Europę na własnych nogach. Nie mogąc mu tego wyperswadować, rodzice chowają mu paszport i kurtkę. To go jednak nie powstrzymuje. Mężczyzna wychodzi z domu i przepada jak kamień w wodę. Początkowo byli pewni, że wróci za kilka dni. Potem, że na Wielkanoc. Zatrudniony detektyw uspokajał. Ale minął rok, a po Łukaszu ani śladu. Wtedy Marek Grechuta zdecydował się upublicznić sprawę, prosząc o pomoc w programie „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie”. Zaczęło zgłaszać się mnóstwo oszustów, media prześcigały się w publikowaniu kolejnych sensacyjnych doniesień. Gdy pojawiały się informacje, że ktoś widział Łukasza we Florencji, jak na ulicy grał na gitarze – państwo Grechutowie wsiadali do samolotu i przez kilka dni chodzili po ulicach, wypatrując syna. Dwa lata po wyjściu z domu Łukasz w końcu zadzwonił. Jak się okazało, wędrował po całej Europie, utrzymując się z prac dorywczych. Na koniec został ze wszystkiego okradziony. Zapragnął wrócić do domu. Ojciec przywitał go z otwartymi ramionami, niewypowiedzianie szczęśliwy. Danuta Grechuta była zła na męża o tę radość bez żadnego ale. Spytali syna, dlaczego to zrobił. Odpowiedział: „Przekonałem się, że dam sobie radę w każdej sytuacji. To mnie uspokoiło”. Czytaj także: Wypadek zmienił życie Moniki Kuszyńskiej: „Wreszcie wyszłam z tego więzienia, które sobie stworzyłam” Marek Grechuta, Danuta Grechuta, plebiscyt tygodnika „Polityka”, sierpień 1999 Przychodzimy, odchodzimy Dla Marka Grechuty zaginięcie syna, świadomość, że go porzucił, były ciężkim ciosem. Jeszcze bardziej podupadł na zdrowiu. Stawał się coraz bardziej wyciszony i religijny. Mówił: „Bóg, Jezus i Maryja Najświętsza są dla mnie i mojej żony Danusi bardzo wielkim oparciem i wsparciem”. Ostatnie lata – od 1995 roku – spędzili w domu, który sami wybudowali, stał się ich ostoją. Ogród pełen kwiatów, sarny i jelonki podchodzące pod płot, a czasem przeskakujące przez ogrodzenie, by poleżeć na trawie w gościnnym ogrodzie. Śniadania i obiady na tarasie. W 2002 roku zrezygnował z koncertów, nagrał tylko piosenkę „Kraków” z zespołem Myslovitz. Mocno podupadł na zdrowiu, ale wydawało się, że nie ma zagrożenia dla życia. „Odchodził łagodnie, bez bólu, był tylko coraz mniej zainteresowany światem”, opowiadała jego żona. Śmierć ją zaskoczyła, nie była gotowa na to, że przyjdzie tak szybko. Artysta dostał głębokiego wylewu, po dwóch dniach, 9 października 2006 roku, zmarł. Po śmierci męża Danuta latami nie potrafiła słuchać jego nagrań. Za to lubiła śpiewać sobie utwory Marka Grechuty. Zwłaszcza „Pomarańcze i mandarynki”, od których wszystko się zaczęło. „Pani pachnie jak tuberozy…” *** Przy pisaniu tekstu korzystałam m.in. z książki Danuty Grechuty i Jakuba Barana „Marek. Marek Grechuta we wspomnieniach żony Danuty”, wyd. Widnokres, Kraków 2012 oraz Marty Sztokfisz „Chwile, których nie znamy”, wyd. W.A.B., Warszawa 2013.
Kochała się w Marku Grechucie, romansowała z Janem Englertem — burzliwe życie Doroty Pomykały
W kinie zaczynała jako amantka, dzisiaj jest dojrzałą, bardzo docenianą aktorką
Sama mówi, że nazwisko Pomykała dobrze do niej pasuje, bo pomyka przez życie. Ma mnóstwo energii. Na ostatnim Festiwalu Filmowym w Gdyni dostała Złote Lwy za najlepszą rolę kobiecą, potem przyszedł czas na Orła 2023 za najlepszą główną rolę kobiecą, wszystkie te wyróżnienia dotyczą filmu Anny Jadowskiej „Kobieta na dachu". Dorota Pomykała zagrała w nim 60-letnią położną, która żyje dla męża i syna. Ta cicha „niewidzialna” myszka pewnego dnia napada na bank wyposażona w mały kuchenny nóż. Szaleństwo, desperacja, chęć przekornego udowodnienia, że kobieta może wszystko? Za tę rolę Dorota Pomykała dostała również nagrodę dla najlepszej aktorki na prestiżowym „Tribeca Film Festival” w Nowym Jorku. Widzowie kojarzą ją pewnie najbardziej z serialu „BrzydUla”, a wcześniej z serialu „Singielka”, czy ze „Szpilek na Giewoncie”. W kinie pojawiła się w latach 80. Była uważana za jedną z największych amantek tego czasu. Wydawało się, że jej życie osobiste będzie burzliwe. Głośny był związek Doroty Pomykały i Jana Englerta. Jak potoczyły się losy aktorki? Dorota Pomykała: dziewczyna z bloku Dorota Pomykała urodziła się w lipcu 1956 roku w Świerklańcu, ale wychowała się w Bytomiu. Jest dziewczyną z górniczego bloku, w którym wszyscy sobie pomagali, wspierali się. Z dzieciństwa zapamiętała m.in. lęk mamy, czy jej mężowi górnikowi nic się nie stało, gdy dochodziło do tąpnięcia i w kredensie drżały szklanki. Ale swoje dzieciństwo wspominała jako szczęśliwe. W rozmowie z „Twoim Stylem” Dorota Pomykała opowiadała: „Jestem z muzykalnej rodziny, siostra Urszula grała na skrzypcach, ja na gitarze, mama i młodsza siostra Danusia śpiewały. Urządzaliśmy domowe koncerty, śpiewając na pięć głosów: „Z tamtej strony rzeki śpiewają słowiki, nie bierz ty, dziołcho, górnika, bo to pieron dziki”. Kochałam ten klimat wspólnej zabawy”. Mieszkanie było niewielkie, ale rodzina bardzo się kochała. Dzisiaj, jak mówi aktorka, czasem brakuje jej tchu z tęsknoty za tamtymi latami i rodzicami, których już nie ma. Zobacz też: Dorota Pomykała: „Lęk towarzyszył nam za każdym razem, gdy tata opuszczał dom” Dorota Pomykała: ciągnęło ją na scenę Od małego lubiła występować, jako sześciolatka spytała mamę całkiem poważnie, jak wejść do telewizora. Bytom z tamtych czasów nie przypominał miasta, którym jest dzisiaj. Był prowincją oddaloną od kulturalnych centrów. Teatr Dorota Pomykała znała z telewizji. Chciała iść do Szkoły Teatralnej, ale nie miała nikogo, kto by jej doradził, pomógł się przygotować. Na jednym ze spotkań aktorskich spytała, nieznanego osobiście Krzysztofa Kolbergera, czy dobrze wypełniła formularz do PWST w Krakowie. Na egzamin przygotowała zapamiętany z lektury szkolnej fragment „Pana Tadeusza” - Litwo ojczyzno moja… Zaśpiewała piosenkę „Urszula Kochanowska”, którą wylansowała modna wtedy Urszula Sipińska. I dostała się.. .za pierwszym razem, na drugim miejscu wśród przyjętych studentów. Wysłała telegram do rodziców: „Dostałam się do Szkoły Teatralnej. Co wy na to?”. Tata jej odpisał: „Czekam na dworcu w Jastarni. Przyjeżdżaj”. Odbyli naradę rodzinną, szkoła teatralna była dla nich wszystkich nieznanym terenem, niemal egzotyką. Po latach aktorka mówiła, że psychicznie nie była przygotowana do tych studiów, zadań, które ją czekały, ostrych czasem reakcje profesorów. Ale przeszła chrzest bojowy, odkryła w sobie siłę. Dorota Pomykała i Jan Englert: historia relacji Jako aktorka trafiła do jednego z najlepszych polskich teatrów, czyli do Teatru Starego w Krakowie, dziś Narodowego Starego. Zagrała tam wiele wspaniałych ról u wielkich reżyserów, takich jak Jerzy Jarocki. W filmie zadebiutowała w „Aktorach prowincjonalnych” Agnieszki Holland w 1978 roku, zagrała w „Ojcu królowej”, a w 1983 roku w hicie „Wielki Szu”. Na planie filmu „Ojciec królowej” spotkała Jana Englerta. Miała wtedy 23 lata, on był o 13 lat starszy i żonaty z aktorką Barbarą Sołtysik. Jednak stracił głowę dla Doroty Pomykały, trzeba dodać – z wzajemnością. Dorota Pomykała bardzo się podobała, była delikatna, eteryczna, a jednocześnie wyrazista i z temperamentem. Miała klasyczną urodę. Jan Englert powiedział w jednej z rozmów, że była jedyną kobietą, z którą nigdy się nie nudził (podaję za wp.pl). Ich romans trwał blisko 10 lat, aktorka liczyła, że rozpoczną na dobre wspólne życie, ale nigdy tak się nie stało. Bo aktor nie zdecydował się na rozwód z żoną. Oboje z Dorotą Pomykałą podróżowali między Krakowem (gdzie mieszkała ona) a Warszawą (gdzie mieszkał on). Ona, żeby mieć czas dla ukochanego, zrezygnowała z paru ról. Zobacz również: Tak zawód pomógł Dorocie Pomykale. Dzięki niemu aktorka mogła wesprzeć rodziców Oboje byli dyskretni, nie lubili mówić o swoim prywatnym życiu. Nigdy też nie opowiadali o tym, co ich łączyło. Ale był to jeden z najbardziej znanych romansów w PRL-u. Czy Dorota Pomykała miała żal do Jana Englerta, że tyle czasu ją „zwodził” i w końcu ich związek się rozpadł? O tym mogłaby powiedzieć, tylko ona. Przyznawała, że długo była sama, blisko 11 lat, choć nigdy nie czuła się samotna i nie uważała, że mężczyzna jest sensem życia. Dzisiaj sama już nie jest. Ma u boku kochanego mężczyznę, ale kim jest, nie zdradza, prywatność zachowuje dla siebie. Dorota Pomykała kochała się w Marku Grechucie Jako młoda dziewczyna podkochiwała się w Marku Grechucie. Nie ona jedna, bo w Krakowie (i nie tylko tam) wiele dziewczyn marzyło, by to dla nich śpiewał „Tango Anawa”. Dla Marka Grechuty postanowiła zaangażować się do „Piwnicy pod Baranami”. Nie było to łatwe, bo Piotr Skrzynecki przyjmował jedynie utalentowanych ludzi, ale ją przyjął. Mogła wreszcie być u boku swojego idola. „O takim mężczyźnie to się marzyło od rana do wieczora. Działała na nas i poezja, i jego amorkowaty, efemeryczny wygląd. W jego poezji była taka męskość. Tak chciałam, by ze mną coś nagrał”, wspominała po latach (cytuję za swiatseriali.pl). Marek Grechuta, choć nazywał Dorotę Pomykałę swoją muzą, nigdy nie zdecydował się na romans. Liczyła się dla niego tylko żona, Danusia. Ale nagrali razem piękną płytę z piosenkami pisanymi do obrazów. Dorota Pomykała zaśpiewała na niej wspaniale piosenkę „Piruet na polnej drodze”. Na YouTubie można też zobaczyć, jak pięknie śpiewa balladę Bułata Okudżawy „Buty”, na jednym z Festiwali Piosenki Aktorskiej. Czytaj również: Dorastała bez ojca, do dziś ma bardzo bliską relację z bratem. Jak potoczyły się losy rodziny Beaty Tyszkiewicz? Dorota Pomykała: kariera aktorska Dorot Pomykała ma w swoim dorobku teatralnym i filmowym wiele wspaniałych ról. Ale na taką rolę jak ta w „Kobiecie na dachu” czekała niemal całe życie. Bo w filmie dostawała mało głównych ról. Jedną z nich zagrała przed laty, w filmie tragicznie zmarłego Jacka Skalskiego „Chce mi się wyć” z 1989 roku. Była tam dojrzałą kochanką wyrzuconego z uczelni za strajk studenta – Mirosława Baki. W 2002 roku dostała na Festiwalu w Gdyni nagrodę za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą w filmie „Moje miasto”. Swego czasu ktoś powiedział jej, że jeśli nie zrobi operacji plastycznej, to będzie grała same matki. Nie zrobiła. Matek zagrała sporo. W teatrze wcieliła się nawet w matkę starszej od siebie o kilkanaście lat Teresy Budzisz-Krzyżanowskiej w „Hamlecie” w reż. Andrzeja Wajdy. Wraz ze swoimi siostrami prowadzi studio aktorskie Art-Play, w którym jak mówi, nie tyle uczy, ile pomaga młodym kandydatkom do zawodu aktorskiego odkryć siebie i swój talent. Spotkała się tu m.in. z Sonią Bohosiewicz, Agatą Buzek, Magdaleną Kumorek, Magdaleną Piekorz. Kamila Baar powiedziała, że kontakt z Dorotą Pomykałą był dla niej przełomowy. Sama aktorka na festiwalu w Gdyni mówiła: „Nadchodzi czas dla kobiet dojrzałych, dochodzą do głosu. Mówią: hej mamy coś do powiedzenia. Popatrzcie na nas!”
Podejrzewano go o alkoholizm, a on zmagał się z poważną chorobą. Nieznana historia Marka Grechuty
Kochał śpiewać, ale koncertowe tłumy zawsze go paraliżowały
Był jednym z najpopularniejszych polskich artystów. Za sławę zapłacił jednak najwyższą cenę. Niemal całe swoje życie Marek Grechuta walczył z poważną chorobą. Kochał śpiewać, ale koncertowe tłumy zawsze go paraliżowały. Chyba nikt tak jak on nie potrafił czarować głosem i hipnotyzować słuchaczy. Nie dało się nie zauważyć, że miał wrażliwą duszę. Dopiero niedawno na jaw wyszło, że zmagał się z chorobą afektywną dwubiegunową, która zniszczyła jego karierę... Ogromna wrażliwość, problemy psychiczne i osobista tragedia przyczyniły się do jego przedwczesnej śmierci. Odszedł 9 października 2006 roku. Oto nieznana dotąd historia Marka Grechuty. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 07.05.2024 r.] Marek Grechuta zmagał się z chorobą psychiczną Wokalista, kompozytor, poeta, architekt, malarz. Wciąż uznawany jest za jednego z największych artystów z czasów PRL-u. Dopiero niedawno na jaw wyszło, że latami zmagał się z chorobą afektywną dwubiegunową, która miała wpływ na jego życie i karierę. Jego los mocno naznaczyło również rozstanie rodziców. Marka Grechutę wychowywały same kobiety - mama, ciotka i babcia pomogły mu rozwinąć jego wrażliwość, która przerodziła się w zmysł artystyczny. Po latach okazało się, że nie do końca jest mu pomocna w życiu. I choć rodzice Marka Grechuty rozwiedli się, gdy miał zaledwie kilka lat, on nie stracił wiary w odnalezienie miłości. Wybranką jego serca w czasach licealnych była Halina Marmurowska. Para wspólnie zaczęła planować przyszłość. Niestety szybko okazało się, że mają inne spojrzenie na rozwój kariery. On wybrał studia architektoniczne w Krakowie, ona medycynę w Lublinie. Miłość na odległość była dla nich niewystarczająca i para zakończyła związek. Marek Grechuta bardzo przeżył to rozstanie. Halina Marmurowska w biografii artysty przyznaje, że najprawdopodobniej zawód miłosny sprawił, że u Marka Grechuty nastąpił pierwszy atak choroby afektywnej dwubiegunowej. Po rozstaniu Grechuta rzucił się w wir tworzenia. Muzyka stała się jego lekiem na całe zło. Na scenie zawsze był poważny, opanowany i spokojny. Stał i śpiewał, a muzyka miała przemawiać za niego. Czytaj także: Krystyna Prońko - jej fani mówią, że miała głos jak bomba atomowa. Co dzisiaj słychać u piosenkarki? Jego życie powoli zaczęło się układać. W 1968 roku poznał Danutę, która w jednym z wywiadów wspominała: „Marek mówił o mnie, że jestem zimnokrwista, bo nie popadałam w egzaltację, amok, jak to bywało u artystów. Czasami musiałam trzymać go mocno przy ziemi, żeby nie odleciał”. Żartowała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!, że ślub wzięli dla mieszkania: „Chodziło o metraż. Pamiętam, jak Marek powiedział: „Słuchaj, mam dostać mieszkanie, ale jeśli nie weźmiemy ślubu, to dadzą mi tylko garsonierę”. Każdy miał prawo do ściśle określonej powierzchni. Urzędy decydowały o całym ludzkim życiu. Pobraliśmy się więc pośpiesznie”, wyznała. Szybko znaleźli własny rytm. Ona zajmowała się domem, on spełniał się artystycznie. Szybko zostali rodzicami - na świat przyszedł syn Łukasz. I choć Marek Grechuta spełniał się jako ojciec, wciąż realizował się artystycznie. Już rok po ślubie wystąpił w filmie Wajdy, tworzył obrazy, ale to muzyka cały czas była dla niego najważniejsza. Na scenie święcił triumfy. Dopiero po latach na ja w wyszło, że przez większość dorosłego życia leczył się psychiatrycznie. Artysta ciągle zmagał się z nawrotami choroby psychicznej. Jak wspominała Dorota Grechuta, to z chorobą toczył największą w swoim życiu walkę. Choć radzenie sobie z nią było ogromnie trudne, to on nie dawał za wygraną. Sumiennie przyjmował leki i stosował się do wszystkich zaleceń lekarzy. Niestety choroba pogłębiała się. Ogromna popularność, występy przed wielką publicznością, ale i nieustanne słowa krytyki, z jaką się mierzył ułatwiało rozwój choroby. „Miał w sobie łagodność, delikatność, skromność, wrażliwość. Można go było bardzo łatwo zranić, co przeżywał długo, przejmując się straszliwie negatywnymi opiniami bezsensownie, dlatego wielokrotnie rozmawiałam o tym z mężem. Muszę przyznać - pod koniec nabrał odpowiedniej odporności. Wcześniej bywało, że tysiące ludzi okazywało zachwyt, a jeden coś powiedział nie tak i Marek już był - mówiąc dosadnie - rozwalony”, mówiła żona Marka Grechuty w książce o artyście. Wspomina się, że nie zjawiał się więc na próbach, a gdy przyszedł, potrafił zakończyć spotkanie bez słowa schodząc ze sceny. Zaczęto plotkować, że Marek Grechuta nadużywa alkoholu. Dekoncentracja, nieskoordynowane ruchy czy zataczanie się były jednak niepożądanymi objawami silnych leków, a nie efektami hulaszczego trybu życia. Artysta nie chciał jednak komentować doniesień mediów i coraz rzadziej występował publicznie. Czytaj także: W Polsce był idolem, a w Chicago taksówkarzem. Krzysztof Klenczon zawsze żył na własnych warunkach Marek Grechuta z żoną Markek Grechuta musiał zmierzyć się ze stratą syna Choroba uderzyła z podwójną siłą, gdy aktor artysta zaczął zmagać się z osobistą tragedią. W marcu 1999 roku ukochany syn Marka Grechuty, Łukasz, wyszedł z domu i ślad po nim zaginął. Zrozpaczeni rodzice zatrudnili detektywa, pojawili się w programie Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, a nawet wyznaczyli nagrodę pieniężną za jakąkolwiek informację na jego temat. Po dwóch latach syn Marka Grechuty powrócił do Polski, tłumacząc swoje zniknięcie chęcią przemyślenia swojej przyszłości. Jego ucieczka miała jednak ogromny wpływ na stan zdrowia Grechuty. Choroba afektywna dwubiegunowa pod koniec życia coraz silniej wpływała na jego samopoczucie. „Jeżeli w tej chwili mówimy o przykrych stronach życia, które i tak każdego dosięgną, to u Marka pojawiły się one dopiero pod koniec. Najsmutniejsze jest to, że choroba przygniotła go, gdy chciał jeszcze występować. Ale w takim stanie byłby zmuszony prezentować swą ułomność. Oprócz ostatniego etapu bytności męża na ziemi całe jego życie toczyło się tak, jak pan Grechuta tego sobie życzył. Nie przesadzał w liczbie koncertów, oczywiście nie licząc początków kariery. Nigdy nie miał pragnień, by sięgać po wielkie dobra. Żył tak, jak chciał”, czytamy w książce o Marku Grechucie słowa jego żony. W chwilowej poprawie stanu zdrowia wydał ostatnią płytę Niezwykłe miejsca. Pod koniec życia muzyk miał poważne problemy z układem krążenia. „Odchodził łagodnie, bez bólu, był tylko coraz mniej zainteresowany światem. Jednocześnie miał coraz większe trudności z poruszaniem się. Po prostu Markowi wysiadały mięśnie. Późniejsza diagnoza wykazała, że cierpiał na niedomagania natury neurologicznej. A jak wiadomo, takie schorzenia można jedynie powstrzymywać, bo nie bardzo dają się wyleczyć. Co więcej, upływ czasu powoduje ich nasilenie. Dlatego przez ostatnie cztery lata Marek nie dawał koncertów. Pomimo postępującej choroby udało mu się jeszcze nagrać piosenkę z grupą Myslovitz, o czym już wcześniej mówiłam. Dodam tylko, że w głosie męża słychać obniżoną fizycznie formę, ale dzięki temu utwór nabrał szczególnego dramatyzmu”, wspomina ostatnie lata życia Marka Grechuty jego żona. Czytaj także: Wielką miłością Adama Mularczyka był teatr. Niektórzy nazywali go „Adamem wariatem” Marek Grechuta z synem Łukaszem, 1980 „Jego choroba falowała, raz było lepiej, raz gorzej. Mąż był sumiennym pacjentem, wypełniał polecenia lekarza, brał wszystkie pastylki, mimo że miał problemy z przełykaniem. Walczył, wierzył, że będzie lepiej, że medycyna i modlitwy mu pomogą. W pewnym momencie mnie zapytał: „To ja jestem chory?”. Tak długo już cierpiał, znikał, był bardzo chudy, a jakby do końca nie zdawał sobie z tego sprawy”, zwierzyła się Dorota Grechuta w wywiadzie dla Dobrego Tygodnia. 9 października 2006 roku poinformowano o śmierci artysty. Nikt się jej nie spodziewał, nawet jego żona: „Nastąpiła niespodziewanie, chociaż Marek chorował od pewnego czasu neurologicznie. Ale lekarze nie oceniali tej choroby w kategoriach ostatecznych. To stało się nagle, w nocy… po prostu nadszedł ten moment i koniec. Każdemu jest pisana jego pora”, mówiła w rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA!. Choć żona Marka Grechuty zdaje sobie sprawę, że artysta nie byłby zadowolony z tego, że dziś mówi się o nim nie tylko w kontekście jego niezwykłych i genialnych utworów, ale obnaża się jego niedoskonałości, to jak czytamy w książce o artyście, jej zdaniem: „słabości, których się wstydził, dodawały mu uroku osobistego, bawiąc mnie szalenie i równocześnie obniżając wysokość Markowych koturnów. Dzięki temu stawał się normalnym człowiekiem, a nie - lewitującą gwiazdą”. Czytaj także: Barbara Kwiatkowska-Lass była żoną Romana Polańskiego, ale to dla drugiego męża porzuciła karierę
"Odkąd go nie ma, to ja śpiewam jego piosenki". Marek Grechuta we wspomnieniach żony, Danuty
To dla żony artysta śpiewał: „I ty, tylko ty, będziesz moją panią”
Wokalista, poeta, kompozytor i malarz. Z wykształcenia był architektem. Dzięki muzyce stał się najważniejszym przedstawicielem polskiej poezji śpiewanej. Łączył elementy różnych gatunków muzycznych: rocka progresywnego, jazzu z elementami muzyki klasycznej. Nikt tak jak on nie potrafił interpretować wierszy polskich poetów jak również własnych tekstów. Tworzył utwory wartościowe, piękne w formie i treści, które docierały do każdego. Artysta zmarł w 2006 roku w Krakowie. [Ostatnia aktualizacja: 10.12.2023 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 12.07.2024 r.] „Poezja jest sferą wyobrażeń. Skoro publiczność stara się siedzieć w skupieniu, żeby wysłuchać piosenki, podobnie powinien zachowywać się wykonawca” - mówił artysta (cytat z książki Janusza R. Kowalczka „Wracając do moich Baranów”). Liryczne teksty, delikatna muzyka i ciepły, melancholijny głos, to jego cechy rozpoznawalne. „Dni, których jeszcze nie znamy”, „Będziesz moją panią”, „Wiosna - ach to ty”, „Nie dokazuj” - słowa utworów Marka Grechuty znają wszyscy. Współzałożyciel grupy muzycznej Anawa, dla której od 1966 pisał poetyckie teksty. Płyta „Korowód” została okrzyknięta jednym z najważniejszych dzieł polskiej muzyki popularnej, zdobywając uznanie również w Europie, jako jeden z najbardziej oryginalnych albumów początku lat siedemdziesiątych. W 1969 roku, kiedy wygrał Opole, stał się niekwestionowaną gwiazdą polskiej estrady. Współpracował z krakowskim kabaretem Piwnica pod Baranami, Marylą Rodowicz, Krystyną Jandą, a także z wieloma cenionymi instrumentalistami. Kiedy tworzył, zamykał się w swoim świecie. Żył sztuką i oddawał się jej całkowicie. Przypominamy archiwalny wywiad z żoną Marka Grechuty - Danutą, w którym opowiada Krystynie Pytlakowskiej o historii miłości, życiu z artystą i ich ostatniej rozmowie. Zobacz także: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński Jak się żyje bez Marka? Danuta Grechuta: To dopiero dwa lata. Ciągle nie może dotrzeć do mnie, że go nie ma. Ciągle widzę go żywego. Pierwsze pół roku było najtrudniejsze. Nie mogłam słuchać jego piosenek. W samochodzie włączam radio – głos Marka. W domu telewizor – głos Marka. Wyłączałam więc. Teraz już jest spokojniej. Może dzięki działaniom, jakie podjęłam. Już drugi raz zorganizowałam koncert galowy upamiętniający rocznicę jego śmierci. Rok temu był kameralny. Ale w tym zamienił się w Festiwal Twórczości Marka Grechuty. Bardzo mi pomogła Anna Treter wraz ze swoją fundacją Piosenkarnia promującą młode talenty. Bałyśmy się, że nie będzie chętnych wykonawców, a tymczasem ich ilość przeszła najśmielsze oczekiwania. Na festiwalu zaprezentowano całą gamę dokonań artystycznych Marka – kompozycje, teksty, piosenki i malarstwo. Widziała pani jego obrazy? – Widziałam. Był utalentowany. Danuta Grechuta: Tak. I najlepsze, co mogłam zrobić, to pokazać dzieła Marka na szerokim forum. Poczułam się, jakby nie umarł, tylko po prostu wyjechał. – Byliście razem całe dorosłe życie. Danuta Grechuta: Poznaliśmy się w 1967, pobraliśmy w 1970. Licząc od ślubu – 36 lat. Kiedy się spotkaliśmy, oboje byliśmy na studiach. On na architekturze, ja na pedagogice. Marek wprawdzie śpiewał w kabarecie studenckim Anawa, ale nie sądziłam, że to będzie jego przyszłość. Ślub wzięliśmy właściwie dla mieszkania. – Dla mieszkania? Danuta Grechuta: Chodziło o metraż. Pamiętam, jak Marek powiedział: „Słuchaj, mam dostać mieszkanie, ale jeśli nie weźmiemy ślubu, to dadzą mi tylko garsonierę”. Każdy miał prawo do ściśle określonej powierzchni. Urzędy decydowały o całym ludzkim życiu. Pobraliśmy się więc pośpiesznie. – Zdecydowałaby się Pani wyjść za Marka, gdyby wtedy było wiadomo, że będzie artystą? Danuta Grechuta: Zdecydowałam się niezależnie od tego, kim miał zostać. To przeobrażenie z architekta w artystę działo się na moich oczach. Stawał się coraz bardziej popularny. Tylko że traktowaliśmy to jako urozmaicenie. Potem to potoczyło się jak kula śniegowa. – A Panią to przerażało? Danuta Grechuta: Chyba tak, bo gdy patrzę teraz na nas z perspektywy, to podziwiam siebie z tamtych lat. Ten wybuch popularności mógł całkiem zawrócić nam w głowie. Ale nie zawrócił. Głównie dzięki temu, że Marek miał dystans do siebie i sławy, tak jakby ta popularność go w ogóle nie interesowała. On nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że jego piosenki są takimi przebojami. – Trudno w to uwierzyć. Danuta Grechuta: Naprawdę. Nawet ostatnio, gdy Marek nagrał piosenkę „Kraków” z zespołem Myslovitz, dopiero od znajomych dowiedzieliśmy się, że to taki przebój. Myśmy żyli normalnie, bez gwiazdorzenia. Estrada to estrada. A dom to dom. Nie wytrzymałabym z rockandrollowcem na co dzień. Polecamy też: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości
„Siedziałam przy łóżku, szeptałam, a on poruszył oczami, tylko tyle... To było straszne”. Danuta Grechuta w poruszających słowach o śmierci męża