Marcin Kydryński w poruszających słowach wspomina ojca: "Wciąż pozostaje kompasem, drogowskazem, przewodnikiem"
"Nie byliśmy tak blisko. Obaj zanadto skryci, w osobliwym, wzajemnym onieśmieleniu"
Radiowiec, dziennikarz muzyczny, pisarz, podróżnik, fotograf. Błyskotliwy obserwator świata, uważny słuchacz. Ma dar zachwytu. „Jakbym każdego dnia widział, słyszał, smakował, czytał świat po raz pierwszy…”. Marcin Kydryński w zaczarowanej rozmowie z Beatą Nowicką. Marcin Kydryński o rodzinnym domu, dzieciństwie i ojcu, Lucjanie Kydryńskim A jak słuchał Pan ludzi? Jaki był dom rodzinny, który Pana ukształtował? Pełen miłości. Zaufania. Ciepła. Cierpliwości. Kiedy wspominam dzieciństwo, widzę obrazy opromienione bursztynowym światłem, idylliczne. TYLKO W VIVIE!: W filmie zadebiutowała, mając prawie 50 lat, odniosła spektakularny sukces. Początek jej aktorskiej drogi był skomplikowany Jeden–dwa „fotograficzne” flesze ważnych miejsc z tamtych czasów? Proszę bardzo. Kadyny. Stadnina koni. Jeździłem tam z rodzicami w pierwszych latach życia. „O świcie pędzono ogromne stada po kamienistej drodze na pochyłe pastwiska. Zwierzęta wracały o zmierzchu do stajni, drżące kłęby parowały w wieczornym chłodzie. Woń zwilgłej sierści, łąki i wiatru trwała po nich jeszcze chwilę. Szedłem dotykać aksamitnych pysków, w zapach siana i schnących skór siodeł. Koty, zwinięte do snu jak obwarzanki, grzały się w cieple gniadych, karych i siwych ciał”. To fragment z książki „Siesta”. Jak się okazuje, wcale nie o muzyce. [...] Z Pana zapisków: „Tylko rodziców sobie nie wybieramy. Trafiają się losowo. Moja dusza krążąca w niepojętej czasoprzestrzeni miała w tej loterii sporo szczęścia”. Co rodzice „wdrukowali” Panu w DNA? Od Taty, obok barwy głosu, przejąłem chyba pewną formę staroświecczyzny i niestety całkowitą dezynwolturę wobec kwestii finansowych. Od Mamy wspomnianą życzliwość wobec przyrody. Od obojga – co niekoniecznie mnie cieszy, brak skłonności do intensywnego życia towarzyskiego. Zostało w Panu coś z naiwności dziecka? Przekonanie, pewnie w istocie naiwne, że ludzie są z urodzenia dobrzy. Ufność. I spory talent do zachwytu. Jakbym każdego dnia widział, słyszał, smakował, czytał świat po raz pierwszy. W uniesieniu, częstokroć, zwłaszcza wśród dzikiej przyrody, graniczącym z ekstazą. [...] <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9r9WGZ-af89447.jpg" width="1602" height="1600" alt="Lucjan Kydrynski (ur. 6 stycznia 1929 w Grudziadzu, zm. 9 wrzesnia 2006 w Warszawie) – polski dziennikarz, konferansjer, prezenter sceniczny, publicysta. Prowadzil liczne festiwale i koncerty telewizyjne. N/z. Lucjan Kydrynski i syn Marcin Kydrynski.,Image: 428213851, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Jacek Kucharczyk / Forum" title="Lucjan Kydrynski z synem Marcinem Kydrynskim" /> Ważni Mistrzowie od muzyki, literatury, fotografii… Od życia? Wciąż pozostaję pod ich wpływem i także dlatego nigdy nie dotknę wielkości. Ona bowiem jest nie tylko kwestią dyscypliny, ale i odwagi. By świadomie zapomnieć o Mistrzu i wydobyć własny głos, jedyny, nie do pomylenia z żadnym innym. Tymczasem w mojej muzyce za dużo było Pata i Stinga; w słowie – Miłosza, Máraia, Ciorana, Iwaszkiewicza; w fotografii – Tomaszewskiego, Webba, Salgado. A w kwestii szkoły życia też jestem cały zasupłany. Podoba mi się tytuł autobiografii ostatniego z wielkich wędrowców, Wilfreda Thesigera: „Life of My Choice”. Czy ja żyję równie śmiało? Tak, jak bym pragnął? Bez oglądania się na oczekiwania i uczucia innych? Nie. Tylko to źle czy może jednak przyzwoicie? Wie pani, kto jest dla mnie wzorem dobrego życia, niedościgłym, niestety? Nie Gandhi, on w moim pojęciu jednak grał za ostro w kwestii diety i alkowy. Tata. Wciąż pozostaje kompasem, drogowskazem, przewodnikiem. Przed każdą ważniejszą decyzją zastanawiam się, co zrobiłby, jak by się zachował. Odbył Pan z ojcem zasadniczą rozmowę? O nonsensie życia, sensie śmierci? Albo odwrotnie. Czy są pytania, których nie zdążył mu Pan zadać? Nie byliśmy tak blisko. Obaj zanadto skryci, w osobliwym, wzajemnym onieśmieleniu. Nie wiem, czy i dziś znalazłbym odwagę, by spytać o rzeczy ostateczne. Ale Tata udzielał mi odpowiedzi na niewypowiedziane pytania. W dodatku bez słów. Dał mi na przykład wielką lekcję odchodzenia ze świata, cierpienia bez słowa skargi. Nie pouczał. Był. I rzecz ciekawa, był, nawet kiedy go nie było. Rodzice sporo wyjeżdżali, a jednak udało im się stworzyć dom, w którym czuło się ich stałą, czułą obecność. Ja nie potrafiłem tego powtórzyć w swoim życiu. Dom… pójdźmy tą ścieżką. Z czym Panu kojarzy się to słowo? Z bezpieczną przystanią. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 19 grudnia. TYLKO W VIVIE!: Rodzicie nie chcieli, by została aktorką, bardzo się o nią bali. Dziś nieustannie ją wspierają
Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem...
W trudnym czasie nie mogła liczyć na syna
Gdy jej pierwszy i jednocześnie jedyny syn przyszedł na świat, miała trzydzieści lat. Marcin Kydryński był owocem miłości Haliny Kunickiej oraz nieżyjącego już Lucjana Kydryńskiego. W rodzinnym domu spędził najbardziej szczęśliwe i błogie lata młodości. Dorastał w miłości do sztuki, a w szczególności muzyki. Mama była dla niego najbliższą osobą. Z czasem jednak zaczęli się od siebie oddalać... „Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem”, wspominała smutno wokalistka. Tekst aktualizowany 18.02.2024 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 24.02.2025 r.] Marcin Kydryński: rodzice „Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko, jeśli tylko się do tego przyłożę. Dali mi silną bazę, a potem pełną wolność" — mówił kompozytor Marcin Kydryński w wywiadzie dla Pani sprzed lat. Na świat przyszedł w maju 1968 roku w warszawskim szpitalu przy Książęcej. Jego narodziny ogłoszono w okolicznościach nietypowych, bo... komunikat wydano w telewizji. Nowinę przekazał jego ojciec, Lucjan Kydryński. Na uroczyście, a zarazem dramatycznie wybrzmiewające słowa: A dzisiaj Halina Kunicka nie wystąpi przed państwem, bo właśnie urodziła mi syna — cała Polska wstrzymała oddech. Młody Kydryński dorastał otoczony muzyką i miłością. Miał pięć lat gdy zdał sobie sprawę, jak uwielbiana przez tłumy jest jego mama. „Zdziwiło mnie, że tylu ludzi przyszło, żeby zobaczyć moją mamę. Ja bez szczególnego podekscytowania oglądałem ją na co dzień w kuchni czy salonie" — przyznał w rozmowie dla magazynu Pani. I dodał, że pomimo wszystko rozpoznawalność rodziców nie wpływała na jego komfort życia. „Mieszkaliśmy na 11. piętrze w bloku o surowej sowieckiej urodzie przy ulicy Miączyńskiej. Po paru latach przeprowadziliśmy się do stumetrowego mieszkania w starej kamienicy, blisko Sejmu. Mama mieszka tam do dzisiaj. Żyliśmy bez blichtru. Gdy tata zrobił prawo jazdy w wieku 50 lat, to jeździł starym "maluchem", który się nieustająco psuł. Przez całą zimę wyciągał z niego akumulator i kładł na kaloryferze w przedpokoju. [...] Tak bywa, kiedy ma się w domu mnóstwo miłości, wtedy nawet haniebny, kompromitujący w oczach całego świata syf PRL-u wspomina się z łezką w oku". Zawodowe wyjazdy rodziców pogłębiały marzenia o zwiedzaniu świata. Syn nigdy im nie towarzyszył w dalszych podróżach. „To marzenie wzmacniały książki, które miałem w domu, atlasy. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie w każdym w ogóle są książki, więc przyznaję — pod tym względem byłem uprzywilejowany", wspominał. Zdawałoby się, że nigdy niczego mu nie brakowało, lecz mama i ojciec starali się nauczyć go życia według własnych reguł. Marcin Kydryński nie mógł liczyć, że będzie miał wszystko, co chce na wyciągnięcie ręki. Aby spełniać marzenia, imał się wielu zajęć. „Ja, żeby zarobić na własną, zresztą żałosną gitarę, pracowałem na saksach jako kamieniarz, niańka, stolarz. Struny gotowałem w kotle, żeby je odświeżyć, bo nie miałem pięciu dolarów na nowe w peweksie, a na krajowych nijak nie szło grać — zwierzał się syn piosenkarki i dziennikarza. „Czy mama nie miała tych pięciu dolarów? Znalazłaby. Jestem jednak z serca wdzięczny rodzicom, że dawali mi zawsze najpierw wędkę, nie rybę. Mądrze", dodał w magazynie Pani. ZOBACZ: Marcin Kydryński w poruszających słowach wspomina ojca: "Wciąż pozostaje kompasem, drogowskazem, przewodnikiem" Marcin Kydryński i Halina Kunicka — jak wygląda relacja matki i syna? Gdy Marcin Kydryński wkroczył w dorosłe życie, jego relacja z rodzicami zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni... „Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem. [...] Nieraz zastanawialiśmy się, czy nie popełniamy jakichś błędów. Jak to się stało, że z otwartego dziecka zmienił się w kogoś innego, że zupełnie zmieniła się jego osobowość? Zbudował sobie świat, do którego nie mieliśmy dostępu", wspominała ze smutkiem Halina Kunicka. (cyt. styl.interia.pl) Jak z kolei przyznaje on sam, nadszedł etap w jego życiu, kiedy to zamknął się w sobie i przestał dopuszczać do siebie najbliższych. Ucieczki do innych krajów, całkowite odcięcie oraz izolacja... Czy to efekt traumy, tęsknoty za przepracowanymi rodzicami? Kydryński nigdy tak nie uważał. „Nie pamiętam, żeby mi rodziców brakowało. Wyjeżdżali, ale dla mnie to było coś naturalnego. Rodzice podróżują, a potem wracają. Na pewnym etapie ta nieobecność była mi wręcz na rękę, wraz z pojawieniem się w moim życiu wątku erotycznego", mówił. I przyznał, że zdaje sobie sprawę, że skrzywdził tym przede wszystkim mamę, z którą niegdyś był bardzo blisko. To ona była powierniczką najskrytszych sekretów, idealnym kompanem do osobistych rozmów... Dom rodzinny opuścił, mając 21 lat, sentymenty chowając do kieszeni. „Od tego czasu nasze relacje zaczęły się zmieniać. Dziś wzruszają mnie filmy takie jak "Erratum" czy "Mój rower", o poszukiwanej, a czasem odnalezionej więzi między rodzicami i dziećmi. Na swoje życie tych wzruszeń przełożyć nie umiem", mówił w 2015 roku. Choć jego relacja z mamą nie jest już taka jak kiedyś, Halina Kunicka doskonale wie, że może liczyć na syna w krytycznych sytuacjach. Nie zawsze jednak tak było. Potem zachorował Lucjan Kydryński, a Marcin znikał, uciekając od nieuchronnego... „Gdy tata odszedł, nie potrafiłem wypełnić pustki w mamy życiu. [...] Chciałaby mieć rodzinę w stylu włoskim, wielopokoleniową, w której matka jest stale potrzebna i obecna. Tu ją także rozczarowałem, zawiodłem do cna", zwierzał się w rozmowie dla magazynu Pani. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMtDMQk-5f15e4f.jpg" width="1600" height="1742" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka.,Image: 428732849, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka" /> Halina Kunicka z troską o synu Piosenkarka nigdy nie ingerowała w życie syna, jego żony Anny Marii Jopek, a także dwójki wnucząt — Franciszka i Stanisława — którzy są już dorosłymi mężczyznami. „Wiem, że zawsze mogę na nich liczyć. Równocześnie mam świadomość, że młodzi żyją swoim życiem. Mają swoje sprawy, swoich kolegów i nie mogę wymagać nieustannej uwagi z ich strony. I tak ma być, to zwykła kolej rzeczy. Ale teraz spotykamy się bardzo często. Czasem idziemy gdzieś w trójkę i jest fantastycznie. Zazwyczaj coś zjeść. Mamy swoje ulubione restauracyjki, gdzie od czasu do czasu ich zabieram — przyznała Halina Kunicka w rozmowie z tygodnikiem Świat i Ludzie. Z kolei Marcin Kydryński w jednym z wywiadów zapewniał, że mama jest daleka od stereotypu upiornych teściowych i bardzo cieszyło ją szczęście jedynego dziecka. Jednak od dłuższego czasu o małżeństwie dziennikarza mówi się, że istnieje jedynie na papierach. „Był czas, kiedy byli z Anią bardzo blisko, żyli tym samym życiem", wspominała z żalem w jednym z wywiadów. Jednak to nie jedyny powód do zmartwień emerytowanej piosenkarki... Wspominała też o samopoczuciu dziennikarza. Ponoć nie działo się u niego najlepiej, a wszystkie zdarzenia na świecie bardzo go przybiły... „Martwię się o Marcina, on jest wrażliwym facetem i bardzo przeżywa pandemię a teraz wojnę" — cytował artystkę Dobry Tydzień. Wcześniej jej syn w nostalgicznym nastroju opowiadał o procesie tworzenia swojej książki O wschodzie. Te słowa także zaniepokoiły już i tak przerażoną mamę. „Przez dwa miesiące, codziennie o wschodzie słońca, siadałem nad moimi zdjęciami sprzed dwudziestu pięciu lat, przeglądałem dzienniki dawnych spraw. Stały się swoistą terapią, ale też nieuchronnie kroniką tęsknoty i lęku" — wspominał Marcin Kydryński. Kompozytor jest obecnie bardzo aktywny w mediach społecznościowych i regularnie publikuje wpisy z osobistymi przemyśleniami. A jak dziś wyglądają jego relacje z mamą? To wiedzą jedynie oni sami... SPRAWDŹ: W obliczu życiowych zakrętów stanęła za nią murem. Jakie relacje łączą Halinę Kunicką i Annę Marię Jopek?
W obliczu życiowych zakrętów stanęła za nią murem. Jakie relacje łączą Halinę Kunicką i Annę Marię Jopek?
Legendarna wokalistka miała wykazać się ogromną wyrozumiałością
Informacja o tym, że małżeństwo Anny Marii Jopek i Marcina Kydryńskiego od lat odbiega od ideału, pojawiła się w mediach już wiele lat temu. Małżonkowie nie spędzają ze sobą zbyt dużo czasu, podróżując po świecie i szukając nowych doświadczeń. Przed laty w ich sprawie zabrała głos teściowa wokalistki, Halina Kunicka. Wtedy, w obliczu plotek o kryzysie w małżeństwie syna, miała opowiadać się po stronie jego wybranki. Jak wyglądają ich relacje? Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński — małżeństwo, dzieci, relacje Jedna z najbardziej rozpoznawalnych wokalistek jazzowych oraz dziennikarz muzyczny po raz pierwszy spotkali się w 1996 r. na warsztatach jazzowych. Od razu między nimi zaiskrzyło i dwa lata później stanęli już na ślubnym kobiercu. Wyglądało, jakby byli sobie pisani. „On jest dla mnie powietrzem, bez którego nie umiałabym żyć” mówiła przed laty o partnerze Anna Maria Jopek. Wkrótce ich gorące uczucie zaowocowało: na świecie pojawił się ich pierwszy syn Franciszek, a dwa lata później narodził się jego młodszy brat, Stanisław. Dzieci chowały się zdrowe i szczęśliwe, a ich rodzice wciąż pielęgnowali swoje pasje do podróży i muzyki. To właśnie Marcin Kydryński pomógł żonie rozwinąć skrzydła w karierze muzycznej. Niestety ich szczęście miało nie trwać zbyt długo. Dziennikarz, w którego żyłach płynie krew prawdziwego obieżyświata, coraz rzadziej pojawiał się w domu, wyjeżdżał na długie miesiące, nie poświęcał tyle czasu rodzinie, ile oczekiwała od niego partnerka. Wykazała się jednak zrozumieniem: „Widzę, jaki jest nieszczęśliwy, kiedy zaczyna się zima. Jakie ma smutne oczy. Wiem, że lepiej jest puścić go wolno” mówiła o podróżach męża. „Jesteśmy samotnikami i pozwalamy sobie na ten luksus, by każde z nas mogło się tą swoją samotnością nacieszyć do woli”. Czytaj także: Wojciech Młynarski miał do Joanny Trzepiecińskiej ojcowskie uczucia, przyjaźnili się, przyjeżdżał do niej na Mazury Anna Maria Jopek, Marcin Kydryński, VIVA! 24/2009 Halina Kunicka, VIVA! 9/2015 Relacja Anny Marii Jopek i Haliny Kunickiej Przed laty w rozmowie z „Dobrym tygodniem” Halina Kunicka wyznała, że zauważyła szereg zmian w związku swojego syna z artystką. „Kiedyś Ania i Marcin byli bardzo blisko i żyli tym samym życiem, ale to się zmieniło” mówiła. Dodała także, że nieraz widziała ogromne zmęczenie synowej, która zdecydowała się poświęcić całą uwagę karierze. „Jednego dnia Ania przylatuje po występach w Japonii, a następnego jedzie do Wrocławia. Ożywa, gdy mówi się o muzyce. A kiedy mowa o czymś innym, gaśnie” mówiła. Wydaje się, że chociaż panie nie pokazują się razem publicznie, łączy je serdeczna relacja oraz wzajemne zrozumienie. Ponadto jej teściowa wie od podszewki, jak wygląda życie muzyka. Kiedyś z Anną Marią Jopek stanęła razem na scenie: panie zaśpiewały wtedy jedną z najbardziej znanych piosenek z repertuaru Haliny Kunickiej, „Niech no tylko zakwitną jabłonie”. Z kolei w wywiadzie dla tygodnika „Świat i Ludzie” opowiedziała, że z wnukami, Stanisławem i Franciszkiem, ma również naprawdę świetną relację, chociaż nie zawsze tak było. „Wiem, że zawsze mogę na nich liczyć. Równocześnie mam świadomość, że młodzi żyją swoim życiem. Mają swoje sprawy, swoich kolegów i nie mogę wymagać nieustannej uwagi z ich strony. I tak ma być, to zwykła kolej rzeczy. Ale teraz spotykamy się bardzo często. Czasem idziemy gdzieś w trójkę i jest fantastycznie. Zazwyczaj coś zjeść. Mamy swoje ulubione restauracyjki, gdzie od czasu do czasu ich zabieram” mogliśmy przeczytać. Sprawdź też: Marek Włodarczyk ma trzech dorosłych synów. Poszli w jego ślady? Oto, co o nich wiemy! View oEmbed on the source website Anna Maria Jopek Halina Kunicka, 50-lecie pracy artystycznej Wojciecha Pszoniaka, 2019 rok
Zaraził go miłością do muzyki, prywatnie bywali zdystansowani. Tak Marcin Kydryński wspomina swojego zmarłego ojca...
„Kiedy za tatą tęsknię, za choćby chwilę w jego towarzystwie oddałbym kilka lat życia”
Choć był między nimi dystans, Marcin Kydryński z czułością wspomina czasy młodości i chwile spędzone z ojcem, Lucjanem Kydryńskim. "Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko" — przyznał dziennikarz w jednym z wywiadów. To właśnie im zawdzięcza miłość do sztuki. Miał wielkie cele, żył marzeniami, które sukcesywnie udawało mu się spełniać... Co dziś mówi o relacjach z tatą? Artykuł aktualizowany 9.09.2024 r. Ostatnia publikacja na VUŻ-u 9.09.2024 r. Marcin Kydryński — pasję do muzyki zawdzięcza ojcu "Miałem najwspanialsze dzieciństwo, jakie można sobie wyobrazić. Ze zdrową ilością "braku". Z wędką zamiast ryby. Jeździłem na saksy, mając lat siedemnaście, w całej Europie pracowałem w polu; byłem stolarzem, kamieniarzem i niańką. Znam wartość pracy. Flaki wyprułem na pierwszą gitarę. Słabą zresztą. Dziś sobie to trochę kompensuję" — mówił Marcin Kydryński w rozmowie z Pawłem Piotrowiczem. Prywatnie syn wybitnego konferansjera i piosenkarki, oraz... człowiek wielu talentów. W rozwoju licznych pasji wspierali go rodzice — Lucjan Kydryński i Halina Kunicka. Będąc jedynakiem, miał ich pełną uwagę. "Miałem swój intymny mały świat, luksus własnego pokoju, tam czytałem i przeżywałem wielkie przygody", opisywał na łamach Zwierciadła. Halina Kunicka, Marcin Kydryński, Warszawa 1969 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMtDMQk-5f15e4f.jpg" width="1600" height="1742" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka.,Image: 428732849, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka" /> Dorastał otoczony muzyką i miłością. Marcin Kydryński, podobnie jak oni, związał swoje życie ze sztuką. Nie znając innej rzeczywistości żył przekonaniem, że taka przyszłość czeka również i jego. Pasjonował się muzyką, lecz do gry na instrumentach musiał jeszcze dorosnąć. Dlatego też poprzestał na słuchaniu płyt, do czego zainspirował go ojciec. Pod czujnym okiem prezentera młody Marcin zapisywał różne mądrości na temat danych kompozytorów i utworów... "W jego gabinecie poznałem fundamentalne dzieła muzyki klasycznej: Mozarta, Bacha, ale też na przykład Dvořáka czy Skriabina. Dzisiaj, kiedy za tatą tęsknię, za choćby chwilę w jego towarzystwie oddałbym kilka lat własnego życia, ale wtedy te spotkania wydawały mi się nieskończenie nudne" — wspominał w Zwierciadle. Z kolei w rozmowie z Pawłem Piotrowiczem mówił, w jaki sposób spędzali razem czas. "Wychowałem się na muzyce klasycznej. Chodziłem z tatą do filharmonii, urządzał mi też koncerty w domu, kiedy wspólnie słuchaliśmy płyt. To mnie przygotowało do odbioru tej muzyki". CZYTAJ TAKŻE: Starsza córka Pawła Golca zachwyca talentem muzycznym! Maja poszła w ślady taty Ojcu zawdzięcza również miłość do jazzu, choć w nieco przewrotny sposób... "Miałem 14 lat, a on chciał się pozbyć kilku jazzowych winyli. Nie miał na nie miejsca, odłożył je na podłogę do oddania. I ja jedną z tych płyt wziąłem, puściłem ją sobie i ona zmieniła moje życie. Wkrótce zrozumiałem, czego pragnę w muzyce". Halina Kunicka, Marcin Kydryński, Lucjan Kydryński, Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach 1999 Marcin Kydryński i Lucjan Kydryński — relacje ojca i syna Wspominając ojca, Marcin Kydryński nie ukrywa swoich mieszanych uczuć. Kiedyś był między nimi dystans, a dziennikarz lepiej dogadywał się z mamą. Jednak po latach od jego śmierci syn prezentera z czułością wspominał wspólne chwile. "Tata onieśmielał. Chociaż teraz, gdy to opowiadam, od razu przypominam sobie, jak często się z tatą śmialiśmy. Był serdecznym, ciepłym człowiekiem, ale miał w sobie coś takiego... Albo to skrępowanie było od zawsze we mnie, że nie rozmawialiśmy na tematy zasadnicze. Dlatego jeśli zdarzały się takie rozmowy, to wyłącznie z mamą. W pewnym momencie to też się urwało" — zwierzał się w archiwalnym numerze magazynu Pani. Dom rodzinny zawsze wspominał z czułością. "Wychowali mnie otwarci i kochający rodzice, którzy dawali mi akurat tyle wolności, żebym czuł się panem swojego istnienia, ale nie zrobił przy okazji jakiegoś samobójczego błędu. Byli wyrozumiali, pozwalali mi podejmować decyzje", podsumował w wywiadzie dla Onetu. Jednak gdy wkroczył w dorosłe życie, jego relacja z rodzicami zmieniła się o sto osiemdziesiąt stopni... "Przez długie lata Marcin był pogodnym i radosnym chłopcem. To się zmieniło od czasu, kiedy zaczął studia. Coraz bardziej stawał się osobnym bytem. [...] Nieraz zastanawialiśmy się, czy nie popełniamy jakichś błędów. Jak to się stało, że z otwartego dziecka zmienił się w kogoś innego, że zupełnie zmieniła się jego osobowość? Zbudował sobie świat, do którego nie mieliśmy dostępu" — żaliła się ze smutkiem Halina Kunicka. (cyt. styl.interia.pl) SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Trafiła do domu dziecka, na lata straciły kontakt. Trudna relacja Anny Samusionek z córką Sam przyznawał, że z czasem ich stosunki uległy zmianie. "Miałem rodziców pełnych miłości, wspierających, którzy powtarzali mi, że jestem supergość i mogę wszystko, jeśli tylko się do tego przyłożę. Dali mi silną bazę, a potem pełną wolność. Z takiego domu powinien wyjść Gandhi. Ewentualnie jakiś trener motywacyjny. Wyszedł ktoś głęboko rozczarowany życiem", przyznał na łamach Pani. Tą postawą zranił zwłaszcza swoją mamę, która swego czasu była przecież mu bliższa niż ojciec. 9 września minęła kolejna rocznica śmierci Lucjana Kydryńskiego. Trzy lata temu jego syn zamieścił na Instagramie osobisty wpis, powracając myślami do dawnych czasów. "Piętnaście lat temu straciłem Tatę. Mam wyłącznie jasne, szczęśliwe wspomnienia. [...] Pozostanę Mu wdzięczny za to, że – przed wszystkim innym – był najlepszym Tatą. To dopiero sztuka. O mnie nikt tak nie powie. Napisałbym więcej, bo to temat na osobliwą książkę o miłości, lecz odziedziczyłem po Tacie nie tylko niewyraźne „r”, ale także swoistą nieśmiałość. I jeszcze przekonanie, że co najbardziej intymne, winno takim pozostać." Źródło: Plejada.pl, styl.interia.pl, zwierciadlo.pl Marcin Kydryński, Lucjan Kydryński <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9r9WGZ-af89447.jpg" width="1602" height="1600" alt="Lucjan Kydrynski (ur. 6 stycznia 1929 w Grudziadzu, zm. 9 wrzesnia 2006 w Warszawie) – polski dziennikarz, konferansjer, prezenter sceniczny, publicysta. Prowadzil liczne festiwale i koncerty telewizyjne. N/z. Lucjan Kydrynski i syn Marcin Kydrynski.,Image: 428213851, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Jacek Kucharczyk / Forum" title="Lucjan Kydrynski z synem Marcinem Kydrynskim" />
Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: łączyła ich miłość ponad wszystko
Dziś upływa 17. rocznica śmierci znanego dziennikarza
Halina Kunicka i jej drugi mąż, Lucjan Kydryński bez wątpienia byli sobie przeznaczeni. To była wielka miłość, taka na całe życie, choć piosenkarka słyszała od mamy: „Masz dobrego kochającego męża, szczęśliwy dom, po co ładujesz się w to bagno”. „To bagno, to niby ja”, żartował jej ukochany. Tworzyli popularną na estradzie parę lat 60. i 70. Lucjan Kydryński często zapowiadał koncerty Haliny Kunickiej, a gdy rozlegały się brawa po piosence, pointował: „Dziękuję Państwu w imieniu rodziny”. To zawsze bardzo podobało się publiczności. Dziś kolejna rocznica urodzin znanego dziennikarza, z tej okazji przypominamy jego największą historię miłości. [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 06.01.2025 r.] Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: historia miłości Poznali się w początku lat 60, w klubie „Pinezka” na warszawskim Nowym Świecie. Halina tam występowała, on siedział na widowni. Był już na tyle popularny, że w „Pinezce” go parodiowali. Halina zobaczyła wtedy Lucjana po raz pierwszy „na żywo” przez szparę w kotarze. Niezbyt jej się podobał. Inaczej go sobie wyobrażała. Nie miała pojęcia, bo i skąd, że jest jej pisany. „Nie przypuszczałam, że ten człowiek, Lucjan Kydryński, będzie przez długie lata człowiekiem mi najbliższym. I że będą to najwspanialsze, najpiękniejsze lata mojego życia, mówiła w rozmowie z Kamilą Drecką („Świat nie jest taki zły”, wyd. Otwarte, 2015). Potem spotykali się wiele razy przy okazji różnych programów telewizyjnych, koncertów i festiwali. Halina Kunicka traktowała tę znajomość czysto kumpelsko, nie zastanawiała się, co Lucjan do niej czuje. A on stracił dla niej głowę, wiedział jednak, że nie odwzajemnia jego uczuć. I że musi o nie zabiegać. Połączył ich… pociąg. A właściwie wspólna podróż. „Przegadaliśmy w korytarzu do Bielska-Białej prawie całą noc. I wzajemnie uznaliśmy, że jesteśmy sobie bardzo bliscy. Potem spotykaliśmy się częściej, dzwoniliśmy do siebie. Oboje wiedzieliśmy już, że nie jesteśmy tylko kolegami z pracy. Czas płynął, nasza więź stawała się bardziej intensywna. Pojawiła się myśl, że powinniśmy jakoś uregulować nasze życie. Oboje byliśmy związani, mieliśmy własne domy" - wspominała piosenkarka w wywiadzie dla magazynu "Viva!". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgtvjvbd-dacf522.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1969. Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim.,Image: 428732748, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marcin Kydrynski z matka Halina Kunicka oraz ojcem Lucjanem Kydrynskim" /> Lucjan Kydryński, który mieszkał w Krakowie, zaczął coraz częściej wpadać do Warszawy, i odwiedzać Halinę. „Żonę powoli przyzwyczajałem do myśli o rozwodzie, zdecydowałem się przenieść do Warszawy. Moje wytrwałe zabiegi zostały nagrodzone. Halina zgodziła się ze mną być", wspominał. Ona była nim coraz bardziej zafascynowana, podobał jej się, imponował ogromną muzyczną wiedzą, był towarzyski, miał szyk i klasę. Jak wspominała Halina Kunicka wyróżniał się na tle szarości PRL-u. Różniło ich 9 lat, ale muzycznie byli z podobnych klimatów. Czytaj także: Zamordowano jego ojca, miał myśli samobójcze. I choć Tadeusz Janczar był wybitnym aktorem, prywatnie doświadczył wielu krzywd Halina Kunicka: gdy poznała Lucjana Kydryńskiego, była mężatką Halina Kunicka urodziła się 18 lutego 1938 we Lwowie. Jej ojciec Wacław Kunicki był oficerem, zaginął w czasie w kampanii 1939 roku. Jako dziecko kilkakrotnie przeprowadzała się z mamą do różnych miast w Polsce, ostatecznie zamieszkały w Warszawie. Za namową ojczyma, adwokata Mieczysława Góralewicza skończyła studia prawnicze na Uniwersytecie warszawskim. A za namową mamy wzięła udział w konkursie dla piosenkarzy amatorów, gdzie odkryto jej talent. Popularność przyniosła jej piosenka „Lato lato, lato czeka” z hitowego filmy „Szatan z siódmej klasy” z 1959 roku. W latach 60. wydała już album „Halina Kunicka” oraz drugi „Panienki z bardzo dobrych domów”. Ta piosenka też stała się wielkim przebojem, „Najlepsze są panienki z bardzo dobrych domów/ bo w końcu komu jak komu/ to im rodzice wierzyć chcą”, nuciły dziewczyny z lat 60. Kiedy zaczęła występować we wspomnianym już kabarecie „Pinezka”, rodzice przychodzili na prawie każdy program. Mama była z niej dumna, ojczym marzył, że będzie kiedyś jak Rena Rolska, mówił: „Ty zaczynasz, a Pani Rena jest wielka gwiazdą, ucz się”. Miała 22 lata, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż, „za miłego, kulturalnego, opiekuńczego chłopca, który był ode mnie parę lat starszy”, wspominała. I dodawała: „To była moja pierwsza prawdziwa miłość”. Stanisław, z wykształcenia inżynier budownictwa pomagał jej, gdy zmarł ojczym Haliny i gdy z mamą musiały opuścić mieszkanie na ulicy Barskiej, bo już nie było ich na nie stać. Halina Kunicka: wielka miłość do Lucjana Kydryńskiego O rozstaniu z mężem mówiła tak: „Najpierw musiałam wykrztusić, że odchodzę. A jemu przecież nie było to obojętne. Musiało być mu bardzo przykro, ale nadzwyczaj pięknie to zniósł. Z jednej strony, wiele mnie to kosztowało, a z drugiej, myślałam wyłącznie o sobie i Lucjanie. Są takie chwile, kiedy człowiek nie rozgląda się wokół, nie wpatruje się w ból innych”. Nie miała poczucia, że świat się wali, przeciwnie - była zakochana i uważała, że „cały świat idzie do niej z otwartymi ramionami”. Dopiero po latach uświadomiła sobie, jak to musiało boleć jej bliskich. Nawet mamę do której zadzwoniła z budki telefonicznej, żeby powiedzieć o rozwodzie. Czytaj także: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Kim był Lucjan Kydryński? Kariera Lucjan Kydryński był od niej o dziewięć lat starszy, wychowywał się w Krakowie, marzył, że będzie dyrygentem, grał na wiolonczeli, ale z muzycznych planów nic nie wyszło. Miał wiele zainteresowań, studiował dziennikarstwo (które skończył) i anglistykę, muzykologię, historię sztuki. Podczas studiów historii sztuki poznał swoją pierwszą żonę, i jak mówił „zakonserwowała go na 16 lat!” . W PRL-u szybko stał się instytucją. W niesamowicie popularnym wtedy „Przekroju” prowadził dział kultury, który odziedziczył po samym Jerzym Waldorfie. Świetnie znał się na muzyce. W radio prowadził „Rewię piosenki”, to dzięki niemu wiele osób usłyszało tam po raz pierwszy Edith Piaf, Jacquesa Brela, Milvę, Earthę Kitt, Charlesa Aznavoura. Audycje miał zresztą otwierać wielki przebój Earthy Kitt „C’est si bon”, ale władze uznały, że jest zbyt zmysłowy i może deprawować polską młodzież. Dżingiel trzeba było zmienić. W telewizji prowadził program „Muzyka lekka, łatwa i przyjemna”, co sam wymyślił. Był charakterystyczny, bo miał wadę wymowy - nie wymawiał dźwięku „r” (po nim chyba dopiero Jerzy Owsiak był dziennikarzem muzycznym z tak wyraźną wadą wymowy). Kydryński miał swadę, łatwość nawiązywania kontaktu i bawienia publiczności, Krzysztof Materna uważał go za mistrza, za „metr z Sevres”. Z wielkim szacunkiem o Kydryńskim mówił też Krzysztof Krawczyk, którego pan Lucjan wprowadzał na salony. „Poznałem go podczas pracy przy programie „Zgaduj zgadula”. Była to audycja radiowa nadawana prosto z koncertu. Dużo wtedy jeździliśmy. Pan Lucjan zawsze potrafił dla nas znaleźć czas. Siadaliśmy przy kolacji i słuchaliśmy go. My, Trubadurzy, byliśmy prostymi chłopakami z Łodzi, a on tłumaczył nam różne rzeczy. Tak naprawdę od niego nauczyłem się, że rybę je się dwoma widelcami. Mówił nam, że trzeba umieć smakować życie. Dzisiaj coraz trudniej o ludzi, których chce się słuchać. A jego się chciało”, wspominał. Zobacz też: Połączyła ich muzyka, a podzieliła zdrada. Halina Żytkowiak była gwiazdą Trubadurów i drugą żoną Krzysztofa Krawczyka Halina Kunicka i Lucjan Kydryński: tworzyli piękną parę Halina Kunicka i Lucjan Kydryński pobrali się w 1968 roku, świadkami na ślubie byli Edyta Wojtczak i Jerzy Połomski. „Zostawiliśmy nasze dotychczasowe domy i wyszliśmy z jednym kubkiem. Tułaliśmy się po różnych mieszkaniach, a nie byliśmy specjalnie dobrze sytuowani”, wspominała Halina Kunicka. I od razu stali się jedną z najpopularniejszych par polskiego show biznesu. Kiedy na wakacje jechali nad morze, przyjeżdżały tam autobusy z wycieczkami, tylko po to by ich zobaczyć. Do Haliny Kunickiej stale ktoś chciał podchodzić, a to po autograf, a to żeby jej dotknąć, czego jej mąż nie znosił. Krążyło o nich mnóstwo plotek, np. że Halina Kunicka truła się gazem zazdrosna o jakiś romans męża. Podczas jednego z koncertów Lucjan Kydryńskie powiedział: „Halina Kunicka nie wystąpi, bo właśnie urodziła mi syna”. Na drugi dzień mówiła o tym cała Polska, historia szybko zaczęła obrastać w różne plotki, mówiono że synek Marcin jest chory, że coś się złego stało. Aż Jerzy Derfel, ich przyjaciel zadzwonił do Kydryńskiego i zapytał niespokojny: „Lucjan, a co z Haliną, żyje?”. Wspólnie mieszkali i występowali, byli wspaniale zgranym duetem estradowym, śpiewali razem piosenkę „Ballada o dobrej żonie”. On podobno zawsze miał kłopot z zapowiadaniem jej, bo jak wyznał „Nie wiedział co powiedzieć o ukochanej kobiecie". „Miałem kłopoty, bo dobrze o niej mówić nie wypadało, a mówić źle nie miałem powodu", napisał w książce „Przejazdem przez życie. Kroniki rodzinne". Ona kochała go za jego odpowiedzialność, wiedzę, miłość jaką dawał jej i Marcinowi – dzisiaj znanemu dziennikarzowi muzycznemu i podróżnikowi. Co nie znaczy, że byli idealną parą. Lucjan Kydryński był pedantem, złościło go, że ile by nie było w domu krzeseł i foteli, na każdym wisi jakiś ciuch jego żony. Czasem miewali ciche dni, czy raczej momenty. Zwykle wtedy to Lucjan przychodził i mówił: „Może coś ci złego zrobiłem, więc mnie przeproś”. Znała ten zwrot na pamięć, zawsze ją bawił. Czasem irytował się różnymi sprawami, chciał naprawiać świat i wybuchał ze złości, aż znajomi się dziwili, skąd taki delikatny, kulturalny człowiek „zna takie słowa”. Żona prosiła go wtedy, by się uspokoił bo pracuje na zawał. Zobacz też: Halina Kunicka postąpiła z pierwszym mężem okrutnie. „Cała składam się z wyrzutów sumienia” Halina Kunicka w 2017 roku Halina Kunicka: życie bez Lucjana I rzeczywiście rozchorował się na serce, wiele razy był leczony, trafiał do szpitala. Gdy problemy z sercem się nasiliły, piosenkarka poświęciła się wyłącznie opiece nad ukochanym. Kiedy wiozła go ostatni raz, wierzyła, że jak zawsze z tego wyjdzie. Jak sama wspominała, nie mogła uwierzyć, że już na zawsze wraca sama do domu. Lucjan Kydryński zmarł we wrześniu 2006 roku w wieku 77 lat. Halina Kunicka w lutym skończyła 85 lat, ma syna i wnuki. O swoim małżeństwie z Lucjanem mówiła: „Przydarzyło nam się coś, czego życzyłabym każdemu. Spotkanie drugiej osoby i drugiej duszy, wspólne wędrowanie przez świat…". I dodawała: „Kiedy mam wejść na scenę, proszę Lucjana żeby był ze mną... Wiem, że gdzieś tam, na górze, jest bliski mi człowiek, który duchowo mnie wspiera. Czuję, że Lucjan się mną opiekuje". Pisząc tekst korzystałam m.in. z książki Kamili Dreckiej „Halina Kunicka. Świat nie jest taki zły”, wyd. „Otwarte”, Kraków, 2015
Nie każdy pamięta, że kiedyś byli parą. Marcin Kydryński złamał serce Magdalenie Mielcarz
„Bardzo długo nie mogła się pozbierać po tym, jak z nią zerwał”
Dziś nie każdy o tym pamięta, że w latach 90. Magdalenę Mielcarz i Marcina Kydryńskiego miało połączyć gorące uczucie. Plotkowano, że syn Haliny Kunickiej i Lucjana Kydryńskiego miał złamać serce młodszej o dziesięć lat modelce i aktorce. Ona planowała ich wspólną przyszłość, on nie był gotowy na poważny związek. „Złamał jej serce”, pisała prasa. Jak wyglądała ich relacja? [ostatnia aktualizacja tekstu 13.01.2024] Marcin Kydryński i Magdalena Mielcarz w latach 90. byli parą? Zanim Marcin Kydryński znalazł szczęście u boku Anny Marii Jopek był łamaczem kobiecych serc. „Moje związki nie okazywały się zbyt trwałe, ale nie było w nich żadnego elementu sportowego, potwierdzania swojej męskości. Te, podkreślam, nieliczne kobiety, z którymi byłem długo, oprócz zachwycającej powierzchowności, miały fascynujące wnętrze. Ukształtowały mnie. Miałem przed Anią dwa poważne związki i jedną młodzieńczą miłość histeryczną. Do dziś przechowuję je w pamięci jako coś cennego i ważnego, są częścią mnie, to naturalne", opowiadał w Gali. Jak podawał Fakt, w 1994 roku dziennikarz i fotograf na jednym ze stołecznych pokazów mody dostrzegł piękną modelkę. Magdalena Mielcarz miała wówczas 16 lat i dopiero wchodziła do świata show-biznesu. Zwróciła na siebie uwagę 26-letniego muzyka oraz dziennikarza, który właśnie rozwijał swoją karierę. Marcin Kydryński był oczarowany jej urodą i całkowicie stracił dla niej głowę. Podobno była to miłość od pierwszego wejrzenia. Dziennikarz postanowił, że zrobi wszystko, by z nią porozmawiać. Okazała nadarzyła się zaraz po pokazie mody. Podczas bankietu zamienił z Magdą Mielcarz kilka zdań. Wtedy stało się jasne, że i on zrobił na niej ogromne wrażenie. Narodziła się między nimi nić porozumienia. „Całkowicie ją oczarował. Zresztą trudno się dziwić. Przystojny, dobrze ubrany i bardzo inteligentny. Traktował ją jak księżniczkę Była bardzo zakochana. Marcin był dla niej najważniejszy. Była nastolatką i naiwnie planowała wspólną przyszłość”, mówił informator Faktu. Czytaj też: Łączy ich wspólna pasja. Mówiło się, że Ewa Drzyzga i Andrzej Sołtysik byli kiedyś parą Magdalena Mielcarz, plan zdjęciowy Quo vadis Marcin Kydryński, lata 90. Magda Mielcarz i Marcin Kydryński. Wspólna przyszłość nie była im pisana Wszystko wskazywało na to, że wspólnie będą układać przyszłość. Jak podaje prasa, Magdalena Mielcarz była gotowa dla tego uczucia poświęcić naprawdę wiele i traktowała relację bardzo poważnie. Modelka i aktorka marzyła o założeniu rodziny, zbudowaniu domu u boku ukochanego mężczyzny. Liczyła na to, że Marcin Kydryński jej się oświadczy. Nie chciała słuchać najbliższych, którzy ostrzegali ją przed podjęciem pochopnych decyzji. Dziennikarz nie był wtedy gotowy na stworzenie poważnego związku i nie zamierzał prosić swojej wybranki o rękę. Kiedy zapytała go pewnie dnia o to, jak widzi ich wspólną przyszłość, odpowiedział jej wprost, że nie powinna liczyć na oświadczyny. Aktorka miała długo przeżywać rozstanie z partnerem. „Dla niego był to tylko romans, a ona świata poza nim nie widziała. Złamał Magdzie serce. Bardzo długo nie mogła się pozbierać po tym, jak z nią zerwał", miała zdradzić przyjaciółka modelki w rozmowie z Faktem. Ich drogi się rozeszły, a los miał dla nich zupełnie inny plan. Dziennikarz po kilku latach ułożył swoje życie u boku znanej wokalistki, Anny Marii Jopek, z którą doczekał się dwóch synów. „Na początku wszyscy mnie przed nim przestrzegali. Co chwila dzwonił ktoś życzliwy i wróżył mi nieszczęście. Ale ta fascynacja była silniejsza niż rozum, byłam gotowa na wszystko. Nawet na to, że to potrwa tylko chwilę”, wspominała w Gali. Z kolei Magda Mielcarz skupiła się na karierze i odniosła sukces. A prywatnie jest szczęśliwa u boku męża, amerykańskiego biznesmena Adriana Ashkenazy'ego. Małżonkowie powitali na świecie córeczki: Mayę i Indirę. Źródło: Świat Seriali, Pudelek, Onet.pl, Pomponik Czytaj też: Dziś Agnieszka Więdłocha jest szczęśliwą żoną. Wcześniej spotykała się też z Musiałem i Fabijańskim Magdalena Mielcarz, Adrian Ashkenazy, Pokaz najnowszej kolekcji Roberta Kupisza, 2011 Anna Maria Jopek, Marcin Kydryński, VIVA! 24/2009
Połączyły ich pasje i gorące uczucie. Historia Anny Marii Jopek i Marcina Kydryńskiego
W grudniu tego roku obchodziliby 25. rocznicę ślubu. Od jakiegoś czasu nie brakuje jednak doniesień, że między Anną Marią Jopek i Marcinem Kydryńskim nie dzieje się najlepiej, a ich małżeństwo istnieje już tylko na papierze. Dziennikarz i wokalistka konsekwentnie milczą na ten temat i chronią swoją prywatność. Nawet jeśli ich drogi nieco się rozeszły, nadal pozostają w przyjaznych relacjach. Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński – historia miłości. Jak się poznali? Piękna, utalentowana wokalistka i dziennikarz muzyczny poznali się w 1996 roku n warsztatach jazzowych. Marcin Kydryński zachwycił się wówczas talentem Anny Marii Jopek i, jak się okazało, dla obojga była to miłość od pierwszego wejrzenia. Po dwóch latach, w 1998 roku, zakochani wzięli cichy ślub. „Nie wiem, co by się stało w moim życiu, gdyby nie Marcin. Pewnie do tej pory śpiewałabym jakieś mydlane pioseneczki... On jest dla mnie powietrzem, bez którego nie umiałabym żyć”, mówiła przed laty artystka w rozmowie z Angorą. „Dopiero pojawienie się Marcina uzmysłowiło mi, że jestem także istotą cielesną. U jego boku odkryłam swoją fizyczność”, wyznała Anna Maria Jopek w Wysokich Obcasach. Niedługo po ślubie na świat przyszedł owoc miłości pary, syn Franciszek, a po dwóch latach dołączył do niego Staś. Przez wiele lat wokalistka i jej ukochany uchodzili za zgraną parę i niemal idealne małżeństwo. Połączyła ich nie tylko miłość do muzyki, ale także ogromna pasja do podróżowania. Marcinowi Kydryńskiemu coraz trudniej jednak było usiedzieć w miejscu, zaczął coraz częściej wyjeżdżać. Anna Maria Jopek wykazywała się wówczas sporym zrozumieniem dla ukochanego. „Widzę, jaki jest nieszczęśliwy, kiedy zaczyna się zima. Jakie ma smutne oczy. Wiem, że lepiej jest puścić go wolno”, wyznała w jednym z wywiadów. Niektórzy byli przekonani, że wróży to szybki koniec małżeństwa dziennikarza i jego żony... „Bywałem zakochanym w sobie bufonem. Żałosny czas”, miał kiedyś stwierdzić Marcin Kydryński. Czytaj też: Byli małżeństwem 14 lat, doczekali się córki. Historia Małgorzaty Pieńkowskiej i Jacka Sobali Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński w sesji dla magazynu VIVA!, 2009 rok Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński w sesji dla magazynu VIVA!, 2009 rok Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński – ich drogi się rozeszły Małżonkowie kochali podróże i doczekali się nawet mieszkania w Lizbonie, którą nazywali swoim drugim domem. Z czasem jednak media donosiły, że artystka sama spędza w ukochanym lokum każdą wolną chwilę, zaś dziennikarz zajmował się odkrywaniem kolejnych zakątków Afryki. Od długiego czasu mówi się, że Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński, choć nie mają rozwodu, to żyją już osobno. Wciąż jednak milczą na temat swojej relacji. Ostatnie wspólne zdjęcie małżonków ma pochodzić z 2015 roku. „Jesteśmy parą samotników. Oboje szanujemy naszą samotność. Pozwalamy sobie nawet na ten luksus, by każde z nas mogło się tą samotnością nacieszyć do woli”, mówiła kiedyś w Gali. Kiedy synowie pary dorośli, Anna Maria Jopek również postanowiła zacząć cieszyć się wolnością i spełniać swoje marzenia. „Moi synowie zaraz kończą liceum. Już mogę. Nie mogłam tak ostro żyć przez ostatnich 18 lat. Aż przychodzi taki moment, kiedy wiesz: teraz albo nigdy. To ma głęboki związek z czasem. Gdy jesteśmy młodzi, wydaje nam się, że wszystko zdążymy, bo wieczność przed nami. Potem okazuje się, że ta wieczność się kurczy niebezpiecznie”, wyjaśniła. „Od lat żyją nie razem, ale obok siebie”, miała jakiś czas temu powiedzieć o małżeństwie dziennikarza i piosenkarki znajoma osoba. „Kiedyś Ania i Marcin byli bardzo blisko i żyli tym samym życiem, ale to się zmieniło". Jopek miała pochłonąć kariera i "jednego dnia przylatuje po występach w Japonii, a następnego jedzie do Wrocławia", wyznała z kolei teściowa Anny Marii Jopek, Halina Kunicka w Dobrym Tygodniu. Dziś, choć napływają różne doniesienia o ich małżeństwie, wokalistka i dziennikarz nadal pozostają w przyjacielskich relacjach i nie komentują medialnej burzy wokół ich relacji. Zobacz także: Elżbieta Czyżewska przyjęła Joannę Pacułę pod swój dach, a później zerwały kontakt. Historia relacji aktorek Anna Maria Jopek i Marcin Kydryński w sesji dla magazynu VIVA!, 2011 rok
Wielki talent i niezwykła skromność. Tak dziś wygląda życie Anny Marii Jopek
Międzynarodowa kariera nie odebrała jej tego, co najcenniejsze
Muzyka towarzyszyła jej od najmłodszych lat. Jej rodzice byli członkami Zespołu Pieśni i Tańca „Mazowsze”, ona sama zaś wybrała karierę solową. Miała prawdziwy talent, który uwielbiali nie tylko mieszkańcy Polski, ale również Japonii czy Nowego Jorku. I chociaż koncertowała, najważniejsza zawsze była dla niej rodzina. „Najbardziej na świecie chciałam być z moimi dziećmi”, wyznała niegdyś wokalistka. Anna Maria Jopek: życie zawodowe Anna Maria Jopek przyszła na świat 14 grudnia 1970 roku w Warszawie jako córka tenora Stanisława Jopka i Marii Stankiewicz, którzy na co dzień występowali w Zespole Pieśni i Tańca „Mazowsze”. Po rodzicach córka odziedziczyła pasję do muzyki. Wiedzę muzyczną przyswajała, studiując na Akademii Muzycznej w Warszawie w klasie fortepianu oraz studiując na wydziale jazzu w Manhattan School of Music w Nowym Jorku. Co ciekawe, Anna Maria Jopek studiowała nie tylko muzykę, ale również filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W 1995 roku podczas festiwalu Słowiański Bazar na Białorusi Anna Maria Jopek zadebiutowała jako wokalistka na wielkiej scenie. Za swój występ otrzymała nagrodę specjalną. W 1997 roku Anna Maria Jopek reprezentowała Polskę z piosenką „Ale jestem” w 42. Konkursie Piosenki Eurowizji w Dublinie w Irlandii. Ostatecznie wokalistka zajęła 11. miejsce, wyprzedzając m.in. diwę rosyjskiej sceny, Ałłę Pugaczową. Po kilku miesiącach wydała debiutancką płytę, której nazwa brzmiała identycznie jak eurowizyjny numer. Album „Ale jestem” uzyskał status złotej płyty. Od wydania pierwszej płyty wokalistka nagrywa i koncertuje zarówno w Polsce, jak i za granicą. Występowała na najsłynniejszych scenach świata m.in.: w Carnegie Hall, Hollywood Bowl, Royal Festival Hall, Opera w Tokio i Tel Awiwie, Blue Note Tokyo czy Santori Hall. Nagrywała muzykę w takich studiach jak: Abbey Road w Londynie, Power Station w Nowym Jorku i Real World u Petera Gabriela. Czytaj także: Anna Maria Jopek wróciła na salony. Jak dzisiaj wygląda życie popularnej artystki? Anna Maria Jopek, Warszawa, zamek Królewski, koncert norwidowski, wrzesień 2001 roku Anna Maria Jopek, VIVA! marzec 2017 rok Międzynarodowa kariera Anny Marii Jopek W 2014 roku nawiązała współpracę z międzynarodową grupą Teatr Pieśń Kozła. O spotkaniu reżysera teatralnego Grzegorza Brala i zatrudnieniu we wspomnianym teatrze opowiedziała dziennikarce Beacie Nowickiej. „Po jakimś swoim koncercie zobaczyłam Grzesia i mówię: »Grzesiu, tak strasznie chciałabym się od was pouczyć, może byś mnie zabrał do siebie na warsztaty?«. Grzesio popatrzył na mnie i powiedział: »To jest zły pomysł. Przyjdź do pracy«. I ja się zwolniłam z estrady na ładną chwilę i zatrudniłam w Teatrze Pieśń Kozła. (…) Przeniosłam się do Wrocławia na długie tygodnie, co jakiś czas dojeżdżałam do domu. Mieszkałam przy rynku, pracowałam w trybie od 10 do 10, wracałam na czworakach po próbach, bo to był taki trening mentalno-fizyczny, kompletnie przenicowujący. I po tym doświadczeniu pojechaliśmy na miesiąc do Edynburga, grać nocami w katedrze św. Idziego. Mieszkałam wtedy w komunie, bo oni żyją w komunie, co też jest niezłym przeżyciem. Życie w komunie, gdzie o 3 nad ranem próbujesz pójść do toalety i okazuje się, że kolega-artysta leży w wannie i niestety nie możesz skorzystać z łazienki, jest bardzo dyscyplinujące”, wspominała na łamach VIVY!. Dzięki teatrowi miała okazję wystąpić na Fringe Festivalu w Edynburgu w przedstawieniu „Return to the Voice”. Spektakl ten dostrzegł twórca serialu „Wikingowie” Michael Hirst, który był pod tak ogromnym wrażeniem Jopek i Teatru Pieśń Kozła, że zaproponował im nagranie muzyki do jednego z odcinków serialu. „Byłem zauroczony wyjątkową techniką wokalną aktorów, sposobem, w jaki budowali emocje nie za pomocą słów, ale głosu i prostych instrumentów. Bardzo zależało mi na tym, by zaangażować ich do „Wikingów”. Teraz, kiedy serial zbliża się do końca, chciałem pożegnać się z tą produkcją w szczególny, muzycznie niezwykły sposób”, tłumaczył swoją decyzję reżyser serialu Michael Hirst. To nie był jedyny międzynarodowy sukces Anny Marii Jopek. W 2016 roku została zaproszona przez Stinga do zaśpiewania z nim w duecie piosenki „Fragile” podczas noworocznego koncertu telewizyjnego. Ostatni album, jaki nagrała ceniona artystka, pochodzi z 2018 roku, a jego nazwa to „Ulotne”. Można na nim znaleźć takie utwory, jak: „Patrz i słuchaj”, „Niepojęte i ulotne” czy „Czekanie”. Piosenkarka w ciągu całej swojej kariery zdobyła dziewięć złotych i siedem platynowych płyt. Czytaj także: Wielki talent i niezwykła skromność. Tak dziś wygląda życie Anny Marii Jopek Anna Maria Jopek, Marcin Kydryński, około 2000/2002 roku Anna Maria Jopek, VIVA! marzec 2017 rok Anna Maria Jopek: mąż, dzieci 31 stycznia 1998 roku Anna Maria Jopek poślubiła dziennikarza muzycznego Marcina Kydryńskiego (syna Haliny Kunickiej i Lucjana Kydryńskiego). Para doczekała się dwóch synów, 23-letniego Franciszka i 21-letniego Stanisława. W 2017 roku Anna Maria Jopek w wywiadzie dla VIVY! przyznała, że jako mama bardzo dużo czasu spędzała ze swoimi synami. Rodzina była dla niej na pierwszym miejscu. „Jak byli mali, bardzo niewiele grałam, głównie siedziałam w domu. Wielu rzeczy nie zrobiłam tylko dlatego, żeby z nimi być. Nie mogłabym wyjechać do Szkocji z Kozłem, ani wykonać bardzo wielu innych projektów. Nigdy nie miałam z tym problemu. Najbardziej na świecie chciałam być z moimi dziećmi. Ale kiedy grałam, musiałam pakować walizę. Nie mam stacjonarnej pracy. Oni to rozumieją na szczęście od małego. Mój tata i mama nauczyli mnie tego, ich często nie było, byli artystami, dużo wyjeżdżali, ale jak już byli, to byli w stu procentach dla mnie”, opowiadała. Jednocześnie przyznała, że będąc mamą, na wiele rzeczy nie mogła sobie pozwolić, musiała się pilnować. Gdy w końcu jej synowie uzyskali pełnoletność, artystka postanowiła nie tracić czasu, tylko zacząć spełniać swoje marzenia. „Moi synowie zaraz kończą liceum. Już mogę. Nie mogłam tak ostro żyć przez ostatnich 18 lat. Aż przychodzi taki moment, kiedy wiesz: teraz albo nigdy. To ma głęboki związek z czasem. Gdy jesteśmy młodzi, wydaje nam się, że wszystko zdążymy, bo wieczność przed nami. Potem okazuje się, że ta wieczność się kurczy niebezpiecznie”, stwierdziła. Co istotne, synowie poszli w ślady sławnej mamy i również związali się z muzyką. Rozpoczęli od nauki gry na instrumentach. Franciszek gra na wiolonczeli, zaś Stanisław na klarnecie. Zdarza się, że cała trójka razem koncertuje. W wywiadzie z dziennikarką Beatą Nowicką dla VIVY! wokalistka przyznała, że nie boi się upływającego czasu. „Nie próżnowałam. Kiedy patrzysz na to realnie: szmat czasu za mną. Ale tyle rzeczy zdążyłam zobaczyć, tylu doświadczyć tak mocno. Chciałabym tylko, żeby mnie niektóre sprawy tak „nie zjadały”. Marzyłabym, żeby czasami czuć mniej. Ale lubię swój wiek. Za nic w świecie nie chciałabym, żeby czas cofnął się o dziesięć lat, ani o piętnaście”, oznajmiła, po czym dodała: „byłam w tak innym punkcie, byłam spętana w gorset oceny środowiska, wychowania, szkoły, religii, powinności. Człowiek jest szczęśliwy dopiero wtedy, kiedy może sam o sobie decydować, kiedy ma wybór. Ja sama sobie nie dawałam wielu praw. A dziś, piszę sama sobie swój kodeks drogowy i cieszy mnie wszystko, czego mogę doświadczać. Mój poziom wdzięczności wzrósł o sto procent. I powiem ci, że wcale nie mam mniej siły. Powoli dochodzę do swojej wolności. I dopiero się rozkręcam”. Czytaj także: Prababcia piosenkarki Anny Marii Jopek zginęła na Titanicu. „Tragiczny rejs pokrzyżował jej te plany” Anna Maria Jopek, VIVA! marzec 2017 rok Anna Maria Jopek, VIVA! marzec 2017 rok Anna Maria Jopek, Warszawa, Empik, premiera płyty artystki „Ulotne”, 06.10.2018 rok
Marcin Kydryński: „Nie mam nadziei, że staniemy się lepsi. To czcze deklaracje”
„Żądza władzy i kasy każe nam dobijać planetę i siebie nawzajem”
W ramach cyklu Archiwum Vivy!: wywiady przypominamy rozmowę Beaty Nowickiej z Marcinem Kydryńskim. Wywiad ukazał się w czerwcu 2020 roku w magazynie VIVA!. Magazyn VIVA! Marcin Kydryński wywiad Zamknięty w swoim domu nad Liwcem miał czas na „pytania zadawane sobie” i trudne wybory. Po 31 latach Marcin Kydryński pożegnał się z radiową Trójką. „To była dewastująca decyzja. Ma swoją cenę”, wyznaje. W maju ukazała się jego książka „Dal. Listy z Afryki minionej”, którą pisał w Maroku, Paryżu i Warszawie. Beacie Nowickiej opowiada o tym, że w życiu „wszystko jest jedyne i przepada na zawsze”. Powrócił Pan już do normalności? Od pięciu lat nie. Tego się nie spodziewałam… Co wydarzyło się pięć lat temu? Zacząłem za granicą milczeć na temat kraju swego pochodzenia, bo ponownie było mi wstyd Hm… Gdzie Pan spędził czas kwarantanny? Głównie na farmie. Wróciłem ostatnimi samolotami z Maroka przez Lizbonę i osiadłem nad Liwcem. To spora ziemia. Bywało, że zapominałem o grozie rzeczywistości i cieszyłem się z powrotu żurawi, barw sójek, z czeremchy, która u mnie kwitnie jako pierwsza. Tam było łatwiej utrzymać emocje w ryzach? Kiedy zobaczy się jelonka o zmierzchu, jak brodzi we mgle i skubie źdźbła wilgotnej trawy, to napięcie mija, proszę mi wierzyć. Wierzę. Jest Pan typem samotnika. Z kim Pan wtedy najczęściej rozmawiał? Za Szymborską postawiłem na „Pytania zadawane sobie”. Miałem czas, żeby podjąć trudne decyzje. I po 31 latach pożegnał się Pan ze słuchaczami Trójki. 17 maja ostatni raz zagrał Pan „Siestę”. Długo szukał Pan utworów? Wybór nie był trudny. Powiedziałem potem podczas programu, że mamy trzy wyjścia. Sięgnąć po pieśni protestu przeciwko tyranom. Uderzyć w ton łzawy i zacząć od piosenki „To ostatnia niedziela”, a potem się pociąć albo – co wydaje się najwłaściwsze – ten ostatni raz sprawić sobie przyjemność muzyką, którą kochamy. A branie się za bary ze złoczyńcami zostawić ludziom, którzy się na tym znają. Posłuchaliśmy sobie trochę „muzyki szczęśliwej”, a potem zabrałem zabawki. Szkoda. Podobno nowy szef bardzo Pana zachęca do powrotu? Rozumiem tych, którzy w trudnej życiowej sytuacji wracają na prośbę Kuby. I ja mam do niego mnóstwo sympatii, szacunku i sporo zaufania. Ale nie wierzę w ani jedno słowo jego mocodawców. Poza tym czułbym się niepoważnie wobec moich słuchaczy: odchodzę, przychodzę, wychodzę, wracam. Chcę, żeby wiedzieli, że w trudnych chwilach nie zawiodę ich swoją postawą. To była dewastująca decyzja. Ma swoją cenę. Byłem jej świadom. W moim pojęciu miałem już tylko wybór między wygodą życia a przyzwoitością. Ale raz jeszcze proszę, by nie oceniać tych, którzy zostali lub wrócili. Wybrali „wariant czeski”: najważniejsze to przetrwać. Zapewne nie mieli innego wyjścia. „Nic już nie będzie takie samo” – od dwóch miesięcy to zdanie powtarzamy najczęściej. Co na pewno zmieni się Pana zdaniem? Staniemy się bardziej lękliwi. Ale to minie. Pamiętam autentyczną histerię i panikę po 11 września. Kto by pomyślał, że da się po tym dalej żyć. A dało się. Mam przypowieść na tę okazję, może znajdzie w niej pani pocieszenie. Otóż rok wcześniej, lecąc z Sudanu, wiozłem w kabinie pasażerskiej półtorametrowy miecz. Cóż, później po prostu nie woziłem już mieczy. I my „nie będziemy wozić mieczy”. Nie mam nadziei, że staniemy się lepsi. To czcze deklaracje. A potem, jak zawsze, żądza władzy i kasy każe nam dobijać planetę i siebie nawzajem. W maju ukazała się Pana książka „Dal. Listy z Afryki minionej”. Jest w niej ponad 200 zdjęć, na kanwie których snuje Pan niezwykłą historię Afryki. Skąd ten pomysł? Przez lata zebrałem kolekcję ponad tysiąca pocztówek z Afryki ery kolonialnej. I twarze z fotografii, ale też nadawcy, adresaci, a nawet sami fotografowie zdawali się mówić do mnie. Prosić o uwagę. Długo szukałem formy, w jaką mógłbym ująć ich opowieści. A i wybór był trudny, by jednemu niejako wrócić życie, a innego skazać na zapomnienie. Gdzie zdobył Pan te pocztówki? Aukcje, antykwariaty, targi staroci, życzliwi przyjaciele, bukiniści nad Sekwaną, cwaniaczki z lizbońskiej Feira da Ladra – targu złodziei. Niektóre z nich są rzadkie, cenne. A wszystkie, poprzez zapisane na nich słowa, są pojedyncze, niepowtarzalne. Nie tylko pocztówki, ale i stare mapy – w tym pierwsza mapa całego kontynentu z XVI wieku. Są ryciny, grafiki, są pierwsze XIX-wieczne wydania słynnych książek o odkrywaniu Afryki i – z czego jestem szczególnie rad – oryginały listów wielkich legend: Stanleya, Livingstone’a, pamiętnego z kart Sienkiewicza obrońcy Chartumu generała Gordona. Niebywałe dokumenty. Żal, że wciąż nie ma w Polsce poważnego muzeum afrykanistycznego. Byłoby komu zostawić te skarby. Ale fakt, zaczęło się od fotografii i one są najważniejsze. Przywołuje Pan słowa Emila Zoli: „Moim zdaniem nie można stwierdzić, że coś się naprawdę zobaczyło, dopóki się tego nie sfotografowało”. Ja nie robię zdjęć i nagle poczułam żal, że straciłam mnóstwo rzeczy bezpowrotnie. Proszę się nie martwić. Potraktujmy wypowiedź Zoli jako sarkastyczną wobec współczesnej manii fotografowania wszystkiego. Fotografia często zubaża pamięć. Jest o tym rozdział w „Dali”. Nosi Pan jakieś zdjęcia przy sobie? W portfelu, w notesie, z którym się Pan nie rozstaje? Romantyczne, ale teraz chyba nosi się zdjęcia w telefonie? I mam ich tam sporo. Ale to nie reprodukcje Salgado czy Nachtweya. A raczej wspomnienia kilku drogich mi miejsc i twarzy. A także moje kolekcje krzyży etiopskich i tuareskich, żebym w obłędzie zbieracza nie tracił potem w terenie gotówki na wzory, które już mam. Nie romantyczne więc, lecz praktyczne. Ta książka jest popisem Pana erudycji. Setki cytatów, przestudiowanych historii, obejrzanych filmów, fotografii, map… Jak Pan ją tworzył? Jak, nie przymierzając, John Coltrane swoje solówki na saksofonie. „Brałem temat i sięgałem w głąb, aż już nie było nic dalej”. Zaczynałem od długiego wpatrywania się w fotografię. A potem przychodziły miesiące czy nawet lata w bibliotekach. W których najczęściej? We własnych. Każde z miejsc, w których mieszkam, czy to w Warszawie, czy w Lizbonie, czy na farmie ma sporą bibliotekę. Ale też przy kilku muzeach etnograficznych, między innymi w Paryżu. Fragmenty pisał Pan w Afryce, w Paryżu właśnie, część w Warszawie… Tak było. Pisałem krótko. Zacząłem 1 marca w Fezie, pracowałem wiele godzin każdego dnia bez wyjątku i skończyłem w urodziny, 24 maja w Warszawie. Ale miałem wcześniej kilka tomów odręcznych notatek. To techniczne szczegóły, nieciekawe. Przytacza Pan słowa Susan Sontag: „Robić ludziom zdjęcia to gwałcić ich”. Niektóre zdjęcia są brutalne, dramatyczne. Prawdopodobnie większość tych bohaterów wcale nie chciała się na tych zdjęciach znaleźć. A jednak Pan je wybrał i zamieścił w książce. Nie odnoszę takiego wrażenia. Jeśli nie liczyć zdjęć z egzekucji – choć być może zwłaszcza w tamtych wypadkach – ludzie z fotografii zdają się raczej mówić do mnie: „Zapamiętaj. Byłem/ byłam ten jeden jedyny raz od początku aż do końca świata. Nie pozwól mi zniknąć na zawsze”. Wiele razy w Afryce, zwłaszcza w regionach konfliktu, w miejscach naznaczonych śmiercią jak Sierra Leone, Rwanda czy Sudan Południowy, ludzie prosili mnie o fotografie. Z bohatera- mi „Dali” wierzę, że było tak samo. Gdybym mogła wybrać tylko jedno zdjęcie, byłby to portret młodej Somalijki na drewnianym łóżku. Może dlatego, że jej niewinna i olśniewająca uroda jest światłem na tle mrocznej historii Afryki, którą Pan opowiada. I ja jestem w niej zakochany. Ale mam jeszcze parę ulubionych postaci. Jak „Trzy siostry”. Jak „Ludzie, którzy wyszli z morza”, jak „Królowe”. Jest też kilka onieśmielająco pięknych kobiecych portretów, których nijak nie umiem zapomnieć. Umieściłem je w rozdziale „Na sprzedaż”. Ale mam też, o czym wspominam w zakończeniu, wielu przyjaciół, jak „sprzedawca jaśminu”, którzy nie pojawili się na kartach tej książki. Niewykluczone, że znikną bezpowrotnie wraz z moim odejściem ze świata. W książce cytuje Pan rumuńskiego filozofa Emila Ciorana „Wszystko jest jedyne i przepada na zawsze”. Próbuje Pan ocalić siebie? O tym była „Biel”. W „Dali” jestem kimś na kształt maga, który zwołuje dawno minione duchy na dziwny obrzęd, swoiste Dziady, na ostatnie spotkanie w świecie, który był im drogi. Ten ich świat z konieczności muszę tworzyć niejako w sobie, ale potem często usuwam się czytelnikowi z pola widzenia. Skąd nawyk wpisywania dat i miejsc do książek, które Pan czyta? To kolejny ślad, który zostawia Pan po sobie? Takie natręctwo. Lubię, wracając do książki, przypominać sobie okoliczności pierwszego z nią spotkania. Są tomy, jak „Jasności promieniste” Miłosza, które mają wpisy z kilkunastu i więcej miejsc na całym globie. Odkrywanie Afryki to głównie podróże samotne? Te są najciekawsze, bo dają szansę na przeniknięcie pod skórę kontynentu. Ale od lat prowadzę też warsztaty fotograficzne w różnych krajach Afryki i wtedy otacza mnie parę osób. To także cenię. Sporo sam się uczę od moich „studentów”. „Richard Burton notuje w roku 1881: »Czas już zostawić Czarny Kontynent. On przynosi szaleństwo«” – to też z „Dali”. Jakie szaleństwo Pana dotknęło? Burton, zapewniam panią, miał powody do obłędu i opisuje je w porażających detalach. W moim wypadku to raczej nieprzemijające oczarowanie. Ale z pewnością któreś ze wspomnień nie pozwala spać… Bezsenność powodują raczej koszmary niż olśnienia. I było ich sporo. Tom „Biel” sięga do moich afrykańskich dramatów szerokim gestem. Wypieram takie wspomnienia, to mi pozwala nie popaść w szaleństwo. Czy jest miejsce w Afryce, gdzie Pan nie dotarł, choć chciał? Kilka miejsc na Saharze. Lubię pustynię. Mawiałem o niej, że jest moim spowiednikiem. Dziś jednak to konfesjonał wyjątkowo niebezpieczny. Zwyczajnie się boję. Nie mam już 23 lat, kiedy wyjechałem na Saharę po raz pierwszy i byłem przekonany o swojej nieśmiertelności. Afryka zresztą dość szybko nadwątliła tę pewność. A gdzie może Pan wracać nieskończoną ilość razy i wciąż czuje nienasycenie? Etiopia. Co za uroda ludzi i różnorodność pejzażu. Fascynująca historia. Niedościgła kuchnia. Wracam tam od blisko 30 lat i wciąż mi mało. Choć na początku to była trudna, wyboista relacja. Zmieniła się w miłość dojrzałą, ale zajęło mi to chwilę. „Od czasów Prousta znane są wędrówki pamięci śladem zapachu”, pisze Pan w „Dali”. Jak pachnie Pana Afryka? A mogę pani przeczytać fragment książki, gdzie przywołuję zapachy wędrówki? „Rdzawy smród silnika zmieszany z wonią żywicy w ciężarówce pełnej drewna na rudej drodze Kamerunu; odór wielbłąda po godzinie kołysania w bezmiarze nicości i pyłu gdzieś w północnym Mali; tłok aromatów znad kobiecych palenisk przy dworcu autobusowym w środkowej Ugandzie; zapach morza i ciepłego wiatru na plaży w Mozambiku z opuszczonym od dziesięcioleci parkietem do niedzielnych potańcówek przy pieśniach Tristão da Silvy; pierwsza smużka wonnego zmierzchu, gdy stygnie upał, a na niej spływa w dół miasteczka głos muezina, w wiosce granicznej między Beninem a Burkina Faso. Tam też ten basen po brzegi wypełniony piaskiem. Jakby mi się to śniło, nikt przecież czegoś podobnego nie mógłby wymyślić. Jakiś zakręt drogi, ale który? Jak wtedy pachniało powietrze, co dokładnie widziały moje oczy, jakie goniły się myśli? Chrzęst miału w ustach po burzy piaskowej w Namibii, smak ciepłej coli wypitej gdzieś w Somalii. Dotyk, ale i zapach wrzącego piasku, jego uwieranie między palcami stóp na traktach, bo przecież nie ulicach, Timbuktu. Nikt nie nazwał tego lepiej niż moja przyjaciółka Olga, kiedy powiedziała, że każda podróż jest ćwiczeniem z utraty, listą pożegnań. To nieuchronne. Ale też myślę, że próby przywołania mgnień minionego świata są ważną składową codziennej nauki odchodzenia. W lekcjach z umierania to ważne zadanie: zawsze mieć ze sobą mnogość odległych chwil, by w doświadczeniu ich mrowia móc powiedzieć sobie: to wszystko byłem ja, to było moje życie – i było wspaniałe”. Piękny fragment. „Dal” jest Pana pożegnaniem z Afryką? Bynajmniej. Nie wypowiedziałem jeszcze słynnego zdania Burtona. Wciąż myślę o powrotach. Kolejny tom będzie ze wspomnianej Etiopii. Wiem, wiem, ma pani już książki o Etiopii na półkach (śmiech). Ale ta będzie inna niż wszystkie, obiecuję. Powiedział mi Pan przez telefon, że „Dal” to Pana ulubiona książka. Dlaczego? Bo najtrudniejsza. Wiele razy dezerterowałem, załamywałem się, traciłem wiarę. A potem nagle kolejna zbutwiała fotografia, znaleziona w kącie antykwariatu, prowadziła mnie dalej. Ponadto naprawdę ufam, że dzięki spotkaniu na kartach tej książki ludzie, którzy wciąż budzą we mnie tyle czułości, wrócili. I przetrwają, dopóki nie zawieruszy się ostatni egzemplarz. Co takiego znalazł Pan w Afryce, czego nie zaoferowała Panu Europa? Ależ ja jestem szczęśliwym, spełnionym Europejczykiem! Najlepiej czuję się we Włoszech, w idealnej harmonii natury z kulturą. A jednak Afryka od zawsze mnie przyciąga. Tam odnajduję, choć już coraz rzadziej, świat, za którym atawistycznie tęsknię. Taki sprzed człowieka. Ale nie o tym jest ostatnia książka. Jest wyłącznie o tym, co ludzkie. Zobaczył Pan kawał świata, jego dużą część poznał dogłębnie. Jak ten świat będzie wyglądał po pandemii? Licho wie. Wszyscy mnie o to pytają jak mędrca, myląc adres. Ja mogę mieć tylko nadzieję, że Ziemia poradzi sobie z tym najpodlejszym wirusem, jakim to my dla niej jesteśmy. Poniekąd właśnie tym się teraz zajmuje. Czy ludzie staną się wobec siebie bardziej nieufni, wrodzy? To już się dzieje. Pół świata chce bić Chińczyków. Pół Polski chce bić górników. Piekło to zawsze inni. Niestety… Potrafi Pan sobie wyobrazić świat, w którym nie może Pan podróżować? Świetnie pamiętam taki świat. Ten sprzed upadku muru, sprzed Unii, sprzed strefy Schengen – świat PRL-u. Patrzę na to, co się dzieje w Polsce, i czasem widzę, że ludzie chcą wrócić do tamtych czasów. Zamknąć się szczelnie, odgrodzić, tym razem z własnej woli. Żal byłby. Spróbujmy może jednak tupnąć nogą, żeby im się nie udało. W ostateczności mam bogaty świat wewnętrzny i tam udam się na emigrację. Za chwilę Europa otwiera swoje granice. Gdzie Pan wyjedzie? Odwołałem swoją Lizbonę, Toskanię, Paryż. Może więc tam? Tylko za co? Jak większość z nas ostatnią złotówkę zobaczyłem w lutym. I straciłem pracę w Trójce już w marcu. Poza tym zauważyła pani, że cokolwiek gdziekolwiek dzieje się na świecie, to złotówka zawsze bierze cięgi. „To metafora losu nas, wiecznie gnębionych Polaków!”, zawoła w patriotycznym wzmożeniu jakiś mesjanista. Może sobie zasłużyliśmy? Dość. Nie narzekam i najpierw z otwartymi ramionami przyjmę podróżnych, na których czekam najbardziej: artystów i publiczność Siesta Festivalu. Mamy w Gdańsku we wrześniu, z konieczności spóźnioną, 10. edycję tego „święta muzyki szczęśliwej”. W tym roku to będzie szczególny czas. Jakbyśmy wszyscy wielką wojnę przetrwali. Na końcu „Dali” napisał Pan, że tytuł raczej powinien brzmieć „Żal”, ale Hanna Krall już go „zajęła”. Czego Panu żal? Że „wszystko jest jedyne i przepada na zawsze”. Tak się mężczyznom robi zazwyczaj po pięćdziesiątce. Ale wie pani, że mnie to uderzyło, kiedy miałem lat pięć i od tamtej pory właściwie każde moje słowo, nuta, fotografia są niezgodą na tę, proszę przyznać, pewną niefortunność losu.
Marcin Kydryński: „Zacząłem za granicą milczeć na temat kraju swego pochodzenia...”
Czy dziennikarz wróci do Radiowej Trójki?
Zamknięty w swoim domu nad Liwcem miał czas na „pytania zadawane sobie” i trudne wybory. Po 31 latach Marcin Kydryński pożegnał się z radiową Trójką. „To była dewastująca decyzja. Ma swoją cenę”, wyznaje. W maju ukazała się jego książka „Dal. Listy z Afryki minionej”, którą pisał w Maroku, Paryżu i Warszawie. Beacie Nowickiej opowiada o tym, że w życiu „wszystko jest jedyne i przepada na zawsze”. Tylko na VIVA.pl prezentujemy fragment wywiadu z Marcinem Kydryńskim, którego całość można przeczytać w najnowszej VIVIE! Marcin Kydryński o polskości, radiu i czasie izolacji Powrócił Pan już do normalności? Od pięciu lat nie. Tego się nie spodziewałam… Co wydarzyło się pięć lat temu? Zacząłem za granicą milczeć na temat kraju swego pochodzenia, bo ponownie było mi wstyd. Hm… Gdzie Pan spędził czas kwarantanny? Głównie na farmie. Wróciłem ostatnimi samolotami z Maroka przez Lizbonę i osiadłem nad Liwcem. To spora ziemia. Bywało, że zapominałem o grozie rzeczywistości i cieszyłem się z powrotu żurawi, barw sójek, z czeremchy, która u mnie kwitnie jako pierwsza. Tam było łatwiej utrzymać emocje w ryzach? Kiedy zobaczy się jelonka o zmierzchu, jak brodzi we mgle i skubie źdźbła wilgotnej trawy, to napięcie mija, proszę mi wierzyć. Wierzę. Jest Pan typem samotnika. Z kim Pan wtedy najczęściej rozmawiał? Za Szymborską postawiłem na „Pytania zadawane sobie”. Miałem czas, żeby podjąć trudne decyzje. I po 31 latach pożegnał się Pan ze słuchaczami Trójki. 17 maja ostatni raz zagrał Pan „Siestę”. Długo szukał Pan utworów? Wybór nie był trudny. Powiedziałem potem podczas programu, że mamy trzy wyjścia. Sięgnąć po pieśni protestu przeciwko tyranom. Uderzyć w ton łzawy i zacząć od piosenki „To ostatnia niedziela”, a potem się pociąć albo – co wydaje się najwłaściwsze – ten ostatni raz sprawić sobie przyjemność muzyką, którą kochamy. A branie się za bary ze złoczyńcami zostawić ludziom, którzy się na tym znają. Posłuchaliśmy sobie trochę „muzyki szczęśliwej”, a potem zabrałem zabawki. Szkoda. Podobno nowy szef bardzo Pana zachęca do powrotu? Rozumiem tych, którzy w trudnej życiowej sytuacji wracają na prośbę Kuby. I ja mam do niego mnóstwo sympatii, szacunku i sporo zaufania. Ale nie wierzę w ani jedno słowo jego mocodawców. Poza tym czułbym się niepoważnie wobec moich słuchaczy: odchodzę, przychodzę, wychodzę, wracam. Chcę, żeby wiedzieli, że w trudnych chwilach nie zawiodę ich swoją postawą. To była dewastująca decyzja. Ma swoją cenę. Byłem jej świadom. W moim pojęciu miałem już tylko wybór między wygodą życia a przyzwoitością. Ale raz jeszcze proszę, by nie oceniać tych, którzy zostali lub wrócili. Wybrali „wariant czeski”: najważniejsze to przetrwać. Zapewne nie mieli innego wyjścia. „Nic już nie będzie takie samo” – od dwóch miesięcy to zdanie powtarzamy najczęściej. Co na pewno zmieni się Pana zdaniem? Staniemy się bardziej lękliwi. Ale to minie. Pamiętam autentyczną histerię i panikę po 11 września. Kto by pomyślał, że da się po tym dalej żyć. A dało się. Mam przypowieść na tę okazję, może znajdzie w niej pani pocieszenie. Otóż rok wcześniej, lecąc z Sudanu, wiozłem w kabinie pasażerskiej półtorametrowy miecz. Cóż, później po prostu nie woziłem już mieczy. I my „nie będziemy wozić mieczy”. Nie mam nadziei, że staniemy się lepsi. To czcze deklaracje. A potem, jak zawsze, żądza władzy i kasy każe nam dobijać planetę i siebie nawzajem.
Weronika Marczuk po raz pierwszy z córeczką Anią w wyjątkowej sesji VIVY!
„Od pierwszego momentu czułam się tak, jakbym od dawna była jej matką"
To wyjątkowy wywiad i sesja. Weronika Marczuk długo starała się o to, by spełnić marzenie o byciu mamą! ,,Czuję się bardzo szczęśliwa i długo czekałam, żeby to poczuć", mówi dziś. Gwiazda pojawiła się na nowej okładce VIVY! wraz z córeczką, Anią. Weronika Marczuk w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiedziała o swojej walce o macierzyństwo – rozmowie, która niesie nadzieję także innym kobietom. Co poczuła, kiedy w końcu trzymała na rękach swoją córeczkę? Jakim dzieckiem jest Ania? Weronika Marczuk po raz pierwszy z córeczką Jaka jest Twoja córeczka Ania? Na pewno ma charakter, który pokazuje już od pierwszych dni życia. Rozwija się tak szybko, że codziennie mnie to zadziwia. Nie miałam okazji być z takim malutkim dzieckiem 24 godziny na dobę. Teraz dużo lepiej rozumiem, dlaczego matki uważają, że ich dziecko jest niezwykłe i tak bardzo są z dziećmi związane. Nigdy bym nie uwierzyła, że taka malutka laleczka potrafi wyczuwać każdy gest, rozpoznawać mój głos przez telefon i śpiewać, a ja mam to nawet nagrane. Moja mama jej śpiewa ukraińskie piosenki, a ona podśpiewuje w rytm i w takt. Czy ty to rozumiesz? (...) Jak to się stało, że do tej pory nie miałaś dzieci? Ja też na twoim miejscu zadałabym sobie to pytanie. Myślałam, że nie chcesz, że macierzyństwo Cię nie pociąga. Nic bardziej błędnego. Zawsze kochałam dzieci, mam dziewięcioro chrześniaków, których traktuję jak własne. Najpierw mi się wydawało, że na urodzenie swojego dziecka mam jeszcze czas, bo niektóre okoliczności wykluczały możliwość myślenia o ciąży. Gdy podjęłam decyzję, że nie odkładam, okazało się, że nie jest to takie proste. (...) Czy Twój partner miał świadomość, że to staranie się o dziecko będzie takim trudnym wyzwaniem? Nie wiedzieliśmy o tym, ale on napełniał mnie spokojem i swoją pewnością. Uważał, że to jest naturalna kolej rzeczy i że nie musimy o tym rozmawiać. Wdzięczna jestem za to, że nigdy nie poskarżył się, że robię czegoś za dużo czy za mało. Albo że jestem zbyt męcząca. Po prostu wiernie mi towarzyszył, nie analizując sytuacji. Dziś wiem, że pewne rzeczy można przewidzieć, na przykład to, jak się zachowa twój partner w sytuacji kryzysowej. Jak pewne cechy, które nam się podobają w okresie beztroski, mogą potem obrócić się przeciwko nam w ciężkich chwilach. Cieszę się, że tata Ani jest takim człowiekiem, o nikim nie powie złego słowa, w żadnej sytuacji. Był przy porodzie? Nie dosłownie, bo rodziłam przez cesarskie cięcie, ale był obok na sali operacyjnej i przejął córeczkę od razu po moim pierwszym dotyku. To było absolutnie cudowne, gdy usłyszałam jej płacz. Mam nagranie z naszego pierwszego spotkania. Ania już była czyściutka, ciemne włoski, donoszona. Jej rączki chciały od razu coś chwytać. A tatuś od razu po tym przeżywał swoje 20 minut na tak zwanym kangurowaniu. Dziecko daje się najpierw matce, a potem ojcu, by się uodporniło na bakterie rodziców. Widać na zdjęciach, jakie to wzruszające przeżycie dla mężczyzny, a Ania od razu chciała jeść. Szukała pokarmu, a ja szczęśliwie od razu po porodzie mogłam ją nakarmić. View Burdaffi on the source website A jak Ty się wtedy poczułaś? Tak jak widziałam to w wyobraźni – wszystko było takie naturalne, takie, jakbym to już kiedyś przeżyła. Magiczna chwila, której żadne obawy czy ból nie mogą zakłócić. Od pierwszego momentu czułam się tak, jakbym od dawna była jej matką. Nic mnie nie dziwiło. I ten jej nosek do góry, i usteczka wykrojone w kokardkę. Nie musiałam się uczyć odruchu opiekuńczości, on się od razu pojawia. Cały wywiad z Weroniką Marczuk w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w sprzedaży od 10 czerwca, a także w wydaniu internetowym KLIKNIJ TUTAJ. Co jeszcze znajdziesz w nowym numerze? Co jeszcze w nowej VIVIE! 11/2020 Marcin Kydryński po 31 latach rozstał się z radiową Trójką, w maju napisał książkę, zamknięty w swoim domu nad Liwcem miał czas na trudne wybory… O trudnej i skomplikowanej drodze w poszukiwaniu własnej tożsamości opowiada Agata Tuszyńska. Pierwsze damy - Duda, Jaruzelska, Kaczyńska, Komorowska, Kwaśniewska… W jaki sposób zapamięta je historia? W VIVA! Podróże: „Marta włada dworem, w którym przyjmuje gości, a córki jedną z najlepszych restauracji na Mazurach – Starą Kuźnią”, pisze w „Cudnych manowcach” Magda Grzebyk.
„Ja tu spędziłem najpiękniejsze chwile swojego życia”. Marcin Kydryński we wzruszających słowach o Lizbonie EKSKLUZYWNE VIDEO
Dzięki podróżom Marcina Kydryńskiego niejedna osoba niejedna osoba miała okazję zobaczyć wyjątkowe miejsca, których nie było dane im odwiedzić. Miejscem, które szczególnie zapadło mu w pamięć jest Portugalia, a przede wszystkim Lizbona. Dlaczego? Przeczytaj też: TYLKO U NAS! Marcin Kydryński w podróży po Lizbonie. Czym zaskakuje miasto miłości i muzyki? Marcin Kydryński o Lizbonie Marcin Kydryński we wzruszających słowach opowiedział nam o tym wyjątkowym miejscu. Pisarz jest zachwycony kulturą i atmosferą, jaka panuje w Lizbonie. Nic więc dziwnego, że swoją najnowszą książkę „Muzyka moich ulic. Lizbona’’ poświęcił właśnie temu portugalskiemu zakątkowi. Dlaczego Marcin Kadryński kocha Lizbonę? Czym wyróżnia się muzyka fado? Co charakteryzuje muzykę kabowerdyjską? Na te, i inne pytania podróżnik odpowiedział w rozmowie z dziennikarzem magazynu VIVA!, Romanem Praszyńskim. Najnowsza książka podróżnika, która jeszcze bardziej przybliży Wam atmosferę panującą w tym miejscu, czyli „Ulice moich marzeń. Lizbona’’ jest już dostępna w księgarniach w całej Polsce. Zobacz: Wystawa afrykańskich zdjęć Marcin Kydryńskiego to tylko element wtorkowej gali VIVA! Photo Awards! oraz: Podróże: W górę rzeki, w głąb duszy. Kongo oczami Marcina Kydryńskiego
TYLKO U NAS! Marcin Kydryński w podróży po Lizbonie. Czym zaskakuje miasto miłości i muzyki?
Anna Maria Jopek powraca z nową płytą po pięciu latach przerwy. Czym zaskoczy fanów?
Anna Maria Jopek więcej szczegółów dotyczących nowej płyty zdradzi w nadchodzących tygodniach. Artystka póki co potwierdziła, że album trafi na sklepowe półki w Walentynki, czyli 14 lutego 2017 r. Czego tym razem możemy spodziewać się po wokalistce? Polecamy też: Podróże: W górę rzeki, w głąb duszy. Kongo oczami Marcina Kydryńskiego Póki co do sieci trafił trailer, który jest zapowiedzią krążka. Przed ogłoszeniem szczegółów dotyczących projektu, artystka ma zamieścić w sieci jeszcze dwa takie trailery. View oEmbed on the source website Anna Maria Jopek - wokalistka, kompozytorka, improwizatorka, wizjonerka, pasjonatka. Nagrywa i koncertuje na całym świecie z najważniejszymi postaciami muzyki naszych czasów (m.in Pat Metheny, Youssu’n Dour, Bobby McFerrin, Ivan Linz, Branford Marsalis, Nigel Kennedy, Richard Bona, Oscar Castro-Neves, Makoto Ozone) Wystąpiła na najbardziej prestiżowych scenach świata, takich jak: Carnegie Hall, Hollywood Bowl, Royal Festival Hall, Opera w Tokio i Tel Awiwie, Blue Note Tokyo, Santori Hall. Nagrywała w Studiach Real World u Petera Gabriela, Abbey Road w Londynie i Power Station w Nowym Jorku. Tylko w ostatnim czasie Anna Maria Jopek koncertowała na największej scenie Tokyo Jazz Festival, w Tajwanie, Rosji, Izraelu, Chinach, Wielkiej Brytanii, Słowacji, Czechach, Portugalii występowała w ramach trasach koncertowych w Australii, Niemczech, Hiszpanii, USA/Kanadzie czy Meksyku, występowała także w Indonezji, Sinagurze, Szwecji, Brazylii czy na Ukrainie. Od 2000 roku jej muzyka jest wydawana na całym świecie. Sprzedała milion płyt, ale najbardziej ceni sobie kameralistykę i scenę blisko ludzi. Mieszka na warszawskim Żoliborzu i w lizbońskiej Alfamie. 3 maja 2015 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski - za wybitne zasługi w pracy artystycznej i twórczej oraz za popularyzowanie polskiej muzyki w świecie. Polecamy też: Marcin Kydryński opowiedział o swojej fascynacji Afryką. Zobaczcie film z sesji do nowej VIVY! MODY!
Wystawa wyjątkowych zdjęć uświetni wyjątkową galę. We wtorek przyznanie nagród VIVA! Photo Awards
Wystawa afrykańskich zdjęć Marcin Kydryńskiego to tylko element wtorkowej gali VIVA! Photo Awards!
Marcin Kydryński w swojej książce „Biel. Notatki z Afryki” poprzez wyjątkowe zdjęcia pokazuje obcy kontynent, dla nas zupełnie dziki. Ten album stał się osobistym zapisem licznych podróży fotografa do Afryki. Jego podróże wynikały ze zwyczajnej zachłanności na piękno. W końcu człowiek od zawsze snuł wielkie marzenia o podróżach. „Każda podróż jest w rzeczywistości wędrówką do własnego wnętrza, to truizm. (…)” - pisał w swoim reportażu dla VIVY! w 2015 roku. Marcin Kydryński wielokrotnie udowadniał, że podróżowanie jest dla niego czymś więcej. Znany podróżnik, fotograf i i znawca muzyki wciąż wraca do Afryki. Stworzył opowieść o kontynencie zbierając w jedną całość wspomnienia i zapisy podróży z 25 lat. „Powroty w miejsca naszych życiowych dramatów oswajają dotąd zaklęte przestrzenie. Pozwalają sięgnąć w głąb własnych lęków, stawić im czoło. Ułatwiają zrozumienie puszczy czasem trudniejszej do poznania niż las wnętrza Afryki: naszej duszy” - wyjaśnił. Jak zrodziła się miłość do tego nieznanego kontynentu? Czego boi się tak naprawdę? Czego pożąda? Jak wiele razy uniknął śmierci? Na te i inne pytania, znany fotograf odpowiedział Romanowi Praszyńskiemu w wywiadzie dla magazynu VIVA! Moda. Polecamy też: Podróże: Etiopia, Sudan, Kenia. Warsztaty z portretu - Afryka oczami Marcina Kydryńskiego Marcin Kydryński w sesji z 2016 roku dla VIVY! Mody Kiedy pomyślał Pan pierwszy raz: muszę jechać do Afryki? Marcin Kydryński: Bardzo wcześnie. Kiedy byłem dzieckiem. Nad moim łóżkiem wisiała mapa świata, a Afryka była w samym centrum, wabiła mnie. Całe moje dzieciństwo z braku gier elektronicznych było wypełnione lekturami. Te książki, które zostały we mnie najsilniej i zaważyły na moim życiu, były książkami podróżniczymi. O Afryce w szczególności. – Pierwsza wyprawa przez cały kontynent z Marcinem Mellerem i Olgą Stanisławską. Miał Pan wyobrażenie, na co się porywacie? Żadne z nas nie miało wcześniej ważnych doświadczeń podróżniczych. Byliśmy bardzo młodzi, mieliśmy po dwadzieścia parę lat. Cała nasza wiedza pochodziła z książek Kapuścińskiego i kilku numerów „National Geographic” w wersji oryginalnej. – Brawura? Bez wątpienia. Odwaga wynikająca z całkowitej niewiedzy. Wtedy każde z nas doświadczyło sytuacji krańcowych. Po raz pierwszy spotkaliśmy się ze śmiercią – przeżyliśmy dramatyczny wypadek autobusu w Kenii. Cud, że uszliśmy z życiem. Doświadczyliśmy chorób i dramatycznej nędzy. A jednocześnie były to bez wątpienia również doświadczenia ekstatyczne. Nigdy wcześniej nie byliśmy wystawieni na taką próbę urody życia. Nic nas wcześniej nie przygotowało na widok Sahary czy tropikalnych wysp albo dżungli Zairu. To były doznania trudne dziś do przekazania i trudne do doświadczenia. Zdążyliśmy zobaczyć Afrykę przed histerycznym wzrostem masowej turystyki. – W swojej nowej książce „Biel. Notatki z Afryki” napisał Pan: „Chorowałem. Bałem się. Pożądałem”. Afryka to są bardzo silne doświadczenia. Pożądanie, o które pan pyta, to zachłanność na urodę świata. Jako fotograf dostrzegam je w każdym źdźble trawy. To nie musi być od razu powabna, roznegliżowana młoda dama. Naprawdę uroda tego kontynentu w jego różnorodności jest trudna do wytrzymania. I to pożądanie dotyczy także tego, żeby zatrzymać ją w sobie, dla siebie, a także próbować o tym opowiadać obrazem innym ludziom. – A lęk? Tego mi nigdy nie brakowało. Jest taka droga w Ugandzie do granicy z Rwandą. Bardzo wąska, kręta szosa długości 420 kilometrów w górach, gdzie cały czas pada. I autobus pełen ludzi zatrzymujący się bodaj 30 razy pokonuje tę drogę w cztery godziny. Człowiek siedzi w nim i myśli: Co ja tu u licha robię? Bo nie ulega wątpliwości, że tego się przeżyć nie da. A jest jeszcze lęk o najbliższych. O ludzi, których się zostawia w kraju. Gdyby rzeczywiście coś mi się stało, czy zostawiłem ich w poczuciu, że byli dla mnie ważni? Czy wiedzą, że ich kocham? Czy nie zostawię po sobie czegoś, co kiedykolwiek może im sprawić ból? Każda podróż samochodowa czy lotnicza małą cessną na środek pustyni niesie w sobie zagrożenie. Marcin Kydryński w sesji z 2016 roku dla VIVY! Mody – Zwłaszcza z pijanymi pilotami? Tak było w Sudanie, leciałem z Chartumu do Malakal. Ormiańscy piloci nie mogli być trzeźwi, bo nikt trzeźwy nie zgodziłby się pilotować tego złomu. A w dodatku lecieliśmy w strefę wojenną. Niebezpiecznie było w powietrzu i na ziemi. Gdy wylądowaliśmy, rozchełstani, pijani winem palmowym żołnierze przystawili nam karabiny do piersi i powiedzieli, że mamy się wynosić. Tam życie ludzkie nie ma do dzisiaj żadnej wartości. Mogli nas rozwalić choćby dla sportu, dla czystej przyjemności, żeby coś się działo w ich nudnym miasteczku. – Dlaczego Pan tak ryzykuje? Wtedy nie wiedziałem, że tak się to skończy. Natomiast wciąż mi się wydaje, że jestem znaczenie bliżej krańcowych sytuacji w codziennym życiu. Każdy z nas może zachorować, nie trzeba w tej sprawie jeździć do Konga. Mnie akurat tam dopadła malaria z domieszką tyfusu. I byłem zupełnie sam w samym środku dżungli, bez znajomości języka i szansy zadzwonienia do kogokolwiek. To była sytuacja znaczenie bardziej dramatyczna. – Jak Pan się uratował? Miałem szczęście. Tego nigdy dosyć. Mój organizm mógł się poddać, a tego nie zrobił. Przez jakiś czas wahałem się na krawędzi życia i śmierci. Byłem w dwu szpitalach. Potem, mając 40 stopni gorączki, wracałem samolotem do kraju. To był czas na dwa miesiące przed wybuchem epidemii eboli. Na nikim więc nie robiło wrażenia, że słaniający się w malignie facet wsiada do samolotu. – Rozmawiałem kiedyś z Pana mamą, Haliną Kunicką. Powiedziała, że bardzo przeżywała Pana nieobecność. I to, że znów Pan wrócił do Konga. Jak na to spojrzeć chłodno, moje zachowanie było dość szalone. Zachorowałem, jadąc w miejsce, na którego zobaczeniu bardzo mi zależało. To jedno z tych, o których „National Geographic” pisze: „Ostatnie miejsce na ziemi”. Po takiej chorobie każdy normalny człowiek by się wycofał. A ja wróciłem do Konga, żeby przejść tą drogą jeszcze raz. Żeby w mojej pamięci nie urosła do mitycznych rozmiarów. Mam taką teorię, codzienną walkę, mój prywatny dżihad, że należy odczarowywać miejsca i sytuacje. Dlatego staram się jak najczęściej jeździć drogą z Nairobi do Mombasy, gdzie z Marcinem mieliśmy tragiczny wypadek. Zobacz też: „Afryka to pretekst do rozmowy”. Filmowy wywiad z Marcinem Kydryńskim o notatkach z podróży – Czego Pan właściwie szuka w Afryce? Nie ma na to jednej odpowiedzi. Chyba jest tak, jak z fotografią. W niej nieustająco szukamy siebie. Kim jesteśmy, na ile dojrzewamy, na ile mądrzej potrafimy na ten świat patrzeć. Moje podróże wynikały ze zwyczajnej zachłanności na piękno. Bo jakkolwiek, lądując w afrykańskim mieście, zawsze myślę: to niemożliwe, co ja tu robię. Afrykańskie metropolie są przedsionkiem piekła. Ale potem ruszam w interior i nie ma miejsca, gdzie czułbym się lepiej. Gdzie czułbym się szczęśliwszy, gdzie uroda ludzi i krajobrazu zachwycałaby mnie bardziej. – Nieustająco musi Pan tam wracać? Kiedyś byłem znakomitą ilustracją tezy, że życie jest gdzie indziej. Kiedy mieszkałem w Lizbonie, chciałem być u siebie na farmie w Polsce. Kiedy byłem na farmie, chciałem być w Afryce. Kiedy byłem w Afryce, to dostałem na przykład cholernej malarii i myślałem: co ja tu robię, chciałem być w domu na Żoliborzu. Więc byłem rozdarty. Ale teraz, może to kwestia wieku, czytam starych chińskich poetów i cytując jednego z nich: „moje serce jest spokojne jak szeroka rzeka”. – Serio? Dzisiaj nie. Jestem trochę spięty tym, że jutro wychodzi moja książka „Biel. Notatki z Afryki”. Że rozmawiamy o niej i nie wiem, czy będę miał wystarczająco ciekawe rzeczy do opowiedzenia. I jak sobie jutro poradzę w „Dzień Dobry TVN”? Jestem człowiekiem raczej nieśmiałym i skrytym. Najbardziej na świecie nie lubię występować przed publicznością. Więc są chwile, kiedy jestem trochę podminowany, ale ostatnio moje życie znacznie się wyprostowało. Pewne rzeczy sobie przetłumaczyłem. Taką na przykład fundamentalną, jak się miało okazać, kwestię, żeby polubić swoją bezimienność. Nieistnienie. Polecamy też: Podróże: W górę rzeki, w głąb duszy. Kongo oczami Marcina Kydryńskiego „Biel. Notatki z Afryki” Marcina Kydryńskiego, wydawnictwo Edipresse Książki – Co to znaczy? Wychowałem się w domu otoczony ludźmi, którzy byli istotni w owych czasach. Moi rodzice – Halina Kunicka i Lucjan Kydryński – i ich najbliżsi przyjaciele byli otoczeni przez znaczną część społeczeństwa sympatią, szacunkiem, niektórzy z nich nawet uwielbieniem. Szczerze mówiąc, nie znałem nikogo innego. Za rzecz naturalną uważałem, że moim powołaniem w życiu jest dokładnie to samo – być wielki. Niech mi pan wierzy, że to ogromnie mi przeszkadzało. Chciałem bardzo dorosnąć do świata, w którym się wychowałem. A to siłą rzeczy przynosiło nieszczęście. I jakiś czas temu bez wyraźnej przyczyny i momentu przełomowego pomyślałem sobie: nie muszę być wielki. Zaakceptowałem swoją nieistotność. – Książka „Biel” też jest nieistotna? Napisałem ją przede wszystkim dla siebie. Jest formą terapii po dramatycznych sytuacjach, które mnie spotkały przez 25 lat podróży po Afryce. I bez wątpienia jest formą potwierdzenia, że to wszystko nie zdarzyło się komuś innemu. Ale będę przeszczęśliwy, jeżeli słuchacze moich audycji odnajdą w niej coś dla siebie. Od lat dostaję od nich wiele maili i wiem, że interesują ich moje rozmaite przemyślenia – od pozornie błahych na temat muzyki po istotne, jak kwestia religii czy miłości. – Pokazał Pan Afrykę swoim synom? Byliśmy parokrotnie razem, ale prawdopodobnie byli za młodzi. Nie byli zachwyceni, entuzjazmu wystarczyło na kilka dni zaledwie. Pocieszam się nadzieją, że zostało w nich wspomnienie urody, pejzażu, zapachu. I przygody. W Kenii dostaliśmy się w oko cyklonu. Rzeka porwała obóz, w którym mieliśmy mieszkać. Na naszych oczach zmyło namioty i samochody. – Chciałby się Pan podzielić Afryką z synami? Miałem, jak każdy rodzic, potrzebę obdarowania synów wszystkimi moimi fascynacjami. Wszelako nie trafiły one na żyzny grunt. Moi synowie mają inne zainteresowania, inne pasje. Odrzucili mnie z całym wachlarzem moich propozycji muzycznych, fotograficznych, podróżniczych i literackich. – Jak Panu z tym? Ciężko. Ale myślę sobie, że to się może zmienić. Też wielu wyborów mojego taty nie rozumiałem. Choćby opery. A po drugie – nie powinniśmy na siłę nikogo zmieniać. Jak każdemu ojcu, zależy mi, żeby moi synowie byli szczęśliwi. Wierzę, że osiągną to swoimi drogami. – Co Pana ciągnie do Lizbony? Ma Pan tam mieszkanie. To moja późna miłość. Zakochałem się w niej, mając czterdziestkę. Nigdy wcześniej nie podejrzewałem się o tak silne uczucia. Lizbona w jakiś sposób zastąpiła mi Afrykę. Jest pocieszeniem po tym, że nie znalazłem w Afryce domu. Szukałem go na pograniczu Somalii i Kenii, to mało spokojne miejsce, zwyciężył rozsądek. Lizbona jest preludium do Afryki. Tam intensywnie czuje się klimat, kulturę Afryki. Marcin Kydryński w sesji z 2016 r. dla VIVY! Mody Polecamy też: Marcin Kydryński opowiedział o swojej fascynacji Afryką. Zobaczcie film z sesji do nowej VIVY! MODY! – Muzykę? Oczywiście! Muzyka afrykańska jest mi najbliższa. Jestem wielkim wyznawcą muzyki luzofońskiej, skupionej wokół języka portugalskiego – ona korzenie również ma w Afryce. Zakochałem się w portugalskiej muzyce ulic. Napisałem o tym książkę. A dziś szczerze tej ulicznej muzyki nienawidzę. – Dlaczego? Bo się rozpleniła. Jest wszędzie, jest jej za dużo i kiepskiej jakości. Chciałbym, żeby jak w Nowym Jorku, za czasów Billie Holiday, weryfikowano tych ulicznych grajków. Z braku innych chętnych sam mogę zostać kuratorem. Wiem, że Lizbona jest miastem tolerancji, tak głosi hasło tego miasta, ale wszelka tolerancja ma swe granice. – Głos inkwizytora? Bardzo chętnie przyjąłbym ten tytuł, żeby ocalić lizbońską muzykę. Moim ulubionym kościołem jest Santo Domingo, gdzie zapadały wyroki Inkwizycji. Stamtąd wyprowadzano tych nieszczęśników na stracenie. Siadam tam często. – Pan lubi samotność? Jest mi niezbędna. Ilekroć jestem na farmie – mam dom poza Warszawą – cieszę się ciszą. Jakkolwiek jestem dosyć towarzyską osobą, muszę czasami mieć dni, albo i tygodnie, kiedy nie odzywam się do nikogo i nikt do mnie nie mówi. Czytam, chodzę po lesie, patrzę na krowy. Chłonę szczęście. – Życie w drodze jest najważniejsze? Podróżować jest bosko, jak śpiewa Kora. Ale jestem ulepiony z wielu postaci. Sekret mojego szczęścia tkwi we właściwych proporcjach. Nie wyobrażam sobie wyłącznie życia na farmie. Ani nieustannego przedzierania się przez dżungle Konga. Jakkolwiek banalnie to zabrzmi, bardzo się cieszę chwilą. Sytuacja, w której mam kilka osobnych życiorysów – podróżnika, fotografa, miłośnika muzyki – jest idealna. Polecamy też: Podróże: W górę rzeki, w głąb duszy. Kongo oczami Marcina Kydryńskiego Zobacz też: Spośród 3 tysięcy zdjęć wybraliśmy jedynie 12. Zobacz prace laureatów VIVA! PHOTO AWARDS 2016
12 zdjęć wybranych spośród trzech tysięcy nadesłanych…
Zobacz prace laureatów VIVA! Photo Awards 2016
Ósma edycja konkursu fotograficznego Viva! Photo Awards odbyła się dwa lata temu. Nad ponad trzema tysiącami nadesłanych przez amatorów i profesjonalistów prac obradowało jury w składzie: wybitny fotokompozytor Ryszard Horowitz (przewodniczący), redaktor naczelna VIVY! Katarzyna Przybyszewska, dyrektor artystyczny VIVY! Marek Knap, fotograficy: Marcin Kydryński, Sandro Miller – fotograf Johna Malkovicha, i Jacek Bonecki. Ten ostatni podkreślił: „Chwila, która łapie piękno. To jest właśnie fotografia”. VIVA! Photo Awards 2016: laureate Wystawa nagrodzonych fotografii prezentowana była od 8 listopada do 1 grudnia na Zimowym Narodowym. Były to wyjątkowe prace, wybrane przez jury spośród kilku tysięcy nadesłanych na konkurs VIVA! PHOTO AWARDS. Od 2008 roku VIVA! Photo Awards z sukcesem promuje polską fotografię, cieszy się wielkim uznaniem i popularnością. Wystawy konkursowe gościły w największych miastach w Polsce, a laureaci VIVA! Photo Awards fotografowali dla największych tytułów na całym świecie. W 2018 roku odbędzie się jego 10., jubileuszowa edycja. W galerii obejrzysz prace laureatów konkursu z 2016 roku
Dlaczego wciąż wraca do Afryki? Wywiad z Marcinem Kydryńskim w nowym wydaniu magazynu VIVA! MODA! Uwaga, konkurs!
Podróżnik, fotograf, znawca muzyki. Marcin Kydryński wciąż wraca do swej ukochanej Afryki. W fascynującym wywiadzie, który znajdziecie w najnowszym wydaniu magazynu VIVA! MODA podróżnik odsłania również mroczną stronę mroczną stronę tej miłości: „Jest taka droga w Ugandzie do granicy z Rwandą. Bardzo wąska, kręta szosa długości 420 kilometrów w górach, gdzie cały czas pada. I autobus pełen ludzi zatrzymujący się bodaj 30 razy pokonuje tę drogę w cztery godziny. Człowiek siedzi w nim i myśli: Co ja tu u licha robię? Bo nie ulega wątpliwości, że tego się przeżyć nie da. A jest jeszcze lęk o najbliższych. O ludzi, których się zostawia w kraju. Gdyby rzeczywiście coś mi się stało, czy zostawiłem ich w poczuciu, że byli dla mnie ważni? Czy wiedzą, że ich kocham? Czy nie zostawię po sobie czegoś, co kiedykolwiek może im sprawić ból? Każda podróż samochodowa czy lotnicza małą cessną na środek pustyni niesie w sobie zagrożenie”. Cały wywiad z Marcinem Kydryńskim znajdziecie w nowym wydaniu magazynu VIVA! MODA! „Jestem towarzyski. Ale muszę mieć dni, kiedy nie odzywam się do nikogo" - mówi Marcin Kydryński. Uwaga! Konkurs! Mamy dla was dwa egzemplarze najnowszej książki Marcina Kydryńskiego „Biel. Notatki z Afryki”. Aby wygrać jeden z nich odpowiedzcie na pytanie: „Jaka jest podróż moich marzeń?”. Odpowiedź z uzasadnieniem zamieśćcie pod tym postem. Na odpowiedzi czekamy do niedzieli 22 maja do godziny 23.59. Zapraszamy do zabawy! Regulamin konkursu znajdziecie: TU
„Afryka to pretekst do rozmowy”. Filmowy wywiad z Marcinem Kydryńskim o notatkach z podróży
„Biel”, czyli opowieści Marcina Kydryńskiego o Afryce to zapisy i relacje z wielu podróży, które autor odbywał przez 25 lat. Opis wrażeń i wspomnień białego człowieka na Czarnym Lądzie uzupełniają wyjątkowe zdjęcia pokazujące Afrykę oczami autora. Co Marcin Kydryński mówi o swojej nowej książce? „Jeśli poczują się Państwo poirytowani, że jest to książka zbyt osobista, intymna, że nie przypomina niczego, co już znacie, to może dobrze. Tylko tak mogło być. Jeżeli ktoś nazwie ją albumem fotograficznym, sprawi mi przyjemność. Gdy uzna, że to książka o Afryce, nie będę się spierał. Na nieprzyjemny zarzut, że jest w istocie autobiografią, nie będę umiał odpowiedzieć, zażenowany, przyłapany na gorącym uczynku. Sam myślę o „Bieli” jak o notatkach na marginesach książek, które zawsze mam ze sobą w podróży, bo lubię rozmawiać ze znacznie mądrzejszymi od siebie”. Podróżnik jest także autorem VIVY!, a jego reportaże wielokrotnie gościły na łamach magazynu. Polecamy nasz wywiad z podróżnikiem. Zobaczcie także: Etiopia, Sudan, Kenia. Warsztaty z portretu - Afryka według Marcina Kydryńskiego.
Podróże: Etiopia, Sudan, Kenia. Warsztaty z portretu - Afryka oczami Marcina Kydryńskiego