Z wizytą u Manueli Gretkowskiej. Sama zaprojektowała dom, zrobiła kurs kładzenia kafelków
Jej książki i poglądy budzą wiele emocji, sama szuka na co dzień spokoju. Kilkadziesiąt minut od Warszawy urządziła swój wymarzony dom. Ukochane psy, kontakt z naturą – to daje Manueli Gretkowskiej poczucie szczęścia. Nie mniejsze wywołują wizyty córki. Jak Pola reaguje na pomysły na nowe drogi zawodowe mamy? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 23.02.2025 r.] Manuela Gretkowska: „Zrobiłam kurs kładzenia kafelków”. Co na to córka? Jest autorką wielu felietonów i książek, działa społecznie, zabiera głos w ważnych sprawach. Zdaje sobie jednak sprawę, że poza tymi zajętościami, warto mieć w ręku fach. Dlatego jakiś czas temu Manuela Gretkowska podjęła ważną decyzję. Dziś zajmuje się czymś jeszcze. „Zrobiłam niedawno kurs zawodowy kładzenia kafelków. Moim zdaniem i tak za późno. I nie miałabym nic przeciwko, gdyby Pola też działała na dwóch polach, czyli miała pieniądze z rzemiosła i jednocześnie mogła być wolna w innych dziedzinach – podróżowaniu czy sztuce. Żyć jedynie z pracy swojego umysłu to trudne i ryzykowne". słyszymy. Nasz reporter zapytał, czy Pola jest dumna ze swojej mamy, że wykazała się taką zaradnością. „To nie jest zaradność. To jest jakiś bardzo dziwne działanie”, śmiała się Pola Gretkowska przed kamerą VIVY.pl. CZYTAJ TAKŻE: „Bywałam kiepską matką". Dziś Manuela Gretkowska nadrabia stracony czas z córką Polą Manuela Gretkowska o swoim domu. Kto go zaprojektował? Nasza rozmowa miała miejsce pośrodku lasu, blisko strumienia. Na chwilę przed włączeniem kamer przed bramą pisarki przebiegły przed naszym autem trzy sarny. Upragniony spokój rodzina Pani Manueli osiąga w czterech ścianach, których wnętrza zostały starannie zaplanowane. „Dom projektowaliśmy z moim Piotrem razem co do centymetra. „To jest bardzo maleńki dom - bo już widzieliśmy, że Pola z nami mieszkać nie będzie – uznaliśmy, że pokój, kuchnia, łazienka nam wystarczą. Po co nam pałace? Za nami jest dziki las i to jest piękne. Wiedzieliśmy szybko, czego tu chcemy, a czego nie. Na przykład brak tu strychu, bo pomaga nam nie gromadzić rzeczy”, opowiedziała VIVIE.pl Manuela Gretkowska Całą rozmowę z nią i jej córką zobaczysz na górze strony. Zachęcamy!
Manuela i Pola Gretkowskie o swojej relacji. Czy Pola pójdzie ślady mamy? „Terapeutka kazała mi…”
Uwielbiają wymieniać się poglądami, opiniami i odczuciami. Czasem są zgodne, czasem myślą zupełnie odwrotnie. Manuela i Pola Gretkowskie zaprosiły nas do siebie, by przed kamerą VIVY.pl opowiedzieć o swojej relacji. Kim zostanie córka pisarki? I czy często czują między sobą różnicę pokoleń? Manuela Gretkowska z córką – wspólny wywiad wideo Podczas niedawnego spotkania nasz reporter zapytał, czy Pola i Manuela Gretkowskie odczuwają czasami, że są z innych pokoleń. „Czasem tak. Kiedy? W sprawach seksu. Zupełnie inne pokolenie. W sprawach znajomości. Pola mnie strofuje w stosunku moim do nieznajomych, do rozmów z obcymi, bo jej pokolenie jest bardziej lęków”, powiedziała nam przed kamerą Manuela Gretkowska. Panie mają też w głowach inny obraz mężczyzn i szczegółach budowania relacji. „Na przykład Pola nie ma obciachu w stosunku do starszych, nawet woli starszych facetów, nie? Nie widzi problemu, nawet przy dziesięciu latach różnicy. Pola mi o takich sprawach normalnie opowiada”, przyznała artystka i dodała, że to teraz się zmieni, bo „córce zabroniła tego terapeutka”. „Terapeuta okazała mi się odciąć trochę od mamy. I dobrze. Bo troszkę jesteśmy zbyt zżyte”, przyznała Pola Gretkowska. Co na to jej mama? „Ja myślę, że to jest bardzo dobre dla mnie, bo jak mam mniej danych, to się mniej martwię. No ale z drugiej strony, cieszyło mnie, że wszystko wiem”, wyznała. „No i bardzo chcesz wszystko wiedzieć”, zaznaczyła Pola i szybko doczekała się odpowiedzi: „Pytam subtelnie. Nie zmuszam cię”, padło przed kamerą VIVY.pl”. „Manipulacja”, odpowiedziała mamie Pola w żartobliwym duchu. „To nie jest manipulacja, tylko to jest to umiejętność zdobywania informacji oraz tego, czego się chce”, zakończyła ten wątek z uśmiechem pani Manuela. A czy 23-latka pójdzie w zawodowe ślady mamy? „Nie mam pojęcia, co chcę robić. Wiem, że chcę mieć mnóstwo zawodów, że świetnie byłoby móc robić różne rzeczy. Ciekawe wydają mi się naprawdę odjechane rzeczy, boję się, że się zanudzę w jednym miejscu. To po prostu nie jest dla mnie”, powiedziała w rozmowie wideo z Rafałem Kowlaskim. Mimo wielu pomysłów we wszystkich wspiera ją mama. „Ja nie wiedziałam, co ty chcesz robić w życiu. Teraz wiem, że pójdziesz w stronę psychologii, ale to nie jest z żadnego przymusu wychodzącego ode mnie. Po prostu Pola zrezygnowała z pracy w reklamie i będzie próbować nowej rzeczy. Przez to, że się wychowywała z tatą, który jest psychoterapeutą, gdzieś załapała ton, odpowiedni język… I też już od liceum była powierniczką koleżanek swoich, moich, rodziny. Dzwonili do niej w nocy, my nie wiedzieliśmy o tym, a Pola każdemu po parę godzin ucierała rad”, opowiedziała nam Manuela Gretkowska. A czy wyobraża sobie, żeby Pola zarabiała na pisaniu? Tego dowiesz się z całego wideo, które znajdziesz na górze strony. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z Pietuchy stała się Gretkowską. Dlaczego córka znanej pisarki zmieniła nazwisko ojca?
Z Pietuchy stała się Gretkowską. Dlaczego córka znanej pisarki zmieniła nazwisko ojca?
Tak Piotr Pietucha zareagował na decyzję Poli...
Przyznaje, że nie jest rodzicem idealnym, ale „nadrabia”. Co na to Pola? „Dziećmi artystów są ich dzieła”, mówi. Dlaczego zmieniła nazwisko z Pietucha na Gretkowska? Pola Gretkowska zdradza powód Wiktorowi Krajewskiemu... Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 01.02.2025 r. Dlaczego córka Manueli Gretkowskiej zmieniła nazwisko? Wywiad VIVA! – Polu, jesteś dumna z mamy? Pola: Bardzo. Manuela: Nie bujaj pod publikę, nie jesteś. Pola: Jestem. I bardzo szczęśliwa, że się urodziłam w artystycznej rodzinie. Rodzice nie mieli co ze mną zrobić i zabierali na spotkania biznesowe czy przyjęcia. Manuela: Jeździła z nami zamiast do przedszkola na wiece Partii Kobiet, przysłuchiwała się politycznym debatom. Wychowawczyni z przedszkola pokazała nam prace kilkuletniej Poli. Zamiast piesków i kotków rysowała billboardy wyborcze, a z plasteliny kleiła słupki sondażowe. Starszą zabierałam na buddyjskie nauki do tybetańskich lamów, gdzie też bywają ludzie o dość odjechanych zainteresowaniach, artyści, naukowcy. Mimo że widziała tam dość niezwykłe zjawiska podczas obrzędów, zachowała racjonalny osąd. Pola: Uczyłam się wśród dorosłych słownictwa, zachowań, jak inni uczą się obcych języków. Po szkole na lekcje dodatkowe angielskiego czy inne zajęcia nigdy nie chciałam chodzić. Były nudne w porównaniu z festiwalami czy innymi imprezami dla trochę stukniętych dorosłych, czyli artystów, w każdym razie bardzo oryginalnych ludzi. Manuela: To trochę sprzeczne. Pola: Ale co niby jest sprzeczne? Manuela: Z jednej strony artyści nie powinni mieć dzieci, a z drugiej mówisz: „Jestem szczęśliwa, że jestem w tej rodzinie”. Pola: Nie powinni mieć dzieci, ale jak już się urodziłam wśród nich, to co mam powiedzieć. Manuela: Jakiś dowcip? Pola: OK, kiedyś myślałam, że nic nie umiem, niczego nie osiągnę, więc chciałam być artystką. Przynajmniej tak mówiłam w przedszkolu. [...] – Pola, masz świadomość, że urodziłaś się w wybitnej rodzinie? Pola: Jestem za to wdzięczna. Mogłam doświadczyć rzeczy wyjątkowych. Manuela: Ale nie oszukujmy się, Nobla nie dostałam i nie wszyscy patrzą przychylnie na mnie i na to, co mówię. Pola też za to oberwała nieraz. Pola: Szczególnie gdy jakaś pani polonistka nie była fanką mamy i bardzo starała się to pokazać. [...] – Pola, czemu masz nazwisko mamy, a nie taty? Pola: Poszłam do urzędu i je zmieniłam. – Ale dlaczego? Pola: Bo jestem nepobaby, czyli korzystam z popularności mamy. Należy mi się coś od niej oprócz „Posagu”. Mamo, pamiętasz, jak numerolożka powiedziała ci, że powinnam nosić twoje nazwisko? Manuela: Nie wierzę w numerologię, ale rzeczywiście kobietom z rodziny Piotra nie było łatwo. Pola miała mieć dwa nazwiska po urodzeniu w Szwecji. Zaniedbaliśmy to, potem był wyjazd do Polski. – Tata nie był zły, że z Pietuchy nagle stałaś się Gretkowską? Pola: Machnął ręką, to tylko słowo. I tak jestem córeczką tatusia. – Doradzasz swojej córce w życiowych dylematach i rozterkach? Manuela: Czasami, oprócz komentowania. Pola może nie ma doświadczenia, ale nadrabia to niezwykłą intuicją. Wydaje mi się, że widzę innych na wskroś. Jej wystarczy moment, rzuca okiem i się nie myli. Mogę na Poli polegać, jak niewidząca na psie przewodniku. Często jest sceptyczna wobec osób, którymi się zachwycam. Potem okazuje się, że intuicja jej nie zawiodła. [...] Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. W punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 30 stycznia 2025 roku.
„Bywałam kiepską matką". Dziś Manuela Gretkowska nadrabia stracony czas z córką Polą
„Nikt nie rodzi się rodzicem idealnym. Z pewnością nim nie byłam i nie jestem", mówi nam
Przyznaje, że nie jest rodzicem idealnym, ale „nadrabia”. Co na to Pola? „Dziećmi artystów są ich dzieła”, mówi. Dlaczego zmieniła nazwisko z Pietucha na Gretkowska? „Bo jestem nepobaby…”. Co się kryje za twierdzeniem, że „córki są identyczne jak matki, tylko mądrzejsze”, Manuela Gretkowska i Pola Gretkowska zdradzają Wiktorowi Krajewskiemu. Ostatnia publikacja tekstu na VUŻ i Viva Historie: 01.02.2025 r. Manuela Gretkowska i Pola Gretkowska o swojej relacji. Wywiad VIVA! Wiktor Krajewski: Czy o relacji matka–córka można mówić w kategoriach przyjaźni? Manuela: Przyjaciółki raz są przyjaciółkami, raz nie, a relacja matka–córka bez względu na to, co się dzieje, zostanie. Byłyśmy przyjaciółkami i nawet wroginiami, z naciskiem na „rogi” w tym słowie, bo Pola to rogata dusza. Ale zazwyczaj jesteśmy blisko siebie. Zawsze? Manuela: Przeżyłyśmy wyjątkowy rok w Kalifornii, zdane tylko na siebie. Pola miała 12 lat i się nią opiekowałam. Jednak ten świat był tak nowy i zaskakujący, że nas zrównało w jego przeżywaniu. Na przykład pierwsze w życiu trzęsienie ziemi, nocą, byłyśmy same w domu. Pola: Mama myślała, że kot na nią wskoczył w ciemnościach i przewrócił, a ja, że ktoś ukrył się w szafie i dlatego drzwi od niej stukają. Dopiero rano dowiedziałyśmy się od sąsiadów, co się wydarzyło. Manuela: Odciągałam Polę od strzelaniny na ulicy, bo myślała po zwiedzeniu hollywoodzkiego Universal Studio, że to film. Obie uczyłyśmy się języka i nowych kodów kulturowych. W szkole szybciej załapała bezbłędną wymowę, mental i nagle stała się „tłumaczką” dorosłej. Miałyśmy różne przygody, bo kiedy jesteśmy razem, zdarzają się nam dziwne przypadki. Pola: Tej jesieni, gdy nagrywałyśmy na tamie recenzję książki o bobrach, w biały dzień wynurzył się z rzeki bóbr, żywa ilustracja. Manuela: Albo krytyk z bagien (śmiech). Kilka lat temu nasz wyjazd do Wenecji zamienił się w horror. Najpierw nocą powódź stulecia i w hotelowym pokoju dryfowałyśmy na barokowym łożu jak na tratwie. Pękały ściany, woda wlewała się wprost z kanału, odsłaniając pale, na których zbudowano Wenecję. A potem, przy drugim wyjeździe, pisałam wtedy przewodnik po tym mieście, a Pola robiła do niego zdjęcia, spałyśmy w nawiedzonym hotelu. Pola: W Wenecji mówi się, że tam wszystkie domy są nawiedzone albo przeklęte, ale myślałyśmy, że to slogan reklamowy na Halloween. Manuela: Nie wszystkie, spałyśmy w wielu miejscach i nic nie straszyło. Niestety trafiłyśmy do hotelu, o którym w opiniach ludzie piszą: „Widzieliśmy zjawy”. Hotel odpowiada: „Ach, mamy tak świetną atmosferę, że niektórzy wczuwają się za bardzo w historię”. Pola usłyszała tam w naszym pokoju przed snem głosy, zaczęły zapalać się światła i musiałyśmy uciekać o północy w piżamach, z narzuconymi płaszczami, ciągnąc bagaże przez plac Świętego Marka. Pola: Śmiejąc się i płacząc ze strachu. CZYTAJ TEŻ: Ona otworzyła przed nim rodzinny świat, zaś on zapewnił jej poczucie bezpieczeństwa. Dziś razem się uzupełniają Jaką mamą jest Manuela Gretkowska? Wywiad VIVA! Jaką byłaś matką? Manuela: Bywałam kiepską. Nikt nie rodzi się rodzicem idealnym. Z pewnością nim nie byłam i nie jestem, nadrabiam. Pola, a co Ci mama zrobiła złego, że mówi: „Bywałam kiepską matką”? Pola: Myślę, że nie spodziewała się, że w jej życiu pojawi się dziecko. Manuela: Artyści nie powinni mieć dzieci, tylko służbę, mówił Wyspiański. Pola: Też tak uważam. Dziećmi artystów są ich dzieła, bo prawdziwe dzieci trudno skorygować. Polu, jesteś dumna z mamy? Pola: Bardzo. Manuela: Nie bujaj pod publikę, nie jesteś. Pola: Jestem. I bardzo szczęśliwa, że się urodziłam w artystycznej rodzinie. Rodzice nie mieli co ze mną zrobić i zabierali na spotkania biznesowe czy przyjęcia. Manuela: Jeździła z nami zamiast do przedszkola na wiece Partii Kobiet, przysłuchiwała się politycznym debatom. Wychowawczyni z przedszkola pokazała nam prace kilkuletniej Poli. Zamiast piesków i kotków rysowała billboardy wyborcze, a z plasteliny kleiła słupki sondażowe. Starszą zabierałam na buddyjskie nauki do tybetańskich lamów, gdzie też bywają ludzie o dość odjechanych zainteresowaniach, artyści, naukowcy. Mimo że widziała tam dość niezwykłe zjawiska podczas obrzędów, zachowała racjonalny osąd. Pola: Uczyłam się wśród dorosłych słownictwa, zachowań, jak inni uczą się obcych języków. Po szkole na lekcje dodatkowe angielskiego czy inne zajęcia nigdy nie chciałam chodzić. Były nudne w porównaniu z festiwalami czy innymi imprezami dla trochę stukniętych dorosłych, czyli artystów, w każdym razie bardzo oryginalnych ludzi. Manuela: To trochę sprzeczne. Pola: Ale co niby jest sprzeczne? Manuela: Z jednej strony artyści nie powinni mieć dzieci, a z drugiej mówisz: „Jestem szczęśliwa, że jestem w tej rodzinie”. Pola: Nie powinni mieć dzieci, ale jak już się urodziłam wśród nich, to co mam powiedzieć. Manuela: Jakiś dowcip? Pola: OK, kiedyś myślałam, że nic nie umiem, niczego nie osiągnę, więc chciałam być artystką. Przynajmniej tak mówiłam w przedszkolu. [...] Rozmawiał Wiktor Krajewski. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!. W punktach sprzedaży w całej Polsce dostępny od czwartku, 30 stycznia 2025 roku. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Antoni Sztaba osiągnął ogromny sukces, lecz nie chce być postrzegany tylko przez pryzmat rodziny. Tak mówi o swojej drodze
Napisała 30 książek, dostaje kilkadziesiąt złotych emerytury. Tak wygląda dziś życie Manueli Gretkowskiej
Pisarka przyznała, że aby się utrzymać, musiała poszukać nowego zawodu
Znana i uwielbiana przez miliony Polaków pisarka Manuela Gretkowska właśnie skończyła 60 lat. Chociaż udało się jej napisać 30 książek, a także scenariusze filmowe i telewizyjne, o przejściu na emeryturę wciąż nie myśli — ponadto przyznała, że świadczenie, które mogłaby otrzymać jest niewiarygodnie niskie. Ostatnio więc zaczęła przyuczać się nowego zawodu. Jak wygląda dziś jej życie? Manuela Gretkowska gorzko o emeryturze dla pisarzy Manuela Gretkowska przez wiele lat zarabiała na życie piórem — napisała 30 książek, 2 scenariusze oraz niezliczoną ilość felietonów. Jej dzieła były bestsellerami w Polsce, tłumaczone były także na kilka różnych języków. Za „Polkę” była nawet nominowana do nagrody Nike. Jednak cały jej wkład w kulturę na papierze jest warty... 45 złotych. Bynajmniej według ZUS-u, który przyznał jej świadczenie emerytalne właśnie w takiej kwocie. „Nieważne, że od 30 lat, żyjąc z książek płacę podatki. Chociaż wydałam 30 książek, nie przysługuje mi ubezpieczenie, chorobowe ani pisarska emerytura. Za chwilę kończę 60 lat i nie przysługuje mi nic, dla mojego kraju jestem przecież darmozjadem. A wkład w kulturę się nie liczy” pisała jakiś czas temu w jednym ze swoich felietonów na portalu NaTemat. Zobacz też: Historia romansu. Manuela Gretkowska i Andrzej Żuławski, czyli związek dwóch narcyzów Manuela Gretkowska zdobyła nowy zawód W tym samym felietonie pisarka dodała, że nie dałaby rady utrzymać się z emerytury, nawet po doliczeniu do niej tantiem bibliotecznych, które mają wynosić około kilkuset złotych miesięcznie. Właśnie z tego powodu postanowiła znaleźć sobie nowy zawód, który co ciekawe — nie ma nic wspólnego z jej dotychczasowym zajęciem. „Na szczęście jestem kobietą, która żadnej myśli ani tym bardziej pracy się nie boi. Postanowiłam więc pójść na kurs glazurnictwa” opowiedziała. W kwietniu 2024 r. udało się jej ukończyć kurs w Zakładzie Doskonalenia Zawodowego w Warszawie, a latem pochwaliła się na swoim Instagramie układaną przez siebie podłogą. Na mediach społecznościowych chętnie dzieli się zdjęciami z ukochanym mężem, Piotrem Pietuchą. Razem podróżują po świecie i cieszą się spędzonym wspólnie czasem. Jakiś czas temu w życiu pisarki omal nie zdarzyła się prawdziwa tragedia... Czytaj również: „Była oziębła płciowo”. Manuela Gretkowska o tajemnicach Agnieszki Osieckiej! Manuela Gretkowska znalazła nieprzytomnego męża na podłodze Nie tak dawno temu Manuela Gretkowska zadrżała o życie i zdrowie swojego męża, psychoterapeuty i pisarza, Piotra Pietuchy. Autorka książek podzieliła się z obserwatorami na Facebooku wyznaniem, że pewnego dnia znalazła swojego partnera nieprzytomnego na podłodze... „Nie przeżyłam rakietowego nalotu, ale jest dźwięk, którego nie zapomnę. Słyszysz i instynktownie wiesz — najgorsze. Zrywam się rano, widzę Piotra leżącego na plecach między łóżkiem a oknem. Ma zamknięte oczy, spod głowy struga krwi. Nie wierzę, przed chwilą spał koło mnie. Wrzeszczę, zanim zdążę się nad nim pochylić” pisała. Na szczęście było to jedynie chwilowe zasłabnięcie spowodowane spadkiem ciśnienia. Mężczyzna wkrótce poczuł się znacznie lepiej, jednak i tak postanowił zbadać swój stan zdrowia u specjalisty. Dziś oboje mają się dobrze i idą dalej razem przez życie z dwoma ukochanymi pieskami — Teosiem i Lulą. Sprawdź także: Rozstali się na rok, powrócili do siebie silniejsi. Niezwykła historia miłości Manueli Gretkowskiej i Piotra Pietuchy Ostatnia aktualizacja na VIVA Historie 9.10.2024 r.
Był geniuszem i mistrzem kontroli. Manuela Gretkowska szczerze o związku z Andrzejem Żuławskim
"Był przyzwyczajony do dyrygowania kobietami”
Manuela Gretkowska urodziła się w Łodzi w 1964 roku. W roku 1988 wyjechała z Polski i studiowała antropologię średniowiecza w École de Hautes Études Sociales w Paryżu. Zadebiutowała w roku 1990 prozą My zdies emigranty. To właśnie w tym czasie poznała i przeżyła swój wielki romans z reżyserem Andrzejem Żuławskim. Powieściopisarka, eseistka, scenarzystka i felietonistka, matka, żona i feministka. Kobieta zachwycająca i szokująca, doceniana i jednocześnie niedoceniana wśród literatów. Jaki naprawdę był jej związek w wielkim twórcą, i co wniósł do jej życia? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 18.02.2025 r.] Manuela Gretkowska i Andrzej Żuławski: jak się poznali? Kiedy pierwszy raz zobaczyła Andrzeja Żuławskiego, poczuła, jakby byli z jednego miotu. Czuła już coś podobnego wcześniej, kiedy oglądała jego filmy, film Kobieta publiczna był jej ulubionym. "Miałam wrażenie, że mówi o mnie, pomyślałam, że bardzo podobnie widzimy świat”. Dzięki matce koleżanki, dowiedziała się, jaki jest adres reżysera w Paryżu i zwyczajnie napisała do niego. Pierwsze spotkanie było trochę jak randka w ciemno, Manuela miała w ręku polskie czasopismo Znak. Umówili się w kawiarni, oczarował ją od pierwszego wejrzenia. Rozmawialiśmy o książkach, kinie, myślę że ja też zrobiłam na nim wrażenie. Zaczęliśmy się spotykać, nasz związek trwał dwa lata. Zamieszkaliśmy razem w Warszawie na Ursynowie. Manuela Gretkowska, 1995 Czytaj także: „Bywałam kiepską matką". Dziś Manuela Gretkowska nadrabia stracony czas z córką Polą Manuela Gretkowska i Andrzej Żuławski: historia burzliwego związku To nie było życie dwojga ludzi ceniących wolność. Manuela jak to artystka, wiecznie szukała swojej przestrzeni, nie chciała być podwykonawcą codzienności. Andrzej próbował reżyserować życie Manueli Gretkowskiej, był przyzwyczajony do dyrygowania kobietami. Czy zerwał dla Manueli z Sophie Marceau? To pytanie zadawało sobie wówczas dużo osób. Ponoć Sophie miała wówczas romans z kimś innym. Wrócili do siebie jakiś czas po tym, jak Andrzej i Manuela rozstali się... Andrzej może z lęku przed kobietami, przejmował całkowitą kontrolę, jak na planie filmowym, ale niestety ten plan z czasem zmieniał się w dramę. - czytamy w książce Trudno z miłości się podnieść Andrzej Żuławski w gruncie rzeczy żył jak urzędnik, jego życie było bardzo schematyczne i uregulowane. „Uważał, że powinnam wyrabiać swoją dzienną normę pisarską, preferował pracę przy biurku od rana. Nie wyrabiałam”. Manuela nie czuła się dobrze w Warszawie, nie ci ludzie, nie te zasady. Poza tym ich związek nie opierał się na partnerstwie, non stop ze sobą walczyli. Ona walczyła o swoją wolność i przestrzeń, on nie wiadomo o co... Alkoholicy muszą mieć bardzo poukładane życie, żeby móc pić. Boją się zmian, czegokolwiek, co wytrąci im butelkę z ręki. Jak niemowlę zależne od pokarmu marki - powiedziała na temat życia z Żuławskim Manuela Gretkowska Czytaj też: Rozstali się na rok, powrócili do siebie silniejsi. Niezwykła historia miłości Manueli Gretkowskiej i Piotra Pietuchy Manuela Gretkowska wspomina związek z Andrzejem Żuławskim Andrzej Żuławski nie potrafił zrywać z kobietami, nawet po rozstaniu próbował mieć nad nimi kontrolę. Bycie z nim w związku było jak autodestrukcja, Manuela najpierw wyswobodziła się z toksycznej relacji, a potem jeszcze długo czuła jego oddech na plecach. Oczywiście próbowała się z nim przyjaźnić, ale on traktował kobiety jak swoją własność, nie rozumiał, że mogą i chcą mieć własne życie. Był toksyczny. Nie odpuszczał nawet kiedy wyprowadziłam się do Szwecji. Dzwonił i nasłuchiwał, co się dzieje. Po trzech telefonach domyśliłam się, że to on i opierdoliłam. Głuche telefony się skończyły. Manuela Gretkowska w książce „Trudno z miłości się podnieść”, w której pisarka rozmawia o swoim życiu i relacjach z Patrycją Pustkowiak, nazwała swojego byłego kochanka Andrzeja Żuławskiego psychopatycznym narcyzem. Taka osobowość wyczuwa w Tobie słabe strony, zaspokaja je, czujesz się w siódmym niebie, a potem kiedy już jesteś przywiązana do pala – torturuje. Katuje, niszczy i ma do ciebie pretensje. Dużo kobiet daje się nabrać, jesteśmy z natury raczej dobre, naiwne, wierzymy że świat, odda nam to co dajemy. Skoro kochamy, będziemy kochane. I nagle trafiamy na aliena, który zna nas na wylot, depcze i wykorzystuje. Wszystkie swoje spostrzeżenia i doświadczenia wynikające ze związku z Żuławskim, Manuela zawarła w swojej książce Trans. Ponoć Andrzej Żuławski bardzo wściekł się, kiedy ją przeczytał, mimo że starał się nie dać tego po sobie poznać. Jak ostatecznie Manuela Gretkowska widzi Żuławskiego? Ocenia go jako wielkiego artystę, czy okropnego człowieka, narcyza, który myślał jedynie o sobie? Zobacz też: Napisała 30 książek, dostaje kilkadziesiąt złotych emerytury. Tak wygląda dziś życie Manueli Gretkowskiej Moim zdaniem zaszkodził mu alkohol, po alkoholu zatracasz krytycyzm (...) Człowiek pęknięty, ale nie złamany. Łamiący innych by przekonać się o własnej sile. Pogodziliśmy się po jego śmierci. Miałam wizję, nie sen. Stał w hali produkcyjnej, albo na peronie. Śpieszył się, nie chciałam go zatrzymywać. Odwrócił się do mnie i to był Andrzej, nie Żuławski. Inny człowiek. Był szczęśliwy promieniujący miłością. Uściskaliśmy się na pożegnanie.
Manuela Gretkowska o ostatnich planach Mariusza Waltera. Marzył o jednej rzeczy
„Niezwykły materiał, o jakim mogą marzyć scenarzyści”
We wtorek, 13 grudnia dotarła do nas smutna informacja o śmierci Mariusza Waltera, współtwórcy TVN, dziennikarza, reżysera, jednej z najważniejszych postaci świata mediów. W poruszających słowach żegnają go gwiazdy stacji, współpracownicy, przyjaciele, znajomi… Jeden ze wpisów pojawił się na Instagramie Manueli Gretkowskiej. Scenarzystka wspomina ostatnie spotkanie z Mariuszem Walterem. Okazuje się, że dziennikarz marzył o jednej rzeczy. Chciał stworzyć wyjątkowy projekt. Czytaj też: Piękna spikerka i nieatrakcyjny „Gruby". Historia miłości Bożeny Walter i Mariusza Waltera Manuela Gretkowska o spotkaniu z Mariuszem Walterem. Wybitny dziennikarz miał pewne marzenie Współzałożyciel stacji TVN dla wielu był inspiracją i wzorem. Reżyserował, pisał scenariusze… Był wizjonerem, wierzył w ludzi i dawał im możliwość rozwoju. Mariusz Walter miał jeszcze wiele planów. Manuela Gretkowska wspomina moment, w którym poznała przedsiębiorcę. Podkreśla, że był obrońcą demokracji, kobiet. Zaznacza, że pod jego skrzydłami karierę zrobiło wiele kobiecych gwiazd dziennikarstwa. To on zaproponował jej napisanie scenariusza do serialu „Miasteczko”. O kulisach opowiadała następująco: „Poznałam go ćwierć wieku temu. Wyciągnął mnie ze sztokholmskiej wsi do Warszawy. Zaprosił na danie z surowej ryby. Potem się dowiedziałam, że ta potrawa to sushi. Zaproponował napisanie serialu dla jego TVN-u. Nie wtrącał się, niczego nie wymagał. Poprosił tylko o zatytułowanie go "Manuela". Odmówiłam. Chciał mnie przekupić futrem z norek. Powiedziałam, że nie potrzebuję futer, bo wracam ze Szwecji do cieplejszej Polski”. Zobacz też: Gwiazdy TVN żegnają Mariusza Waltera, założyciela stacji. Padło wiele wzruszających słów... I dodała: „Według niego tytuł "Miasteczko" mógł przeszkodzić serialowi w osiągnięciu szczytu oglądalności. — A jeżeli się mylę, zatańczę na stole — obiecał. Zatańczył z radości. Ja też, mieliśmy za co kupić mieszkanie. 60-odcinkowy serial napisaliśmy razem z Piotrem, sami. Pola jest miasteczkowym dzieckiem, rodziła się między wymyślaniem odcinków, terminy goniły”. Marzenie Mariusza Waltera Jakiś czas temu Mariusz Walter ponownie spotkał się ze scenarzystką, by porozmawiać na temat nowego projektu. Marzył o stworzeniu produkcji, która opowiadałaby jego historię oraz rodziny. Może mógłby być to serial albo film… Manuela Gretkowska miała okazję prześledzić niezwykłe dokumenty. Nie ma wątpliwości, że opowieść przedstawiona na ekranie zainteresowałaby wiele osób. Pisarka ma nadzieję, że kiedyś ten pomysł zostanie zrealizowany. „Spotkaliśmy się w jego biurze. Za oknem barokowy kościół. Biły dzwony, pogrzeb. - Zamiast świeczki, zapalę papieros - zakasłał. Wiedziałam, że pokonywał niejedną chorobę. Dostałam do przeczytania dokumenty o jego rodzinie, karierze. Niezwykły materiał, o jakim mogą marzyć scenarzyści. Ziemia Obiecana, Love Story, Newsroom, Matrix sądowy w jednym. Byłby piękny film o Polsce, o przyjaźni, miłości do żony i początkach biznesu, który nie miał prawa się udać, a zmienił bieg historii na lepsze, póki nie zjawił się PiS. Pomyślałam, że enkawudzistę mordującego jego ojca, mógłby zagrać ten sam aktor, który grałby Macierewicza prześladującego go procesami. Mam nadzieję, że ktoś ten film stworzy. Thriller prawny, polityczny, komedię, po prostu niesamowitą historię Mariusza życia Waltera. Może to będzie wieloodcinkowy dokument od wojny po dziś dzień, jego śmierci, w paskudną dla tego kraju datę 13 grudnia. Szkło kontaktowe epok, soczewka losów człowieka niezwykłego i zacnego. Pracowitego i prawego. Dżentelmena. Ostatniego z wielkich, przy którym opluwający go są jeszcze mniejsi", opowiada pisarka. Sprawdź też: Kilka lat temu Mirosław Hermaszewski pokazał nam swój prywatny gabinet. Dziś ze smutkiem go żegnamy Manuela Gretkowska w sesji VIVY! Mariusz Walter, impreza charytatywna „Bal Nocy Letniej 2013" zorganizowana przez fundację TVN - Nie Jesteś Sam, 7.09.2013 Mariusz Walter, Fundacja TVN, wrzesień 2012
Manuela Gretkowska o Osieckiej: „Królowa śniegu zamrożona przez depresję i alkoholizm”
„Tłumaczyłam sobie jej smutek upływem lat”
Kiedy zaczęłam czytać książkę „Agnieszka Osiecka. Tego o mnie nie wiecie” Beaty Biały, znalazłam w niej rozmowę z Manuelą Gretkowską. To było dla mnie coś nowego, bo nie miałam pojęcia, że obie pisarki łączyły bliższe relacje. Wiedziałam, że Manuela Gretkowska napisała książkę o Jerzym Giedroyciu i Agnieszce Osieckiej – „Poetka i książę”, ale to nie znaczyło, że miała z Agnieszką Osiecką bliskie kontakty – raczej powstanie tamtej książki łączyłam ze znajomością z Giedroyciem. Postanowiłam więc zapytać Manuelę o to, co łączyło ją z Agnieszką Osiecką. Wydawało mi się, że jedna to ogień, a druga – woda. I że nie było między nimi stycznych. A tymczasem okazało się, że trochę się myliłam. „Czy czułam, że coś nas łączy? Nie. Byłam tuż przed trzydziestką, a ona o wiele starsza. Widziałam w niej królową śniegu zamrożoną przez depresję i alkoholizm, o którym w ogóle wtedy nie miałam pojęcia. Tłumaczyłam sobie jej smutek upływem lat”. Agnieszka Osiecka we wspomnieniach Manueli Gretkowskiej. Agnieszka Osiecka we wspomnieniach Manueli Gretkowskiej Podobno poznałaś Agnieszkę Osiecką u niej w domu. Jak to się stało, że Cię zaprosiła do swojego azylu, gdzie mało kto miał dostęp? Pracowałam wtedy w polskiej edycji „Elle”, gdzie pełniłam bardzo zabawną funkcję dyrektorki czegoś, co wymyśliłam. Zamawiałam wstępniaki. Wtedy pomyślałam, że fantastycznie, by go napisała Agnieszka Osiecka. Tym bardziej, że miała bardzo mocne kontakty z Francją. Ale nie wiedziałam o jej romansie z Giedroyciem. Nikt nie wiedział. To była tajemnica. No tak, tyle że mogłam wiedzieć. Pracowałam jako lektorka Czapskiego, mieszkającego na pięterku w „Kulturze” paryskiej. Ale mimo że pytałam o życie osobiste księcia Redaktora, dowiedziałam się tylko o jakiejś żonie, chyba byłej, w Anglii, w co nie za bardzo wierzyłam. Nie wierzę w mitycznych współmałżonków. Albo ludzie się kochają i ze sobą są, albo sobie dosztukowują życiorysy za pomocą westchnień. A poza tym czuwała nad nim jego prawa ręka – Zofia Hertz, odgradzając go mgłą tajemnicy od innych pracowników „Kultury”. Robiła też wszystko, aby odseparować go od atrakcyjnych kobiet. To znaczy, że był uwodzicielem? Nie sądzę. To był raczej problem Zofii Hertz. Kiedy przychodziły do Giedroycia listy, ona je otwierała – niektóre chowała, inne przekazywała. Zwłaszcza nie dostawał do ręki listów pachnących perfumami. Ale o tym dowiedziałam się po napisaniu książki. I o tym, że Giedroyc, wiedząc o zakusach Zofii Hertz, miał drugi adres korespondencyjny. Osiecka pełniła rolę jak gdyby adoptowanej córki pani Hertz i jej męża. Gdy jej kontakty z „Kulturą” paryską przekształcały się w historię miłosną, pani Zofia zaczęła być czujna. Niektórzy sądzą, że podkochiwała się w Giedroyciu. A ja sądzę, że po historii z Osiecką przestraszyła się, że Redaktor mógłby się znowu zakochać i mieć pomysł porzucenia „Kultury” dla miłości. A „Kultura” paryska była dla Hertzowej wszystkim: powołaniem, pracą i domem. A ile lat miała wtedy Agnieszka? Dwadzieścia kilka. Między nimi było 30 lat różnicy. Dzisiaj może nie robi to wrażenia, ale wtedy, w latach 50., człowiek po pięćdziesiątce uchodził już za starca. Wracając do Agnieszki, pomyślałam, że mogłaby napisać wstępniak dla „Elle”. W pierwszej połowie lat 90. Polska była brzydkim szarym krajem, gdzie ludzie myśleli głównie o kasie, a mało kto o poezji. I w tej merkantylności Agnieszka gdzieś zniknęła. Nawet piosenki Maryli Rodowicz czy Seweryna Krajewskiego nie były prawie puszczane w radiu. Może się kojarzyły ludziom z czasami, od których chcieli uciec? Dla mnie Agnieszka była zawsze na pierwszym miejscu. Teksty jej piosenek znaliśmy na pamięć i często je cytowaliśmy. Ale ty jesteś człowiekiem kultury, a ja mówię o masówce. Ludzie chcieli pewnie wtedy nowych piosenek i nowego świata. To, co było przedtem, już poszarzało, a jeszcze nie pokryło się nostalgią. Jak się umówiłaś z Agnieszką? Przez telefon. Nie pamiętam, czy wysyłałam jej wcześniej numery „Elle”, pytając o zgodę na napisanie wstępniaków. W każdym razie zaprosiła mnie do obskurnej willi, gdzie mieszkała, przy ulicy Dąbrowieckiej na Saskiej Kępie. Saska Kępa była dla mnie pokraczna, inteligencka enklawa wśród architektonicznej brzydoty. Weszłam więc do tego domu, naznaczonego przeszłością – drzwi otworzyła mi Agnieszka ze stojącą obok bardzo fajną młodą dziewczyną – Agatą. Matka i córka, dwa przeciwieństwa. Agnieszka całkiem siwa, w długich prostych włosach, blada, zafrasowana. Agata – śniady czort z błyskiem w oku, kręcone czarne włosy. A Ty nie byłaś jeszcze „tą” Manuelą Gretkowską? Nie wiem, kim byłam. Gdy przyjechałam z Francji do Polski, miałam za sobą już debiut literacki. Pracę w „Elle” zaczęłam od wywiadu z Piotrem Szulkinem, bo trzeba było na już, natychmiast wywiadu z reżyserem. Pojechałam do jego domu, zadałam pytania, a potem musiałam to szybko napisać. Kiedy zobaczył mnie później na premierze „Szamanki”, zaczął pisać do mnie szalone faksy. Powiązał tę cichutką osobę, zadającą grzecznie konkretne pytania, ze scenarzystką krwiożerczej „Szamanki”, która go zachwyciła. Poprosiłam więc Szulkina o pomoc w nawiązaniu kontaktu z Osiecką. Która Cię zaprosiła i zaprowadziła do swojego słynnego pokoju. Inteligenckiego. Nie lubię tego typu wnętrz. Trochę osiedlowa biblioteka, trochę urząd z popękaną szybą na biurku. O tym biurku ze zdjęciami kochanków pod szkłem słyszałam już od Andrzeja Żuławskiego. W tamtych czasach afiszowanie się przez kobiety swoimi podbojami miłosnymi było traktowane jako puszczalstwo. Ale tak naprawdę to Osiecką pierwszy raz zobaczyłam gdzie indziej – w byłym domu Zbyszka Zamachowskiego, gdy tam kręcono program telewizyjny. W latach 90. nie było jeszcze celebrytów, więc „zniżano się” do rozpoznawalnych ludzi kultury, zapraszając ich do śniadaniówek czy programów o życiu i piosenkach itp. Sadzano ich obok siebie i nagrywano w przedziwnych scenografiach. W tym programie była Osiecka, Tomek Jastrun, który powiedział mi o jakimś facecie ze Szwecji, który się we mnie kocha, jego przyjacielu. Poznaliśmy się i został moim mężem… Ale to później. Program był radosno zielony, tylko Agnieszka na czarno, w żałobie po matce. Osiecka była grzecznie posępna, bo trzymała fason, żeby się nie zapaść z rozpaczy. Wyglądała jak wycięta z tego zielonego tła. Miała bardzo piękne rysy twarzy, otynkowane smutkiem i depresją. W całym tamtym telewizyjnym zamieszaniu pozostawała nieruchoma. Kompletnie nie mogłam jej wtedy połączyć z piosenkami typu „Małgośka”, lekkimi, dowcipnymi… Żuławski pokpiwał z Osieckiej, mówiąc, że jest nimfomanką, skoro ma tyle zdjęć facetów. Może traktował ją jako konkurencję w uwodzeniu? To, co mówiła wtedy w latach 1993–1994, brzmiało jak opowieść dziewczynki z zapałkami, których nikt nie chce kupić. Nikt już jej nie chciał ani jej wierszy. To nie były czasy na poezję. Dawniej zabijano się o teksty Osieckiej, a wtedy panowała wokół niej cisza. Nie wiem, z czego żyła, ale nie chodziło tu nawet o pieniądze. Myślę, że dla artysty, który całe życie płynął na fali, taka pustka była trudna do zniesienia. To przypominało trochę śmierć. Skarżyła się na świat, jaki nastał. To wszystko Ci powiedziała o sobie? Nie dosłownie. Powiedziała tylko, że nikt nie chce drukować jej wierszy. O pieniądzach nie wspominała, tylko o tym, co zostało w szufladzie i wisi w powietrzu. Ona żywiła się słowami, rozgryzała je, łączyła w nowe, nieprzewidziane dla zjadaczy chleba smaki. Bardzo trafnie oceniła wstępniaki różnych autorów, przyniesione jej przeze mnie do przeczytania. Byłam u niej krótko. Nie chciałam jako kolejna petentka przeszkadzać Agacie w kontakcie z matką. Pamiętam moje wrażenie z tej wizyty – koniec pewnej epoki. Czułaś, że coś Was łączy? Nie, byłam tuż przed trzydziestką, a ona o wiele starsza. Znakomita poetka, autorka przebojów, a ja chyba nie byłam jeszcze gotową pisarką. Osiecka i Jeremi Przybora, bogowie słowa, byli z jednej bajki. Gdzie mi do nich. Dostałam wtedy w Zamku Ujazdowskim „nagrodę za postmodernizm”. W zamian miałam kogoś mianować do następnej. Mianowałam więc Przyborę. Gdybym była wtedy starsza, może bym się domyśliła, co go łączyło, nie tylko literacko, z Osiecką. Teraz wiem dużo więcej o ludziach. Podziwiałam Osiecką za piosenki, ale bardziej ciekawa byłam Przybory. Może przez kabaret, napisałam wtedy „Kabaret metafizyczny”. Nie zastanawiałaś się nad tym, o czym Agnieszka myśli? Miała takie przenikliwe spojrzenie. Czułam się przy niej nieswojo. Ty również? Widziałam w niej królową śniegu zamrożoną przez depresję i alkoholizm, o którym w ogóle wtedy nie miałam pojęcia. Tłumaczyłam sobie jej smutek upływem lat. A ostrze jej oczu było skierowane przeciwko niej samej, nie światu zewnętrznemu. Nie czułam się przy niej onieśmielona ani zagrożona. Poza tym żyłam tak mocno w swoim świecie, że cudza ocena niewiele mnie obchodziła. Nie miałaś ochoty zbliżyć się do niej? Nie, ona też nie wykazywała takiej ochoty. Poza tym nie miałam na nic czasu, a na ludzi, nawet fascynujących, najmniej. Gdy w „Elle” pewnego razu wstawałam od biurka, zabrało mnie pogotowie. Nie byłam w stanie iść z bólu i zmęczenia. Nie miałam czasu zająć się sobą, swoim zdrowiem, a co dopiero kimś obcym. No i absolutnie nie chciałabym wejść w te klimaty alkoholowe – to nie była moja bajka. Ale myślałaś o tym, co jest w Osieckiej w środku? Była jak płyta grobowa z wrytym w pamięć nazwiskiem, ale pod spodem rozpad i żałoba. Tak to odczuwałam jako młoda dziewczyna W moim pojęciu nie wykazywała oznak życia, a podważenie tego granitu wymagałoby z mojej strony nie tylko siły, ale też troski i opieki, której nawet sama sobie nie dawałam. Ale mówisz, że masz dla niej podziw. Dlaczego? Podziw dla jej sztuki, talentu i przenikliwej mocy, z jaką opisywała siebie w dziennikach. Zawalczyła, żeby inni zaczęli jej słuchać. W dziennikach opisuje moment, gdy ktoś w teatrze nawalił z tekstem i musiała ułożyć błyskawicznie słowa piosenki. Wszystkim wtedy opadły szczęki i dzięki temu wdarła się do męskiego gangu. Nie na zasadzie kociaka, kochanki, tylko artystki. Przeczytała którąś z Twoich książek? Nie sądzę. Przyjechałam do Polski po debiucie „My zdies’ emigranty”. Nie rozmawiałyśmy o mnie, tylko o tym wstępniaku. I o tym, co dzieje się z poezją w Polsce po upadku komuny. Było jej miło, że przyszedł do niej ktoś z „nowego świata” i prosi o tekst. Potrafiła go napisać w stylu francuskiej publicystyki, lekko, ale mądrze. I z polotem. Była mistrzynią języka w obserwacji społecznej, niemal socjologicznej zamienionej w metaforę. Jej „Okularnicy” to poetycki reportaż. Czy lubisz jakąś jej piosenkę szczególnie? Lubię „Łatwopalnych”, natomiast nie lubię „Tej małej, co miała oczy jak dwa błękity”, bo tej małej strasznie współczuję, ciągle i ciągle, ile razy ją słyszę. Dla mnie Grechuta, Przybora i Osiecka to taka „święta trójca” polskiej piosenki. Myślisz, że Twoja najnowsza książka „Faworyty” spodobałaby się Agnieszce? Nie mam pojęcia. Może była pruderyjna? Na pewno nie. Była tylko zamknięta. Nie pisała tekstów o nagości, o ciele, ale one były w podtekście. A dla Ciebie ciało jest ważne. I lubisz się nurzać w historii. Jesteś bardzo pracowita i masz wielką wiedzę. Ciekawa jestem odbioru Twojej powieści „Faworyty”. Trzeba mieć do niej wielką wyobraźnię historyczną. Nie tyle historyczną, co polityczną. Jak te mechanizmy zdobywania władzy, intryg i spisków działają. Byłam w polityce rok, nie mam więc romantycznych złudzeń. A gdyby mi zostały, życie w Polsce na pewno ich pozbawia. Poza tym XVIII wiek czy teraz… Ludzkie namiętności są podobne, miłość i nienawiść tym bardziej. A co do wiedzy… jest teraz wszędzie, bo jest w komputerze, książki również tam są. Wystarczy kliknąć. Nie wiedza czy research są wyzwaniem, ale literatura, to jest sztuka: intryga, charaktery. Informacje o życiu w dawnej epoce są jak kamyczki, które można układać, wystarczy tylko po nie sięgnąć. Sztuką jest język, fabuła, dialogi, postacie. To jest trudne, w pisaniu i odbiorze. Literatura została sztuką elitarną w naszych czasach, gdy myślenie stało się elitarne. Oprócz „Faworyt” wydałam właśnie przewodnik po Wenecji. Ale nie dla każdego. To książka miłosna i szydercza zarazem, dla wielbicieli poezji, malarstwa i ironii. Napisałaś kiedyś wiersz? Zaczynałam od wierszy. To były bardziej aforyzmy, z obrazem i puentą. Zawierały i cielesność, i zadziwienie światem. Dlatego tak Cię do niej ciągnęło. Osiecka to inna klasa, ona rymowała. W moich studenckich czasach rymowanie uchodziło za tandetę. W białym wierszu można było zawrzeć więcej treści, zwłaszcza gdy nie było się tak utalentowanym jak Osiecka. Wiele lat temu zaproszono mnie do prywatnej szkoły dziennikarskiej w Warszawie, żebym powiedziała studentom, jak pisać. Poradziłam: „Żeby być dobrym dziennikarzem, trzeba czytać poezję. Jest kondensacją słów, każde inne pisanie polega na ich rozcieńczaniu, w odpowiednich proporcjach do reportażu czy felietonu”. Nieszczęściem Osieckiej było, że ona miała nadmiar tej poezji, a rozcieńczała ją alkoholem. Była w swoim fachu jako kobieta osamotniona i wyjątkowa. Na pewno nie było jej łatwo. Piękna, utalentowana, przewyższała większość facetów gromadzących się wokół niej. Była taką femme fatale, z tym że bardziej fatale dla siebie niż dla nich. Nie jestem specjalistką od Osieckiej, ale o książce Beaty Biały myślałam, że to będą kolejne wspomnienia, które wszyscy znamy. A jednak to coś nowego. Obraz Agnieszki Osieckiej w tej książce mnie zaskoczył. Rozmawiasz ze mną, chcąc połączyć mnie z Osiecką. Obie kochałyśmy się w starszych mężczyznach i w słowach. To niewielkie pokrewieństwo, chyba że uznać: „Powiesz mi, kogo i co kochasz, a powiem ci, kim jesteś”.
Wybierz się w podróż po Wenecji razem z Manuelą Gretkowską!
Przed nami 76. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji. Nawet jeśli nie jesteś fanem kina, do „miasta na wodzie” warto wybrać się i tak. Zalewane wodą, nękane powodziami wciąż przyprawia turystów o zawrót głowy! Wenecję można zwiedzać sumiennie, z przewodnikiem albo zapuścić się w labirynt kanałów, kładek, zaułków. Taką podróż proponuje pisarka Manuela Gretkowska. Choć znana jest ze swoich kontrowersyjnych wypowiedzi, ta podróż będzie niezwykle sentymentalna…
„Była oziębła płciowo”. Manuela Gretkowska o tajemnicach Agnieszki Osieckiej!
„Poetka i książę”, powieść o miłości niemożliwej!
Nowa powieść Manueli Gretkowskiej, Poetka i książę opisuje romans, o którym nikt nie wiedział! Gdy Agnieszka Osiecka miała 23 lata, wyjechała do Paryża. Przeżyła tam romantyczną miłość ze starszym o 30 lat redaktorem paryskiej Kultury, Jerzym Giedroyciem.Człowiekiem legendą powojennej emigracji. Bez niego polska kultura nie miałaby Witolda Gombrowicza i Andrzeja Bobkowskiego. Oboje - Osiecka i Giedroyć - ukrywali swój związek. Osiecka była wtedy narzeczoną Marka Hłaski, Jerzy Giedroyć nie chciał obciążać jej swoją miłością. Gretkowska jako dziewczyna podczas emigracji w Paryżu również zakochała się znacznie starszym, znanym reżyserze. Opisała swoją miłość w powieści Trans. Teraz mierzy się z tajemnicami alkowy Agnieszki Osieckiej. Poetka podobno nie miała przyjemności z seksu, ale wiązała się z kilkoma mężczyznami jednocześnie. Potrzebowała ich atencji. Skąd ta skłonność? I dlaczego miłość w Paryżu nie mogła się udać? Rozmowa z Manuelą Gretkowską „Gdy czyta się listy Agnieszki Osieckiej czy dzienniki – opublikowane – z tamtego czasu, widać, że seks nie sprawiał jej przyjemności. A co było potem? W jednej ze swoich książek pisze wprost, że wszystko zależy od partnera. Miała coraz młodszych facetów”. „W 1957 roku Agnieszka Osiecka jedzie do Paryża. W walizce przemyca opowiadanie narzeczonego, Marka Hłaski, by przekazać je szefowi paryskiej Kultury. Jerzy Giedroyć jest olśniony zjawiskową poetką. Jedzie za nią nawet do Londynu”. To zapowiedź Poetki i księcia. Ile prawdy w Twojej książce o romansie Osieckiej i Giedroycia? Blisko sto procent. Miałam dostęp do dokumentów, notatek, listów, poznałam ich związek bardzo dokładnie. Właściwie historia ich miłości to rekonstrukcja literacka. Może dziesięć procent to moje domysły i konstrukcja fabuły. Reszta to fakty. Dlaczego wcześniej nikt im tego nie wyciągnął? Dla kogoś, kto interesował się życiem Agnieszki Osieckiej lub Jerzego Giedroycia, nie było to tajemnicą. Magdalena Grochowska pisała o tym w swojej reporterskiej książce „Jerzy Giedroyć. Do Polski ze snu”. Ale ich romans nie była popularny, bo Giedroyć to nie Hłasko, bohater zbiorowej wyobraźni. To postać z innej półki. Nie każdy wie, kim był i co naprawdę zrobił. Bez niego nie byłoby polskiej inteligencji po wojnie. Wydał kanon Gombrowicza, Bobkowskiego, kształtował umysły kilku pokoleń Polaków uwięzionych za żelazną kurtyną. Poznałaś bohaterów swojej powieści? Obydwoje. Osiecką w smutnym momencie. Jeszcze przed jej chorobą, a po śmierci matki. Była przybita. Zobaczyłam dziewczynę z siwym warkoczem o bardzo smutnych oczach. Dziś jest szopka z Osiecką, zarabia się na kalendarzykach i gadżetach z jej podobizną. A pod koniec życia nie miała gdzie wiersza wydrukować. Skarżyła mi się, co to za parszywe czasy, że chodzi po redakcjach i nikt nie chce jej wierszy. Wyobrażasz to sobie? A redaktor, książę Giedroyć? Gdy jako dziewczyna wyemigrowałam do Paryża, przez rok pracowałam w Kulturze. Chodziłam na pięterko, prawie stuletniemu Józefowi Czapskiemu czytałam książki, listy, trochę mu sekretarzowałam. Widywałam tam Jerzego Giedroycia, zachowywał dystans. Był absolutna maszyną do pracy tak, jak to opisuję. Był częścią architektury Kultury. Piszesz, że Osiecka była oziębła płciowo. Opisuję bardzo krótki okres z jej życia. Niecały rok. Gdy czyta się jej listy czy dzienniki – opublikowane – z tamtego czasu, widać, że seks nie sprawiał jej przyjemności. A co było potem? W jednej ze swoich książek pisze wprost, że wszystko zależy od partnera. Miała coraz młodszych facetów. A gdy kobieta wybiera młodszego kochanka, to też pod kątem erotycznym. Młodzi chłopcy mają więcej temperamentu. Jednak do wieku 23 lat nie odczuwała przyjemności seksualnej. Próbuję sugerować, jakie były tego przyczyny. ww Była molestowana seksualnie jako dziewczynka? Rozmawiałam z wieloma osobami, które znały Agnieszkę i które miały podobne przeżycia. Miały intuicję – i to też jest moja intuicja – że na początku jej życie wydarzyło się coś niedobrego. To była bardzo niejednoznaczna kobieta, kompletnie inna od tego, jak jest postrzegana. Popularnie rzecz biorąc, Agnieszka Osiecka to taki okład na kobiece serca. Wiele kobiet mówi: „Życie mi się pierd..., mam męża alkoholika, jestem nieszczęśliwa, ale założę szal, kwiatek, zaśpiewam Osiecką i będzie pięknie”. Dla mnie to pretensjonalne traktowanie artystki. Ludzie nie czytają dogłębnie tego, co napisała. Jej Dzienniki są kompletnie niedocenione. Osiecka to rzadki przypadek w polskiej literaturze, żeby dziewczynka zaczęła pisać dzienniki, które kontynuowała do wieku dojrzałego. I do tego została wybitną poetką. W jej Dziennikach jest bardzo ciekawy obraz epoki i artystycznego środowiska mizoginistycznego. I zapis ewolucji artystki, kobiety. Nie ma drugiego takiego świadectwa. Ale jest lekceważone, bo zapisała je kobieta. Jakaś tekściara, robiąca pretensjonalne pioseneczki. Taka jest właśnie Polska. Akobieca. Co Osiecka miała z seksu? W czasach, które opisuję, służył jej do trzymania przy sobie facetów. Potrzebowała kilku naraz. Co nie pasuje do obrazu nieszczęśliwej poetessy. To ona rezygnowała z mężczyzn, którzy się w niej zakochiwali. Potrzebowała ich jak opatrunek na dziuraw serce. Była bardzo zraniona w dzieciństwie. Ojciec miał kochanki, a w końcu zamieszkał z kochanką na dwa domy. Każde dziecko miałoby kipisz emocjonalny, zwłaszcza jedynaczka, wrażliwa, hołubiona przez tego ojca, który był dla niej ratunkiem przed toksyczna matka. Szukała ojca w związku z Giedroyciem? Musiał przypominać jej ojca. Był niezwykle wykształconym i kulturalnym człowiekiem i jak ojciec z innego, przedwojennego świata. Na pewno łączyło Osiecką i Giedroycia poczucie humoru. Podobnie, jak z Jeremim Przyborą. Przybora był mistrzem słowa, Giedroyć nie pisał takich tekstów, ale słowo było jego żywiołem, był redaktorem. Miał niewiarygodnego czuja do autorów. On ich często wynajdował, hołubił. To był człowiek żyjący w języku. Jak Osiecka. Ona była niezwykle dojrzała, jak na młodą, 23 letnią dziewczynę. Dojrzała przez swoje przeżycia, inteligencję, talent. Kobiet z tak rozwiniętym wnętrzem, inteligencją na pewno nie spotyka się na pęczki. Była wybitna i on to wiedział. Miała charakter i była szalenie atrakcyjna. To była jej najważniejsza miłość? Tak napisała, kiedy wróciła do Polski. Bezpieka zabrała jej paszport na siedem lat, nie mogła zobaczyć się z Giedroyciem. W jakimś młodzieżowym czasopiśmie w ankiecie na pytanie „Najtrudniejsza decyzja w Twoim życiu?” napisała o zrezygnowaniu z jedynej dojrzałej miłości do mężczyzny. Zdążyli pójść do łóżka? Moim zdaniem było tak, jak opisałam w książce. Przeżyłam podobny romansowy układ, o czym pisałam w Transie. Czyli nie. Nie wiadomo, nikogo przy tym nie było. A łózko stała w jego pokoju gdzie się na nim żegnali. Myślę, że opinia, jakoby Jerzy Giedroyć był homoseksualistą to legenda. Nie znalazłam na to żadnych dokumentów, ani wspomnień bliskich mu osób. Uważam, że był postacią aseksualną. Chciał iść do zakonu, do jezuitów. Sposób, w jaki rozstawał się z żoną w Warszawie przed wojną też o tym świadczy. Ich małżeństwo wygasło. Nie było dramatów. A gdy wchodzi w grę erotyzm, zazdrość rodzą się emocje. Jeżeli ktoś twierdzi, że Giedroyć był biseksem, chętnie zobaczę dowód. Po prostu są ludzie, których sfera erotyczna jest uśpiona, chociaż nie są impotentami. Ale kiedy pojawi się osoba, z którą się angażują, wtedy ożywają. Taką postacią była dla niego Agnieszka. Jego wyjazd do Londynu za nią był kompletnie w szalonym stylu zakochanego szczyla. Ona była nie aseksualna, ale w jakiś sposób oziębła. Spotkali się w tym. Łączyło ich bardzo dużo. Dla Giedroycia była bardzo ważna. Dowodem są zdjęcia robione po ich spotkaniu. Gdy Agnieszka wróciła do Polski, on był już innym człowiekiem. Na zdjęciach ma depresyjne oczy i smutek na twarzy. Potem w jego życiu nie było już żadnej kobiety. Ile włożyłaś siebie w bohaterkę? Zawsze siebie się wkłada. Przeżyłam podobny romansowy układ, o czym pisałam w Transie. Też kochałam się w starszym mężczyźnie, na paryskiej emigracji. Może dlatego zafascynowała mnie ta historia? Spotyka się dwoje z pozoru różnych ludzi. On absolutnie wie jak żyć i wie, czego chce. A ona kompletnie nie wie. A mimo tego są sobą zafascynowani. W pewnym momencie, jestem tego pewna, Giedroyć przystopował, wycofał się. Nie przestając jej kochać. Ta miłość nie miała szans się urzeczywistnić.
Manuela Gretkowska ostro o ślubie księcia Harry'ego i Meghan Markle!
Z ust pisarki padły naprawdę mocne słowa
Kontrowersja to jej drugie imię. Manuela Gretkowska zdobyła popularność w sieci opiniami, którym daleko do dyplomatycznego tonu. Pisarka i feministka nie szczędzi słów krytyki szczególnie szeroko rozumianemu show-biznesowi i postaciom z nim związanym. Ostatnio głośno było o jej słownej przepychance z Małgorzatą Rozenek-Majdan. Tym razem postanowiła skrytykować ślub księcia Harry'ego i Meghan Markle, który odbył się w sobotę w Windsorze. View Ediplayer on the source website Manuela Gretkowska krytykuje księcia Harry'ego księcia Karola Obszerny post, jaki Manuela Gretkowska zamieściła na Facebooku, uderza nie tylko w parę świeżo poślubionych małżonków, lecz także w całą monarchię brytyjską! „Windsorów ślub na 2 miliardy widzów. Królowa Elżbieta rządzi globalną wioską TV-Netflixa, więc ma zasięg i poddanych wszędzie. Sąsiedzi z mojej wioski wybrali się obejrzeć książęce zaślubiny. Pomachać imperialnymi chorągiewkami. Elegancko, nie jak pod narciarską skocznią, gdzie kłębią się flagi obs*ane nazwami polskich dziur”, rozpoczęła wyszukaną metaforą pisarka. Następnie w najdrobniejszych szczegółach skrytykowała każdy element sobotniej ceremonii, włącznie z pierwszoplanowymi bohaterami, rozpoczynając od księcia Harry'ego i księcia Karola. „Nie wiem jakie ego ma Książę Harry, ale bycie księciem zapasowym musi dawać po psyche. Tym bardziej, gdy cały świat wie, że dla ojca twoja matka była zaledwie kura nioską. Nie kurą domową tylko dworską, ale co za różnica. A potem idziesz za jej trumną i obserwuje cię kilka miliardów ludzi. Co z tego, że współczująco. Jesteś już 13-latkiem, nie 3-latkiem jak Kennedy salutujący przy trumnie ojca. Wszystko boleśnie rozumiesz. Matka nie zginęła w zamachu. Umarła przez idiotyczny wypadek uciekając od nieudanego małżeństwa. Od twojego ojca, jego rodziny, swoich problemów i pani w pięknym kapeluszu, teraz macochy siędzącej na twoim ślubie w pierwszej ławce”, skonstatowała gorzko Manuela Gretkowska. „Może i lepiej, że para młoda przy ołtarzu jest odwrócona tyłem do najbliższych. Nie patrzy w przeszłość ciągnącą się za nimi jak czarny tren a nie biały welon. Książę Karol podczas wymiany obrączek, sakramentalnego „tak” nie patrzył na syna zajęty ważniejszą rozmową. Płakali widzowie, dla nich był ten spektakl”, twierdzi feministka. Manuela Gretkowska ostro o ślubie księcia Harry'ego i Meghan Markle Następnie pisarka wypunktowała wszystkie elementy ceremonii, które jej zdaniem były hołdem złożonym kulturze patriarchalnej. „Muzyka etno na standardy królewskie. Afroamerykański kaznodzieja nie wstydził się stand-upu. To przyszłość kościoła, dobra muza okraszona religijnym kabaretem. Facet mówił o żarze płomiennej miłości podczas ślubu chłopaka wychowanego w dworskiej lodówce. Meghan była mega wyluzowana, potargana, bez tapety zakrywającej twarz. Urocza kalifornijska dziewczyna, wykształcona lepiej od wszystkich księżniczek. Nie w sukience bezie, poobszywanej klejnotami i koronką. Jej prosta kiecka kosztowała rodzinę królewską rewolucyjnie mało - 2 miliony zł. Ale to ona za nią zapłaci. Za wdepnięcie w tradycję”, gorzko przewiduje Manuela Gretkowska. Po czym przewiduje, że zmiana w brytyjskiej monarchii nastąpi dopiero, gdy... książę George okaże się gejem! „Rewolucja naprawdę rozwalająca przeszłość nadejdzie, gdy jeden z paziów, może George - następca tronu, weźmie kiedyś równie pompatyczny ślub z ukochanym. Mam nadzieję, że im się uda, chłopak wygląda na wyluzowanego”, podkreśla pisarka. Następnie wieszczy, że małżeństwo księcia i księżnej Sussex nie będzie należało do najłatwiejszych. „Henry i Meghan, powinni dostać abonament na terapię par w prezencie ślubnym. Oboje mają za sobą hardcorowe rodzinki i trudne dzieciństwo. Przeszłości nie przekupią pieniądze, nie zaślepi sława i tytuły. Ani sex, chociażby książeco tytułowany Sussexem. W każdym razie Boże chroń Królową, a rodzinę królewską przed nią samą. Jest jak każda inna, tyle że w większym formacie”, złowrogo przekonuje feministka. Internauci są w kwestii jej ostrych słów podzieleni. Z jednej strony twierdzą, że wpis należy traktować w kategoriach satyry, z drugiej zarzucają Manueli Gretkowskiej przesadę i zbędą egzaltację. Która opinia jest Tobie bliższa?
„Nie piszę o Krecie i Tadli, nie jestem od magla”, Manuela Gretkowska o Tańcu z Gwiazdami
Ta pisarka uwielbia skandale. Zapytaliśmy Manuelę Gretkowską o jej ostatni głośny wpis na Facebooku, w którym ostro oceniła bohaterów Tańca z gwiazdami. „Popek, porżnięty kloc w zaślepkach. Serce, jak twierdzi, przemieszcza mu się między gardłem a dupą, więc nie może utrzymać rytmu , chociaż jest gwiazdą muzyki”. O dr Krzysztofie Gojdźu napisała: „Słynny poprawiacz urody. Za skorygowanymi twarzami pań reklamujących kosmetyki, stoi on – skalpel (...) Maksymalne skupienie na sobie, nie tańcu”. O Jarosławie Krecie: „Nie ma ochoty, więc nie tańczy. Wokół niego wije się tancerka, zasłaniając swoim boskim ciałem impotencję partnera, jak w pornosie”. View Ediplayer on the source website Rozmowa z Manuelą Gretkowską W ostatnim wpisie na Facebooku uderzasz ostro w show-biznes? Nie uderzam w show-biznes. Nie znam go i nie bardzo mnie interesuje. Po prostu oglądałam film, znudził mnie, przeleciałam pilotem po kanałach i przypadkowo trafiłam na pokaz Tańca z gwiazdami. A że czegoś takiego nie widziałam w życiu, musiałam o tym napisać. Obrywa się Popkowi, dr Krzysztofowi Gojdziowi i Jarosławowi Kretowi. Nie obchodzą mnie oni sami. Są dla mnie obrazem polskich mężczyzn. Żadna kobieta nie poszłaby do takiego programu, wiedząc, że nic z siebie nie wykrzesa. Polki się starają, chudną, płaczą z wysiłku i przejęcia na treningach. A te męskie beztalencia wyszły i stanęły w pozie: „Jakim mnie panie Boże stworzyłeś, takim niech mnie oklaskują!”. Nie oceniam taneczności tych facetów tylko brak obciachu. Kret ma z nich najlepsze warunki do tańca, a nawet się nie ruszał. To było żenujące. Przestępował z nogi na nogę i był zadowolony z siebie. A partnerka kręciła się wokół niego i za niego. To mi się skojarzyło z życiem, z relacjami damsko męskimi w naszym kraju. Facet się leni, przestępuje z nogi na nogę i jeszcze oczekuje brawek, bo mąż, mężczyzna, kochanek i klękajcie narody. Nic dziwnego, że polskim nastoletnim dziewczynom brak pewności siebie, czują się upokorzone, skoro wciskane są w takie schematy relacji. Według badań 15 letnie Polki mają najniższą samoocenę wśród Europejek. Oceniasz związek Jarosława Kreta z Beatą Tadlą? Piszesz: „Żony takiego typa tyrają darmo. Są nawet dumne ze swojego poświęcenia”. Nie piszę o Krecie i Tadli, nie jestem od magla, Taniec z gwiazdami posłużył mi za pretekst. Po drugie piszę ogólnie o związkach wspołuzależnieniowych. O kobietach, które tańczą wokół faceta, jak partnerka Kreta wokół niego w Tańcu z gwiazdami. W normalnym życiu taki pasożytujący facet się przyssie, że babka sądzi, że robi jej minetę, a on jej pierze mózg. To nie jest aluzja do związku Kreta z Tadlą. To refleksja o Polkach i Polakach. Ostry masz język. To nie mój język jest ostry. To jest obserwacja bezwzględnych stosunków między ludźmi. Zatytułowałam post Taniec z inwalidą, bo to trafna metafora naszych związków. babka sądzi, że robi jej minetę, a on jej pierze mózg Jak zareagowali tancerze, „bohaterzy” Twojego wpisu? Na razie odezwał się dr Gojdź. W komentarzu pod postem żąda ode mnie przeprosin. Ale przy okazji obraża inne kobiety, które również skomentowały mój wpis, wyzywając je od brzydkich babsztyli. Wyszedł z niego mizogin. Więc moja obserwacja z medialnego show szybko się potwierdziła.
„Chamstwo pod przykrywką przeintelektualizowanych opinii dalej jest chamstwem”. To nie koniec konfliktu między Manuelą Gretkowską a Małgorzatą Rozenek-Majdan!
Kto kogo nie zrozumiał i kto miał co na myśli…? Ostra wymiana zdań miedzy Małgorzatą Rozenek-Majdan a Manuelą Gretkowską ma ciąg dalszy! Co tym razem sobie zarzucają? Czytaj także: „Nie każda siwizna jest oznaką mądrości”, Małgorzata Rozenek-Majdan odpowiada na krytykę Manueli Gretkowskiej! Fani są za Małgosią! Początek konfliktu między Małgorzatą Rozenek-Majdan a Manuelą Gretkowską Zaczęło się od spektakularnej sesji Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radka Majdana w VIVIE!, która nie spodobała się Manueli Gretkowskiej. Pisarka, jak zwykle nie przebierając w słowach i złośliwych porównaniach, wyraziła swoje zdanie na temat zdjęć państwa Majdanów zrobionych w Dubaju. Stwierdziła, że są w złym guście, a o jej bohaterach napisała „sprzątaczka i szatniarz”. Jak twierdzi, nie chodziło jej o obrażenie Małgorzaty i Radka, a jedynie o zwrócenie uwagi na to, że takie sesje szkodzą całemu społeczeństwu i ludzie nabawiają się kompleksów: „Majdanowie pewnie są sympatyczni i storturowani tym celebryckim cyrkiem. Zaharowanych, jak moich sąsiadów wyjeżdżających co rano do korporacji, nie stać już na ironię. Radek wyznał, że zdjęcia są takie ponieważ dla Małgosi wszystko musi być idealnie. I jest. Tak idealnie wyobrażamy sobie przepych: disnejowski odjeb połączony z wygraną w Toto Lotka. Styl arabskiego szejka plus mafijne bogactwo wyściełają sny biedaków”. Czytaj też: „Kobiety zostały udomowione razem z bydłem”. Manuela Gretkowska znów szokuje. Zobacz jej 8 najmocniejszych wypowiedzi Od tej okładki się zaczęło… Polecamy też: Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan świętowali pierwszą rocznicę ślubu w Dubaju! Jak się bawili? EKSKLUZYWNE VIDEO Na odpowiedź Małgorzata Rozenek-Majdan nie trzeba było długo czekać. „Perfekcyjna Pani Domu” dała jasno do zrozumienia, że w nosie ma, co o niej myśli Gretkowska, ale nie podoba jej się, że pisarka przy okazji obraża zwykłych ludzi: „Kiedy jesteśmy krytykowani, nie robi to na nas większego wrażenia, bo jest to zaledwie promil wśród serdeczności z jaką spotykamy się na co dzień, ale kiedy upokarza się innych przy okazji wypowiedzi na nasz temat po prostu musimy zareagować. »Zaalkohizowany półanalfabeta ze szczerbatym uśmiechem, bełkoczący usłużnie«, »mieszkańcy strzeżonych osiedli skuci pańszczyzną kredytów, marzący o łuku tryumfalnym zamiast bramy wjazdowej«, »sprzątaczka« »szatniarz«, »cieć w liberii« - czy takie wypowiedzi u kobiety, nazywającą się feministką, która tak często mówi o tolerancji, równości, dla której katolickie wartości są bliskie, którą fascynuje skandynawski styl życia, są tylko przejawem hipokryzji, czy są już mową nienawiści?”. Fani Małgorzaty stanęli za nią murem, zamieszczając pod jej wpisem wiele gratulacji i ciepłych słów. Zobacz także: Obok tej miłości nie można przejść obojętnie! Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan wystąpili w naszym EKSKLUZYWNYM TELEDYSKU! Ostrego konfliktu ciąg dalszy… I kiedy wydawało się, że na ten temat zostało powiedziane już wszystko, znów zabrała głos Gretkowska. Zarzuciła Rozenek-Majdan, że chyba nie zrozumiała jej tekstu, a następnie w punktach wytłumaczyła, co miała na myśli. Oto jeden z nich: „Nie wątpię, że ludzie Was lubią, też pisałam że nic do Was nie mam i wydajecie się sympatyczni. Nie piszę nic o Waszym życiu osobistym, uczuciach, o dzieciach, nawet nie wiedziałam, że je macie. Napisałam wyłącznie o sesji do której pozowaliście, rzeczywiście disneyowsko odjebanej. Posłużyła mi ona za ilustrację pewnych marzeń i aspiracji niektórych ludzi. A, że była robiona w Dubaju, gdzie ludzie wierzą w seraj, pozwoliłam sobie na przeróbkę tytułu znanej książki Szczygła o Czechach: »Zrób sobie raj«”. Na profilu pisarki na Facebooku pojawiło się wiele komentarzy popierających Gretkowską, których autorzy nazywają Rozenek-Majdan, że jest „plastikową celebrytką”. Ale pojawiły się też wpisy broniące Majdanów i zarzucające Gretkowskiej niepotrzebną złośliwość. Co na to Małgorzata? Odpisała również w punkach i trzeba przyznać całkiem złośliwie: „A co złego jest w tym, że ludzie marzą o »disnejowskim odje*****«. I że do niego aspirują. Czemu tylko Pani marzenia są tymi, na które należy patrzeć z szacunkiem? Wszystkie marzenia i aspiracje powinny się spotkać z takim samym szacunkiem. Tak, sesja była robiona w Dubaju i gdyby rozumiała Pani geograficzne, a co za tym idzie kulturowe uwarunkowania sesji, może byłaby Pani mniej krytyczna. Czy gdyby sesja była robiona w Zakopanem, a ja miałabym kierpce, byłoby to tak samo złe?”, pyta Rozenek-Majdan. Takie zdjęcia zdaniem Gretkowskiej są szkodliwe dla społeczeństwa. Zobacz też: Takich Małgorzaty Rozenek-Majdan i Radosława Majdana jeszcze nie znaliście. Zobaczcie kulisy sesji dla VIVY! w Dubaju! EKSKLUZYWNE VIDEO „Chamstwo i nienawiść pod przykrywką przeintelektualizowanych opinii, metafor czy porównań dalej jest chamstwem. Pani Manuelo, sarkazm naprawdę może być mową nienawiści i gdyby była pani na tyle odważna, powiedziałaby Pani wprost, co myśli, a nie ubierała tego w »ładne« słowa”, dodaje prezenterka. I na koniec dowcipnie podsumowuje: „Z niecierpliwością czekam na Pani odpowiedź. Podejrzewam, że ta nasza wymiana zdań, to początek promocji Pani książki, która już niebawem pojawi się w księgarniach. Liczę na to, że dostanę jeden egzemplarz z dedykacją”. Czy myślicie, że to już koniec wymiany zdań między Małgorzatą i Manuelą? A może to dopiero początek nowej wojny w show-biznesie? My w każdym razie liczymy na to, że Gretkowska wyśle Rozenek-Majdan egzemplarz swojej książki. Czytaj także: TYLKO U NAS! Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan o tym, dlaczego jeszcze nie mają dziecka
„Nie każda siwizna jest oznaką mądrości”, Małgorzata Rozenek-Majdan odpowiada na krytykę Manueli Gretkowskiej! Fani są za Małgosią!
Najnowsza sesja okładkowa VIVY! wywołała duże emocje. Rok po ślubie Małgorzata i Radosław Majdanowie wybrali się w z nami w podróż do Dubaju, gdzie pozowali do bajkowych zdjęć. Nie wszystkim jednak przypadły one do gustu. Bohaterów sesji zdjęciowej ostro skrytykowała pisarka Manuela Gretkowska, która napisała, że stworzyli „polski seraj po transformacji z dostępem dla zwykłych ludzi - Szatniarza i Sprzątaczki”, a zdjęcia określiła jako kicz. W mocnych słowach wypowiedziała się też o polskiej klasie średniej i o guście Polaków. Małgorzata Rozenek-Majdan Walczy z hejtem Małgorzata Rozenek-Majdan na co dzień ignoruje wszechobecny w internecie hejt. Tym razem postanowiła jednak odpowiedzieć, ponieważ przekroczona została pewna granica, a ona poczuła się upokorzona. W dwóch długich wpisach prezenterka skomentowała na swoim Instagramie wypowiedź i postawę pisarki: „Do różnego spojrzenia na życie moje i mojego męża jesteśmy przyzwyczajeni, a nawet uważamy to za jeden z elementów naszej pracy, więc do pogardliwej krytyki nawet nie będę się odnosić. To, co skłania do głębszej refleksji to pogarda z jaką Gretkowska wypowiedziała się o innych ludziach. Kiedy jesteśmy krytykowani, nie robi to na nas większego wrażenia, bo jest to zaledwie promil wśród serdeczności z jaką spotykamy się na co dzień, ale kiedy upokarza się innych przy okazji wypowiedzi na nasz temat po prostu musimy zareagować. Prezenterka nie rozumie, dlaczego zwyczajna sesja zdjęciowa została potraktowana tak poważnie i wzbudziła tak wiele negatywnych emocji, a nawet mowę nienawiści: „(…) czy takie wypowiedzi u kobiety, nazywającą się feministką, która tak często mówi o tolerancji, równości, dla której katolickie wartości są bliskie, którą fascynuje skandynawski styl życia, są tylko przejawem hipokryzji czy są już mową nienawiści? Martwi mnie też, na jaka kobietę wyrośnie córka pani Gretkowskiej, słysząc zapewne codziennie krzywdzące, wulgarne i niesprawiedliwe oceny innych ludzi w domu. Martwi mnie to, bo to z takimi kobietami będą mieli kontakt moi synowie, którzy od małego uczeni są, że należy z takim samym szacunkiem traktować pana ochroniarza otwierającego szlaban, jak i prezesa stacji, w której pracuję”. „Zamiast zajmować się ważnymi rzeczami, niektórzy wolą zajmować się tak nieistotnymi sprawami, jak piękna sesja (dajcie nam proszę po ludzku prawo do naszej oceny) dwójki ludzi, którzy szczęśliwe realizują się w życiu i nie podpierając się życiem innych. Nie wszystko złoto co się świeci, a nie każda siwizna jest oznaką mądrości. Taka pogarda dla ludzi zawsze jest oznaką pogardy dla samej siebie, a może tylko to pozostało już pani Gretkowskiej? Przeraża mnie też to z jaką łatwością przychodzi jej poniżanie ludzi”. W komentarzach fani wspierają Małgorzatę Rozenek i gratulują jej rozsądku. Czy wy także zgadzacie się z jej reakcją? Zobacz także: TYLKO U NAS! Małgorzata Rozenek-Majdan i Radosław Majdan o tym, dlaczego jeszcze nie mają dziecka
„Chciałabym, by kobiety wstały wreszcie z kolan”. Dlaczego Manuela Gretkowska uderza w Kościół?
Manuela Gretkowska powraca z nową książką. Pisarka ma już na koncie takie pozycje, jak "Europejka", "Miłość po polsku" czy "Miłość klasy średniej", napisaną wspólnie z partnerem Piotrem Pietuchą. Jak mówi w rozmowie z nami, najnowszą książka chce sprawić, by Polki wstały z kolan, także tych w kościele. Manuela Gretkowska książki Manuela Gretkowska zasłynęła nie tylko jako działaczka społeczna i założycielka Partii Kobiet, lecz także niezwykle płodna autorka książek. Do tej pory wydała m.in. znakomiciee przyjęte przez fanów i krytykę "Namiętnik", "Sceny z życia pozamałżeńskiego", "Europejkę", "Obywatelkę" czy "Miłość klasy średniej", napisaną wspólnie z partnerem Piotrem Pituchą. Przyzwyczaiła wszystkich do swojego unikatowego stylu, na który składa się zręczne łączenie wątków autobiograficznych, obserwacje z pogranicza socjologii i polityki oraz szeroko rozumiana metafizyka. Wszystko to jest ujęte zazwyczaj w intrygujące ramy językowe, oddające różne stany emocjonalne, zwroty fabularne oraz odpowiadające podejmowanej tematyce. Manuela Gretkowska o książce "Kosmitka" W rozmowie z nami Manuela Gretkowska podkreśla, że to w jej dorobku wyjątkowa pozycja. Łączy w sobie nie tylko wielość elementów z różnych obszarów tematycznych, lecz także ma zachęcić kobiety do walki o własną tożsamość i podmiotowość. - Chodziło mi o pokazanie wielowymiarowości życia. Stąd poszukiwania duchowe, zadziwiające zdarzenia „jasnowidzenia”, które okazują się syndromem medycznym. To także spojrzenie na współczesną Polskę po nazwiskach, bo wiele rzeczy jest dla mnie szokujących i chciałabym je zrozumieć. To również zgłębianie tej duchowej strony poprzez tarota, poprzez używanie narkotyków, psychodelików, eksperymenty z ayahuascą... Chciałabym też, aby ta książka - i to wyszło w trakcie, gdy ją pisałam - była impulsem, aby kobiety wstały wreszcie z kolan, męskich. Także z kolan w kościele. I żeby weszły na ambony własnego życia. Wydawnictwo zapowiada, że "Kosmitka" to książka, jakiej jeszcze na rynku nie było. Opowieść odkrywająca nieznane światy polityki, duchowości i rodzinnej codzienności. Paradoksy, komiczne sytuacje, łączenie wysokiej kultury z bieżączką. Wygląda na to, że nasza rzeczywistość wyrzuca w kosmos - głosi nota wydawnicza. Zapowiedzi te nie są ani trochę przesadzone: Manuela Gretkowska wyjaśnia w tej książce, skąd w jej rodzinie umiejętność przepowiadania przyszłości, jak polityka wpływa na kulturę oraz jak na funkcjonowanie polskiego społeczeństwa ma niechęć do Zachodu. Nie da się wprowadzić cywilizacji autorytaryzmem i przemocą. Piotr Wielki tak próbował w Rosji. Obcinał bojarom brody. Polacy, być może, też nie chcą u siebie Zachodu. Stąd nawrót do konserwatyzmu graniczącego z głupotą. Wolą jak Indianie wierzyć w swoje i pić. Katolicki rezerwat Krakowa zamieniają w imprezowe kasyno, gdzie rzygają biali od wódy Anglicy. To opowieść, w której idealnie miesza się przeszłość, przyszłość oraz teraźniejszość, zaś wielowątkowość sprawia, że nie da się nudzić w trakcie jej lektury. Polecamy też: Manuela Gretkowska i Piotr Pietucha o miłości leczonej rozstaniem, dramatach rodzinnych i seksie
Raz przyciąganie, raz odpychanie - Manuela Gretkowska i Piotr Pietucha w życiu i w pracy
Pierwsza para polskiej literatury najpierw wróciła do siebie, a potem na księgarskie półki. Manuela Gretkowska i Piotr Pietucha właśnie wydali wspólnie książkę "Miłość klasy średniej", w której rozliczają się m.in. ze swojego związku. A w "Vivie!" szczerze opowiadają o kryzysie, który zamienił się w roczną przerwę w ich relacji, ale nie w miłości. Piotr: My mamy z Manuelą niezgodne charaktery i emocje, ale mamy na szczęście silną więź duchową, która nigdy nie wygasła. Ludzie niedobrani są jak magnesy w rękach w rękach złośliwego Amora. Raz przyciąganie, raz odpychanie. Adrenalina, lecą pióra, wrzask to wkręca. Spokojny, bezpieczny związek kojarzy się z nudą. Oni nudni nie są. Czego dowodem była sesja zdjęciowa dla "Vivy!". Na jej planie byliśmy z kamerą i zanim pokażemy, co tam podpatrzyliśmy, zobaczcie mały fragment. Wywiad z Manuelą Gretkowską i Piotrem Pietuchą w najnowszym numerze "Vivy!", już w kioskach. Czytajcie także: Manuela Gretkowska i Piotr Pietucha o miłości leczonej rozstaniem, dramatach rodzinnych i seksie