Poznali się w najtrudniejszym momencie, ona była jego największą opoką. Jacek Rozenek i jego żona pierwszy raz tak szczerze o kulisach związku
Cztery lata temu ich drogi przecięły się w najmniej oczywistym momencie. On mierzył się z konsekwencjami udaru i życiowym kryzysem, ona postanowiła mu pomóc. Dziś Jacek i Maria Rozenkowie mówią wprost o sile uczucia, powrocie do pracy i o tym, dlaczego szesnastoletnia różnica wieku nie ma dla nich żadnego znaczenia.
Są historie, które brzmią jak gotowy scenariusz filmowy. Opowieści o upadku, ciszy, która zapada po burzy, i o kimś, kto w tej ciszy wyciąga dłoń. W życiu Jacka Rozenka ten moment przyszedł w najmniej spodziewanym czasie. A wraz z nim nowa miłość, Maria. Spotkanie, które zmieniło wszystko. Początek relacji Jacka i Marii Rozenków Cztery lata temu spotkali się podczas świątecznego wydarzenia dobroczynnego. On, uznany aktor, ale w życiowym kryzysie. Jak wspominała Maria Samuel, Jacek „wpadał życiowo, zdrowotnie i finansowo w studnię bez dna”. To nie była metafora rzucana na wyrost. To był realny stan człowieka, który po udarze musiał na nowo nauczyć się funkcjonować. Ona nie przeszła obok niego obojętnie. Zamiast dystansu, zaangażowanie. Zamiast lęku, działanie. Maria Samuel szybko wzięła sprawy w swoje ręce i zaczęła pomagać na wielu płaszczyznach. To wsparcie nie było chwilowe ani powierzchowne. Z czasem przerodziło się w głęboką relację, a potem w miłość, która w ubiegłym roku została przypieczętowana ślubem. „Nie miałem żadnej potrzeby wiązania się na dłużej z kimkolwiek na świecie. Aż spotkałem Marysię”, wyznał Jacek Rozenek w studiu „halo tu polsat”. Dziś patrzą na siebie z czułością, ale i z wdzięcznością. Ich relacja dojrzewała w cieniu choroby i niepewności. Może właśnie dlatego jest tak mocna. „Jacek jest dobrą duszą, wspaniałym człowiekiem, mądrym życiowo, z silnym kręgosłupem moralnym”, mówiła Maria. „To jest to, co ja myślę o Marysi”, odpowiadał bez wahania aktor. Ich słowa nie brzmią jak wyuczone deklaracje. To raczej spokojne, pewne siebie komunikaty ludzi, którzy przeszli przez ogień i wiedzą, ile kosztuje odbudowa. CZYTAJ TEŻ: Katarzyna Bosacka o kulisach drugiego małżeństwa. Już w dniu ślubu musieli z mężem podjąć trudną decyzję Jacek Rozenek wrócił do pracy Stabilizacja w życiu prywatnym zbiegła się z gotowością do powrotu do pracy. Na początku marca widzowie zobaczą Jacka Rozenka w dwudziestym, jubileuszowym sezonie serialu „Gliniarze”. Decyzja o wejściu na plan zapadła szybko. Przypomnijmy, że aktor wciela się w postać niejednoznaczną, wielowymiarową, którą sam określa jako „szarą”, pozbawioną prostego podziału na dobro i zło. To rola wymagająca, ale, jak sam przyznaje, daje mu ogromną radość. Nie oznacza to jednak, że przeszłość całkowicie zniknęła. „Mam ogromną radość z grania tej roli. Są drobne problemy, na przykład afazja, z którą cały czas się mierzę. [...] Ale to jest drobny fragment choroby, który jeszcze mi towarzyszy”, mówił szczerze. W tych słowach nie ma żalu ani buntu. Jest akceptacja. Świadomość, że pewne ograniczenia pozostają, ale nie muszą definiować całego życia. Dla Jacka Rozenka praca stała się nie tylko zawodowym wyzwaniem, lecz także symbolem powrotu do równowagi. Jacek Rozenek i jego żona o różnicy wieku W rozmowie nie zabrakło również tematu, który od dawna budzi zainteresowanie mediów, czyli szesnastoletniej różnicy wieku między małżonkami. Dla nich to jednak kwestia drugorzędna. Maria Samuel-Rozenek podkreśla, że to „tylko liczba” i traktuje wiek jako „ziemską statystykę”. Jacek Rozenek dodaje krótko: „w ogóle nie istnieje to w naszych rozmowach”. „To nie jest ogromna różnica wieku”, skwitował. W ich przypadku znacznie ważniejsze jest wspólne doświadczenie i misja, którą dziś realizują. Bazując na własnych przeżyciach, powołali do życia fundację wspierającą osoby w kryzysach. Wiedzą, czym jest bezradność i jak wiele znaczy pomoc drugiego człowieka. Maria mówi o swoim mężu z podziwem: „Jacek jest dla mnie kimś, kto wzleciał jak feniks z popiołów”. Patrząc na nich, trudno oprzeć się wrażeniu, że ta metafora nie jest przesadą. Ich historia to opowieść o tym, że nawet w najciemniejszym momencie można odnaleźć światło, czasem w sobie, a czasem w oczach drugiego człowieka. I że miłość, choć nie usuwa wszystkich trudności, potrafi nadać im sens. Źródło: Halotupolsat.pl. CZYTAJ TEŻ: Mimo rozwodu, wciąż tworzy rodzinę z byłą żoną. Tak mówi o ich relacji
Żona Erica Dane’a była z nim do końca. Wcześniej chciała rozwodu, ale wycofała pozew
Jeszcze kilka lat temu ich małżeństwo miało się zakończyć, a sprawa rozwodowa była w toku. Dziś wiadomo, że Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia. Co sprawiło, że po siedmiu latach separacji zmieniła decyzję i wycofała pozew? W jednym z wywiadów aktorka odsłoniła kulisy swojej decyzji i wskazała na moment, który wszystko odmienił.
Rebecca Gayheart była przy Ericu Dane’ie do końca jego życia, choć jeszcze kilka lat wcześniej złożyła pozew o rozwód. Po siedmiu latach separacji w marcu odwołała sprawę, a miesiąc później aktor ogłosił diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W listopadzie wyjaśniła, że swoją decyzją chciała dać córkom, 15-letniej Billie i 13-letniej Georgi, jasną lekcję: „jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko”. Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu choroby. Miał 53 lata. Dlaczego Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód? Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód po tym, jak u Erica Dane’a zdiagnozowano stwardnienie zanikowe boczne. W listopadzie, w podcaście „Broad Ideas”, aktorka szczegółowo wyjaśniła swoją decyzję. Podkreśliła, że jej najważniejszym celem było nauczenie córek, aby „być przy bliskich bez względu na wszystko”. — „Mówimy im: ‘Jesteśmy przy ludziach bez względu na wszystko. On jest naszą rodziną. On jest waszym ojcem’” — powiedziała Gayheart. Aktorka zaznaczyła, że w czasie choroby Dane’a i w trakcie porządkowania ich relacji najważniejsze było dla niej to, aby Billie i Georgia czuły się zaopiekowane, mimo że — jak przyznała — „sytuacja jest trudna, smutna i zła”. Zobacz też: Jego postać z kultowego serialu zna cały swiat. Niewielu wie z jakim dramatem mierzy się aktor, apeluje o wsparcie Małżeństwo od 2004 roku i rozwód w 2018 Rebecca Gayheart i Eric Dane pobrali się w 2004 roku. Po 13 latach małżeństwa gwiazda filmu „Jawbreaker” złożyła pozew o rozwód w 2018 roku. W marcu ubiegłego roku, po siedmiu latach separacji, para odwołała rozwód. Jeden miesiąc później aktor znany z serialu „Chirurdzy” ogłosił publicznie diagnozę stwardnienia zanikowego bocznego. W rozmowie z listopada 54-letnia Gayheart przyznała, że ich relacja jest „bardzo skomplikowana” i nie była pewna, czy wycofując pozew, postępuje „we właściwy czy niewłaściwy sposób”. — „Po prostu jestem i staram się być przy [moich dzieciach]. Czas pokaże” — powiedziała. „Miłość może nie być romantyczna” – esej w The Cut W grudniu Rebecca Gayheart opublikowała osobisty esej w „The Cut”. Napisała w nim, że ich „miłość może nie być romantyczna, ale jest miłością rodzinną”. Aktorka wyjaśniła również, że od ośmiu lat nie mieszkają w tym samym domu. Oboje mieli relacje z innymi osobami — Gayheart była łączona z miliarderem Peterem Mortonem, a Dane w czerwcu spotykał się z reżyserką Janell Shirtcliff — jednak regularnie spotykali się podczas rodzinnych uroczystości. W eseju podkreśliła, że w tym roku ona i córki spędziły dużo czasu w domu Erica, który znajduje się około 12 minut jazdy od ich domu. „Jemy razem wiele posiłków. Często wpadamy z wizytą — z tym, że ja nie wpadam bez zapowiedzi. Zawsze dzwonię i mówię: ‘Wjeżdżam pod górę’ albo ‘Podrzucam Georgię’” — napisała. Zobacz też: Eric Dane nie żyje. Gwiazdor „Chirurgów” i „Euforii” miał 53 lata Śmierć Eric Dane w wieku 53 lat Eric Dane zmarł w czwartek, 10 miesięcy po ogłoszeniu diagnozy stwardnienia zanikowego bocznego. Miał 53 lata. Rodzina aktora przekazała w oświadczeniu dla magazynu „People”: „Z ciężkim sercem informujemy, że Eric Dane zmarł w czwartek po południu po odważnej walce ze stwardnieniem zanikowym bocznym”. W dalszej części podkreślono, że w trakcie choroby aktor stał się zaangażowanym rzecznikiem budowania świadomości i wspierania badań, zdeterminowanym, by pomagać innym osobom mierzącym się z tą samą walką. Rebecca Gayheart wycofała pozew o rozwód w obliczu dramatycznej diagnozy, stawiając na pierwszym miejscu rodzinę i dobro swoich córek. Jej słowa o byciu przy bliskich „bez względu na wszystko” dziś nabierają szczególnego znaczenia. Źródło: pagesix.com
„Gramy do jednej bramki”. Agnieszka Dojlidko-Nawrocka i Michał Nawrocki to prawdziwa „power couple”
Jak połączyć ambicje zawodowe z codzienną bliskością, a rozwój firmy z życiem rodzinnym? Właściciele Nawrocki Clinic opowiadają o zaufaniu, podziale obowiązków i decyzjach, które zapadają w firmie i przy kuchennym stole.
Pracują razem, mieszkają razem i wspólnie biorą odpowiedzialność za decyzje, które mają realne konsekwencje. Agnieszka Dojlidko-Nawrocka i Michał Nawrocki odsłaniają kulisy prowadzenia dużego biznesu w duecie oraz codziennego balansowania między firmą a domem. Mówią też o tym, jak zbudowali klinikę stomatologiczną Nawrocki Clinic i dlaczego konsekwencja, komunikacja i spokój okazały się w tym procesie najważniejsze. Hanna Zakrzewska: Wspólnie podejmujecie decyzje dotyczące inwestycji, technologii i kierunku rozwoju firmy. Jak wygląda u Was proces decyzyjny, gdy macie różne zdania na ten sam temat? Michał: To proste – Agnieszka zawsze ma rację (śmiech). A mówiąc serio: nigdy nie mieliśmy większych problemów z podejmowaniem decyzji. Od samego początku bardzo jasno podzieliliśmy zakresy odpowiedzialności, co realnie wpływa nie tylko na funkcjonowanie kliniki, ale także na nasze życie prywatne. Każde z nas zna swoje miejsce, wie, za co odpowiada i ma pełną decyzyjność w swoim obszarze. Agnieszka zarządza firmą i całym zapleczem biznesowym, ja odpowiadam za leczenie. Po prostu ufamy swoim kompetencjom i wiemy, że każde z nas robi to, w czym jest najlepsze. Prowadzimy ten biznes jako partnerzy – przyjaciele, wspólnicy i małżeństwo w jednym. Wspieramy się, rozmawiamy, czasem podpowiadamy sobie różne rozwiązania. Zdarza się, że proszę Agnieszkę o spojrzenie na trudną sytuację z innej, bardziej ludzkiej perspektywy albo – na prośbę pacjentek ceniących jej gust – o poradę natury estetycznej. Agnieszka: Rzeczywiście, odpowiedzialność biznesowa jest po mojej stronie, a decyzje medyczne podejmuje Michał. Ale wiadomo, że jeśli wydarzyłoby się coś trudnego, ta odpowiedzialność i tak jest wspólna. Gdy w grę wchodzą kwestie inwestycyjne czy finansowe, naturalne jest to, że rozmawiamy, wymieniamy argumenty, słuchamy się nawzajem. Ale my bardzo podobnie myślimy. Gramy do jednej bramki. Nie zdarzają nam się żadne „przepychanki”. Michał szybciej ustępuje w decyzjach stricte biznesowych, co wynika z zaufania i z jasnego podziału ról. Jesteśmy zespołem. I to jest ogromna wartość. Mieć takiego wspólnika i partnera – mówię tu czysto biznesowo – to coś naprawdę wyjątkowego. Agnieszko, przekształcenie indywidualnej praktyki w dużą klinikę wymagało innego sposobu zarządzania. Jakie kompetencje z pracy w bankowości okazały się najbardziej przydatne w tym procesie? Był to czas intensywnego rozwoju, zdobywania doświadczeń oraz udziału w licznych szkoleniach i treningach. Okres bardzo wymagający, ale mogłam sobie wtedy na to pozwolić – byłam singielką, a całe moje życie było podporządkowane pracy. Z perspektywy czasu widzę, że był to dla mnie niezwykle dobry moment. Praca w korporacji nauczyła mnie przede wszystkim pokory. W dużych strukturach nikt nie jest niezastąpiony, co pozwala nabrać dystansu do siebie i zajmowanego stanowiska, a jednocześnie buduje ogromny szacunek do procesów oraz zespołu. Z bankowości wyniosłam także przekonanie, jak ważne jest patrzenie na firmę w sposób całościowy – jako spójny organizm, oparty na współpracy między zespołami, relacjach międzyludzkich i dobrej komunikacji. Miałam szczęście pracować z mądrymi liderami i ludźmi, od których mogłam się wiele nauczyć. Z pracy w dużej organizacji wyniosłam też konkretny rytm działania i odpowiedzialność za „tu i teraz”. Każdy miesiąc ma swój początek i koniec – można go podsumować i wyciągnąć wnioski, ale kolejny zawsze oznacza nowy etap. Nie ma czegoś takiego jak „samograj”. Nawet gdy za nami bardzo dobry okres, nie można spocząć na laurach – trzeba dbać o jakość, podnosić poprzeczkę i wdrażać nowe rozwiązania. Korporacyjne doświadczenie nauczyło mnie także samodyscypliny i potrzeby ciągłego rozwoju. To doświadczenie ukształtowało we mnie dobre nawyki, które dziś stanowią fundament zarządzania biznesem. Michale, zmieniła się też Twoja rola jako lekarza. Jak wyglądało dla Ciebie przejście od pracy stricte klinicznej do funkcjonowania w strukturze większej organizacji? Obiektywnie rzecz biorąc, jeśli chodzi o moją codzienną pracę, wiele się nie zmieniło. Niezależnie od tego, czy klinika ma jeden gabinet, kilka czy piętnaście – ja nadal pracuję w jednym gabinecie, przy jednym pacjencie. W tym sensie skala organizacji nie wpływa bezpośrednio na sposób, w jaki wykonuję swój zawód. Największą zmianą było dla mnie nauczenie się funkcjonowania w dużej strukturze i nauczenie się „dzielenia” pacjentem. Od początku bardzo ważne było dla nas, aby budować zespół oparty na dobrych relacjach, empatii i wzajemnym zaufaniu. Zespół ludzi, którzy chcą łączyć swoje umiejętności i pracować razem na rzecz pacjenta. Agnieszko, nowy obiekt kliniki był dużym przedsięwzięciem logistycznym i organizacyjnym. Co w trakcie jego realizacji okazało się większym wyzwaniem, niż zakładałaś na początku? Decyzja o budowie nowego obiektu kliniki była od początku bardzo świadoma i dobrze przemyślana. Wiedziałam, że będzie to ogromne obciążenie – nie tylko organizacyjne, ale też fizyczne i emocjonalne. Na co dzień jestem mamą dwójki dzieci, odpowiadam za funkcjonowanie naszego domu i życie rodzinne, które zawsze było i jest dla mnie absolutnym priorytetem. Lubię też dbać o siebie, ważna jest dla mnie estetyka, kocham sztukę i modę. Połączenie tych wszystkich ról jest niezwykle trudne. Miałam pełną świadomość, że realizacja tak dużego projektu będzie wymagała ode mnie niezwykłej dyscypliny i ogromnej energii. Najtrudniejsze było znalezienie przestrzeni na spokojne myślenie strategiczne: dokąd chcemy iść, co jest kolejnym krokiem, czego potrzebujemy, aby się rozwijać. Nawet takie projekty jak stworzenie własnego programu telewizyjnego zaczynały się od pomysłu, który trzeba było przemyśleć, potem konsekwentnie realizować, zdobyć zaufanie, przygotować się merytorycznie i organizacyjnie. Chyba właśnie ta skumulowana intensywność była największym wyzwaniem. Ale nie narzekam, bo zdecydowanie nie lubię nudy. Czy praca nad wspólnym projektem pozwoliła Wam odkryć w sobie nawzajem cechy, które wcześniej nie były tak widoczne? Agnieszka: Oj, pozwoliła [śmiech]. Przede wszystkim odkryłam, że kiedy Michał się na czymś naprawdę skupi, potrafi całkowicie zniknąć dla świata. Wiedziałam, że jest pracowity, ale nie spodziewałam się, że okaże się prawdziwym tytanem pracy. Skoncentrowanym, konsekwentnym i niezwykle odpowiedzialnym. Uświadomiłam sobie, jak dużą odpowiedzialność bierze na siebie – nie tylko za mnie i naszą rodzinę, ale przede wszystkim za firmę. Kiedy napięć, stresu i trudnych momentów jest naprawdę dużo, zawsze mogę na niego liczyć. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że jest moim najbliższym, najlepszym przyjacielem. Z nim mogę się śmiać, mogę „kraść konie”, ale jeśli dzieje się coś trudnego, to do niego idę, żeby się wypłakać. I wiem, że nigdy mnie z tym nie zostawi – zawsze przytuli, wesprze i pomoże. Zaskoczyła mnie także jego dojrzałość. Taka prawdziwa, głęboka dojrzałość i szerokie spojrzenie na życie. Dla Michała nie jest problemem to, że kliniką zarządza kobieta. Otwarcie mówi, że za wieloma decyzjami i sukcesami tej kliniki stoję ja. Michał nie myśli stereotypowo. Wie, że zarówno kobieta, jak i mężczyzna mogą być świetnymi lekarzami oraz z równym powodzeniem prowadzić dom i biznes. To daje mi przestrzeń do rozwinięcia skrzydeł. Jego spokój, opanowanie i dojrzałość są dla mnie czymś absolutnie wyjątkowym. Michał: Ja nie wiedziałem, że Agnieszka jest aż tak uparta, w najlepszym możliwym znaczeniu tego słowa. To osoba, dla której nie istnieje „nie da się”. Jej kreatywność, inicjatywa i konsekwencja w dążeniu do celu naprawdę robią wrażenie. Wcześniej nie zdawałem sobie chyba sprawy, jak bardzo jest kreatywna, świadoma i dojrzała emocjonalnie. Do dziś mnie zaskakuje. Kiedy opowiadam jej o jakiejś sytuacji, ona często już widzi kolejne kroki i konsekwencje – i najczęściej ma rację. Ogromne wrażenie robi na mnie jej perfekcjonizm – trudny w codziennym życiu [śmiech], ale absolutnie kluczowy w pracy. Widzę też, jak bardzo musi być to dla niej wymagające. Połączenie stanowczości z ogromną wrażliwością, emocjonalnością i niesamowitą wielozadaniowością w tak drobnym ciele jest czymś, co naprawdę mnie „wywala z butów”. Agnieszka: To, że tak dobrze się dobraliśmy – jesteśmy do siebie podobni, a jednocześnie świetnie się uzupełniamy – jest dla mnie ogromną wartością. Cierpliwość Michała do mnie, a trochę jej potrzeba, i jego partnerskie podejście są bezcenne. Oczywiście, czasem się na siebie złościmy. Jestem pewna, że czasem Michał ma mnie po prostu dość i coś tam mamrocze pod nosem. I bardzo dobrze – dziękuję, że to robisz zamiast podkręcać moje emocje [śmiech]. Czy po latach wspólnego prowadzenia firmy potraficie jeszcze całkowicie odłączyć się od spraw zawodowych poza pracą? Michał: Ja potrafię się wyłączyć. Umiejętność odłożenia telefonu, odcięcia się od bieżących spraw i odpoczynku jest dla mnie absolutnie kluczowa. Na co dzień jestem bardzo mocno skupiony na pracy, więc możliwość „resetu” daje mi ogromny komfort psychiczny. Pozwala złapać dystans, odetchnąć i wrócić do pracy z nową energią, świeżą głową i pełnym zaangażowaniem. Nie ukrywam też, że to poczucie bezpieczeństwa bardzo często zawdzięczam Agnieszce. Ona się nie wyłącza. Jest zawsze pod telefonem, pod mailem, niezależnie od strefy czasowej. Dla niej kluczowe jest to, aby mieć stały kontakt z kliniką i zespołem. Systemy, procesy, rozwiązania informatyczne i technologiczne, które wdraża w zarządzaniu kliniką, dają jej kontrolę i spokój. Przyznam, że czasem mnie to irytuje, zwłaszcza kiedy jesteśmy razem na wyjeździe, ale jednocześnie mam pełną świadomość, że właśnie dzięki temu ja mogę się odciąć. Agnieszka: To ogromne skupienie na pracy i ten brak możliwości całkowitego wyłączenia się nie wzięły się znikąd. Wynikały z tego, że tworzyliśmy coś bardzo dużego – organizm, który rósł dynamicznie i wymagał stałej uwagi. Nie umiem po prostu powiedzieć: „teraz robimy dwa tygodnie przerwy” i wstrzymać tej maszyny oraz trybików, które już ruszyły. Moim celem jest stworzenie takiej struktury, która będzie działała stabilnie nawet wtedy, gdy ja zrobię krok w tył. Jestem przekonana, że to przełoży się również na spokojniejsze życie po godzinach pracy. Bardzo doceniam to, że moje otoczenie to rozumie. Nie tylko Michał, nie tylko nasza rodzina i dzieci, ale również nasi przyjaciele. Wiedzą, że na tym etapie nie mogę po prostu „wyłączyć” wszystkiego z dnia na dzień. Jednocześnie wiedzą też, że mam plan. Plan, że urlop kiedyś będzie naprawdę urlopem, a czas po pracy stanie się świętością przeznaczoną wyłącznie dla rodziny i bliskich. To jest moje osobiste wyzwanie i wiem, że to osiągnę. Materiał promocyjny Nawrocki Clinic
Wzięła ślub w tajemnicy a teraz takie wieści. Wiadomo, kim jest jej mąż. To duża niespodzianka
Justyna Żyła, była żona skoczka Piotra Żyły, ponownie wyszła za mąż. Ślub odbył się w tajemnicy, a teraz wiadomo, kim jest jej wybranek. Zobacz, czym zajmuje się mąż celebrytki i jak wyglądał ich ślub!
W świecie polskiego show-biznesu niewiele wydarzeń wywołuje tak duże poruszenie jak zmiany w życiu prywatnym znanych postaci. Justyna Żyła, była żona utytułowanego skoczka narciarskiego Piotra Żyły, znów znalazła się na ustach mediów. Po latach ciszy i wycofania z medialnego życia, niespodziewanie ogłosiła, że po raz drugi wyszła za mąż. Ślub odbył się w tajemnicy, a tożsamość wybranka przez długi czas pozostawała zagadką. Teraz wszystko stało się jasne. Kim jest nowy mąż Justyny Żyły? Justyna Żyła, znana z głośnego rozwodu z Piotrem Żyłą, ponownie stanęła na ślubnym kobiercu. Jej nowym mężem został Krzysztof Pilch – strażak pracujący w Państwowej Straży Pożarnej. W 2022 roku uzyskał on tytuł starszego ogniomistrza. Pilch urodził się w 1985 roku i w tym roku obchodzi swoje 40. urodziny. Nie jest związany z show-biznesem, co czyni go zupełnym przeciwieństwem byłego męża Żyły. ZOBACZ TEŻ: Justyna Żyła znów mężatką! Pokazała zdjęcie w sukni ślubnej Sekretne zaręczyny i cichy ślub w Wiśle Choć para ogłosiła zaręczyny już w Wigilię 2023 roku, Justyna Żyła długo nie zdradzała, kim jest jej narzeczony. Uczucie rozwijało się w cieniu mediów, a szczegóły związku pozostawały tajemnicą. Ślub odbył się w piątek 27 czerwca 2025 roku. Uwagę zwrócił nie tylko fakt, że uroczystość była utrzymywana w tajemnicy, ale również to, że Krzysztof Pilch pojawił się na ceremonii w służbowym uniformie strażackim. Nowe nazwisko i nowy rozdział w życiu Żyły Po ceremonii Justyna Żyła ogłosiła, że przyjęła nazwisko męża i od teraz posługuje się nazwiskiem Justyna Żyła-Pilch. Była gwiazda programu "Taniec z gwiazdami" oraz bohaterka rozbieranej sesji w "Playboyu" obecnie ogranicza swoją aktywność publiczną do publikacji na Instagramie i tworzenia kulinarnych e-booków. Teraz, kiedy znów pojawiła się w mediach, fani nie kryją zaskoczenia. Zobacz również: Brylowała na ściankach, nagle zniknęła. Justyna Żyła nie chce pamiętać czasów show-biznesu Żyła i Pilch – życie po rozwodach Zarówno Justyna Żyła, jak i Krzysztof Pilch mają dzieci z poprzednich związków. Oboje pochodzą z Wisły w województwie śląskim. Historia ich związku pokazuje, że po burzliwych przejściach możliwe jest rozpoczęcie nowego etapu życia w spokoju i bez medialnego rozgłosu – przynajmniej do czasu ogłoszenia ślubu. ZOBACZ TEŻ: Justyna Żyła przeszła ogromną metamorfozę. Już tak nie wygląda Justyna Żyła znów w centrum uwagi mediów Choć przez długi czas unikała blasku fleszy, informacja o ślubie Justyny Żyły nie mogła przejść bez echa. Celebrytka, która zasłynęła z publicznego ujawnienia zdrady Piotra Żyły i medialnego rozstania, znów znalazła się w centrum zainteresowania. Jej nowe życie z Krzysztofem Pilchem pokazuje, że szczęście można odnaleźć nawet po najbardziej burzliwych wydarzeniach. Zobacz również: Justyna Żyła jest zakochana! Gwiazda pokazała zdjęcie z partnerem Źródło: przegladsportowy.onet.pl, jastrzabpost.pl
Złamał zasady, jego gest poruszył tysiące kobiet. Sławosz Uznański przyjął nazwisko ukochanej nie bez powodu
Sławosz Uznański-Wiśniewski przyjął nazwisko swojej żony, posłanki KO Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej. Ta decyzja odbiła się szerokim echem w mediach i pokazuje siłę osobistych wyborów.
Sławosz Uznański-Wiśniewski zaskoczył opinię publiczną czymś więcej niż tylko naukowym talentem. Niezwykłą decyzją – przyjęciem nazwiska swojej żony, posłanki Aleksandry Uznańskiej-Wiśniewskiej – poruszył serca Polaków. To historia o miłości, partnerstwie i odwadze bycia sobą. Kim jest Sławosz Uznański-Wiśniewski? Sławosz i Aleksandra to para, która nie boi się wychodzić poza schematy. Ona – aktywna posłanka Koalicji Obywatelskiej, on – człowiek nauki, pasji i ogromnych ambicji. Łączy ich nie tylko miłość, ale też wspólna wizja życia – oparta na wzajemnym szacunku, wsparciu i partnerstwie. Ich decyzja, by oboje nosili dwuczłonowe nazwisko Uznański-Wiśniewski oraz Uznańska-Wiśniewska, to coś więcej niż formalność. To gest, który mówi: jesteśmy równi, jesteśmy razem, jesteśmy zespołem. Dla wielu – symbol prawdziwego partnerstwa XXI wieku. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Nazwisko z miłości – symbol nowoczesnego mężczyzny W świecie, gdzie wciąż dominuje tradycja, decyzja mężczyzny o przyjęciu nazwiska żony nadal bywa uznawana za zaskakującą. A jednak Sławosz Uznański-Wiśniewski zrobił to z godnością i przekonaniem, nie potrzebując niczego tłumaczyć. Dla niego to nie rezygnacja z tożsamości, lecz jej rozbudowanie – wzbogacenie o historię ich wspólnego życia. Nazwisko staje się tu pięknym, namacalnym śladem uczucia, które ich łączy. I choć sam astronauta raczej stroni od rozgłosu, ten krok wywołał prawdziwą falę pozytywnych emocji. Reakcje? Lawina uznania i wzruszeń Kiedy w mediach pojawiła się informacja o tym, że kandydat do misji kosmicznej Europejskiej Agencji Kosmicznej oficjalnie przyjął nazwisko żony, wiele osób nie kryło wzruszenia. Internauci pisali o pięknym geście miłości, o nowoczesnym podejściu i przełamywaniu stereotypów. Sławosz Uznański-Wiśniewski stał się symbolem zmian – człowiekiem, który pokazuje, że prawdziwa siła mężczyzny tkwi w jego autentyczności i szacunku do kobiety, którą kocha. Źródło: Rzeczpospolita
Miała być przy mężu, zniknęła bez słowa. Kulisy decyzji zaskakują
Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie zobaczy startu męża w kosmos. Z przyczyn zawodowych musi wrócić do Polski. Dla małżeństwa ostatnie tygodnie są wyjątkowo trudne z uwagi na rozłąkę spowodowaną kwarantanną przed lotem.
Sławosz Uznański-Wiśniewski już jutro wyruszy wraz z załogą w swoją pierwszą misję kosmiczną, zostając jednocześnie drugim Polakiem na świecie, który podjął się takiego wyzwania. Niestety jego żona, Aleksandra Uznańska-Wiśniewska nie będzie mogła na żywo zobaczyć jego startu. Z powodów zawodowych musiała pilnie wrócić do Polski. Aleksandra Uznańska-Wiśniewska wróciła do Polski Pierwotnie lot w kosmos, w którym udział bierze Sławosz Uznański-Wiśniewski miał odbyć się 10 czerwca, jednak z uwagi na warunki pogodowe, przełożony został na 11 czerwca. Niestety zmiana terminu spowodowała, że żona astronauty nie zobaczy wylotu rakiety na żywo. Z powodów zawodowych, Uznańska-Wiśniewska musiała wrócić do Polski przed startem misji. Żona astronauty jest w Polsce posłanką. ZOBACZ TEŻ: Ta misja będzie go kosztować rozstanie z żoną, wprost mówi o ostatniej rozmowie. Teraz ujawniono, co zabierze w kosmos Lot Polaka przełożony Na ten moment lot ma odbyć się 11 czerwca 2025 roku i póki co nic nie wskazuje na to, że czeka nas kolejna zmiana terminu. Na Florydzie wszystko idzie już zgodnie z planem, a Uznański, jak i pozostała część załogi kontynuują kwarantannę, aby pozostać w najlepszym zdrowiu na czas misji kosmicznej. Wraz ze Sławoszem Uznańskim, na pokładzie znajdą się również Amerykanka Peggy Whiton, pochodzący z Indii Shubhanshu Shukla oraz Tibor Kapu z Węgier. CZYTAJ TEŻ: Sławosz Uznański zabiera polskie smaki na orbitę. Zadbał o to Mateusz Gessler Źródło: TVN24
To on pomógł jej wyjść z cienia bolesnych rozstań. Co naprawdę wiemy o mężczyźnie, który odmienił świat Agnieszki Chylińskiej po cichu i bez rozgłosu?
Nigdy nie pojawili się razem publicznie, unikają błysku fleszy. Ale to właśnie przy tajemniczym Marku Agnieszka Chylińska odnalazła szczęście, a przede wszystkim spokój.
Agnieszka Chylińska od lat fascynuje nie tylko swoim dorobkiem artystycznym, ale również życiem prywatnym, które konsekwentnie chroni przed mediami. Choć nigdy nie pojawiła się publicznie z mężem, wiadomo, że u boku tajemniczego Marka odnalazła spokój i stabilność. Para tworzy zgrany duet, wychowując wspólnie trójkę dzieci: Ryszarda, Esterę i Krystynę. Ich relacja opiera się na wzajemnym zrozumieniu, a artystka podkreśla, że to była miłość z wyboru. Kim jest mężczyzna, który zdobył jej serce? Jak zaczęła się ich niezwykła historia? Ostatnia publikacja na FB 23.11.2025 r. Jak Agnieszka Chylińska odnalazła prawdziwą miłość po bolesnym rozstaniu Zanim Agnieszka Chylińska związała się z tajemniczym Markiem, przeszła przez trudne doświadczenia miłosne. Jej pierwszym mężem był manager jednej z wytwórni muzycznych, z którym zdecydowała się na ślub po sześciu latach znajomości. Ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu – narastające różnice i emocjonalne oddalenie doprowadziły do rozwodu zaledwie rok po ślubie. W wywiadach i wpisach artystka nie kryła, jak bardzo pragnęła odnaleźć prawdziwą miłość. „Przesypywanie pustych dni w oczekiwaniu na kolejną MIŁOŚĆ, co rozerwie mi serce na strzępy, było zawsze najtrudniejsze. Bo się czuło NIC. Pisało się tylko wtedy, gdy się płakało z euforii lub z rozpaczy”, napisała na Instagramie. Wszystko zmieniło się, gdy w jej życiu pojawił się Marek. Informacje o ich relacji są bardzo skąpe – para stroni od medialnego rozgłosu. Wiadomo jednak, że poznali się w 2002 roku – według jednej wersji w Petersburgu, według innej w Opolu. Było to po rozpadzie zespołu O.N.A. i rozwodzie artystki z Krzysztofem Krysiakiem. Od tego momentu Agnieszka Chylińska rozpoczęła zupełnie nowy etap w życiu, a przy Marku odnalazła to, czego szukała od lat – miłość i spokój. Czytaj też: Rozwiedli się po 16 miesiącach, pierwszy mąż Agnieszki Chylińskiej po latach przerwał milczenie. Zaskakujące, czym się zajmuje Sekretne małżeństwo Agnieszki Chylińskiej: jak wygląda jej życie u boku Marka? Agnieszka Chylińska i Marek zdecydowali się na ślub stosunkowo szybko, jednak przez dwa lata utrzymywali to wydarzenie w tajemnicy. Dopiero w 2012 roku informacja ujrzała światło dzienne, kiedy menedżerka artystki potwierdziła medialne doniesienia. „To prawda, Agnieszka i Marek wzięli ślub. Cieszą się i nawet trochę dziwią, że udało im się zachować tę wiadomość w tajemnicy” – mówiła w oficjalnym komunikacie. Dziś para wspólnie wychowuje trójkę dzieci: syna Ryszarda (ur. 2006) oraz córki Esterę (2010) i Krystynę (2013). Choć Agnieszka Chylińska jest aktywna zawodowo – pracuje na planie programu „Mam Talent” i koncertuje – jej mąż z oddaniem opiekuje się rodziną. Ich relacja opiera się na wzajemnym zrozumieniu i szacunku, a partnerzy zgodnie podkreślają, że potrafią znaleźć kompromis w każdej sytuacji. Podczas wizyty w programie Kuby Wojewódzkiego artystka nie kryła emocji: „Ja tak gadam, gadam, ale jesteśmy, trwamy, mamy troje dzieci. On wiedział zresztą z kim ma do czynienia, więc niech teraz nie ma do mnie żadnych pretensji” – wyznała z uśmiechem. Z kolei w maju 2021 roku na swoich profilach w mediach społecznościowych podkreśliła, że była to „miłość z wyboru”. I dla niej to niezwykle ważne, ponieważ wcześniej jej relacje w życiu osobistym nie były udane, wielokrotnie została przez partnera wykorzystana, zaś jej uczucia podeptane. Z tajemniczym Markiem było jednak inaczej... „Prawidłowy zapis pracy mojego serca poznałam po latach, gdy odkryłam miłość z wyboru, miłość jako postawę, w której jest się czasem powtarzalnie przenudnym, przeludzkim i prześmiertelnym. Miłość, którą się wybiera bez żebrów i błagań na kolanach. Miłość, która czasem nie daje o sobie znać w głębokiej ciemności. Ale JEST”, napisała wówczas Agnieszka Chylińska na Instagramie. Kim jest mąż Agnieszki Chylińskiej? Tajemniczy partner artystki trzyma się z dala od show-biznesu Mąż Agnieszki Chylińskiej, jurorki programu „Mam Talent”, konsekwentnie unika medialnego szumu i nie jest związany ze światem show-biznesu. Wiadomo jednak, że to właśnie on stoi za wyjątkową oprawą graficzną albumów artystki – nazywany jest „magikiem od grafik”. Pomimo wieloletniego związku z jedną z najpopularniejszych polskich wokalistek, jego wizerunek wciąż pozostaje tajemnicą. Sama Agnieszka Chylińska z przymrużeniem oka opisuje go jako „łysy blondyn z niebieskimi oczami” – określenie, które równie dobrze mogłoby być żartem. Magazyn Twój Styl opisywał go tak: „Agnieszka lubi opowiadać tę dykteryjkę. Mówiąc o Marku chętnie i serdecznie, przedstawia go w laczkach, z domestosem w ręku, kupującego mięso na schabowe. Domowy Marek to odbicie jej troskliwego ojca. Nareszcie mężczyzna, który gwarantuje stabilność, a przede wszystkim nie przynależy do destrukcyjnego świata, który ciągnął ją na dno”, czytaliśmy. Właśnie ten kontrast wobec burzliwego świata show-biznesu sprawił, że Chylińska odnalazła przy nim spokój i równowagę. Znana z wybuchowego charakteru i nieokiełznanego temperamentu wokalistka bardzo ceni sobie szczęście rodzinne i spokój. „Pomyślałam sobie, że jeśli celem jest rodzina, to najważniejsze, żebyśmy żyli spokojnie. Musiałam się zresetować, żeby przypomnieć sobie, czego w ogóle chcę”. W wywiadzie dla Twojego Stylu Agnieszka zdobyła się także na szczere i emocjonalne wyznanie dotyczące męża: „Marek potrafił zobaczyć w obrazoburczej i zmęczonej życiem gwieździe człowieka, wrażliwą dziewczynę. Był wytrwały, czekał na mnie”. Kilka lat temu medialną sensację wywołał żart piosenkarki, że jej ukochany jest pochodzenia romskiego. W końcu zdecydowała się publicznie tę informację sprostować. „Prawda jest taka, że mój mąż jest łysym blondynem z niebieskimi oczami. Więc taka prawda. Może mój następny mąż będzie Romem, ale aktualny nim nie jest. Dziękuję bardzo, zależało mi na tym, żeby to powiedzieć”, deklarowała ze sceny w trakcie jednego z festiwali w Sopocie. Wprost trudno uwierzyć, że Agnieszce Chylińskiej z takim powodzeniem udaje się chronić swoją prywatność i wszelkie informacje o mężu. Jednak bez wątpienia w ich związku nie brakuje wzajemnego szacunku i miłości, czego życzymy im również w kolejnych latach małżeństwa.
To miał być happy end. Zamiast bajki – koszmar. Szokująca prawda o małżeństwie Elżbiety Góralczyk
Kontaktu nie chciała utrzymywać z nią nawet jedyna córka...
Życie Elżbiety Góralczyk przypomina scenariusz wstrząsającego filmu – pełnego dramatów, złamanych marzeń i bolesnych decyzji. Aktorka zadebiutowała w latach 60. w kultowym serialu „Wojna domowa”, wcielając się w postać Anuli. Choć produkcja cieszyła się popularnością, została niespodziewanie zakończona po zaledwie jednym sezonie. Mimo obiecującego startu, młoda aktorka nie zdołała przebić się dalej w branży filmowej. Za namową bliskiego przyjaciela wyjechała do Wiednia, gdzie poznała mężczyznę, który miał odmienić jej los. Niestety, zamiast szczęścia, związek przyniósł jej dramat – trafiła na despotę, który całkowicie zniszczył jej życie... [Tekst aktualizowany VUŻ 8.04.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 8.04.2025] Elżbieta Góralczyk: o jej udziale w "Wojnie domowej" zadecydował przypadek Na casting trafiła przypadkiem po tym, jak usłyszała ogłoszenie w telewizji. Nie powiedziała rodzicom o swoich planach. Pokonała pokaźną grupę konkurentek i otrzymała angaż – było to spełnienie jej wielkiego marzenia. Elżbieta Góralczyk w „Wojnie domowej” zagrała siostrzenicę Ireny, Anulę. Gdy serial Jerzego Gruzy trafił na antenę w 1965 roku, miała zaledwie 15 lat. Mimo dużej popularności został zdjęty po jednym sezonie z powodów politycznych. W jednym z odcinków bowiem pies oddał mocz na jeden z numerów partyjnej „Kultury” (było to zupełnie przypadkowe), co nie spodobało się komunistycznym działaczom. Jego wrogiem z uwagi na to, jak została przedstawiona w nim młodzież (beztroska, mająca za nic narodowe święta, niezbyt zainteresowana partyjnymi ideologiami), miał być sam Władysław Gomułka. Decyzja była zatem nieodwołalna mimo tego, że produkcja została świetnie odebrana przez widzów. Elżbieta Góralczyk: dlaczego zrezygnowała z aktorstwa? Elżbieta Góralczyk nie porzuciła marzenia o aktorstwie. Czekała na kolejne propozycje, ale te do niej nie napływały. Próbowała swoich sił jako modelka, zagrała jeszcze dwie mało znaczące role w „Nosie” i „Życiu na gorąco”, zaś później postanowiła pójść inną ścieżką. Zdała maturę, ukończyła szkołę charakteryzatorską i znalazła zatrudnienie w TVP. Aż pewnego dnia jej znajomy, malarz, zaprosił ją do Wiednia, w którym wystawiał swoje prace. „Akurat przeżyłam zawód miłosny, poza tym chciałam kupić klej do sztucznych rzęs. Pomyślałam sobie, że taki wyjazd i zmiana otoczenia dobrze mi zrobią...”, relacjonowała w „Fakcie” Ewie Wąsikowskiej-Tomczyńskiej. Nie podejrzewała wówczas, że decyzja ta okaże się dla niej koniec końców tragiczna... Czytaj także: Rodzice alkoholicy, brak pieniędzy. Smutne losy Elżbiety Góralczyk Anula (Elżbieta Góralczyk) i Paweł (Krzysztof Musiał-Janczar) w „Wojnie domowej”, 1965 Elżbieta Góralczyk: jej mąż pochodził z Austrii, to było toksyczne małżeństwo W trakcie pobytu początkowo wszystko szło, jak należy. Zwiedziła miasto, dobrze bawiła się w towarzystwie znajomego. Ale pod jego koniec poznała pewnego mężczyznę, Austriaka, majętnego prawnika. Zwrócił jej uwagę niemal od razu tym, że nie był nachalny, wydawał się człowiek poważnym, zdystansowanym. Nie wiedziała jednak wówczas, że nie jest to jedynie poza na potrzeby pierwszego spotkania. Mimo zauroczenia wróciła do Polski. On odwiedził ją po dwóch miesiącach. Ten czas był dla nich szczególny – często z kimś się spotykali, chodzili w odwiedziny do przyjaciół, znajomych. Jemu wyraźnie taki tryb życia odpowiadał, był tym wręcz zafascynowany. „Matka mojego męża wyznawała zupełnie inną filozofię. Kiedyś usłyszałam od niej: . Zacisnęłam zęby, a już wtedy powinnam była odejść”, wspominała w 2004 roku. Koniec końców uczucie okazało się silniejsze niż wszystko inne. Wzięli ślub, w kwietniu 1975 roku na świecie pojawiła się ich córka Dominika. Ale dla Elżbiety Góralczyk dom stał się więzieniem. Jej mąż był osobą toksyczną, wiecznie niezadowoloną, stawiającą kolejne wymagania, których nikt i nic nie było w stanie spełnić. Wprost określała go później mianem tyrana i furiata. Miał wpędzić ją w nie lada kompleksy i traktować jak służącą. „Całkowicie mnie zniewolił. Wszystko, co robiłam, dla niego było źle. Źle się ubierałam, źle się zachowywałam. Cała jego rodzina była strasznie zasadnicza. Teść twierdził, że ze zmywarki korzystają tylko leniwe kobiety. W czasach, kiedy nikt już sobie nie wyobrażał życia bez pralki, ja – żona bogatego prawnika – prałam pieluchy na tarze. Byłam wtedy świeżo po operacji, bo dziesięć dni po porodzie usunięto mi woreczek żółciowy”, relacjonowała. Czytaj także: Jerzy Kosiński był z Kiki do końca, to ona została oficjalnie wdową po pisarzu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl2wVpZ-69b1b57.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 1968. Elzbieta Goralczyk - aktorka, znana z serialu telewizyjnego "Wojna domowa".,Image: 428683895, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Elzbieta Goralczyk - aktorka" /> Elżbieta Góralczyk, aktorka znana z serialu telewizyjnego „Wojna domowa”, Warszawa 1968 rok Elżbieta Góralczyk: za to małżeństwo przypłaciła zdrowiem Przez te wszystkie lata robiła, co mogła, by zdobyć jego uznanie i przychylność. Odgrywała swoją najbardziej dramatyczną, wymagającą rolę – perfekcyjnej żony, która w oczach męża perfekcyjna nigdy nie była i nie będzie. Mimo nadludzkich wręcz starań, zawsze była przez niego odtrącana, wyszydzana i piętnowana. „O 5:00 rano byłam zapięta na ostatni guzik - umalowana, ubrana, śniadanie stało na stole. Rodzina zasiadała, a ja wszystko zmywałam. Potem biegłam do pracy. Wracając do domu, robiłam zakupy i potem gotowałam. Miałam nadzieję, że oddaniem kupię sobie miłość męża. On całkowicie mnie ignorował. Kiedy miałam 38 lat, zgłosiłam się na wybory najpiękniejszej mężatki. Mąż zrobił mi piekielną awanturę. Nie wycofałam się i wygrałam, ale on stale podcinał mi skrzydła. Żeby być z nim, nauczyłam się grać w tenisa. Ale on nie chodził ze mną na kort. Twierdził, że gram zbyt słabo”, mówiła rozgoryczona w wywiadzie dla „Faktu”. Zabronił jej przyjmować w domu jakichkolwiek gości, gdy próbowała z nim dyskutować, denerwował się i wszczynał awanturę. Ją takie warunki życia kosztowały zdrowie. Najpierw to psychiczne, bo zachorowała na depresję. Później zdiagnozowano u niej groźną chorobę nerek, która przekształciła się w nowotwór. W tym niewyobrażalnie trudnym czasie nie mogła liczyć na nikogo. Była sama i przejmująco samotna. „Byłam śmietnikiem, bo wszyscy przychodzili do mnie ze swoimi problemami, a nikt nie widział moich. Człowiek jest jak bateria - kiedy tylko daje, a nic w zamian nie dostaje, wyczerpuje się jego energia”, oceniała w „Fakcie”. Gdy jej córka miała 16 lat, podjęła decyzję o rozwodzie. Miała dość. Być może poczuła, że jest wyzuta z sił i bezradna wobec męża, który okazał się tyranem. Gdy mu powiedziała, że odchodzi, wpadł w szał. Miał wygrażać, że zostawi ją z niczym i tej obietnicy dotrzymał. Elżbieta Góralczyk zdawała sobie sprawę, że nie ma szans: wszyscy go znali, był osobą poważaną w środowisku. Wpływową. Ale na niej nie robiło to wrażenia – była przygotowana na wszystko, chciała po prostu świętego spokoju. „Powiedziałam, żeby wziął sobie wszystko, bo ja i tak poradzę sobie w życiu. Nie przewidziałam, że zachoruję”, stwierdzała ze smutkiem po latach. Elżbieta Góralczyk: relacja z córką Za swoją wolność Elżbieta Góralczyk zapłaciła najwyższą cenę – straciła kontakt z ukochaną córką. Po rozwodzie dziewczynka została przy ojcu i obwiniała matkę za rozpad rodziny. Aktorka próbowała wrócić z dzieckiem do Polski, jednak usłyszała, że córka czuje się Austriaczką. Zdecydowała się więc pozostać w Wiedniu, by być blisko Dominiki i próbować odzyskać z nią relację – niestety, bezskutecznie. „Jestem matką, ale nikogo nie mam. Dominika wiedziała o mojej chorobie, ale ja jej nie interesuję. Nie mam jej tego za złe. O nic nie obwiniam. Studiowała dwa fakultety. To kosztuje, a ja jej tego nie mogłabym teraz zapewnić. Ojciec, owszem”, deklarowała. Odeszła 16 stycznia 2008 roku w wieku 57 lat, samotna i wyniszczona chorobą. Jej grób znajduje się na cmentarzu Sievering w Wiedniu. Informacja o śmierci aktorki dotarła do Polski z opóźnieniem – według różnych źródeł wynosiło ono od dwóch tygodni do nawet dwóch miesięcy. „Urodziłam się pod niewłaściwą gwiazdą. Nic w moim życiu nie było tak, jak pragnęłam”, powiedziała w jednym z wywiadów. I czytając o jej losach, trudno się z tym nie zgodzić... Czytaj także: Maria Broniewska była gwiazdą filmu „Ulica Graniczna”. Los nie szczędził jej dramatów Źródło: Fakt.pl, Swiatseriali.interia.pl, Se.pl Elżbieta Góralczyk, wrzesień 1997 roku. Ostatnie dostępne zdjęcie aktorki, 11 lat przed śmiercią
Marcin Daniec ożenił się z 20 lat młodszą. Media dały im spokój dopiero, gdy inny aktor zakochał się w studentce
To historia miłości na przekór różnicy wieku i złośliwym plotkom
Marcin Daniec to jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci na polskiej scenie kabaretowej. Od lat bawi publiczność swoimi skeczami, jednak jego życie prywatne również budziło niemałe emocje. Po pierwszym, nieudanym małżeństwie satyryk długo pozostawał samotny. Wszystko zmieniło się, gdy w jego życiu pojawiła się Dominika Grobelska – kobieta, na którą czekał aż trzy lata. Między nimi jest dwadzieścia lat różnicy, co niejednokrotnie stawało się tematem spekulacji i komentarzy. Marcin Daniec zakochał się od pierwszego wejrzenia. Czekał na nią trzy lata Daniec nie ukrywa, że kiedy po raz pierwszy zobaczył Dominikę, poczuł coś wyjątkowego. „Jak ją zobaczyłem, oszalałem! Aż wstyd o tym teraz mówić. Byłem zdumiony: co ja sobie wyobrażam, czego chcę?” – wspominał w rozmowie z mediami. Choć jego wybranka była wówczas w innym związku, satyryk nie zamierzał się poddać i postanowił cierpliwie czekać. Przez trzy lata spotkali się zaledwie kilka razy, ale w końcu nadeszła chwila, w której mógł walczyć o miłość swojego życia. Ich ślub odbył się w 2001 roku, a dziś para świętuje ponad dwie dekady wspólnego życia. Daniec często podkreśla, że to właśnie Dominika jest jego największym szczęściem i darem od losu. Razem wychowują córkę Wiktorię, która przyszła na świat sześć lat po ślubie. Różnica wieku? „To temat zastępczy”Kiedy media zaczęły interesować się jego związkiem, jednym z najczęściej poruszanych tematów była właśnie różnica wieku. Marcin Daniec jednak nie przywiązuje do tego większej wagi. „Nigdy nie zastanawiałem się, jaka jest między nami różnica wieku. Nigdy! Mało tego, oboje stwierdzamy, że to jest temat zastępczy. Znam pary równolatków, które bardzo źle ze sobą żyją, awanturują się i nie pasują do siebie", mówił w wywiadzie dla Plejady. Zobacz też: Marcin Daniec i jego żona udowadniają, że na miłość nigdy nie jest za późno! Oto ich historia Satyryk zauważył również, że najczęściej to kobiety dziennikarki pytały go o ten aspekt jego życia prywatnego, podczas gdy mężczyźni koncentrowali się na jego dorobku artystycznym. Z czasem jednak fala pytań i dociekań zaczęła opadać. Co ciekawe, Daniec zauważył pewien moment przełomowy, kiedy zainteresowanie jego małżeństwem wyraźnie spadło. „Ja i kilku moich kolegów z podobną różnicą wieku w związku mieliśmy święty spokój, gdy ożenił się Andrzej Łapicki” – zdradził w rozmowie. Wtedy media skupiły swoją uwagę na słynnym aktorze i jego młodszej o 60 lat żonie, Kamili Mścichowskiej. „Wiem o kilkuset różnych, prawdziwych powodach do zmartwień niż to, że mam młodszą żonę” – podsumował. Czytaj też: Chwilę przed śmiercią myślał o rozwodzie, skarżył się znajomym. Andrzej Łapicki wykluczył żonę z testamentu Marcin Daniec: sekret udanego związku Marcin Daniec wielokrotnie podkreślał, że dojrzałość w związku daje ogromne możliwości. „Dojrzały mężczyzna potrafi znacznie bardziej docenić kobietę i wie, co trzeba zrobić, żeby ona była po prostu ciągle szczęśliwa, zadowolona, doceniona. Jesteśmy z sobą już 25 lat. À propos: ślub wzięliśmy 16 lat po moim rozwodzie” – mówił dla Plejady. Zarówno on, jak i Dominika, mają duże poczucie humoru, co pomaga im w codziennym życiu. Satyryk ceni sobie harmonię i spokój w małżeństwie. „Jestem klasycznym pantoflarzem – głaszczę po główce, całuję po dłoniach, nie kłócę się, nie narzucam, rozpieszczam, jak mogę. Żyjemy spokojnie i bez fajerwerków” – żartował w rozmowie ze „Światem i ludźmi”. Poza życiem rodzinnym Daniec wciąż aktywnie występuje i nie zamierza zwalniać tempa. „Naprawdę na nudę nie narzekam. Występuję w kraju i za granicą. [...] Poświęcam na spotkania z publicznością dwa weekendy w miesiącu. Chodzi o to, żeby mieć czas na życie rodzinne, grę w tenisa, chodzenie do kina, teatru i na mecze” – przyznał. Zobacz również: Gdy ją poznał, była nastolatką. Marcin Daniec zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia Źródła: plejada.pl, viva.pl
Grali parę kochanków i tak im zostało. Jacek Koman od 35 lat jest mężem australijskiej aktorki Catherine McClements
Jacka Komana zna każdy, kto widział „Moulin Rouge”, gdzie grał narkoleptycznego Argentyńczyka u boku Nicole Kidman. Śpiewał tam „El tango de Roxanne”, jego mocny zachrypnięty głos trudno zapomnieć i zawsze warto tego posłuchać. Grał także w wielu polskich serialach, m.in. „Chyłka”, „Belfer”, niedługo zobaczymy go w „Heweliuszu”. W światowym hicie „Konklawe” wcielił się w role arcybiskupa Woźniaka. Urodził się w Bielsku-Białej, ale życie zaniosło go do Australii. Jak wygląda jego małżeństwo ze znaną, australijską aktorką Catherine McClements? [Ostatnia publikacja na Viva.pl: 01.03.2025 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 25.02.2025 r.] Jacek Koman: kim jest żona aktora, Catherine McClements? Pochodzenie, kariera, filmy Urodzili się w różnych latach, w dwóch częściach świata. Jacek Koman przyszedł na świat w 1956 roku w Bielsku-Białej, mówił, że nigdy nie miał poczucia zakorzenienia, bowiem rodzice – aktorzy teatralni często podróżowali. Jeszcze, gdy był małym chłopcem, przenieśli się do Koszalina. Jacek Koman skończył Szkołę Filmową w Łodzi, zadebiutował w 1979 roku w filmie telewizyjnym Juliusza Machulskiego „Bezpośrednie połączenie”. Z Polski wyjechał w 1981 roku. Jego przyszła żona Catherine urodziła się w 1965 roku w Melbourne, jej ojciec był nauczycielem. Miłość do aktorstwa odkryła w… w przedszkolu. Zobaczyła wtedy sztukę "Piotruś i Wilk". Zrobiła na niej wielkie wrażenie. Skończyła Narodowy Instytut Sztuki Dramatycznej, razem ze słynnym dzisiaj reżyserem Bazem Luhrmannem – między innymi reżyserem „Moulin Rouge” i „Chicago” – założyła eksperymentalny teatr „Six Years Old”. Największą popularność przyniosła jej rola policjantki w australijskim serialu „Water Rats”, z lat 90. Występowała w bardzo lubianych w Australii serialach „Secret life of us”, „Rake”, „Tangle”, w ostatnich latach pojawiała się w serialach Netflixa, m.in. ”The Survivors”. Ma na swoim koncie wiele ról teatralnych. Nie miała łatwo w życiu. W dzieciństwie prześladowała ją chorobliwa nieśmiałość. Jako aktorka była wobec siebie ogromnie krytyczna, z ponad stu odcinków serialu „Water Rats” podobało jej się „może pięć”. Jako 24 -latka miała psychofankę, która włamywała się do jej domu, zniszczyła jej samochód, pisała listy z groźbami do jej rodziców. Zobacz też: Przed laty opuścił Polskę, dziś robi karierę na dwóch kontynentach. Jacek Koman wyznał nam, dlaczego wyjechał z kraju <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/GettyImages-1318805512-e06ccf3.jpg" width="1667" height="2500" alt="MELBOURNE, AUSTRALIA - MAY 19: Catherine McClements attends the premiere of Ms. Fisher's Modern Murder Mysteries Series 2 on May 19, 2021 in Melbourne, Australia. (Photo by Sam Tabone/WireImage)" title="Ms. Fisher's Modern Murder Mysteries Series 2 Premiere - Arrivals" /> Jacek Koman i Catherine McClements: historia miłości Jacek Koman i Catherine McClements, jak na aktorów przystało, poznali się w teatrze. Pracowali razem nad sztuką Moliera „Chory z urojenia”. To był 1988 rok i Anthill Theatre w Melbourne. Tak się w sobie zakochali, że nawet nie spostrzegli, kiedy stali się kochankami, także poza sceną. „Tak się zdarza”, wspominał ze śmiechem Jacek Koman w rozmowie z australijskim „Herald Sun”. A Catherine dodaje, że uwielbiała zawsze jego akcent. Poza tym uważa go za naprawdę świetnego aktora. To nie była jedyna sztuka, w której razem grali. Byli na scenie wiele razy, wcielali się między innymi w role Makbeta i lady Makbet w słynnym dramacie Szekspira. Musieli swoje życie rodzinne i dom przenieść na jakiś czas do Sydney, zabrać ze sobą rodziców Catherine do pomocy w opiece nad malutką córeczką Coco. Wstawali kilka razy w nocy do córki i pracowali nad trudnymi, złożonymi rolami. Na scenie nie raz przepracowywali różne małżeńskie historie, na przykład zdradę, zastanawiając się, jak bardzo winni są jej oboje małżonkowie. Grali też razem, co nie znaczy ze sobą na scenie w słynnej sztuce „Anioły w Ameryce”. On jest Lwem, ona Strzelcem, pasują do siebie jako dwa znaki ognia, mają pasję, kochają życie. Czytaj także: Wielki sukces Jacka Komana. Wybitny aktor zagrał w nominowanym do ośmiu Oscarów filmie „Konklawe” Jacek Koman: poprzednie małżeństwo, dzieci Jacek Koman mówi o żonie, że jest piękna i niewiarygodnie mądra. Jest też wspaniałym partnerem, co przy tak długim stażu małżeńskim jest ogromnie ważne. To jego drugie małżeństwo. Z PRL-u wyjechał z ukochaną Magdą, ale ich związek nie przetrwał codzienności i trudów emigracyjnego życia. Z tego związku urodziła się córka, z którą aktor ma stały, żywy kontakt. Zawsze bardzo o to dbał. Starsza córka dobrze mówi po polsku, młodsze dzieci niego gorzej. Ale wszyscy odbywają podróże do kraju rodzinnego ich taty. Z Catherine McClement doczekali się dwójki dzieci: córka Clementine Coco urodziła się w 2001 roku, syn Quincy w 2007. Catherine powtarza, że dzieci to świetny sposób na zwykle potężne, aktorskie ego. Zagrała w „Kto się boi Virginii Woolf” w teatrze w Sydney, zaledwie kilka miesięcy po narodzinach syna Quincy'ego, karmiła go piersią w przerwach. „Genialne w tym jest to, że można kochać kogoś bardziej niż siebie”, mówi aktorka. „Nie musisz chodzić do buddystów, żeby pozbyć się ego; to się dzieje samo. (…) Naprawdę, schodzisz na dalszy plan, jesteś całkowicie podporządkowany, po prostu stajesz się niewolnikiem swoich dzieci ”, opowiadała w jednym z wywiadów. Jacek Koman mówi, że z urodzenia jest nomadą. Ale w Australii mają z żoną piękny dom, ogród. Catherine gotuje, choć jak mówi, nie ma talentu do domowych zajęć. W ogrodzie państwo Komanowie mają drzewo pigwowe, z jego owoców Catherine robi pastę i dżem. Oboje lubią podróże. Catherine jest bardzo lubiana w środowisku aktorskim, uchodzi za ciepłą, szczerą osobę. I fajną koleżankę. Czytaj też: Fani łączą go z popularną artystką, o ich relacji wprost huczy! Matteo Bocelli zmienił status związku?
Dominika i Michał Chorosińscy powiedzieli to na wizji. Mało kto spodziewał się takiego wyznania
Dominika i Michał Chorosińscy powiedzieli to na wizji. Widzowie przecierali oczy ze zdziwienia
Dominika i Michał Chorosińcy pojawili się na antenie TV Republika. Małżonkowie wypowiadali na temat funkcjonowania wielodzietnej rodziny. W wywiadzie podzielili się z widzami swoimi sposobami na okiełznanie domowego chaosu. Niespodziewanie porady posłanki Prawa i Sprawiedliwości oraz jej męża wywołały w sieci ogromne emocje. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 21.02.2025 r.] Michał i Dominika Chorosińscy o sile rodziny na wizji W środę Dominika i Michał Chorosińscy gościli w studio TV Republika. W rozmowie z Anną Popek i Rafałem Patyrą małżonkowie opowiadali o funkcjonowaniu wielodzietnej rodziny i domowej logistyce. Para jest ze sobą od ponad dwóch dekad. W tym czasie stawili czoła życiowym zakrętom, ale jak przyznawali w wywiadach w najtrudniejszym czasie to wiara pomogła im zawalczyć o tę relację. Dziś Dominika i Michał Chorosiński wspólnie wychowują sześcioro dzieci. Opieka i wychowanie takiej gromadki to nie lada wyzwanie. Jak radzą sobie na co dzień? Rafał Patyra tak zapowiadał gości porannego wydania programu: „A kto jest lepszym logistykiem niż mama i tata rodziny, gdzie sześcioro dzieci trzeba wyposażyć, wysłać do szkoły każdego poranka i jakoś to życie domowe poukładać? To jest dopiero sztuka, taka domowa logistyka, o czym więcej powiedzą nam państwo Chorosińscy, czyli Dominika i Michał”. Czytaj też: O mały włos, a ich małżeństwo byłoby przeszłością. Dziś Dominika i Michał Chorosińscy świętują 23. rocznicę ślubu Dominika Chorosińska o dzieciach Rodzina stara się podporządkować pewnym zasadom, które pozwalają im zachować równowagę. Choć oczywiście są chwile, gdy niektóre rzeczy wymykają się spod kontroli. Dominika Chorosińska wraz z mężem pojawili się w studio wczesnym rankiem. Przy okazji wyznali, jak wyglądają ich poranki i opowiedzieli o przygotowaniach dzieci do szkoły. „To znaczy, dzieci są przygotowane na to, że mają się przygotować. To jest bardzo ważne, szczególnie w takiej rodzinie wielodzietnej. Tak naprawdę powiem, jak powinno być, nie mówię, że tak jest, ale dom powinien być samograjem, gdzie każdy ma swoje zadania i je wykonuje”, mówiła Dominika Chorosińska. Małżonkowie wspierają się na co dzień, dzielą się obowiązkami domowymi, by żadne z nich nie poczuło się przytłoczone natłokiem spraw. Priorytetem jest dla nich komfort, samopoczucie i bezpieczeństwo pociech. Chcieliby, żeby dzieci czuły się ważne i budują ich poczucie własnej wartości. Zdarza się, że Michał Chorosiński wyjeżdża z synami na męskie wypady w Bieszczady. Takie wyprawy wpływają na budowanie więzi między rodzicem a dzieckiem. Z kolei posłanka Prawa i Sprawiedliwości dodawała, że zwraca szczególną uwagę na to, by poświęcać dzieciom jak najwięcej swojego czasu, co procentuje w przyszłości. Kluczem jest rozmowa. Wystąpienie małżonków, jako ekspertów, spotkało się z nieprzychylnymi komentarzami internautów. Niektórzy wytykają im kryzys, wspominają o zdradzie i zaznaczają, że nie widzą ich w roli autorytetów czy wzorów do naśladowania w kwestii rodziny. Źródło: Kultura Onet.pl, Goniec.pl, Facebook Sprawdź też: Wyprawiła synowi komunię bez drogich prezentów, podzieliła internautów. Teraz dodała coś jeszcze
Mariola Bojarska-Ferenc pierwszego męża poznała na basenie. "Wyłowił" ją w tłumie studentek
Mariola Bojarska-Ferenc jest znaną dziennikarką oraz pionierką polskiego aerobiku. Choć na ogół nie ma tajemnic przed fanami, to dopiero niedawno otworzyła się na temat pierwszego małżeństwa. "Czułam się jak na castingu, ale oczywiście o tym nie wiedziałam", wyznała, wspominając moment poznania byłego męża. Był to zaledwie początek zawirowań w jej życiu prywatnym. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 15.02.2025 r.] Pierwsze małżeństwo Marioli Bojarskiej-Ferenc. Były mąż "wyłowił ją" na basenie Swoją przygodę z telewizją rozpoczęła w połowie lat 80. jako prezenterka serwisu sportowego w Dzienniku Telewizyjnym. Później prowadziła popularne programy gimnastyczne: "Studio Urody" czy "10 minut tylko dla siebie", które osiągnęły ogromny sukces oraz zmotywowały do aktywności fizycznej setki tysięcy Polek. Samej Marioli Bojarskiej-Ferenc zapewniły zaś tytuł "królowej polskiego aerobiku". Sport zawsze był ważnym elementem jej życia: zapewnił sukces oraz poznał ją z pierwszą, wielką miłością. Pierwszy mąż Marioli Bojarskiej-Ferenc studiował wraz z nią na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, a ich pierwsze spotkanie miało miejsce na WF-ie. Mężczyzna wypatrzył młodą studentkę na basenie i... zdecydował, że to właśnie z nią kiedyś stanie na ślubnym kobiercu. "Czułam się jak na castingu, ale oczywiście o tym nie wiedziałam. Studenci czwartego roku przychodzą zobaczyć studentki pierwszego roku — czyli kto będzie teraz studiował — na basen, bo przecież tak jest najłatwiej zobaczyć, jakie dziewczyny mają figury. I tak zostałam wyłowiona, nie wiedząc, przez mojego pierwszego małżonka, który powiedział — ta dziewczyna zostanie moją żoną" — zwierzała się dziennikarka w rozmowie z Mateuszem Szymkowiakiem ze "Świata Gwiazd". Starszy student dopełnił swoją obietnicę, i zaledwie rok później doszło do zaślubin. Nie uniknęli jednak sprzeciwu surowych rodziców gimnastyczki, którzy uważali, że ta zbyt wcześnie podjęła decyzję o małżeństwie. Dopiero ciąża córki zmieniła ich nastawienie — wówczas zrozumieli, że para poważnie myśli o wspólnej przyszłości. ZOBACZ: Kocha się w intelekcie, w miłości jest nieobliczalna. Mariola Bojarska-Ferenc o intymności w dojrzałym wieku i przełamywaniu tabu Mariola Bojarska-Ferenc zakończyła relację z pierwszym mężem Sielanka trwała dokładnie siedem lat. W pewnym momencie Bojarska-Ferenc zrozumiała, że kontynuowanie małżeństwa mija się z celem — to właśnie ona podjęła decyzję o rozwodzie, który złamał ich oboje. "Ja myślę, że miłość to się nie skończyła, tylko my się mentalnie gdzieś rozeszliśmy. [...] W pewnym momencie podjęłam taką decyzję, dojrzałą jako młoda dziewczyna, że się rozstajemy. Było to trudne, bo płakaliśmy na rozwodzie i prosił nas adwokat, żebyśmy nie płakali, bo rozwodu nie dostaniemy. W sumie na pewno gdzieś żeśmy się kochali, ale wiedzieliśmy, że nic razem już nas fajnego nie czeka i może głupio, że to powiem, ale to była bardzo dobra decyzja" — podsumowała gorzko. Dziś Mariola Bojarska-Ferenc uważa swoją decyzję za sukces, choć przed laty towarzyszyły jej zupełnie inne emocje: bała się, że nie da rady połączyć kariery zawodowej z samotnym wychowywaniem syna. Mimo niepewności niewątpliwy sukces wynagrodził rozterki z przeszłości. "[...] Ponieważ jestem osobą bardzo odpowiedzialną i bałam się czy dam sobie radę z dzieckiem, ale dzisiaj wam mogę powiedzieć dziewczyny, że jeśli nie zamkniecie jednego rozdziału, to nie otworzycie drugiego [...]. Gdybym tak tkwiła w związku, w którym do końca może nie byłabym szczęśliwa, to pewnie nigdy nie byłabym tą osobą, którą dzisiaj jestem i nie żałuję tej decyzji" — podkreślała, dodając, że nie powinniśmy bać się tworzenia nowej rzeczywistości, nawet w najtrudniejszych chwilach. SPRAWDŹ: Mariola Bojarska-Ferenc: „Rysia poznałam trzy dni po rozwodzie z pierwszym mężem” Źródło: Pomponik.pl, Plejada.pl
Ewa Bem i Ryszard Sibilski spędzili u swojego boku 45 lat. Historia ich miłości wzrusza do łez
Odejście ukochanej córki było dla Ewy Bem niewyobrażalnym ciosem. Pamela Bem-Niedziałek zmarła w wieku 39 lat po wyczerpującej walce z chorobą nowotworową w 2017 roku. Osierociła dwójkę dzieci: syna Tomka oraz córeczkę Basię. To właśnie oni stanowią obecnie centrum świata artystki. W ten sposób gwiazda pomaga swojemu zięciowi, dziennikarzowi TVN24 BiS Janowi Niedziałkowi. W tym trudnym czasie mogła zawsze liczyć na wsparcie młodszej córki, a także swojego męża, producenta Ryszarda Sibilskiego, który był jej największą opoką... Obecnie Ewa Bem mierzy się z kolejną, ogromną stratą w swoim życiu. Odszedł jej ukochany mąż. Wokalistka podzieliła się tą smutną informacją w późny, piątkowy wieczór. 17 stycznia 2025 roku. Ryszard Sibilski.od jakiegoś czasu toczył walkę z chorobą. W 2022 roku w wywiadzie dla VIVY! Ewa Bem wyznała, jak poznała swojego drugiego męża. Spędzili razem 45 lat życia. To była miłość od pierwszego wejrzenia... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 18.01.2025 r.] View Ediplayer on the source website Życie Ewy Bem po śmierci córki Pameli Choć w kwietniu 2018 roku, pół roku po śmierci Pameli Bem-Niedziałek zapowiadała powrót na scenę, już dwa miesiące później ogłosiła, że kończy karierę muzyczną. „Nie mam w planach powrotu na scenę, na której i tak jest duży tłok. Proszę okazać zrozumienie”, informowała artystka. Bezpośrednią przyczyną tej decyzji było załamanie związane z odejściem starszej córki. Mówiło się również, że Ewa Bem w tym niezwykle trudnym czasie skupia się na pomocy zięciowi i sprawuje opiekę nad dwójką wnuków, Tomkiem i Basią. To tym bardziej istotne, że są one jeszcze dziećmi i śmierć mamy była dla nich dużym ciosem. Wkrótce potem w mediach pojawiały się informacje, że artystka przygotowuje trasę koncertową i wraca na scenę. Przez długi czas spekulacje te nie znajdowały potwierdzenia. Sama zainteresowana wypowiedziała się na ten temat dopiero w maju 2020 roku w rozmowie z Radiem Jazz. „W momencie, kiedy Pamelka odeszła, ja odeszłam razem z nią. Udawałam, że żyję, choć mnie nie było. Nie miałam zainteresowania sprawami zawodowymi. Czekałam, kiedy Pamelka sama da mi jakiś znak. Do niedawna jakikolwiek powrót na scenę był poza moim myśleniem. W tej chwili już tak nie jest. Zaczynam powoli odczuwać chęć pobycia na scenie, zaśpiewania i posłuchania muzyków. Dziś tym wszystkim, którzy oczekują, że ja jeszcze coś zaśpiewam, mogę powiedzieć, że jakieś światełko w jakimś tunelu się zapaliło!”, wyznała artystka. View Burdaffi on the source website Wsparciem dla niej w tym trudnym czasie była młodsza córka Gabriela oraz mąż, ekonomista i producent Ryszard Sibilski. Czy to dzięki nim zmieniła zdanie, dotyczące powrotu na scenę? Pierwszy koncert po przerwie zagrała w 2021 roku. W 2022 roku w wywiadzie VIVY! wyznała Katarzynie Piątkowskiej: „Bezpośrednim impulsem było zaproszenie mnie na Ladies’ Jazz Festival w Gdyni z programem 50-lecia mojej pracy artystycznej. Przyznam szczerze, że bardzo długo z moim menedżerem rozważaliśmy tę bardzo poważną propozycję. W tym czasie trudno mi było wyobrazić sobie, że wyjdę na scenę w scenicznej sukni i makijażu. Że trzeba się będzie kłaniać, uśmiechać, mówić do publiczności. Zupełnie zamarł we mnie ten nurt, po prostu zapomniałam, jak to się robi. Ale pomalutku, pomalutku zaczęłam się przygotowywać. Muzycy byli bardzo chętni, by znów ze mną grać. Towarzyszyło temu poczucie radości, zaangażowania i piękne emocje. Potem był wielki koncert dla TVN24 w Sopocie. Od lat sprzyjam tej stacji, Pamela była tam dziennikarką i wydawczynią, a mój zięć Jan Niedziałek nadal tam pracuje". To było dla niej ogromne przeżycie. „Scena nie jest dla mnie nowością, choć nie chcę powiedzieć, że jestem zrutynizowaną artystką. Ogromne emocje towarzyszyły mi jeszcze przed koncertem, kiedy po czterech latach spotkałam się z moimi muzykami. To spotkanie było ważne i wstrząsnęło mną. Zanim weszłam do szkoły muzycznej, gdzie odbywała się próba, zastanawiałam się, co mam założyć, jak się ustawić, jak usiąść, co powiedzieć. Ale jak zobaczyłam te moje mordy kochane, pełne serdeczności, pełne miłości i wsparcia, jak oni wzięli te instrumenty, jak gruchnęli… To stało się w jednej chwili. Poczułam, że to jest moje miejsce", dodaje w VIVIE!. Zobacz też: Ewa Bem wciąż tęskni za córką. Zachowała po niej jedną rzecz, którą traktuje jak relikwię Źródłem szczerej radości były i są dla artystki jej wnuki. „Ja i mój mąż Ryszard oszaleliśmy na ich punkcie. Każde z nas kocha je na swój sposób, ale są naszym oczkiem w głowie. Wiemy, ile potrzebują czułości, zainteresowania i bliskości. To wszystko dostają przede wszystkim od taty, Marysi, która się nimi opiekuje, od licznej rodziny Janka i od nas", tłumaczyła przed trzema laty Katarzynie Piątkowskiej. Dla artystki bardzo ważna jest także relacja z młodszą córką. Gabrysia jest magistrem sztuki ze specjalizacją animacja komputerowa, która mieszka i pracuje w Nowym Jorku. Rzadko się widują, ale jej osiągnięcia zawodowe bardzo cieszą całą rodzinę i podtrzymują na duchu. Podczas wszystkich życiowych wzlotów i upadków siły dodawał Ewie Bem jej ukochany mąż. Byli nierozłączni. Ryszard Sibilski towarzyszył żonie na każdym koncercie. „Na szczęście tak jak kiedyś, tak i teraz zawsze towarzyszy mi mój mąż Dindi (czyt. Dżindżi), mój anioł stróż. Czuwa, żebym się czuła wygodnie i komfortowo. Jeździ ze mną wszędzie na koncerty. Nie musi, ale chce. Słuchamy sobie dużo muzyki, łapiemy się za ręce i nawet nie musimy rozmawiać. Wkrótce będziemy obchodzili 42-lecie naszego związku", dodawała kilka lat temu gwiazda. Ewa Bem w sesji VIVY!, 2022 rok Ewa Bem i Ryszard Sibilski. Tak się poznali, ślub, relacje męża artystki z Pamelą Bem-Niedziałek Ślub wzięli w 1994 roku, jednak związali się znacznie wcześniej, bo już w 1980 roku, dwa lata po rozwodzie Ewy Bem z pierwszym mężem, basistą Tadeuszem Gogoszem. To właśnie on jest ojcem zmarłej w 2017 roku Pameli Bem-Niedziałek. Ryszard Sibilski zawsze traktował Pamelę jak córkę. Troszczył się o nią, służył radą i słowem. „Taką scenkę pamiętam z naszych początków. Musiałam pojechać w kilkudniową trasę. Była zima i zdecydowaliśmy, że Ryszard pojedzie z Pamelką do Lanckorony i tam będzie z nią dreptał po śniegu. Skróciłam trasę, przyleciałam do Krakowa, z Krakowa pojechałam taksówką do hotelu. Dotarłam tam, gdy akurat było po obiedzie. I po cichutku, bo była to całkowita niespodzianka, wchodzę do pokoju i co widzę? Coś, co może każdej mamie, żonie uradować serce do granic. Pamelka siedzi z czerwonymi policzkami, widać, że świeżutko wywietrzone dziecko, pod kołderką z herbatką. Wszystkie rzeczy porozwieszane – skarpety, czapki, skostniałe rękawiczki, spodnie zimowe, a on siedzi w fotelu i czyta jej bajkę. Jak to zobaczyłam, byłam szczęśliwa. Ryszard nie wiedział, że przyjadę, więc to nie było pokazowe, on taki po prostu jest. Zresztą takim był dla Pameli ojcem do najostatniejszego tchnienia. I takim jest też dla Gabi. Jak coś jej się przydarzy, coś zaboli, to leci do mamusi. Ale jakieś inne sprawy techniczne, papierowe, to do tatusia. A on jest na każde skinienie", wspomina Ewa Bem w rozmowie z VIVĄ! w 2022 roku. Pierwszą córkę gwiazdy i Ryszarda Sibilskiego łączyły świetne relacje. „Nie mówiła do mnie tato, nazywała mnie taką ksywką, którą wymyśliła żona: Dżin-dżin. Wróciłem wtedy z podróży po świecie, miałem na sobie dużo różnych gadżetów”, tłumaczył w jednym z wywiadów. Kilka lat później, gdy Pamela była uczennicą szkoły podstawowej, miała zwierzyć się „nie wstydzę się powiedzieć Ryszard, ale wolałabym mówić do ciebie „tato”, cytował jej słowa Ryszard Sibilski i nie ukrywał, że wówczas łza wzruszenia pojawiła się w jego oku. Więź między nimi była tym silniejsza, że oboje zawodowo związali się z ta samą branżą. „W pewnym sensie popchnąłem ją na ścieżkę zawodową, uprawiamy podobny fach, ona jest producentem jak ja. Mamy mnóstwo wspólnych tematów, rozumiemy się bez słów. Nie ma osoby, z którą bym się lepiej czuł”, zwierzał się w jednym z dawnych wywiadów. Zobacz: Niespodziewanie odwołała koncert, opublikowała emocjonalny wpis. Fani Ewy Bem zadrżeli z niepokoju To on poprowadził ją do ołtarza, gdy wychodziła za mąż w 2013 roku. Wkrótce cała rodzina wprost nie posiadała się ze szczęścia. Na świecie pojawił się mały Tomek, pierwszy wnuk Ewy Bem. Niestety, w 2015 roku, gdy Pamela Bem-Niedziałek oczekiwała drugiego dziecka, spadła na nią druzgocącą informacja. Lekarze wykryli u producentki glejaka, groźny nowotwór. By poddać się leczeniu, musiała urodzić córkę już w szóstym miesiącu ciąży. Udało się. „Staramy się cieszyć chwilą i żyć tak, jakby tej choroby nie było. Wszystkie dobre serdeczne moce, przybywajcie. Melunia Was potrzebuje”, mówiła wówczas Ewa Bem. Niestety, walka z rakiem zakończyła się dla Pameli tragicznie pod koniec września 2017 roku. Dla artystki był to ogromny cios. Największym wsparciem był dla niej ukochany mąż. Historia miłości Ewy Bem i jej drugiego męża, Ryszarda Sibilskiego Para spędziła u swojego boku 45 lat, ta miłość była im pisana. Poznali się przypadkiem w 1980 roku na festiwalu Jazz Jamboree w Warszawie, w okrąglaku na tyłach Sali Kongresowej. Jak podkreślała Ewa Bem, było to zrządzenie Opatrzności. „Wpadliśmy na siebie w Sali Kongresowej. I wtedy właśnie nastąpiło nasze wielkie miłosne bum! Musiała zadrżeć ziemia, bo jemu wszystko wypadło z rąk: upuścił teczki, papiery i dokumenty, które niósł, a ja stałam, jakby mnie ktoś wbił w ziemię. I tak patrzyliśmy na siebie, oszołomieni, nie mogąc wydobyć słowa”, wspominała ten szczególny moment gwiazda. W wywiadzie dla VIVY! opisuje wydarzenia sprzed lat: „Od razu mówię – to było jak rażenie piorunem! Naprawdę. Jedno spojrzenie zadecydowało o wszystkim. Byłam wtedy w trakcie rozwodu z pierwszym mężem, miałam dwuipółletnią córkę Pamelkę. Bardzo się zakochaliśmy w sobie. A on był dla Pamelki najwspanialszym ojcem na świecie. Mało powiedziane! Och, jak to powiedzieć? Był dla niej tatą absolutnie najczulszym, najukochańszym". Tego samego wieczoru spotkali się na pierwszej randce. Długo rozmawiali. Oboje czuli, że są sobie przeznaczeni i takich rozmów przeprowadzą jeszcze tysiące. Przed Bogiem przysięgali sobie 14 lat później, w 1994 roku. Wówczas też po raz kolejny doświadczyli mocy wiary. Okazało się, że 45-letnia gwiazda spodziewa się dziecka! Mimo że ciąża była trudna i artystka przez siedem miesięcy musiała przebywać w szpitalu, ponieważ istniało ryzyko utraty dziecka, Gabriela urodziła się cała i zdrowa. „Leżałam siedem miesięcy, chroniąc ciążę. Zainteresowanie mediów moją osobą irytowało. „Jak to się stało, że ona jeszcze urodziła dziecko?” - zachodziły w głowę. Niektórzy zaglądali do wózka i mówili: „Pani już ma taką dużą wnuczkę?”. Dla kobiety to paskudnie niemiłe”, zwierzyła się w jednym z wywiadów. Jak podkreśliła, to właśnie narodziny drugiej córki odmieniły życie całej rodziny. „Jej narodziny uchroniły mojego męża przed depresją po nagłej śmierci ojca. Pamela do dziś podkreśla, że czeluście anoreksji zamknęła Gabrysia. Obudził się w niej młodziutki instynkt macierzyński i dał jej chęć do życia”, wyjawiała w archiwalnym wywiadzie. Rodzina zawsze była dla niej na pierwszym miejscu. Tym bardziej, że w dzieciństwie doświadczyła odejścia ojca. Porzucił on żonę, śpiewaczkę Elżbietę Bem oraz trójkę dzieci (Ewa Bem ma dwóch starszych braci, Aleksandra i Jarosława) dla innej kobiety. Tak mówiła o tym oraz o rozpadzie swojego pierwszego małżeństwa po latach. „Mój pierwszy mąż nie rozczarował mnie, bo czułam, że nie uda się utrzymać tego związku. Co do mojego ojca, to ze swoją świadomością, nabieram przekonania, że to był kiepski man. Man - to brzmi dumnie. (...) uważam, że ojciec postąpił jak ostatnia świnia, porzucając dzieci dla innej kobiety. Nie znajduję dla niego żadnego usprawiedliwienia, nawet teraz, gdy jako dojrzała żona i mama mam świadomość, że jest czasem w człowieku chęć bryknięcia od trudów w związku tam, gdzie jest lżej i przyjemniej. Małżeństwo to ciągła walka, sztuka kompromisu. On w tej walce stchórzył”, przekonywała z mocą. Zobacz również: Dzięki sile miłości stanęli na nogi po stracie córki. Drugi mąż Ewy Bem zastąpił Pameli biologicznego ojca Dzięki mężowi Ewa Bem przetrwała po śmierci córki Pameli Najważniejszymi fundamentami małżeństwa Ewy Bem z Ryszardem Sibilskim były wzajemne zaufanie, przyjaźń i wsparcie w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. „Zapewnia jej poczucie bezpieczeństwa. Również finansowego – jest prezesem spółki produkującej wiele znanych seriali i popularnych programów. W zeszłym roku odnotowała kilkunastoprocentowy wzrost wpływów. Firma Sibilskiego to jeden z najważniejszych graczy na rynku telewizyjnym, a Ryszard zarządza tym olbrzymim przedsięwzięciem sam. Jest bardzo zapracowany, jednak w ciągu dnia zawsze wysyła żonie kilka SMS-ów, pytając jak się czuje, dzwoni”, podkreślał kilka lat temu informator tygodnika Dobry tydzień. Podobno w samochodzie cały czas wozi płyty żony i często ich słucha. Jest muzykalny, gra na kilku instrumentach. To właśnie mąż był największym wsparciem dla artystki po śmierci Pameli. Dzięki niemu przetrwała ten bolesny czas. „Był i jest w tej tragedii całym sobą. Jesteśmy razem już 40 lat. Nigdy nie braliśmy poważnego małżeńskiego zakrętu, a życie dawało nam nieraz wycisk nie z tej ziemi. A najgorsze dopiero miało się stać. Uważamy oboje, że jesteśmy świetnym małżeństwem, genialnym". „On jest fantastycznym, rodzinnym facetem. A ja fantastyczną żoną. Oprócz mocnego uczucia i biegłości w kompromisach potrzebne jest bardzo duże poczucie obowiązku. Wiem, że to do tematu miłości mało przystaje, ale my mamy głębokie poczucie, że coś arcyważnego budujemy razem i nie możemy sobie pozwalać na jakieś wyłomy”, wyznała Ewa Bem w wywiadzie z dziennikarką Beatą Kęczkowską dla magazynu „Wysokie Obcasy”. W 2022 roku artystka zapytana przez Katarzynę Piątkowską o to, czy jej małżeństwo jest idealne, wyznała: „Zjedliśmy razem beczkę soli przez całe życie. Mamy dosyć konserwatywne poglądy na temat małżeństwa, mimo że ja nie miałam dobrych wzorców. Mój ojciec szybko zostawił mamę i naszą trójkę rodzeństwa, później miał drugą i trzecią żonę. Rodzice Ryszarda trwali razem do końca. I my też trwamy. Małżeństwo to festiwal kompromisów, właśnie tych malutkich, codziennych. Mamy też zasadę, że zawsze czule mówimy sobie dobranoc i dzień dobry i ruszamy w ten dzień". Śmierć męża Ewy Bem To piękne uczucie niespodziewanie przerwała śmierć Ryszarda Sibilskiego. Okazało się, że mężczyzna od jakiegoś czasu toczył walkę z chorobą. Zrozpaczona Ewa Bem podzieliła się tą smutną informacją w późny, piątkowy wieczór. 17 stycznia 2025 roku. "Dziś 17 stycznia 2025 jestem nieszczęśliwą pełnią nieszczęścia. Po brzegi. Mój Ryszard Dindi Sibilski, mój Piękny Mąż i sens mojego życia, choć tak mężnie walczył musiał przegrać. Dla mnie wygrał, bo pozostawił mi wiarę w miłość od pierwszego wejrzenia do grobowej deski. Do zobaczenia, Dindiku" — czytamy.
Kevin Mglej opowiada o początkach relacji z Roksaną Węgiel. Zdobył się na szczere wyznanie
"Nie wydawał to się najrozsądniejszy związek"
Niedawno stanęli na ślubnym kobiercu, a od dwóch lat tworzą wspaniały duet. Kevin Mglej i Roksana Węgiel rzadko uchylają rąbka tajemnicy na temat swojej miłości. Tym razem producent muzyczny zrobił wyjątek i w nowym wywiadzie wrócił wspomnieniami do dnia, w którym poznał przyszłą żonę. Połączyła ich nie tylko muzyka, a także wiara. „Uważam, że ogromnym darem od Pana Boga jest moja żona”, mówi poruszająco. Kevin Mglej o początkach relacji z Roksaną Węgiel. Tak zaczęła się ich miłość Poznali się w studiu nagraniowym i oboje przyznają, że byłą to miłość od pierwszego wejrzenia. Choć żadne z nich nie planowało związku, tego rodzącego się między nimi uczucia nie dało się zignorować. Okazało się, że wiele ich łączy. Roksana Węgiel i Kevin Mglej kierują się w życiu podobnymi wartościami. Oboje są osobami wierzącymi i od zawsze to podkreślają. Stworzyli związek oparty na miłości, zaufaniu i przyjaźni. Producent muzyczny doskonale pamięta chwilę, w której poznał ukochaną. Jak przyznał Kevin Mglej w rozmowie ze Studio Raban, ich miłość narodziła się dzięki wierze. „Ta relacja powstała z tej wiary. Kiedy Roksana przyszła do nas, do studia, robić pierwsze wspólne numery, to od razu zaczęliśmy rozmawiać o wierze. Ja miałem krzyż i chyba Roksana zagaiła na zasadzie: "o, masz krzyż”, wyznał. Kevin Mglej wspomniał, że wokalistka mogłaby mieć pewne obawy związane z tą relacją. Producent muzyczny jest kilka lat starszy, a z byłą partnerką doczekał się synka. „Wtedy, tak po ludzku, nie wydawał to się najrozsądniejszy związek - na pewno z jej strony, jednak jestem od niej trochę starszy, mam też syna z poprzedniego związku - więc nie wyglądało to raczej dobrze. Ale zaczęliśmy rozmawiać i ja też bardzo dużo się modliłem, żeby osoba, którą spotkam na swojej drodze, była tą ostatnią, od Pana Boga”, dodawał. Czytaj też: Tak wyglądają święta w pałacu. Jak Lubomirski-Lanckoroński pokazał niezwykłe dekoracje Roksana Węgiel i Kevin Mglej - zbliżyła ich do siebie wiara Kevin Mglej podkreślał, że nie potrafił wyrzucić z głowy Roksany Węgiel. Wokalistka zrobiła na nim ogromne wrażenie, jednak starał się podchodzić do sytuacji racjonalnie - w końcu łączyły ich sprawy zawodowe. Jeden moment o wszystkim przesądził. Producent muzyczny wychodził z rekolekcji, które dotyczyły dojrzałości w związku. Zwrócił się do Boga z prośbą, by dał mu znak, a wtedy otrzymał niespodziewaną wiadomość od Roksany Węgiel. „Wsiadam do auta i dostaję SMS-a od Roksany: "Cześć, modliłam się za ciebie z rodzicami". Ja mówię - "co jest grane?". Pamiętajmy, jesteśmy w show-biznesie, mamy na tamten moment 17-letnią gwiazdę popu, która absolutnie nie miała żadnego sygnału, że jestem w kościele, tak naprawdę rozmawialiśmy kilka razy. Czemu wysłała tę wiadomość? Z jej historii wynika, że po prostu poczuła, że się musi za mnie pomodlić z rodzicami i wysłać mi tę wiadomość, więc ją wysłała. Więc ja w odwdzięczeniu się za to wysłałem jej notatki z rekolekcji i powiedziałem - słuchaj, bo tu jest taka piękna Pieśń nad Pieśniami i ona cudownie opisuje miłość i weź tak sobie zapamiętaj ogólnie, w domyśle na przyszłość. Czemu jej wtedy wysłałem te notatki? Nie wiem, ale w takim dużym momencie rozterki, czy aby na pewno jestem mężczyzną, w którego powinna się emocjonalnie angażować”, tłumaczył w rozmowie ze Studio Raban. Roksana pojechała na adorację do Dębowca. Tam w modlitwie szukała odpowiedzi, albo znaku, czy ten chłopak jest dla niej tym jedynym. Otworzyła Pismo Święte dokładnie na tych samych czterech wersach Pieśni nad Pieśniami, które wcześniej wysyłał jej Kevin Mglej. Dla nich obojga był to wyraźny sygnał. Poczuli, że wszystko w ich życiu zaczyna się układać. „I od tamtej pory mieliśmy już randki różańcowe, i tak, krok po kroku, jesteśmy razem”, mówił Kevin Mglej. Czytaj też: Dzieli ich osiem lat, musieli zmierzyć się z hejtem. Roksana Węgiel i Kevin Mglej wzięli ślub kościelny! Producent muzyczny zaznacza, że Roksana jest jego największym błogosławieństwem. Była przy nim w przełomowych momentach, a także pomogła zrozumieć mechanizm show-biznesu i przeprowadziła przez jego meandry. „Przeprowadziła mnie przez wiele mrocznych miejsc mojego życia i je rozjaśniła”, mówił o ukochanej żonie. Nadchodzące Święta Bożego Narodzenia są dla zakochanych wyjątkowe, bo pierwszymi, które spędzają jako małżeństwo. Jak zmienił się ich związek po ślubie? „Skala cierpliwości, którą mamy do siebie wzrosła diametralnie. Możliwość przemodlenia pewnych problemów i ten moment, gdzie Bóg jest latarnią oświetlającą drogę. Nie chciałbym, żeby to brzmiało totalni idealnie, bo uważam, że jesteśmy pięknym związkiem, mega kocham moją żonę i czuję się też bardzo kochany przez nią, ale jesteśmy też ludźmi. Są momenty, w których jest mi ciężej w pracy, jestem bardziej rozdrażniony. Są momenty, w których Roksana jest skrajnie obciążona, bo jest totalną pracoholiczką. Są momenty, w których ja ciągnę bardziej w lewo, a ona bardziej w prawo, ale kiedy cel jest jeden i to zawsze idziecie obok siebie”, dodawał. Bo prawdziwa miłość przetrwa wszystko. Czytaj też: Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz? Kevin Mglej o swojej metamorfozie W ostatnim czasie Kevin Mglej przeszedł ogromną metamorfozę. Producent muzyczny od pewnego czasu biega i dziś ta aktywność stała się dla niego prawdziwą zajawką. Roksana Węgiel nigdy nie wywierała na nim presji i nie dawała mu do zrozumienia, że powinien zredukować masę ciała. Wokalistka jest dla niego motywacją i inspiracją, na każdym kroku mocno go dopinguje. „Dość dużo kilogramów zrzuciłem, bo jak poznawała mnie żona, to ważyłem 130 kilogramów. Ale ona nigdy mi nie powiedziała, żebym schudł. Nigdy nie dała mi poczucia, że może wizualnie odbiegam od ideału mężczyzny. Ale bardzo mądrze mnie podeszła, robiąc wszystko, aby moje życie treningowe było jak najłatwiejsze, czyli "Chodź na wspólny trening", "Chodź może razem pobiegamy", "Zobacz, jakie fajne buty do biegania, akurat były przecenione, kupiłam, masz". Ale nigdy to nie dało mi poczucia, że ja powinienem trenować, to było cwane i ja się w końcu wkręciłem w te treningi”, dodawał. Kevinowi Mglejowi i Roksanie Węgiel życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Źródło: Studio Raban, YouTube View oEmbed on the source website
Zrezygnowała z nazwiska męża, pisano o kryzysie. Teraz Emilia Komarnicka ujawniła prawdę o relacji
Tak reaguje na wypominanie różnicy wieku
Stroni od medialnego zgiełku, woli skupiać się na kolejnych rolach. W najnowszym wywiadzie Emilia Komarnicka uchyliła rąbka tajemnicy na temat życia rodzinnego i relacji z mężem. Ujawniła, jaką jest matką oraz jak reaguje na wypominanie różnicy wieku między nią a ukochanym... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 16.12.2024 r.] Emilia Komarnicka o różnicy wieku w związku i plotkach o kryzysie Jej mąż Redbad Klynstra jest starszy o 15 lat. Ślub wzięli w sierpniu 2017 roku, zaś rok później zostali po raz pierwszy rodzicami: na świat przyszedł ich syn Kosma. Z kolei w 2020 roku urodził się drugi, któremu nadali imię Tymoteusz. Co jakiś czas w mediach pojawiają się artykuły, w których poruszana jest różnica wieku między małżonkami. Jak reaguje na nie aktorka? Okazuje się, że... podchodzi do tego bardzo zdroworozsądkowo. „To naprawdę dzieje się sporadycznie. Może prowadzę za nudne życie, żeby być interesująca dla mediów na szeroką skalę. To nie jest obciążające”, deklaruje w rozmowie z Natalią Wolniewicz dla serwisu Plejada. Dziennikarka nawiązała jednak do ostatniej sytuacji, gdy Emilia Komarnicka i Redbad Klynstra wydali wspólne oświadczenie. Poinformowali w nim, że zawodowo będą posługiwali się tylko jednym nazwiskiem. Według niektórych jednak był to zwiastun... małżeńskiego kryzysu! A jaka była prawda? „Żyjemy w takich czasach, że media społecznościowe, na przykład Instagram, są bezpośrednim kontaktem z widzem, czyli na wszystko mogę zareagować na własnych zasadach. Nawet jeżeli nagłówek coś tam sugeruje, to w środku artykułu już jest nawiązanie do tego, co sami oświadczyliśmy, czyli jest tam zawarta prawda. Nawet jak ktoś się złapie, to i tak w środku otrzyma właściwe informacje”, przekonuje. A jak godzi macierzyństwo z karierą? Czytaj także: Dzieli ich 15 lat, pokonali niejeden kryzys. Tak wygląda związek Emilii Komarnickiej i Redbada Klynstry Emilia Komarnicka o synach. Tak zmieniło ją macierzyństwo Aktorka znana z takich seriali, jak „Na dobre i na złe” czy „Ranczo” przyznaje, że macierzyństwo było dla niej niewyobrażalną zmianą. Z jednej strony wiązało się z doświadczaniem szczególnej, niezwykle silnej miłości, ale z drugiej strony wielkiej odpowiedzialności. 39-latka deklaruje jednocześnie, że mimo czytania kolejnych książek, tak naprawdę „uczy się na swoim macierzyństwie”. Według niej kluczem do niego jest umiar oraz balans – błędów bowiem nie da się w żaden sposób uniknąć. „Podróż z dziećmi jest już bezwzględnym zajęciem się samą sobą — w takim sensie, że wcześniej można udawać, że człowiek pracuje nad sobą i że się rozwija, ale już przy dzieciach masz lustro, pokazujące ci cały czas, co jeszcze masz nieprzerobione i to jest konfrontacja. Mówi się, że oddalibyśmy życie za dzieci, prawda? Rozumiem to i wydaje mi się, że tyle o sobie wiemy, ile nas sprawdzono. Powiedziałabym: „No pewnie”, ale dla mnie pytanie jest inne: czy ja w codzienności dbam o siebie dla tych dzieci, czy dobrze się odżywiam, jakie wzorce im pokazuję? To jest wspaniała droga, ale moim zdaniem najtrudniejsza ze wszystkich”, zastrzega na łamach Plejady. Czy godzenie obowiązków rodzicielskich z karierą zawodową jest dużym wyzwaniem? Emilia Komarnicka przyznaje, że najczęściej rezygnuje z czasu dla siebie. Wynagradza jej to jednak... praca, którą uwielbia. „To nie jest tak, że muszę iść do pracy, a teraz jestem z dziećmi i już nie ma czasu dla mnie. Uprawiamy z Redbadem zawód artystyczny, który nic nie ma wspólnego z regularnością i stałym rytmem. Każdy tydzień jest u nas inny, ale staramy się, żeby dzieci miały pewną stałość i regularność. Wydaje mi się, że są szczęśliwe. Wierzę, że te istoty nas wybrały, więc wiedziały, do kogo idą”, podsumowuje. Dziennikarka zapytała również, kto w domu jest „dobrym, a kto złym policjantem”. I tutaj odpowiedź aktorki zaskakuje. Okazuje się, że była wraz z małżonkiem przekonana, że to jej przypadnie ta bardziej obciążająca rola – wynikać to miało z jej usposobienia, jest bowiem osobą działającą i konkretną. Życie dobitnie zweryfikowało ten scenariusz. A to z kolei sprawia, że mąż co jakiś czas ją poucza i napomina. „Totalnie się pomyliliśmy”, stwierdziła Emilia Komarnicka z rozbrajającą szczerością. „To są synkowie mamusi — sama się łapię na tym, że są trochę rozpieszczeni przez mamę. Redbad często zwraca mi uwagę — w takim sensie, że kierunkuje moją uwagę na niektóre sytuacje. Mówi: „ode mnie wymagasz partnerstwa, ale nie do końca wychowujesz tak swoje dzieci”. Oni są mali, więc mamusia jednak odniesie talerzyk itp. Oczywiście, staram się, jak mogę, ale jednak to są moje maluszki. Rozczulają mnie”, kwituje aktorka. Czytaj także: Na ekranach pojawia się już prawie dwie dekady, wciąż zachwyca nieprzemijającą urodą. Tak przez lata zmieniała się Emilia Komarnicka-Klynstra
Udział w Azji Express był ich miesiącem miodowym, rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz?
"Część osób się ze mną utożsamia, część wysyła do psychologa", mówi Agnieszka Głowacka
Są jak ogień i powietrze, ona podsyca jego ogień. Umówili się, że będą ze sobą, dopóki śmierć ich nie rozłączy. Agnieszka i Piotr Głowaccy wzięli udział w programie „Azja Express” i rozgrzali internet do czerwoności. Czy pokazali swoją prawdziwą twarz? Dlaczego zdecydowali się na udział w programie i kto w ich związku jest rannym ptaszkiem, a kto sową, opowiedzieli Katarzynie Piątkowskiej, przy okazji spierając się o to i owo. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 05.12.2024 r.] Agnieszka i Piotr Głowaccy o udziale w Azji Express Piotr: Powiem ci, jak wyglądał mój wczorajszy dzień. Wstaliśmy o 6.30. Zawieźliśmy dzieci do szkoły, potem od razu pojechałem do Akademii Teatralnej na zajęcia ze studentami, potem miałem zdjęcia próbne, po nich nagrania, a jeszcze później spotkanie w sprawie naszej fundacji wspinaczkowej i kolejne zdjęcia próbne. Do domu dotarłem przed dziewiątą i przeczytałem dzieciom książkę na dobranoc. W międzyczasie odebrałem milion telefonów, a jak Ida i Aaron zasnęli, usiadłem do komputera. Rozumiem, że udział w programie „Azja Express” był dla Ciebie odpoczynkiem. Agnieszka: To był nasz miesiąc miodowy. Jak widzisz, ręka Piotra jest zespolona z telefonem, a tam okazało się, że nie możemy mieć własnych, tylko te do porozumiewania się z ekipą i odbierania poleceń. Piotr: Nawet jak jedziesz z dziećmi na wakacje, robisz zdjęcia, sprawdzasz, co się dzieje na świecie, odpowiadasz czasem na maila. A na czas programu zostaliśmy od tego odcięci. Budziliśmy się o siódmej i mieliśmy tylko jeden cel – czerwoną flagę, czyli metę odcinka. Potem zasypialiśmy o 23. Dla mnie to było niesamowicie odprężające doświadczenie, bo nie myślałem o niczym innym. Po co Wam to było? Agnieszka: Chyba żeby na wakacje wyjechać (śmiech). Ale gdy TVN przyszedł do nas z propozycją, ze względu na dzieci długo zastanawiałam się, czy możemy pojechać. Nie było przecież wiadomo, czy wrócilibyśmy do domu po półtora tygodnia, kiedy odpadają pierwsi uczestnicy, czy zostaniemy miesiąc. Oczywiście liczyliśmy na ten najdłuższy czas, ale nigdy wcześniej przez siedem lat, odkąd zostaliśmy rodzicami, nie wyjechaliśmy razem bez dzieci na tak długo. Kilka razy wyjechałam na 10 dni wspinać się. [...] Piotr: Propozycja udziału w programie przyszła w odpowiednim momencie. Zgadzam się z wieloma prądami filozoficznymi, że życie człowieka podzielone jest na siedmioletnie etapy. W biologii mówi się o tym, że pierwsze siedem lat życia jest po to, żeby dziecko dożyło do tych siedmiu lat i zorientowało się, że jest osobne. Oddziela się coraz bardziej od rodziców, a kiedy ma siedem lat, ma poczucie odrębności. Nasza rodzina potrzebowała tej cezury. Kiedyś istniały symboliczne granice, które pokazywały, że przechodzi się do kolejnego etapu. Na przykład postrzyżyny.[...] TYLKO W VIVIE!: Łączy ich gen indywidualizmu i fascynacja teatrem. Córka Tomasza Karolaka pójdzie w ślady sławnego ojca? Byliście jedną z najbarwniejszych par tej edycji. Ale czy ta spontaniczność reakcji przysłużyła się Wam? Agnieszka: Nie udawajmy, że nie mówimy k…a, gdy mówimy k…a. Wystarczy przejść się po centrum handlowym, żeby usłyszeć, jakich słów ludzie używają. Tak, my też przeklinamy. Nie chciało mi się tracić czasu na wymyślanie postaci, która będzie biegła w „Azja Express”. Ja jestem zadaniowa i realizacja zadań była dla mnie najważniejsza. Liczył się tylko wyścig. To była zabawa na serio. Zwłaszcza że inne pary też biegły na serio. I to było fajne. Piotr: Wyścig był serio i na tym polega ta zabawa. Agnieszka: Piotr, już wiem, chodzi o to, że powinniśmy udawać, że nam nie zależy. Ale to byłoby kłamstwo. Kiedy ktoś się ściga i mówi, że mu nie zależy, trudno mi w to uwierzyć. Piotr: Jak startujesz w wyścigu, to zależy ci na wygranej. Co jest w tym złego, że ktoś chce wygrać? Gdy bierzesz udział w grze, nawet planszówce, i nie chcesz wygrać, to po co bierzesz w niej udział? Zwłaszcza w takiej, która polega na tym, że jeśli odpadniesz, to nie grasz dalej i nie zobaczysz nic więcej, choć wykonałaś taki wysiłek, wszystko pod to ułożyłaś. Ta gra ma jeszcze to do siebie, że jest oparta tylko i wyłącznie na wierze w to, że to ma sens. Ta gra nie ma sensu, jeśli w nią nie uwierzysz. Do ostatniego odcinka ta gra miała dla Was sens? Agnieszka: W ostatnim odcinku stało się to, co z innymi parami, które odpadały wcześniej. Piotr: Momentem, w którym wyścig stracił dla mnie sens, był ten, gdy dotarliśmy do gry w koło fortuny z tak zwanymi okropnościami do jedzenia. Były tam jądra żółwia, krew węża, balut, czyli żywcem ugotowane pisklę, i miseczka z trzema kostkami stinky tofu czy jajka żółwia. Musieliśmy trzykrotnie zakręcić kołem i zjeść, co wylosujemy. Dla nas w wypadku wylosowania czegoś mięsnego przygotowano zastępnik – porcja stinky tofu, ale nie taka jak na kole, tylko cztery razy większa. Była to de facto kara czasowa, bo to tofu jest słone i mdłe. Taką ilość je się znacznie dłużej niż inne potrawy z koła. Byliśmy gotowi zjeść wszystkie niemięsne rzeczy. Od 13 lat ze względów etycznych jesteśmy wegetarianami. Nie było więc opcji, że złamiemy tę zasadę. Przegraliście przez przekonania? Piotr: Nie. W tym momencie ta gra po prostu straciła dla mnie sens. Agnieszka: Nie mogliśmy zrozumieć, dlaczego takie zadanie dostaliśmy w finałowym odcinku, kiedy gra toczyła się o sekundy. I po co ono w ogóle było. Już po programie dowiedzieliśmy się, że na Tajwanie to była ostatnia budka, gdzie można było zjeść tego typu rzeczy. Denerwowałam się nie dlatego, że przegramy, tylko dlatego, że nie rozumiałam, dlaczego tak się dzieje. Że dostajemy zadanie, którego nie wykonamy. Gdybyśmy odpadli, bo nie złapaliśmy stopa albo byliśmy za wolni, to rozumiem. Ale to? [...] TYLKO W VIVIE!: Długo dojrzewał do roli ojca, uciekał w pracę: "Bałem się założenia rodziny. Ponad 10 lat nie mieszkałem z Violką i dziećmi" Czego się o sobie dowiedzieliście w trakcie tego wyścigu? Agnieszka: Niczego nowego. Doskonale umiemy pracować w zespole, pod warunkiem że każde z nas ma swoje zadania. Gdy mamy odpowiednio podzielone role, to idzie nam dobrze. Jak się razem rzucimy na jedno, będziemy mieli dwie skrajnie różne wersje, jak je wykonać. Dlatego gry zespołowe to dla nas jazda bez trzymanki. Ale na przykład szukanie noclegu… Oddałam pole Piotrowi, bo to uwielbiał. Kocha rozmawiać z ludźmi, co nie oznacza, że ja nie lubię, ale on ma łatwość snucia opowieści. Dlatego chyba jako jedyni nie mieliśmy nigdy z tym zadaniem problemu. Ten program nie przysporzył Wam sympatii? Agnieszka: Wiem, jakie komentarze ludzie pisali. Ale internet to internet, w prawdziwym życiu jest inaczej. Ci, którzy patrzą uważnie, widzą, jak jest naprawdę. Pojechaliśmy ostatnio całą rodziną na wystawę psów. Nie spodziewałam się, że tyle dobrej energii popłynie do nas od ludzi. Podchodzili, rozmawiali. Niektórzy chcieli się przytulić. To był szał. Piotr: Nie ma co tłumaczyć tym, którzy nie widzą. Ile by w montażu nie wyleciało nagrań z naszym udziałem, widać było, że zdobywaliśmy sympatię i zaufanie osób, które spotykaliśmy na swojej drodze. Agnieszka: Bo jesteś sympatyczny. Piotr: My jesteśmy sympatyczni. Jakie to słowo śmieszne. Naprawdę znamy swoje granice. [...] Czytałam nawet, że podzieliłaś Polaków (śmiech). Agnieszka: Też czytałam (śmiech). Część osób się ze mną utożsamia, część wysyła do psychologa. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol Cała rozmowa dostępna w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 grudnia.
Lidia Popiel o relacji z Bogusławem Lindą. Jeszcze nigdy nie ujawniła tak wiele
"Jest mnóstwo konfliktów, mamy dwie różne osobowości"
Lidia Popiel i Bogusław Linda tworzą zgrany duet. Od lat kroczą razem przez życie - wspierają się, inspirują, motywują. Jak wygląda ich małżeństwo? W nowym wywiadzie była modelka uchyliła nieco rąbka tajemnicy. Co zdradziła Lidia Popiel? Lidia Popiel i Bogusław Linda - duet idealny Dwadzieścia cztery lata temu przyrzekali sobie miłość. Wciąż pielęgnują łączące ich uczucie. To jedna z najpiękniejszych par polskiego show-biznesu. Trwają u swojego boku na dobre i na złe. Nie zamierzają podporządkowywać drugiej osoby pod swoje wymagania, czy wyobrażenia. To jeden z selektów ich udanej relacji. „Potrafi otwierać, wydobyć charakter. Umie spojrzeć z miłością i odkryć to, czego człowiek się wstydzi. Uwielbiam jej portrety”, mówił aktor o fotograficznym talencie ukochanej. Lidia Popiel i Bogusław Linda od początku trzymają swoją miłość z dala od blasku fleszy. Od czasu do czasu pojawiają się na czerwonym dywanie u swojego boku. Rzadko decydują się na rozmowy z mediami, ale zdarzają się wyjątki. Czytaj też: Lidia Popiel odnosi się do plotek o kryzysie w małżeństwie i stawia sprawę jasno: "Jest to bardzo męczące" Lidia Popiel o relacji z mężem, Bogusławem Lindą W najnowszym wywiadzie Lidia Popiel wyznała, że w ich małżeństwo to nie tylko sielanka. Zdarzają im się także niewielkie kłótnie. One wynikają z różnic w ich charakterach. Lidia Popiel i Bogusław Linda często chodzą na kompromisy, nie chowają też w sobie urazy. I zamiast zaogniać sytuacje, szybko rozwiązują problemy, które napotykają na swojej drodze. „Jest mnóstwo konfliktów, oczywiście mamy dwie różne osobowości, ciągle się ścieramy i musimy sobie radzić z trudnymi sytuacjami. Po prostu wiadomo, że jeśli jest się z kimś, trzeba czasami pójść na kompromis. Te walki się zdarzają, ale po prostu zawsze znajdzie się jakieś rozwiązanie”, wyznała fotografka w rozmowie z Karoliną Motylewską dla JastrząbPost. Para stara się być dla siebie ogromnym wsparciem. Każde z nich spełnia się na innym polu i ma swój własny świat. Lidia Popiel jest cenioną fotografką, a Bogusław Linda kradnie serca widzów kolejnymi aktorskimi wcieleniami. „Wspieramy się bez wątpienia, dajemy sobie wolną rękę, nie krytykując się nawzajem, staramy się zrozumieć, nie wisimy na sobie jak takie rzepy”, dodawała Lidia Popiel. Ich miłość jest niezwykła. Zakochani zbudowali swoją relację na szacunku, przyjaźni i zaufaniu. W ich małżeństwie o zazdrości nie ma mowy. „Zazdrość niczego nie robi, zazdrość tylko może zrujnować, więc jeśli mamy jakąkolwiek świadomość i wpływ na to, co robimy, a chcemy mieć wpływ, to po prostu pozbądźmy się tej zazdrości. Ale tej zazdrości u nas nigdy nie było”, podkreślała ukochana Bogusława Lindy. Małżonkom życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Czytaj też: Córka Bogusława Lindy i Lidii Popiel zniknęła z show-biznesu. Tak dziś wygląda Aleksandra Źródło: JastrząbPost.pl, viva.pl
Nikt nie wiedział, że Jan Kliment dwa razy brał ślub. Tajemnica o pierwszej żonie właśnie wyszła na jaw
Przed laty tancerz oddał serce innej kobiecie...
Jan Kliment największą popularność i sympatię telewidzów zyskał dzięki udziałowi w programie — Taniec z Gwiazdami, zaś późnej oczarował publiczność jako juror w Mam Talent. Dzisiaj artysta skupia się na zaciszu domowym — ukochanej żonie i dziecku. Mało kto jednak wie, że Lenka jest drugą żoną tancerza. Jak dziś wygląda życie Jana Klimenta? Dzięki udziałowi w programie Taniec z Gwiazdami miliony osób poznało Lenkę i Jana Klimentów. To właśnie w tej produkcji zachwycali nie tylko talentem, ale też pogodą ducha. Przypomnijmy, że zakochani poznali się jeszcze w 2009 roku, a po siedmiu latach wspólnego życia postanowili stanąć na ślubnym kobiercu. Ceremonia odbyła się 4 czerwca 2016 roku w czeskiej Ostrawie. Niecałe dwa lata później małżonkowie doczekali się syna — Christiana. CZYTAJ TEŻ: Ten widok to rzadkość. Magdalena Cielecka pokazała czułe zdjęcie z partnerem Jan Kliment, Lenka Klimentova, Jan i Lenka Klimentowie, Viva! 2/2023 Pierwsza żona Jana Klimenta. Kim jest Laura Stefanie Hafner? Nie jest też tajemnicą, że Lenka jest od swojego męża młodsza o 15 lat i nie jest jego pierwszą żoną. Jak informuje serwis Pudelek, już wiele lat temu Jan Kliment wziął ślub. Z tego samego źródła dowiadujemy się, że pierwszą żoną tancerza była Laura Stefanie Hafner. Na ten temat wiadomo niewiele więcej, ponieważ ulubieniec publiczności nie lubi wracać pamięcią do tamtego okresu. Pewne jest jednak, że była żona Jana, podzielała jego pasję. W dodatku zdobyli aż pięć razy mistrzostwo w Szwajcarii. Później media informowały, że Laura zrezygnowała z rozwoju dalszej kariery i postanowiła poświęcić najwięcej czasu rodzinie. Po rozwodzie tancerz przeprowadził się do Polski, gdzie na nowo zbudował siebie i swoją karierę. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Niedawno przeżyła tragedię, teraz wraca na antenę. Danuta Holecka tak wyraziła żałobę Jan Kliment, Lenka Klimentova, Jan i Lenka Klimentowie, Viva! 21/2021
Dzieli ich 27 lat, wzięli bajkowy ślub. Tak Izabela Janachowska uczciła z mężem dziesiątą rocznicę
Uroczystość była medialną sensacją. Nikt nie dawał im szans...
Promienieją szczęściem, na przekór światu. Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński świętują hucznie 10. rocznicę ślubu. Z okazji „cynowych godów” była tancerka zamieściła w sieci prywatne zdjęcia z ukochanym, które opatrzyła czułym podpisem. Nie ukrywa, że miłość ją uskrzydla – wprost nazywa ją największym życiowym bogactwem! Izabela Janachowska jest z mężem 13 lat. Mało kto wierzył w tę miłość Ona zdobyła sławę dzięki „Tańcowi z gwiazdami” – wystąpiła w show m.in. z Radosławem Majdanem, Pawłem Stalińskim, Wojciechem Medyńskim, Przemysławem Saletą czy Rafałem Brzozowskim. On jest milionerem, przedsiębiorcą, który założył i był do niedawna prezesem firmy Korona Candles, produkującej m.in. świece zapachowe. Poznali się w 2011 roku, dwa lata później zaręczyli się w iście romantycznej scenerii: w Rzymie przy słynnej Fotannie Di Trevi. A już rok później ślubowali sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską. Ale ich droga do szczęścia nie była usłana różami... Jak sami przyznają, dużą rezerwę względem wybranka córki zachowywał przede wszystkim ojciec Izabeli Janachowskiej. Nic dziwnego: jest ona z nim bardzo blisko związana. Z czasem jednak upewnił się, że Krzysztof Jabłoński to ten właściwy mężczyzna w życiu tancerki. Od początku ogromne emocje budzi również spora różnica wieku: małżeństwo dzieli bowiem 27 lat. Jak sami przyznają, nie oburzają się, gdy ktoś im ją wypomina. Zamierzają jednak walczyć z hejtem i komentarzami, które godzą w ich dobra osobiste. M.in. tymi, które zarzucają specjalistce od ślubów, że związała się ze znacznie starszym mężczyzną jedynie dla korzyści finansowych... Ślub Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego odbył się 28 czerwca 2014 roku w Iławie. Z zapartym tchem śledzili go przedstawiciele mediów i opinia publiczna. Nic dziwnego: był zorganizowany z dość dużym przepychem. Para młoda jechała do niego royce rollsem, zaś tancerka tego dnia pojawiła się w aż trzech sukniach, w tym jednej, którą sprowadziła specjalnie z salonu mody Lazaro z Dubaju (jej wartość wówczas była równa około 40 tysiącom złotych). Uwagę zwracał zwłaszcza obcisły gorset, wysadzany kryształkami Swarowskiego oraz wykonana z tiulu, sporych rozmiarów spódnica. To, co wówczas im nie dopisało, to pogoda: lejący z nieba deszcz zniszczył m.in. fryzurę panny młodej. Zły omen? Nic podobnego! Wszystko wynagrodziła rajska podróż poślubna na wyspę Bora-Bora. Od dnia ślubu minęło w tym roku 10 lat. Para 10 maja 2019 roku powitała na świecie synka Christophera Alexandra. Stworzyli rodzinę, wzajemnie się wspierają. Teraz małżonkowie świętują cynowe gody – jak na nich przystało, niezwykle romantycznie... Czytaj także: Nikt nie dawał im szans, udowodnili, że miłość zawsze zwycięży. Oto historia Izabeli Janachowskiej i Krzysztofa Jabłońskiego Izabela Janachowska, Krzysztof Jabłoński, ślub pary w Iławie, 28.06.2014 rok Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński świętują 10. rocznicę ślubu. Zamieścili osobiste zdjęcia Z tej okazji zamieścili w sieci prywatne kadry. Pozują na nich uśmiechnięci, okazując sobie czułość. Wzruszona Izabela Janachowska nie ukrywa, że związek i rodzina stanowią dla niej niezwykłą, najważniejszą wartość. „Cytatów o miłości są tysiące i wszyscy wiemy, co na jej temat powiedział „Mały Książę” czy „Kubuś Puchatek”. Potrzeba opisania tego wyjątkowego uczucia drzemie w nas od lat. Ja nie jestem w stanie wyrazić słowami tego, co czuję, kiedy patrzę na mojego męża, mojego przyjaciela i partnera, z którym idziemy przez życie razem przez 13 lat, a od 10 jako małżeństwo”, rozpoczęła wpis specjalistka od ślubów. Dodała, że uczucie jest dla niej absolutnie najcenniejszą wartością, podobnie jak fakt, że każdy dzień może dzielić z ukochanym mężem. „Kochać i być kochanym to ogromny przywilej i największe bogactwo, jakie człowiek może mieć. Miłość, która nas spotkała, kwitnie, bo o to uczucie dbamy każdego dnia. I obyśmy tak dbali do końca świata”, zakończyła. Pod wpisem internauci zamieścili szereg gratulacji. Złożyli je m.in. Kajra, Łukasz Jemioł czy Karolina Woźniak. My również dołączamy się do serdecznych życzeń! Czytaj także: Nigdy wcześniej nie pokazywał się publicznie. Tak wygląda pasierb Izabeli Janachowskiej. Właśnie skończył 18 lat! [Ostatnia publikacja na Viva Historie 01.07.2024 r.]
Wybaczyli sobie zdrady, wychowują sześcioro dzieci. Związek Michała i Dominiki Chorosińskich przetrwał kryzysy
Para jest u swojego boku ponad dwie dekady. Znów mają powód, by się wspierać
Od ponad 20 lat są małżeństwem. Oboje przyznają, że są bardzo blisko Boga i wspólnie wychowują sześcioro dzieci. Jednak związek Dominiki Chorosińskiej (wcześniej Figurskiej) i Michała Chorosińskiego przeszedł trudną próbę, z której udało im się wyjść zwycięsko. W jednym z wywiadów mąż aktorki ujawnił... w czym tkwi sekret ich relacji. [Artykuł aktualizowany 28.12.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 15.11.2024 r.] Michał Chorosiński i Dominika Figurska: małżeństwo i wiara w Boga Pobrali się w 2002 roku. Od tego czasu w ich związku zdarzały się wzloty i upadki... W jednym z wywiadów mąż aktorki opowiedział o rodzinie, recepcie na udany związek oraz trudnych życiowych wyborach. Na łamach „Dobrego tygodnia" zaznaczył m.in. że „bycie ojcem to najważniejsze zadanie mężczyzny”. W trakcie rozmowy z katolickim tygodnikiem nie mogło zabraknąć tematu duchowości. Według Michała Chorosińskiego to właśnie siła wiary jest m.in. tym, co zapewnia związkowi trwałość... „Nie ma recepty, która jest odpowiednia dla wszystkich. Każdy wypracowuje swoje sposoby, sprzymierzeńcem jest czas. Czas na poznanie siebie, wzajemną akceptację wad i zrozumienie, że nikt nie jest idealny. Wspólne szukanie kompromisów. W końcu praca nad sobą według starej zasady: chcesz zmienić świat, zacznij od siebie”, stwierdził. A jak zmieniło się życie całej rodziny po tym, jak Dominika Chorosińska została posłanką? O dziwo mąż gwiazdy twierdzi, że... nie tak bardzo! Dodał, że udało mu się zrozumieć, że „praca polityka jest niezwykle trudna i niedoceniana”. Przypomnijmy, że wcześniej żona Michała Chorosińskiego była aktorką. Znamy ją z takich seriali, jak „M jak miłość” (grała w nim przez siedem lat, wcielała się w Ewę, która... miała romans z Krzysztofem Zduńskim, granym przez Cezarego Morawskiego; jej mąż także grał w tej produkcji), „Barwy szczęścia” czy filmu „Smoleńsk”, który zadebiutował w kinach w 2016 roku. Niedługo potem aktorka porzuciła swój zawód na rzecz polityki. 27 listopada 2023 roku została zaprzysiężona na ministrę kultury. Była nią dwa tygodnie. Czytaj też: Dominika Chorosińska przed laty rozstała się z mężem. „Uczucie umierało we mnie od wielu miesięcy” <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgv1PwZR-9b8fa0b.jpg" width="1271" height="2000" alt="Fot. Damian Klamka/East News Krakow, 19.08.2017. Konferencja prasowa i proba generalna koncert pt. Jezu, ufam Tobie z okazji 15. rocznicy konsekracji bazyliki i zawierzenia swiata Bozemu Milosierdziu przez sw. Jana Paw?a II oraz poswiecony pamieci ks. kard. Franciszka Macharskiego w pierwsza rocznice jego smierci. N/Z Dominika Figurska i Michal Chorosinski, prowadzacy, w tle bazylika" title="Koncert "Jezu, ufam Tobie"" /> Dominika Chorosińska i Michał Chorosiński w sierpniu 2017 roku Kryzys małżeński Dominiki Chorosińskiej i Michała Chorosińskiego Kryzys w ich związku miał miejsce kilka lat temu. Wówczas, jak ujawniły media, Dominika Chorosińska (wcześniej Figurska) wdała się w romans z o 10 lat starszym reżyserem. Jego owocem jest trzecie dziecko gwiazdy, syn Józek. Mimo tego, że początkowo odeszła od męża, ostatecznie do niego wróciła i kryzys udało się zażegnać. Co więcej, mąż obecnej posłanki Prawa i Sprawiedliwości uznał dziecko za swoje. Po paru miesiącach okazało się, że nie tylko Dominika Chorosińska ma coś na sumieniu... Mąż kobiety również przyznał się do zdrady. Jednak i tym razem małżonkowie postanowili sobie wybaczyć. O kryzysie w małżeństwie swego czasu opowiedziała w telewizji śniadaniowej... „Mieliśmy kryzys, nie jeden. W małżeństwie z 16-letnim stażem cały czas jest kryzys i podnoszenie się z tego. Moim zdaniem kryzysy w małżeństwie są zbawienne. To jest taka istota małżeństwa. Nasze jest bardzo burzliwe i to jest cudowne, bo cały czas jesteśmy wzmocnieni. Jest gorąco. Do przysięgi małżeńskiej dodałabym jedno zdanie - będę ci wybaczać zawsze”, wyznała wówczas. Jednak puszczenie w niepamięć tego, co było, było dla nich wyzwaniem. „Skleiliśmy małżeństwo, choć z ludzkiego punktu widzenia było to niemożliwe. Najpierw zaczęła mnie rozsadzać tęsknota za sakramentami. Pewnego dnia na targach książki przypadkowo natknęłam się na Dzienniczek s. Faustyny. Przeglądając go, znalazłam zdanie, że mogą przyjść do mnie najwięksi grzesznicy. Poczułam, że zalewa mnie strumień boskiej miłości. Dziś uważam, że to m.in. s. Faustyna uratowała moje małżeństwo”, zwierzała się Dominika Chorosińska w innej rozmowie. Dziś oboje deklarują, że rodzina jest dla nich najważniejszą wartością. Wychowują razem szóstkę dzieci: Anastazję, Matyldę, Józefa, Piotra, Jana Pawła i najmłodszą córeczkę, która urodziła się w 2020 roku (jej imienia do tej pory nie zdradzili). Podobno gdy tylko się ze sobą związali, postanowili, że właśnie taką liczbę latorośli chcą wspólnie wychować... „Przed ślubem umawialiśmy się z mężem, że będziemy mieli pięcioro dzieci. Wtedy to było powiedziane żartem. Właściwie z pierwszym dzieckiem wydawało nam się, że nastąpił koniec świata, że na nim się skończy. Potem pojawiło się drugie i trzecie. Nagle zobaczyliśmy, że to może być coś pięknego, że te dzieci to jest wielki skarb… i pojawiło się czwarte dziecko. I śmiejemy się z mężem, że potem nie chcieliśmy, żeby ten czwarty był jedynakiem, ponieważ poprzednia trójka wychowywała się jak gdyby razem. Była duża różnica wieku między nimi, ponieważ czwarty synek pojawił się po dłuższej przerwie i stąd nasza decyzja o kolejnym dziecku. Jesteśmy przekonani, że zupełnie inaczej chowają się maluchy, jak są blisko siebie”, zapewniała aktorka kilka lat temu w rozmowie z dziennikarzami „Dzień dobry TVN”. Michał Chorosiński zadeklarował natomiast, że więcej życiowych perturbacji nie przewidują, przede wszystkim ze względu na dobro dzieci. „Dobrze się nam układa. Myślę, że coś takiego się już nie powtórzy, no... bo człowiek uczy się na doświadczeniach. Najważniejsze jest dla nas dobro dzieci (...) Dominika jest mądrą i dojrzałą kobietą, rozmawialiśmy na ten temat. Wychowujemy wspólnie dzieci, a to była tylko moja jednorazowa przygoda”, ujawniał w „Fakcie”. Zobacz także: Dominika i Michał Chorosińscy pierwszą noc spędzili w seminarium. "Po czym rano, jak nigdy, dobijanie się do drzwi" Problemy Michała Chorisińskiego W zeszłym roku czytaliśmy w sieci o tym, że Michał Chorosińki przyjął pracę na stanowisku dyrektora ds. artystycznych łódzkiego Teatru Jaracza. Problem w tym, że wszystko odbyło się bez ogłoszenia konkursu. Fakt ten zbulwersował środowisko artystyczne. Mąż Dominiki Chorosińskiej jest na co dzień już i tak związany zarówno z Teatrem Polskim we Wrocławiu, jak i z Teatrem Klasyki Polskiej. Anonimowi autorzy listu sprzeciwiającego się objęciu przez niego kolejnego stanowiska podkreślają, że ich zdaniem aktor rozbija latami budowany zespół. „Michał Chorosiński to występujący w spotach wyborczych PiS-u, wspierający finansowo PiS (wpłaty na fundusz wyborczy), jawny nominat partyjny, beneficjent pisowskiej symfonii i nepotyzmu. Swoim nieudolnym, nieprofesjonalnym działaniem obniżył rangę Teatru im Stefana Jaracza w Łodzi. Rozbija i niszczy budowany latami zespół artystyczny. Nie przeszkadza mu obsadzanie gościnnie w czterech premierach z rzędu osób poznanych na planie »Korony królów«”, czytamy w liście pracowników teatru, którzy wolą się nie podpisywać imieniem i nazwiskiem. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Macieja Stuhra i Dominikę Chorosińską łączy wspólna przeszłość Sam Michał Chorosiński zaprzecza zarzutom. To na pewno czas, w którym może liczyć na wsparcie ukochanej i reszty bliskich. Dominika Chorosińska i Michał Chorosiński, listopad 2016 roku
Rodzina była dla niego najważniejsza. Lata później na bliskich profesora spadła kolejna tragedia
Śp. prof. Marian Zembala o żonie i dzieciach mówił z czułością i miłością
Nikt nie mógł uwierzyć w jego śmierć. 19 marca 2022 roku profesor Marian Zembala został znaleziony martwy w przydomowym basenie. Miał 72 lata. Odejście wybitnego specjalisty było niewyobrażalnym i bolesnym ciosem dla jego najbliższych. Z ukochaną żoną Hanną znali się 50 lat. Wspólnie doczekali się czwórki wspaniałych dzieci. Dwoje z nich poszło w ślady ojca i kontynuowało tradycję lekarską. Kiedy Marian Zembala opowiadał o swoich najbliższych rozpierała go duma i radość. W 2024 r. syn kardiochirurga stracił kolejną bliską osobę: "Miesiąc temu zmarł mój najstarszy syn. Dwudziestoczterolatek, który mimo wsparcia rodziny i bliskich przegrał walkę z nałogiem". Nie żyje wnuk Śp. Mariana Zembali. Syn profesora przekazał smutną informację Rodzina starała się mocno wspierać 24-latka. Michał Zembala wspomina przejmujące chwile i walkę o syna. "Pamiętam dni, gdy po skończonym zabiegu biegałem po ulicach Katowic, szukając go w melinach i zakątkach bram. Pamiętam dni, te nieliczne, gdy zjawił się w domu z tym samym uśmiechem, rozmawiając z 15 lat młodszą siostrą. Pamiętam dni gdy wiozłem go na SOR z prośbą by tam pozostał. Dni, gdy w trakcie pobytu w ośrodku cieszył się z rosnącej jego roli w społeczności, o zadaniach i… planach. Dni, gdy jedyne smsy jakie dostawałem były „Wyślij mi kasę na chleb” i takie, gdy pisał „Koniec. Dalej nie idę”. Spędziłem godziny na rozmowie z nim, z ludźmi mu bliskimi. Przekonywałem, prosiłem, zawsze dawałem nadzieję", czytamy w poruszającym wpisie kardiochirurga. Pod koniec wspominał, że ważna jest uwaga i miłość... "Święto ustanowione przez WHO lata temu, by… Wzbudzić naszą czujność i uwagę. By pamiętać zarówno o tym parszywym zagrożeniu, o tych, którzy z nałogu wyszli, o tych, którzy w nim trwają, ale i o tych, którzy z jego powodu odeszli. Jak zapobiegać, zapytacie? Nie wiem. Słuchać. Kochać. Być", pisał Michał Zembala. ZOBACZ: Nie żyje wnuk prof. Mariana Zembali. Miał zaledwie 24 lata, przegrał walkę z nałogiem To kolejna przejmująca tragedia w jego rodzinie. Dwa lata wcześniej pożegnał tatę, dla którego bliscy byli największą wartością... Marian Zembala z czułością mówił o żonie i dzieciach. Marian Zembala jako ceniony i znany lekarz Prof. Marian Zembala był wybitnym kardiochirurgiem i transplantologiem. Przez wiele lat pozostawał dyrektorem Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. W 2015 roku pełnił stanowisko ministra zdrowia. Urodził się 11 lutego 1950 roku, w śląskim miasteczku Krzepice. Jego mama Krystyna była nauczycielką, zaś ojciec Kazimierz skończył technikum kolejowe i pracował jako zawiadowca na stacji PKP. Pomimo że nie miał w rodzinie tradycji lekarskich, sam zapragnął zostać lekarzem. Zainspirował go pewien wywiad i artykuł zamieszczony w prasie. Był prawdziwym pasjonatem, specjalistą z misją. „Poszedłem na medycynę, bo przeczytałem w „Trybunie Robotniczej” wywiad z profesorem Franciszkiem Kokotem, nestorem polskich nefrologów, o przyszłości polskiej transplantologii. Po nim trafiłem na artykuł, w którym profesor Wiktor Bross, współtwórca polskiej kardiochirurgii i pionier transplantacji nerek, mówił, że niebawem dla pacjentów z nieodwracalnym uszkodzeniem wątroby, płuc, serca czy nerek ratunkiem będą transplantacje tych narządów. Zapragnąłem być kardiochirurgiem jak profesor Bross”, przyznawał w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”. Historia miłości prof. Mariana Zembali i jego żony Hanny. Jak się poznali? Prywatnie prof. Marian Zembala wiódł szczęśliwe życie u boku żony Hanny. Lekarz poznał swoją przyszłą małżonkę w 1972 roku, kiedy była studentką farmacji. O tym, jak wyglądało ich pierwsze spotkanie opowiedział w książce „Spotkania. Opowieść o wierze w człowieka. Marian Zembala w rozmowie z Dawidem Kubiatowskim”. „Spotkałem tę piękną dziewczynę na studenckiej stołówce. Miała na sobie długi czerwony sweter, długie zadbane włosy, piękną buzię, była wysoka i bardzo zgrabna. Od razu wpadła mi w oko. Ja byłem wtedy po czwartym roku medycyny. Oczywiście nie podszedłem wtedy do niej, bo chyba się trochę krępowałem, ale chciałem ją poznać”, opowiadał. Do swojej żony często zwracał się Ania. Prof. Marian Zembala o dzieciach. Poszły w jego ślady Małżeństwo Zembalów doczekało się czwórki wspaniałych dzieci. W 1976 roku na świat przyszedł pierworodny syn Michał, rok później na świecie pojawiła się Joanna, zaś w 1985 roku rodzina prof. Zembali powiększyła się o bliźniaki Małgorzatę i Pawła. Dziś każde z nich jest już dorosłe. Pierworodny syn poszedł w ślady ojca i również został kardiochirurgiem. Pracował w Śląskim Centrum Chorób Serca w Zabrzu jako ordynator Oddziału Kardiochirurgii, Transplantacji Serca i Płuc oraz Mechanicznego Wspomagania Krążenia. Obecnie kieruje oddziałem kardiochirurgii, transplantacji serca i mechanicznego wspomagania krążenia w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w Lublinie. Joanna jest absolwentką kilku kierunków. Studiowała na Wydziału Nauk o Zdrowiu w Bytomiu Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach (specjalizacja: zdrowie środowiskowe i profilaktyka chorób środowiskowo-zależnych), a także iberystykę, dziennikarstwo i komunikację społeczną oraz MBA w ochronie zdrowia. A tak o swoich dzieciach opowiadał prof. Zembala w 2020 roku: „Z Michałem wiążę przyszłość zabrzańskiej kardiochirurgii i transplantologii. Moja córka Joanna, iberystka, pasjonuje się zdrowiem publicznym w Śląskim Uniwersytecie Medycznym. Druga córka, Małgosia, jest cenionym notariuszem we Wrocławiu. I syn Paweł, prawnik z zawodu i z pasji międzynarodowy trener golfa”, zwierzył się Marian Zembala w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”. Michał Zembala w poruszających słowach żegnał ukochanego tatę, Mariana Zembalę Najstarszy syn profesora żegnał go w 2022 roku poruszającymi słowami. Łączyła ich piękna relacja. "Powoli dochodzi do mnie, że nie usłyszę Twojego telefonu z pytaniem o ostatniego chorego po przeszczepie, o to, czy rezydenci rozwijają się dobrze, czy uda nam się o czasie złożyć dokumenty dotyczące asystenta lekarza, czy też o zdrowie męża naszej pielęgniarki. Różniło nas wiele, ale łączyło — więcej niż wiele", pisał Michał Zembala. Ojciec nauczył go szacunku i pokory wobec pacjenta, zawodu, dbałości o miejsce pracy. Wiele mu zawdzięczał. Także tata wiele czerpał z doświadczeń syna. W 2018 roku profesor przeszedł udar krwotoczny. To mocno zbliżyło do siebie rodzinę. "Zaczęliśmy się częściej spotykać, rozmawiać, poznawać, uczyć się siebie nawzajem", mówił Michał Zembala w rozmowie z Medonet.pl. Czas po chorobie był dla niego bardzo trudny, o czym wiedzieli jego bliscy. Marian Zembala poruszał się za pomocą wózka inwalidzkiego. „Będąc niepełnosprawnym, cierpiąc z powodu ułomności fizycznej i psychicznej, targany emocjami i wspomnieniami, niespełnionymi marzeniami i planami, wjechał na wózku do domowego basenu. Utonął [...] Wspominam nie tylko z uwagi na pamięć, ale także ze względu na potrzebę wsłuchania się w cichy głos tych, którzy mimo fasady powagi i rezonu, cierpią z powodu rozdarcia, wątpliwości i … #samotność w chorobie, kalectwie czy #niepełnosprawność”, wspominał jego syn, Michał Zembala w innej wypowiedzi [cytat za Plejada.pl]. Czytaj też: Ma 85 lat i wciąż jest wierna swojej pierwszej miłości — teatrowi. Tak wygląda dziś życie Anny Polony Lekarz nie ukrywał, że dla ojca przytłaczające było zmierzenie się z „ludzką niechęcią”. „To nie schody stały się symbolem trudności, a słowa i czyny wcześniej mu bliskich", dodawał. Bliscy zaznaczali, że mocno oddziaływał na niego konflikt w Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Jak podawały media, na profesora naciskano w sprawie zwolnienia ze szpitala syna, Michała Zembali. Pojawiały się głosy, że rozwija on karierę zawodową dzięki wpływom ojca. Sam Marian Zembala nie stawiał go na piedestale, wymagał od syna 10 razy więcej niż od kogoś innego. Jednak Michał Zembala otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę. Dzień później profesor odszedł... "Dla ojca czas po udarze był trudny — widział, jak ludzie, którym tak wiele pomógł, odwracają się od niego jeden po drugim. Ojciec był osobą skrajnie prostolinijną. Prawda była jedna, droga była jedna. Nie pojmował, jak osoby, przy których był zawsze, gdy tego potrzebowały, w tym jego najbliżsi współpracownicy, mogą się wobec niego zachować tak bezwzględnie. Zdawał sobie sprawę z narastającej niechęci współpracowników do niego. Był świadom, jak niewiele zaczynają znaczyć jego słowo czy decyzja, jak coraz częściej nikt nie odpowiadał na jego telefony", opowiadał jego syn w rozmowie z Medonet [cytat za Plejada.pl]. Pamięć o profesorze Marianie Zembali jest wiecznie żywa. Bliscy wspominają go w poruszających postach. Ostatnia publikacja na VUŻ i Historie 11.02.2025 r.
„Chcę dziękować, że byłeś”. Oto niezwykła historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka
Joanna Racewicz przez lata budowała swoje życie na nowo po dramatycznej stracie męża, porucznika BOR Pawła Janeczka, który zginął w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Została sama z dwuletnim synem, bólem i wspomnieniami. Dziś, po ponad 14 latach, wciąż z czułością opowiada o ukochanym, który jest, nawet gdy go nie ma – w oczach ich syna Igora, w codziennych rytuałach, w pamięci.
Tę wielką miłość przerwała nagła i niespodziewana śmierć. Joanna Racewicz, ukochana żona Pawła Janeczka, porucznika BOR, wówczas została sama z zaledwie dwuletnim synkiem, Igorem. Gdyby tego feralnego dnia, 10 kwietnia 2010 roku, jej mąż nie wziął w pracy zastępstwa za kolegę, prawdopodobnie dziś wciąż by żył... Los jednak chciał inaczej. „To nie On miał być na pokładzie. Zamiana z kolegą. Zamiana na wagę życia. Dziesięć dni później ocalony niósł trumnę”, pisała dziennikarka. Choć od tragicznych wydarzeń minęło już ponad 15 lat, wdowa co jakiś czas wraca wspomnieniami do ukochanego męża... [ostatnia aktualizacja tekstu: 24.05.2025] Joanna Racewicz: trauma po śmierci ukochanego W 2017 roku Joanna Racewicz zwierzyła się na portalu społecznościowym, że śmierć ukochanego męża jest czymś, co położyło się cieniem na całym jej życiu. „Kolejny rok, jeszcze jeden znicz. Tyle ważnych słów, żal każdego, które nie zdążyło paść. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu Synowi. Jesteś legendą, opowieścią, bajką na dobranoc. Tęsknię. Ale już nie chcę płakać. Chcę dziękować, że byłeś. I że wciąż mogę patrzeć w Twoje oczy – patrząc w oczy Igora. #pamiec #wspomnienia #janosik #dziekuje #dowidzeniadokiedys”, podpisała zdjęcie kapitana Pawła Janeczka. Myślę. Tęsknię. Opowiadam o Tobie naszemu synowi Rok po śmierci męża w jednym z wywiadów ówczesna prezenterka Panoramy szczerze wyznała, że oswajała traumę po jego stracie, śpiąc z koszulą, którą w dniu tragedii zostawił w domu. „Codziennie z nim rozmawiam. Patrzę na jego zdjęcia wiszące w domu. Czasem wkładam koszulę Pawła. Zwłaszcza jedną, specjalnie niepraną, która ciągle nim pachnie. Wychodząc w sobotę do pracy, rzucił ją przy pralce. Na początku byłam na niego zła. Teraz z nią śpię”, zwierzyła się szczerze gwiazda. Czytaj też: Natalia Kukulska zamieściła emocjonalny wpis o ojcu. Tak uczciła jego pamięć w wyjątkową rocznicę Joanna Racewicz: tak wyglądały ostatnie chwile jej męża Dziennikarka wzruszyła internautów i bliskich do łez, gdy w poruszającym wpisie opisywała, że każdy kolejny dzień po 10 kwietnia 2010 roku to dla niej zmaganie z poczuciem straty po śmierci ukochanego męża. Ostatnie chwile jego życia opisała na profilu na Facebooku. „Za każdą chwilę, za każde słowo. Za wiarę, nadzieję i miłość. Za wszystkie emocje na całej skali, za dojrzałość i za dziecinne rzucanie się śnieżkami. Za Syna - lepszego, niż marzenie. I za ostatnie: Kochanie, wrócę o 18-tej... Dziękuję. Sześć lat temu – niebieska koszula na wieszaku, krawat i wypastowane buty. Rano – okruchy w kuchni, filiżanka z niedopitą kawą i SMS „Orzeł startuje”. Nie było drugiego. Nie będzie. Może to jeszcze nie wszystko. Może to jeszcze nie koniec. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy. I umieć odpowiedzieć na wszystkie pytania. Janosik. Kpt Paweł Janeczek 16.04.1973. - 10.04.2010”, napisała wówczas poruszona, zaś jej znajomi, fani i koledzy z pracy nie kryli poruszenia, przekazując jednocześnie wyrazy wsparcia. Czytaj także: Andrzej Piaseczny otworzył się na temat ślubu z partnerem. Padła jasna deklaracja Historia miłości Joanny Racewicz i Pawła Janeczka Poznali się w 2002 roku na pokładzie rządowego samolotu. Usiedli obok siebie, zaczęli rozmawiać i... wkrótce zrozumieli, że łączy ich więcej niż się spodziewali. „To był krótki lot, z Łodzi do Warszawy. Siedliśmy tuż obok siebie. Potem do końca mieliśmy spór o to, kto pierwszy zwrócił uwagę na drugą osobę. To był wyjątkowo trudny lot, panowały okropne warunki pogodowe. Burze, turbulencje... Lecieliśmy starym jakiem, którym w pewnym momencie zaczęło rzucać na wszystkie strony. Najlepiej pamiętam spokojny głos Pawła i jego zapewnienia: „Nic się nie martw, damy radę. Zawsze lądujemy”, opowiadała wzruszona Joanna Racewicz w wywiadzie dla Onetu. Ślub wzięli we wrześniu 2004 roku. 4 lata później, 23 kwietnia 2008 roku Joanna Racewicz urodziła ich jedyne dziecko, ukochanego syna Igora. Chłopiec stracił ojca, gdy miał zaledwie dwa latka. Znajomi pary twierdzili, że oboje myśleli o powiększeniu rodziny. Nie zdążyli zrealizować tych planów. Paweł Janeczek miał odejść ze służby po zakończeniu prezydentury przez Lecha Kaczyńskiego. Pragnął skupić się na wychowywaniu synka. Jednak mąż Joanny Racewicz, pełniący funkcję oficera BOR przy głowie państwa, zginął w katastrofie lotniczej w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku. Po śmierci męża prezenterka mogła liczyć na wsparcie najbliższych. Przyjaciele Janeczka w dniu katastrofy oświadczyli, że do końca będą troszczyć się o jego rodzinę. Traumatyczne wydarzenia odbiły się jednak na psychice Joanny Racewicz. Przez długi czas po śmierci męża cierpiała na depresję. Jak przyznała w wywiadzie, pokonała ją przede wszystkim dla synka Igora. „Zaczęła się terapia, zaczęło się branie leków. Bo bez farmakologii może ktoś potrafi wyrwać się z tego dołu, z tego koszmaru, w którym boli do granic możliwości ciało i dusza, ale ja nie potrafiłam”, zwierzyła się dziennikarka. Traumatyczne przejścia i żałoba sprawiły, że Joanna Racewicz podjęła szlachetną inicjatywę: przeprowadziła wywiady zarówno z kobietami, jak i mężczyznami, którzy stracili najbliższych w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Żyć, jakby się jeszcze kiedyś miało spojrzeć w oczy… Pierwszą część wydała 6 kwietnia 2011 roku. Książka nosi tytuł „12 rozmów o miłości. Rok po katastrofie”' i zawiera przeprowadzone przez dziennikarkę rozmowy z kobietami. Zadedykowała ją mężowi Pawłowi i synowi Igorowi. Rok później do księgarni trafiła natomiast druga część dylogii, zatytułowana „12 rozmów o pamięci. Oswajanie nieobecności”. W niej osobiste historie związane ze stratą najbliższych opowiedzieli mężczyźni: synowie, mężowie, bracia oraz przyjaciele ofiar. Igor Janeczek - jak dziś wygląda syn Joanny Racewicz i Pawła Janeczka? Igor Janeczek skończył w tym roku 17 lat. Według dziennikarki jest niezwykle podobny do zmarłego ojca. W czym przypomina Pawła Janeczka? „Jest równie uparty jak Paweł. Czasem mam nawet wrażenie, że w ogóle nie ma w nim genu strachu. Tata zawsze był, jest i będzie dla niego legendą. Kiedyś zastanawiał się, czy Pan Bóg zasypia. Bo jeśli tak, to tata mógłby na chwilę się wymknąć i przyjść do nas”, zdradziła ze łzami w oczach. Dziennikarka nie ukrywa, że jedną z najtrudniejszych życiowych decyzji było powiadomienie synka o śmierci ojca. Zanim to zrobiła, konsultowała się z psychologami i prosiła ich o poradę. Niestety, ich pomysły jej zupełnie nie przekonywały... „Pamiętam moment, kiedy musiałam powiedzieć niespełna dwuletniemu dziecku, że tata już nie wróci. Psychologowie radzili: „Proszę delikatnie, że wyjechał, zasnął”. Nie mogę tak powiedzieć, bo zapyta: „To kiedy wróci?”. Nie mogę powiedzieć, że zasnął, bo zapyta, kiedy się obudzi. [...] Najważniejsze, żeby być uczciwym. Oszukiwane dziecko też będzie kłamać. Co z tego, że dorosły będzie chciał nagiąć rzeczywistość „w dobrej wierze”? Dziecko też oszukuje, żeby nas chronić. Przed poczuciem rozczarowania, że nie jest takie, o jakim marzymy, przed gniewem, strachem. Chciałabym, żeby mój syn wiedział, że w życiu jest miejsce na każdą emocję. Trzeba dać im miejsce, uważność i czas. Oswoić. „Nie bądź zły; przestań się wściekać; nie płacz; nie krzycz” – ile razy to słyszymy? U nas jest zasada: mów, co czujesz. Dawaj upust energii, bo kumulowana w środku obróci się przeciwko tobie. Przyjdź o tym pogadać, gdy będziesz gotowy”, dodawała w rozmowie z VIVĄ!. Joanna Racewicz, Igor Janeczek, VIVA! 25/2021 Joanna Racewicz zapewnia, że zarówno ona, jak i Igor, odczuwają obecność i opiekę Pawła Janeczka w życiu codziennym. „Jeszcze za życia powtarzał, że nawet gdy go nie ma, to jest. I to pozostanie w języku mojej rodziny na zawsze”, zwierzyła się. W rozmowie z Beatą Nowicką, syn dziennikarki wyznał, że ma w pamięci jeden obraz związany z tatą. Pamięta go głównie ze zdjęć. „Pamiętam, jak byliśmy wszyscy razem na pikniku w Królikarni. To moje ostatnie wspomnienie z tatą", opowiadał. Igor Janeczek niedawno świętował 16. urodziny. Chłopiec szybko dojrzał i stał się ogromną podporą dla mamy. „Igor jest bardzo odrębną istotą. Taki zresztą był od samego początku. „Tata” – to było jego pierwsze słowo. A zaraz potem: „Ja siam”. Zawsze próbował pokazać: dam radę, potrafię”, mówiła dziennikarka w rozmowie z Beatą Nowicką w 2021 roku. Co odziedziczył po tacie? „Dystans. Do siebie, otoczenia, do świata. Duży spokój. Kiedy się śpieszę, potrafi poczęstować mnie zdaniem: „Pośpiech jest taki prymitywny, mamiś, przestań. To ci nie pasuje”. Kiedy robię pięć rzeczy naraz, jak każda kobieta zresztą, Igor kończy jedną czynność i dopiero zabiera się za kolejną. Niespiesznie, z namaszczeniem. Obiecuję sobie, że się tego od niego nauczę. Dzieci mogą być mistrzami. Perfekcyjnie dotykają naszych czułych miejsc, pokazują deficyty. Dopiero dzieci pomagają nam naprawdę dorosnąć”, zwierzała się Joanna Racewicz. Nastolatek jest niezwykle utalentowany, ma zmysł filmowca. „Myśli obrazami, wspaniale filmuje i potrafi swoje »dzieła« łączyć, zachowując oś montażową, rytm, chronologię. Do tego świetnie argumentuje i potrafi bronić swojego zdania. Może byłby dobrym operatorem? Może zajmie się negocjacjami? Świat naszych dzieci jest zagadką. Ich zawody pewnie jeszcze nie istnieją”, opowiadała dziennikarka. Sprawdź też: Syn Zygmunta Solorza-Żaka z ukochaną żoną w Sopocie. Trudno oderwać od nich wzrok Joanna Racewicz wspomina męża w rocznicę jego urodzin W 2023 roku, 16 kwietnia, Paweł Janeczek obchodziłby pięćdziesiąte urodziny. Joanna Racewicz zamieściła wówczas w sieci poruszający wpis, w którym opowiedziała o swojej tęsknocie za ukochanym mężem. „50 lat. Okrągła rocznica. Zatrzymany obraz. Bezcenny. Urodziny, których nie będzie, toasty już po tamtej stronie. Zmarszczki, których nie zobaczę. Siwe kosmyki włosów. Krawaty spakowałam do kufra. Twój kask i rękawice. Zasuszoną różę, którą ktoś wtedy położył na motocyklu. Szuflada pełna medali za odwagę, w pudełku strzęp koszuli. Odległy zapach nafty, trawy i błota. Zapach stamtąd. Rzeczy, których nie wyrzucę. Pamiątki istnienia Człowieka. „Jestem, nawet jak mnie nie ma” mówiłeś. Jesteś. W oczach Syna. W jego gestach. Uśmiechu. Twój pomnik, który tulę codziennie. Wtedy przez chwilę znów jest nas troje. Kochamy. Tęsknimy. Na zawsze", wyznała. Wpis dziennikarki poruszył serca fanów... Pod zdjęciem, na którym Paweł Janeczek pozuje z synkiem, pojawiło się wiele ciepłych słów.
Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: pochowali dwóch synów. Opiekował się nią do końca
Gdy odeszła, codziennie płakał przy jej grobie
Był przekonany, że jest kobietą jego życia, że stworzą razem rodzinę, doczekają się dzieci. Dla niej zbudował dom. Ale los był okrutny i napisał dla nich inny scenariusz... Druga żona Stanisława Mikulskiego odchodziła na jego oczach. Ich związek był naznaczony cierpieniem i traumą straty. Dopiero po latach ujawnił, przez co tak naprawdę razem przeszli. Uwielbiany aktor dla Jadwigi Rutkiewicz poświęcił wiele: gdy okazało się, że zmaga się ze śmiertelną chorobą, wszystko jej podporządkował. Czule się opiekował, troszczył. Gdy odeszła, był zrozpaczony. Do tego stopnia, że sprzedał ukochany dom, w którym spędzili wiele lat... [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl 23.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie:02.03.2025 r.] Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: druga żona była jego ogromną miłością Gdy po raz pierwszy ożenił się, miał 25 lat. Jego wybranka była młodsza o sześć. Poznali się w Lublinie, w którym pracował. Zaiskrzyło, ale to było uczucie dwojga ludzi na początku swojej życiowej drogi. Stanisław Mikulski miał dopiero zagrać te największe role. Jego ukochana, Wanda, była primadonną operetki, miała wielki talent. Wzięli ślub w 1954 roku, dwa lata później na świat przyszedł ich syn Piotr. Ale aktor dekadę później przeprowadził się do Warszawy, już wówczas było wiadomo, że w jego związku nie dzieje się najlepiej. Oficjalnie rozwiódł się z pierwszą żoną w 1966 roku. Dlaczego? Na to pytanie on sam nie miał odpowiedzi. „Zacząłem rzadko bywać w domu, a nieobecność męża źle wpływa na małżeństwo. Nie wiem, czy to była wina Wandy, czy moja. Nie chcę w to wnikać, tak potoczyły się nasze losy”, ucinał po latach. „Stawka większa niż życie”, która początkowo była serią spektakli telewizyjnych a dopiero później serialem, dała mu znacznie więcej niż sławę. Rolę w niej zaproponował mu w 1965 roku Janusz Morgenstern. To właśnie na planie produkcji poznał o dziewięć lat młodszą kostiumolożkę filmową i teatralną, Jadwigę Rutkiewicz. Oboje mieli już na koncie swoje przejścia, ona była wcześniej żoną kostiumografa, Jana Rutkiewicza. Doczekali się córki Magdaleny Jadwigi, która zawodowo poszła w ślady rodziców. Między Stanisławem Mikulskim i Jadwigą Rutkiewicz (jej zdjęcia możesz zobaczyć POD TYM LINKIEM) z miejsca pojawiła się nić porozumienia. I chemia. Nie tylko ich do siebie przyciągało, mieli również wiele tematów do rozmów. Więź stała się silna. Ślub wzięli w czerwcu 1970 roku, a gdy wyszło na jaw, że ona jest w ciąży, nie posiadali się ze szczęścia. Ale ono nie było im dane... Ten związek był naznaczony niezwykle bolesnymi tragediami. Czytaj także: U jego boku pokonała nowotwór piersi. Poruszająca historia Joanny Górskiej i Roberta Szulca Stanisław Mikulski na planie „Stawki większej niż życie”, lata 60. XX wieku Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: historia miłości, rodzinna tragedia Gdy dotarła do niego wiadomość o rozwiązaniu żony, przebywał w Jugosławii, gdzie promował kultowy dziś serial. Rozpierała go duma i radość, czuł, że od teraz będą tworzyli wyjątkową rodzinę. Ale nie miał świadomości, że nie dane im będzie szczęście. Urodzony w marcu 1972 roku syn Bartek zmarł niedługo po tym, jak przyszedł na świat. „Nie wiem, jak to ustalili moi gospodarze, ale w pewnym momencie mówią mi, że zostałem ojcem! Co za radość i szczęście! Kilka godzin później już sam rozmawiałem z Polską. Nikt nie odważył się na przekazanie innej wieści. Mój synek zmarł kilka godzin po porodzie. Chcę, aby państwo wiedzieli, że w moim życiorysie, równolegle do okresu niespotykanej sławy, biegła inna, dotychczas nieujawniona historia... Sprowadzało mnie na ziemię i to boleśnie”, pisał w autobiografii „Niechętnie o sobie”, wydanej w 2012 roku. Ale na tym dramaty pary się nie skończyły. Podjęli kolejną próbę zostania rodzicami. W listopadzie 1973 roku na świat przyszedł ich drugi synek, Grzegorz. Ale i on zmarł chwilę po narodzinach (według niektórych źródeł synowie pary mieli być bliźniakami). To, co wówczas czuli, można sobie jedynie wyobrazić. Nie chcieli o tym mówić przez lata, ten ból był zbyt duży, wszechogarniający. Stanisław Mikulski prosił znajomych, by nie informowali nikogo o tym, co przeszedł wraz z drugą żoną. Na te najbardziej bolesne karty swojej historii spuścił zasłonę milczenia. Na długie lata... Czytaj także: Dzieli ich niemal 40 lat, łączy namiętne uczucie. Marek Włodarczyk jednak nie zamierza się żenić <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgsYxL86-1bf039d.jpg" width="1600" height="2406" alt="Miedzyzdroje.01.07.2004.9 Wakacyjny Festiwal Gwiazd.Nz-Stanislaw Mikulski,Image: 429914092, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Jarczewski / Forum" title="9 Wakacyjny Festiwal Gwiazd" /> Stanisław Mikulski i Jadwiga Rutkiewicz: choroba żony, pożegnanie Gdy w 2012 wydał biografię, podkreślał, że zdecydował się na te osobiste zwierzenia, by „odciążyć ich [bliskich - red.] i swoją pamięć”. Okazało się, że jego ukochana cierpiała na trudną w leczeniu chorobę układu limfatycznego, ziarnicę. Na domiar złego jest to ten rodzaj schorzenia, który bardzo długo może nie dawać żadnych objawów. Dla nich diagnoza brzmiała jak wyrok, wówczas nie było praktycznie metod, by powstrzymać jej rozwój. Lekarze dawali Jadwidze Rutkiewicz maksymalnie trzy lata życia! „Moja żona Jadwiga zaczęła chorować w połowie lat 70. Nie mogła urodzić zdrowych dzieci. O samej chorobie dowiedzieliśmy się później, łącząc ją z wydarzeniami z porodówki”, tłumaczył. Los dał im jednak więcej czasu, niż się spodziewali. Ale druga żona aktora gasła z każdym dniem. Cierpiała, miała niedowład nóg, w końcu przestała chodzić i wymagała stałej opieki. Mogła liczyć na bezwarunkowe wsparcie męża, który opiece nad nią podporządkował wszystkie zawodowe zobowiązania. Kochał ją, przeprowadzili się do domu pod Warszawą, który dla niej wybudował, który miał być ich azylem, oazą. „Przez większość czasu musiałem łączyć pracę z opieką nad żoną, nie mogłem inaczej. Biegłem jak najpóźniej do teatru, a po przedstawieniu jak najszybciej wracałem do domu, do niej. Czekała na mnie. Choroba postępowała, przecież to się widzi. Czasem dopadały mnie momenty słabości. Właściwie to było nie do opanowania... W garderobie, kiedy byłem sam…”, wspominał po latach. Czytaj też: Chcieli utrzymać ślub w tajemnicy, nie wszystko poszło po ich myśli. Karolina Gorczyca i Krzysztof Czeczot mówią o swojej miłości Czuwał przy niej do końca. Zmarła w styczniu 1985 roku, miała jedynie 47 lat. Dla niego śmierć żony była wielkim ciosem. Czuł się przytłoczony bezmiarem cierpienia, znajomi wspominali, że całe dnie potrafił spędzić na cmentarzu, przy jej grobie. Koniec końców wycofał się z życia publicznego na jakiś czas, sprzedał również dom, w którym mieszkali. Być może dlatego, że wszystko w nim przypominało mu ukochaną i spędzone z nią chwile... Wyjechał do Moskwy, gdzie ukojenia szukał w pracy. „Staś był bardzo adorowanym aktorem, ale kochał żonę. Zbudował dla niej dom, wiele lat się o nią troszczył, bo ona nie mogła sama chodzić. Któregoś dnia zatelefonował do mnie, że umarła. Jego rozpacz nie miała granic. Tak, jakby stracił treść swojego życia”, wspominała nostalgicznie na łamach swojej biografii Beata Tyszkiewicz, z którą Mikulski długo się przyjaźnił. Szczęście odnalazł dopiero u boku Małgorzaty Błoch-Wiśniewskiej, którą poznał w 1988 roku. Byli razem aż do jego śmierci w listopadzie 2014 roku. Czytaj także: Na pierwsze spotkanie przyjechał karetą, z kwiatami. Tak Jan i Helena Lubomirscy-Lanckorońscy opowiadają o swojej miłości Źródło: Film.Interia.pl, VIVA!, biografia Stanisława Mikulskiego „Niechętnie o sobie” Stanisław Mikulski, Warszawa, 1964 rok
Jan Frycz żałuje swojego pierwszego małżeństwa. „Ożeniłem się bez sensu”
Jan Frycz pojawił się ostatnio w serialu „Bracia”. Mimo upływu czasu jego kariera aktorska wciąż wydaje się utrzymywać na dość dobrym poziomie. Tego samego nie można powiedzieć jednak o jego życiu miłosnym. Artysta miał za sobą kilka nieudanych związków, pierwszego małżeństwa zupełnie żałował. Kim była jego pierwsza żona? Mało kto wie, że to również znana aktorka! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.10.2024 r.] Jan Frycz żałował pierwszego małżeństwa Jan Frycz na ślubnym kobiercu stanął po raz pierwszy, gdy miał zaledwie 22 lata. Jego żoną została wówczas studiująca z nim w szkole teatralnej Grażyna Laszczyk. Jak wyznał po latach, to małżeństwo było wielkim błędem. Aktor był zbyt młody, a decyzja podjęta była bardzo pochopnie, głównie ze względu na to, że przed ślubem jego wybranka... zaszła w ciążę. Jan Frycz nie był nawet pewien swoich uczuć. „Tak wyszło po prostu” opowiedział przed laty „Playboyowi” dodając, że ślub był pomysłem ich rodziców. „Ożeniłem się bez sensu” mówił gorzko. Będąc dopiero na drugim roku studiów, młodemu artyście nie w głowie było jeszcze zakładanie rodziny czy wybieranie partnerki na całe życie. Nie mógł nawet stwierdzić, czy uda im się ich utrzymać: nauka w szkole również nie szła mu zbyt dobrze, chociaż mimo to udało mu się zdobyć pracę. „Ja już wtedy wiedziałem, że będę miał angaż w teatrze i... zawaliłem szkołę. Popełniłem błąd, ale i tak się obroniłem, tyle że trzy lata później” mówił w rozmowie z portalem „Wywiadowcy”. Gdy w 1977 r. na świecie pojawiła się ich córka Gabriela niestety nie potrafił odnaleźć się w nowej roli. Odszedł od żony gdy jego pierwsze dziecko było jeszcze całkiem maleńkie... Zobacz także: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Grażyna Laszczyk-Frycz, kadr z filmu „Bal na Dworcu w Koluszkach”, 1989 r. Kim jest pierwsza żona Jana Frycza, Grażyna Laszczyk-Frycz? Żona aktora, Grażyna Laszczyk-Frycz miała już od początku nastawiać się na to, że ich małżeństwo nie przetrwa. Postawiła więc na własną karierę z nadzieją, że uda się jej zarobić na siebie i na swoją córeczkę. Wkrótce okazało się, że podjęła właściwą decyzję. Najpierw dołączyła do Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie, później udało się jej ukończyć studia, po których zasiliła skład zespołu w Starym Teatrze w Krakowie, z którym związana była przez dziesięć kolejnych lat. W 1990 r. aktorka postanowiła zmienić nieco branżę i rozstała się z deskami teatru. Wówczas po raz pierwszy mogliśmy zobaczyć ją na szklanym ekranie. Od tamtej pory zachwyciła swoim talentem aktorskim w dziesiątkach filmów, seriali, a nawet słuchowisk radiowych. W ostatnich latach najbardziej rozpoznawalna jest jako Jadwiga Reutt w „Stuleciu Winnych” i profesor Truchlawa w „Krakowskich potworach”. Sprawdź też: Jest narzeczoną producenta TVP, dzieli ich ponad dekada. Sylwia Dekiert doczekała się trójki dzieci Jan Frycz, 46.FPFF w Gdyni, 2021 rok
Kiedy zwątpiła w miłość, pojawił się on. Małgorzata Kożuchowska i Bartłomiej Wróblewski byli sobie przeznaczeni. Oto ich historia
Jej twarz znała już wówczas cała Polska. On był kompletnie anonimowy. Zakochał się w niej bez pamięci. Ale ona była sceptyczna. Próbowała go zniechęcić: „zastanów się! Czy jesteś pewien?”. Piękna, ale też samowystarczalna. Do bólu samodzielna. Wszystko, co w życiu ważne, umiała sobie zapewnić sama. Wszystko oprócz miłości. A kiedy w nią zwątpiła, pojawił się on. To był jeden z najszczęśliwszych dni w życiu aktorki. Małgorzata Kożuchowska i Bartłomiej Wróblewski stanęli na ślubnym kobiercu 30 sierpnia 2008 roku. W kościele Świętego Krzyża w Warszawie powiedzieli sobie „Tak”. Na dobre i na zawsze. U jego boku przeżyła najpiękniejsze chwile, w 2014 roku powitali na świecie upragnionego syna Jana Franciszka... Z okazji urodzin uwielbianej aktorki poznajcie ich historię, którą opublikowaliśmy w VIVIE! zaraz po ślubie pary. [Tekst publikowany na Viva.pl 27.04.2025 rok] Historia miłości Małgorzaty Kożuchowskiej i Bartka Wróblewskiego Jako mała dziewczynka mówiła, że nigdy nie wyjdzie za mąż. Jako nastolatka buntowała się: Jak to tak można na całe życie miłość przysięgać? Jak być pewnym, że jest się pewnym? Po trzydziestce na ślubach płakała. Młodszym siostrom powiedziała: „Dziewczyny, nie przejmujcie się mną. Nie musicie czekać, aż pierwsza wyjdę za mąż. Droga wolna”. Małgosia po raz pierwszy pomyślała o własnym ślubie. „Tworzenie domu to decyzja dwojga ludzi na całe życie. Lepiej poczekać, niż potem żałować. Nie chciałam zadowalać się namiastkami. Rozwód? Jaki rozwód?! Nie wchodzi w grę”. View Burdaffi on the source website Jest jedną z niewielu kobiet, jakie znam, które nie ukrywają wieku. Głośno mówi: „Skończyłam 36 lat”. Nigdy nie reagowała na zaczepki prasy: „Kiedy Kożuchowska wreszcie wyjdzie za mąż?”. Przecież miłości nie da się zaplanować, wpisać do kalendarza! Zwłaszcza aktorce. Kiedy wiele lat temu mówi mamie, że chce pójść do szkoły teatralnej, ta patrzy na to krytycznie: „Będzie ci ciężko założyć rodzinę, prowadzić normalne życie. Kiedy wszyscy w niedzielę będą zasiadać do kolacji, ty będziesz szła do pracy”. Nie wierzyła. Myślała: U mnie będzie inaczej. Będzie jak w moim domu. Będą dzieci, kanapki na stole, kompot w niedzielę po obiedzie. Później – gdy nie ma dzieci, kanapek i kompotu – powtarza: „Jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, powiedz mu o swoich planach”. Czytaj także: Dla niego zamieszkała w Polsce, wychowują dwójkę dzieci. Mało kto wie, kim jest żona Vito Bambino Pokolenie trzydziestolatków nie ma łatwo. Jeszcze pamięta dawne czasy, wie, że od losu i historii dostało wielką szansę. Ale czy potrafi to wykorzystać? Dylemat numer jeden – czy zakładać rodzinę, czy robić karierę. Kochać kogoś czy tylko swoją pracę? Co jest najważniejsze? To też jej rozterki. Parę lat temu, gdy świętowała następny zawodowy sukces, pomyślała, że gdy kariera rozpędza się jak samochód wyścigowy, sprawy osobiste mijają jak drzewa przy drodze. Kiedyś, po kolejnym sercowym zawodzie, zapytała mamę: „Dlaczego z wszystkich mężczyzn świata wybrałaś właśnie tatę?”. Ta odpowiedziała: „Bo wiedziałam, że to jedyny, który mnie nigdy nie zawiedzie”. Dziś, gdyby ktoś zapytał Małgosię, dlaczego z wszystkich mężczyzn świata wybrała Bartka, odpowiedziałaby dokładnie tak samo. *** W życiu nic nie dzieje się bez celu, bez przyczyny, bez skutku. Nie ma przypadkowych spotkań, ludzie nie mijają się bez powodu. Ale nawet jeśli wszystko jest częścią kosmicznego planu Boga, Małgosia i Bartek myślą czasem, co by było, gdyby się jednak nie spotkali? 4 kwietnia 2005. Świat patrzy na Rzym. Wieczne Miasto otwiera się jak nigdy dotąd. Kto może, jedzie pożegnać ukochanego Papieża. Małgosia jest na próbach w Teatrze Narodowym. Kiedy Ojciec Święty umiera, nie wyobraża sobie, że w tym szczególnym czasie, zamiast w Rzymie, będzie na scenie teatru. W jednej chwili spontanicznie podejmuje decyzję. Prosi o zwolnienie z próby. Na sali prób robi się cicho jak makiem zasiał. A Jerzy Jarocki, słynny reżyser, legenda teatru, mówi tylko: „Jedź, Gosiu, i od nas wszystkich się pokłoń”. Bartek cudem kupuje bilet na samolot do Rzymu. Potem myśli, że nie tylko wiara go tam pchała. Na Okęciu wskakuje na stopnie autobusu wiozącego pasażerów do samolotu. Przeciska się przez tłum. I nagle olśnienie. Iluminacja. Kobieta. Długie blond włosy związane w kucyk, czarne okulary. Na początku jej nie poznaje. Ale po chwili nie ma już wątpliwości: Małgosia Kożuchowska. Stoi jak zaczarowany, a ona odwraca głowę, muska go włosami, aż uginają mu się nogi. Miłość od pierwszego wejrzenia? Kiedyś w to nie wierzył. W samolocie siedzi w czwartym rzędzie za nią. Pięć razy w czasie lotu wstaje pod byle pretekstem, żeby ją tylko zobaczyć. Żeby może dać jakiś znak. Nic. W Rzymie na lotnisku każdy idzie w swoją stronę. Bartek: „Serce mi waliło, gdy patrzyłem, jak odchodzi. Przepadło”. Bierze swój plecak i wsiada do metra. Cel: Watykan. Dwie godziny później wysiada na stacji Ottaviano – San Pietro. Na ulicach miliony pielgrzymów. Sto metrów od stacji staje jak wbity w ziemię. Małgosia. *** Ten Rzym wracał do nich potem wiele razy. Dwa lata później na placu Świętego Piotra pewnej sierpniowej północy Bartek nagle klęka i pyta: „Gosiu, czy zostaniesz moją żoną?”. I łzy są wtedy, i oklaski, bo w Rzymie miliony par obiecało sobie, że od teraz już na dobre będą razem i na zawsze. Ale wtedy, po śmierci Papieża, w Rzymie się nie spotkali. Nie odważył się do niej podejść. Trzeci raz w tłumie jej nie zobaczył. Ale już szedł do niej. Ona nie miała pojęcia o jego istnieniu. A dla Małgosi czas był trudny. Wtedy każdy robił bilans. Jej bilans nie był najlepszy. „Szukałam odpowiedzi na pytanie: Co dalej? Nie byłam szczęśliwa. Zastanawiałam się, czy moje niepowodzenia prywatne wiążą się tylko z tym, że nie mam wolnych wieczorów czy niedziel. Ale czy to świat jest za mało wyrozumiały, czy to ja jestem zbyt egoistyczna? A może skoro nie udaje mi się stworzyć domu i rodziny, powinnam oddać się pracy? Może zamiast szukać miłości, muszę uwierzyć, że do życia wystarczy mi tylko miłość publiczności?”. Tysiące pytań. I prośba. Jedna, jedyna: „Panie Boże, ja na wszystko się zgadzam. Przeżyłam już tyle etapów, zawodów, zakrętów, wątpliwości, że doszłam do ściany. Chcę dostać od Ciebie zadanie. I je wykonam. Muszę tylko wiedzieć”. *** „Oczywiście, że wiedziałem, kim jest Kożuchowska!”, Bartek się śmieje. „Jak każdy Polak, dwadzieścia razy widziałem »Kilera« i dwadzieścia razy »Kiler-ów 2-óch«. Czy mi się podobała? Od zawsze! Ale jako aktorka, jak ktoś daleko, poza zasięgiem, poza wyborem. Nigdy przez głowę mi nie przeszło, że kiedyś, że może...”. Z Rzymu wraca z postanowieniem: Odszukam ją. W Teatrze Dramatycznym grają premierową sztukę z Małgorzatą Kożuchowską w roli głównej. „Opowieści o zwyczajnym szaleństwie”. Nomen omen. Bilety kupuje na wszystkie przedstawienia. Do czerwca to ponad dwadzieścia spektakli. Siedzi i oczu nie może oderwać. Zaprzyjaźnia się z recepcjonistkami. Trochę się wstydzi, żeby nie pomyślały o nim: Jakiś fan, szaleniec. Za każdym razem zostawia bukiet kwiatów. Teatr komentuje: „Kożuchowska ma wielbiciela”. Agata Kulesza, koleżanka Małgosi z Dramatycznego, mówi: „Myślałam już, że czasy kwiatów dla aktorek po spektaklu bezpowrotnie minęły”. Pewnego wieczoru razem z kwiatami był list. Małgosia czyta. Z koperty wypada też odcinek biletu Warszawa–Rzym. List jest normalny. Nie ma w nim oczekiwań czy próśb. Szaleniec go nie napisał. Odpisuje więc: „Przyjdź po spektaklu”. To już ostatnie przedstawienie w sezonie. Małgosia: „Na schodach zobaczyłam chłopaka. Boże, jaki młody, przemyka mi przez głowę. Myślałam, że kwiaty przesyła dojrzały mężczyzna. Głupia sytuacja. Co robić? Umówiliśmy się następnego dnia na Starówce. Opowiedział mi całą historię. Wydała mi się zaczarowana. Wybrał mi herbatę. Same fusy. Wyjeżdżałam na wakacje. Na trzy tygodnie. Rozstaliśmy się. Nie dałam mu numeru telefonu. Jego numer wzięłam. Na do widzenia powiedziałam, że zadzwonię”. *** Dziś dzwonią do siebie nieustannie. Kiedy się kocha, trzeba i „kocham” mówić po sto razy dziennie, i dzwonić też po razy sto. Ale wtedy, przez trzy tygodnie w Azji, Małgosia nie dzwoni. Bartek przestawia zegarek o pięć godzin do przodu, nie rozstaje się z telefonem. Czeka. Bezskutecznie. Myśli: Przepadło. Małgosia wraca do Warszawy. Lipiec w pełni. Znajomi wyjechali, upał straszny. Fajny był ten chłopak, myśli. Normalny taki. Jednak dzwoni: „Chcesz pogadać?”. Na Żurawiej w słynnym „6/12” nie ma tłumów. I jeszcze wtedy nie towarzyszą im paparazzi. Siedzą tam kilka godzin. Potem powiedzą, że oswoiła ich ta „przestrzeń czasowa”, która minęła od ostatniego spotkania. Rozmawiają o życiu, o sobie, o rodzinach. I dobrze im się rozmawia. Tak dobrze, że gdy Bartek mówi: „Za cztery dni wyjeżdżam za granicę zarobić na studia dziennikarskie”, Małgosi jakoś smutno robi się na duszy. Czytaj także: Doceniła go Beyoncé, świat stał przed nim otworem. Dziś Radzimir Dębski nie mieszka w Polsce Jego nie ma, a ona nie może sobie znaleźć miejsca. Serca nie da się oszukać. Coś drgnąć musi. Wtedy drgnęło. Bartek: „Rozmawialiśmy godzinami. Wszystkie zarobione pieniądze zamiast na studia, wydałem na telefony”. Małgosia już w zdjęciach do serialu i próbach do kolejnych spektakli kradnie dwa wolne dni. Bartek prosi: „Przyjedź”. Małgosia dzwoni do mamy. „Co robić?” „Jak to co?”, mówi mama. „Leć”. Jednak na lotnisku w Southampton nikt nie czeka. Ty głupia babo, myśli Małgosia. Poszukaj hotelu, prześpij się i wracaj. Nic nikomu nie mów. Ale jeszcze chwilę czeka. Bartek wpada mokry. Zdyszany. Kwiaty w jego ręku wyglądają jak zdechły rabarbar. Pociąg, którym jechał, nie zatrzymał się na stacji przy lotnisku. Pięć kilometrów przebiegł pędem. Kiedy kilka tygodni później wrócił na dobre do Warszawy, nie było już odwrotu. *** Mówiła mu: „Jestem starsza od ciebie. Za kilka lat będziesz się oglądał za młodszymi”. Mówiła mu: „Jestem aktorką, ludzie mnie znają. Łażą za mną z aparatami. Za tobą też będą łazić. Nie opędzisz się”. Mówiła: „Pamiętaj, że nie można bawić się uczuciami 34-letniej kobiety”. Mówiła: „Ty dopiero zaczynasz życie, a ja już nie mam czasu czekać na rodzinę i dzieci”. Mówiła w końcu: „Czy jesteś gotowy na to, że ja chcę albo wszystko, albo nic?”. On nie miał wątpliwości. Niczego nie analizował. Dzieci? Dom? Nie przerażało go to wcale. Oboje wychowali się w rodzinach z tradycjami. Z dzieciństwa pamiętają obiad na stole, kościół w niedzielę. Ojciec Bartka – muzyk – często wyjeżdżał na zagraniczne kontrakty. Jak wracał, było święto, ale pewnych pytań, które mały chłopiec chce zadać tacie, Bartek nigdy już potem nie zadał. Małgosia do rodziców jechała zawsze, gdy miała złamane serce. Przyzwyczaili się. Tak samo jak narodziny dzieci Majki i Hani, przeżywali jej premiery. Choć młodsze siostry wcześniej poukładały sobie życie, nigdy nie pytali: „Kiedy się w końcu ustatkujesz? Kiedy w końcu wyjdziesz za mąż?”. *** Pierwszy raz razem pojawili się na rozdaniu Telekamer, w styczniu 2006. Oprócz najbliższych przyjaciół i rodziny o ich związku nie wiedział nikt. Małgosia: „Spotykaliśmy się już pół roku, uznaliśmy, że lepiej będzie pokazać się oficjalnie, żeby nie było plotek, insynuacji, domysłów”. Bartek wiedział od początku, że zaraz pojawi się etykietka „Facet Kożuchowskiej”, ale skali zainteresowania brukowców nie przewidział. „Nie przypuszczałem, że paparazzi będą warować pod domem, jeździć za mną po całym mieście, że obcy ludzie na wakacjach będą robić nam zdjęcia, że gazety będą roztrząsać szczegóły mojej drogi zawodowej, kłamać i próbować ośmieszać”. Kim jest Bartek? Skąd się wziął? Dla Małgosi – cywil. Tak się mówi w środowisku aktorskim o osobach spoza branży. I mówi się też, że to ryzykowne związki. Bo trudno nieaktorowi zrozumieć aktora. Czytaj także: Nie znali się osobiście a już wiedziała, że będzie jej mężem. Agata Młynarska pokazała nam niezwykłe zdjęcie Bartek jako ośmioletni chłopiec pierwszy raz staje na boisku Drukarza Warszawa – małego klubu słynącego z doskonałej pracy z młodzieżą. Jeszcze tego dnia postanawia zostać zawodowym piłkarzem. Trenuje intensywnie dwanaście lat. Marzy o reprezentacji narodowej i grze w ukochanym AC Milan. W wieku piętnastu lat dostaje się do Polonii Warszawa. Ogromne wyróżnienie, bo Polonia jest wtedy najlepszą drużyną w całej lidze. Bartek: „Wygrywaliśmy wszystko, co było do wygrania. Nie było na nas mocnych. To były najwspanialsze chwile mojej przygody z piłką”. Przygodę zakończyła fatalna kontuzja kolana. Lekarze mówili: „Dwa lata przerwy, dwie operacje. Jak wszystko pójdzie dobrze, to będziesz normalnie chodził”. Bartek: „W jednej chwili zawalił mi się świat”. Na maturę poszedł o kulach. Miesiące rehabilitacji sprawiły, że zdał do szkoły medycznej. Skończył ją ze specjalnością rehabilitant-fizjoterapeuta. Ale w zawodzie długo nie popracował. Nie wrócił też na boisko. Pracuje w różnych miejscach i szuka swojej drogi. Dziennikarstwo. W pewnej chwili uświadamia sobie, że to jest to, czym miał zająć się od początku. Wtedy właśnie zmarł Papież. I wtedy w Rzymie zobaczył Małgosię. *** W prasie krążyło już wiele wersji ich pierwszego spotkania. Pisano, że spotkali się w Rzymie, gdzie Bartek jako reporter TVN 24 relacjonował wydarzenia związane z odejściem Jana Pawła II. Że poznał ich jakiś kolega dziennikarz albo że Bartek poprosił Małgosię o wypowiedź do telewizji. Śmieją się dziś z tych opowieści. W TVN 24 Bartek nie pracował nigdy. Kiedy zaczął się spotykać z Małgosią, bał się, jak przyjmą go jej najbliżsi. Tyle ich różniło. Myślał nawet: Ona już wszystko ma. Czy będzie coś, co ja będę mógł jej dać? Nie chciał wspólnych pieniędzy i kont. Szczerze mówił: „Nie mogę jechać z tobą na wakacje, bo mnie na nie nie stać”. Tłumaczyła mu wtedy: „Nie potrzebuję sponsora, tylko mężczyzny, który będzie mnie kochał”. Bartek nie mógł uwierzyć, że Małgosia aktorka na co dzień jest po prostu Małgosią kobietą domową. Wyobrażał sobie, że artystki nigdy nie przestają grać. Nawet jego rodzice, kiedy po raz pierwszy ją spotkali, dziwili się: „Ona taka normalna, nienadęta, fajna”. Małgosia nie mogła uwierzyć, że Bartek chce się nią opiekować. Zawsze taka samodzielna, niezależna, a tu może się poczuć „taka mała”. „Potrzebowałam tego”, mówi. Czytaj także: Zamiast Komunii – trauma na całe życie. Co spotkało małą Ewę Gawryluk na religii? Wspierają się wzajemnie. On wie, że choćby nie wiem co, nie może się posprzeczać z Małgosią na chwilę przed jej wejściem na scenę. Ona nie znosi kłótni. Uważa, że szkoda życia na ciche dni. On to szanuje, choć na zgodę ona pierwsza wyciąga rękę. Ona wie, że choćby nie wiem co, musi oglądać jego reportaże i komentować potem: „Było dobrze, mogłeś inaczej, wybrnąłeś, spaliłeś...”. Nie zasypują się komplementami. On mówi do niej: „Pszczoła”. Ona, najlepiej ubrana Polka, nie kupi sukienki, jeśli on nie powie: „Wyglądasz super”. On przynosi kwiaty. Stoją potem na stole, na stoliku, na komodzie. Wie, co jej spakować do walizki. Ona zaczytuje się w powieściach, on ostatnio nosa nie wystawiał znad książki o Lechu Wałęsie. Ona chciałaby zagrać u Clinta Eastwooda, on marzy, by osiągnąć reporterską sprawność Grzegorza Kajdanowicza czy Bogdana Rymanowskiego. Uczą się siebie nawzajem. Małgosia: „Już teraz rozumiem, co kiedyś powiedziała mi mama. Że nad miłością trzeba ciężko pracować. Nie można odpuścić. Nie można uznać, że już nie warto się starać”. *** Czasem zdarza się coś, co potrafimy zrozumieć dopiero po latach. Dopiero po czasie wszystko układa się, jak powinno, puzzle życia zaczynają do siebie pasować. Tak też jest z tą ich rzymską historią. Kilka lata temu Małgosia na ślubie siostry czytała „Hymn o miłości” z Listu do Koryntian. Przy „miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, miłość nie zazdrości...” poczuła skurcz wzruszenia. Pauza. Cisza. Wzięła się w garść. Dokończyła. Hania powiedziała potem: „Wszyscy słyszeliśmy tę ciszę. Na szczęście w miarę szybko przypomniałaś sobie, że jesteś aktorką”. Teraz „Hymn...” wybrzmi tylko dla niej... Gdy w 2003 rozmawiałyśmy o mężczyznach, zapytałam ją: „A jeśli za pięć lat nic w twoim życiu się nie zmieni?”. Akurat była wtedy na zakręcie. Siedziałyśmy u mnie w domu, jadłyśmy lody truskawkowe. Smutno było jakoś. Spojrzała na mnie. Wzruszyła ramionami. „No co ty? Zobaczysz, że za pięć lat wyjdę za mąż”. Pośmiałyśmy się wtedy. Ale jak widać, się nie pomyliła. [Ostatnia publikacja na Viva Historie: 02.05.2024 rok]