Małgorzata Szumowska kręci „The Idiots” z gwiazdą „Białego Lotosu” w roli głównej
Aimee Lou Wood, znana z serialu „Sex Education” i "Biały Lotos", dołącza do obsady filmu „The Idiots” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Produkcja oparta na powieści Andrew D. Kaufmana rozpocznie zdjęcia w czerwcu.
Jeszcze niedawno podbijała serca widzów jako urocza Aimee w serialu „Sex Education”. Teraz Aimee Lou Wood wyrusza w filmową podróż przez Europę, by w szwajcarskim sanatorium spotkać się z duchami przeszłości – w nowej produkcji Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta pt. „The Idiots”, gdzie zagra jedną z głównych ról u boku Johnny’ego Flynna. Aimee Lou Wood w nowej roli filmowej Brytyjska aktorka Aimee Lou Wood, zdobywczyni nagrody BAFTA za rolę w serialu „Sex Education”, została obsadzona w najnowszym filmie duetu reżyserskiego Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. W produkcji pt. „The Idiots” zagra u boku Johnny’ego Flynna, aktora znanego z filmu „Pod ciemnymi gwiazdami”. ZOBACZ TEŻ: Finał "Białego Lotosu" przejdzie do historii! Tyle jeszcze nie trwał żaden odcinek „The Idiots” – adaptacja powieści Andrew D. Kaufmana Film „The Idiots” powstaje na podstawie książki Andrew D. Kaufmana „The Gambler Wife: A True Story of Love, Risk, and the Woman Who Saved Dostoyevsky”. To opowieść o miłości, hazardzie i kobiecie, która odegrała kluczową rolę w życiu Fiodora Dostojewskiego. Scenariusz do filmu napisali Małgorzata Szumowska i Kasper Bajon. Szumowska i Englert ponownie współpracują przy filmie Małgorzata Szumowska i Michał Englert, którzy mają na swoim koncie wspólne projekty filmowe, ponownie połączyli siły jako duet reżyserski. Englert będzie pełnił dodatkowo funkcję operatora zdjęć. Film zapowiada się jako ambitna europejska produkcja z silną obsadą i wyrazistym przesłaniem. Źródło: RMF Classic
Małgorzata Szumowska – reżyserka i producentka, która podąża za intuicją
Życie zawodowe, prywatne i najważniejsze filmy
Małgorzata Szumowska to szczególna postać w polskiej kinematografii. W swoich filmach porusza odważne tematy, które niejednokrotnie wzbudzają kontrowersje, ale ukazują też pełen przekrój ludzkiego doświadczenia. Reżyserka nie szuka dramatu na siłę – ukazywane przez nią historię chorób, cierpienia, śmierci czy odmienności są niewymuszone i szczere, stanowiąc naturalną część naszego życia. Spis treści: Droga do reżyserii filmowej Życie prywatne reżyserki Styl twórczości Małgorzaty Szumowskiej i inspiracje Najważniejsze filmy Małgorzaty Szumowskiej Droga do reżyserii filmowej Małgorzata Szumowska urodziła się 26 lutego 1973 roku w Krakowie w domu otwartym na artystyczną bohemę. Jej matka Dorota Terakowska była pisarką, a ojciec Maciej Szumowski – dziennikarzem. Jako nastolatka uczyła się w V Liceum Ogólnokształcący w Krakowie, po których rozpoczęła studia z historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jednak szybko zmieniła kierunek na reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, realizując tym samym swój własny pomysł na życie. W czasie studiów kręciła filmy dokumentalne i krótkometrażowe pod czujnym okiem swojego mentora Wojciecha Jerzego Hasa. Jej etiuda pt. „Cisza” (1998) została wpisana na listę najlepszych filmów w historii szkoły. Szczęśliwy człowiek (2000) – pełnometrażowy debiut Małgorzaty Szumowskiej Reżyserka zadebiutowała filmem psychologicznym na podstawie własnego scenariusza. Opowiada w nim historię kobiety w wieku średnim Marii Sosnowskiej (Jadwiga Jankowska-Cieślak), która mieszka w biednym krakowskim domu razem ze swoim trzydziestoletnim synem Janem (Piotr Jankowski). Syn nie ma stałych dochodów, a kiedy matka dostaje szansę na zatrudnienie, okazuje się, że nie może podjąć pracy ze względu na zaawansowane stadium raka płuc. Film otrzymał Nagrodę Specjalną w Salonikach w 2000 roku – za przekazywane wartości człowieczeństwa. Współpraca z duńską wytwórnią Zentropa Kilka lat po mocnym debiucie przyszedł czas na kolejny sukces – pozytywne przyjęcie filmu „33 scen z życia” (2008) zaowocowały współpracą reżyserki z duńską wytwórnią Larsa von Triera. W 2009 roku Małgorzata Szumowska została producentką głośnego dramatu psychologicznego „Antychryst”, a następnie wytwórnia Zentropa odwdzięczyła się reżyserce dofinansowując jej kolejny, polsko-niemiecko-francuski projekt, czyli „Sponsoring” (2011). Życie prywatne reżyserki Małgorzata Szumowska jest siostrą reżysera filmów dokumentalnych Wojciecha Szumowskiego i przyrodnią siostrą pisarki i dziennikarki Katarzyny T. Nowak. W 2001 roku wzięła ślub z Michałem Englertem, operatorem filmowym, z którym współpracowała przy wielu swoich filmach. Za zdjęcia do „33 scen z życia” (2008) Michał Englert został nagrodzony na festiwalu w Gdyni w 2008 roku. Małżeństwo zakończyło się rozwodem po śmierci rodziców Małgorzaty Szumowskiej. Następnie reżyserka związała się z montażystą Jackiem Drosio, który jest ojcem jej syna Maćka. W 2011 roku wyszła za aktora Mateusza Kościukiewicza. W grudniu 2012 roku urodziła się ich córka Alina. Wspólnie wychowują dwójkę dzieci – Alinę i Maćka, syna reżyserki z poprzedniego związku. O Małgorzacie Szumowskiej i Mateuszu Kościukiewiczu piszemy w osobnym artykule. Reżyserka zawodowo współpracuje ze swoimi były partnerami, a tworząc artystyczny team przekraczają kolejne bariery w polskiej kinematografii. Styl twórczości Małgorzaty Szumowskiej i inspiracje Na twórczość reżyserki duży wpływ mieli jej wykładowcy ze szkoły filmowej w Łodzi: Wojciech Jerzy Has, jeden z najważniejszych reżyserów polskiej szkoły filmowej, i Kazimierz Karabasz – współtwórca polskiej szkoły dokumentu. W filmie „Body/Ciało” (2015) nawiązuje do sposobu portretowania kobiet przez Krzysztofa Kieślowskiego w filmach „Dekalog” (1988) i „Trzy kolory” (1993-1994). Są one w pewien sposób aseksualne, nieco irracjonalne i rozchwiane psychicznie, co u Małgorzaty Szumowskiej jest interpretowane pozytywnie. Piotr Pławuszewski z Instytutu Filmu, Mediów i Sztuk Audiowizualnych UAM wskazuje na dwa nurty w twórczości reżyserki: potrzebę miłości – która często jest powiązana z cierpieniem głównego bohatera lub bohaterki, poważna choroba lub śmierć – z którymi trzeba się zmierzyć i które jednocześnie stanowią nieodzowną część ludzkiego doświadzenia. Filmy Szumowskiej często łamią społecznie przyjęte normy, naginają lub przekraczają granice, stwarzając pole do społecznej dyskusji. Najważniejsze filmy Małgorzaty Szumowskiej W filmografii reżyserki nie ma miejsca na tematy błahe. Dla Małgorzaty Szumowskiej kino musi wywoływać emocje. Ono (2005) – film o niechcianej ciąży, który powstał równolegle z książką matki Dziewiętnastoletnia Ewa (Małgorzata Bela) zachodzi w ciążę w wyniku gwałtu po imprezie w klubie. Planuje usunąć dziecko, jednak zmienia zdanie w momencie, gdy dowiaduje się, że dwumiesięczny płód słyszy głos swojej matki. Główna bohaterka równolegle mierzy się z chorobą umierającego ojca. Pomysł na fabułę do filmu został zaczerpnięty z audycji radiowej, zasłyszanej przez ojca reżyserki. W wiadomości podano, że odkryto zdolność słuchu u płodu rozwijającego się w łonie matki już w pierwszym trymestrze ciąży. Córka podzieliła się pomysłem na scenariusz ze swoją matką, Dorotą Terakowską, która równolegle napisała książkę pod tym samym tytułem. Film zdobył dwa Złote Lwy na festiwalu w Gdyni w 2004 roku – za rolę drugoplanową w wykonaniu Marka Walczewskiego i muzykę skomponowaną przez Pawła Mykietyna. View oEmbed on the source website 33 sceny z życia (2009) – o tym, jak wiele jest w stanie przyjąć jeden człowiek? To wyjątkowo przejmujący dramat kobiety, na którą w wieku trzydziestu lat spada zdecydowanie zbyt w wiele. W jednym czasie traci obydwoje rodziców (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik i Andrzej Hudziak). Co więcej nie otrzymuje wsparcia ze strony swojego męża (Maciej Stuhr), zbyt zajętego swoja karierą za granicą. Julia (Julia Jentsch) traci grunt pod nogami, do tego dochodzą problemy w pracy i śmierć psa. Trudno nie zauważyć w filmie Małgorzaty Szumowskiej wątków autobiograficznych – rodzice reżyserki odeszli w przeciągu jednego miesiąca na przełomie stycznia i lutego 2004 roku. Film porusza, ale także wzbudza kontrowersje nietypowym, ale jakże ludzkim, podejściem do przeżywania tragedii życiowych. Główna bohaterka nie zawsze staje na wysokości zadania i zdarza się jej reagować w sposób, który kłóci się z oczekiwaniami innych ludzi. O ogromnym sukcesie filmu świadczy sześć nagród na festiwalu w Gdyni w 2008 roku i cztery Orły w 2009 roku w kategoriach: najlepszy film, najlepsza muzyka, montaż i nagroda publiczności. Na brawa zasługują świetne zdjęcia w wykonaniu Michała Englerta i muzyka autorstwa Pawła Mykietyna. View oEmbed on the source website Sponsoring (2012) – film o dziewczynach z Paryża, które oddają się za kasę Anna (Juliette Binoche), dziennikarka magazynu dla kobiet, postanawia napisać artykuł na temat paryskich studentek oferujących się jako call-girls. Pracując nad materiałem, nawiązuje kontakt z Polką Alicją (Joanna Kulig), która przyjechała tutaj na studia, i Francuzką o imieniu Charlotte (Anaïs Demoustier). Rozmowy z dziewczynami stają się dla Anny impulsem do zweryfikowania swojego podejścia do ciała i seksualności. Film nie przeszedł bez echa – na festiwalu w Gdyni w 2012 roku Joanna Kulig odebrała Kryształową gwiazdę Elle i Nagrodę Indywidualną, krytycy docenili także kostiumy, za które odpowiadała Katarzyna Lewińska. W 2013 roku aktorka Joanna Kulig otrzymała Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. View oEmbed on the source website W imię... (2013) – historia księdza, zmagającego się z własną seksualnością Ksiądz Adam (Andrzej Chyra) zostaje przeniesiony na inną, peryferyjną parafię. Tam angażuje się w pracę z trudną młodzieżą. Jest młody, otwarty i charyzmatyczny, więc szybko zjednuje sobie zaufanie chłopaków. Jednak on także ze sobą walczy, a jego długo tłumione pragnienia dają o sobie znać, kiedy poznaje „Dynię” (Mateusz Kościukiewicz), miejscowego outsidera. Dramat obyczajowy powstał według scenariusza Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Zdobył dwie nagrody na festiwalu Berlinale w 2013 roku – jako najlepszy film poświęcony gejom i lesbijkom i nagrodę czytelników Siegessäule. Na festiwalu w Gdyni (2013) reżyserka i współpracujący z nią artyści odebrali sześć statuetek, w tym nagrodę za reżyserię i najlepszą rolę pierwszoplanową w aktorskiej kreacji Andrzeja Chyry. View oEmbed on the source website Body/Ciało (2015) – dramat o traumie po śmierci bliskiej osoby Film opowiada o relacji ojca z córką po śmierci najbliższej im osoby – żony dla Janusza (Janusz Gajos) i matki dla Olgi (Justyna Suwała). Nastolatka choruje na anoreksje, a ojciec nie jest w stanie jej pomóc, ponieważ sam nie może pogodzić się z obecną rzeczywistością. Realną pomoc przynosi terapia u psycholożki Anny (Maja Ostaszewska), która nawiązuje kontakt z duszą zmarłej kobiety. „Body/Ciało” to jeden z najlepszych obrazów Małgorzaty Szumowskiej, o czym świadczy nagroda za reżyserię – Srebrny Niedźwiedź na Berlinale w 2015 roku i cztery Orły w 2016 roku w kategoriach: najlepszy film, najlepsza rola kobieca (Maja Ostaszewska), najlepsza rola męska (Janusz Gajos) i również za reżyserię. O tym tytule pisaliśmy także w zestawieniu najlepszych filmów o anoreksji. View oEmbed on the source website Infinite Storm (2022) – o samotnych wyprawach, które leczą traumy Dla Pam (Naomi Watts) samotne wyprawy górskie są formą psychoterapii. Podczas wyprawy na Górę Waszyngtona dochodzi do gwałtownej zmiany pogody. Kobieta widzi ślady butów innego turysty (Billy Howle), który prawdopodobnie nie przeżyje bez jej pomocy. W thrillerze, o którym pisaliśmy także przy okazji rankingu filmów o górach, ponownie zobaczymy mistrzowskie zdjęcia w wykonaniu Michała Englerta. View oEmbed on the source website Kobieta z... (2023) – film o kobiecie uwięzionej w ciele mężczyzny Aniela Wesoły (Małgorzata Hajewska-Krzysztofik) od zawsze czuła się kobietą. Jednak urodziła się jako chłopiec i w związku z tym podążała ścieżką wytyczoną przez binarną społeczność rodzinnego miasteczka. Jako mężczyzna wzięła ślub z kobietą (Joanna Kulig), a następnie została ojcem. Dopiero będąc dojrzałą osobą zdecydowała się żyć zgodnie z poczuciem własnej tożsamości. Obraz powstał we współpracy z Michałem Englertem – zarówno na etapie pisania scenariusza, jak i podczas kręcenia scen. View oEmbed on the source website
Małgorzata Szumowska zdradziła kulisy znajomości z wielką gwiazdą. Nie uwierzycie, jak się poznały
"Wyczuła, że ja jestem strasznie zdenerwowana i chwyciła mnie za rękę"
Małgorzata Szumowska w najnowszym wywiadzie dla podcastu "WojewódzkiKędzierski" opowiedziała o kulisach znajomości ze znakomitą hollywoodzką aktorką, Meryl Streep. Historia, jaka towarzyszy tej relacji jest absolutnie niezwykła, a jej losy zaskakują. Jak się poznały? Szumowska o poznaniu Meryl Streep W 2016 roku Małgorzatę Szumowską spotkał zaszczyt, o jakim marzą miliony. Nie tylko poznała, ale miała okazję przez większość czasu przebywać ze znakomitą aktorką, Meryl Streep. Wszystko to działo się podczas festiwalu Berlinale, gdzie obie Panie zasiadały w jury. ZOBACZ TEŻ: Łukasz Nowicki ujawnił prawdę o trudnej relacji z synem. Nie było kolorowo, tak Piotr zniósł rozwód rodziców "Spędziłyśmy razem dwa tygodnie, dzień w dzień, i że tak powiem, wiało nas ku sobie" - wspominała reżyserka. Szumowska o tym, jaka jest Meryl Streep Tych kilka wspólnych dni sprawiło, że Małgorzata Szumowska mogła lepiej poznać aktorkę. Ta pokazała jej się z niezwykłej strony, a Szumowska nie szczędziła jej komplementów. "Meryl Streep jest totalnie inteligentna, mega wykształcona, mega ciekawa innych ludzi, czyli jak w jury jest np. dziewczyna z Polski, to ona od razu wszystko chce o mnie wiedzieć, chce obejrzeć moje filmy i to jest niesamowite, bo można mieć wrażenie, że takiej osobie się nie będzie chciało" – opowiada Małgorzata Szumowska w podcaście Onetu "WojewódzkiKędzierski". Reżyserka opowiedziała również o sytuacji, która wzbudziła w niej ogromne emocje. "Jechałyśmy razem jednym autem na czerwony dywan, na otwarcie Berlinale i mnie usadzili koło niej. Ja prawie dostałam zawału w tym aucie. Zaczęło mi tak serce bić, gdy zobaczyłam ścianę paparazzich. Ja czegoś takiego nigdy nie widziałam. Meryl wyczuła, że ja jestem strasznie zdenerwowana i chwyciła mnie za rękę" - mówiła. CZYTAJ TEŻ: Wyszła na jaw wysokość emerytury Jolanty Kwaśniewskiej. Możecie być zaskoczeni To, co wydarzyło się później, brzmi jak historia z prawdziwego hollywoodzkiego filmu. Szumowska z przejęciem opowiedziała o kolejach tej znajomości. "Myśmy wyszły na ten czerwony dywan – cały czas trzymała mnie za rękę – mnie serce cały czas waliło, a kiedy zeszłyśmy z tego dywanu, ona mówi: "Boże, jestem tak strasznie zdenerwowana. Czy masz papierosa?". A ja mówię: "Mam!". Poszłyśmy na balkon i z Meryl jarałyśmy" - dodała. Niezwykła historia dwóch kobiet, które w świecie filmu robią wspaniałe rzeczy. To cudne, że Małgorzata Szumowska mogła poznać tak wyjątkową aktorkę.
Kulig, Ostaszewska, Szumowska, Englert, Braciak. Plejada gwiazd na premierze filmu „Kobieta z...”
Większość postawiła na czerń. Ale nie wszyscy...
Dziś, 25 marca 2024 w Warszawie, odbyła się oficjalna polska premiera filmu Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z...” opowiadającego 45 lat życia Anieli Wesoły, która urodziła się i wychowała jako mężczyzna o imieniu Andrzej. Obraz ten pokazuje jej niezwykle trudną podróż do wolności osobistej jako transpłciowej kobiety. Na premierze nie zabrakło oczywiście twórców filmu, odtwórców głównych rol – Joanny Kulig, Małgorzaty Hajewskiej-Krzysztofik oraz Mateusza Więcławka. Pojawiło się także wiele osobistości świata filmu. Premiera filmu „Kobieta z...” Mamy nadzieję, że nasz film nie tylko pomoże ludziom zrozumieć, co to znaczy być osobą transpłciową, ale także doda odwagi setkom młodych ludzi, którzy identyfikują się jako osoby trans, ale boją się mówić o tym publicznie” mówią zgodnie Małgorzata Szumowska i Michał Englert. Co ważne, na planie filmu pojawiło się wiele osób transpłciowych, m.in. Anna Grodzka. W zespole znalazło się także wiele osób ze społeczności LGBTQ+, m.in. konsultanci, asystenci i członkowie ekipy. Film „Kobieta z...” wejdzie do kina w całej Polsce już 5 kwietnia 2024. Będzie także wyświetlany w niemal całej Europie, m.in. we Włoszech, we Francji, Niemczech, Hiszpanii, Szwajcarii i Grecji. Jesteście ciekawi, kto pojawił się na premierze filmu? Zobaczcie stylizacje gwiazd w naszej galerii. [Tekst opublikowany na Viva Historie 27.03.2024 r.]
Spekulowano, że odbiła męża przyjaciółce. Maja Ostaszewska po latach wyjawiła prawdę
Od 18 lat tworzą zgrany duet. Maja Ostaszewska i Michał Englert poznali się na planie jednej z produkcji. Film reżyserowała Małgorzata Szumowska – była żona scenarzysty i operatora filmowego. Ale miłość pojawiła się później. Tymczasem w mediach od dawna pojawiały się spekulacje, że aktorka przyczyniła się do rozpadu związku pary. Teraz Maja Ostaszewska postanowiła ukrócić wszystkie plotki w jednym z podcastów. Maja Ostaszewska o miłości Spokój i szczęście odnalazła u boku ukochanego, Michała Englerta. Od 18 lat tworzą zgrany duet i wspólnie wychowują dwójkę pociech: Franciszka i Janinę. Poznali się w na planie filmu, który reżyserowała była partnerka operatora – Małgorzata Szumowska. Ale prawdziwe uczucie połączyło ich na imprezie w SPATiF-ie. Oboje mieli za sobą zakończone relacje, doskonale się rozumieli. „Zauważyliśmy się w Sopocie, na imprezie w SPATiF-ie. Zaczęliśmy tańczyć. O świcie na molo wiedzieliśmy już, że trudno będzie się rozstać. To była eksplozja. Strasznie się zakochałam”, mówiła aktorka w jednym z wywiadów. Swój związek budują na przyjaźni, wspólnych pasja. Łączy ich podobne poczucie humoru. Tymczasem w prasie pojawiały się spekulacje, że aktorka odbiła męża przyjaciółce. W obliczu tych plotek, niektórych zastanawiały relacje obu pań, które często ze sobą współpracują. Małgorzatę Szumowską i Maję Ostaszewską łączy prawdziwa przyjaźń. W rozmowie dla Ładne Bebe artystka opowiedziała o ich więzi. „Jedną z tych przyjaciółek, które wymieniłaś, jest Małgosia Szumowska, która jest byłą żoną twojego partnera, więc ta relacja z założenie nie jest łatwa”, stwierdziła dziennikarka. Czytaj też: Zbigniew Buczkowski zrywał z kobietami i uciekał sprzed ołtarza. Jego życie zmieniła... randka w ciemno Orły 2018, Maja Ostaszewska, Michał Englert Maja Ostaszewska o relacji z Małgorzatą Szumowską Wtedy aktorka postanowiła ukrócić plotki, które pojawiały się w mediach. Podkreśliła, że nie ma nic wspólnego z rozpadem związku reżyserki i Michała Englerta. W chwili, w której zaczęła spotykać się z ukochanym, jego była partnerka budowała swoje życiu u boku nowej miłości. Tak Maja Ostaszewska mówi o relacji z Małgorzatą Szumowską: „Ona jest bardzo fajna i łatwa, chociaż wiem, że ludzie mają wielki problem z zazdrością… Prawda jest taka, bo oczywiście brukowce to strasznie rozdmuchały jako ja byłabym przyczyną rozpadu związku. W ogóle to jest nieprawdą! Kiedy ja zaczęłam być z Michałem, jej synek z nowym partnerem miał już rok”. Okazuje się, że obie panie znają się od dzieciństwa. Nigdy nie było między nimi żadnych nieporozumień. Wspierały się i kibicują sobie od dawna. „Znałyśmy się, zanim ona poznała Michała, nasi rodzice się znali z Krakowa. Znałyśmy się jako nastolatki, jeździłyśmy razem na narty, byłyśmy razem w Paryżu i żadna tej drugiej nie zraniła. Nie miałyśmy wpływu na to, co się dzieje. Jak ona się rozstała z Michałem, ja byłam w innym związku, to ona przychodziła do nas się wypłakać, pogadać”, opowiadała Maja Ostaszewska w podcaście Ładne Bebe. Podkreśliła też, że Michała Englerta łączy z byłą żoną prawdziwa przyjaźń, spotykają się też na planach filmowych. „Czasami jak patrzę, to oni są jak takie rodzeństwo. Dla niej to, że on jest ze mną było rodzajem ulgi, bo wiedziała, że nie mam z tym problemu”, zwierzyła się. Czytaj też: Paulina Kosiniak-Kamysz spodziewa się trzeciego dziecka! W sieci pojawiło się zdjęcie Małgorzata Szumowska, Michał Englert, Nagranie programu Rezerwacja, 6.04.2022, Warszawa
Bratanica Michała Bajora zagrała w filmie walczącym o Złotego Lwa w Wenecji i olśniła na czerwonym dywanie
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
To był głośny i imponujący debiut Bogumiły Bajor
Bratanica Michała Bajora zadebiutowała na czerwonym dywanie podczas 80. festiwalu filmowego w Wenecji z okazji premiery nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…". 22-latka wcieliła się w jedną z głównych bohaterek w nastoletnich czasach. Film Szumowskiej i Englerta na festiwalu w Wenecji 8 września odbyła się premiera nowego filmu Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta „Kobieta z…”, który zakwalifikował się do konkursu i walczył o nagrodę Złotego Lwa na 80. festiwalu w Wenecji. Najnowsze dzieło polskich reżyserów opowiada historię Anieli Wesoły, transpłciowej kobiety, która połowę życia przeżyła w prowincjonalnym polskim miasteczku w ciele mężczyzny. Fabuła toczy się na przestrzeni 45 lat, w rolach głównych widzowie mogli zobaczyć Małgorzatę Hajewską i Joannę Kulig, w ich nastoletnie wersje wcielił się duet aktorów młodego pokolenia - Mateusz Więcławek i debiutująca na dużym ekranie Bogumiła Bajor. „»Kobieta z…« to dla nas naprawdę ważny film, wynik wielu lat pracy, niezliczonych spotkań z osobami transpłciowymi – osobami w różnym wieku, które żyły w Polsce przez dekady” – napisali Małgorzata Szumowska i Michał Englert, dodając: „Mamy nadzieję, że nasz film pomoże zrozumieć innym, co to znaczy być osobą transpłciową, i jednocześnie da odwagę setkom młodych ludzi, którzy identyfikują się jako osoby trans, ale obawiają się podzielić tym z innymi. Ponad wszystko mamy nadzieję, że dzięki niemu wzrośnie poparcie dla zmian w prawie, które będą gwarantować życie bez zagrożenia”. Zobacz też: Maja Ostaszewska na pięknym kadrze z partnerem i synem w Wenecji. Franciszek ma już 16 lat Bogumiła Bajor (bratanica Michała Bajora), benefis artysty, Warszawa, 30.03.2017 rok Od lewej: Franek Englert, Joanna Kulig, Bogumiła Bajor, Małgorzata Szumowska, Michał Englert, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik i Mateusz Więcławek, festiwal w Wenecji Kim jest Bogumiła Bajor? Debiut na czerwonym dywanie w Wenecji Urodzona 16 grudnia 2001 roku Bogumiła Bajor jest córką młodszego o trzy lata brata Michała Bajora, Piotra, również aktora. 22-latka jest utalentowaną wokalistką i skrzypaczką, a od trzech lat zgłębia także tajniki aktorstwa na Akademii Teatralnej w Warszawie. Nie jest tajemnicą, że Bogumiła jest ulubienicą swojego wujka, Michała. Artysta jest również jej ojcem chrzestnym, oboje mieli okazję kilka razy zaśpiewać razem, w 2018 roku nagrali kolędy, które dziś można odsłuchać m.in. na platformie YouTube. W 2022 roku pojawił się też utwór "Nie było miejsca dla ciebie" w ich wykonaniu. Michał Bajor nie ukrywa, że ze swoją rodziną jest bardzo związany i od 65 lat każde święta spędzają razem. „Odkąd pamiętam ten rozśpiewany Kolędami czas, zawsze wspominam go wśród Najbliższych, od Dziadków, przez Rodziców aż po Brata z Jego rodziną, no i moją Bratanicą Bogumiłą, której jestem ojcem chrzestnym. Tylko raz nie było mnie na Święta w Polsce. Byłem w Ameryce, a w Boże Narodzenie w Nowym Jorku. Nie mogę powiedzieć, że było mi smutno, bo byłem wśród przyjaciół. Ale nie mogę też powiedzieć, że chciałbym to powtórzyć...", napisał trzy lata temu na swoim instagramowym profilu. Zobacz też: Niezwykłe kreacje na czerwonym dywanie w Wenecji! Michał Bajor z bratem i rodzicami Bogumiła Bajor olśniła w eleganckiej i przykuwającej wzrok kreacji na czerwonym dywanie w Wenecji. Aktorka miała na sobie cielistą, połyskującą suknię z szerokimi ramiączkami polskiej marki Fussét, którą dziennikarka vogue.pl porównała do słynnej sukienki Marilyn Monroe z 1962 roku. Bogumiła Bajor bez wątpienia zadała w niej szyku. Gratulujemy udanego debiutu! Bogumiła Bajor, festiwal w Wenecji Bogumiła Bajor i Mateusz Więcławek, festiwal w Wenecji g
Trudne dzieciństwo, alkoholizm rodziców… Małgorzata Szumowska przeszła w życiu piekło
Jak wyglądało jej życie, zanim została najpopularniejszą polską reżyserką?
To najbardziej utytułowana polska reżyserka, której kariera sięga nie tylko naszego kraju. Małgorzatę Szumowską docenia się w europejskim środowisku filmowym, zasiadała również w jury 75. Międzynarodowego Festiwalu w Wenecji. Jej filmy Body/Ciało oraz Twarz nagrodzone zostały na festiwalu w Berlinie dwoma Srebrnymi Niedźwiedziami. Za pierwszą z tych produkcji reżyserka została również nagrodzona Europejską Nagrodą Filmową publiczności. Jednak Małgorzata Szumowska przeszła w swoim życiu bardzo dużo, zanim zrobiło się o niej głośno... Wszyscy mężowie Małgorzaty Szumowskiej Główną rolę w Twarzy zagrał jej mąż Mateusz Kościukiewicz. Ma z nim córkę Alinę. Operatorem jest Michał Englert, jej były mąż. Mimo że się rozwiedli, robią razem wszystkie jej filmy. Montażystą, jak zwykle, jest były partner, Jacek Drosio – ojciec jej starszego syna Maćka. Tym, którzy dziwią się, że zgromadziła wokół siebie swoich eks i są w stanie razem tworzyć, odpowiada: „To wspaniałe rozumieć się z kimś artystycznie bez słów. Mogę powiedzieć, że tworzymy rodzaj artystycznej grupy. Nie wyobrażam sobie filmu bez nich”. Męska twarz Małgorzaty Szumowskiej Jest bardzo operatywna. Zrozumiała, jak działa międzynarodowy system robienia filmów i korzysta z tego. Stała się artystką rozpoznawalną w Europie. Na planie słynie z tego, że robi awantury. „Szumowska powtarza, że ma w sobie dużo męskiej natury. To pomaga jej robić filmy. Umie zakląć, chętnie pije wódkę. »Szuma ma jaja!«”, opowiadał VIVIE! Tomasz Wasilewski, reżyser Płynących wieżowców, który wybłagał kiedyś Małgośkę, żeby zrobiła go swoim asystentem. Z facetami z ekipy reżyserka chętnie wypije wódkę, siedząc na krawężniku i pójdzie z nimi na kolację do knajpy. Studia w Łodzi wspomina w wywiadzie z Agnieszką Wiśniewską: „To była notoryczna balanga. Wszystkie możliwe używki, naj*bka od rana, totalny hard core". Za aktorkami nie przepada. Zawsze miała więcej kumpli niż koleżanek. Wyjątek to Juliette Binoche, którą namówiła do Sponsoringu. To dla niej ktoś wyjątkowy. Francuska aktorka też ją ceni. I nigdy nie zapomni, jak Szumowska spiła ją na planie. Ale sama sobie winna, po co prosiła, żeby dać jej spróbować polskiej wódki? Czytaj też: Ryszard Kalisz w szczerych słowach o ojcostwie. Jak zmieniły go narodziny Ignacego? Ostre filmy Małgorzaty Szumowskiej Reżyserka kocha prowokować. Jej filmy są inteligentne i ostre. Wbijają szpile w nasze kompleksy i pozy. Odzierają, czasem boleśnie, maski. W Sponsoringu pokazała studentki-prostytutki. W W imię... księdza-geja, którego zagrał Andrzej Chyra. Historię grzesznej miłości księdza i wiejskiego chłopaka. Tak odważnego filmu jeszcze w Polsce nie było. Takie były też 33 sceny z życia, najbardziej osobisty z jej filmów. Pokazała w nim, prawie jeden do jednego, umieranie rodziców i rozpad swojego małżeństwa. Bez upiększeń. Bohaterka uciekała przed strachem i rozpaczą w seks i alkohol. Film wielu oburzył. Na festiwalu w Gdyni Dorota Stalińska po projekcji krzyczała: „Co to w ogóle jest? Gołe ch... na ekranie, śmiech na pogrzebie, balanga w domu, gdy matka umiera?!”. Film spodobał się na świecie. Rodzice Małgorzaty Szumowskiej Urodziła się w 1973 roku w Krakowie. Jej matką była pisarka Dorota Terakowska, ojcem Maciej Szumowski, który nakręcił sto filmów dokumentalnych. Prowadzili otwarty dom. Mała Małgosia poznała Szymborską, Miłosza. Ksiądz Tischner pytał ją, czy wierzy w Boga? Ona na to, że wierzy w bogów greckich! Alkohol płynął strugą. „Przychodzili ci wszyscy ludzie, pili strasznie dużo wódki, palili papierosy, ciągle o czymś dyskutowali. Ja siedziałam gdzieś pod stołem. To było superfajne”, opowiadała w wywiadzie rzece Szumowska. Kino to szkoła przetrwania. Ale dorosła Małgorzata nie wspomina dobrze Krakowa: „To miasto mnie przeraża. Całe to środowisko, w którym obracali się moi rodzice. Total mieszczańskie przy pozorach wyluzowania i szaleństwa”. Zobacz także: Ewa Błaszczyk w poruszających słowach o córce. Łzy cisną się do oczu. „Ola leży i czeka” Ciemna twarz Małgorzaty Szumowskiej W Polityce wspominała, że ojciec po pijaku awanturował się. Raz wyskoczył z drugiego piętra przez okno i wśród przechodniów rozrzucił wszystkie oszczędności. Matka powtarzała jej, że jest za gruba. Małgośka w liceum tak się odchudzała, że trafiała do szpitala. Do dziś jest szczupła. W jej domu nie było zasad, wszystko działo się z przypadku. „Stara nie gotowała”, mówi. „Chodziłam spać o pierwszej w nocy, potem nie wstawałam do szkoły. Nikt tego nie pilnował. Tak samo było z myciem. Wołali z podstawówki moją starą, żeby powiedzieć jej, że ja jestem nieumyta”. Rodzina kojarzy jej się źle. Przychodzili ci wszyscy ludzie, pili strasznie dużo wódki, palili papierosy, ciągle o czymś dyskutowali Jej siostra, Katarzyna T. Nowak, pisarka, która m.in. wydała książkę Rok na odwyku o swoim alkoholizmie, wspomina: „Dom był zwariowany, ale liczyła się w nim przede wszystkim szczerość i lojalność. Rodzice nie znosili kłamstwa, woleli najgorszą prawdę, woleli kiedy mówiłyśmy, że nie chce nam się iść do szkoły, niż żebyśmy chodziły na wagary i pisały sobie usprawiedliwienia”. Etiudy Szumowskiej i jej pierwsze filmy zdobywały europejskie nagrody. Ale prawdziwe kino zaczęła robić dopiero po śmierci rodziców. Obydwoje umarli na początku 2004 roku. Najpierw matka na raka. Miesiąc później odszedł ojciec. W Krakowie mówiło się, że z miłości. Małgorzata była w szoku. Swój ból odreagowała za kamerą. Prowokacja Małgorzaty Szumowskiej Po nakręceniu 33 scen z życia mówiła, że w rodakach drażni ją „zawiść, buraczaność, brak otwarcia na świat oraz swojackość – że tu my, Polak z Polakiem, i nikt nam nie podskoczy”. Dlatego zrobiła o tym film. Jej Twarz pokazuje mroczną stronę polskości. Fasadowy katolicyzm, który nie znosi obcych. Dlatego proboszcz z Twarzy przekonuje parafian do wybudowania pomnika: „Nasz Chrustus będzie większy niż ten w Rio de Janerio”, woła. Szumowska znów prowokowała. Ma to we krwi.... Czytaj również: Anna Lewandowska opublikowała wzruszające i wyciskające łzy nagranie. „Czas nie goi ran” Tekst archiwalny autorstwa Romana Praszyńskiego Małgorzata Szumowska z ekipą filmu „Twarz” na festiwalu w Berlinie Małgorzata Szumowska z mężem Mateuszem Kościukiewiczem
Dzieli ich kilkanaście lat, nikt nie wróżył im długiego związku. Dziś są małżeństwem i doczekali się córki
Swoją miłość bardzo długo ukrywali przed światem. Gdy złośliwi plotkowali, że to tylko przelotny romans, Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz uparcie nie komentowali bezpodstawnych doniesień. A jakiś czas później potwierdzili… że są już dawno po ślubie! Reżyserka i 14 lat młodszy aktor od lat tworzą piękny związek, wychowują razem córkę Alinę. Oto historia ich uczucia, któremu nikt nie dawał szans. [Ostatnia aktualizacja: 26.02.2025 r.]. Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz — jak się poznali? Poznali się przypadkiem w okolicach 2009 roku w Paryżu. Małgorzata Szumowska miała już za sobą wieloletni związek z Michałem Englertem, po którym związała się z montażystą Jackiem Drosiem. Owocem tej miłości jest syn Maciej. Wtedy jednak los postawił na jej drodze Mateusza Kościukiewicza. Reżyserka nie wiedziała wówczas, że już wkrótce jej życie odmieni się o 180 stopni. Małgorzata Szumowska, Michał Englert, 2020 Para poznała się na planie filmowym. Spotkania towarzyskie szybko zaowocowały piękną przyjaźnią, które wkrótce miało przerodzić się w głębsze uczucie. Małgorzata Szumowska postanowiła zakończyć swoją poprzednią relację. Decyzję o tym, że chce być z Mateuszem, podjęła podczas kręcenia dramatu „Sponsoring” w Paryżu. „Gdy zaczęliśmy się spotykać, był to rodzaj fermentu i jakiegoś takiego skandalu. Myślę, że teraz to już na szczęście nie jest dla nikogo temat", mówiła w Dzień Dobry TVN. „To był trudny moment w moim życiu. Byłam sama w Paryżu, montowałam film. Zostawiłam mojego syna Maćka z jego tatą na miesiąc. Rozstałam się z nim, weszłam w nowy związek. Moi przyjaciele, zdawałoby się tak liberalni, sami żyjący nieraz w sposób, jak mówią księża, »nieuporządkowany«, nagle zaczęli mnie surowo oceniać za to, że wiążę się z kimś ich zdaniem nieodpowiednim i zostawiam dziecko na miesiąc. Totalna krytyka” - zwierzała się w jednym z wywiadów. (cytat za Polki.pl) CZYTAJ TaKŻE: W muzyce i rodzinie odnaleźli harmonię. Natalia Kukulska i Michał Dąbrówka od lat są nierozłączni Reżyserka nigdy nie ukrywała, że jest trudnym materiałem na partnerkę. „Mam dużo cech przywódczych i niewyparzoną gębę. Jestem śmiała, a często bywam chamska”, przyznała przed laty. Jednak prawdopodobnie właśnie te cechy mogły uczynić ją prawdziwym ideałem dla aktora! Mateusz Kościukiewicz od zawsze deklarował, że stawia na jakość, nie na ilość. Związek z 14 lat starszą reżyserką był dla niego pierwszą, tak poważną relacją. Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 14.09.2013 Gdynia, 38. Festiwal Filmowy Potajemny ślub Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza Wielu sugerowało, że relacja tej dwójki jest jedynie przelotnym romansem i relacją, która nie przetrwa dłużej niż kilka miesięcy. Mówiono tak głównie ze względu na dzielącą zakochanych różnicę wieku, która wzbudzała wiele emocji. Oboje jednak stanowczo zaprzeczali, jakoby miałoby to być dla nich przeszkodą. „Nigdy nie wszedłbym w związek, który zbudowałby dla mnie bariery. Poza tym z pewnymi osobami mała stabilizacja nie grozi. Nie da się przecież całe życie mieszkać na kartonach”, mówił aktor w wywiadzie dla tygodnika Wprost. Wtedy wskazywano na wybuchową mieszankę charakterów tej dwójki. Niewielu dawało im szanse… Dlatego wiadomość o ślubie Małgorzaty Szumowskiej i Mateusza Kościukiewicza zelektryzowała polskie media. Choć pierwsze plotki w sprawie zaczęły pojawiać się już kilka miesięcy wcześniej, żadne z nich nie potwierdzało tych rewelacji. Jednak gdy pojawili się razem w kinie Muranów na premierze filmu „Bez wstydu”, w którym ukochany reżyserki zagrał jedną z głównych ról — nie sposób było nie zauważyć obrączek na palcach zakochanych. Na czerwonym dywanie wymieniali czułości i nie kryli dłużej łączącego ich uczucia. „Jeśli oboje mamy obrączki, to chyba jasne, co to oznacza”, komentowała Małgorzata Szumowska. Wiadomo, że para stanęła na ślubnym kobiercu w 2012 roku, lecz cała ceremonia pozostaje owiana tajemnicą… „Nie ma w tym nic dziwnego, że Małgośka i Mateusz unikają rozgłosu. Miłość dojrzałej kobiety i młodszego mężczyzny wciąż jest w Polsce kontrowersyjnym tematem. Na tyle, że Małgośka mogła zrobić z niego swój kolejny film”, miała mówić osoba z bliskiego otoczenia pary na krótko po ujawnieniu radosnej nowiny. ZOBACZ TAKŻE: Poszedł w ślady brata, to dzięki niemu spełnił marzenie o scenie. "Od zawsze byłem zapatrzony w Michała. Chciałem być taki jak on" Obojgu zależy na prywatności, dlatego od zawsze cieszyło ich, że nie wywołują aż takiej sensacji. W porównaniu ze znaczną częścią par w show-biznesie, oni mają naprawdę duże szczęście. „Nie miałem problemów z paparazzi. Nie jestem sławnym gwiazdorem, wiele osób nawet mnie nie kojarzy. Żyjemy z Małgośką dość zwyczajnie, trochę na uboczu. Robimy swoje. Czasem widzę nasze zdjęcia w gazetach, czytam podpis wyssany z palca. Przewracam stronę, widzę kolejną osobę. I wiem, że to też nie ma związku z rzeczywistością”, ujawnił mąż reżyserki na łamach tygodnika Wprost. Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 05.05.2018, 11. Netia Off Camera w Krakowie Małgorzata Szumowska i Mateusz Kościukiewicz — wspólne życie i narodziny córki Niedługo później na świat przyszła ich córeczka, Alina. Dziewczynka przyszła na świat pod koniec grudnia 2012 roku i momentalnie stała się oczkiem w głowie rodziców. Małżonkowie wychowują również syna reżyserki z poprzedniego związku. Maciej jest już nastolatkiem. Małgorzata Szumowska rzadko porusza temat swoich pociech, lecz w 2020 roku opowiedziała, jak wyglądało ich życie podczas kwarantanny związanej z pandemią. „Byłam tylko z mężem i dwójką dzieci, młodsze dało mi wycisk, w sumie klasyk. Bycie pełnoetatową mamą, gotowanie wszystkich posiłków, choć uwielbiam gotować, też bywa meczące”, wspominała podczas rozmowy z Joanną Sławińską. Z kolei Mateusz Kościukiewicz tak mówił o wychowywaniu dwójki dzieci na łamach Twojego Stylu: „Największym błędem wychowawczym jest traktowanie dzieci jak idiotów i niedocenianie ich roli w rodzinie. Wierzę, że my, dorośli, powinniśmy nie tyle podporządkowywać sobie dzieci, ile dawać przykład swoimi postawami. Tymczasem oczekiwanie posłuszeństwa jest też problemem systemu edukacyjnego, który wciąż zakłada, że człowieka trzeba zmusić do czegoś, wytresować w nim pewne zachowania, zamiast pozwolić mu rozwinąć skrzydła w sposób przeznaczony tylko dla niego. [...] Ja staram się namówić moje dzieci, by pielęgnowały w sobie niezależność, bo ona daje wolność. Niezależność jest elementem życia, bez którego nie ma wolności”. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Przeszli kryzys, lecz zdołali poukładać swój związek na nowo. "Sztuką jest pokonać problemy" Kilka lat temu, przy okazji promowania filmu „Twarz” w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej, jej ukochany wyznał, że bardzo ceni sobie to zwyczajne życie u boku małżonki. „Wstajemy rano, robimy śniadanie. Potem ja odwożę dzieci do przedszkola i szkoły. Wpadam do mojej ulubionej kawiarni Relaks przy Dąbrowskiego, wypijam kawę. Jeśli nie muszę jechać na plan, siadam do komputera i pracuję, zajmuję się też domem…”, mówił aktor. Mamy nadzieję, że ten związek pozostanie tak piękny, jak do tej pory! Źródło: Polki.pl, Kobieta.onet.pl, Pomponik.pl Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, 12.09.2013, Czwarty dzień 38. Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni
Ich współpraca przerodziła się w miłość. Dziś pozostają przyjaciółmi. Historia Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta
Kiedyś łączyła ich miłość, dziś jako serdeczni przyjaciele tworzą jeden z najsłynniejszych duetów filmowych. Historia relacji Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta przez wielu uważana jest za wzór, a nawet solidny materiał na film. „Oni stanowią idealny tandem i dobrze się uzupełniają”, podkreślała obecna partnerka scenarzysty, Maja Ostaszewska. Jak rozpoczął się związek reżyserki oraz operatora filmowego? I dlaczego zdecydowali się na rozwód? Poznajcie historię ich miłości. Małgorzata Szumowska i Michał Englert — historia miłości Oboje pochodzą z artystycznych rodzin, a swoją pasję do filmu rozwijali w łódzkiej filmówce. Ona, studentka wydziału reżyserii, oraz on — student na wydziale operatorskim. I to właśnie w Łodzi rozpoczęła się znajomość dwójki absolwentów, którzy pewnego dnia postanowili połączyć siły i nakręcić razem krótkometrażową produkcję. „Pracujemy razem od szkoły filmowej, od krótkometrażowego dokumentu »Cisza«, który otworzył przed nami wiele drzwi. Michał robił zdjęcia, poprosił, żebym pomogła mu wyreżyserować jego etiudę „Wniebowstąpienie”, wspominała reżyserka na łamach Polityki. CZYTAJ TAKŻE: Kim jest partner Olgi Bołądź? Aktorka zaznała szczęścia i miłości u boku 31-letniego biznesmena Współpraca zaowocowała kolejnymi poważnymi projektami. Następnym krokiem była przyjaźń, która w końcu przerodziła się… w prawdziwą miłość. Jednak żadne z nich nigdy nie mówiło zbyt wiele o tym, co ich łączy. Nawet po ślubie, mającym miejsce w 2001 roku, twardo milczeli na temat swojego życia prywatnego. Przed światem uzewnętrzniali się jedynie wtedy, gdy w grę wchodziły ich własne, filmowe projekty. Małgorzata Szumowska, Michał Englert, 2020 Małgorzata Szumowska i Michał Englert — rozwód i kontynuacja współpracy Ich małżeństwo, choć postawione na fundamentach zaufania i wzajemnej sympatii, nie przetrwało próby czasu. Gdy w 2005 roku rozpoczęli realizację filmu „Solidarność, Solidarność”, byli już po rozwodzie… Wtedy okazało się, że Michał Englert oraz jedna z aktorek zatrudniona przez byłą małżonkę mają się ku sobie. Mowa tu o Mai Ostaszewskiej, z którą operator związany jest od kilkunastu lat. Reżyserka z kolei zapewniała, że nie żywi urazy ani do byłego męża, ani kobiety, do której ten zapałał płomiennym uczuciem. Wkrótce sama związała się z montażystą filmowym Jackiem Drosio, a ostatecznie szczęścia zaznała u boku aktora Mateusza Kościukiewicza, który również zdążył już wystąpić w filmach swojej żony. ZOBACZ TAKŻE: Wzięli ślub 14 lat temu, jednak ta relacja nie przetrwała próby czasu. Sonia Bohosiewicz rozwiodła się z mężem Co więcej, cała czwórka utrzymuje przyjacielskie stosunki, a Maja Ostaszewska otrzymała nawet jedną z ważniejszych ról w jej filmie „Body/Ciało”. Także współpraca zawodowa byłych małżonków trwa nieprzerwanie od wielu lat. Twórcy mają na koncie takie dzieła jak „33 sceny z życia”, „Twarz”, „W imię”, a także produkcję z 2020 roku — „Śniegu już nigdy nie będzie”. Dziś ta niezwykła historia Michała Englerta i Małgorzaty Szumowskiej dla wielu stanowi wzór tego, jak powinno wyglądać rozstanie niegdyś bliskich sobie ludzi. Maja Ostaszewska o relacji Michała Englerta i jego byłej żony Małgorzata Szumowska i Michał Englert tworzyli nierozerwalny duet zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym. Poza pracą dziś łączą ich wyłącznie przyjacielskie relacje, lecz wciąż spędzają wiele czasu razem, pracując nad kolejnymi projektami. Jak na to wszystko reaguje obecna partnerka operatora, Maja Ostaszewska? Jakiś czas temu gwiazda ujawniła, co tak naprawdę sądzi o zawodowym połączeniu byłych małżonków. Warto dodać, że aktorka dość regularnie pojawia się w ich wspólnych produkcjach. „Oni stanowią idealny tandem i dobrze się uzupełniają. Oboje są bardzo niezależni, nie chcą nikomu się przypodobać, idą swoją drogą. Od lat współpracują z grupą przyjaciół, tworząc twórczą wspólnotę”, przyznała na łamach magazynu Pani. Maja Ostaszewska, Michał Englert, 2013 To nie wszystko. Aktorka wyznała, że prywatnie sama pozostaje z Małgorzatą Szumowską w przyjacielskich stosunkach. Ich znajomość sięga bardzo wczesnych lat! „Poznałyśmy się jeszcze jako nastolatki. Małgośka ma bardzo silną, przywódczą osobowość i jest bardzo bezpośrednia. Nie obgaduje, nie knuje za plecami; jeśli coś do kogoś ma, to wali prosto z mostu. To może być przykre, ale ja bardzo cenię taką szczerość. Prywatnie przyjaźnimy się i rozumiemy”, dodawała w tej samej rozmowie. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Joanna i Jolanta Żółkowskie – dwie aktorki, dwie siostry. Jak układała się ich relacja? Takich relacji mogłoby pozazdrościć wielu! Michałowi Englertowi i Małgorzacie Szumowskiej, a także ich rodzinom życzymy dużo szczęścia i samych dobrych, pełnych miłości chwil. Źródło: Kultura.onet.pl, Gwiazdy.wp.pl, Plotek.pl Małgorzata Szumowska, Michał Englert, Nagranie programu Rezerwacja, 6.04.2022, Warszawa
Mateusz Kościukiewicz o emocjonalnym obnażeniu i filmach żony. Czy lubi pracować z Małgorzatą Szumowską?
„Główny aktor jest jak majster na budowie…”
Był rebeliantem i pozostał niepokorny. Gwiazda kina arthouse. Śmieje się, że jest „najbardziej znanym z nieznanych aktorów”. Mateusz Kościukiewicz zdradza Beacie Nowickiej, dlaczego myślał, że nie dożyje 27. urodzin, opowiada o upadłych aniołach, totalnej klęsce na planie u Wajdy, Algierii, poezji, wojnie. Oraz o tym, co czuje na planie filmowym u żony Małgorzaty Szumowskiej. Mateusz Kościukiewicz o Gorzko, gorzko, pracy i żonie View Ediplayer on the source website W pierwszych minutach filmu „Gorzko, gorzko”, gdzie gra Pan główną rolę, pada zdanie: „Przypadek czy przeznaczenie?”. Które z nich „rządzi” Pana życiem? Zależy, czy wierzy się w takie rzeczy. Ale jeśli założymy teoretycznie, że istnieje coś takiego jak ludzki los, to na pewno przeznaczeniem było spotkanie Renaty Śmiertelnej, instruktorki kultury w Nowym Tomyślu, bardzo ważnej osoby w moim życiu. To ona jako pierwsza zauważyła, że jestem trochę inny niż moi rówieśnicy i może czeka mnie trochę inny los. Wytłumaczyła Panu, na czym ta inność polega? Dała mi wiersz i kazała przeczytać na głos. „Ciemność ciemnieje znów za oknem powiek/ Bo, gdy przejrzeć miłością zasłużył,/ Pękła kość wzroku patrzącego w płomień/ Żywego ciała prawdziwej róży./ Ale on zaraz swe ręce przymusił/ Do szukania w ciemno: nimi patrzy./ Musiał go wprawy w cierpieniu ktoś uczyć…”. Rafał Wojaczek. Potem Renata dała mi do przeczytania wiele innych rzeczy i stwierdziłem, że jednak nie chcę być łobuzem, tylko poetą. Jest Pan podobny do Wojaczka… Lata temu powiedział mi to Bogusław Kierc, mój ukochany profesor z wydziału lalkarskiego Szkoły Teatralnej we Wrocławiu, który przyjaźnił się z Wojaczkiem, a potem ze mną. Miałem wtedy tyle lat, co Rafał. Wszystko skleiło się w jakąś mentalną reinkarnację. Pamiętam, jak mnie jarał mit ofiary, ta niemożność zniesienia swojego losu. Niemożliwość udźwignięcia swojej wrażliwości, cierpienia. To było dla mnie cholernie ekscytujące. Młodzi ludzie często podniecają się upadłymi aniołami. Byłem święcie przekonany, że nie dożyję 27. roku życia. Tak myślałam… Co się stało, że zmienił Pan zadnie? Poznałem moją żonę. Stwierdziłem, że jednak chcę żyć. Dożyłem 36 lat, więc chyba jest ok (śmiech). […] Czytaj także: Trudne dzieciństwo, alkoholizm rodziców… Małgorzata Szumowska przeszła w życiu piekło Małgorzata Szumowska, Mateusz Kościukiewicz, Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni, 12.09.2013 rok Pan żadnej pracy się nie boi? Wczoraj koleżance wysiadł akumulator, więc pomogłem jej go naładować. Jestem dość staromodnym facetem. Zwyczajnym. W domu rozwiążę problem techniczny. Praca fizyczna nie jest mi obca. Wychowałem się na gospodarce. Co za oldskulowe sformułowanie! Ja w ogóle jestem oldskulowy. Nie mam mediów społecznościowych, jestem z epoki, w której nie było internetu, a jak pojawiły się telefony, to służyły do dzwonienia i pisania wiadomości. Było 20 SMS-ów za darmo, pamiętam, że skrupulatnie pilnowałem, komu je wysyłam, żeby nie płacić za dodatkowe, bo były bardzo drogie. Zagrał Pan u wielu reżyserów: Wajdy, Borcucha, Bajona, Bławuta, Koneckiego… Na planie u żony, Małgorzaty Szumowskiej, czuje się Pan emocjonalnie obnażony? Nie. Wręcz przeciwnie, to, że tak dobrze się znamy, szalenie ułatwia pracę. Nawet nie musimy za bardzo ze sobą rozmawiać. Wszystko jest jasne, wiadomo, o co chodzi. Na planie filmowym bardzo ważny jest czas. Czas jest horrendalnie drogi. Każda oszczędność czasu to oszczędność pieniędzy, które można wrzucić w produkcję i zrobić coś ekstra. Rozmawialiśmy o odpowiedzialności. Główny aktor jest jak majster na budowie: motywuje i daje ludziom energię, żeby wydajniej pracowali. _____ Cała rozmowa z aktorem będzie do przeczytania w nowej VIVIE!. Numer 22 już od 10 listopada można kupić w kioskach. W środku także wywiady z Małgorzatą Sochą, Agnieszką Holland i Magdaleną Łazarkiewicz oraz tekst o drodze na szczyt Natalii Janoszek. Zachęcamy do przeczytania. Czytaj także: Dziecko uratowało ich małżeństwo… Oto historia miłości Agaty Passent i Wojciecha Kuczoka Małgorzata Szumowska, 17/2022 VIVA! Okładka nowej VIVY!. Od 10.11.2022 w kioskach!
Małgorzata Szumowska: „Mam świadomość, że wiele osób źle mi życzy. Nie płaczę, gdy ktoś tu chce mi dowalić albo jawnie mnie nie znosi”
„Mnie się udało, komuś się nie udało i jest z tego powodu rozgoryczony”
Utytułowana polska reżyserka, scenarzystka i producentka. Kilka miesięcy temu Amerykańska Akademia Filmowa zaprosiła ją do swojego grona. „Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek. W Polsce nie szanuje się tak bardzo kobiet, jak mężczyzn. Podam ci przykład, w ciągu ostatnich czterech lat dostałam kilkadziesiąt ofert i propozycji pracy na rynku anglojęzycznym, a w Polsce praktycznie, gdybym nie organizowała sama swoich planów filmowych, nie robiłabym nic. Symboliczne”, mówi w nowym wywiadzie Beacie Nowickiej. Małgorzata Szumowska spełnia się też w życiu prywatnym jako mama i żona. Co mówi nam o swojej karierze, życiu prywatnym? Komu najwięcej zawdzięcza? Małgorzata Szumowska o sztuce, pasji tworzenia i życiu prywatnym Tato zawsze mi powtarzał: „Kiedy ci na czymś zależy, nie rób planu awaryjnego, bo zbyt łatwo się poddasz. Zrezygnujesz z marzeń, a potem będziesz nieszczęśliwa”. U mnie było to samo. Nie ma co jęczeć! Nie udało się, trudno, kopa w d… i do przodu. I tak cały czas. W filmówce miałam całą masę wymagających profesorów, którzy w dzisiejszych czasach zostaliby oskarżeni o niejedno przekroczenie, ale ja nie odczuwałam z ich strony żadnego naruszenia własnej przestrzeni. To były stosunki szorstko-partnerskie, bo oni chcieli nas nauczyć rzeczywistości kina, a to jest rzeczywistość bardzo brutalna, przynajmniej taka była do tej pory. Nikt się nie bawił w grzecznościowe formułki. Jak coś było złe, to było ch… albo do dupy. Pamiętam niejeden egzamin, na którym profesor krzyczał: „Co to, kurwa, jest?! Wyłączcie to gówno”. Albo człowiek to wytrzymał i szedł dalej, albo nie kończył tej szkoły. Wtedy nikt się nie zastanawiał nad tym, czy to jest dobre, czy złe, po prostu tak było. Niedawno spotkałam się z młodymi ludźmi z reżyserii, oni mają już inną wrażliwość, delikatnie się ze sobą obchodzą. Takie idą czasy i pewnie takie będzie kino. Jesteśmy w trakcie dużej transformacji. Jestem ciekawa ich punktu widzenia i tego, co będą dostrzegać, ja mogłam wiele przeoczyć, starając się w ogóle utrzymać na powierzchni. Kto był dla Ciebie wtedy najważniejszy? Jerzy Has. Nauczył mnie wszystkiego. Przede wszystkim dał mi możliwość zrobienia debiutu w studiu filmowym Indeks, tam powstał „Szczęśliwy człowiek”. Uważał, że jestem bardzo zdolna. Powtarzał: „Jeśli zrobisz w życiu jakąkolwiek karierę, coś ci wyjdzie, zawsze pobiegnie za tobą wataha wilków, która będzie tylko czekać, aż się przewrócisz, i cię dopadnie”. Jego „lekcje życia” były nieprzyjemne. Mówił, że to jest zawód dla silnych osób i trzeba być ze stali. O wszystkich mówił per ch… Uwielbiałam go. Uważam, że przygotował mnie do drogi filmowej, nie patrząc na to, czy jestem kobietą, czy mężczyzną. Chociaż uważał – i mówił o tym głośno – że mam ładne nogi. Moich kolegów strasznie irytowało, że mam fory u Hasa z powodu nóg. Było to zabawne… (śmiech). Agnieszka Holland w autobiografii też podkreśla, że kiedyś nikt nie patrzył na płeć, łącznie z nami samymi. Na reżyserię zdawało niewiele dziewczyn, nie miałyśmy z tego powodu ani taryfy ulgowej, ani nikt nas nie wytykał palcami. Każdy musiał zawalczyć o swoje. I faceci, i dziewczyny. Agnieszce pierwszej udało się przebić. De facto to ona rządziła zespołem filmowym X, była najważniejszą osobą obok Wajdy, miała silniejszą osobowość niż większość mężczyzn. Podobnie jak Ty. Podobnie jak ja. Wielu mężczyzn się mnie boi. A z drugiej strony jestem przekonana, że gdybym była mężczyzną, byłabym bardziej doceniana, szczególnie w Polsce. W naszej mentalności i kulturze wciąż jest głęboko osadzony stereotyp, że „prawdziwy” reżyserski sukces może osiągnąć tylko mężczyzna. Kobiece sukcesy zawsze są mniej celebrowane. Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek. W Polsce nie szanuje się tak bardzo kobiet, jak mężczyzn. Podam ci przykład, w ciągu ostatnich czterech lat dostałam kilkadziesiąt ofert i propozycji pracy na rynku anglojęzycznym, a w Polsce praktycznie, gdybym nie organizowała sama swoich planów filmowych, nie robiłabym nic. Symboliczne. Do naszego wywiadu zrobiliśmy sesję, która komuś może wydać się niepoważna. Kobieta w pewnym wieku, w podkoszulku i dżinsach… Niepoważne. Kiedy wyciekło nagranie, na którym Sanna Marin, premier Finlandii, tańczy i śpiewa na prywatnej imprezie, odsądzono ją od czci i wiary i uznano za niepoważną. Tylko dlatego, że jest młodą, atrakcyjną kobietą, która seksownie się porusza… …wataha wilków próbuje ją zdyskredytować. O tym mówił Wojciech Jerzy Has. No właśnie! Strasznie mnie to wkurzyło. Jako reżyserka też nie powinnam pokazywać, że jestem wysportowana albo atrakcyjna, bo natychmiast tracę na powadze i wiarygodności. Najlepiej, gdybym wyglądała jak mężczyzna po pięćdziesiątce, w garniturze. Wtedy byłabym dostojna i opiniotwórcza. Niestety taka jest Polska. Jesteśmy białym, katolickim, patriarchalnym społeczeństwem, tu nie ma żadnego tygla kulturowego. Zatem nie ma się co oburzać ani dziwić, że tak to funkcjonuje. Ale staram się z tym walczyć. Po to założyłam Instagram, chociaż nigdy wcześniej go nie prowadziłam. Chcę udowodnić, że w tym kraju można być kobietą dojrzałą, wykształconą, reżyserką, matką, robić sobie śmieszne zdjęcia, uprawiać sport i starzeć się tak, jak się chce. Jestem przeciwniczką ageizmu. Mogłabym być ambasadorką kobiet w okresie menopauzy. Pokazać, że nie ma się czego bać, zawsze można iść do przodu i robić to, co się chce, niezależnie od tego, jak cię oceniają inni. Czytaj też: Małgorzata Szumowska: „Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek” Jesteś w tym bardzo francuska. Rok życia we Francji bardzo mnie ukształtował. Podoba mi się stosunek Francuzek do swojego ciała, urody, stylu życia, sposobu ubierania się, bo jest w tym wolność i naturalność. Francuzki są przewrotne. Lubią podobać się przede wszystkim sobie i koleżankom, a dopiero potem mężczyznom. To jest w nich fantastyczne. Której kobiecie najwięcej zawdzięczasz zawodowo, emocjonalnie…? W moim życiu zawsze było dużo męskich idoli. Najpierw ojciec, potem Has, Kazimierz Karabasz, który też mnie sobie upatrzył, u niego zrobiłam „Ciszę”. Z kobiet oczywiście mama, bardzo dużo jej zawdzięczam. Nigdy nie była nadopiekuńcza, pierwsza mi pokazała, że człowiek żyje przede wszystkim dla siebie, nie dla innych. Na pewno Agnieszka Holland. Wspierała mnie od początku mojej drogi. I nawet jeśli z jej strony padały słowa krytyki, zawsze były konstruktywne. Bardzo mi imponuje jako kobieta filmowiec. Jest niesamowitą postacią swojego pokolenia. W trudnych pod każdym względem czasach komuny, otoczona przez samych mężczyzn, wybiła się i z przytupem zrobiła światową karierę. Drobna dziewczyna z Polski, niemówiąca na początku w żadnym obcym języku, ale bez kompleksów. Wszystkiego nauczyła się sama, tyle przetrwała. Przeszła przez najważniejsze festiwale w Cannes, Berlinie, Locarno, Wenecji, od kina autorskiego po hollywoodzkie z największymi gwiazdami. Zawsze imponowała mi jej siła. Uważam, że Agnieszka jest niezniszczalna. Ładnie to ujęłaś. Który film tak naprawdę podkręcił Twoją karierę? „Sponsoring” z Juliette Binoche? Nagroda na festiwalu w Berlinie w kategorii najlepsza reżyseria za „Body/Ciało” była chyba kluczowa. W jury był Darren Aronofsky i od razu chciał, żebym coś dla niego robiła. Nic z tego nie wyszło, ale wtedy poznałam swoich agentów amerykańskich, którzy sami się do mnie zgłosili. Więc można powiedzieć, że to był moment, który otworzył przede mną rynek anglojęzyczny. Ale wcześniej „33 sceny z życia” dostały nagrodę specjalną na festiwalu w Locarno. Dla mnie to był szok, pierwszy raz od 20 lat polski film dostał tam nagrodę. Właściwie każdy kolejny film był kamieniem milowym. Dzięki „Sponsoringowi” dostałam kilka propozycji z Francji, których jednak w końcu nie przyjęłam. [...] Rozmawiamy o tym, jak świat się zmienia. Twoje dzieci będą wchodziły w dorosłość w innej rzeczywistości. One już są w innym świecie. Mój syn ma 18 lat. Nie ma sensu dyskutować ze zmianami, więc nie dyskutuję. Przyglądam się im z dużą ciekawością. Moja córka ma dziewięć lat i dla niej to jest normalne, że kobiety wykonują te same zawody co mężczyźni. Nie rozumie, dlaczego samolotów, którymi lata, nie prowadzą kobiety. I dlaczego prawie sami mężczyźni są szefami kuchni. Nie wkurza się, po prostu nie wie, o co tu chodzi, i zadaje mi pytania. Można powiedzieć, że ma bardzo luźny stosunek do płci (śmiech). Może jak jej pokolenie dorośnie, to się w końcu zmieni? Chodzi do szkoły anglojęzycznej i ogląda rzeczywistość z innej perspektywy. W jej bajkach postacie LGBT są naturalnymi bohaterami. Wychowuje się w świecie nowych standardów. A jak będzie wyglądała jej przyszłość? Nie mam pojęcia. Słowo „inaczej” jest adekwatne, a ja lubię zmiany… Chciałabyś powiedzieć coś ważnego tamtej 24-letniej Małgośce? Nie wiem… Może, żeby była bardziej skupiona, wcześniej mi tego brakowało. Byłam roztrzepana, chciałam robić wszystko naraz i natychmiast. Skupienie pomaga w osiąganiu celu, ale tamta Małgośka i tak pewnie by się nie skupiła. Więc chyba nic bym jej nie powiedziała. Mama nigdy nie udzielała mi porad, raczej dawała przykład, jak należy żyć. Była osobą bardzo skupioną na sobie i to mi się podobało. Nie widzę w tym nic złego. Robiła mniej szkody dookoła, niż gdyby próbowała się naginać i składać w ofierze. Trzeba być sobą i żyć swoje życie, które jest bardzo krótkie. I tyle. Po wielkim sukcesie Twojego ostatniego filmu „Infinite Storm” jeden z polskich recenzentów zauważył, że właściwie od początku byłaś bardziej doceniana na świecie niż w Polsce. Wkurza Cię to? Has przepowiedział, że tak będzie. Zatem powiem szczerze, w ogóle nie zwracam na to uwagi. Mam świadomość, że wiele osób źle mi życzy. Staram się nie czynić ludziom krzywdy, ale nie płaczę, gdy ktoś tu chce mi dowalić albo jawnie mnie nie znosi. Takie jest prawo natury. Mnie się udało, komuś się nie udało i jest z tego powodu rozgoryczony. Na świecie jest masa osób, którym zazdroszczę. A może niekoniecznie? Często myślę o tym, co by było, gdybym osiągnęła wszystko, co chcę. Czego bym wtedy pragnęła? Ostatnio znajomy kupił piękny dom z ogrodem. Usiadłam w tym ogrodzie i powiedziałam, że też bym taki chciała mieć. Kolega na mnie popatrzył i zapytał: „Szuma, a co ty byś wtedy robiła?”. I miał rację! Prawdopodobnie byłabym nieszczęśliwa, że już go mam. Uważam, że życie jest drogą. Najfajniejsza jest droga sama w sobie i to, że nie wiesz, co czeka na ciebie za rogiem. Zawsze byłam tego ciekawa. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od 8 września.
Małgorzata Szumowska: „Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek”
Reżyserka bez znieczulenia opowiada nam o swojej filmowej drodze
Reżyserka, scenarzystka, producentka, żona, matka, kobieta dojrzała. Obok Agnieszki Holland najbardziej znana na świecie polska reżyserka. W czerwcu Amerykańska Akademia Filmowa zaprosiła ją do swojego grona. Małgorzata Szumowska bez znieczulenia opowiada Beacie Nowickiej o swojej filmowej drodze. Oglądałam wczoraj Twoją „Ciszę” z 1997 roku. Wciąż zachwyca. To 13-minutowa impresja bez słów o życiu rodziny na mazurskiej wsi, gdzie czas płynie wolno, między słowami, przyrodą i ludźmi. Dopiero kończyłaś filmówkę i już zostałaś obsypana nagrodami. „Cisza” została wtedy wpisana na listę 14 najlepszych filmów w historii filmówki. W owym czasie otwierał ją Polański i „Dwóch ludzi z szafą”, a ja zamykałam. Nagrody wiązały się też z podróżami. Jeździłam z „Ciszą” po całym świecie, spotkałam masę ludzi, odkryłam inny świat niż Polska lat 90. Podobnie było z „Wniebowstąpieniem”, etiudą moją i Michała Englerta – zresztą „Cisza” też była naszym wspólnym filmem. Trafiliśmy nawet do oficjalnej selekcji w Cannes. W bardzo młodym wieku zobaczyłam, jak wygląda międzynarodowy rynek filmowy. I bardzo szybko nabrałam apetytu, żeby stać się jego częścią. Kim wtedy byłaś? Wbrew pozorom chyba byłam bardzo podobną osobą do tej, którą jestem dzisiaj. Dla mnie czas płynie inaczej. Wciąż mam ten sam zapał i apetyt na życie. Teraz czuję się spokojniejsza i bogatsza w różne doświadczenia, bo wiem więcej o życiu i ludziach, to jedyna różnica. Nigdy nie miałam wielkich kompleksów i niczego się nie wstydziłam. Zostałam wychowana w specyficznym inteligenckim domu. Niestety dziś inteligenckie domy są na wymarciu. Wyniosłam z niego zaplecze intelektualne i pewność siebie. Wewnętrzny drive. Wciąż wierzę, że jak się czegoś bardzo chce, to się to osiąga. Jestem tego przykładem. Ale czasy naszej młodości to był wczesny kapitalizm w Polsce, nie było mediów społecznościowych… …które? Generują wiele kompleksów. Nie znam ludzi, którzy mieliby taką niezmąconą pewność siebie i apetyt na życie niezakłócony wstydem czy lękiem przed porażką. Pomimo że mamy teraz tak wiele udogodnień, w tym udogodnień dla kobiet, jest o wiele większa konkurencja i presja bycia bogatym albo sławnym, której wtedy nie było. Kiedyś sukcesem było dobro intelektualne, tak zostałam wychowana. Rodzice byli wymagający ideowo: bądź honorowym człowiekiem, reprezentuj coś sobą. Moim zadaniem nie było dużo zarabiać i osiągnąć pozycję społeczną warunkowaną przez pieniądze. Miałam robić coś wartościowego. Wydawało mi się, że kręcąc krótkie filmy, a potem długie na ważne tematy, spełniam tę misję. Miałam poczucie misyjności wyniesione z domu. Teraz pieniądze nobilitują cię do „lepszej” klasy społecznej, a nie ilość przeczytanych książek. [...] Zobacz też: Tylko w VIVIE! Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery Tato zawsze mi powtarzał: „Kiedy ci na czymś zależy, nie rób planu awaryjnego, bo zbyt łatwo się poddasz. Zrezygnujesz z marzeń, a potem będziesz nieszczęśliwa”. U mnie było to samo. Nie ma co jęczeć! Nie udało się, trudno, kopa w d… i do przodu. I tak cały czas. W filmówce miałam całą masę wymagających profesorów, którzy w dzisiejszych czasach zostaliby oskarżeni o niejedno przekroczenie, ale ja nie odczuwałam z ich strony żadnego naruszenia własnej przestrzeni. To były stosunki szorstko-partnerskie, bo oni chcieli nas nauczyć rzeczywistości kina, a to jest rzeczywistość bardzo brutalna, przynajmniej taka była do tej pory. Nikt się nie bawił w grzecznościowe formułki. Jak coś było złe, to było ch… albo do dupy. Pamiętam niejeden egzamin, na którym profesor krzyczał: „Co to, kurwa, jest?! Wyłączcie to gówno”. Albo człowiek to wytrzymał i szedł dalej, albo nie kończył tej szkoły. Wtedy nikt się nie zastanawiał nad tym, czy to jest dobre, czy złe, po prostu tak było. Niedawno spotkałam się z młodymi ludźmi z reżyserii, oni mają już inną wrażliwość, delikatnie się ze sobą obchodzą. Takie idą czasy i pewnie takie będzie kino. Jesteśmy w trakcie dużej transformacji. Jestem ciekawa ich punktu widzenia i tego, co będą dostrzegać, ja mogłam wiele przeoczyć, starając się w ogóle utrzymać na powierzchni. Kto był dla Ciebie wtedy najważniejszy? Jerzy Has. Nauczył mnie wszystkiego. Przede wszystkim dał mi możliwość zrobienia debiutu w studiu filmowym Indeks, tam powstał „Szczęśliwy człowiek”. Uważał, że jestem bardzo zdolna. Powtarzał: „Jeśli zrobisz w życiu jakąkolwiek karierę, coś ci wyjdzie, zawsze pobiegnie za tobą wataha wilków, która będzie tylko czekać, aż się przewrócisz, i cię dopadnie”. Jego „lekcje życia” były nieprzyjemne. Mówił, że to jest zawód dla silnych osób i trzeba być ze stali. O wszystkich mówił per ch… Uwielbiałam go. Uważam, że przygotował mnie do drogi filmowej, nie patrząc na to, czy jestem kobietą, czy mężczyzną. Chociaż uważał – i mówił o tym głośno – że mam ładne nogi. Moich kolegów strasznie irytowało, że mam fory u Hasa z powodu nóg. Było to zabawne… (śmiech). Agnieszka Holland w autobiografii też podkreśla, że kiedyś nikt nie patrzył na płeć, łącznie z nami samymi. Na reżyserię zdawało niewiele dziewczyn, nie miałyśmy z tego powodu ani taryfy ulgowej, ani nikt nas nie wytykał palcami. Każdy musiał zawalczyć o swoje. I faceci, i dziewczyny. Agnieszce pierwszej udało się przebić. De facto to ona rządziła zespołem filmowym X, była najważniejszą osobą obok Wajdy, miała silniejszą osobowość niż większość mężczyzn. Podobnie jak Ty. Podobnie jak ja. Wielu mężczyzn się mnie boi. A z drugiej strony jestem przekonana, że gdybym była mężczyzną, byłabym bardziej doceniana, szczególnie w Polsce. W naszej mentalności i kulturze wciąż jest głęboko osadzony stereotyp, że „prawdziwy” reżyserski sukces może osiągnąć tylko mężczyzna. Kobiece sukcesy zawsze są mniej celebrowane. Mam duży dorobek, gdyby to był dorobek faceta, wzbudzałby większy szacunek. W Polsce nie szanuje się tak bardzo kobiet, jak mężczyzn. Podam ci przykład, w ciągu ostatnich czterech lat dostałam kilkadziesiąt ofert i propozycji pracy na rynku anglojęzycznym, a w Polsce praktycznie, gdybym nie organizowała sama swoich planów filmowych, nie robiłabym nic. Symboliczne. Do naszego wywiadu zrobiliśmy sesję, która komuś może wydać się niepoważna. Kobieta w pewnym wieku, w podkoszulku i dżinsach… Niepoważne. Kiedy wyciekło nagranie, na którym Sanna Marin, premier Finlandii, tańczy i śpiewa na prywatnej imprezie, odsądzono ją od czci i wiary i uznano za niepoważną. Tylko dlatego, że jest młodą, atrakcyjną kobietą, która seksownie się porusza… …wataha wilków próbuje ją zdyskredytować. O tym mówił Wojciech Jerzy Has. No właśnie! Strasznie mnie to wkurzyło. Jako reżyserka też nie powinnam pokazywać, że jestem wysportowana albo atrakcyjna, bo natychmiast tracę na powadze i wiarygodności. Najlepiej, gdybym wyglądała jak mężczyzna po pięćdziesiątce, w garniturze. Wtedy byłabym dostojna i opiniotwórcza. Niestety taka jest Polska. Jesteśmy białym, katolickim, patriarchalnym społeczeństwem, tu nie ma żadnego tygla kulturowego. Zatem nie ma się co oburzać ani dziwić, że tak to funkcjonuje. Ale staram się z tym walczyć. Po to założyłam Instagram, chociaż nigdy wcześniej go nie prowadziłam. Chcę udowodnić, że w tym kraju można być kobietą dojrzałą, wykształconą, reżyserką, matką, robić sobie śmieszne zdjęcia, uprawiać sport i starzeć się tak, jak się chce. Jestem przeciwniczką ageizmu. Mogłabym być ambasadorką kobiet w okresie menopauzy. Pokazać, że nie ma się czego bać, zawsze można iść do przodu i robić to, co się chce, niezależnie od tego, jak cię oceniają inni. [...] Po wielkim sukcesie Twojego ostatniego filmu „Infinite Storm” jeden z polskich recenzentów zauważył, że właściwie od początku byłaś bardziej doceniana na świecie niż w Polsce. Wkurza Cię to? Has przepowiedział, że tak będzie. Zatem powiem szczerze, w ogóle nie zwracam na to uwagi. Mam świadomość, że wiele osób źle mi życzy. Staram się nie czynić ludziom krzywdy, ale nie płaczę, gdy ktoś tu chce mi dowalić albo jawnie mnie nie znosi. Takie jest prawo natury. Mnie się udało, komuś się nie udało i jest z tego powodu rozgoryczony. Na świecie jest masa osób, którym zazdroszczę. A może niekoniecznie? Często myślę o tym, co by było, gdybym osiągnęła wszystko, co chcę. Czego bym wtedy pragnęła? Ostatnio znajomy kupił piękny dom z ogrodem. Usiadłam w tym ogrodzie i powiedziałam, że też bym taki chciała mieć. Kolega na mnie popatrzył i zapytał: „Szuma, a co ty byś wtedy robiła?”. I miał rację! Prawdopodobnie byłabym nieszczęśliwa, że już go mam. Uważam, że życie jest drogą. Najfajniejsza jest droga sama w sobie i to, że nie wiesz, co czeka na ciebie za rogiem. Zawsze byłam tego ciekawa. Nowa VIVA! w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku 8 września. Czytaj też: Halina i Jan Machulscy – w ich małżeństwie były zdrady, ale była też niesamowita więź
Dwa pokolenia aktorek. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery
Różczka, Ostaszewska, Łabacz, Opozda... Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja
Oddajemy w Wasze ręce wyjątkowy filmowy numer VIVY! To pierwszy taki numer w historii naszego magazynu, choć gwiazdy polskiego kina od początku istnienia są naszymi ukochanymi bohaterami. Kino to sztuka, bez której dziś nie wyobrażamy sobie życia, tym bardziej cieszy, że w tym roku po raz pierwszy też możemy patronować 47. już Festiwalowi Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Zabieramy Was więc w filmową podróż. Kamera, akcja. Usiądźcie wygodnie. Jak w kinie… Gwiazdy Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni Z okazji Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni zaprosiliśmy na okładki i do naszej niezwykłej sesji dwa pokolenia aktorek – gwiazdy, „dzisiaj” i „jutra”. Mistrzynie i artystki, które dopiero stoją na progu wielkiej kariery. Wszystkie zobaczymy w festiwalowych filmach. Mają różne doświadczenia, ale łączy je ta sama pasja i poczucie, że aktorstwo to coś więcej niż zawód. Katarzyna Herman mówi: „W aktorstwie czasem jest blichtr, przyjemność i piękne sesje. A czasem dostaje się po d… Nie da się tego zawodu przejść bezkosztowo, szczególnie gdy chce się być twórczym”. „Ten zawód nauczył mnie życia, odkrywania prawdy o sobie, głębszego spojrzenia na drugiego człowieka”, tłumaczy Maria Pakulnis. A Magdalena Różczka wyznaje: „W aktorstwie są pułapki. Można odlecieć ze szczęścia, a gdy nie idzie, wpaść w dół, w depresję. Trzeba złapać balans”. Zobacz też: Diane Keaton przez lata była wielką miłością Ala Pacino. Jak zaczęła się ich historia? Od lewej: Maria Pakulnis, Agnieszka Żulewska, Marta Nieradkiewicz, Aleksandra Konieczna, Maja Ostaszewska, Jowita Budnik. Z przodu siedzą: Magdalena Różczka i Katarzyna Herman. Z kolei Agnieszka Radzikowska mówi nam: „Zawsze podglądałam starsze pokolenie aktorek, uczyłam się od nich, czym jest warsztat, profesjonalizm, na czym polega siła w tym zawodzie”. A Michalina Łabacz podkreśla: „Aktorstwo to praca na tak zwanym otwartym sercu, na emocjach, uczymy się od siebie nawzajem”. „Jesteśmy bardziej świadome siebie, nie musimy na nic »zasłużyć«. Chcemy być partnerkami w pracy”, dodaje Agata Turkot. Od lewej: Agata Turkot, Magdalena Wieczorek, Waleria Gorobets, Agnieszka Radzikowska, Marta Stalmierska, Joanna Opozda, Alicja Wieniawa-Narkiewicz, Michalina Łabacz. Nowy numer VIVY! w punktach sprzedaży w całej Polsce od 8 września Co jeszcze w nowej VIVIE! 17/2022 Kinga Dębska o kobiecie w polskim kinie specjalnie dla nas pisze uznana reżyserka i scenarzystka. Filip Bajon. Zdobywca Platynowych Lwów, polski Fellini. Nam opowiada o miłości do kina, książek i ojcostwie. Małgorzata Szumowska - jedna z najbardziej znanych na świecie polskich reżyserek w rozmowie „bez znieczulenia”. W VIVA! Podróże. Po Gdyni – ukochanym mieście aktorki Anny Przybylskiej oprowadza nas jej córka Oliwia Bieniuk. A także: Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni ma już 47 lat! Był zawsze świętem polskiego kina, miejscem buntu, targowiskiem próżności. Oto jego historia!
Naomi Watts zagra w filmie Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta
Jaką rolę zagra aktorka w polskiej produkcji?
Naomi Watts zagra główną rolę w dramacie „Infinity Storm” – najnowszym filmie Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Aktorka znana jest z takich filmów jak „The Ring”, „King Kong”, czy „Niemożliwe”, który w 2013 roku przyniósł jej nominację do Oscara w kategorii Najlepsza Aktorka Pierwszoplanowa. Naomi Watts w filmie Szumowskiej – kogo zagra? Scenariusz Josha Rollinsa został oparty na historii Pam Bales. Pam jest przewodniczką górską i pielęgniarką. Bohaterka pewnego dnia wybiera się na samotną wędrówkę w górę Mount Washinton. W trakcie gwałtownego załamania pogody Pam znajduje ślady sportowych butów na śniegu. Zaczyna poszukiwania nieprzygotowanego turysty, a jej heroiczna postawa sprawia, że przeprowadza w pojedynkę akcję ratunkową podczas burzy śnieżnej. Historia Pan Bales pierwotnie została opisana w artykule „High Places: Footprints in the Snow Lead to an Emotional Rescue” przez Ty Gagne. Pam to niezwykła i odważna kobieta, której podróż jest wciągająca i pełna nadziei. Josh Rollins stworzył mocną i emocjonalną historię o woli przetrwania, która jest bardzo potrzebna w tych mrocznych czasach. Nie mogę się doczekać pracy nad tym projektem– mówi Małgorzata Szumowska. Polski kandydat do Oscara „Infinity Storm”, będzie drugim w karierze Małgorzaty Szumowskiej filmem anglojęzycznym. Pierwszy „Córka Boga” miał swoją premierę w 2019 roku. Ze względu na panującą pandemię, wciąż nie odbyła się premiera filmu „Śniegu już nigdy nie będzie”. Mimo to, wspomniane dzieło w reżyserii Szumowskiej jest polskim kandydatem do Oscara w kategorii Najlepszy Pełnometrażowy Film Międzynarodowy. Nominacje oscarowe poznamy już 15 marca. Przesunięta ze względu na COVID-19 gala rozdania nagród odbędzie się dopiero 25 kwietnia 2021. Czy film Małgorzaty Szumowskiej otrzyma nagrodę akademii? Będziemy trzymać kciuki!
Najlepiej ubrane gwiazdy w Wenecji to Polki! Rosati, Ostaszewska, Szumowska…
Wiemy, co miały na sobie! Która z nich wyglądała najlepiej?
Polskie gwiazdy błyszczą na festiwalu filmowym w Wenecji2020! Weronika Rosati, Maja Ostaszewska i Małgorzata Szumowska pojawiły się w niesamowitych kreacjach na czerwonym dywanie przed oficjalną wieczorną premierą filmu „Śniegu już nigdy nie będzie”. Kto zaprojektował te wspaniałe suknie? Jakimi fryzurami i makijażem gwiazdy dopełniły swoje looki? Weronika Rosati w białej sukni projektu Teresy Rosati na festiwalu w Wenecji 2020 Weronika wybrała na ten niezwykle ważny wieczór suknię projekty własnej mamy - Teresy Rosati. Biała kreacja, wykonana z delikatnego tiulu prezentuje się niebiańsko! Suknia została ozdobiona kwiatowymi haftami. Choć nie widać tego na czerwonym dywanie, to Weronika miała maseczkę ochronną, która idealnie korespondowała z kreacją i była ozdobiona w ten sam sposób, co suknia! Makijaż i fryzura Weroniki Rosati w Wenecji Weronika postawiła na klasykę w stylu Hollywood. Włosy ułożone w delikatne fale pięknie układały się na ramionach gwiazdy. Mocny makijaż oczu to charakterystyczny element wizerunku Weroniki. Czarny eyeliner wydobył ciekawy kolor tęczówki aktorki. Usta w kolorze nude to sprytne rozwiązanie - przy obowiązku noszenia maseczek ochronnych właśnie taki kolor sprawdza się najlepiej! Maja Ostaszewska w seksownej czerni na festiwalu w Wenecji 2020 Czy Weronika i Maja ustaliły przed imprezą swoje kreacje? Prawdopodobnie tak! Biała „anielska” Rosati i czarna „drapieżna” Ostaszewska to chyba nie może być przypadek! Czarna suknia z przezroczystymi wstawkami po bokach robi niesamowite wrażenie. Dziś rano Ostaszewska wybrała na czerwony dywan wspaniały biały garnitur projektu Macieja Zienia i trzeba przyznać, że wieczorna stylizacja jest równie imponująca! Srebrne buty, długie kolczyki i czarna błyszcząca torebka to modowa kropka nad „i”. Fryzura i makijaż Mai Ostaszewskiej na festiwalu w Wenecji 2020 Ostaszewska postawiła na bardzo odważny, mocno połyskujący makijaż oczu! Podobnie jak Weronika wybrał szminkę w naturalnym kolorze. Krótkie, kręcone włosy aktorki zostały zaczesane z przodu do tyłu i uniesione. Prosto i pięknie! Małgorzata Szumowska błyszczy na czerwonym dywanie festiwalu w Wenecji 2020 Nie możemy nie wspomnieć o stylizacji Małgorzaty Szumowskiej. Rzadko widujemy polską reżyserkę w wieczorowych kreacjach. A szkoda, bo potrafi je nosić! I ma odwagę! Na dzisiejszy wieczór wybrała suknię na cieniutkich ramiączkach, zdobioną cekinami.
„Hejter”, „Supernova”, „Sweat”... PISF wybierze polskiego kandydata do Oscara
Który z tych filmów będzie miał szansę na statuetkę?
Polski Instytut Sztuki Filmowej ogłosił we wtorek listę filmów, spośród których wybierze polskiego kandydata do Oscara w kategorii „film zagraniczny”! Decyzję podejmie Komisja Oscarowa już w poniedziałek, 10 sierpnia o godzinie 11. PISF ogłasza listę polskich kandydatów do Oscara 2021 Przewodniczącym Komisji jest Jan A.P. Kaczmarek, uznany kompozytor, laureat Oscara za muzykę do filmu Marzyciel. W skład Komisji wchodzą także Radosław Śmigulski (dyrektor Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej), Leszek Bodzak (producent, m.in. filmu Boże Ciało), Dorota Kobiela (reżyserka, nominowana do Oscara za film animowany Twój Vincent), Łukasz Żal (autor zdjęć, nominowany do Oscara za zdjęcia do filmów Ida i Zimna wojna), oraz Małgorzata Szczepkowska-Kalemba (kierownik Działu Produkcji Filmowej i Rozwoju Projektów PISF). Ze względu na panującą pandemię koronawirusa, 93. gala rozdania nagród Amerykańskiej Akademii Filmowej odbędzie się nieco później niż zazwyczaj. Przyszłoroczne wręczenie Oscarów zaplanowane jest na 25 kwietnia 2021 roku. Oficjalną listę wszystkich nominacji poznamy już 15 marca. Na liście Komisji znalazły się tak głośne tytuły, jak Sala samobójców. Hejter Jana Komasy, Śniegu już nigdy nie będzie Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta, czy Supernova Bartosza Kruhlika. Kto jeszcze ma szansę na walkę o prestiżową statuetkę? Zobaczcie nasze wideo! Źródło: PISF
Nowy film Małgorzaty Szumowskiej już dostępny na platformie Netflix!
O Małgorzacie Szumowskiej słyszał już cały świat, a jej produkcje były nagradzane na najbardziej prestiżowych festiwalach. Reżyserka jest laureatką dwóch Srebrnych Niedźwiedzi na festiwalu w Berlinie, które otrzymała za filmy: Body/Ciało oraz Twarz. W zeszłym roku wzięła natomiast udział w konkursie sekcji Special Presentations Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto. Jej film The Other Lamb zebrał tam fantastyczne recenzje! Od 27 maja możemy go obejrzeć na platformie Netflix. View Ediplayer on the source website Fabuła filmu "The Other Lamb" Krytycy porównują horror polskiej reżyserki do słynnego serialu Opowieść Podręcznej oraz do filmów światowej sławy kontrowersyjnego twórcy Larsa von Triera. Wskazują również na podobieństwo do świetnego Midsommar. W biały dzień. Produkcja wzbudza więc ogromne emocje! Co jeszcze o niej wiemy? Jak w swojej recenzji podaje amerykańskie czasopismo The Hollywood Reporter, „wprawa z jaką Małgorzata Szumowska panuje nad kamerą sprawia, że oglądanie filmu to czysta przyjemność”. Mimo iż jego temat do najprzyjemniejszych nie należy. The Other Lamb opowiada historię tajemniczej komuny, organizującej sobie życie w lesie, z daleka od jakiejkolwiek cywilizacji. W sekcie żyje kilkanaście kobiet, a przewodzi im mężczyzna zwany Pasterzem, do którego podopieczne odnoszą się z fanatycznym wręcz oddaniem. To on decyduje o wszystkim co dzieje się w komunie, wskazuje uczennicom drogę, ma moc udzielania sakramentów. Przeprowadza również specyficzne msze, które wprowadzają członkinie sekty w stan ekstazy. Kobiety pragną za wszelką cenę zdobyć przychylność Pasterza i boją się zrobić cokolwiek co mogłoby wywołać jego gniew. Ale Selah, jedna z dziewcząt, postanawia wyłamać się z szeregu, mimo grożących jej konsekwencji. Wszystko za sprawą tajemniczych wizji, które nawiedzają młodą mieszkankę komuny. Zmuszają ją one do zakwestionowania nauk Pasterza i poddania w wątpliwość świata, w którym żyje. Jak czytamy w recenzji na Onet Film: „Szumowska prezentuje kolejny z wykreowanych z pomocą i przy udziale Michała Englerta światów, i jest on tyleż niepokojący, co bez reszty fascynujący. Mieszają się tu ideologie i świadectwa, symbole i metafory, religijność i świeckość, wiara i zwątpienie. To dla polskiej reżyserki z pewnością skok na głęboką wodę, papierek lakmusowy międzynarodowego wymiaru jej twórczości i prawdziwa próba sił przede wszystkim ze współczesnym kinem europejskim”. Obsada filmu „The Other Lamb” Małgorzata Szumowska kręciła już filmy z międzynarodową obsadą, jednak The Other Lamb jest jej pierwszą całkowicie anglojęzyczną produkcją. Kogo więc zobaczymy na ekranie? W roli Selah wystąpiła znana z Zabicia świętego jelenia Jorgosa Lantimosa oraz Vox Lux z Natalie Portman, Raffey Cassidy. W Pasterza wcielił się Michiel Huisman, który zasłynął rolą Daario Naharis w serialu Gra o tron. W filmie nie pojawił się ani jeden polski aktor, jednak wśród twórców możemy znaleźć kilka rodzimych nazwisk. Przepiękne zdjęcia wykonał Michał Englert, natomiast za montaż odpowiada twórca Zimnej Wojny – Jarosław Kamiński. Zwiastun filmu „The Other Lamb” View oEmbed on the source website
Małgorzata Szumowska wyreżyserowała film dla domu mody Miu Miu!
Podczas tegorocznego Nowojorskiego Tygodnia Mody swoją amerykańską premierę miał wyreżyserowany przez Małgorzatę Szumowską krótkometrażowy film zatytułowany Nightwalk. Został on zrealizowany w ramach prestiżowego cyklu Womens Tales, czyli Kobiece opowieści, który stworzył dom mody Miu Miu. Serię filmów reżyserowanych przez kobiety firmuje sama Miuccia Prada. To nie tylko wielki sukces polskiej reżyserki, ale również aktorów! W produkcji wystąpiła m.in. Maja Ostaszewska. View Ediplayer on the source website Film Małgorzaty Szumowskiej „Nightwalk” Małgorzata Szumowska jest dziewiętnastą z kolei reżyserką zaproszoną przez włoską projektantkę do tego projektu. Przed nią krótkie filmy zrealizowały m.in. Lynn Ramsey, Agnes Varda, Chloe Sevigny i Dakota Fanning. Cykl zapoczątkowała w 2011 roku premiera filmu The Powder Room w reżyserii Zoe Cassavetes (córki aktorki Gena Rowlands i reżysera Johna Cassavetesa). W filmie Nightwalk w rolach głównych występują Raffey Cassidy, którą niedawno (m.in. Vox Lux, Królewna Śnieżka i Łowca), Maja Ostaszewska i Filip Rutkowski. Za zdjęcia odpowiedzialny jest Michał Englert, a muzykę do filmu stworzyła Hania Rani. Małgorzacie Szumowskiej i pozostałym twórcom Nightwalk gratulujemy! View Burdaffi on the source website
The Other Lamb Małgorzaty Szumowskiej został entuzjastycznie przyjęty na Festiwalu Filmowym w Toronto
Czy to pierwszy krok w drodze po Oscara?
Najnowszy film Małgorzaty Szumowskiej The Other Lamb znalazł się w programie tegorocznego Festiwalu Filmowego w Toronto. To najważniejszy festiwal filmowy Ameryki Północnej. Często jest też pierwszym krokiem dla filmu w drodze po Oscara. The Other Lamb był on wyświetlany w sekcji pokazów specjalnych. To największa produkcja w dorobku polskiej reżyserki. Jest to też jej pierwszy film anglojęzyczny. Pierwsze recenzje po pokazie są entuzjastyczne. Film zachwycił krytyków, którzy określili polską reżyserkę mianem „wizjonerki”. „The Other Lamb” Małgorzaty Szumowskiej na Festiwalu w Toronto To duże wyróżnienie dla najczęściej nagradzanej polskiej reżyserki. Jej film miał na festiwalu swoją światową premierę i został pokazany obok produkcji, takich jak Joker z Joaquinem Phoenixem, Ford v. Ferrari z Chrstianem Balem i Mattem Damonem czy Ból i blask Pedro Almodovara. The Other Lamb to historia młodej dziewczyny, wychowanej w sekcie pod przewodnictwem Shepherda. Po świętym rytuale, któremu zostaje poddana, zaczyna mieć wizje. Rzeczywistość i wszystko, w co wierzyła do tej chwili, wydają jej się potem wątpliwe. Zdjęcia do filmu powstawały w Irlandii. Ich autorem jest Michał Englert. Scenariusz napisała australijska scenarzystka Catherine S. McMullen. Przed ekranizacją został on nagrodzony prestiżowymi wyróżnieniami Black List i Blood List – są to nagrody dla najlepszego niezrealizowanego scenariusza oraz najlepszego scenariusza z gatunku thriller/dark fantasy/horror. W obsadzie The Other Lamb znaleźli się: Raffey Cassidy, Michiel Huisman oraz Denise Gough. Po pokazie nie brakuje zachwytów krytyków. „Niezaprzeczalna uczta dla zmysłów. Jeden z najpiękniejszych wizualnie i najbardziej klimatycznych filmów roku” (Mina Takla, Awards Watch), „Oczaruje widzów i krytyków” (Dennis Harvey, Variety), „Prawdziwy horror o toksycznej męskości i nadużywaniu władzy. Szumowska jest reżyserską wizjonerką” (Allan Hunter, Screen Daily), czytamy w recenzjach. To kolejny międzynarodowy sukces Małgorzaty Szumowskiej. Na festiwalu w Berlinie jako pierwsza Polka zdobyła dwa Srebrne Niedźwiedzie za filmy Body/Ciało (w kategorii najlepsza reżyseria) i Twarz (najlepszy film – Grand Prix Jury). Jest też laureatką Europejskiej Nagrody Filmowej publiczności za Body/Ciało. W ubiegłym roku zasiadała w jury Festiwalu Filmowego w Wenecji. Na polskim gruncie zdobyła między innymi cztery Orły i dziewięć Złotych Lwów. W swoich filmach nie boi się podejmować trudnych tematów. Bezkompromisowo i celnie uderza w kompleksy i obnaża maski społeczeństwa. W kraju często wywołuje burze, ale za granicą jest jednoznacznie ceniona. Film The Other Lamb na ekrany polskich kin wejdzie w 2020 roku.
Berlinale po polsku. Polscy filmowcy na festiwalu filmowym w Berlinie
Kto został nagrodzony podczas Berlinale?
Polscy filmowcy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie prezentują swoje dzieła już od 1965 roku. Od tej pory na berlińskim festiwalu można było zobaczyć filmy niemal wszystkich najlepszych polskich reżyserów, w tym m.in. Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Jerzego Skolimowskiego czy Małgorzaty Szumowskiej. Polskie produkcje nie miały szczęścia do Złotych Niedźwiedzi. Największe wyróżnienia festiwalu Berlinale otrzymali jedynie Roman Polański i Jerzy Skolimowski, ale za filmy, które powstały poza granicami Polski. Złotym Niedźwiedziem może pochwalić się jeszcze Piotr Karwas, którego animacja Maski została nagrodzona w kategorii dla najlepszych filmów krótkometrażowych. O wiele lepiej wygląda sytuacja, jeśli chodzi o Srebrne Niedźwiedzie. Te w ciągu blisko siedemdziesięciu lat trwania festiwalu trafiły do kilkunastu polskich twórców: reżyserów, aktorów, operatorów czy kompozytorów. Oto polska historia festiwalu Berlinale. Polacy na Berlinale, lata 1965-1975 Polski udział na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie rozpoczął w 1965 roku nakręconym już poza granicami Polski thrillerem Wstręt Roman Polański. Film z udziałem Catherine Deneuve brał udział w konkursie głównym berlińskiego festiwalu. Przegrał rywalizację o Złotego Niedźwiedzia z filmem Alphaville w reżyserii Jeana-Luca Godarda. Na pocieszenie został Polańskiemu Srebrny Niedźwiedź w kategorii: Nadzwyczajna nagroda jury oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Rok później Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił już w ręce Polańskiego. Najważniejszą nagrodę festiwalu filmowego Berlinale otrzymał za film Matnia. W tym samym 1966 roku Srebrny Niedźwiedź trafił jeszcze do Waleriana Borowczyka. Jego Rozalia otrzymała nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Złotą passę polskich reżyserów na festiwalu filmowym w Berlinie kontynuował w 1967 roku Jerzy Skolimowski, który został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem za nakręcony w Belgii film Start. Filmowi Skolimowskiego przypadła też Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). W kolejnych latach Polański i Borowczyk ponownie zostali nagrodzeni za swoje filmy. W 1972 roku Weekend z mistrzem wyreżyserowany przez Polańskiego i Franka Simona otrzymał Wyróżnienie Specjalne dla filmu dokumentalnego, a także brał udział w konkursie głównym festiwalu, przegrywając z filmem Opowieści kanterberyjskie Piera Paola Pasoliniego. Z kolei w tym samym roku specjalna Nagroda Interfilm Grand Prix trafiła w ręce Borowczyka za film Blanka. Wcześniej, bo w 1968 roku, swoją obecność na Berlinale po raz pierwszy zaznaczył Andrzej Wajda. Jego film Bramy raju brał udział w konkursie głównym. Musiał jednak uznać wyższość filmu Jana Troella Na kogo wypadnie. Podobny debiut na festiwalu w Berlinie zaliczył też w 1975 roku Krzysztof Zanussi. Bilans kwartalny w jego reżyserii został uhonorowany nagrodą specjalną Katolickiego Biura Filmowego (OCIC). Brał też udział w konkursie głównym festiwalu ulegając Adopcji Márty Mészáros. Polacy na Berlinale, lata 1976-1982 Kolejne edycje Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie polscy artyści rozpoczęli od dużego sukcesu. W 1976 roku Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki trafił w ręce Jadwigi Barańskiej. Polska aktorka została uhonorowana za rolę Barbary Niechcic w filmie Jerzego Antczaka Noce i dnie. Filmowi Antczaka przypadła też Specjalna Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). Zarówno Noce i dnie jak i Zaklęte rewiry Janusza Majewskiego brały udział w konkursie głównym Berlinale ’76, ale przegrały z filmem Roberta Altmana Buffalo Bill i Indianie. Dwa lata później kolejny Srebrny Niedźwiedź trafił do Jerzego Kawalerowicza za wybitny wkład artystyczny. Kawalerowicz zaprezentował w konkursie głównym film Śmierć prezydenta, ale Złoty Niedźwiedź przypadł wtedy filmom Las Palabras de Max Emilia Martíneza Lázaro oraz Pstrągi (1978) José Luisa Garcíi Sáncheza. W 1980 roku swoje filmy w Berlinale zaprezentowali Andrzej Wajda i Krzysztof Kieślowski. Amator Kieślowskiego otrzymał w Berlinie specjalną nagrodę Interfilm im. Otto Dibeliusa na forum Nowe Kino. Dyrygent Wajdy startował w konkursie głównym ulegając filmom Heartland Richarda Pearce’a i Palermo czy Wolfsburg Wernera Schroetera. Na osłodę pozostał Srebrny Niedźwiedź dla Andrzeja Seweryna za rolę Adama Pietryka w filmie Wajdy. Nowy rozdział w polskim udziale na festiwalu filmowym Berlinale rozpoczęła w 1981 roku Agnieszka Holland. Jej Gorączka startowała w konkursie głównym ulegając filmowi Szybciej, Szybciej Carlosa Saury. Występująca w Gorączce Barbara Grabowska została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki. Jednak jej dalsza kariera nie potoczyła się tak jak można by się tego spodziewać. Aktorka zginęła w nieszczęśliwym wypadku kolejowym w okolicach Częstochowy. Rok później Berlin należał do Wojciecha Marczewskiego, którego Dreszcze zebrały aż cztery nagrody w tym specjalnego Srebrnego Niedźwiedzia. Oprócz niego w ręce reżysera trafiły dwie nagrody specjalne: Nagroda Interfilm – wyróżnienie oraz Nagroda Międzynarodowego Stowarzyszenia Kin Artystycznych (CICAE) oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). W konkursie głównym Dreszcze musiały jednak uznać wyższość filmu Rainera Wernera Fassbindera Tęsknota Veroniki Voss. Polacy na Berlinale, lata 1986-1997 Cztery lata trzeba było czekać na kolejny polski akcent w Berlinie. W 1986 roku Kobieta z prowincji Andrzeja Barańskiego otrzymała tam Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) na forum Nowe Kino. Rok później Siekierezada Witolda Leszczyńskiego została uhonorowana tą samą nagrodą. Do filmu Leszczyńskiego trafiła też nagroda specjalna Interfilm im. Otto Dibeliusa. W 1987 roku w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy startował też film Nerwowe życie kosmosu Piotra Dumały. W następnym roku o Złotego Niedźwiedzia (nagroda przypadła ostatecznie filmowi Czerwone sorgo Yimou Zhanga) rywalizowały Biesy Andrzeja Wajdy i Matka królów Janusza Zaorskiego. Zaorski za wybitne osiągnięcia filmowe otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia, a Matka królów otrzymała specjalne wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Kolejna przerwa między sukcesami polskiego kina na festiwalu w Berlinie trwała aż sześć lat. W 1994 roku złą passę przerwał Krzysztof Kieślowski zdobywając Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Trzy kolory: Biały. Startował też ze swoim filmem w konkursie głównym, ale przegrał z filmem Jima Sheridana W imię ojca. Dwa lata później Srebrny Niedźwiedź za wybitny wkład artystyczny trafił w ręce Andrzeja Wajdy. Jego Wielki tydzień bezskutecznie rywalizował w konkursie głównym z filmem Anga Lee Rozważna i romantyczna. W 1997 roku w konkursie głównym startował kolejny film Wajdy Panna Nikt. Złotego Niedźwiedzia otrzymał jednak Skandalista Larry Flynt Milosa Formana. W tym samym roku Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą muzykę został nagrodzony Zbigniew Preisner. Nagroda przypadła mu za kompozycje do zagranicznego filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Z kolei Nagrodą Specjalną Funduszu Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci (UNICEF) został uhonorowany Paweł Łoziński za film Kratka. Polacy na Berlinale, lata 1999-2009 Najważniejsze polskie wyróżnienia w kolejnych edycjach Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie przypadły autorom filmów krótkometrażowych. W 1999 roku Złoty Niedźwiedź trafił do rąk urodzonego w Łodzi Piotra Karwasa za niemiecko-polską koprodukcję Maski. Sześć lat później pochodząca z Koszalina Izabela Plucińska zwyciężyła Srebrnego Niedźwiedzia za krótkometrażówkę Jam Session, która również była polsko-niemiecką koprodukcją. W 2003 roku trzy nagrody (Nagroda Jury Ekumenicznego, Najlepszy film na forum Nowe Kino; Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) – Nagroda na forum Nowe Kino oraz Nagroda Don Kichota) trafiły w ręce Piotra Trzaskalskiego za film Edi. W 2004 roku Ballada o kozie Bartosza Konopki otrzymała Nagrodę Planet dla filmu dokumentalnego. Rok 2005 to z kolei specjalna nagroda Deutsches Kinderhilfswerk dla najlepszego filmu krótkometrażowego, którą otrzymała warszawianka Alicja Jaworski za film Lilla grisen flyger. W kolejnym roku Nagrodę Jury Ekumenicznego otrzymał Feliks Falk za Komornika, a specjalną nagrodę Deutsches Kinderhilfswerk dla filmu pełnometrażowego Dorota Kędzierzawska i jej film Jestem. Oprócz tych nagród w konkursie głównym festiwalu w 2001 i 2009 roku brały udział filmy Weiser Wojciecha Marczewskiego i Tatarak Andrzeja Wajdy. Przegrały odpowiednio z Intymnością Patrice’a Chereau oraz Gorzkim mlekiem Claudii Llosy. Film Wajdy, razem z filmem Gigante Adriana Binieza, otrzymał specjalną nagrodę im. Alfreda Bauera. To nazwane na cześć pierwszego dyrektora festiwalu wyróżnienie przyznawane filmowi fabularnemu, który otwiera nowe horyzonty sztuki filmowej i wykazuje się wyjątkową innowacyjnością i oryginalnością. Polskie akcenty na festiwalu Berlinale w latach 1999-2009 uzupełniają biorące udział w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy Rendez-vous Marcina Janosa Krawczyka oraz Kizi Mizi Mariusza Wilczyńskiego. Polacy na Berlinale, lata 2010-2014 Zanim Małgorzata Szumowska dała sygnał do ofensywy dla zdolnych, młodych filmowców pochodzących z Polski, w 2010 roku po raz kolejny przypomniał o sobie w Berlinie Roman Polański. Odebrał on Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera za film Autor widmo. Z tym samym filmem startował w konkursie głównym jednak musiał uznać wyższość Semiha Kaplanoğlu i jego filmu Miód. Rok później w konkursie dla najlepszego filmu krótkometrażowego wystartował film Świteź Kamila Polaka. W tym samym konkursie wystartowali jeszcze w 2012 roku Mariola Brilowska z filmem And as Morgengrauen, a w 2014 Ewa Borysewicz z filmem Do serca twego. W 2011 roku Srebrny Niedźwiedź trafił do polskiego operatora Wojciecha Staronia za zdjęcia do filmu Nagroda w reżyserii Pauli Markovitch. W tym samym roku Dorota Kędzierzawska odebrała dwie nagrody specjalne za Jutro będzie lepiej. Były to Nagroda Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix dla najlepszego filmu oraz Nagroda pokojowa. Dwa lata później w 2013 roku Polskę na festiwalu Berlinale reprezentowały Małgorzata Szumowska z filmem W imię… oraz Katarzyna Rosłaniec z filmem Bejbi blues. W imię… rywalizowało w konkursie głównym między innymi z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia, filmem Pozycja dziecka w reżyserii Calina Petera Netzera. Szumowskiej i jej filmowi przypadła w udziale nagroda specjalna czytelników Siegessäule oraz nagroda Jury Teddy dla najlepszego filmu poświęconego gejom i lesbijkom. Katarzyna Rosłaniec również nie wyjechała z Berlina z pustymi rękami. Jej Bejbi blues został nagrodzony dwoma Kryształowymi Niedźwiedziami Międzynarodowego Jury Generacji 14plus dla najlepszego filmu pełnometrażowego oraz nagrodą specjalną. Polacy na Berlinale, lata 2015-2018 W kolejnych latach Małgorzata Szumowska powracała do Berlina dwa razy. W 2015 roku została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą reżyserię. Jej film Body/Ciało startował w konkursie głównym, ale w pokonanym polu pozostawił go Taxi-Teheran Jafara Panahiego. Trzy lata później Twarz Szumowskiej zyskała uznanie Jury i została uhonorowana nagrodą Grand Prix Jury – Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszego filmu. Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił w tym roku do Adiny Pintilie i filmu Touch Me Not. W 2016 roku w Berlinie triumfował Tomasz Wasilewski i jego Zjednoczone stany miłości. Wasilewski otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera, a jego film konkurował m.in. z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia filmem Fuocoammare. Ogień na morzu Gianfranco Rosiego. Ostatni jak do tej pory „polski” Srebrny Niedźwiedź został wręczony w 2017 roku Agnieszce Holland, której film Pokot otrzymał nagrodę im. Alfreda Bauera. Pokot brał też udział w konkursie głównym festiwalu przegrywając z Duszą i ciałem Ildikó Enyedi. Agnieszka Holland będzie miała okazję do walki o Złotego Niedźwiedzia w tym roku. W konkursie głównym Berlinale wystartuje jej najnowszy film Mr. Jones. Listę polskich osiągnięć na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w latach 2015-2018 uzupełnia film Joanny Rytel Moms on Fire, który w 2016 roku otrzymał Nagrodę Jury Teddy dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Na koncie polskich filmowców są też dwa Kryształowe Niedźwiedzie dla Rafała Kapelińskiego (Nagroda Jury Młodych Generacji 14plus – najlepszy film pełnometrażowy za brytyjski Butterfly Kisses) i Pauliny Ziółkowskiej (Nagroda Międzynarodowego Jury Generacji 14plus – wyróżnienie specjalne dla filmu krótkometrażowego za Na zdrowie!). A także nominacja do Kryształowego Niedźwiedzia dla Kuby Czekaja za film Królewicz Olch.
Grażyna Torbicka dostała swój program w TVN! Wiemy, kiedy będzie można go oglądać
Dwa i pół roku – tyle czasu od odejścia Grażyny Torbickiej z Telewizji Polskiej musieli czekać wielbiciele prezenterki na nowinę o jej nowym programie. Na szczęście już na początku listopada widzowie TVN Fabuła będą mogli zobaczyć pierwszy odcinek Grażyna Torbicka Zaprasza. Co wiemy już o kolejnym projekcie dziennikarki? Całkiem dużo! Grażyna Torbicka Zaprasza w TVN Fabuła – szczegóły Premiera programu Grażyny Torbickiej została zaplanowana na środę, 7 listopada o godzinie 11.00 w TVN Fabuła. Szefowa kanału w rozmowie z Wirtualnymi Mediami opowiedziała, na czym będzie polegała formuła magazynu. „Naszym widzom proponujemy unikalną możliwość, by poznać kino oczami twórców i zajrzeć za kulisy najważniejszych produkcji kinowych i telewizyjnych. Program Grażyny Torbickiej jest więc idealnym dopełnieniem oferty naszego kanału. Będą to rozmowy inspirujące nie tylko ze względu na zaproszonych gości, ale również postać samej prowadzącej, która jest ekspertem w dziedzinie kinematografii”, usłyszeli dziennikarze portalu. W każdym odcinku Grażyna Torbicka przedstawi sylwetkę wybranego bohatera. Opowie o jego największych sukcesach a także zajrzy za kulisy pracy w świecie kina. Prowadząca porozmawia też z gośćmi w studiu o ich pracy twórczej. Będzie się zdarzać, że jedna osoba będzie bohaterem kilku odcinków programu. I tak pierwsze trzy uświetni Agnieszka Holland, a kolejne dwa Małgorzata Szumowska. Przypomnijmy, że Grażyna Torbicka Zaprasza będzie pierwszym programem dziennikarki od czasów Kocham Kino, które gwiazda prowadziła w Dwójce. Dwa i pół roku temu Torbicka pożegnała się z widzami TVP. „Przez 20 lat realizując, wraz z moim zespołem, magazyn filmowy Kocham Kino gościliśmy w naszym programie wspaniałych twórców i ich dzieła, starając się obiektywnie prezentować wszystkie trendy i osiągnięcia polskiego i światowego kina. Nasi widzowie - a to już drugie pokolenie - mogli dowiedzieć się co znaczy dobre, autorskie, artystyczne kino. Dziękuję, że byliście z nami, dziękuję za wszystkie sugestie i inspiracje”, napisała wtedy Torbicka w sieci. Później na kilka miesięcy zniknęła z życia publicznego, aby w końcu nawiązać współpracę z TVN. Gwiazda wystąpiła także w filmie! Jesteśmy przekonani, że Grażyna Torbicka Zaprasza okaże się sukcesem. Może więc z czasem program przejdzie do głównej stacji? Trzymamy kciuki za powodzenie projektu! Tęskniliście?
Tomasz Raczek: „To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski”
A jak zwycięzców typuje Karolina Korwin Piotrowska?
W poniedziałek, 17 września, w Gdyni zaczyna się 43 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Jakie filmy poruszą emocje widzów? Co będziemy oglądać jesienią w kinach? Stawka jest wysoka, walczą znakomite nazwiska. Starzy mistrzowie: Filip Bajon, Marek Koterski i Janusz Kondratiuk oraz młoda gwardia: Małgorzata Szumowska, Agnieszka Smoczyńska, Jagoda Szelc. Kto wygra? O zdanie zapytaliśmy znanych krytyków filmowych: Karolinę Korwin Piotrowską i Tomasza Raczka. Karolina Korwin Piotrowska: Jadę do Gdyni głównie po to, żeby obejrzeć Kler Wojtka Smarzowskiego. O filmie zrobiła się głośno zanim ktokolwiek go obejrzał. Ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski zadał pytanie o to, kto sfinansował Kler, który według niego jest filmem o pedofilii. Ocenia film, którego nie widział. A pedofilia jest jednym z czterech wątków. To wiem na pewno od aktora, który tam grał. Smarzowski nie poszedł w tabloid. Ale już rozlegają się głosy oburzenia: „Kto to finansował?”, „Film jest antypolski!”. Na pewno będziemy o nim dużo i gorąco dyskutować. Na festiwalu zapowiada się pojedynek gigant kontra reszta świata. Tym gigantem jest Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego. Ten film ma szansę nie tylko w Gdyni. Amazon w grudniu rzuci wszystkie siły do promowania Zimnej wojny w Stanach Zjednoczonych. W prasie amerykańskiej już teraz pojawiają się artykuły, że nominacja do Oscara za reżyserię, scenariusz i rolę żeńską jest w zasięgu Polaków. Żaden polski film nie miała takiej trampoliny. Więc jeżeli nawet film Pawlikowskiego nie dostanie w Gdyni Złotych Lwów to on i tak już jest wygrany. Ważna jest też Twarz Małgorzaty Szumowskiej. To drugi polski film, który na świecie robi szum. Szumowska mocno zaczęła jego promocję w Berlinie. Świetnie zagrał u niej Mateusz Kościukiewicz, dobry jest drugi plan. To mocny kandydat. Swój pazur pokażą na pewno starzy mistrzowie. Jestem bardzo ciekawa „Kamerdynera” Filipa Bajona, uwielbiam jego barokowe kino. Będzie też nowy film Marka Koterskiego „7 uczuć”. I Jak pies z kotem Janusza Kondratiuka. Jestem spokojna o polskie kino. Nie widziałam Fugi Agnieszki Smoczyńskiej, która miała świetne recenzje w Cannes. Jestem ciekawa jej i Ewy Bukowskiej z jej 53 wojnami. Mam nadzieję, że będą świetne. Oglądałam za to Monument Jagody Szelc, który startuje w konkursie Inne Spojrzenie. Takiego filmu w polskiej kinematografii jeszcze nie było. Takiego ćwiczenie intelektualno-emocjonalnego jeszcze nikt z Polaków nie wykonał. Już po pierwszym filmie Szelc, Wieża. Jasny dzień, wiedziałam, że ta dziewczyna dostanie Oscara. Teraz tylko czekam, żeby to wydarzyło się jak najprędzej! Oczywiście wszystko zależy od jury festiwalu. W tym roku są w nim profesjonaliści ceniący dobre rzemiosło. I trochę szaleni, jak Jadwiga Jankowska-Cieślak. Aśka Kulig z Zimnej wojny ze swoją kreacją odartą ze sztuczności, ze złych nawyków aktorskich powinna przypaść jej do gustu. W jury siedzą ludzie, jak Dorota Kobiela, którzy liznęli świata, wiedzą, jaki powinien być ten międzynarodowy język filmowy. Wiedzą, że polskie kino nie ma się czego wstydzić. Że wyzbyło się kompleksu, który nam zawsze szkodził. Z kompleksu robimy atut. Zimna wojna jest z gruntu polskim filmem, ale też międzynarodowym. Tomasz Kot mówił mi, że dziennikarze po tym filmie mówią mu i Aśce Kulig, że teraz rozumieją nasz kraj. Kraj sprzeczności, połamany, który kocha się i nienawidzi. Jak głowni bohaterowie, którzy nie mogą bez siebie żyć, a jednocześnie strasznie się ranią. Tomasz Raczek: To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski. Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego to znakomity film. Życzę mu jak najlepiej, zarówno w Gdyni, jak i walce o Oscary. Twórczość Pawlikowskiego przyjmowana jest jak kiedyś filmy Krzysztofa Kieślowskiego. Jako uniwersalne opowieści zrozumiałe dla wszystkich. Kieślowski był traktowany jako uniwersalny reżyser opowiadający nie o Polsce tylko o ludziach. Z Pawlikowskim jest bardzo podobnie. Życzę mu nagród. Kler trzeba obejrzeć. Nie wyobrażam, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu Ale najbardziej czekam na film Wojtka Smarzowskiego Kler. Obok Pawlikowskiego Smarzowski jest najwybitniejszym polskim reżyserem z obecni działających. Dwóch gigantów. Na Kler czekam, jak czekałem na Wołyń. Z duszą na ramieniu. Uważam, że temat jest jeszcze trudniejszy. Nie można popaść w przesadę, nie można popaść w łatwą groteskę. Ale przecież Pawlikowski to poważny facet, który nie robi filmów po to, żeby zarobić pieniądze, tylko po to, żeby spełnić rodzaj posłannictwa. Jeżeli uda mu się zrobić wielki film na temat kleru, to chyba zrobię fikołka z radości. Na pewno trzeba Kler obejrzeć. Nie wyobrażam sobie, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu. Jestem też bardzo ciekaw historii Janusza Kondratiuka o braciach Jak pies z kotem. Czekam również na film Marka Koterskiego 7 uczuć. Dawno nie było takiej komedii. Potrzebujemy wiwisekcji zrobionej przez tego reżysera, żeby ktoś mądrze nazwał, co się z nami dzieje. Zapowiada się festiwal ważnych filmów. Wracają duże nazwiska, a jednocześnie odbywa się zmiana pokoleniowa twórców. Ci nowi, którzy wchodzą, widać to było już rok temu, są świetni. Jak debiutantka Jagoda Szelc, której Monument jest naprawdę mistrzowski. Razem z profesjonalnymi recenzentami filmów czekamy na głośne premiery i wielkie nagrody 43 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Movie must go on!
Kto zwyciężył, a kto zachwycił na czerwonym dywanie w Wenecji?
Zobaczcie kreacje z ostatniego dnia festiwalu
W sobotę 8 września odbyła się gala zamknięcia 75. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji, podczas której wyróżniono najzdolniejszych twórców filmowych. Małgorzata Szumowska, czyli tegoroczna członkini jury, zdradziła: „Jednomyślnie przyznaliśmy Złotego Lwa, a także inne najważniejsze nagrody. Dyskutowaliśmy po 3-4 godziny, nawzajem się przekonywaliśmy, ale nie była to walka”. Najlepszym filmem okazała się produkcja Netflixa, dramat „Roma”, opowiadający o pełnym dramatycznych wydarzeń roku z życia średniozamożnej rodziny z Meksyku na początku lat 70. XX wieku. Jest to produkcja oparta na motywach autobiograficznych meksykańskiego reżysera Alfonso Cuarona. Srebrny Lew za reżyserię przypadł Jacques'owi Audiardowi za „The sisters brothers”, francusko-belgijsko-rumuńsko-hiszpański western komediowy, natomiast Grand Prix jury otrzymał film „The favourite” w reżyserii Greka Yorgosa Lanthimosa. Nagrodę dla najlepszego aktora odebrał Willem Dafoe, który zagrał Vincenta van Gogha w „At Eternity's gate” Juliana Schnabela, a z kolei najlepszą aktorką została Olivia Colman za rolę w „The Favourite”. Zobaczcie w naszej galerii kreacje gwiazd z gali zamknięcia festiwalu! Kto według Was wyglądał najlepiej?
Zobaczcie gwiazdy na otwarciu 75. Festiwalu Filmowego w Wenecji!
Która lepiej wyglądała: Naomi Watts czy Małgorzata Szumowska?
75. Festiwal Filmowy w Wenecji otworzył uroczysty pokaz filmu First Man, w którym Ryan Gosling zagrał astronautę Neila Armstronga. Tego wieczoru Złotego Lwa za całokształt twórczości otrzymała też wielka brytyjska aktorka Vanessa Redgrave. A to dopiero początek filmowych atrakcji! Wśród 21 filmów, które zobaczymy na tegorocznym Festiwalu w Wenecji znajdą się m.in. The Ballad of Buster Scruggs braci Coen czy Roma Alfonso Cuaróna. Przypomnijmy, że w tym roku jury przewodniczy meksykański reżyser i scenarzysta, laureat Oscara za Kształt wody Guillermo del Toro. Obok niego w jury zasiadają również m.in. reżyserka Małgorzata Szumowska, aktorka Naomi Watts i dwukrotny zdobywca Oscara aktor Christoph Waltz. Festiwal Filmowy w Wenecji to jednak nie tylko święto kina, ale także mody. Zobaczcie, kto zachwycił swą stylizacją na uroczystym otwarciu jego 75. edycji!
Gwiazdy na premierze filmu Twarz Małgorzaty Szumowskiej!
W Warszawie odbyła się oczekiwana premiera najnowszego filmu Małgorzaty Szumowskiej zatytułowanego Twarz. Przypomnijmy, że polska reżyserka na Berlinale 2018 zdobyła za niego statuetkę Srebrnego Niedźwiedzia. Naszym zdaniem goście premiery jej filmu również zasłużyli na wyróżnienie, bo do stylizacji, które zobaczyliśmy na czerwonym dywanie właściwie trudno się przyczepić. Ale czego można się podziewać po takich specjalistkach jak Maja Ostaszewska czy Małgorzata Kożuchowska! Zresztą… oceńcie sami!