Tego nie wiecie o serialu „Czterej pancerni i pies”. Nieznana historia kultowej produkcji, która ma już 60 lat
Było ciepłe popołudnie 9 maja 1966 roku. Wtedy na ekranach telewizorów w całej Polsce po raz pierwszy pojawili się oni - dzielna załoga czołgu "Rudy 102". Ten dzień na zawsze zmienił polską kulturę. Bo choć od premiery „Czterech pancernych i psa” minęło właśnie 60 lat, to serial do dziś cieszy się ogromną popularnością. Z okazji rocznicy premiery przypominamy fakty, które znają tylko nieliczni fani Szarika i jego kompanów.
Ktoś napisał, że Amerykanie mają Rambo i RoboCopa, a my niezniszczalną załogę czołgu Rudy 102, dzielnych "czterech pancernych i Szarika". Porównanie jest trafione, bo Rudy 102 rozwala w pojedynkę niemieckie maszyny jak jakiś transformers. I choć wielu zgrzytało zębami na te nieprawdopodobne wyczyny, a historycy grzmieli, że serial mija się z prawdą o II wojnie światowej, to Polacy od 60 lat kochają tę kultową produkcję. Nikt rozsądny nie traktował tego serialu jak lekcji historii. Liczyła się przygoda, zgrana paczka chłopaków, Marusia i oczywiście pies Szarik. Nic więc dziwnego, że gdy w maju 1966 roku serial pojawił się na antenie Telewizji Polskiej, niemal natychmiast podbił serca widzów. Który dzieciak nie chciał być Jankiem Kosem? Bojowe okrzyki „Na Berlin!” niosły się po podwórkach i trzepakach w całej Polsce. Produkcja z 1966 roku, oparta na powieści Janusza Przymanowskiego, łączyła przygodę, humor, historię miłości i przyjaźni w sposób, który podobał się dzieciakom i dorosłym. Choć ze względu na wojenno-przygodowy charakter i bohaterów był właściwie "chłopacki", to piękna Pola Raksa sprawiła, że wiele dziewczynek widziało się w roli Marusi. Zobacz także: Z „Marusią” chciał być każdy, ale ona wybrała jego. Zdradził ją z hotelową pokojówką Popularny był nie tylko serial. Aktorzy, którzy zagrali główne role, z miejsca stali się idolami. Gwałtownie wzrosła też popularność owczarków niemieckich i imienia Szarik, czyli kuleczka. Serial stał się jednym z fenomenów popkultury PRL-u, wychowało się na nim przynajmniej kilka pokoleń i dziś ma już miano kultowego. Dlaczego „Pancerni” podbili serca widzów? Fenomen serialu nie był przypadkiem. W czasach PRL-u, szczególnie w latach 60., telewizja stanowiła jeszcze nowość i miała ogromną siłę oddziaływania. Produkcje serialowe były nieliczne, te udane oglądała często cała Polska. W czasie emisji „Czterech pancernych” ulice się wyludniały. Serial dawał widzom dokładnie to, co zawsze przynosi sukces: wyrazistych bohaterów, z którymi można się utożsamić, przygodę, wartką akcję. Nie należy zapominać, że w zamierzeniu był to także serial propagandowy (choć była to tak zwana soft propaganda) – miał popularyzować szlak bojowy Armii Berlinga i idealizować żołnierzy radzieckich jako naszych braci i przyjaciół. Nie ma w nim jednej wzmianki o gwałtach i rabunkach, jakich dokonywali na naszych ziemiach. Dlatego m.in. do tej pory trwają w sieci dyskusje, czy powinno się go kultywować i przypominać ze względu na "komuszy charakter". Czytaj również: Pola Raksa miała przed sobą wielką karierę, ale nagle zniknęła. Czym zajmuje się dziś? "Powrócimy wierni, My czterej pancerni..." Każdy z członków załogi "Rudego 102" miał inne cechy – od romantycznego Janka, przez zaradnego Gustlika, który „godoł po Śląsku”, po spokojnego, sumiennego Gruzina Grigorija. Był też zabawny, sprytny Czereśniak. To sprawiało, że każdy widz mógł odnaleźć „swojego” bohatera. Serial unikał brutalności wojny, stawiając na przygodę i koleżeństwo, co czyniło go przystępnym nawet dla młodszych widzów. Nie bez znaczenia była też muzyka – piosenka „Deszcze niespokojne” weszła do kanonu filmowych i serialowych przebojów PRL-u. Dzisiaj śpiewają ją wspólnie i dziadkowie i wnuki. Zobacz także: Ta rola przyniosła mu niemal taką samą popularność jak „Pancerni”! Przyjął ją w zastępstwie za innego aktora Aktorzy grający w serialu błyskawicznie zdobyli popularność, ale nie wszystkim przyniosło to długofalową karierę. Największą gwiazdą został Janusz Gajos, czyli serialowy Janek. Choć rola przyniosła mu ogromną rozpoznawalność, przez lata zmagał się z łatką pancerniaka, zanim udowodnił swój dramatyczny talent w późniejszych rolach. „Widziałem, jak na tym czołgu oddalają się ode mnie wszystkie "Hamlety" i poważny repertuar. Musiałem o wiele dłużej i mozolniej czołgać się do świata teatru, na którym mi naprawdę zależało” - wspominał ponad pół wieku później Janusz Gajos. Martwił się, że spotka go los Stanisława Mikulskiego kojarzonego nieodmiennie z J-23 ze „Stawki większej niż życie” i zgodnie z tym wizerunkiem obsadzanego potem w filmach. „Nie szanowało się człowieka, który jedną serialową rolą zdobywa taki rozgłos. W tym zawodzie nie o to chodzi. Zdawałem sobie z tego sprawę, ale nie mogłem się cofnąć. Na zmianę zawodu było już za późno. Musiałem w to brnąć. Ile razy słyszałem o sobie: może i zdolny, ale czy ktoś to może potwierdzić? Czy jestem coś w ogóle wart? To było życie w ciągłej niepewności", opowiadał Gajos w rozmowie z "Newsweekiem". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgSK2Q0N-3a54365.jpg" width="2117" height="1572" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z na pierwszym planie Franciszek Pieczka, w glebi od lewej: Wlodzimierz Press, Roman Wilhelmi, Janusz Gajos.,Image: 429733168, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Kto skąd przychodził? Różny był status aktorów, którzy zostali załogą „Rudego 102”. Janusz Gajos był praktycznie nieznany, podobnie jak Włodzimierz Press, rozczarowany w tamtym czasie, że nie dostał tytułowej roli w filmie „Faraon”, o czym marzył. Franciszek Pieczka miał już na swoim koncie role w „Pokoleniu”, „Matce Joannie od Aniołów”, „Rękopisie znalezionym w Saragossie”. Wiesław Gołas był znanym „Kapitanem Sową na tropie” z pierwszego milicyjnego serialu polskiej telewizji. W przypadku Poli Raksy można wymienić wiele filmów od młodzieżowego „Szatana z siódmej klasy” po epickie „Popioły” , faktem jest, że aktorka miała już status gwiazdy. Różne też były motywacje aktorów. Na przykład Roman Wilhelmi, który grał Olgierda, pierwszego dowódcę „Rudego 102”, chciał zarobić na samochód. "Spodziewałem się też większej forsy, marzyłem o kupnie samochodu. Niestety, życie w hotelach było kosztowne, a płynąc na fali euforii o zdobyciu fortuny, przepuściłem forsę i przepiłem ją w restauracji hotelowej. Gdy po dwóch latach wytężonej pracy otrzeźwiałem wreszcie, trzymałem w rękach mój jedyny łup z tej przygody: marynarkę z niepasującym do niej krawatem", wspominał Roman Wilhelmi. Nie chciał wrócić do serialu, choć był na to namawiany - twórcy mieli go"ożywić", bo przypomnijmy, że grana przez niego postać zginęła w pierwszej serii. Ale Wilhelmi dostał intratną rolę w enerdowskim filmie, wybrał te drogę i wreszcie zarobił na wymarzone auto. Po latach koledzy jego syna Rafała nie chcieli uwierzyć, że to jego ojciec grał legendarnego dowódcę Olgierda. Rafał Wilhelmi musiał zaprosić ich do domu i pokazać na ojca palcem: „To on!”. Janek i Marusia – serialowa miłość przeszła do legendy Relacja między polskim dowódcą czołgu Jankiem a radziecką sanitariuszką Marusią zwaną „Ogoniok” była jednym z najważniejszych wątków serialu. Widzowie angażowali się emocjonalnie w ich historie i kibicowali jej, jak prawdziwej miłości. Ten wątek także miał swój wymiar indoktrynacji – chodziło o podkreślenie braterstwa broni polskich żołnierzy z Armią Czerwoną. Niektórzy widzowie uważali, że Janek nie powinien żenić się z "Ruską", ale z Polką Lidką, graną przez młodziutką Małgorzatę Niemirską. Ale on kochał się w Marusi i z nią chciał spędzić życie. Na cześć płomiennych włosów Marusi nazwany był czołg - Rudy. Mimo ogromnej popularności Janka Kosa, jakoś tak się stało, że to Marusia została w popkulturze. W latach 90. Maryla Rodowicz śpiewała nawet piosenkę „Marusia”. Warto jej posłuchać na YouTubie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2gfcvz-bb15b75.jpg" width="1551" height="2154" alt="1968. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z Janusz Gajos i Pola Raksa.,Image: 429689842, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Casting do roli Janka i Marusi był staranny – twórcy szukali nie tylko talentów, ale i „chemii” między aktorami. Okazało się, że wybór był strzałem w dziesiątkę. Co ciekawe, choć ekranowa miłość wyglądała bardzo autentycznie, prywatnie aktorzy nie stworzyli pary. Oboje jednak darzyli swoje role sympatią, choć – jak wspominał Gajos – z czasem chciał się od niej uwolnić, by rozwijać się artystycznie. Pola Raksa bardzo rzadko wracała do roli Marusi. Zobacz też: Rola w "Czterech pancernych" na lata zrujnowała jego karierę. "Nic z tej mojej popularności nie wynikało" Miała świadomość ogromnej popularności, jaką przyniósł jej serial. W latach 60. była jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet w Polsce – Marusia stała się symbolem dziewczęcości, urody i delikatności. Aktorka wspominała, że skala zainteresowania widzów była ogromna: dostawała setki listów, a jej wizerunek funkcjonował niemal jak ikona. Z drugiej strony nie chciała być utożsamiana wyłącznie z tą rolą. W jednym z wywiadów mówiła wprost, że nie jest to rola, którą uważa za swoje najważniejsze osiągnięcie artystyczne. Szarik – czworonożna gwiazda, która na początku była jamnikiem Nie można mówić o fenomenie serialu bez Szarika. Pies był pełnoprawnym bohaterem i często kradł sceny aktorom. Rolę Szarika grały przede wszystkim dwa owczarki niemieckie – Trymer i Atak, zatrudniany głównie w rolach kaskaderskich. Najczęściej wymienia się jednak milicyjnego Trymera. Zwierzęta przechodziły intensywny trening, aby wykonywać skomplikowane komendy na planie. Według filmowych anegdot psiaki często improwizowały, a ich naturalne reakcje dodawały scenom autentyczności. Szarik stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych psów w historii polskiej telewizji – do dziś jego imię jest synonimem wiernego towarzysza. Niewielu wie, że małego Szarika grał jamnik szorstkowłosy, potem był owczarek niemiecki, ale suka. Psy, jak to psy, nie zawsze się słuchały, czasem nęcił je zapach, ekipa śmiała się wtedy, że Szarik ma własny scenariusz. Wiadomo było też, że Trymer nie przepadał za Januszem Gajosem. Dlatego w niektórych scenach trzeba było podstawiać innego psiego aktora. Ciekawostki i anegdoty z planu Produkcja serialu obfitowała w historie, które dziś brzmią niemal legendarnie. Czołg „Rudy 102” był w rzeczywistości kilkoma różnymi pojazdami, zależnie od potrzeb sceny. Aktorzy często sami wykonywali sceny kaskaderskie, co w tamtych czasach było normą. Zdarzało się, że plan zdjęciowy bardziej przypominał wojskowe ćwiczenia niż produkcję filmową. Jak na każdym planie było wiele wpadek, które tworzą legendę serialu. A to nieoczekiwanie widać było samochód dostawczy - Nyskę. A to gdzieś, w tle pojawiał się pracownik z ekipy technicznej. Serial był też emitowany wielokrotnie – do tego stopnia, że kolejne pokolenia znały dialogi na pamięć. Czytaj także: Miała 16 lat, gdy zagrała w Czterech pancernych i psie. Jak dziś wygląda życie Małgorzaty Niemirskiej? Dlaczego „Czterej pancerni i pies” pozostają nadal popularni ? Bo oferują coś uniwersalnego – opowieść o przyjaźni, lojalności i odwadze. Choć realia historyczne są dziś oceniane mocno krytycznie, sam serial funkcjonuje jako klasyk przygodowy, dla wielu z nas jest wspomnieniem z dzieciństwa. Wiele gadżetów z tamtych lat, na przykład modele czołgu Rudy , pocztówki, plakaty, to dzisiaj przedmioty kolekcjonerskie. Do dzisiaj istnieją też fankluby oraz społeczności fanów serialu „Czterej pancerni i pies". <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgym4Fqv-3696c8d.jpg" width="1600" height="1847" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. W mêskich rolach g³ównych (za³oga) wyst¹pili: Roman Wilhelmi (Olgierd Jarosz), Franciszek Pieczka (Gustaw Jeleñ  Gustlik), Janusz Gajos (Jan Kos - Janek), W³odzimierz Press (Gregorij Saakaszwili - Grze), Wies³aw Go³as (Tomasz Czereniak  Tomu). G³ówne role kobiece interpretowa³y: Pola Raksa (Marusia) i Ma³gorzata Niemirska (Lidka). Nz. Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L).uu CAF/PAP Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki with leading actors Roman Wilhelmi as Olgierd Jarosz, Franciszek Pieczka as Gustaw Jelen  Gustlik, Janusz Gajos as Jan Kos - Janek, Wlodzimierz Press as Grigory Saakashvili - Grzes, Wieslaw Golas as Tomasz Czeresniak  Tomus. Leading actresses were Pola Raksa as Marusia and Ma³gorzata Niemirska as Lidka. Pictured: Janusz Gajos (C), Ma³gorzata Niemirska i W³odzimierz Press (L). uu" title="Aktorzy graj¹cy w "Czterech pancernych" />
Pokochali się wbrew wszystkim, ale los ich nie oszczędzał. Historia Niemirskiej i Walczewskiego naznaczona była chorobą. „Niemal codziennie się z nim żegnałam”
Małgorzata Niemirska i Marek Walczewski stworzyli związek, który od początku budził emocje i kontrowersje. Ich uczucie narodziło się nagle, wymagało trudnych decyzji i kosztowało ich wiele, ale przetrwało próbę czasu, choroby i życiowych dramatów. To historia o miłości bez kompromisów, oddaniu i walce do samego końca.
Ona popularność zdobyła rolą Lidki z „Czterech Pancernych”. On – po 20 latach małżeństwa – zaczął tracić pamięć. Dla tej relacji oboje zostawili swoje poprzednie związki i choć przyszło im za to zapłacić wysoką cenę, nigdy nie żałowali swojej decyzji. Ich historia pokazuje, że prawdziwa miłość potrafi być silniejsza niż wszystko – nawet choroba i śmierć. W rocznicę urodzin Marka Walczewskiego wracamy do tej niezwykłej historii. Małgorzata Niemirska i Marek Walczewski: historia miłości Poznali się na planie spektaklu Teatru Telewizji „Desperaci”. Ona była jeszcze studentką, on – starszy o dekadę – pracował już na planie. To było natychmiastowe uczucie. Małgorzata Niemirska niemal od razu wiedziała, że jej dotychczasowy związek należy do przeszłości. Nie przypuszczała jednak, że Marek Walczewski również nie jest wolny. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-cd93a40.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Aktor był wówczas mężem aktorki Anny Polony. Ich relacja – jak sama po latach przyznała – nie była łatwa. Rywalizacja zawodowa odbijała się na życiu prywatnym: „Cieszyłam się z sukcesów Marka, ale byłam zazdrosna pod spodem. On cieszył się z moich sukcesów, ale był zazdrosny na zewnątrz, zły i złośliwy”. Niemirska długo nie wiedziała, że jej ukochany ma żonę. „Prowadził tryb życia niewskazujący na to, że jest żonaty. Tego tematu nie było między nami. Ja o tym, że on jest żonaty i z kim, dowiedziałam się, kiedy już było za późno” – opowiadała w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. Ich decyzja była szybka i bezkompromisowa. Po zaledwie dwóch miesiącach znajomości postanowili być razem na zawsze. Aby to było możliwe, musieli zakończyć swoje wcześniejsze małżeństwa – on z Anną Polony, ona z Andrzejem Makowieckim. Ich wybór spotkał się z niezrozumieniem. Część znajomych odwróciła się od nich, nie akceptując sposobu, w jaki zbudowali swoją relację. Oni jednak byli pewni jednego – że chcą być razem, bez względu na wszystko. „Patrząc z perspektywy na to, czym byliśmy dla siebie, nie mogliśmy postąpić inaczej. Są takie sytuacje w życiu, kiedy się działa jak laser, kiedy ma się siłę, która kruszy mury. Tak było w tej sprawie. Byliśmy dla siebie stworzeni” – wyznała Małgorzata Niemirska w wywiadzie dla „Wyborczej.pl”. ZOBACZ TEŻ: Grała u Barei i zachwycała urodą w PRL-u. Te role do dziś robią wrażenie, choć jeden romans zmienił bieg jej kariery Małgorzata Niemirska i małżeństwo z Markiem Walczewskim Ich ślub był skromny i niemal symboliczny. Marek Walczewski kupił za honoraria wartburga, którym pojechali na uroczystość. Na miejscu byli tylko oni i świadkowie. Nawet rodzice Niemirskiej dowiedzieli się o wszystkim dopiero po fakcie. Zaczynali od niewielkiej kawalerki, ale nie miało to dla nich większego znaczenia. Najważniejsze było to, że byli razem. „Ciepło i przytulnie jest wszędzie tam, gdzie jest Małgosia. Jest między nami coś, co przypomina uzależnienie. Chyba nie potrafimy już żyć oddzielnie” – mówił Marek Walczewski. Wielu nie wierzyło w trwałość ich związku. Krytyka i nieżyczliwość towarzyszyły im przez lata. A jednak przetrwali wszystko – i byli razem przez 35 lat, aż do śmierci aktora. Marzyli o dziecku, jednak los nie spełnił tego pragnienia. „Marzyliśmy o dziecku... Przeżyłam szereg ciężkich zabiegów, ale na nic to się zdało. Ktoś tam rodzi szesnaste dziecko z kolei, nie chcąc ich mieć, a ktoś nie ma żadnego. Tak widocznie miało być” – mówiła Małgorzata Niemirska Donacie Subbotko z „Gazety Wyborczej”. Ich szczęście nie było jednak wolne od trudnych momentów. Po około 20 latach małżeństwa zaczęły pojawiać się pierwsze niepokojące sygnały. Marek Walczewski poważnie zachorował. Żona towarzyszyła mu do końca Początkowo były to drobne rzeczy – zapomniane czynności, roztargnienie. Aktor bagatelizował objawy. „Zaczęło się od drobiazgów: niezamkniętej szuflady, niezakręconego kranu. Obracał to w żart, bagatelizował” – wspominała Niemirska na łamach „Gazety Wyborczej”. Przełomowy moment nastąpił w 1996 roku, kiedy podczas spektaklu telewizyjnego „Szkarłatna litera” zapomniał tekstu. Ostatecznie dopiero w 2000 roku, po groźnym wypadku samochodowym, zdecydował się na wizytę u lekarza. Diagnoza była jednoznaczna – choroba Alzheimera. „Bronił się. Nie nazywaliśmy tej choroby. Mówiliśmy, że są zmiany w mózgu i trzeba brać lekarstwa. W końcu przestał odróżniać, gdzie co jest w domu. Jak już podpalił piwnicę, zalał kuchnię, spadł ze schodów, to zaczęło być groźnie” – wyznała Małgorzata Niemirska w wywiadzie dla „Wyborczej.pl”. W 2004 roku zapadła jedna z najtrudniejszych decyzji – o umieszczeniu aktora w prywatnym domu opieki. Wymagał już całodobowej pomocy. Aby opłacić jego pobyt, Niemirska pracowała na kilka etatów. „Jeżdżąc do niego przez pięć lat, niemal codziennie się z nim żegnałam. To było straszne - patrzeć, jak najukochańsza osoba traci rozum, jak z tym walczy, jak tego nie chce. Żeby tak całe życie grać i nagle przestać? Tak się z tym męczył, że jak do innych pacjentów przychodzili ludzie w odwiedziny, to myślał, że to publiczność...” – opowiadała. Marek Walczewski zmarł 26 maja 2009 roku. Tuż przed odejściem spojrzał na ukochaną i powiedział, że jest piękna. To wspomnienie pozostało z Małgorzatą Niemirską na zawsze. SPRAWDŹ TEŻ: Odeszła 22 lata temu. Daria Trafankowska gasła na oczach Polski. To powiedziała w ostatnim wywiadzie VIVY!. Po latach jej słowa wracają ze zdwojoną siłą
Dla miłości poświęcił wszystko, nawet bliskie przyjaźnie. Marek Walczewski gasł na oczach całej Polski
Mówił o sobie, że role, w które się wcielał, zrobiły z niego potwora kina i teatru. A jednak w życiu prywatnym był romantykiem. Dla miłości poświęcił wiele, zwłaszcza tej do Małgorzaty Niemirskiej. To uczucie sprawiło, że wybrał kobietę, ponad swoich wieloletnich przyjaciół. Życie go nie oszczędzało. Co przeżył i jak to na niego wpłynęło? Oto trudne życie Marka Walczewskiego... Trudne życie Marka Walczewskiego Aktor urodził się w Krakowie. Jako dziecko chorował na gruźlicę. Chociaż jego ojciec był doktorem nauk prawnych, nie mógł znaleźć pracy. Rodzinie żyło się bardzo ciężko. Matka dorabiała do domowego budżetu ile mogła, szyjąc przeciwdeszczowe peleryny. ZOBACZ: Przez lata nie przyznawała się, że jest córką znanego pisarza. Jaka relacja łączyła Idę Nowakowską z ojcem? "Żyli w nędzy z dwojgiem dzieci. Odebrano im piękne mieszkanie, zostawiono z tego tylko wydzieloną część. Mama Marka pomagała w szkole i potem faktycznie szyła peleryny. Marek też się tego nauczył i szył z nią nie tylko te peleryny, ale także sobie i kolegom majteczki na gimnastykę" – mówiła Małgorzata Niemirska w wywiadzie, którego udzieliła dla "Dużego Formatu". Nie miał najlepszych ocen, ale był dobry w sporcie. To pomogło mu dostać się do krakowskiej PWST. Marek Walczewski i miłość, dla której poświęcił wszystko Pierwszą żoną Walczewskiego została Anna Polony. Poznali się na studiach i choć wcale im się nie spieszyło, to na małżeństwo nalegała matka aktora. Trudno im było wspólnie żyć, ponieważ na deskach teatru bardzo ze sobą rywalizowali. Rozstanie było bardzo głośne. Po 13 latach w atmosferze skandalu doszło do rozwodu. W 1974 roku Walczewski poznał Małgorzatę Niemirską. Początkowo byli tylko znajomymi z pracy, jednak jak wspominał sam Walczewski, szybko wybuchło między nimi niezwykłe uczucie. Oboje byli wówczas w związkach małżeńskich i o ile Niemirska rozwiodła się po cichu, to Walczewski i Polony nie obeszli się bez skandalu w środowisku artystycznym. CZYTAJ: Przyszłą żonę poznał jako kilkulatek, od prawie trzech dekad są nierozłączni. Paweł Małaszyński wiele zawdzięcza ukochanej W grudniu 1974 roku Niemirska i Walczewski wzięli ślub. Obecni byli tylko świadkowie, nie chcieli rozgłosu. To miała być kameralna uroczystość, zwłaszcza z uwagi na dość głośny rozwód. "Ślub wzięliśmy w 10 minut, między próbą a spektaklem" mówiła Niemirska dla Gazety Wyborczej. To była miłość pełna pasji i wsparcia. Wzajemnie sobie kibicowali, nie zazdrościli. Walczewski doświadczył czegoś zupełnie innego, niż w poprzedniej relacji. Czuł, że na Niemirską czekał przez całe życie. Niestety nigdy nie udało im się zostać rodzicami. Wspólnie wychowywali więc psa, wyżła Maksa, który był częścią ich rodziny. Dla miłości oddał wszystko Marek Walczewski, rozwodząc się z pierwszą żoną i wiążąc z Niemirską, stracił wiele. Najcenniejsze były przyjaźnie. Wiele osób całkowicie się od niego odwróciło. Kiedy zachorował na Alzheimera, była przy nim tylko Niemirska. Dawni koledzy ze Starego Teatru nie pojawili się nawet na jego pogrzebie. Niemirska zapytana, dlaczego nie pożegnali go Jerzy Stuhr, Jerzy Trela i Jan Nowicki podsumowała, że Kraków jest pamiętliwy. Źródło: Plejada, Gazeta Wyborcza, Duży Format Marek Walczewski, Małgorzata Niemirska, Warszawa, 09.1990 r.
Pożegnała wielu przyjaciół, w tym ukochanego męża. Jak 77-letnia Małgorzata Niemirska radzi sobie z przemijaniem i jak wspomina młodzieńcze lata?
„Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast”
Małgorzata Niemirska zapisała się na kartach historii polskiego kina, gdy miała zaledwie kilkanaście lat. Dziś ma już prawie 77 lat, a w jej dorobku artystycznym znajdują się niezliczone ilości ról, w które się wcielała. Aktorka w jednym z najnowszych wywiadów opowiedziała, jak radzi sobie ze starością i przemijaniem, a także wspomniała swoje młodzieńcze lata i to, jak wspomina rolę Lidki w „Czterech pancernych i psie”, od której wszystko się zaczęło... [Tekst opublikowany na Viva Historie 17.04.2024 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 16.10.2024 r] Małgorzata Niemirska o początkach kariery. „Po moim trupie, Małgosiu, będziesz tancerką” usłyszeć miała Małgorzata Niemirska od rodziców, gdy opowiedziała im o swoich marzeniach. Na szczęście nie kazano jej rezygnować z przyszłości artystycznej: jej ojciec sam z resztą był muzykiem, znanym wówczas skrzypkiem. Przyszła aktorka chodziła przez lata do szkoły muzycznej, a później studiowała na PWST w Warszawie. Tą samą ścieżką szła także jej starsza siostra, Ewa Wiśniewska. „Miałyśmy szczęśliwy, muzykalny dom na warszawskim Mokotowie, z mamą czekającą z obiadem. Nie byłyśmy dziećmi z kluczem na szyi” wspominała. Małgorzata Niemirska bardzo szybko pokochała aktorstwo. Już w wieku 16 lat zadebiutowała w „Pingwinie” Jerzego Stefana Stawińskiego. Rok później dostała rolę, która ciągnąć będzie się przez całe jej życie. Mowa oczywiście o Lidce Wiśniewskiej w „Czterech pancernych i psie”. Serial okazał się prawdziwym hitem i jeszcze zanim skończyła studia, udało się jej zdobyć uznanie w środowisku aktorskim. Młodziutka aktorka miała nadzieję, że dzięki tej roli uda się jej z impetem rozwinąć karierę. Niestety rzeczywistość okazała się jednak nieco inna: przez długie lata widziano ją jako Lidkę Wiśniewską i na próżno próbowała pozbyć się tej łatki. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgdkgEeQ-cd93a40.jpg" width="1600" height="1603" alt="1966. Kadr z serialu "Czterej pancerni i pies", n/z od lewej: Malgorzata Niemirska, Wlodzimierz Press.,Image: 429732377, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Romuald Kropat / Forum" title="plan serialu "Czterej pancerni i pies"" /> Dziś już zrozumiała, że walczyła z wiatrakami i przyznała, że dawno pogodziła z realiami. „Nie obrażam się na rzeczywistość, w której dla wielu pokoleń na zawsze pozostanę Lidką. Może dlatego, że nie mam się czego wstydzić? Mogę z dumą i satysfakcją pochwalić się teatralnym dorobkiem. A że ciągle chciałoby się więcej? Tak to już z nami aktorami jest, wiecznie jesteśmy nienasyceni… Na Lidkę wiele rzeczy załatwiłam, nie będę tego ukrywać” wyznała w rozmowie z Dawidem Dudko dla Onetu. Aktorka przytoczyła anegdotę, w której „na Lidkę” udało się jej wymigać od mandatu. „Kiedyś zatrzymali nas razem z Markiem i naszym wyżłem. Usłyszałam: „O, pani Lidka!”. A po chwili: „I jeszcze Szarik!”. Nasz piękny wyżeł nazwany Szarikiem, wyobraża pan sobie? Ale opłacało się milczeć i odjechać z pouczeniem” wspomniała. Sprawdź również: Dla dzieci chciał być tatą na medal. Prawda o synach Artura Żmijewskiego wyszła na jaw <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgxR5np5-f70fc05.jpg" width="1600" height="1643" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. Nz. Ma³gorzata Niemirska (Lidka). uu PAP/Witold Rozmys³owicz Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki. Pictured: M. Niemirska uu PAP/Witold Rozmyslowicz" title="Portrety aktorów graj¹cych w serialu" /> Małgorzata Niemirska jako Lidka Wiśniewska w „Czterech pancernych i psie” Małgorzata Niemirska o mężu Marku Walczewskim Aktorka spędziła z mężem aż, lub jedynie 35 lat. Połączyła ich miłość do aktorstwa oraz ogromna pasja związana z teatrem. Poznali się w połowie lat 70. ubiegłego wieku, a na scenie występowali razem prawie do końca dni Marka Walczewskiego. Na przeszkodzie stanęła mu jednak choroba, na którą zachorował w ostatnich latach życia — Alzheimer. Próbował z nią jednak walczyć. „Marek był niewiarygodnie zdolnym aktorem, o takich jak on mówi się zwierzę sceniczne. Nawet gdy musiał już grać ze słuchawką nie sposób było oderwać od niego oczu” mówiła. Chociaż oboje małżonków zajmowało się dokładnie tym samym, a nawet występowali na tych samych deskach czy w tych samych sztukach, przez lata nie pojawiła się między nimi żadna rywalizacja. Małgorzata Niemirska wspomniała, że gdy raz jej mąż usłyszał „Oj, Marku, Małgosia cię dogania”, odpowiedzieć miał po prostu „To jest moim marzeniem”, wspierając żonę. „Ceniliśmy siebie nawzajem, tworzyliśmy teatralny dom, gdzie praca nie dominowała nad codziennym życiem, a była jej inspirującym dopełnieniem. Dopóki nie nadeszła ta straszna choroba, byliśmy bardzo szczęśliwi” opowiedziała w rozmowie z dziennikarzem portalu Onet. Zobacz także: Zanim pierwszy raz wyszła za mąż, związała się ze słynnym muzykiem. Dopiero niedawno wyjawiła prawdę <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCqR3e7-5366b9c.jpg" width="2396" height="1600" alt="Warszawa, 09.1990. Marek Walczewski i jego zona Malgorzata Niemirska na balkonie swojego mieszkania.,Image: 428394915, License: Rights-managed, Restrictions: 1040_5 UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Andrzej Wiernicki / Forum" title="Marek Walczewski i jego zona Malgorzata Niemirska" /> Marek Walczewski, Małgorzata Niemirska, 1990 r. Niemirska o przemijaniu: „Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast” Małgorzata Niemirska opowiedziała również, jak rodzi sobie z przemijającym czasem. W jednej ze sztuk odgrywana przez nią postać mówi wprost „W du**e mam starość”. Sama aktorka ma całkiem podobne podejście do swojego wieku. Pytana o lata, odpowiada, że ma ich „tyle, co każdy” i nie pozwala na to, by ktokolwiek definiował jej wartość pod względem przeżytych wiosen. Nadal bardzo aktywnie działa i udziela się w teatrze. „Nie wyobrażam sobie niedołęstwa, jestem osobą, której ruch przynosi ukojenie. Chciałabym być jak najdłużej sprawna, a później umrzeć natychmiast, jak mój świętej pamięci kochany ojciec Eugeniusz, na błyskawiczny zawał. Ale marzyć sobie można, a życie, jak się przekonałam, pisze najbardziej dramatyczne scenariusze”. Małgorzata Niemirska, plan serialu „Leśniczówka”, 2021 rok Aktorka już wielokrotnie zmagała się ze stratą najbliższych osób. W 1981 była na ocznym świadkiem strasznego wypadku samochodowego w którym zginął jej przyjaciel i mistrz, reżyser Witold Zatorski. Jego śmierć przyszła bardzo niespodziewanie. Małgorzata Niemirska wspomniała, że miał jeszcze wiele planów, nie zdążył nawet dokończyć przedstawienia, które wówczas reżyserował. W 2009 r. musiała pożegnać się z kolejnym przyjacielem — swoim mężem, Markiem Walczewskim. Chociaż tym razem było inaczej: nie było gwałtownego wypadku, ale długa, powoli wyniszczająca choroba, która w końcu odebrała jej ukochanego. Z jego śmiercią również nie mogła pogodzić się bardzo długo. „Życie doświadczyło mnie wieloma stratami i doskonale wiem, jak różne oblicza może mieć umieranie. W kontekście choroby Marka przypomina mi się tytuł mojego ulubionego spektaklu z jego udziałem – „Powolne ciemnienie malowideł”. Właśnie tak to odczuwałam. Gdy najbliższa osoba przestaje cię rozpoznawać, samemu odechciewa się żyć. Nie ma słów, które mogłyby to opisać” opowiedziała. Czytaj też: Po usłyszeniu diagnozy podsumował ją jednym zdaniem. Te słowa wstrząsnęły żoną Patricka Swayze Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 1990 Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 2003 rok
Małgorzata Niemirska po trzech miesiącach zgodziła się na ślub. Jej wybranek miał już żonę
Marzyła, by zostać matką, jednak to marzenie nigdy się nie spełniło
Udział w „Czterech pancernych i psie” miał być jej przepustką do kariery, sprawił jednak, że na zawsze przylgnęła do niej łatka Lidki, w którą się wcielała. Życie prywatne Małgorzaty Niemirskiej także było skomplikowane. Po trzech miesiącach zgodziła się na ślub, mimo że jej ukochany był już żonaty, nigdy też nie została matką, choć bardzo tego pragnęła... [Ostatnia publikacja na Viva Historie 29.08.2024 r.] Małgorzata Niemirska miała zrobić wielką karierę, na zawsze została Lidką Choć jako dziecko marzyła o tym, by zostać tancerką, to jej ojciec był temu przeciwny. Zaraził więc córkę miłością do muzyki, a ta po maturze postanowiła zdawać do PWST w Warszawie, tak jak jej starsza siostra. By jednak nie oceniano jej przez pryzmat Ewy Wiśniewskiej, Małgorzata Niemirska posługiwała się panieńskim nazwiskiem swojej mamy. W wieku 16 lat zadebiutowała na ekranie, gdy obsadzono ją w roli Lidki w kultowym już dziś serialu „Czterej pancerni i pies”. Szybko okazało się, że była to doskonała decyzja, bo pokochali ją zarówno widzowie, jak i zdobyła uznanie krytyków. Małgorzata Niemirska, kadr z planu Czterej Pancerni i Pies <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgCwGa3z-764396a.jpg" width="1636" height="1600" alt="Polska, 1969. Serial: Czterej pancerni i pies zrealizowany na podstawie ksi¹¿ki i scenariusza Janusza Przymanowskiego przedstawia³ wojenne losy za³ogi czo³gu Rudy i psa Szarika. Serial by³ krêcony w latach 1966-1970 w trzech seriach. Wszystkie 21 odcinków serialu wyre¿yserowa³ Konrad Na³êcki. Nz. Ma³gorzata Niemirska (Lidka). uu PAP/Witold Rozmys³owicz Dok³adny miesi¹c i dzieñ wydarzenia nieustalone. Poland, 1969. A movie series entitled "Four Tankmen And The Dog" based on a novel under the same title written by Janusz Przymanowski, who also authored the script. It presented the war-time adventures of the "Rudy" (Red) tank crew and their dog named Szarik (Sharik). The series was shot between 1966 and 1970. All 21 episodes were directed by Konrad Nalecki. Pictured: M. Niemirska uu PAP/Witold Rozmyslowicz" title="Portrety aktorów graj¹cych w serialu" /> „Potem ta młodzieńcza przygoda zmieniła się w epopeję, trwała 7 lat. Jeździłam na plan zdjęciowy przez całe studia w PWST i jeszcze pierwszy rok grania w teatrze”, zdradziła Małgorzata Niemirska w wywiadzie dla Rzeczpospolitej. Po zakończonych zdjęciach do produkcji usunęła się jednak w cień. Cały czas utożsamiano ją z serialową Lidką, a ona nie chciała być aktorką jednej roli. Miała nadzieję, że „Czterej pancerni i pies” będą jej przepustką do kariery. „Teraz czuję sentyment do tej postaci, ale wtedy bywało strasznie”, opowiadała. Z czasem Małgorzata Niemirska zaczęła grać na deskach Teatru Dramatycznego i Teatru Studio. Pojawiła się również na ekranach we wspaniałych kreacjach aktorskich między innymi w „Seszelach” czy „Indeksie”, a także mogliśmy ją oglądać w serialach: „Złotopolscy”, „Na dobre i na złe”, „Leśniczówka” czy „Druga szansa”. W życiu prywatnym aktorki nie zawsze układało się kolorowo. Jeszcze w czasie studiów poznała swojego pierwszego męża, Andrzeja Makowieckiego, ale ich małżeństwo nie okazało się trwałe. Czytaj też: Tomasz Kammel szczerze o chorobie taty. Lekarze dawali mu 3 miesiące życia, walczył znacznie dłużej <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgZ6silG-2d3674d.jpg" width="1600" height="1600" alt="Warszawa, 06.1967. Malgorzata Niemirska, aktorka.,Image: 427789795, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Jerzy Plonski / RSW / Forum" title="Malgorzata Niemirska, aktorka" /> Małgorzata Niemirska, 1967 rok, Warszawa Małgorzata Niemirska i Marek Walczewski: gdy go poznała był żonaty Po jakimś czasie na drodze Małgorzaty Niemirskiej stanął Marek Walczewski, starszy od niej o 10 lat. Poznali się podczas pracy nad spektaklem „Desperaci”, który składał się z trzech odcinków. Początkowo nic nie wskazywało na to, że połączy ich coś więcej. „Przez dwa odcinki nie było nic między nami, a przy trzecim doszło do eksplozji uczuć”, wyznał aktor [cytat za kultura.gazeta.pl]. Uczucie między parą pojawiło się nagle i było na tyle silne, że po trzech miesiącach aktorka zgodziła się wyjść za ukochanego. Nie wiedziała jednak, że był on wówczas mężem Anny Polony... Nie obyło się więc bez skandalu. „Nie sprawiał wrażenia osoby zajętej. Wyjechał przecież z Krakowa, a w Warszawie prowadził tryb życia niewskazujący na to, że jest żonaty. Tego tematu nie było między nami”, wyjaśniła Małgorzata Niemirska w rozmowie z Gazetą Wyborczą. Mimo to była przekonana, że nie poznali się przypadkowo. „Myślę, że większym grzechem byłoby się nam rozstać, patrząc z perspektywy na to, czym byliśmy dla siebie”, tłumaczyła. Aktorka zdecydowała się wybaczyć Markowi Walczewskiemu to kłamstwo i w 1974 roku została jego żoną. Pobrali się w tajemnicy. „Ślub wzięliśmy w 10 minut, między próbą a spektaklem”, opowiadała Małgorzata Niemirska [cytat za kultura.gazeta.pl]. Aktorka i jej mąż marzyli o tym, by założyć rodzinę. Przez lata poddawała się różnym zabiegom, jednak w dalszym ciągu nie mogła zajść w ciążę... „Tak widocznie miało być”, mówiła. Niestety małżonkom nie było dane długo się sobą nacieszyć. W latach 90. u Marka Walczewskiego zdiagnozowano Alzheimera. „Muszę powiedzieć, że jeżdżąc do niego przez te pięć lat, niemal codziennie się z nim żegnałam. To było straszne patrzeć, jak najukochańsza osoba traci rozum, jak z tym walczy, jak tego nie chce”, przyznała smutno aktorka [cytat za kultura.gazeta.pl]. Była przy ukochanym aż do jego śmierci w maju 2009 roku... Zobacz także: Andrzej Grabowski wspomina przyjaźń z Janem Nowickim. Żałuje jednego <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgMOakiq-a3abc62.jpg" width="2166" height="1417" alt="Marek Walczewski i Malgorzata Niemirska - Patrze na Ciebie Marysiu - premiera kino Muranow,Image: 427770685, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Studio69 / Studio69 / Forum" title="Patrze na Ciebie Marysiu" /> Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, premiera w kinie Muranow Małgorzata Niemirska, plan serialu "Leśniczówka", 2021 rok
Miała 16 lat, gdy zagrała w Czterech pancernych i psie. Jak dziś wygląda życie Małgorzaty Niemirskiej?
„Zbyt wiele ciosów musiałam przyjąć, zbyt wiele tych nieszczęść było”
Na ekranie zadebiutowała w wieku 16 lat! Małgorzata Niemirska sympatie widzów zdobyła jako Lidka Wiśniewska w kultowej produkcji – Czterej pancerni i pies. Ale na swoim koncie aktorka ma wiele interesujących kreacji. W życiu prywatnym los jej nie oszczędzał... Miłość w atmosferze skandalu, choroba, strata ukochanej osoby… „Zbyt wiele ciosów musiałam przyjąć, zbyt wiele tych nieszczęść było", mówiła w jednym z wywiadów. Jak zmieniła się aktorka? Małgorzata Niemirska – dorastanie, wczesna kariera Małgorzata Niemirska przyszła na świat 16 czerwca 1947 roku w Warszawie. Aktorstwo było jej powołaniem, chociaż jako mała dziewczyna marzyła, by zostać tancerką. Ten pomysł wyperswadował jej ojciec, który uważał, że ten zawód jest zbyt niepewny. Zaszczepił za to w niej miłość do muzyki. ,,Muzyka to pierwsze medium, które mnie pochłonęło, i to ją kocham najbardziej. Gdy przygotowuję nową rolę, dobieram dźwięki, które do niej pasują. Nasłuchuję i wczuwam się w postać. A potem tańczę, wyobrażając sobie moją bohaterkę", wspominała aktorka w jednym z wywiadów dla magazynu PANI. Ostatecznie, Małgorzata Niemirska poszła w ślady swojej starszej o pięć lat siostry – Ewy Wiśniewskiej i ukończyła warszawską PWST. Postanowiła, że będzie posługiwać się pseudonimem artystycznym. Niemirska to panieńskie nazwisko jej matki. Jeszcze przed jej rozpoczęciem szkoły wyższej, aktorka mogła sprawdzić się przed kamerą… Do obsady jednego z najpopularniejszych polskich seriali - „Zbyt wiele ciosów musiałam przyjąć, zbyt wiele tych nieszczęść było. Nie sądziła, że ta przygoda potrwa aż siedem lat. Do obsady zupełnie przypadkowo została wybrana przez producentów, którzy po warszawskich liceach poszukiwali idealnej kandydatki do jednej z ról. Małgorzata Niemirska miała być przeciwieństwem Poli Raksy (serialowej Marusi). Tak 16-letnia Małgorzata Niemirska debiutowała rolą radiotelegrafistki – Lidki Wiśniewskiej. To był dla niej wymagający czas, pełen wyrzeczeń i samodyscypliny. Będąc na planie serialu, zdawała maturę i przygotowywała się do egzaminów na studiach. Czytaj też: Małgorzata Niemirska dwa razy wychodziła za mąż, jej pierwszym wybrankiem był aktor Andrzej Makowiecki Małgorzata Niemirska na planie serialu Czterej pancerni i pies, 1969 rok: „Stara historia. Miałam 16 lat, byłam jeszcze w szkole, kiedy producenci serialu wędrowali od szkoły do szkoły, szukając kandydatki do roli Lidki. A potem ta młodzieńcza przygoda zmieniła się w epopeję, trwała siedem lat. Jeździłam na plan zdjęciowy przez całe studia w PWST i jeszcze pierwszy rok grania w teatrze”, opowiadała Małgorzata Niemirska w rozmowie z Rzeczpospolitą. Aktorka przyznawała, że nie miała łatwego życia. Dlaczego? Potem przyszło jej się zmierzyć z wizerunkiem Lidki. Widzowie kojarzyli ją głównie z rolą pięknej radiotelegrafistki. „Teraz czuję sentyment do tej postaci, ale wtedy bywało strasznie”, dodawała aktorka. Na pewien czas zniknęła. Nie chciała też, by dopisano jej łatkę seksbomby. „Aż minęły czasy seksbomby i nie mogłam już grać dzierlatek, a na kobiety bardzo dojrzałe byłam za młoda. Zawsze zresztą tak było, że byłam za młoda albo za stara. Nigdy "akurat”, wspominała w rozmowie z PANI. Wolała poświęcić się graniu na deskach Teatru Dramatycznego i Teatru Studio. Tam się spełniała i czerpała z tego ogromną satysfakcję. Małgorzata Niemirska zachwycała także w Indeksie Janusza Kijowskiego, a potem w filmie Seszele Bogusława Lindy. Potem pojawiała się także w takich produkcjach, jak: Na dobre i na złe, Złotopolskich, Tancerzach, Samym życiu, Moje córki krowy, Zbliżenia, Druga szansa czy Leśniczówka. Sprawdź też: Pola Raksa na planie filmu "Zosia" zakochała się w młodym, rosyjskim amancie Małgorzata Niemirska, 1969 r. Małgorzata Niemirska i Marek Walczewski: historia miłości W jej życiu prywatnym nie brakuje zawirowań. Pierwszym mężem Małgorzaty Niemirskiej był aktor, Andrzej Makowiecki. Para poznała się jeszcze na studiach, ale ich małżeństwo nie przetrwało… Nagle pojawił się on – Marek Walczewski. Małgorzata Niemirska poznała cenionego aktora podczas przygotowań do trzyodcinkowego spektaklu Desperaci. Oboje byli wtedy w związkach, dzieliło ich dziesięć lat różnicy, a połączyło trwałe uczucie. Miłość narodziła się nagle, niespodziewanie... Marek Walczewski błyskawicznie podjął decyzję i poprosił ukochaną o rękę! „Przez dwa odcinki nie było nic między nami, a przy trzecim doszło do eksplozji uczuć, oświadczyłem się błyskawicznie i zostałem przyjęty”, wspominał. Z kolei aktorka tak opowiadała o tamtym okresie: „Tak było, pierwszy odcinek jakoś minął, potem drugi, a przy trzecim byliśmy już bardzo zakochani. To wszystko trwało ledwie trzy miesiące - styczeń, luty, marzec”. Małgorzata Niemirska przyjęła jego oświadczyny, ale nie była świadoma, że Marek Walczewski jest zajęty, a jego żoną była wtedy Anny Polony. ,,Marek nie sprawiał wrażenia osoby zajętej. Wyjechał przecież z Krakowa, a w Warszawie prowadził tryb życia niewskazujący na to, że jest żonaty. Tego tematu nie było między nami", mówiła aktorka w rozmowie z Gazetą Wyborczą. O tym, że Marek ma żonę, aktorka dowiedziała się, gdy było już za późno. Zobacz też: Józef Nowak: do ostatniego momentu myślał, że to on zagra Bogumiła Niechcica w "Nocach i dniach" Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 1990 rok „To było jak chichot Pana Boga (...) Myślę, że większym grzechem byłoby się nam rozstać, patrząc z perspektywy na to, czym byliśmy dla siebie. Nie można było postąpić inaczej”, dodawała w Gazecie Wyborczej. „W marcu byliśmy już parą, w grudniu wzięliśmy ślub, a w międzyczasie przeszliśmy dwa rozwody. To było, jak mówią Francuzi, coup de foudre, uderzenie pioruna”, podkreślała w tym samym wywiadzie aktorka. Ich związek wywołał prawdziwy skandal i chociaż niewielu dawało im szans, Małgorzata Niemirska i Marek Walczewski udowodnili, że naprawdę się kochają… Ślub pary odbył się w 1974 roku w tajemnicy. W tym wyjątkowym dniu towarzyszyli im tylko świadkowie. „Ślub wzięliśmy w 10 minut, między próbą a spektaklem, poza świadkami nikt o tym nie wiedział. Nikogo nie było - mamy, taty. Nie chcieliśmy rozgłosu. (...) Po ślubie przyszliśmy do domu moich rodziców, Marek uklęknął przed mamą z bukietem bzu, a mama mówi: »O Boże, chyba wzięliście ślub!«”, wyjaśniała aktorka. Budowali wspólne szczęście, ale ich jedno marzenie nigdy się nie spełniło… Nie doczekali się dzieci. Zakochanym trudno było się z tym pogodzić. Czytaj też: Marta Lipińska i jej pierwszy mąż Krzysztof Winiewicz: kochał ją, ale była dla niego zbyt niezależna Małgorzata Niemirska, Marek Walczewski, 2003 rok „Był taki czas, że bardzo, bardzo chcieliśmy mieć dziecko. Przeżyłam szereg ciężkich zabiegów - ja jestem taką recydywą szpitalną - ale na nic to się nie zdało. Ktoś tam rodzi szesnaste dziecko z kolei, nie chcąc ich mieć, a ktoś nie ma ani jednego. Tak widocznie miało być”, zwierzała się aktorka na łamach Gazety Wyborczej. Para miała siebie i wspólni starali się cieszyć każdą chwilą. Byli razem w domu i teatrze. Nigdy nie czuli się przytłoczeni. Swoje pokłady miłości przelewali na zwierzęta i ukochanego psa, Maksa. Nagle ich rodzinne szczęście przerwała choroba… Do końca trwali u swojego boku. Lekarze zdiagnozowali u Marka Walczewskiego Alzheimera. W latach 90. aktor odczuł pierwsze objawy. Coraz częściej zapominał wyuczonego tekstu... W końcu jego stan z dnia na dzień zaczął się pogarszać. Wtedy nie dało się tego dłużej bagatelizować. „Muszę powiedzieć, że jeżdżąc do niego przez te pięć lat, niemal codziennie się z nim żegnałam. To było straszne patrzeć, jak najukochańsza osoba traci rozum, jak z tym walczy, jak tego nie chce - żeby tak grać i nagle przestać? Tak się z tym męczył, że jak do innych pacjentów przychodzili ludzie w odwiedziny, to myślał, że to publiczność”, zwierzała się Małgorzata Niemirska. Aktor był pod stałą opieką żony. Mimo starań i wdrożonego leczenia choroba wciąż postępowała. W trosce o jego bezpieczeństwo trafił do ośrodka. Ukochany Małgorzaty Niemirskiej odszedł w maju 2009 roku. Po śmierci Marka Walczewskiego aktorka otrzymała kolejny olbrzymi cios… Zmarła jej mama. „Zbyt wiele ciosów musiałam przyjąć, zbyt wiele tych nieszczęść było. Zapewne inaczej jest, kiedy człowiek ma dzieci, a ja mam poczucie, że zostałam sama”, podkreślała. Ukojenie dała jej praca. Najważniejszym miejscem stał się dla niej teatr. W rozmowie z Rzeczpospolitą Małgorzata Niemirska przyznała, że nigdy nie trafiła na filmową rolę, która zafascynowałaby ją, do tego stopnia, by mogła się z nią utożsamić. Może to jeszcze przede mną, bo profesor Hanin mawiała: „Jesteś jak dobre czerwone wino – dojrzewasz z biegiem lat”, mówiła. Źródło: Teleshow.wp.pl, Interia, Plejada.pl, gazetawyborcza, Rzeczpospolita, OnetFilm Małgorzata Niemirska, 2017 rok Portret Małgorzaty Niemirskiej wykonany w 2009 roku:
Małgorzata Niemirska dwa razy wychodziła za mąż, jej pierwszym wybrankiem był aktor Andrzej Makowiecki
Małgorzata Niemirska kojarzona jest przede wszystkim z rolą telegrafistki Lidki z serialu „Czterej pancerni i pies”. Chociaż zagrała dziesiątki wybitnych ról teatralnych i sporo filmowych widzowie kojarzą ją głównie z serialem sprzed lat. Znana jest też historia jej małżeństwa z wybitnym aktorem Markiem Walczewskim, bardzo szczęśliwego i trwającego aż do przedwczesnej śmierci aktora w 2009 roku. Ale Małgorzata Niemirska był w jeszcze jednym związku. Jak potoczyło się jej małżeństwo z aktorem i reżyserem Andrzejem Makowieckim? Małgorzata Niemirska i Andrzej Makowiecki: historia miłości Andrzej Makowiecki urodził się w 1944 roku w Lublinie i był o trzy lata starszy od swojej przyszłej żony. Poznali się jeszcze w szkole teatralnej w Warszawie. Małgorzata Niemirska byłą już gwiazdą. Jako 16-latka została wybrana do roli Lidki w serialu „Czterej pancerni i pies”. Reżyser Konrad Nałęcki nie miał wątpliwości, że to ona jest idealną kandydatką do tej roli. Była wtedy uczennicą warszawskiego liceum im. Narcyzy Żmichowskiej, serialowa przygoda miała jej zająć wakacje, a trwała 7 lat. „Były momenty, że miałam dość. Moi rówieśnicy, gdy mieli wolne, jeździli na wakacje, a ja na poligon albo w okopy”, mówiła w jednej z rozmów. Rola Lidki przyniosła jednak Małgorzacie Niemirskiej ogromną popularność i pomogła zdecydować się na aktorskie studia. Zobacz też: Maria Chwalibóg: przełomem w jej karierze był jeden z najbardziej pesymistycznych polskich filmów Andrzej Makowiecki aktor i buntownik W szkole teatralnej poznała Andrzeja Makowieckiego, zakochali się w sobie, wzięli ślub. „Jestem kochliwa. Nie umiem żyć bez miłości. Czuję się wtedy, jakbym miała uciętą rękę albo nogę, niekompletna. Dlatego nigdy nie byłam sama. Kiedy kończyła się jedna miłość, zaraz przychodziła kolejna”, wspominała aktorka. W jej życiu zawsze najważniejsi byli mężczyźni i praca. Andrzej Makowiecki to znany i lubiany aktor. Studiował na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie. Studia ukończył w 1969 roku, rok wcześniej brał udział w studenckich manifestacjach po zdjęciu przez cenzurę "Dziadów" Adama Mickiewicza. Był współorganizatorem strajku studenckiego na PWST. W latach 1974-1978 wspierał KOR. Był zawsze bardzo zaangażowany w życie publiczne. Należał do Komitetu Wiezionych Za Przekonania, w stanie wojennym drukował niezależne pismo, kolportował ulotki. Współpracował z Duszpasterstwem Ludzi Pracy przy kościele św. Klemensa Dworzaka we Wrocławiu. W 1983 roku był reżyserem widowiska "Pokój Tobie Polsko, Ojczyzno moja", które stanowiło oprawę do wizyty papieża Jana Pawła II. Był wielokrotnie prewencyjnie zatrzymywany, w jego sprawie interweniowali zagraniczni dziennikarze na jednej z konferencji prasowych Jerzego Urbana. Był aktorem, reżyserem, pedagogiem, wykładał m.in. w USA. Związany był z warszawskim Teatrem Współczesnym, Teatrem Ziemi Mazowieckiej czy Teatrem Współczesnym we Wrocławiu. Widzowie na pewno zapamiętali go z "Polskich dróg", seriali "BrzydUla", "Plebania", jako Lucjana Nowakowskiego z „Barw szczęścia”. Zobacz też: Barbara Sołtysik i Jan Englert: czemu pobrali się w tajemnicy i rozstali po 33 latach związku? Małgorzata Niemirska: nie przyjaźnię się z byłymi Małżeństwo z Małgorzatą Niemirską przetrwało 10 lat, ale tylko formalnie. Dlaczego się rozstali? Żadne z nich nigdy tego nie komentowało. Podobno nie chodziło o zdradę. Być może żyli bardziej obok siebie niż ze sobą. Kiedy Małgorzata Niemirska spotkała w 1974 roku miłość swojego życia - Marka Walczewskiego, była jeszcze mężatką, ale jedynie na papierze, bo już nie mieszkała razem z Andrzejem Makowieckim. ”Nie kolekcjonuję facetów. Są kobiety, które zaprzyjaźniają się ze swoimi byłymi partnerami, całe życie mają z nimi kontakt. Ja nie. W trakcie trwania relacji tak wiele z siebie daję, że potem nie mam już tej osobie nic do zaoferowania. Nie myślę o takim człowieku ani dobrze, ani źle, jakby go nie było…”, odpowiedziała aktorka, pytana o swoje pierwsze małżeństwo (cytuję za ilustrowany tygodnik polski – ikpolski.blogspot.com). Zobacz też: Edward Dymek w latach 70. miał świat u stóp. Dziecięcy gwiazdor zmarł w zapomnieniu i biedzie Małgorzata Niemirska związała się z Markiem Walczewskim. Zakochali się w sobie na planie trzeciego odcinka „Kobry” – dawnego teatru sensacji. Walczewski był mężem Anny Polony, oboje z Małgorzatą Niemirską przeszli przez rozwody, potem wzięli cichy ślub. Ich związek wywołał sensację, choć dzisiaj trudno zrozumieć dlaczego, nie byli jedynymi rozwodnikami na świecie. Być może chodziło o to, że Marek Walczewski porzucił wielką aktorkę, jaką jest Anna Polony. A jak potoczyły się losy Andrzeja Makowieckiego? W 1981 roku na planie serialu „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy” poznał Sławomirę Łozińską, pamiętną Bronkę z serialu „Daleko od szosy”. Zaprzyjaźnili się. Dwa lata później spotkali się znowu i postanowili, że spróbują wspólnego życia. Wydawali się świetną parą. Znajomi mówili, że przy nim rozkwitła. Zaczęła częściej się uśmiechać, schudła 20 kilogramów. Andrzej Makowiecki musiał mieć w sobie coś fantastycznego, że Sławomira Łozińska – kobieta po rozwodzie i po śmierci ukochanego syna, tak odbudowała przy nim swoje życie. Związek przetrwał jednak tylko trzy lata. Po rozstaniu Sławomira Łozińska i Andrzej Makowiecki mieli dobre relacje. Aktor zmarł w wieku 72 lat w 2016 roku. Został pochowany we Wrocławiu
Małgorzata Niemirska i Ewa Wiśniewska: siostry-aktorki. „Pod względem charakteru i wyglądu jesteśmy odmienne”
Po latach zbliżyła je do siebie wspólna strata
Siostry i rywalki. Obie mają na koncie sukcesy, ich rolami zachwycają się kolejne pokolenia. Ale Ewa Wiśniewska przyznawała wprost, że mają podobny jedynie głos, w istocie są zaś zupełnie różne. Młodsza o pięć lat Małgorzata Niemirska miała być zawsze stawiana za wzór do naśladowana: grzeczna, ułożona, sprawiająca mało kłopotów. Starszą z kolei często karcono za niesforność. Nawet w dorosłym życiu dały o sobie znać ich różne usposobienia. Ewa mimo narodzin córki nie zwalniała tempa i pracowała, Małgorzata natomiast dzieci mieć nie mogła... Dopiero po latach ich więź znacznie się wzmocniła. Ale stała za tym bolesna strata. Małgorzata Niemirska i Ewa Wiśniewska: siostry aktorki Ewa Wiśniewska urodziła się 25 kwietnia 1942 roku w Warszawie. Małgorzata Niemirska przyszła na świat pięć lat później, 16 czerwca. Mama aktorek była z zawodu prawniczką, bardzo piękną. Mówiono, że Ewa odziedziczyła urodę po mamie, ale wcale jej nie dostrzegała. Jako dziecko była nieśmiała i nie lubiła skupiać na sobie uwagi innych. Jej mama wówczas miała nadzieję, że jest inaczej i woziła córkę na zdjęcia próbne do Łodzi, gdzie zresztą wzbudzała większe zainteresowanie niż mała Ewa. „Mama jeździła ze mną na zdjęcia próbne do Łodzi i to w zasadzie ona robiła na wszystkich szalone wrażenie, bo była piękną kobietą. A ja... tam gdzieś z boku przebywałam”, opowiadała aktorka (cytat za film.interia.pl). Nieśmiałość Ewy sprawiała, że jej pierwsze występy na scenie kończyły się fiaskiem. Dziewczynka często zapominała tekstów wierszyków, aż w końcu nauczyciele przydzielali jej jak najkrótsze kwestie. W parze z chorobliwą nieśmiałością u dziewczynki szła swojego rodzaju zadziorność, przez co, jak sama się określiła, była dzieckiem trudnym do okiełznania. „Rodzice trzymali mnie na dość krótkiej smyczy (...) Już w przedszkolu pokazałam, jakim dzieciulkiem potrafię być. Postanowiono więc szybko doprowadzić mnie do pionu i posłano do szkoły rok wcześniej. Obok normalnej szkoły podstawowej, popołudniami miałam zajęcia w szkole muzycznej, a potem kontynuowałam naukę w średniej szkole muzycznej w klasie fortepianu" - opowiadała aktorka w wywiadzie dla AKPY. Czytaj także: Po latach wspólnego życia postawił jej ultimatum. Historia Grażyny Szapołowskiej i drugiego męża Małgorzata Niemirska Kiedy młodsza o pięć lat Małgorzata podrosła, bardzo szybko można było zauważyć różnice w temperamentach sióstr. Młodsza z nich była uważana za tę grzeczniejszą i ułożoną, z kolei Ewa za bardziej krnąbrną i upartą. Dzieciństwo dziewczynek było wypełnione muzyką. Od dziecka obserwowały swojego tatę — zawodowego skrzypka i same też były zachęcane do rozwijania muzycznych zainteresowań. Uczyły się grać na fortepianie, co z czasem zaczęło być dla Ewy żmudnym obowiązkiem. Lekcje ją nudziły, a mimo to wszyscy spodziewali się po niej, że zostanie sławną pianistką. Z kolei Małgorzata marzyła o zostaniu primabaleriną, ale ojciec przekonywał ją, że kariera taneczna jest krótka i niepewna. Udało mu się z sukcesem zachęcić córkę do nauki gry na fortepianie, o czym Niemirska w przyszłości będzie mówić w ten sposób: „Muzyka to pierwsze medium, które mnie pochłonęło, i to ją kocham najbardziej. Gdy przygotowuję nową rolę, dobieram dźwięki, które do niej pasują. Nasłuchuję i wczuwam się w postać. A potem tańczę, wyobrażając sobie moją bohaterkę” (cytat z wywiadu w magazynie „Pani”). Tuż po tym jak Ewa Wiśniewska skończyła 17 lat, dostała się do szkoły teatralnej. Aktorstwo było tylko jednym z wielu pomysłów, które wymyśliła dla siebie jako nastolatka, głównie dlatego, że wcześniej dwa razy stanęła przed kamerą jako statystka. Zobacz też: Byli z dwóch różnych światów, ich miłość zakończyła tragedia. Historia Agnieszki i Sławomira Petelickich Ewa Wiśniewska „W podstawówce chciałam zostać pediatrą. Później, z racji mojej odwzajemnionej miłości do piłki siatkowej, myślałam o Akademii Wychowania Fizycznego. Miałam też pomysł, żeby studiować na Akademii Sztuk Pięknych, ale szybko mi przeszło. Maturę zdawałam jako 17-latka i rozpoczęłam studia w Akademii Teatralnej w Warszawie. Suma summarum, przestałam uczęszczać na zajęcia w średniej szkole muzycznej, o czym rodzice dowiedzieli się post factum” - powiedziała w wywiadzie dla AKPY. Świat filmu wciągnął młodszą siostrę kilka lat później, o czym również zarządził przypadek. Gdy Małgorzata uczyła się jeszcze w szkole średniej, została wybrana przez producentów serialu „Czterej pancerni i pies”. Filmowcy szukali wśród uczennic warszawskich liceów kandydatki do roli radiotelegrafistki – Lidki Wiśniewskiej. „Stara historia. Miałam 16 lat, byłam jeszcze w szkole, kiedy producenci serialu wędrowali od szkoły do szkoły, szukając kandydatki do roli Lidki. A potem ta młodzieńcza przygoda zmieniła się w epopeję, trwała siedem lat. Jeździłam na plan zdjęciowy przez całe studia w PWST i jeszcze pierwszy rok grania w teatrze”, opowiadała Małgorzata Niemirska w rozmowie z Rzeczpospolitą. Czytaj też: Krzysztof Komeda i Marek Hłasko byli nierozłączni. Rozdzielił ich tragiczny wypadek Siostry-rywalki Od tego momentu rozpoczęła się cicha rywalizacja sióstr na polu zawodowym, chociaż jak się później okazało, Małgorzata wpadła w pułapkę jednej roli i oddała siostrze scenę. Rola Lidki przyniosła jej ogromną popularność, ale też zaszufladkowała, blokując tym samym szanse na różnorodne role. Przez kolejne lata odrzucała propozycje, które miały doczepić jej łatkę seksbomby. „Aż minęły czasy seksbomby i nie mogłam już grać dzierlatek, a na kobiety bardzo dojrzałe byłam za młoda. Zawsze zresztą tak było, że byłam za młoda albo za stara. Nigdy „akurat”, żartowała aktorka w wywiadzie dla „Pani”. Spełnienie zawodowe Małgorzata Niemirska odnalazła na deskach teatru. To właśnie tam występowała najchętniej i czuła największą satysfakcję z pracy. Z kolei Ewa Wiśniewska nie narzekała na brak wyzwań aktorskich. Zadebiutowała w „Zbrodniarzu i pannie” Janusza Nasfetera, a jako absolwentka PWST zaczęła pracę w Teatrze Ludowym. Dyrektor był pod wrażeniem jej umiejętności i powierzał jej duże role. Popularność związana z rolą na małym ekranie przyszła do niej dzięki tytułowej roli w serialu „Doktor Ewa”. Zagranie tej postaci sprawiło, że Ewa Wiśniewska podbiła serca widzów. Mimo wielu propozycji filmowych i serialowych aktorka podzielała zdanie młodszej siostry: „Nigdy nie lubiłam specjalnie filmu, wolałam pracę w teatrze” - mówiła w wywiadzie dla „Gali”. Zobacz też: Krzysztof Prusik wspomina zmarłego Witolda Paszta. Zawdzięcza mu nie tylko zwycięstwo w show Małgorzata Niemirska i Ewa Wiśniewska: życie prywatne Życie prywatne obu sióstr poprowadziło je przez wiele wzlotów i upadków. Ewa Wiśniewska wyszła za mąż już w wieku 19 lat. Jej wybrankiem był kolega ze studiów, Robert Polak. Rok później urodziła się ich córka. „Byliśmy dziećmi, jak się pobraliśmy. Rozwiedliśmy się, gdy miałam 22 lata” - opowiadała aktorka. Rozpierała ją duma z bycia matką, ale jak przyznała w rozmowie z „Na żywo”, nie radziła sobie z macierzyństwem. „Byłam matką, taką jak ojcowie bywają, co to przyleci, poklepie po głowie, sprawdzi, czy wszystko dobrze i wylatuje do pracy. Matką na przychodne. Wiem, w Polsce być dobrą matką to znaczy rezygnować z siebie. Ale czy 20-latka z głową pełną marzeń jest gotowa na takie poświęcenie?”, opowiadała (cytat za fakt.pl). Przez stawianie aktorstwa ponad życie rodzinne, ucierpiała jej relacja z córką, którą najczęściej zajmowała się niania, a także młodsza siostra aktorki, która uwielbiała towarzystwo swojej siostrzenicy. Małgorzata Niemirska w kwestii zakładania rodziny miała inne niż Ewa podejście. Ona ponad wszystko ceniła sobie spokojne, domowe życie. Sama pragnęła mieć dziecko, ale mimo wielu starań, okazało się to dla niej niemożliwe. Małgorzata Niemirska „Nie umiem żyć bez miłości. Czuję się wtedy, jakbym miała uciętą rękę albo nogę, niekompletna. Dlatego nigdy nie byłam sama” - wyznawała Niemirska, która przez 35 lat była związana z Markiem Walczewskim. Kiedy się poznali, oboje byli wtedy w związkach, dzieliło ich dziesięć lat różnicy, ale aktorka opisała, że to uczucie było jak uderzenie pioruna. Wywołali swoim romansem w środowisku niemały skandal, ale jak przyznawali później, nie umieli postąpić inaczej. Po ponad trzech dekadach zgodnego i szczęśliwego życia rozdzieliła ich choroba aktora. Drugim małżeństwem Ewy Wiśniewskiej był związek z włoskim przedsiębiorcą, ale i ten nie przetrwał próby czasu. Dopiero z aktorem Krzysztofem Kowalewskim aktorka ułożyła sobie życie. Para była ze sobą 20 lat, ale rozstali się w atmosferze skandalu. Aktor bowiem odszedł od żony dla młodszej koleżanki po fachu. Od tamtego momentu aktorka żyje w pojedynkę. Kiedy w 2009 roku zmarł ukochany mąż Małgorzaty Niemirskiej, starsza siostra towarzyszyła jej na pogrzebie. Jakiś czas później aktorki spędziły ze sobą więcej czasu podczas opieki nad umierającą mamą. Ten czas bardzo je do siebie zbliżył i od tamtej pory siostry trzymają się razem. Na jubileuszu 50-lecia pracy twórczej Ewy Wiśniewskiej, zarówno ona, jak i jej młodsza siostra, były gospodyniami wieczoru. Czytaj także: Agnieszka Włodarczyk już tak nie wygląda. Aktorka przeszła metamorfozę Źródła: film.interia.pl, kultura.onet.pl, plejada.pl, pomponik.pl