TYLKO W VIVIE!. W domu marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej polityka wyglądała inaczej. Prawnuczka prezydenta i premiera ujawniła, czego nauczyła się przy rodzinnym stole
Małgorzata Kidawa-Błońska od lat należy do najważniejszych postaci polskiej polityki, ale w rozmowie z „Vivą!” pokazała bardziej osobiste oblicze. Marszałek Senatu wróciła wspomnieniami do rodzinnego domu, opowiedziała o wartościach przekazywanych przez przodków oraz zdradziła, jak polityka wpłynęła na jej emocje i życie prywatne.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska wróciła pamięcią do rodzinnych korzeni [...] Kultura zaprowadziła Panią do Sejmu, a potem do Senatu. A myślałam, że może to jednak zasługa genów. Jeden z Pani pradziadków dwukrotnie był premierem, a drugi raz prezydentem Polski. Pradziadków niestety znam tylko z opowieści. Wychowałam się w domu z pogranicza nauki i kultury. Mój dziadek był pisarzem, babcia malarką, a tata naukowcem. Rozmowy toczyły się wokół książek, malarstwa i sztuki. Przy naszym stole zasiadali artyści, naukowcy i dzięki temu te światy się przenikały. Polityka nie była pierwszym obszarem naszych zainteresowań. Słuchałam jedynie opowieści o pradziadkach, ale nie w kontekście ich politycznej działalności. W rodzinnych historiach przedstawiano ich jako zwykłych ludzi z wielkimi marzeniami, swoimi historiami, pracą naukową. I zawsze w ich kontekście pojawiał się temat odpowiedzialności. Oni wierzyli, że człowiek wykształcony, z lepszym startem w życie, powinien czuć się odpowiedzialny za słabszych i wspierać ich. Uważali też, że nie można być obojętnym na zło. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Marszałek Senatu opowiedziała o emocjach i odpowiedzialności w polityce I naprawdę nie rozmawialiście przy stole o polityce? Gdy byłam mała, o politykę się nie spierano, bo sprawy były czytelne i oczywiste. Wiadomo było, w jakim kraju żyjemy, kto jest wrogiem i kto ogranicza naszą suwerenność. I marzenia były wspólne – wszyscy marzyliśmy o wolnym kraju. Gdy dorosłam, stałam się bardziej bezkompromisowa w ocenie sytuacji od moich rodziców. Zdarzały się więc kłótnie. Ale potem zrozumiałam, że polityka to umiejętność prowadzenia dialogu, rozmów, negocjacji i dochodzenia do porozumienia. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO W VIVIE!. Była producentką filmową, dziś jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o początkach kariery
Małgorzata Kidawa-Błońska przez lata budowała swoją zawodową drogę w świecie filmu, jednak ostatecznie to polityka stała się jej życiową misją. W szczerej rozmowie z nami marszałek Senatu opowiada o utracie anonimowości, hejcie, ogromnych kosztach życia publicznego i chwilach, gdy polityka doprowadzała ją do granic wytrzymałości. Nie zabrakło także osobistych refleksji o rodzinie, odpowiedzialności i cenie, jaką płaci się za obecność na świeczniku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o kulisach pracy jako producentka filmowa [...] Rozumiem, że decyzję o zamianie świata filmu na świat polityki podjęła Pani sama? Sama. Na początku moja rodzina obserwowała z dużym zainteresowaniem, jak mi pójdzie. Potem obdarzyła mnie wielkim wsparciem, a teraz… teraz to już dla nas wszystkich jest normalność. Normalność, ale okupiona dużymi kosztami? Niestety tak, bo najpierw człowiek traci anonimowość, w związku z tym wolność. Pewnych rzeczy nie można, bo po prostu nie wypada. Jest się cały czas obserwowanym, od rana do wieczora, i to jest chyba najtrudniejsze. Niestety nie można też niczego zaplanować, co ja bardzo lubię. Moje plany często ulegają modyfikacji. Na szczęście rodzina to rozumie i wytrzymuje. Pewnie dlatego, że mój mąż, syn i synowa od zawsze związani są z kulturą i wiedzą, że zdarzają się bardzo intensywne okresy pracy, bardzo dużo zadań do wykonania, brak czasu dla siebie i rodziny, a potem chwila wytchnienia. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Świat filmu przygotował ją na życie publiczne? Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o presji i hejcie W świecie filmu, w którym Pani kiedyś funkcjonowała, też przecież jest się „na świeczniku”. Ludzie obserwują, komentują, często niestety hejtują. Kiedyś artyści byli bardziej lubiani, patrzono na nich z większym szacunkiem, nawet z podziwem, i doceniano to, co robią. Dzisiaj, w dobie internetu, gdy ludziom się wydaje, że pozostają anonimowi, zachowują się okrutnie wobec osób rozpoznawalnych. U nas od miłości do nienawiści jest jeden krok. Jednego dnia kochamy jakiegoś sportowca, bo wygrał turniej czy mecz, a drugiego, gdy przegra, komentujemy złośliwie. Polityków ludzie nie lubią w ogóle, a co najmniej im nie ufają. Na początku mojej politycznej drogi nie zdawałam sobie sprawy z tego, że aż tak bardzo, obarczając nas nawet za to, co przydarzyło im się w życiu prywatnym. Na hejt trzeba spróbować się uodpornić, choć jest to ekstremalnie trudne, a liczyć się z opiniami ludzi, na których zdaniu nam zależy. Jeśli ktoś nie jest w stanie podpisać się pod krytyką swoim imieniem i nazwiskiem, to albo jest tchórzem, albo botem. Takimi komentarzami się nie przejmuję. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
„Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę". Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska wprost o sile rodziny i momentach słabości
Małgorzata Kidawa-Błońska w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o emocjach, które towarzyszyły jej przez lata w polityce. Marszałek Senatu przyznała, że polityka doprowadziła ją do łez po przegranych wyborach parlamentarnych, mówiła także o rodzinie i wnuczku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o łzach po przegranych wyborach [...] Polityka doprowadziła Panią kiedyś do łez? Z wściekłości i bezradności po przegranych wyborach parlamentarnych. Włożyliśmy wiele pracy, by tak się nie stało, ale ludzie wybrali inaczej. Kiedy przegraliśmy, wiedzieliśmy, że to wszystko, o czym myśleliśmy, co chcieliśmy zrobić, zostanie na długo odsunięte w czasie. Nawet na wiele lat. Czułam się wtedy bezsilna, a mnie denerwuje bezsilność. Jeden z Pani pradziadków, Władysław Grabski, podobno co miesiąc chciał się podawać do dymisji. (Śmiech). Ja nigdy do tego etapu nie doszłam. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Rodzina daje jej siłę. „Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę” Rodzina jest dla Pani zawsze na pierwszym miejscu… I dla nich byłabym w stanie porzucić politykę. Rodzina jest wszystkim, całym moim życiem. Na szczęście nigdy nie musiałam wybierać pomiędzy nimi a pracą, ale gdybym musiała, mój wybór byłby oczywisty. Jedyny moment, kiedy nie pracowałam, był wtedy, gdy mój syn był mały. Zdecydowałam, że chcę zająć się jego wychowaniem, dopóki nie pójdzie do przedszkola. To był nasz wspólny wyjątkowy czas. Zresztą pomagała mi moja mama, która była wspaniałą babcią. Wtedy zrozumiałam, że babcia odgrywa rolę, jakiej nigdy nie wypełnią rodzice. Dlatego ja sama staram się być najlepszą babcią dla mojego wnuczka. Gdy po raz pierwszy wzięłam go na ręce, zrozumiałam, jaki jest sens życia. Poczułam się osadzona w przeszłości, bo pamiętałam moich dziadków, rodziców, swoje dotychczasowe życie. A ten mały Jan, który dzisiaj ma półtora roku, jest łącznikiem między nimi i tym, co było, a tym, co będzie za 50 czy 60 lat. Niesamowite uczucie. W takich momentach człowiek rozumie, że wszystko w życiu jest mądrze ułożone. Ważne jest tylko, żebyśmy my tego nie zepsuli. Ja staram się mądrze korzystać z tego, co dał mi los. Zawsze chciałam mieć kochającą rodzinę, robić rzeczy, które sprawiają mi przyjemność, zajmować się tym, co jest dla mnie ważne, mieć ciekawą pracę, nie nudną. Chciałam mieć psa, kota i ogródek. Wszystkie te marzenia się spełniły. A co jeszcze będę w życiu robiła? Nie wiem, bo życie lubi płatać figle. Nie należy się bać przyszłości, bo ona może być bardzo ciekawa. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
TYLKO W VIVIE!. Zagląda do wnuka, spaceruje z psem i siada z mężem przy herbacie. Tak naprawdę żyje marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska
Małgorzata Kidawa-Błońska ujawniła swoją prywatną stronę. Marszałek Senatu opowiedziała o codzienności po pracy, czasie spędzanym z wnukiem, spacerach z psem i rozmowach z mężem. W szczerym wywiadzie mówi także o wspólnej pasji do filmu, znaczeniu przyjaźni oraz o tym, że politycy mierzą się z dokładnie takimi samymi problemami jak wszyscy inni.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o pracy w Senacie Ale póki co lubi Pani przychodzić do pracy? Jestem w Senacie codziennie. Chyba że jeżdżę po kraju i po świecie, spotykając się i rozmawiając z ludźmi i naszymi rodakami za granicą. Lubię, gdy w Senacie dużo się dzieje, ale też te chwile, gdy budynek pustoszeje i zmienia się atmosfera. To zdarza się rzadko, bo mamy posiedzenia, odwiedzają nas wycieczki, organizujemy wystawy poświęcone patronom danego roku, ważnym miejscom i wydarzeniom. Była wystawa o Gdyni w 100-lecie jej powstania, o Wojciechu Jerzym Hasie, księdzu Józefie Tischnerze. Poza pracami legislacyjnymi Senat stał się w tej kadencji miejscem merytorycznej i eksperckiej debaty w wielu bardzo ważnych kwestiach, pracujemy na przykład nad rozwiązaniami dotyczącymi mecenatu kultury. Lubię Senat, ludzi, których tu spotykam, ale bardzo lubię też być w domu, bo ważna jest dla mnie równowaga. Mam tam zawsze co robić. Muszę pani powiedzieć, że nie pamiętam takiego momentu, żebym nie miała nic do zrobienia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Małgorzata Kidawa-Błońska o życiu po pracy. „Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer” Co Pani robi, jak wraca z pracy do domu? Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer, siadam z mężem przy herbacie czy kolacji i rozmawiamy. Poza tym robię to, co sprawia mi przyjemność i mnie relaksuje – zajmuję się domem, ogrodem, czytam książki. My, politycy czy artyści, jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Mamy te same domowe obowiązki, musimy pamiętać, żeby zapłacić rachunki czy podlać kwiaty, mamy lepsze i gorsze dni, tak samo się martwimy i tak samo kochamy. Od czasu do czasu chodzi Pani do kina? Teraz niestety chodzę mniej, bo czasu mam, jak pani widzi, nie za dużo, ale staram się być na bieżąco z tym, co się dzieje w polskim filmie i teatrze. Ostatnio byłam na „Pojedynku” w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Zresztą u nas w domu dużo się o filmie rozmawia. Mąż reżyser, syn i synowa też z filmem związani. A przecież rozmawia się z bliskimi o tym, co jest w życiu ważne i co wspólnie lubimy. Zaczęłyśmy naszą rozmowę od przyjaźni… ona jest naprawdę w życiu bardzo istotna. My z moim mężem najpierw się zaprzyjaźniliśmy, a dopiero później połączyła nas miłość. Mamy podobne poczucie humoru, bardzo dobrze się rozumiemy i świetnie nam się razem milczy, bo rozumiemy się bez słów. Żyjemy razem, ale każde z nas ma coś własnego, takiego tylko dla siebie, swoje terytorium. Moim własnym jest polityka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
TYLKO W VIVIE!. Mąż reżyserował, ona produkowała filmy. Dziś marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia sekret udanego związku
Małgorzata Kidawa-Błońska rzadko mówi o życiu prywatnym, jednak tym razem zdradziła szczegóły relacji z mężem Janem Kidawą-Błońskim. Marszałek Senatu opowiedziała o wspólnej pracy przy filmach, wzajemnym zaufaniu i zasadach, które od lat pomagają im budować trwały związek mimo zawodowych wyzwań.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o polityce w dzisiejszych czasach [...] Mówią o Pani, że jest łagodna. Czy to wystarczy w dzisiejszym politycznym świecie? Nie jestem łagodna. Po prostu nie jestem chamska i agresywna. Jeśli jestem w stu procentach przekonana do swoich racji, nie ustępuję, nie rezygnuję i nie poddaję się. Uważam jednak, że stanowczość jest czymś zupełnie innym niż agresja, której dzisiaj tak dużo w życiu publicznym. W mojej ocenie obrażanie kogoś nie spowoduje, że poczuję się silniejsza ani nie przekonam go do swoich racji. To raczej objaw słabości, kiedy nie ma argumentów. Wszystko można powiedzieć w kulturalny sposób, a siła to nie pokazywanie pazurów i brutalności. Wracając do moich pradziadków… to nie ich zasługa, że poświęciłam się polityce, ale moją zasługą będzie, jeśli nie przyniosę ich nazwiskom wstydu. Dostałam kapitał, którego nie mogę zmarnować. CZYTAJ TEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" Małgorzata Kidawa-Błońska o mężu W czasach, gdy oni zajmowali się polityką, kobiet u władzy nie było. Ale ja miałam szczęście, że wychowałam się w domu, w którym były silne kobiety, które miały swoje pasje, swoje spojrzenie na życie i zdanie na temat polityki. I choć pozostawały w cieniu, ich głos był ważny. To, że pradziadkowie mogli pełnić najwyższe funkcje państwowe w II RP, było ich zasługą. One uczyły mnie, że przede wszystkim muszę być samodzielna, bo wtedy będę bezpieczna. Czasami w życiu wszystko układa się wspaniale, czasami nie, ale jeśli potrafimy same dać sobie radę, wtedy jesteśmy na dobrej drodze. Byłam szczególnie związana z moją babcią Zosią, malarką. Ona była moją przewodniczką i powierniczką, od której zawsze dostawałam bardzo mądre życiowe rady. Teraz radzi się Pani męża? Dzisiaj działamy zawodowo w zupełnie innych obszarach, choć kiedyś pracowaliśmy razem. Ja produkowałam filmy, mąż je reżyserował. I nawet wtedy nie wchodziliśmy sobie w drogę. Jeśli Jaś chciał pokazać mi efekty swojej pracy, robił to i zaczynaliśmy na ten temat dyskutować. I wtedy, i dzisiaj, jeśli chodzi o sprawy zawodowe, każde z nas ma swoją sferę prywatności. Oczywiście rozmawiamy ze sobą, dzielimy się swoimi problemami, bo przecież radzimy się ludzi, do których mamy największe zaufanie. Ja mam to szczęście, że to są moi najbliżsi. Słucham więc rad, ale i tak ostateczna decyzja należy do mnie. Nauczył mnie tego mój ojciec. Kiedy przychodziłam do niego z prośbą, żeby pomógł mi podjąć decyzję, on odmawiał, bo uważał, że każdy powinien brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Gdy byłam młodsza, miałam do niego pretensje i denerwowałam się, że całą odpowiedzialność zrzuca na mnie. W końcu zrozumiałam, że jednak miał rację. Moja decyzja jest moją odpowiedzialnością i to ja ponoszę jej konsekwencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu.
Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Czy przyjaźń między politykami jest możliwa? Gdy zaczynałam polityczną karierę, wszyscy mówili, że w partii, w parlamencie nie ma przyjaźni. Ale to nie jest prawda. Przyjaźń między politykami jest nie tylko możliwa, ale konieczna. Potrzebujemy wokół siebie ludzi, do których mamy zaufanie, którzy wesprą, gdy zajdzie taka potrzeba, ale też będą potrafili powiedzieć prawdę, nawet gdy ona będzie dla nas niewygodna. Po prostu… polityk nie może być sam. Czy zna Pani osoby z dwóch różnych frakcji politycznych, które są przyjaciółmi? W życiu wszystko jest możliwe. Tylko że ja zakładam, że przyjaźnimy się z ludźmi, z którymi łączą nas takie same wartości, wizja przyszłości i wspólne cele. Miałam to szczęście spotkać w Sejmie osoby, które stały się mi bliskie. Była wśród nich Iwona Śledzińska-Katarasińska, choć na początku naszej znajomości nic nie wskazywało na to, że będzie nam razem po drodze. Mam przyjaciółki, które są ze mną od lat i dzięki którym w polityce się znalazłam. Gdy pierwszy raz kandydowałam do Sejmu, miałam bardzo dalekie miejsce na liście. W ogóle nie zawracałam sobie głowy kampanią wyborczą. I wtedy wkroczyły one i powiedziały, że to nie może tak wyglądać, bo to nie jest zabawa, tylko poważna sprawa, i jeśli zdecydowałam się na taki krok, to powinnam bardziej się zaangażować, dać się poznać wyborcom. Zmobilizowały mnie do walki i za to jestem im bardzo wdzięczna. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki Posłuchała ich Pani, bo dzisiaj jest Pani marszałkiem Senatu i spotykamy się w Pani gabinecie przy Wiejskiej. To przede wszystkim zasługa ludzi, którzy mi zaufali. Ale ja nie pragnęłam zostać polityczką dla samego bycia w polityce. Nie wierzę, że są ludzie, którzy o tym marzą. Wszystkie osoby związane z polityką, które szanuję, zaangażowały się w nią dlatego, że chciały zrobić coś, co w danym momencie trzeba było zrobić. Podobnie ja. Po prostu nie mogę przejść obojętnie, gdy coś wymaga mojej uwagi i działania. Od razu chcę się tym zająć. Kiedy odkryła Pani w sobie cechy społecznika? Gdy mój syn poszedł do szkoły. Zaangażowałam się, bo uznałam, że jak zajmę się sama naprawą chodnika, zdobyciem nowych książek do biblioteki czy usprawnieniem funkcjonowania szkoły, to się to wydarzy szybciej. Zostałam więc członkiem rady rodziców i to były moje pierwsze kroki. Ale tak naprawdę najbardziej zawsze interesowała mnie kultura. Razem z mężem (reżyser Jan Kidawa-Błoński – przyp. red.) mieliśmy firmę produkującą filmy i to była moja pasja. Zorientowałam się jednak, że jak wejdę do świata polityki, to będę mogła bardziej upominać się o prawa twórców i szeroko pojętą kulturę, czyli o to, co leży mi na sercu. Zajęła się Pani nienajłatwiejszym tematem. Ale jak ważnym! Chciałam sprawić, żeby w końcu na kulturę zaczęto patrzeć w sposób przyjazny i żeby wszyscy dostrzegli, że dla społeczeństwa, dla dobrego funkcjonowania państwa jest ona niezbędna. Teraz, kiedy świat wokół nas tak bardzo się zmienia w błyskawicznym tempie i czasami trudno nam za tym wszystkim nadążyć, to kultura jest tym, co pozwala nam wytrwać i zrozumieć to, co się dzieje wokół nas. Ważne, żeby ludzie mieli potrzebę uczestniczenia w kulturze. Artyści świetnie opisują przeszłość, ale doskonale też umieją pisać o przyszłości. Jeżeli wrócimy do lektury książek Stanisława Lema albo obejrzymy „2001: Odyseję kosmiczną” Stanleya Kubricka, zobaczymy, że to, co kiedyś wydawało nam się niemożliwą do zrealizowania bajką, stało się naszą codziennością. Historia naszego kraju pokazuje, że to dzięki kulturze przetrwaliśmy jako naród. Ona nie jest snobizmem, ale koniecznością. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na planie Azja Express, początkowo nie lubili. Teraz ich miłość kwitnie, a kolejne kadry zachwycają
Małgorzata Kidawa-Błońska mieszka w rodzinnym dworku. To wyjątkowy dom, na który składa się dorobek pięciu pokoleń
Na przestrzeni lat bywały tu największe osobistości kultury i sztuki
Rodzinny dworek Małgorzaty Kidawy Błońskiej zawsze tętnił życiem. Spotykali się tam znani ludzie, pisarze. Bywał Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Dobraczyński, Anka Kowalska, Marek Nowakowski... Pani marszałek senatu wspominała: „Dla mnie to byli po prostu koledzy dziadka czy ojca. Ale u nas dzieci nie miały prawa chodzić wśród gości, siedziały przy osobnym stole. Mówiło się: „przy folwarku”. Uważano, że nie wszystkie rozmowy są przeznaczone dla dzieci, a na pewno nie te o polityce. Nawet pamiętam, jak pierwszy raz mogłam usiąść przy dorosłym stole i posłuchać, zadawać pytania. Teraz słyszę, że to ograniczało moją wolność. Nie. To było dobre. Miało się poczucie, że wchodzi się w nowy etap w życiu, dorasta, że trzeba umieć się zachować”. W dworku nie tylko się mieszkało, ale też wychowywało dzieci według określonych zasad. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 07.03.2025 r.] Małgorzata Kidawa Błońska: dworkowa historia Pradziadek polityczki ze strony ojca - Władysław Grabski był wielką postacią, nie tylko dlatego, że dwukrotnie piastował urząd premiera w II Rzeczpospolitej. W państwie, które odzyskało niepodległość po latach zaborów, przeprowadził reformę walutową, to on wprowadził złotego i założył Bank Polski. Dzięki niemu Polska mogła się normalnie i szybko rozwijać, chociaż spokoju nie miał, do dymisji podawał się niemal co miesiąc. Władysław Grabski, który pochodził z zamożnej, ziemiańskiej rodziny, urodził się we dworze w Borowie, niedaleko Łowicza. Jego ojciec był zawsze bardzo zaangażowany społecznie, wspierał finansowo nielegalną szkołę polskojęzyczną, zakładał nowoczesne rolnicze stacje doświadczalne i spółdzielnie. Premier Władysław Grabski odziedziczył majątek po śmierci ojca i zlecił jego odbudowę Leonowi Danielewiczowi, który zaprojektował Park Skaryszewski w Warszawie. w 1945 roku dwór rozparcelowano i zmieniono w PGR. Obecnie jest w dobrym stanie, otoczony pięknym parkiem, zwany jest dworem Grabskich. Małgorzata Kidawa-Błońska: rodzinny dom w Gołąbkach Ale to nie w tym domu mieszka Małgorzata Kidawa-Błońska. Jej rodzinny dworek znajduje się w Gołąbkach, dzielnicy Ursusa, w Warszawie. Władysław Grabski kupił go w 1926 roku jako prezent dla syna. Bardzo lubił Gołąbki i wiele zrobił dla ich rozwoju. Marzył, by jego syn Władysław Jan i jego żona Zofia kontynuowali ziemiańskie tradycje. Ale Władysław Jan był pisarzem, jego żona Zofia - babcia Małgorzaty Kidawy- Błońskiej malarką. Była absolwentką Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych (dzisiaj Akademii) u samego prof. Tadeusza Pruszkowskiego. Była zdolną malarką i… bardzo religijną. Rzadko podpisywała swoje obrazy, uznając, że powinny służyć Bogu, a nie sławie artysty. Małgorzata Kidawa-Błońska mieszka w dworku, w Gołąbkach wraz z mężem reżyserem Janem Kidawą-Błońskim i synem. Dwadzieścia lat temu podjęła odważną decyzję, by wziąć kredyt pod zastaw swojego ukochanego domu. Pieniądze były potrzebne jej mężowi i jej jako producentce do ukończenia filmu „Skazany na bluesa”, z Tomaszem Kotem w roli Ryszarda Riedla. Na szczęście film okazał się hitem i finansowe kłopoty minęły. Zobacz też: Syn Kidawy-Błońskiej otrzymał imię po ojcu, odziedziczył po nim pasję do filmu. Żyje w cieniu rodziców Małgorzata Kidawa-Błońska i jej rodzinny dworek – świadek historii i tradycji Marszałkini mieszka w tym domu od urodzenia. Mówiła, że to szczęśliwy, wielopokoleniowy dom, należący do rodziny od pięciu pokoleń. Dom jest pełen zdjęć i portretów, zabytkowych mebli, każda rzecz ma swoją historię. Nieczęsto spotyka się w Polsce domy, na które składa się dorobek paru pokoleń. Które nie zostały ograbione i spalone w wojennych zawieruchach. I gdzie na ścianach wiszą portrety przodków w surdutach. W tym stylowym, klimatycznym domu mieszkali także rodzice Małgorzaty Kidawy Błońskiej – ojciec Maciej Władysław Grabski, profesor Politechniki Warszawskiej i mama Helena Grabska, pracownica Robotniczej Spółdzielni Wydawniczej Prasa i mistrzyni Polski we florecie z 1953 roku. Małgorzata Kidawa-Błońska mówi, że ten dom stanowi centrum jej świata. Jak podkreślała, w polityce się bywa. A dom jest zawsze. Poza tym trzeba wiedzieć, że jedyne, co jest pewne, to rodzina. „Różnie bywa w życiu, ale musi być dom, do którego można wrócić. To daje siłę”. Wspomina dziecięce przywileje, do których należało przykrywanie dziadkowi – pisarzowi nóg pledem lub wybieranie dla niego fajki, którą palił po popołudniowej herbatce na tarasie. Chłonęła rodzinne opowieści i przekazywane z pokolenia na pokolenia zasady. Na przykład historię pradziadka ze strony mamy, Stanisława Wojciechowskiego, prezydenta Rzeczpospolitej w latach 20. ubiegłego wieku. Wojciechowski postawił się swojemu przyjacielowi Józefowi Piłsudskiemu i podczas zamachu majowego nie dał zgody na odwołanie rządu. Nigdy już potem nie rozmawiali. W imię zasad poświęcił syna, nie chciał przyjąć układu z Niemcami, pewnie zresztą wcale nie pewnego. Małgorzata Kidawa- Błońska opowiadała o tej przejmującej historii w rozmowie z Gazetą Wyborczą: „Latem 1940 r. Edmund, brat mojej babci Zosi, trafił do Auschwitz za to, że należał do grupy adwokatów warszawskich, którzy protestowali przeciwko wykluczaniu z zawodu adwokatów żydowskich. Pradziadek dostał od Niemców propozycję – bo przecież politycy znali się sprzed wojny – że jeśli podważy legalność rządu polskiego na uchodźstwie, to oni oddadzą mu syna. Pradziadek odmówił. Do końca życia z tego powodu cierpiał, ale wiedział, że nie mógł się na to zgodzić. Moja babcia była mocno związana z bratem, zaraz po wojnie pojechała do Oświęcimia i całą noc spędziła w obozie – ale nigdy nie usłyszałam od niej, że można było zrobić inaczej. Tylko mówiono, że trzeba się zająć jego dziećmi. Dlatego ciocia Ewa mieszka z nami. U nas w domu zawsze jest ktoś, kim się opiekujemy”. Takich opowieści jest w tej rodzinie wiele. Zobacz także: Jego przodkowie to same wybitne postacie. Oto niezwykła historia rodzinna Karola Strasburgera Małgorzata Kidawa-Błońska: tak wygląda jej dom, mieszka w nim od urodzenia Jak już wspominałam Małgorzata Kidawa-Błońska mieszka w dworku w Gołąbkach od urodzenia, czyli ponad 60. lat. Lubi letnie popołudnia spędzane w ogrodzie. Czas spędzony w kuchni traktuje jako moment odpoczynku i wyciszenia. „Co roku robię ogórki, barszcz, konfitury. Gdy jestem zmęczona, to zawsze idę odpocząć do kuchni. Nieraz syn mówi: „O, matka musiała dziś dużo odreagować, bo nawet deser będzie!”, mówiła w jednej z rozmów. W jej domu przestrzega się różnych obyczajów, na przykład cała rodzina stara się siadać wspólnie do kolacji, rozmawiać, albo słuchać muzyki. Pani marszałkini chciałaby zasiąść kiedyś z wnukami na tarasie. Znajomi mówią o niej „Pani z dworku”, jest taktowna, spokojna, ma styl. Raz tak zdenerwowała się na męża i syna, że rzuciła porcelanowym talerzykiem o podłogę; w pierwszej chwili poczuła ulgę, a zaraz potem żal, talerzyk był pamiątką po prababci. Czytaj także: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
Syn Kidawy-Błońskiej otrzymał imię po ojcu, odziedziczył po nim pasję do filmu. Żyje w cieniu rodziców
"Dla mnie to oni są nienormalni, jak wszyscy rodzice"
Jest jedynym dzieckiem Małgorzaty Kidawy-Błońskiej, obecnej marszałkini senatu oraz Jana Kidawy-Błońskiego, reżysera filmowego. Chociaż żyje raczej w cieniu znanych rodziców, już niedługo może być o nim znacznie głośniej, bowiem jego kariera montażysty filmowego z roku na rok się rozwija. Jan Kidawa-Błoński Junior poszedł w ślady ojca, chociaż początkowo planował zupełnie inną ścieżkę kariery. Co o nim wiemy i co robi na co dzień? [Aktualizacja tekstu: 12.02.2025] [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 13.02.2025 r.] Kim jest Jan Kidawa-Błoński Junior? Małgorzata Kidawa-Błońska i Jan Kidawa-Błoński zdecydowali, że ich syn otrzyma imię po swoim ojcu. Początkowo planowali nadać mu imię Antoni, jednak tuż po jego urodzeniu i obserwacji małego człowieka uznali, że zupełnie do niego nie pasuje. Uznano, że imię Jan lub Jasiek, jak sam o sobie mówi i jak też nazywają go rodzice, będzie najlepsze. Jan Kidawa-Błoński Junior: relacje z rodzicami W wywiadzie dla magazynu VIVA!, Jan Kidawa-Błoński Junior podkreślał, że z rodzicami zawsze miał dobre relacje, jednak jak to bywa w wielu domach, był tam dobry i zły policjant. "U nas to mama zawsze wymagała, a tata był ten dobry. Tata jest przyjacielem, który zawsze poratuje. Mama zawsze walczy" — opowiadał o relacjach w domu. Chociaż wychowywał się w domu u boku publicznych osób, mamy polityka i ojca reżysera, nie odczuł tego w jakikolwiek sposób. Rodzice wychowywali go tak, aby jego życie zawsze wyglądało tak, jak u innych dzieci, jego kolegów. Sam zadecydował, jaką drogą będzie podążał. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Córka polskiego księcia i bizneswoman pójdzie w ślady rodziców? Weronika Lubomirska-Lanckorońska ma już 15 lat "Dla mnie to oni są nienormalni, jak wszyscy rodzice. Nudno na pewno nie jest, zgadzać się ze sobą – na pewno się nie zgadzają, ale to tak płynie" - mówił o rodzicach Jan Junior w wywiadzie dla VIVA!. Na profilu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w social mediach co jakiś czas można zobaczyć jej zdjęcia z synem, z przeszłości oraz teraźniejszości. Widać, że mają wspaniałe i bliskie relacje, a Jan Kidawa-Błoński Junior wizualnie jest również podobny do swojej mamy. Kidawa-Błońska nigdy nie narzucała synowi, co powinien robić w życiu. Tak samo było w przypadku jej męża. Pokazali mu co to znaczy wolny wybór. „Masz swoje życie. Rób, co chcesz!”, to słyszę od nich cały czas" - wspominał Junior. We trójkę wszyscy uwielbiają wspólnie spędzać czas. Łączy ich podobny gust muzyczny i filmowy, dlatego też zawsze mają o czym rozmawiać. I nie, wcale im się to nie nudzi. "Absolutnie, blues, rock, jeszcze wkrada się muzyka klasyczna. Słuchamy tych samych płyt, oglądamy te same filmy, jemy to samo. Słowem, nuda (śmiech)" - mówił Jan Junior. Czym zajmuje się Jan Kidawa-Błoński Junior? Wybierając ścieżkę swojej kariery, Jan Kidawa-Błoński studiował prawo oraz dziennikarstwo. W miarę, kiedy zdobywał kolejne doświadczenia zawodowe uznał, że plan filmowy to jego miejsce na ziemi. "Najpierw poszedłem na prawo, które mi się nie spodobało. Potem była próba dziennikarska – też mi się nie spodobała, a później pojawiła się możliwość robienia montażu. Studio montażowe zawsze mi się dobrze kojarzyło. Kiedy byłem mały, ojciec zabierał mnie ze sobą do pracy. A w montażowni zawsze mieliśmy dobrą pizzę, coca-colę, wygodną kanapę i telewizor" - mówił w wywiadzie dla VIVA!. Nie zdecydował się jednak podążać w tym samym kierunku, co ojciec reżyser. Został montażystą filmowym, pracując między innymi przy montażu między innymi filmu "Różyczka 2", "Behawiorysta" czy "Chyłka". Każdego roku jego nazwisko możemy zobaczyć w coraz bardziej znaczących i popularnych produkcjach, co pozwala nam sądzić, że jego kariera świetnie się rozwija. Wielokrotnie ma okazję pracować ze swoim ojcem, dzieląc obowiązki na różne dziedziny. "Proporcje muszą być jednak zachowane. W filmie to reżyser decyduje o tym, co ma być. Jasiek czasem chciałby to odwrócić, na co mu nie pozwalam" - mówił Jan Kidawa-Błoński, ojciec Juniora. ZOBACZ TAKŻE: Jarosław Bieniuk jest bardzo dumny ze starszego syna. 17-letni Szymon odniósł międzynarodowy sukces! "Ojciec zawsze jest cool! Uważam, że kręci bardzo fajne filmy. Robiłem teraz debiut fabularny i była to fantastyczna lekcja pokory. Myślałem, że jestem młody, wszystko świetnie zrobię. A trafiłem na potężną ścianę. Jednak doświadczenie jest bardzo ważne, trzeba czasami słuchać starszych" - dodał Junior. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgl7T9SB-db64e16.jpg" width="1600" height="2404" alt="Warszawa, 11.12.13, Premiera filmu "W ukryciu" w rez. Jana Kidawy-Blonskiego, N/z. Jan Kidawa-Blonski, Jan Kidawa-Blonski jr,Image: 424751340, License: Rights-managed, Restrictions: , Model Release: no, Credit line: Radoslaw NAWROCKI / Forum" title="Jan Kidawa-Blonski, Jan Kidawa-Blonski jr" /> Montażownie Kidawowie-Błońscy mają również w rodzinnym domu, w piwnicy. To prawdziwa oaza zarówno dla Juniora, jak i jego ojca. "Wyposażyliśmy ją własnymi siłami. Jest nowoczesna, wielka, wygodna, więc ją kochamy. Drugiej takiej nigdzie w Warszawie nie widzieliśmy, najbliższa znajduje się w Los Angeles, ale to kawał drogi. A my schodzimy do niej dwa piętra niżej, zawsze zakładając obuwie, bo jednak w kapciach nie wypada chodzić do pracy" - wspominali.. Jan Junior poza pasją do pracy uwielbia również zwierzęta. Ma psa i kota, a do tego całkiem nieźle idzie mu gotowanie. Doszedł do perfekcji zwłaszcza w chwili, kiedy mama najmocniej zaangażowała się w politykę, a z ojcem musieli gotować sami. Jego miłość i szacunek do rodziców wynika z dobrej szkoły, którą wyniósł z ciepłego i pełnego miłości domu.
Małgorzata i Jan Kidawa-Błońscy: „Kiedy braliśmy ślub, jeszcze trwał stan wojenny”
Od ponad czterech dekad są szczęśliwym małżeństwem
aTo niesamowite, że polityka w rodzinie Małgorzaty Kidawy-Błońskiej była od pokoleń. Nowa Marszałkini Senatu oraz poprzednia Marszałkini Sejmu VII kadencji jest prawnuczką prezydenta Polski Stanisława Wojciechowskiego i premiera Władysława Grabskiego, a także wnuczka pisarza i publicysty Władysława Jana Grabskiego. Prywatnie jest szczęśliwą żoną reżysera Jana Kidawy-Błońskiego i mamą Jana Juniora. W ich domu zawsze panowała miłość, szczęście i wzajemne zrozumienie. Jak osiągnęli taką harmonię? [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 22.11.2024 r.] Małgorzata i Jan Kidawa-Błońscy w VIVIE! W rozmowie z Elżbietą Pawełek w 2013 roku Małgorzata i Jan Kidawa-Błońscy opowiedzieli historię swojej miłości, zdradzili, jak spędzają wspólnie czas. Co jest dla nich najważniejsze? Czego się obawiają? Czy ich syn wybrał politykę, a może zajął się reżyserią? Zapraszamy do lektury archiwalnego wywiadu VIVY! Panie Janie, jak żona wyrosła na gwiazdę w polityce, był Pan zdenerwowany czy przyjął to spokojnie? Jan: Zdenerwowany? Dumny, że Małgosi udało się wejść do polityki. Myślę, że ma do tego predyspozycje. Już wcześniej pracowała w samorządzie, dopiero stąd poszła do parlamentu. Niepokoiło mnie tylko, kto zajmie się produkcją moich filmów, bo była producentem, który nagle mi zniknął. A tu role się odwróciły: żona dziś błyszczy, a Pan nieco w jej cieniu. Cierpi męska duma? Jan: Widzi pani, nie odczuwam, że jestem w cieniu. Jako człowiek skromny nie lubię pchać się przed kamery. Ale cieszę się, że Małgosia stanęła po drugiej stronie. Znakomicie się uzupełniamy. Czytaj również: Dominik Durczok opowiedział o relacji z bratem: „jestem przekonany, że był mimo wszystko dobrym człowiekiem” Nigdy jednak nie obsadzał jej Pan w swoich filmach. A piszą w Internecie, że to wypisz wymaluj Sophia Loren! Jan: Kiedy reżyser powierza swojej żonie rolę, to fatalny układ. I na ogół dla obu stron to źle się kończy. Małgorzata: Ale ja też nigdy nie chciałam być aktorką filmową. Pasjonowała mnie praca w teatrze. Chodziłam do szkoły teatralnej jako wolny słuchacz, choć nie studiowałam aktorstwa, tylko socjologię. Jan: No właśnie, jak mogłem ci proponować grę w filmach, skoro nie masz nawet odpowiednich kwalifikacji (śmiech). Syn poszedł w ślady ojca? Jan junior: Nie od razu. Najpierw poszedłem na prawo, które mi się nie spodobało. Potem była próba dziennikarska – też mi się nie spodobała, a później pojawiła się możliwość robienia montażu. Studio montażowe zawsze mi się dobrze kojarzyło. Kiedy byłem mały, ojciec zabierał mnie ze sobą do pracy. A w montażowni zawsze mieliśmy dobrą pizzę, coca-colę, wygodną kanapę i telewizor. Jak się dziś z ojcem pracuje? Jan junior: Interesująco. Nie boimy się rozmawiać na każdy temat. Jan: Proporcje muszą być jednak zachowane. W filmie to reżyser decyduje o tym, co ma być. Jasiek czasem chciałby to odwrócić, na co mu nie pozwalam. A w domu kto rządzi, Pani Małgorzata? Jan: Nie, u nas jest demokracja. Jan junior: Anarchia chyba! Jan: Są pewne obszary, jak kuchnia, gdzie zarządza Małgorzata. Małgorzata: Dom jest miejscem, gdzie każdy ma poczucie bezpieczeństwa. Tu nie musimy ani niczego udawać, ani niczego robić na siłę. Wszędzie trzeba podporządkować się pewnym rygorom, w domu zaś panuje swoboda. A przy tym się szanujemy, nie psujemy sobie nastrojów. Przyjaciele mają pretensję do Rzeczpospolitej, że zawładnęła Małgorzatą Kidawą-Błońską, bo skończyły się wydawane przez nią pyszne obiady. Jak Pani mężczyźni radzą sobie w domu, kiedy większość czasu spędza Pani w sejmie? Jan junior: Jak nie dajemy rady, to dzwonimy. Małgorzata: Nauczyli się świetnie gotować. Nawet mój tata, który mieszka po sąsiedzku, opanował sztukę kulinarną. Podszedł do tego naukowo, bo to umysł ścisły, studiował w Internecie przepisy, aż osiągnął mistrzostwo. Dlatego namawiam ich, żeby napisali razem książkę o kuchni porzuconych facetów. Każdy ma kilka świetnych przepisów. Jan: Trzeba podkreślić, że Małgosia, idąc do dużej polityki, zadbała o to, aby dom sprawnie funkcjonował. Pracujecie Panowie w domu? Jan junior: Montażownia jest w domu, w piwnicy. Jan: Wyposażyliśmy ją własnymi siłami. Jest nowoczesna, wielka, wygodna, więc ją kochamy. Drugiej takiej nigdzie w Warszawie nie widzieliśmy, najbliższa znajduje się w Los Angeles, ale to kawał drogi. A my schodzimy do niej dwa piętra niżej, zawsze zakładając obuwie, bo jednak w kapciach nie wypada chodzić do pracy. Kiedy montujecie filmy, kątem oka śledzicie, co tam w parlamencie? Jan: Raczej robimy résumé, słuchamy wieczornych wiadomości i wiemy, co tam było u Małgosi w pracy. Często występujemy jako głos opinii publicznej. Być może jesteśmy pierwszymi, bardzo krytycznymi recenzentami projektów ustaw. Pani Małgorzata, jak przystało na prawnuczkę premiera Grabskiego i prezydenta Wojciechowskiego, weszła do polityki gładko. Nie ma rozczarowania? Małgorzata: Nie. Ale wydawało mi się, że jak już znajdę się w parlamencie, będę mogła pewne rzeczy zrobić. A potem przychodzi się tam i rozumie, dlaczego są nie najlepsze ustawy, że bardzo trudno przekonać innych do swojej racji. Człowiek uczy się pokory. Łatwo recenzuje się pracę parlamentu, kiedy jest się z boku. Dopiero będąc w środku, widzi się, jakie to trudne. Czasem, jak uda się powstrzymać ludzką głupotę, to już jest wielki sukces. Staram się walczyć przynajmniej na małych odcinkach. Mając tak znakomitych przodków, nie można przynieść wstydu rodzinie? Małgorzata: Oczywiście. Miałam wspaniałych pradziadków, ale i wyjątkowych dziadków. Dziadek pisał książki, babcia zaś malowała obrazy. Mój ojciec, dziś już emerytowany profesor Politechniki Warszawskiej, wieloletni prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, również narzucał wysokie standardy. Panna z takimi korzeniami i chłopak z familoków, jak ktoś powiedziałby o Pani mężu. Klasyczny mezalians? Małgorzata: Mezalians jest wtedy, kiedy ludzie różnią się kulturowo, wyznają inne wartości i do siebie nie pasują. Jaś wychował się na Śląsku, ale miał także bardzo silne korzenie krakowskie. Jego mama była wyjątkową osobą, wspaniale grającą na pianinie, znającą literaturę. Nie mieliśmy poczucia, że zderzyły się różne światy. Jak się poznaliście? Jan: W domu Małgosi. Byłem wtedy już po szkole filmowej i kosztowałem życia. Codziennie jeździłem gdzieś na bankiety. A ona miała akurat urodziny i rozeszło się, że pod Warszawą jest fajna imprezka urodzinowa. Trafiłem tam jako… prezent urodzinowy. Przyjęty dobrze? Małgorzata: Bardzo dobrze. Okazuje się, że czasem nie trzeba wychodzić z domu, żeby spotkać osobę, z którą spędzi się całe życie. Myśmy się chyba najpierw zaprzyjaźnili, prawda? I to było najfajniejsze. Jan: Kiedy braliśmy ślub, jeszcze trwał stan wojenny. Nie można było kupić ubrania. Wystąpiłem więc w butach znalezionych gdzieś w kościelnych darach, o dwa numery za małych. Pięta mi z nich wychodziła, nie mogłem wytrzymać. Małgorzata: Prosto z kościoła goście przyszli do nas na tort, bo nie wyprawialiśmy wesela. A potem pojechaliśmy w podróż poślubną na narty. Miesiąc miodowy wypadł w Zakopanem na kwaterze prywatnej. Zobacz również: Ich historia miłości jest inna niż wszystkie. Szymon Hołownia poznał swoją żonę Urszulę Brzezińską-Hołownię w bardzo ciekawym miejscu... Życie z młodym reżyserem zapowiadało się barwne? Małgorzata: Nie aż tak. Z prozaicznego powodu – braku pieniędzy. Najtrudniej było, kiedy mąż robił film na debiut – „Trzy stopy nad ziemią”. Cała ekipa miała płacone, a on – jako reżyser – nie. Jan: Po zakończonych zdjęciach trafiłem do szpitala z powodu wycieńczenia wywołanego głodem. Wtedy na planach zdjęciowych nie było cateringu. Czasami udawało mi się dotrzeć tramwajem z hotelu do baru mlecznego. Ale jakoś zrobiłem ten film. Jak się okazało, całkiem dobry. Mówi się, że Jasiek z Małgosią tworzą idealny związek. Małgorzata: Wydaje mi się, że nasz związek jest normalny. Lubimy ze sobą być, mamy podobne zainteresowania. Czasem różnimy się w ocenie pewnych rzeczy. Ale nie nudzimy się ze sobą, a to jest podstawa. Jan: Czasy są takie, że związek normalny nazywa się idealnym. Ale to nasz syn, Jasiek, powinien ocenić. Jan junior: Dla mnie to oni są nienormalni, jak wszyscy rodzice. Nudno na pewno nie jest, zgadzać się ze sobą – na pewno się nie zgadzają, ale to tak płynie. Pozycja domowego outsidera jest wygodna, bo się nie obrywa? Jan junior: Obrywa się, absolutnie. Ale nie mogę wchodzić w ich sprawy. „Masz swoje życie. Rób, co chcesz!”, to słyszę od nich cały czas. Postanowiłeś więc opuścić gniazdo rodzinne? Jan junior: Na szczęście na krótko. Mama jednak zaraz przerobiła mój pokój na swój gabinet, a ja po dwóch latach wróciłem. W domu dwóch Jaśków. Jak się woła „Jasiu!”, wiadomo, o którego chodzi? Małgorzata: Oczywiście. Ale jak syn się urodził, a miał się nazywać Antoni, w ogóle nie wyglądał na Antka. Nosiłam go na rękach i przez tydzień nie miał imienia. Dopiero moja babcia powiedziała: „Ależ to wykapany Jasinek!”. I utrafiła z imieniem. Dawałeś rodzicom popalić? Jan junior: Jasne, przecież nie byłbym chłopakiem. Małgorzata: Kiedyś Jasiek powiedział mi: „Widzisz, mamo, ile mi zawdzięczasz. Dzięki mnie jesteś taka spokojna, bo nauczyłaś się panować nad nerwami”. Czy podział tak przebiegał, że tata był ten surowy, a mama łagodna? Jan junior: U nas to mama zawsze wymagała, a tata był ten dobry. Tata jest przyjacielem, który zawsze poratuje. Mama zawsze walczy. A ojciec jest dla Ciebie cool? Jan junior: Ojciec zawsze jest cool! Uważam, że kręci bardzo fajne filmy. Robiłem teraz debiut fabularny i była to fantastyczna lekcja pokory. Myślałem, że jestem młody, wszystko świetnie zrobię. A trafiłem na potężną ścianę. Jednak doświadczenie jest bardzo ważne, trzeba czasami słuchać starszych. O czym będzie „W ukryciu”, najnowszy film z Magdaleną Boczarską? Jan: Jak wszystkie moje filmy, będzie o złożonych ludzkich sprawach, w tym przypadku o związku dwóch kobiet. To film o trudnej miłości, samotności, poszukiwaniu swojego miejsca. Jan junior: Miałem przyjemność pracować z ojcem przy tym filmie. Powiem tylko: nie chciałbym być reżyserem. To są dwa, trzy lata praktycznie wyjęte z życia. No i nikt nie jest tak odpowiedzialny za obraz końcowy, jak reżyser, który albo jest winowajcą, albo triumfatorem. Nie wiem, czy mam zdrowie na coś takiego. Ktoś powiedział, że dobry montażysta to taki, który utrzyma reżysera przy życiu do końca filmu. Jan: „W ukryciu” wejdzie do polskich kin w grudniu, ale już w październiku będzie miał światową premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Busan, w Korei Południowej, i weźmie udział w Warszawskim Festiwalu Filmowym. A teraz jesteśmy w połowie zdjęć do filmu dokumentalnego o Samuelu Willenbergu, ostatnim żyjącym uczestniku buntu w Treblince. Niesamowita historia człowieka, który poprzez rzeźby postanowił opowiedzieć swój tragiczny los. Świetnie wychodzą Panu filmy z bohaterem autentycznym. Pamiętamy „Skazanego na bluesa” – o Ryśku Riedlu. Jan: Ten film szczególnie mi leżał na sercu, bo jestem stryjem Ryśka. Potem zrobiłem „Różyczkę”, w której inspirowałem się biografią Jasienicy, a teraz pracujemy nad biografią słynnego śląskiego piłkarza Jana Banasia, któremu los ciągle komplikował życie. To będzie wielka opowieść o człowieku, pasji do sportu, miłości. Film o tym, że marzenia zawsze się spełniają, tylko nie wtedy, kiedy byśmy chcieli, i nie tak, jak byśmy sobie to wyobrażali. Tęskni Pan za Śląskiem? Jan: Oczywiście, jest tęsknota, bo tam się urodziłem. To, jakim jestem człowiekiem, wyniosłem stamtąd. Jeśli w filmach odchodzę od tematu śląskiego, potem do niego wracam, żeby na nowo naładować akumulatory. Ślązacy nigdy nie mizdrzyli się do żadnych mód, swoje wiedzieli i swoje robili, co pozwalało im zachować tożsamość. Stamtąd czerpało się siłę, poza tym Śląsk to była wspaniała muzyka, to był rock i jazz. Jak robiliśmy film o Riedlu, przez dwa lata nie słuchaliśmy niczego innego, tylko bluesa. A Jasinek też lubi czasem słuchać bluesa? Jan junior: Absolutnie, blues, rock, jeszcze wkrada się muzyka klasyczna. Słuchamy tych samych płyt, oglądamy te same filmy, jemy to samo. Słowem, nuda (śmiech). Rodzice delikatnie nie przypominają, że czas rozejrzeć się za dziewczyną? Jan junior: Na Śląsku. Jan: Jemu Ślązaczki się podobają, bo są poukładane, dobrze gotują. Wiedzą, gdzie jest miejsce mężczyzny, a gdzie kobiety. Widzisz swoją mamę, elegancką posłankę, w roli dobrej babci? Jan junior: Jest supermamą, więc dlaczego miałaby być złą babcią? W domu mnóstwo pamiątek, zdjęć… Jesteście sentymentalni? Jan: W tej chwili nie wiadomo, co zrobić z pojęciem „sentymentalny”, bo jest niemodne. Ale, rzeczywiście, tacy jesteśmy. Przywiązujemy się do wartości i rzeczy, a na niektórych filmach wzruszamy się i mamy łzy w oczach. To jest wskaźnik pewnej wrażliwości. Małgorzata: Czasem trzymamy starą kartkę zapisaną przez kogoś, tylko dlatego, że ma piękną historię. W domu mogę wziąć każdą rzecz i opowiedzieć o niej anegdotę. Bez tych rzeczy i pamiątek byłoby nudno i pusto. Czytaj też: Druga córka Ewy Bem była bardzo zżyta z siostrą. Przyznała, że wciąż ze sobą rozmawiają… Będzie je komu przekazać? Małgorzata: Na pewno. Jasiek jest z nas najbardziej wrażliwy i do wszystkich rzeczy się przywiązuje. Zawsze też mieliśmy psa i kota. Ale w ubiegłym roku nasza wiekowa dwójka nas opuściła. Mamy teraz młodego kota Maxa, już prawie wychowanego, i za chwilę, mam nadzieję, pojawi się pies. A kto powiedział w tym domu, że nie lubi kotów? Jan: Może źle się wyraziłem. Przez pół roku lały mi się łzy z oczu, nikt nie wiedział, dlaczego. Pomyślałem, że to z powodu kota. A oni powiedzieli: „Jeśli to kot, ty się wyprowadzisz, a on zostaje”. I zaraz potem mi przeszło. Znajomi z zazdrością podkreślają, że mimo upływu czasu w związku Małgosi i Jaśka coraz lepiej. To miłość? Jan: Co to jest miłość? Reżyser nieustannie zadaje sobie to pytanie. Ostatni mój film jest o miłości. Nie wiem, jak to zdefiniować, że jesteśmy ze sobą ponad 30 lat, że ciągle jest nam ze sobą dobrze i nadal chcemy ze sobą być. Jeśli to nie jest miłość, to co? Małgorzata: Nie boimy się upływu czasu, nie ma w nas paniki przed starością. To wspaniałe, że ludzie dochodzą do takiego momentu, że się rozumieją. Możemy razem milczeć i w ogóle nam to nie przeszkadza. Ważne, że jesteśmy. Dom, film, polityka… Z czego najłatwiej byłoby zrezygnować? Małgorzata: Z polityki na pewno, bo w polityce się bywa. A dom jest zawsze. Poza tym trzeba wiedzieć, że jedyne, co jest pewne, to rodzina. Różnie bywa w życiu, ale musi być dom, do którego można wrócić. To daje siłę. Jan: To bardzo miłe, co Małgosia powiedziała, bo niemal publicznie zadeklarowała, że wybierając między polityką a nami, wybierze nas. Czujemy się dopieszczeni. A dla Pana co jest najważniejsze? Jan: To, co robię, czyli filmy. To sens mojego życia. Bardzo cenię sobie, że mogę przy nich pracować z rodziną, choć Małgośka chwilowo jest z tego wyłączona. Ważne jest, żeby mieć ciągle nowe pomysły i cel, do którego się dąży. Czyli do Oscara? Jan: Nie tracę nadziei… To jest taka pieczątka z umiejętności zawodowych, choć wielu wspaniałych reżyserów nie ma Oscara, tak jak wielu wspaniałych naukowców nie ma Nobla. Myślę, że najtrudniej zostać polskim kandydatem do Oscara. A potem już z górki… (śmiech). Jakieś skryte marzenia? Małgorzata: Och, ja bym chciała iść na spacer z… prawnukiem. To jest moje marzenie. Jan: Prawdę mówiąc, to się do tego sprowadza: iść z prawnukiem na spacer, niosąc pod pachą Oscara. Jan junior: Nie powiem, bo się nie spełni. Trzeba by coś z tym Oscarem… Ale nie mogę zdradzić, bo pójdzie to do gazety. Ogromne wsparcie od męża W wyniku najnowszego głosowania, Małgorzata Kidawa-Błońska została wybrana nowym Marszałkiem Senatu. Mąż wspierał ją w czasie całej kampanii po raz kolejny, realizując się również zawodowo. Kidawa-Błońska miała obok siebie również syna, Jana Juniora. Dwaj najważniejsi mężczyźni cały czas wierzyli w jej sukces - i udało się.
Jaka jest Małgorzata Kidawa-Błońska prywatnie? Takiej jej nie znaliśmy!
Kandydatka na prezydenta opowiedziała o swoich pasjach i... przodkach
Przed Małgorzatą Kidawą-Błońską gorący czas. Marszałkini rozpoczęła bowiem kampanię, dzięki której ma nadzieję stać się prezydentem Polski. Wszyscy znamy 62-latkę z sejmowych korytarzy i doskonale wiemy, jakim jest politykiem. Jaka z kolei Małgorzata Kidawa-Błońska jest w domowym zaciszu? Okazuje się, że jej pasją jest gotowanie. Małgorzata Kidawa-Błońska o życiu prywatnym, rodzinie i ulubionej kuchni W najnowszym wywiadzie dla Urody Życia polityk wyjawiła, że czas spędzony w kuchni traktuje jako moment odpoczynku i wyciszenia. „Co roku robię ogórki, barszcz, konfitury. Gdy jestem zmęczona, to zawsze idę odpocząć do kuchni. Nieraz syn mówi: „O, matka musiała dziś dużo odreagować, bo nawet deser będzie!””, powiedziała polityk w miesięczniku. W tej samej rozmowie przyznała, że lubi, gdy serwowane potrawy może zrobić szybko. Do tego idealna wydaje się jej np. kuchnia włoska i… gotowanie w specjalnym naczyniu. „Polecam rzymski garnek, bo dania w nim bardzo szybko się przyrządza. To jest gliniany garnek, który namaczamy, wkładamy do środka warzywa, mięso, ryby, wsuwamy do pieca – i jedzenie robi się samo. Lubię makarony, nawet pierogi czasem lepię, choć akurat to nie jest moje ulubione zajęcie”, wyznała członkini Platformy Obywatelskiej w Urodzie Życia. Jej rodzina ma też pewną tradycję. „Lubię ten moment, gdy codziennie wieczorem razem z mężem i synem jemy kolację: bez telewizora, tylko dobra muzyka. O którejkolwiek bym wróciła do domu, bez względu na to, jak zmęczona, wspólna kolacja musi być”, czytamy w magazynie. Na co dzień Małgorzata Kidawa-Błońska jest tak samo silna i pewna siebie jak w polityce. To zasługa przodków – kobiet. „Kiedyś tata dostał bardzo intratną propozycję pracy, a to były czasy, kiedy żyliśmy naprawdę skromnie: tata naukowiec na Politechnice, mama prowadziła dom. Było bardzo ciężko i wtedy przyszła ta wspaniała propozycja. I to mama powiedziała: „Nie. Przecież nauka jest dla ciebie ważna. Damy radę i bez tych pieniędzy”. I tak było. […] Z kolei Babcia była malarką i kiedy dziadek w okresie stalinizmu miał zakaz wydawania książek, to ona utrzymywała rodzinę z malowania. To ona zaszczepiła we mnie przekonanie, że trzeba być niezależną”, powiedziała kandydatka na prezydenta Polski w Urodzie Życia. Znaliście Małgorzatę Kidawę-Błońską od tej strony?
Styl Małgorzaty Kidawy-Błońskiej. Jak ubiera się kandydatka PO na prezydenta Polski?
Od lat uznawana jest za jedną z najlepiej ubranych kobiet w polityce
Małgorzata Kidawa-Błońska została wybrana na kandydatkę Platformy Obywatelskiej w wyborach prezydenckich. Nikogo nie zdziwiło, że wiele lat temu zajęła się polityką, ponieważ pochodzi z rodziny o politycznych tradycjach. Jest prawnuczką prezydenta Polski Stanisława Wojciechowskiego i premiera Władysława Grabskiego, a także wnuczką pisarza i publicysty Władysława Jana Grabskiego. Największy zwrot w karierze politycznej Kidawy-Błońskiej nastąpił jesienią tego roku, gdy miesiąc przed wyborami została niespodziewanie kandydatem Koalicji Obywatelskiej na premiera. Przez 20 lat Małgorzata Kidawa-Błońska zdążyła być radną, posłanką, rzeczniczką dwóch premierów, wiceprzewodniczącą klubu PO, marszałkiem i wicemarszałkiem Sejmu. Od lat uznawana jest również za jedną z najlepiej ubranych kobiet w polskiej polityce. Modne, dopasowane garsonki i delikatna biżuteria jako dodatek - to styl, który ją wyróżnia. Również kolor stylizacji Kidawy-Błońskiej jest nie bez znaczenia. Barwa odgrywa bardzo istotną rolę w marketingu politycznym, a kandydatkę PO na prezydenta najczęściej można spotkać w niebieskich odcieniach. Kolor ten uosabia ład i zgodę, rozwagę i umiar. Jest też barwą symbolizującą nowoczesność i reformę. Zobaczcie najlepsze stylizacje Małgorzaty Kidawy-Błońskiej w naszej galerii!
„Jestem gotowy na zaszczytną rolę pierwszego męża”
Kim jest Jan Kidawa-Błoński, mąż Małgorzaty Kidawy-Błońskiej?
Małgorzata Kidawa-Błońska jest kandydatką PO na prezydenta Polski. Może liczyć na wsparcie swoich współpracowników i rodziny w przygotowaniach do kampanii. Mąż Małgorzaty Kidawy-Błońskiej nie ukrywa dumy. „Jestem gotowy na zaszczytną rolę pierwszego męża”, mówił Jan Kidawa-Błoński w rozmowie z Super Expressem. Kim jest maż polityczki? Co wiemy o jej życiu prywatnym? Kim jest mąż Małgorzaty Kidawy-Błońskiej? Jan Kidawa-Błoński jest znanym i cenionym reżyserem. Na swoim koncie ma takie produkcje jak: Pamiętnik znaleziony w grabie, Skazany na bluesa, W ukryciu, Gwiazdy, Różyczka. Odpowiada także za reżyserię serialu kryminalnego Ślad, emitowanego przez telewizję Polsat. Czy w przypadku wygranych majowych wyborów zrezygnuje ze swojej pracy? Nic podobnego! Wciąż zamierza tworzyć. „Nie będę zamykał sobie drogi do robienia filmów. Mąż Angeli Merkel, która pełni jakże zaszczytną funkcję, nadal pracuje jako naukowiec. Nauka i sztuka to jest pasja, to jest co innego niż praca na etacie. Nie sądzę, żeby ktoś mi na siłę tę pasję odebrał”, wyznał w rozmowie z Super Expressem. Męża obecnej wicemarszałek Sejmu rozpiera duma i cieszy się z sukcesu żony. „Ona niesamowicie się rozwija. Krytykantów zachęcam, żeby z dnia na dzień patrzyli jak Małgosia postępuje do przodu. To jest umiejętność, którą się nabywa”, dodał dziennikarzom Super Expressu. Małżeństwo Małgorzaty i Jana Kidawy-Błońskich Małgorzata i Jan Kidawa-Błońscy są małżeństwem od 40 lat. Na filmach wzruszają się i mają łzy w oczach. Słuchają razem bluesa i rocka. Przywiązani do starych rzeczy z duszą i kota Maxa. „Możemy razem milczeć i w ogóle nam to nie przeszkadza. Ważne, że jesteśmy”, mówili we wspólnym wywiadzie dla VIVY! Elżbiecie Pawełek w 2013 roku. Małgorzata i Jan Kidawa-Błońscy wraz z synem Janem udzielili wówczas po raz pierwszy razem tak osobistej rozmowy. Przypominamy fragmenty wywiadu. Panie Janie, jak żona wyrosła na gwiazdę w polityce, był Pan zdenerwowany czy przyjął to spokojnie? Jan: Zdenerwowany? Dumny, że Małgosi udało się wejść do polityki. Myślę, że ma do tego predyspozycje. Już wcześniej pracowała w samorządzie, dopiero stąd poszła do parlamentu. Niepokoiło mnie tylko, kto zajmie się produkcją moich filmów, bo była producentem, który nagle mi zniknął. A tu role się odwróciły: żona dziś błyszczy, a Pan nieco w jej cieniu. Cierpi męska duma? Jan: Widzi pani, nie odczuwam, że jestem w cieniu. Jako człowiek skromny nie lubię pchać się przed kamery. Ale cieszę się, że Małgosia stanęła po drugiej stronie. Znakomicie się uzupełniamy. Nigdy jednak nie obsadzał jej Pan w swoich filmach. A piszą w Internecie, że to wypisz wymaluj Sophia Loren! Jan: Kiedy reżyser powierza swojej żonie rolę, to fatalny układ. I na ogół dla obu stron to źle się kończy. Małgorzata: Ale ja też nigdy nie chciałam być aktorką filmową. Pasjonowała mnie praca w teatrze. Chodziłam do szkoły teatralnej jako wolny słuchacz, choć nie studiowałam aktorstwa, tylko socjologię. Jan: No właśnie, jak mogłem ci proponować grę w filmach, skoro nie masz nawet odpowiednich kwalifikacji (śmiech). (...) Pani Małgorzata, jak przystało na prawnuczkę premiera Grabskiego i prezydenta Wojciechowskiego, weszła do polityki gładko. Nie ma rozczarowania? Małgorzata: Nie. Ale wydawało mi się, że jak już znajdę się w parlamencie, będę mogła pewne rzeczy zrobić. A potem przychodzi się tam i rozumie, dlaczego są nie najlepsze ustawy, że bardzo trudno przekonać innych do swojej racji. Człowiek uczy się pokory. Łatwo recenzuje się pracę parlamentu, kiedy jest się z boku. Dopiero będąc w środku, widzi się, jakie to trudne. Czasem, jak uda się powstrzymać ludzką głupotę, to już jest wielki sukces. Staram się walczyć przynajmniej na małych odcinkach. Mając tak znakomitych przodków, nie można przynieść wstydu rodzinie? Małgorzata: Oczywiście. Miałam wspaniałych pradziadków, ale i wyjątkowych dziadków. Dziadek pisał książki, babcia zaś malowała obrazy. Mój ojciec, dziś już emerytowany profesor Politechniki Warszawskiej, wieloletni prezes Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, również narzucał wysokie standardy. Panna z takimi korzeniami i chłopak z familoków, jak ktoś powiedziałby o Pani mężu. Klasyczny mezalians? Małgorzata: Mezalians jest wtedy, kiedy ludzie różnią się kulturowo, wyznają inne wartości i do siebie nie pasują. Jaś wychował się na Śląsku, ale miał także bardzo silne korzenie krakowskie. Jego mama była wyjątkową osobą, wspaniale grającą na pianinie, znającą literaturę. Nie mieliśmy poczucia, że zderzyły się różne światy. Jak się poznaliście? Jan: W domu Małgosi. Byłem wtedy już po szkole filmowej i kosztowałem życia. Codziennie jeździłem gdzieś na bankiety. A ona miała akurat urodziny i rozeszło się, że pod Warszawą jest fajna imprezka urodzinowa. Trafiłem tam jako… prezent urodzinowy. Przyjęty dobrze? Małgorzata: Bardzo dobrze. Okazuje się, że czasem nie trzeba wychodzić z domu, żeby spotkać osobę, z którą spędzi się całe życie. Myśmy się chyba najpierw zaprzyjaźnili, prawda? I to było najfajniejsze. Jan: Kiedy braliśmy ślub, jeszcze trwał stan wojenny. Nie można było kupić ubrania. Wystąpiłem więc w butach znalezionych gdzieś w kościelnych darach, o dwa numery za małych. Pięta mi z nich wychodziła, nie mogłem wytrzymać. Małgorzata: Prosto z kościoła goście przyszli do nas na tort, bo nie wyprawialiśmy wesela. A potem pojechaliśmy w podróż poślubną na narty. Miesiąc miodowy wypadł w Zakopanem na kwaterze prywatnej. Życie z młodym reżyserem zapowiadało się barwne? Małgorzata: Nie aż tak. Z prozaicznego powodu – braku pieniędzy. Najtrudniej było, kiedy mąż robił film na debiut – „Trzy stopy nad ziemią”. Cała ekipa miała płacone, a on – jako reżyser – nie. Jan: Po zakończonych zdjęciach trafiłem do szpitala z powodu wycieńczenia wywołanego głodem. Wtedy na planach zdjęciowych nie było cateringu. Czasami udawało mi się dotrzeć tramwajem z hotelu do baru mlecznego. Ale jakoś zrobiłem ten film. Jak się okazało, całkiem dobry. Mówi się, że Jasiek z Małgosią tworzą idealny związek. Małgorzata: Wydaje mi się, że nasz związek jest normalny. Lubimy ze sobą być, mamy podobne zainteresowania. Czasem różnimy się w ocenie pewnych rzeczy. Ale nie nudzimy się ze sobą, a to jest podstawa. Jan: Czasy są takie, że związek normalny nazywa się idealnym. Ale to nasz syn, Jasiek, powinien ocenić. Jan junior: Dla mnie to oni są nienormalni, jak wszyscy rodzice. Nudno na pewno nie jest, zgadzać się ze sobą – na pewno się nie zgadzają, ale to tak płynie. (...) Świetnie wychodzą Panu filmy z bohaterem autentycznym. Pamiętamy „Skazanego na bluesa” – o Ryśku Riedlu. Jan: Ten film szczególnie mi leżał na sercu, bo jestem stryjem Ryśka. Potem zrobiłem „Różyczkę”, w której inspirowałem się biografią Jasienicy, a teraz pracujemy nad biografią słynnego śląskiego piłkarza Jana Banasia, któremu los ciągle komplikował życie. To będzie wielka opowieść o człowieku, pasji do sportu, miłości. Film o tym, że marzenia zawsze się spełniają, tylko nie wtedy, kiedy byśmy chcieli, i nie tak, jak byśmy sobie to wyobrażali. (...) Dom, film, polityka… Z czego najłatwiej byłoby zrezygnować? Małgorzata: Z polityki na pewno, bo w polityce się bywa. A dom jest zawsze. Poza tym trzeba wiedzieć, że jedyne, co jest pewne, to rodzina. Różnie bywa w życiu, ale musi być dom, do którego można wrócić. To daje siłę. Jan: To bardzo miłe, co Małgosia powiedziała, bo niemal publicznie zadeklarowała, że wybierając między polityką a nami, wybierze nas. Czujemy się dopieszczeni. A dla Pana co jest najważniejsze? Jan: To, co robię, czyli filmy. To sens mojego życia. Bardzo cenię sobie, że mogę przy nich pracować z rodziną, choć Małgośka chwilowo jest z tego wyłączona. Ważne jest, żeby mieć ciągle nowe pomysły i cel, do którego się dąży.
Kobiety polskiej polityki. Wybraliśmy 9, które mogą załagodzić obecny kryzys