TYLKO W VIVIE! Po stracie męża Małgorzata Kalicińska usłyszała jedną radę. Czy otworzy serce na nową miłość?
Wielka miłość pozostawiła po sobie ogromną pustkę. Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o życiu po stracie męża i wyznaje, czy po takiej miłości można jeszcze otworzyć serce na kogoś nowego?
Przez niemal dwie dekady szli przez życie ramię w ramię. Dzielili codzienność, marzenia i zwykłe rytuały, które z czasem stały się najcenniejszymi wspomnieniami. Po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska musiała nauczyć się świata, w którym nic nie jest już takie samo. Dziś z niezwykłą szczerością opowiada Katarzynie Piątkowskiej o życiu po stracie i słowach, które usłyszała od zupełnie obcych ludzi. Czy po wielkiej miłości można jeszcze zrobić miejsce na nowe uczucie? W najnowszym wydaniu VIVY! pisarka po raz pierwszy tak otwarcie mówi o tym, co przyniosły jej ostatnie miesiące. Małgorzata Kalicińska w VIVIE! o miłości. Czy otworzy serce na nowy związek? – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Dopuszcza Pani do siebie taką myśl, że u Pani boku może jeszcze pojawić się jakaś miłość i życie osobiste znów będzie Pani miała poukładane? Kilka miesięcy po śmierci Włodka, gdy byłam na spotkaniu poświęconemu starości, podeszła do mnie piękna para. Pani powiedziała mi wtedy: „Bardzo panią proszę, niech pani zrobi w życiu miejsce na przyjaciela. Nie na przyjaciółki, nie na koleżanki, bo to inna relacja. My oboje straciliśmy bliskich, ale dzięki temu, że siebie znaleźliśmy, jesteśmy po prostu zajęci różnymi czynnościami. Wie pani, tu nie chodzi o żadne romanse. Po prostu chodzi o to, żeby życie nie polegało na siedzeniu w fotelu i płakaniu za mężem. Nikt mi go nie zwróci, a jemu nikt nie zwróci żony, ale życie idzie dalej. Proszę o tym pomyśleć”. Ja jeszcze nie czuję w sobie miejsca na taką znajomość. Widzi pani, tam jest portret Włodka, przed nim stoi lampka, którą sobie wieczorami zapalam. Ołtarzyk zrobiłam, jak idiotka jakaś, bo kiedyś uważałam takie rzeczy za kompletne kretyństwo. Ale mam taką potrzebę, żeby przy tym zdjęciu i kwiatek stał, i jego ukochane kaczuszki. W każdym pokoju mam jakiś jego portret. Potrzebuję, żeby na mnie patrzył, ponieważ dzięki temu czuję z nim więź. Po prostu potrzebuję jego twarzy. Ale zobaczymy, co będzie się działo, choć nie podejrzewam, że jeszcze kiedyś, gdzieś na świecie znajdę równie fajnego chłopaka jak Włodek. Tylko że stare porzekadło mówi: „Nigdy nie mów nigdy”… Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
Był jej wielką miłością, los rozdzielił ich zbyt wcześnie. W VIVIE! ulubiona pisarka Polaków opowiada o codzienności po stracie: „Brakuje mi poprzedniego życia”
Przez niemal 20 lat byli nierozłączni. Gdy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, świat Małgorzaty Kalicińskiej zmienił się bezpowrotnie. W szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! pisarka opowiada o ostatnim pożegnaniu, codzienności po stracie i tęsknocie za życiem, które wspólnie budowali.
Przez niemal 20 lat byli dla siebie całym światem. Razem budowali dom, dzielili codzienność i snuli plany na przyszłość, wierząc, że najpiękniejsze chwile wciąż są przed nimi. Kiedy Włodzimierz Podruczny odszedł po walce z chorobą nowotworową, nic już nie było i nie jest takie samo. Dziś Małgorzata Kalicińska z niezwykłą szczerością i spokojem opowiada Katarzynie Piątkowskiej o miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, o życiu po stracie i tęsknocie za zwyczajnością, której najbardziej jej brakuje. To jedna z najbardziej poruszających rozmów, jakie kiedykolwiek dała – pełna bólu, czułości i nadziei, że nawet po największym pożegnaniu można odnaleźć sens kolejnych dni. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o codzienności po stracie męża: – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. – Co zatem w zamian? „Zszedł do Hadesu”. Znacznie lepiej mi z takim stwierdzeniem. – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. – Czego Pani najbardziej brakuje? Wszystkiego. Poprzedniego życia. Każdego rytuału, który mieliśmy. Włodka nie ma, nie ma i rytuałów. Czytaj też: Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości” – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. – Ma Pani przestrzeń na pisanie? Piszę teraz nie-treny. Na przykład taki z października „Zostawiłeś okulary”: „Serio to napisałaś?/ Serio, bo tu leżą/ Ale mi już nie są potrzebne/ Wiem, ale zostawiłeś/ Złotko, to brzmi jak wyrzut/ Nie. A może trochę…/ bo one są, a Ciebie nie ma”. Nazwałam to moje pisanie „epiematy”, bo łączą epikę i poemat. Może kiedyś je wydam. Na razie swoją żałobę w nich wywalam. Łatwiej mi dzięki temu funkcjonować. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Ze swoim eks żyje w przyjaźni, gdy po raz drugi wyszła za mąż zamieszkali we trójkę. W VIVIE! słynna pisarka ujawnia: „Takie relacje się zdarzają, tylko o tym się nie mówi”
Nie każde rozstanie kończy się wojną. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o niezwykłej relacji z byłym mężem i życiu, które po wielkiej stracie wciąż pisze dla niej nowe scenariusze.
Małgorzata Kalicińska po raz kolejny udowadnia, że o najtrudniejszych doświadczeniach potrafi mówić z niezwykłą czułością i szczerością. W poruszającej rozmowie wraca do życia po śmierci ukochanego męża, opowiada o domu, który wciąż jest pełen wspomnień, oraz o książce „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”, powstającej w jednym z najbardziej wymagających momentów jej życia. Z właściwym sobie dystansem mówi także o relacji z byłym mężem, pokazując, że rozstanie nie musi przekreślać wzajemnego szacunku i bliskości. To piękna opowieść o miłości, która zmienia swoje oblicza, o pamięci silniejszej od czasu i o więziach, które potrafią przetrwać największe życiowe próby. Tylko w VIVIE!: Małgorzata Kalicińska o relacji z byłym mężem: "Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było" – Myśli Pani o przyszłości? Dużo o teraźniejszości. O przyszłości o tyle, żebym miała siłę ciągnąć to wszystko, ten dom, tę wielką działkę. Ten rok pokazał mi, że radzę sobie, ale czy tak będzie zawsze? – Sprzeda Pani dom, który razem zbudowaliście? Bardzo lubię ten nasz zakątek, ale gdy przyjdzie moment, że nie będę mogła go obsługiwać fizycznie, jak się zestarzeję i stanę się spróchniałą starszą panią, to o tym pomyślę. Chyba że jeszcze ktoś się w moim życiu się pojawi i mi pomoże. Na razie jestem tu. Są koty, pies, przyjeżdżają dzieci. [...] – Pisanie jest dla Pani ucieczką? Terapią? Właśnie wydała Pani książkę zatytułowaną „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach”. Nie chciałam, żeby to był rozdzierający dramat oparty na historii mojego życia. Pisałam ją w ostatnim roku życia mojego męża. Włodek wtedy dużo spał, a ja… byłam zalana kortyzolem i przyjaciel lekarz kazał mi coś ze sobą zrobić. Pomyślałam, że najlepiej będzie, jeśli zajmę się tym, co lubię. – Rozumiem, że postanowiła Pani właśnie pisać. Tak, bo już coś tam wcześniej w głowie mi się rodziło. Otworzyłam nowy dokument i zaczęłam klikać. – Ale trochę własnych historii Pani przemyciła. Na pewno. Mam problem z mówieniem o tej książce, bo gdyby pani w szkole zapytała: „Co autor chciał przez to powiedzieć?”, to niczego mądrego bym nie wymyśliła. Chciałam po prostu opowiedzieć fajną, miłą historię o miłości. Zawsze tak miałam, że jak wchodziłam w tekst, to mnie nie było. Było tak, że Włodeczek tu sobie spał, ja przed komputerem plotłam te swoje trzy po trzy. Już po jego śmierci, pewnego razu, tu, gdzie pani teraz siedzi, siedział mój były mąż Maciej i mówi: „O czym jest ta nowa książka?”. Wyjaśniam, że wspomnienie wdowy o dwóch swoich wielkich miłościach. „O mnie i o Włodku?”, pyta on. „Ani Włodka tam nie ma, ani ciebie nie ma”, odpowiadam. „A, to nie warto czytać”, skwitował. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Niesamowite, że po rozwodzie żyjecie Państwo w przyjaźni. Takie relacje się zdarzają, tylko jakoś się o tym nie mówi. Najmodniej jest mówić o wojnie między osobami, które się rozstają. Kiedyś przeczytałam, że jedna pani o swoim eks napisała, że to dla niej już obcy człowiek. Serio? Smyrał cię po pleckach, zna twoje wnętrze. Wie o tobie prawie wszystko. To jest obcy człowiek? Można napisać, że się ukrzywdziliście, że go nienawidzisz, nie cierpisz i jest ohydny. Ale obcy?! Między moim pierwszym mężem a mną żadnej wojny nie było. Rozstaliśmy się, bo materiał zetlał i wszystko się rozlazło w szwach. Oczywiście nie rozwiedliśmy się z miłości. Coś się zadziało, że się rozstaliśmy, ale nikomu nigdy o tym nie powiem, nawet własnym dzieciom. To jest tajemnica zawiązana na kokardę i odstawiona na antresolę. Nie mamy powodu, żeby się nienawidzić. Już o tym mówiłam, ale powiem jeszcze raz. My z Włodkiem po powrocie z Korei, gdzie Włodek pracował, zamieszkaliśmy u Maćka. Oczywiście tylko na czas budowy naszego domu. Ale ani nie mieliśmy oddzielnych wejść, ani oddzielnych lodówek. Jak gotowałam obiad, to dla całej trójki, a wieczorami oni razem oglądali mecze, dyskutowali o sprawach technicznych i o fotografii. – Pan Włodek nie protestował, żeby zamieszkać z Pani eks? Pytał: „Ale jak to mamy z Maćkiem mieszkać?”. Powiedziałam mu, że przecież się znają i lubią, więc nic nie stoi na przeszkodzie. A oni są zupełnie różni. Włodek zdystansowany, Maciek brat łata z sercem na dłoni. Gdy Włodek zachorował, Maciek zrobił się wobec niego jeszcze bardziej serdeczno-opiekuńczy. Na przykład powiedział, że nie mogę sama organizować olejku CBD, bo mnie na pewno nabiorą i że on to będzie robił. Ujął tym Włodka jeszcze bardziej. A jak się okazało, że Włodek nie może słodyczy jeść, to mu przywoził bezcukrowe. Ustaliliśmy jedynie, że każda wizyta może trwać nie dłużej niż półtorej godziny. Maciek wie, że po dwóch godzinach zaczyna mnie wkurzać, więc zawija się odpowiednio wcześniej. Jest szalenie pomocny, choć życie osobiste ma poukładane. Sprawdź też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Walczyła o niego do końca, odszedł w jej ramionach. Tylko w VIVIE! Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu z mężem: „Zdążyłam jeszcze nagadać do ucha słów o miłości”
Miłość, choroba, pożegnanie i życie po wielkiej stracie. Małgorzata Kalicińska w szczerej rozmowie opowiada o ostatnich chwilach spędzonych z ukochanym mężem i codzienności, która po jego odejściu już nigdy nie będzie taka sama.
Kilka miesięcy po śmierci ukochanego męża Małgorzata Kalicińska po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o jednym z najtrudniejszych doświadczeń swojego życia. "We wrześniu odszedł mój drugi mąż, Włodek. Chorował osiem lat. Przez siedem był wojującym rycerzem, w świetnej formie. Ale ten ostatni rok… choroba zrobiła swoje", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. W szczerej i poruszającej rozmowie wraca do ośmiu lat wspólnej walki z chorobą ukochanego, wspomina jego ostatnie chwile i mówi o codzienności, która po jego odejściu nabrała zupełnie innego wymiaru. Pisarka nie ukrywa emocji, opowiada o żałobie i próbie oswojenia życia po stracie. Małogrzata Kalicińska o pożegnaniu z ukochanym mężem. Była przy nim do końca | Poruszający wywiad VIVY! – Osiem lat to prawie połowa Waszego małżeństwa. Prawie połowa… Byłam w tym czasie paralekarką, pielęgniarką, psychologiem, gospodynią domową, partnerką, czasem kierowcą i przyjaciółką. – I przez ten czas żyliście ze świadomością, że happy endu nie będzie? Tak. Tylko nie wiedzieliśmy, ile czasu będzie nam dane. Pytałam lekarzy, ale nikt nie chciał mi powiedzieć. Aż mój kolega onkolog wyjaśnił mi, że takich pytań się lekarzom nie zadaje, bo to zależy od pacjenta. Wyżebrałam od niego informację, że „od roku do dwóch”, ale „jeśli pacjent chce żyć, to medycyna jest bezradna”. Ładne, prawda? W naszym przypadku „bezradna” byłam osiem lat. – Pan Włodek chciał żyć. Nieskromnie powiem, że to była moja duża robota. – Rozmawialiście o śmierci? Przez ostatnie dwa lata już tak. Łagodnie. O tym, że zbliżamy się do końca ścieżki z napisem „meta”. Słyszy pani, ja cały czas mówię „my”, choć wiadomo, że chodzi o Włodka. Zawsze tak mówiłam, żeby poczuł, że nie jest z tym wszystkim sam. – Pani wspierała jego, a Panią kto? Trochę rodzina, a przede wszystkim sam Włodeczek swoją troską, opieką, miłością. On wszystko przyjmował z wielką atencją i z wielką wiarą, że wiem, co robię. Bo to ja szukałam metod leczenia, spotykałam się z lekarzami, zadawałam pytania i szukałam odpowiedzi. Głęboko mi ufał i wierzył we wszystkie moje pomysły, nawet te najdurniejsze, bo i takie miewałam. Robiłam wszystko, żeby być z nim jak najdłużej. Do tego stopnia, że ten sam kolega, który mówił, że medycyna jest bezradna, jeśli ktoś chce żyć, powiedział: „Gośka, zostaw go w spokoju. To, co teraz wymyśliłaś, dobre było może dwa miesiące temu, a teraz to on już musi być na miłości trzymany. Gotuj mu, co tylko chce. Pragnie tłustej golonki, proszę bardzo. Chce lody z polewą i posypką? Nie odmawiaj. Przytulaj, kochaj, pieszczochaj i już nie zadręczaj kłuciem, badaniami, radiestezją, radioterapią, bo to już nie ma sensu”. Czytaj też: Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej” – Tylko że trudno odpuścić, jeśli chodzi o ukochaną osobę. To prawda. A przecież ja wiedziałam, w którą stronę zmierzamy. Potem już myślałam tylko, żeby to jego odchodzenie nie trwało zbyt długo i żeby ból kości, bo rak jelita grubego dał między innymi przerzuty do kości, nie trwał w nieskończoność. To jest okropny ból. – Czy można się przygotować na odejście bliskiej osoby? Niby trzeba, ale to zawsze jest takie trudne… Włodek zmarł w moich ramionach. Bez żadnych hospicjów, bez szpitali. W domu, u siebie. On spał. Ja się przytuliłam. Chwilę później zobaczyłam, jak żyłka na jego szyi zatrzepotała i się zatrzymała. Zdążyłam mu jeszcze nagadać do ucha słów o miłości i tak mi umarł. Jestem niewierząca, ale używam tu określenia, że poczułam wtedy taki stan łaski i on pod tą morfiną też. A potem wylazła ze mnie racjonalna Małgosia i od razu zaczęłam zajmować się formalnościami. Bo to piątek był… – Opowiada Pani o tym bardzo spokojnie. Bo to jest ta część życia, która już nie ma łączności z tym czarem, jaki nas otaczał, gdy byliśmy ze sobą. Wie pani, u nas w rodzinie nie ma tematów tabu. Żartujemy ze wszystkiego. – Nawet ze śmierci? Pewnie. Kiedyś powiedziałam synowi, żeby po mojej śmierci przerobił mnie na brylant. A on powiedział, że co najwyżej może z ojcem przerobić mnie na bimber. Jestem panią od biologii. Nie wierzę w życie pozagrobowe. Uważam, że pierwiastki muszą pójść do ziemi i potem dać życie jakimś nowym roślinkom czy zwierzątkom. Ale muszę przyznać, że wierzyć w te wszystkie pozagrobowe historie jest bardzo przyjemnie po prostu i to ułatwia życie. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – W co więc Pani wierzy? Że kiedyś tam spotkam się z Włodkiem w Nowej Zelandii. Dużo podróżowaliśmy, nawet jak już chorował. I chcieliśmy pojechać właśnie tam. Kazałam mu więc tam na mnie czekać z reinkarnacją. – Myśli Pani o sobie „wdowa”? Mówię o sobie „wdowa” tak, jakbym mówiła, że noszę rozmiar 42. Bez żadnego ładunku emocjonalnego. Ale nie lubię słów związanych z odchodzeniem. „Umarł”. „Śmierć”. Są takie zimne, bezosobowe i… ostateczne. Nieładne po prostu. [...] – Oswoiła już Pani nową rzeczywistość, w jakiej przyszło Pani żyć? Cały czas oswajam, ale wydaje mi się, że przy tak wielkim uczuciu, jakie nas łączyło, bo przeżyliśmy nieprawdopodobnie piękną historię, ostateczne oswojenie tej sytuacji jest niemożliwe. My się prawie nigdy nie kłóciliśmy, byliśmy ze sobą 24 godziny na dobę. Teraz jestem taka podwójna w środku. Z jednej strony prowadzę normalne życie. Jadę na antydepresancie, więc żartuję, śmieję się, rozmawiam z ludźmi, piszę. Natomiast jak się zagłębię w sprawy Włodkowe, to z nosa mi cieknie, oczy mam mokre i głos mi się łamie. Ale to nie jest tak, że po tych lekach fikam ze szczęścia kankana, bo to nie są euforianty, ale dzięki nim nie nurkuję w odmętach rozpaczy, tylko unoszę się na powierzchni, jakbym miała na sobie kapok. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Walczyła o każdą wspólną chwilę. TYLKO W VIVIE! Małgorzata Kalicińska w poruszającym wyznaniu po stracie męża: „Robiłam wszystko, by być z nim jak najdłużej”
Małgorzata Kalicińska w rozmowie z magazynem „VIVA!” opowiedziała o jednym z najtrudniejszych doświadczeń swojego życia. Pisarka wróciła wspomnieniami do choroby i śmierci swojego drugiego męża, Włodka, wyjaśniając, jak wyglądały ich ostatnie lata, rozmowy o przemijaniu oraz codzienność po jego odejściu.
Jedna z ulubionych pisarek Polaków przeżyła wielką stratę. Kilka miesięcy temu odszedł jej ukochany mąż. Małgorzata Kalicińska opowiedziała, czy da się przygotować na śmierć ukochanej osoby, jak oswoić nową rzeczywistość i czy pisanie książki „Nostalgia. Rzecz o moich ukochankach” było dla niej terapią. Małgorzata Kalicińska o pożegnaniu ukochanego męża – Lubi Pani życie na odludziu? Lubię, bo teraz jestem „odlud”, choć przez większość życia byłam wesoła i towarzyska. Dusza towarzystwa po prostu. Ale tak mi się porobiło, że nie potrzebuję towarzystwa ludzkiego. – To ma związek ze śmiercią Pani męża? To się stało dużo wcześniej. Miałam może trzydzieści parę lat, dzieci zaczęły dorastać. Wcześniej na Saskiej Kępie w naszym domu toczyło się życie towarzyskie, a ja byłam matką karmiącą wszystkich, którzy nas odwiedzali. Znajomi zawsze coś do pyska dostali, bo nie umiałam inaczej. Pani też bez zupy fińskiej dzisiaj ode mnie nie wyjdzie. Aż nadszedł taki moment, kiedy zapragnęłam wyjechać z miasta. Najpierw do Łomianek, a potem na Mazury. Tam było ciszej, spokojniej. Mąż i dzieci zostali w Warszawie. Dużo czasu spędzałam sama i nie ukrywam, że bardzo ten stan polubiłam. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Weronika Rosati opowiada o życiu między Los Angeles a Warszawą. Tego nie pokazuje na Instagramie. "Ameryka to dom, który mam w genach" – Teraz też ma Pani ten stan. Tylko teraz nie z własnej woli. We wrześniu odszedł mój drugi mąż, Włodek. Chorował osiem lat. Przez siedem był wojującym rycerzem, w świetnej formie. Ale ten ostatni rok… choroba zrobiła swoje. – Osiem lat to prawie połowa Waszego małżeństwa. Prawie połowa… Byłam w tym czasie paralekarką, pielęgniarką, psychologiem, gospodynią domową, partnerką, czasem kierowcą i przyjaciółką. – I przez ten czas żyliście ze świadomością, że happy endu nie będzie? Tak. Tylko nie wiedzieliśmy, ile czasu będzie nam dane. Pytałam lekarzy, ale nikt nie chciał mi powiedzieć. Aż mój kolega onkolog wyjaśnił mi, że takich pytań się lekarzom nie zadaje, bo to zależy od pacjenta. Wyżebrałam od niego informację, że „od roku do dwóch”, ale „jeśli pacjent chce żyć, to medycyna jest bezradna”. Ładne, prawda? W naszym przypadku „bezradna” byłam osiem lat. Czytaj też: Ukochana pisarka Polek straciła męża. Dla niego poleciała na drugi koniec świata i zaczęła nowe życie. Ich historia to scenariusz jak z filmu – Pan Włodek chciał żyć. Nieskromnie powiem, że to była moja duża robota. – Rozmawialiście o śmierci? Przez ostatnie dwa lata już tak. Łagodnie. O tym, że zbliżamy się do końca ścieżki z napisem „meta”. Słyszy pani, ja cały czas mówię „my”, choć wiadomo, że chodzi o Włodka. Zawsze tak mówiłam, żeby poczuł, że nie jest z tym wszystkim sam. – Pani wspierała jego, a Panią kto? Trochę rodzina, a przede wszystkim sam Włodeczek swoją troską, opieką, miłością. On wszystko przyjmował z wielką atencją i z wielką wiarą, że wiem, co robię. Bo to ja szukałam metod leczenia, spotykałam się z lekarzami, zadawałam pytania i szukałam odpowiedzi. Głęboko mi ufał i wierzył we wszystkie moje pomysły, nawet te najdurniejsze, bo i takie miewałam. Robiłam wszystko, żeby być z nim jak najdłużej. Do tego stopnia, że ten sam kolega, który mówił, że medycyna jest bezradna, jeśli ktoś chce żyć, powiedział: „Gośka, zostaw go w spokoju. To, co teraz wymyśliłaś, dobre było może dwa miesiące temu, a teraz to on już musi być na miłości trzymany. Gotuj mu, co tylko chce. Pragnie tłustej golonki, proszę bardzo. Chce lody z polewą i posypką? Nie odmawiaj. Przytulaj, kochaj, pieszczochaj i już nie zadręczaj kłuciem, badaniami, radiestezją, radioterapią, bo to już nie ma sensu”. Cały wywiad w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od 2 lipca.
Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś obiad, poszwendaliśmy się po mieście, a potem on powiedział, że jedzie. A we mnie wszystko zawołało: „Ale w życiu! Jak to jedzie?”. Został nie tylko do następnego dnia, ale już na całe życie. Spędziliśmy wówczas razem dwa tygodnie w miłej agroturystyce. Wyjechałam zakochana po uszy, a on szalenie zainteresowany i zaintrygowany. Nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. On jednak musiał wrócić do Korei, a że ja nie miałam nic do roboty w Polsce, poleciałam do niego. – Ryzykantka? Jak to w „Muminkach” mówiła Mała Mi, zrobiłam desperackiego susa na drugą krę. Po trzech latach Włodek się dowiedział, że czas na emeryturę. Wiadomo było, że wraca do Polski. To dlatego znalazłam to miejsce 50 kilometrów od Warszawy. Jego syn zaprojektował nam dom i mieszkamy tu już 13 lat. On nigdy nie mieszkał na wsi, ja za to mam wiochę w duszy. TYLKO W VIVIE!: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Pani jest przecież warszawianką. Nawet jestem „saskokępianką”, czyli panienką z Saskiej Kępy. Ale moją małą ojczyzną z dzieciństwa jest wieś Szafranki nad Biebrzą. I te Szafranki po wielu latach się we mnie odezwały. Usłyszałam głos: „Chcesz mieszkać na wsi, Gośka”. Nie jestem przywiązana do jednego miejsca. Mieszkałam w Warszawie, mieszkałam na Mazurach, teraz jestem tu, na Mazowszu. Włodek mówi, że nieważne gdzie, ważne z kim. Mój brat, który tu zadomowił się przed nami, znalazł dla nas działkę. Póki żył, mieliśmy dobre kontakty. Jak z byłym mężem. Zanim zakończyła się budowa, zamieszkaliśmy właśnie u niego. – Pani jest niemożliwa (śmiech). Moja koleżanka zapytała mnie, czy mamy do domu dwa oddzielne wejścia. Nie mogłam zrozumieć, o co jej chodzi. Jak to dwa wejścia?, myślałam. Przecież jak przechodzę obok byłego męża, to nie wygryzam mu aorty ani nie wbijam topora w łeb. Dobrze się rozstaliśmy, lubimy się, jest przyjemnie. Trudno jej było to pojąć, bo pamiętam, że pytała mnie jeszcze, czy gotuję dla wszystkich. Powiedziałam, że dla wszystkich, czyli dla siebie, byłego męża i przyszłego męża. Jak miałabym gotować dla Włodka, a Maćkowi nie dać? – Długo to trwało? Dwa miesiące. Obyło się bez kłótni, bez awantur. Panowie wieczorami odpalali mecze, a ja gotowałam. – Może to Pani kiedyś opisze w kolejnej książce? Może. Teraz robię to, co lubię. Troszczę się o męża. To jest teraz moja najważniejsza działalność życiowa. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Ten wielki hit TVP z Brodzik wreszcie jest dostępny na Netflix. Polacy będą zachwyceni. To klasyk
W mazurskim pejzażu, gdzie rzeczywistość przeplata się z nostalgią, bohaterka na nowo buduje życie, odnajdując sens w prostocie i więziach rodzinnych. „Dom nad rozlewiskiem”, oparty na bestsellerze Małgorzaty Kalicińskiej, powraca, by znów poruszyć serca widzów.
Kultowy serial obyczajowy „Dom nad rozlewiskiem” powraca – tym razem na platformę Netflix. Widzowie będą mogli obejrzeć wszystkie 13 odcinków tej nostalgicznej opowieści, gdzie w główną bohaterkę wciela się wspaniała Joanna Brodzik. Poznaj szczegóły. O czym opowiada serial „Dom nad rozlewiskiem”? „Dom nad rozlewiskiem” to serial obyczajowy, który swoją premierę miał 4 października 2009 roku na antenie TVP1. Produkcja powstała na podstawie powieści Małgorzaty Kalicińskiej i szybko zdobyła uznanie milionów widzów. Serial liczy 13 odcinków i opowiada historię Małgorzaty Jantar – warszawskiej specjalistki agencji reklamowej, która po utracie pracy i rozpadzie małżeństwa postanawia zamieszkać u swojej mamy. W sercu mazurskiej ciszy bohaterka szuka sensu. To opowieść o relacjach rodzinnych, znaczeniu przyjaźni, odnajdywaniu siebie i spokoju w malowniczej scenerii polskiej prowincji. Serial wyróżnia się emocjonalną głębią, wrażliwością i nostalgią, która trafia do szerokiego grona odbiorców. W świecie pełnym pośpiechu i chaosu, taka opowieść może być jak balsam dla duszy. Czytaj też: Zapomnij o nudzie! Ten serial jest hitem TikToka. Przez niego zarwiesz niejedną noc Obsada „Domu nad rozlewiskiem”. Gdzie kręcono zdjęcia do serialu? W głównej roli - Małgorzaty Jantar wystąpiła Joanna Brodzik, której kreacja spotkała się z ogromnym uznaniem widzów. W roli jej matki – Barbary Jabłonowskiej – wystąpiła niezapomniana Małgorzata Braunek. Na ekranie pojawili się także: Piotr Grabowski, Olga Frycz, Bartłomiej Kasprzykowski oraz Anna Czartoryska. Akcja serialu toczy się na Mazurach – miejscu, które niemal staje się bohaterem samym w sobie. Piękne krajobrazy, jeziora, lasy i spokojna wiejska atmosfera nadają opowieści wyjątkowego klimatu. Sceneria idealnie koresponduje z wewnętrzną podróżą bohaterki i pomaga widzowi zanurzyć się w świat odnowy, nostalgii i bliskości natury. Zdjęcia były kręcone w miejscowościach – Tuławki czy Nastajki pod Ostródą. Netflix 18 czerwca 2025 – co, gdzie i kiedy oglądać Do tej pory dostępny jedynie w TVP VOD, teraz „Dom nad rozlewiskiem” zyskuje drugie życie. Od 18 czerwca 2025 roku cały pierwszy sezon serialu – wszystkie 13 odcinków – będzie dostępny na platformie Netflix. To wyjątkowa okazja, by nowi widzowie mogli odkryć ten klasyk, a dawni fani wrócili do ulubionej opowieści sprzed lat. CZYTAJ TEŻ: Wspaniałe wieści o Kondracie! Wielki powrót po 20 latach. Fani wzruszeni, a kulisy zaskakują!
„Jak upadamy, trzeba się podnosić i iść do przodu”. Małgorzata i Katarzyna Kalicińskie o nowej książce
„A miało być tak pięknie” już jest bestsellerem!
Małgorzata – pisarka i jej bratanica - producentka TV Katarzyna Kalicińska (wyprodukowała m.in wiele odcinków znanego serialu Dom nad rozlewiskiem). Razem napisały książkę pt. A miało być tak pięknie, która już stała się bestsellerem, bo jest o miłości, zdradzie, rozstaniach i wybaczaniu. O tym więc, co interesuje każdą kobietę. Ale i mężczyźni czytając ją, płaczą, jak mąż Katarzyny. Niektórzy uważają, że to powieść z kluczem. Czy na pewno? Na te i inne pytania autorki odpowiedziały w szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Kochane moje, dręczące pytanie, czy to rzecz oparta na faktach? Katarzyna Kalicińska: A skąd! Oczywiście zaważyły moje przeżycia, ale nie, nie jest to dokument, jeśli Ci o to chodzi. Miałaś potrzebę wyspowiadania się? K.K.: Nie! Na spowiedź jest jednak jeszcze za wcześnie, raczej pogodne spojrzenie wstecz. Jest to opowieść uniwersalna, w której może odnaleźć się każdy. Sama zajmuję się opowiadaniem ludzkich losów poprzez serial, Małgosia pisze książki. Wiedzę i inspirację czerpiemy z ludzkich historii, ale także ze swojego życia. Połączyłyśmy siły i napisałyśmy książkę, nawzajem się inspirując i wspierając. Małgorzata Kalicińska: Pomogłam Ci? Jak miło… Pamiętam, że miałaś bolesne chwile. K.K.: To, co zdarzyło się bolesnego, zawsze boli, chociaż podobno czas leczy rany. Ja też popełniałam błędy, więc rozumiem innych. Przy pisaniu tej książki przypominałam też sobie zabawne historie, takie wzruszające, sentymentalne. Uważam, że na moją pięćdziesiątkę zrobiłam sobie fajny prezent. Nie bałaś się obnażyć przed obcymi? K.K.: Nie, bo to przecież powieść i do znudzenia będę powtarzała zdanie z plakatu, który wisiał w Zachęcie, a teraz jest na moim Facebooku: „Najważniejsze zawsze jest niewidoczne”. I co to znaczy w dzisiejszych czasach obnażyć się, skoro codziennie w mediach społecznościowych miliony ludzi sprzedaje swoją prywatność, intymność, informuje świat o swoim życiu prywatnym, o kondycji psychicznej. Widzimy zdjęcia dzieci, rodzin, partnerów. Dzisiaj żyjemy w czasach „wszystko na sprzedaż”. Książka „A miało być tak pięknie!” to jest powieść . Zawierająca wiele elementów z mojego życia, ale jednak powieść . I tę niewidoczność przywołałaś. K. K.: Niewidoczne zostaje niewidoczne :). M. K.: Powieść na podstawie obserwacji, jakie w życiu poczyniłaś. I to jest kluczem do tej książki. Zawsze, nawet w fikcyjnej powieści, jest część przeżyć jej autora. Tego się nie da uniknąć. M. K.: Krysia Kofta powiedziała mi kiedyś: „Małgosiu, każdy pisarz, który pisze, zwłaszcza swoją pierwszą powieść, wbuduje w nią samego siebie. Chyba że to będzie książka telefoniczna”. A jeszcze gdy to się robi w taki sposób, jak Kasia, która obserwuje własne życie i to, co wokół niej się dzieje, to nieuniknione, że konstruuje fabułę na podstawie tego, co dobrze zna. I dlatego wasza książka jest niesamowicie szczera. Przeczytałam ją jednym tchem. M. K.: Bo czyta się ją jak zwykłą obyczajówkę. K. K.: Myślę, że jest wartka akcja, ale jest też bardzo dużo emocji . Ale zostawia jakieś przesłanie. Jakie? K. K.: Jak upadamy, to trzeba się podnosić i iść do przodu, takie jest moje przesłanie, że jak się ma wsparcie rodziny czy przyjaciół, człowiek wszystko wytrzyma. I zawsze być po jasnej stronie mocy! M. K.: Bohaterka to określony typ kobiety, w dzisiejszych czasach coraz bardziej popularny. „Bądź silna, nie poddawaj się, nie wiś nie ramieniu męża. Polegaj na sobie!” Nie płacz? M. K.: Popłacz sobie czasem, wytrzyj nos i idź dalej. KK: Płacz jak najbardziej, każda z nas płacze. Nie wierzę w kobiety ze stali. Każda z nas ma gorsze dni, kiedy dzwoni do przyjaciółki, żeby się wypłakać. Ale na drugi dzień wschodzi słońce i już jest inaczej.. W każdym razie ja tak mam. Łzy są oczyszczjące, ludzkie, prawdziwe . Jak wpadłaś na pomysł napisania tej książki? K. K.: Małgosia pisała książkę o różnych życiowych perypetiach i wysłała do mnie pytania, żebym na nie odpowiedziała. Zamyśliłam się… A potem zadzwoniłam do Małgosi, która mnie wysłuchała, przerwała i powiedziała, że moich odpowiedzi nie da się w całości zamieścić, jest ich za dużo i są za „gęste” i rzuciła: „To wasze życie powinno być jakimś natchnieniem… Masz materiał”. W tym czasie wydawnictwo zaproponowało, żebyśmy razem napisały książkę. To usiadłyśmy i napisałyśmy. Niełatwo się pisze razem? M. K.: Kiedyś się nad tym zastanawiałam, czytając książkę braci Strugackich „Piknik na skraju drogi”. Napisali ją we dwóch, Arkadij i Borys, choć jeden mieszkał w Moskwie a drugi w Leningradzie. To były lata sześćdziesiąte, bez Internetu, bez telefonu. Musieli robić to listownie. My mamy łatwiej, bo jesteśmy dziećmi Internetu i telefonów komórkowych. Pisałyśmy więc przez Internet, ale i przez telefon gadałyśmy godzinami. K. K.: Dzięki Małgosi byłam bardziej obiektywna w stosunku do siebie i moich emocji. Podpowiadała mi też, co mam wyrzucić, choć mnie wydawało się coś cudowne, fantastyczne, a Małgosia mówiła: nudne, wywal. Miałam w niej wielkie wsparcie i asekurację. Ważne jest też zaufanie, chemia i to mamy . M. K.: Nie jestem dla niej obcym z kosmosu. Znam Kasię od małego dziecka i wszystkie jej historie po prostu pamiętam. Łatwiej było konstruować fabułę. Mogłyśmy rozmawiać na zasadzie przywoływania wspomnień - „a pamiętasz, jak to było?”. Raz ja się nie zgadzałam na jakieś sformułowania, raz Małgosia i tak to powstawało. Zwracałaś swojej bratanicy uwagę, że pisze może za bardzo otwarcie? M. K.: Cały czas na nią krzyczałam, że rozpina guziki, ale gdyby tego nie robiła, wymyśliłaby jakiegoś nieprawdziwego kocopoła. Zgadzałam się więc na tę otwartość. Dzisiaj jest już „więcej na sprzedaż”, a niektórzy obnażają się do nieprzyzwoitości. Tu tego nie ma. Ta opowieść broni się szczerością. K. K.: A jednak bardzo siebie cenzurowałam, bo jestem trochę jak pani Dulska. Mimo wszystko. M. K.: Kasia chroniła te osoby, które chciała chronić, ale najmniej ochroniła siebie. To odwaga. Konieczna, żeby ta powieść była …szczera. K. K.: A jednak były nawet uwagi od wydawnictwa, że moja bohaterka jest za… grzeczna. Zwłaszcza na początku. I to Małgosia im tłumaczyła, broniąc mnie, że jak się ma dziewiętnaście lat, to jeszcze się nie nagrzeszyło. Z wiekiem przybywa nam zmarszczek, doświadczeń dobrych i złych. Rośnie nasz tobołek z napisem „Życie”. Można się przyjaźnić po rozwodzie? Małgosiu? M.K.: Można. Po powrocie z moim drugim mężem z Korei nie mieliśmy się gdzie podziać, zamieszkaliśmy więc u mojego pierwszego męża. Patologia? Skądże. Taka przyjaźń wiele znaczy. M.K.: Mówiłam, że tworzymy rodzinę patchworkową, a moja córka uważała, że jesteśmy zdrowo walnięci, ale oczywiście mówiła to ze śmiechem. Moje dorosłe dzieci są nam wdzięczne za dobre rozstanie bez wojny i awantur. Kasiu? K.K.: Hmmm, zachęcam do lektury. Uważam, że absolutnie można, a nawet trzeba się przyjaźnić po rozwodzie, szczególnie, kiedy są dzieci. Jesteśmy poprzez dzieci z byłymi partnerami, mężami związani do końca życia. Wnuki, które się urodzą, będą nasze wspólne. Po co tracić czas na kłótnie? Przecież kiedyś byliśmy dla siebie ważni. Jestem za akcją społeczną „Rozwód z klasą”, chętnie bym się w nią zaangażowała! Macie już jakieś oceny waszej książki? K.K.: Bardzo dobre. W zasadzie wszyscy mówią, że przeczytali w jedną noc. To dobry znak. Dużo kobiet odnajduje siebie lub podobne sytuacje z własnego życia. Jest dużo emocji i wzruszeń. Jest dobry odzew od moich przyjaciół z telewizji. Nasze początki pracy w telewizji na początku lat 90 tych to był „Wiek niewinności”, byliśmy młodzi, bezkompromisowi i pełni zapału. Na spotkaniu promocyjnym kręciły się nam łzy w oczach . Wykazałaś jednak dużą odwagę, stając w opozycji do stereotypów. K.K.: Może ktoś wyciągnie wnioski z tej odwagi. Każdy żyje, jak chce. Ja wybrałam dla siebie taką drogę i konsekwentnie się jej trzymam . M.K.: Myślę, że odwaga Kasi nie wynika z jej naiwności czy głupoty, tylko wręcz odwrotnie – z faktu, że przepracowała swoje dotychczasowe życie i dała na sprzedaż to, co na sprzedaż było. Także to, że lubi… ładniej żyć. A dużo zataiła? K.K.: Dużo. Powtarzam: „Najważniejsze jest zawsze niewidoczne”. M.K.: Bo to nie jest opowieść przeciwko komuś czy czemuś. Ta książka jest o każdej z nas, o każdej kobiecie. K.K.: I o tym cały czas mówimy. Większość kobiet przeżyła zdradę, opuszczenie, walkę o mężczyznę. I musiała odbudować swoje życie. M.K.: To prawda, dlaczego więc o tym nie mówić? Trzeba to wziąć na klatę po prostu. K.K.: Mnie najbardziej podobały się reakcje młodych dziewczyn, takich przed trzydziestką, które mówią, że ta książka jest dla nich ważna, bo znajdują się właśnie na etapie wyborów: rodzina czy praca. Ja uważam, że czymś najlepszym, co mnie w życiu spotkało, to moje dzieci. Teraz mam trzydziestoletniego syna - partnera i kolegę, a drugi syn jest o dziesięć lat od niego młodszy i też już jest dorosły. Ja już wyczekuję na Wandzię (wnuczkę). Wiecie, co mi się w was obu bardzo podoba? Przyjaźń z własną ciotką. Okazuje się, że można. M.K.: Można, można. Kiedy wychodziłaś pierwszy raz za mąż, miałyśmy bliski kontakt, prawda? K.K.: Mam w głowie takie wspomnienie, gdy miałam pięć lat, a Małgosia czytała mi „Muminki” do snu. Dla mnie to bardziej starsza siostra niż ciocia. „Ciocia” to taka rodzinna ksywka, wszyscy u nas, nawet znajomi, mówią o Małgosi „ciocia”. Opisałaś też coś bardzo cennego, jak pogodzić się z traumą rozstaniową i jak sobie potem ułożyć życie. M.K.: Bo Kasia nie zapada się w bagno rozpaczy, nie tonie w nim, tylko się z niego wydobywa. K.K.: Inaczej – zapadam się strasznie, czasem aż na dno rozpaczy, ale któregoś dnia się budzę i mówię sobie: nie ma sprawy. I idę dalej, podejmując następne zadanie. Serce boli, ale wiem, że przestanie, bo nieraz byłam zostawiana. Wyznaczam więc sobie następny cel i zadanie. A trauma to mocne słowo. Traumę to miały nasze babcie po wojnie, my ewentualnie zmagamy się z niedogodnościami losu. A jak ułożyć sobie nowe życie? Normalnie! Ja za każdym razem resetuje licznik i zaczynam wszystko od nowa. M.K.: A ja dopiero teraz, pisząc z tobą, dowiedziałam się, jak cierpiałaś. Kasia potrafiła to zakamuflować. Gdy jest w zapaści, kupuje farby i zaczyna remontować mieszkanie albo robi generalne porządki. Bywa, że dzwoni do mnie i mówi – jestem taka wściekła, że chyba przyjadę do ciebie, posprzątam ci w spiżarni. K.K.: Bo ja obsesyjnie sprzątam. M.K.: Kompulsywnie, powiedziałby psycholog. K.K.: Kompulsywnie ? Raczej nałogowo :). Sprzątanie mnie uspokaja i w ogóle lubię być gospochą w domu. No lubię to i już ! Nie masz pretensji do tych kobiet, z którymi zdradzali cię mężowie? K.K.: Nie, to nie one mi przysięgały, tylko mężczyźni. Hrabia Mycielski, o którym robiłam teraz dokument, powiedział mi bardzo mądrze: „Gdy prosiłem żonę o rękę, powiedziałem, że mogę jej przysiąc, że jej nie opuszczę aż do śmierci, ale nie że będę ją kochał całe życie”. Miłości nie da się przysiąc. To proces. Bywa, że gdzieś po drodze umrze. To są emocje, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć . M.K.: Tak mówi też moja córka. K.K.: Nie można przysięgać miłości do końca życia. Można się zakochać w jeden dzień i można się odkochać. M.K.: Przychodzi taki moment, że patrzysz na swojego faceta, z którym masz dwójkę dzieci i myślisz: czy to naprawdę ten facet, w którym się zakochałam?! Wiele małżeństw zaczyna iść różnymi drogami. Taki też był i mój przypadek. Z moim mężem rozwiodłam się nie z powodu zdrady, tylko nasza miłość… zetlała. I wtedy powiedzieliśmy sobie szczerze, że trzeba się rozstać. A ty Małgosiu nie masz wrażenia, że wiesz już wszystko? M.K.: Nigdy nie wie się wszystkiego. Ja się stale uczę, ale tak, sporo już wiem. K.K.: Można sobie wymyślić najcudowniejsze scenariusze, które nagle rozsypują się jak domek z kart. O czym tak naprawdę jest wasza książka. O miłości, o zdradzie? K.K.: O wybaczaniu. M.K.: Jej bohaterka Dominika fantastycznie wybacza. Wybaczenie to droga do spokoju. Napiszesz Kasiu dalszy ciąg o swoim ponownym małżeństwie? M.K.: Następne trzysta sześćdziesiąt stron? K.K.: To będzie już zupełnie inna historia. Mam to w głowie! A co chciałybyście powiedzieć w niej kobietom? K.K.: Żeby dbały bardziej o swoich mężów, żeby częściej wybaczały, żeby bardziej dbały o siebie, żeby realizowały swoje marzenia i że na miłość nigdy nie jest za późno! M.K.: Mężczyzna/kobieta odchodzi wtedy, kiedy brak im na własnym podwórku tego, co zobaczyli na innym. Gdy kobieta zaniedbuje siebie i męża, gdy mąż zaniedbuje swoją żonę, np. mówiąc do niej „mamusiu”, albo co gorsza: „mamuśka”. Wtedy już jest po miłości. To temat na oddzielną opowieść. To czekam niecierpliwie na druga część i myślę, że ze mną czeka tysiące czytelniczek, bo ta książka to wykład o życiu i o tym, czego sobie często nie uświadamiamy, a co czyha za rogiem. K.K.: Widzę, że ciebie ta powieść też poruszyła. Zaraz ty się rozpłaczesz. Ciąg dalszy będzie bardziej optymistyczny, obiecuję Okładka książki „A miało być tak pięknie”: Katarzyna Kalicińska z synem Makarym Janowskim:
Podróż pełna namiętności. Małgorzata Kalicińska i Vlad Miller w egzotycznej wyprawie do Korei