Miała tylko 20 lat, gdy po raz pierwszy wyszła za mąż. W podróż poślubną ruszyła sama
Miała zaledwie 20 lat, gdy postanowiła rozpocząć nowe życie u boku Janusza Guttnera. Choć znali się od dawna, ich małżeństwo nie przetrwało próby czasu. Po latach Małgorzata Braunek rzadko wracała wspomnieniami do tego związku, przyznając, że temat wciąż budzi w niej opory. Jak wyglądała pierwsza wielka miłość jednej z najpopularniejszych polskich aktorek i dlaczego ich drogi ostatecznie się rozeszły?
Miała 20 lat i dość mieszkania z mamą, kiedy zdecydowała się poślubić Janusza Guttnera. Znali się od lat, bowiem pierwszy małżonek młodej aktorki był szkolnym kolegą jej przyrodniej siostry, Ewy Braunek. „Mam opory, by o tym mówić”, komentowała po latach swój pierwszy poważny związek Małgorzata Braunek. Jak potoczyła się ta relacja? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 01.10.2024 r.] Małgorzata Braunek: jej ścieżka do zawodu była kręta Droga do aktorstwa Małgorzaty Braunek była burzliwa, a ona sama była chorobliwie nieśmiałą i pogubioną dziewczyną. Do wybranego przez siebie zawodu dojrzewała bardzo długo, jej mama próbowała zarazić ją też miłością do opery, ale na próżno. Jakiekolwiek występowanie na scenie napawało młodą Małgosię przerażeniem. „Jako nastolatka marzyłam o psychologii. Chciałam rozpoznać mechanizmy zachowań człowieka, a w gruncie rzeczy rozpoznać własne emocje. Byłam osobą przeraźliwie nieśmiałą. Już w klasie maturalnej, kiedy zaczynały się zabawy, spotkania w klubach, nie potrafiłam się przemóc, żeby przejść środkiem sali. Bałam się spojrzeń. A zatem wybór aktorstwa był również próbą ucieczki od zawstydzenia sobą. Trudno o bardziej szokową terapię”, wspominała. Do szkoły aktorskiej przystąpiła bez matury, bo jej do tego egzaminu ostatecznie nie dopuszczono, dostała się mimo to, a dokumenty uzupełniła dopiero po przyjęciu na studia. Już na pierwszym roku wzięła udział w trzech produkcjach filmowych, reżyserzy byli zafascynowani jej urodą, Braunek była dla nich prawdziwym powiewem świeżości. Jej drugi film nosił tytuł "Wycieczka w nieznane" i to właśnie tam na planie spotkała znajomą twarz z przeszłości, Janusza Guttnera. Był od niej dziewięć lat starszy i nieco bardziej w zawodzie doświadczony, choć jego droga do aktorstwa również nie była prosta i oczywista. Zobacz też: Mieli się ku sobie i flirtowali ze sobą tuż pod okiem jej męża. Co tak naprawdę łączyło Leszka Teleszyńskiego i Małgorzatę Braunek? Kim był pierwszy mąż Małgorzaty Braunek? Janusz Guttner na początku wybrał Akademię Sztuk Pięknych, po trzech latach zaczął szukać dla siebie alternatywnej drogi, rozważał nawet medycynę. Ostatecznie złożył papiery do łódzkiej filmówki i warszawskiej PWST. Tę ostatnią ukończył w 1966 roku i zaczął regularnie występować na deskach Teatru Klasycznego, a także przed kamerami. Jego najbardziej znana rola, to Kamil Berger, w którego wcielił się u boku Elżbiety Czyżewskiej w "Niekochanej". Piękna i utalentowana Małgorzata Braunek bardzo szybko podbiła serce Janusza Guttnera, pobrali się jeszcze w tym samym roku, kilka miesięcy po pierwszym spotkaniu na planie filmowym. Był sierpień 1967 roku. Ciężko nazwać decyzję o ślubie aktorów dojrzałą, Małgorzata Braunek wciąż była studentką mieszkającą ze swoją mamą pod jednym dachem, kobiety przeszły razem przez niejeden bunt aktorki, a w tamtym okresie, gdy 20-latka przygotowywała się do zawodu, pragnęła niezależności. Jednak, żeby móc zamieszkać bez matki i to z mężczyzną, musiał być ślub. To był warunek, który słyszała od swojej rodzicielki. "Przy lekturze zwierzeń pani Małgorzaty trudno nie odnieść wrażenia, że wyszła za Guttnera głównie dlatego, by wyprowadzić się z domu. Inna możliwość nie wchodziła w rachubę, ponieważ matka Małgorzaty nie dopuszczała możliwości, aby córka zamieszkała z partnerem bez ślubu", pisze w swojej książce "Zachłanne na życie" Sławomir Koper. Ostatecznie i małżeństwo nie uwolniło Małgorzaty spod opiekuńczych skrzydeł jej mamy. „Potrafiła niespodziewanie zjawić się około ósmej nad ranem, by sprawdzić, czy aby na pewno przed wyjściem wypiłam ciepłe mleko i zjadłam śniadanie. A jeśli nie, to dostawało się zięciowi za nas dwoje”, wspominała Braunek. Ale wspólne mieszkanie nie było jedyną motywacją do ślubu z Januszem Guttnerem. Aktorka otwarcie przyznawała, że bardzo szczerze przyrzekała pierwszemu mężowi miłość i wierność i stojąc w sukni ślubnej przy ołtarzu, żywiła do niego głębokie uczucia. W podróż poślubną mieli jechać do Modeny we Włoszech, gdzie ostatecznie Małgorzata Braunek pojechała... sama. Jej męża zatrzymały w Polsce zobowiązania zawodowe. Na miejscu czekała na małżonków siostra aktora, więc Janusz Guttner zdecydował za nich oboje. "Jedź i miej chociaż połowę przyjemności", usłyszała Małgorzata. Czytaj również: Nauczyła go empatii i wrażliwości. Tak wyglądała relacja Xawerego Żuławskiego z mamą, Małgorzatą Braunek Małgorzata Braunek i Janusz Guttner: rozstanie po dwóch latach. Powód Rozwód wzięli dwa lata później. Małgorzata Braunek była już wtedy w związku z Andrzejem Żuławskim. "Mam opory, by o tym mówić — odpowiadała, zapytana o ten związek po latach aktorka – nie dlatego, że stało się coś, czego musielibyśmy się z moim byłym mężem oboje wstydzić. Jednak kiedy się patrzy na dwuletni związek z perspektywy kolejnych dekad i dalszej historii swojego życia, wszystko widać w zupełnie innych barwach. A ja chciałam już zacząć samodzielne życie (...)", czytamy w książce Sławomira Kopra "Zachłanne na życie". Janusz Guttner, ilekroć zapytany o swoje małżeństwo z Małgorzatą Braunek, również niechętnie komentował tamten okres. „Napisano o nas tyle bzdur i historii, że już dawno obiecałem sobie, że nie będę im ani zaprzeczał, ani poprawiał, ani potwierdzał. Pamiętam ją pełną życia i radosną”, wyznał w wywiadzie dla VIVY!, dodając: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna, a ci, jak wiadomo, dojrzewają później. Myślę, że mnie jeszcze trochę brakuje...”. Janusz Guttner wyemigrował w 1970 roku do Anglii, rok później poślubił Angielkę, Catherine Nally. Był zaangażowany w pracę Teatru Polskiego ZASP w Londynie, później skupił się też na innych działaniach, zaczął projektować domy, a potem okładki płyt, zajął się fotografią. Nie zapomina o Polsce, chętnie do niej wraca. W maju ubiegłego roku mogliśmy podziwiać jego prace na wystawie “Śródmieście życia” w Galerii na Smolnej. Zobacz też: Dla tej miłości poświęcili swoje małżeństwa, trwał przy niej samego końca. Tak kochali się Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", Wydawnictwo Harde, 2020 r.
Flirtowali tuż pod nosem jej męża. Co naprawdę łączyło Braunek i Teleszyńskiego? „Z nim każda kobieta chciałaby mieć romans” twierdziła aktorka
Leszek Teleszyński ogólnopolską sławę zdobył dzięki swojej roli w „Trędowatej”. Jednak zanim pojawił się u boku Elżbiety Starosteckiej, na ekranie pierwsze kroki stawiał u Andrzeja Żuławskiego w filmie „Trzecia część nocy”. To właśnie tam poznał Małgorzatę Braunek — żonę reżysera, która w planach miała coś więcej niż przyjaźń, chociaż oboje byli wówczas związani z innymi osobami. To nie stanęło im na przeszkodzie, by nawiązać bliską relację...
Ich historia mogłaby posłużyć za scenariusz filmowy — zresztą właśnie na planie filmu wszystko się zaczęło. Gdy Leszek Teleszyński stawiał pierwsze kroki w kinie na planie „Trzeciej części nocy” u boku żony reżysera, Małgorzaty Braunek, nikt nie przypuszczał, że ekranowa chemia przerodzi się w coś znacznie więcej. Ona — piękna, zmysłowa, otoczona aurą tajemniczości. On — młody, ambitny, przystojny. W tle — zazdrosny mąż i napięcie, które narastało z każdym wspólnym ujęciem. Romans, którego nie sposób było ukryć przed kamerą ani ekipą filmową, wywołał nie tylko skandal w artystycznym świecie, ale też na zawsze zapisał się w historii polskiego kina. Jak wyglądał flirt, który rozgrywał się tuż pod nosem Andrzeja Żuławskiego? Dlaczego reżyser, mimo wszystko, dał Teleszyńskiemu kolejną główną rolę? I co zostało z tej relacji po latach? Artykuł aktualizowany 21.05.25 r. Leszek Teleszyński i Małgorzata Braunek — początki relacji Leszek Teleszyński w latach 70. ubiegłego wieku uchodził za jednego z najprzystojniejszych i najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów. Wszystko za pomocą „Trędowatej”, która ukazała się w 1976 roku i od tamtego czasu na zawsze zapisała się na kartach historii jako jeden z najbardziej wpływowych polskich filmów. Aktorzy i aktorki momentalnie zyskali sławę. Właśnie taki las spotkał filmowego Waldemara Michorowskiego, w którego wcielał się Leszek Teleszyński. Nie był to jednak jego debiut na ekranie: wcześniej pojawił się w dwóch produkcjach reżyserowanych przez Andrzeja Żuławskiego: „Trzeciej części nocy” oraz „Diable”. Wówczas u jego boku zobaczyć mogliśmy Małgorzatę Braunek, wówczas początkującą aktorkę, a prywatnie — żonę reżysera. To właśnie wtedy, na planie pierwszego filmu, ich drogi skrzyżowały się po raz pierwszy, a między grającymi główne postacie aktorami narodziło się wyjątkowe uczucie, z którym nie kryli się nawet przed samym przy samym Żuławskim... Czytaj też: Anna Seniuk tylko raz wychodziła za mąż. Kim był Maciej Małecki, dla którego zostawiła narzeczonego i poświęciła karierę? Leszek Teleszyński, Trędowata, 1976 rok Leszek Teleszyński i Małgorzata Braunek flirtowali tuż pod nosem zazdrosnego męża aktorki O tym, co naprawdę łączyło Leszka Teleszyńskiego i Małgorzatę Braunek, momentalnie pojawiło się wiele plotek. Jak się okazało, aktorka której od pewnego czasu miało nie układać się najlepiej w małżeństwie, w koledze z planu zauważyć mała idealny obiekt flirtu i chwilowej zabawy. Piękna aktorka również od razu wpadła Teleszyńskiemu w oko, jednakże ten przestraszony obecnością jej męża, początkowo bardzo opierał się jej zalotom. Wiedział, że ryzykuje nie tylko rolę w filmie, ale także swoją przyszłą karierę w świecie kina. Małgorzata Braunek W końcu jednak uległ urokom pięknej aktorki i zaczął odwzajemniać jej zaloty. O tym, że mają się ku sobie, wiedział wówczas prawie każdy. Nie przeszkadzało im nawet to, że Leszek Teleszyński spotykał się wówczas z Alicją Jachiewicz, a wszystkiemu przyglądał się rozwścieczony Andrzej Żuławski. Nic w tym dziwnego, że po skończonych zdjęciach do filmu zazdrosny mąż nie chciał widzieć swojego konkurenta na oczy. Dlatego tak dziwny okazał się jego kolejny krok, gdy zaledwie kilka miesięcy później dał mu kolejną główną rolę w swoim filmie. Zobacz również: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke dwukrotnie przysięgali sobie miłość. Ślub kościelny wzięli we Włoszech „Poprosił, żebym partnerował podczas zdjęć próbnych wybranym przez niego aktorom. Zaproponowałem, żeby zrobił też próbny materiał ze mną. Po pewnym czasie dzwoni do mnie Małgorzata Braunek i mówi, że będę grał w tym filmie” przyznał aktor w rozmowie z „Rzeczpospolitą”. Leszek Teleszyński, Małgorzata Braunek, „Trzecia część nocy”, 1971 r. Tajemnice relacji Teleszyńskiego i Braunek W filmie Leszek Teleszyński ponownie zagrał u boku Małgorzaty Braunek. Dla niej była to świetna okazja, by kontynuować to, co zaczęła przy „Trzeciej części nocy”: nonszalancki flirt z przystojnym aktorem. Tym razem trafiły im się sceny pocałunku, które rozwścieczały Andrzeja Żuławskiego do czerwoności. Wszystko przez to, że jego żona specjalnie rujnowała ujęcia, tylko po to, by musieć je powtórzyć. „Jadła cukierka i przy każdej próbie wpychała mi go do ust. W końcu zaczęliśmy się śmiać. Żuławski się wściekł” mówił po latach aktor. Zazdrosny reżyser miał wręcz stuprocentową pewność, że żona zdradza go Teleszyńskim. Ich pocałunki wydawały im się zbyt realistyczne, w swoim towarzystwie czuli się zbyt luźno, a do tego ciągłe wymówki do powtarzania romantycznych scen. W pewnym momencie nie wytrzymał napięcia i skonfrontował żonę, pytając ją wprost o to, by wytłumaczyła mu, jak dokładnie wygląda jej relacja z aktorem. Na pytanie, czy ich przyjaźń przerodziła się w romans, Braunek odpowiedzieć miała wymijająco z uśmiechem na twarzy: „Z nim każda kobieta chciałaby mieć romans”. Małgorzata Braunek Jak oboje opowiadali po latach, czas nagrywania „Diabła” był dla nich dość ciężkim przeżyciem. Nie dość, że sam film był dość krwawym horrorem, prawdziwe piekło zgotować miał im reżyser. Małgorzata Braunek miała przejść załamanie nerwowe, a jej ekranowy partner „był bliski obłędu”. Sprawdź też: Ma 15 lat i walczy o kolejną rolę w Buffo. Córka Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza nie może liczyć na taryfę ulgową Życie miłosne Małgorzaty Braunek i Leszka Teleszyńskiego Chociaż ich drogi miały szansę skrzyżować się jeszcze raz kilka lat później na planie „Potopu”, ich przelotny flirt był już tylko historią. Świeżo rozwiedziona Małgorzata Braunek nie miała u kolegi z planu żadnych szans: serce aktora należało wówczas do Ireny Szczurowskiej, z którą później się ożenił, a także doczekał córki Karoliny. Ich związek jednak nie przetrwał. Dziś już od prawie trzech dekad związany jest z ze swoją drugą żoną, Jolantą. Małgorzata Braunek po rozwodzie z Żuławskim wyszła za Andrzeja Krajewskiego, z którym była aż do śmierci w 2014 r., gdy zmarła po walce z rakiem piersi. Była matką dwójki dzieci: Xawerego i Oriny. Leszek Teleszyński, Małgorzata Braunek, Ewa Wiśniewska, Benefis Jerzego Hoffmana, 03/09/2011 Małgorzata Braunek Leszek Teleszyński, Złotopolscy, 2003 rok
Wieniawa, Dębska czy ktoś zupełnie inny? O nich huczy w kontekście nowej „Lalki”. Kto zostanie kolejną Łęcką?
Obecnie mówi się o dwóch nazwiskach, choć plotki nie milkną
Już w sierpniu ruszają zdjęcia do jednej z najbardziej wyczekiwanych polskich ekranizacji ostatnich lat – nowej wersji „Lalki” Bolesława Prusa. Reżyserem przedsięwzięcia, które obejmie zarówno film kinowy, jak i serial telewizyjny, został Maciej Kawalski. Wiadomo już, że w postać Stanisława Wokulskiego wcieli się charyzmatyczny Marcin Dorociński. Ale to nie on rozgrzewa dziś wyobraźnię fanów literatury i kina. Wszystkie oczy zwrócone są w stronę Izabeli Łęckiej. Kto wcieli się w tę ikonę kobiecości i wyniosłości? W grze pozostają już tylko dwa nazwiska, choć spekulacji nie brakuje. Julia Wieniawa jako Izabela Łęcka? Reakcje internautów na jej rolę do "Lalki" Choć oficjalnie nie znajduje się na liście finalistek, nazwisko Julii Wieniawy coraz częściej pojawia się w kontekście roli Izabeli. Internauci nie są jednomyślni – jedni twierdzą, że Wieniawa „urodziła się, by zagrać Łęcką”, inni wprost krytykują jej aktorskie umiejętności. Co ciekawe, Wieniawa już raz wcieliła się w tę postać – w wersji audio „Lalki”. Fakt ten podsyca plotki, choć sama aktorka milczy na ten temat. "Łęcka kojarzy mi się z kimś irytującym, więc Wieniawa pasuje" – pisał jeden z internautów. Komentarze bywają jednak okrutne, zarzucając jej „brak głębi” i „nadmiernie współczesny wizerunek”. Czy to wystarczy, by wykluczyć ją z obsady? Wygląda na to, że na razie to raczej medialna burza niż realna szansa. Czytaj też: Julia Wieniawa smutno podsumowała swoje życie miłosne. Wyjawiła gorzką prawdę Maria Dębska o roli Izabeli Łęckiej w "Lalce" – Czy będzie częścią nowej produkcji? Na pokazie mody Macieja Zienia pojawiła się również Maria Dębska – aktorka, której kariera rozkwita w błyskawicznym tempie. Zapytana o udział w „Lalce”, odparła wymijająco: "Nie mogę tego powiedzieć, bo podpisujemy różne dokumenty...". Tajemniczość jej wypowiedzi tylko dolała oliwy do ognia. Zobacz również: Udzielili wspólnego wywiadu. Maria Dębska i Maciej Musiał mówią wprost o tym, co ich łączy Kto zagra Izabelę Łęcką w nowej "Lalce"? Kamila Urzędowska czy Emma Giegżno? Według doniesień serwisu Pudelek.pl, producenci nowej „Lalki” zawęzili wybór do dwóch aktorek: Kamili Urzędowskiej i Emmy Giegżno. Urzędowska, którą widzowie pokochali za rolę Jagny w „Chłopach”, zdobyła uznanie krytyków i publiczności autentycznością i ekranową charyzmą. Jej uroda i dramatyczna głębia pasują do postaci Łęckiej – osoby złożonej, nierzadko irytującej, ale zawsze intrygującej. Emma Giegżno to z kolei młoda gwiazda znana z „Underdoga” i serialu „Szadź”. Producenci widzą w jej grze potencjał do stworzenia nowoczesnej Łęckiej – pewnej siebie, skomplikowanej, może bardziej psychologicznie złożonej niż wcześniejsze wersje tej postaci na ekranie. Decyzja ma zapaść do końca kwietnia, a czas nagli – plan zdjęciowy rusza już latem. Czytaj także: Zachwyciła rolą Jagny w nowej odsłonie Chłopów. Oto, co wiemy o Kamili Urzędowskiej! Dotychczasowe ekranizacje "Lalki" Prusa. Dziedzictwo kultowej powieści „Lalka” Bolesława Prusa to jedno z najważniejszych dzieł polskiego pozytywizmu, które od ponad stu lat zachwyca czytelników. Powieść opowiada historię nieszczęśliwej miłości Stanisława Wokulskiego do Izabeli Łęckiej i analizuje społeczeństwo schyłku XIX wieku. Prus ukazuje konflikty społeczne, trudności w awansie oraz kruchość marzeń w kontekście realiów epoki. Dzięki uniwersalnym tematom „Lalka” stała się jednym z najwybitniejszych utworów literatury polskiej. Na podstawie tej powieści powstały do tej pory dwie legendarne ekranizacje – każda z nich odcisnęła trwałe piętno na historii polskiego kina. Pierwsza z nich to film Wojciecha Jerzego Hasa z 1968 roku, w którym Izabelę Łęcką zagrała ikoniczna Beata Tyszkiewicz, uosobienie klasy, chłodnej elegancji i arystokratycznej wyniosłości. Jej rola przez wiele lat uznawana była za idealne wcielenie tej skomplikowanej postaci. Co ciekawe, aktorka przyznała niedawno, że nowej ekranizacji nie kibicuje. "Wersja Hasa była na tyle wierna, że nie wiem, czy jest potrzeba ekranizowania znowu „Lalki” – powiedziała w rozmowie z mediami. U boku Tyszkiewicz wystąpił Mariusz Dmochowski, którego Wokulski do dziś uważany jest za jedną z najpełniejszych i najbardziej dramatycznych wersji tej postaci. Dziewięć lat później, w 1977 roku, powstała ceniona serialowa adaptacja w reżyserii Ryszarda Bera, która również zdobyła uznanie widzów i krytyków. Tym razem w rolę Izabeli wcieliła się zjawiskowa Małgorzata Braunek. Jej interpretacja Łęckiej była delikatniejsza i bardziej melancholijna. Braunek ukazała ją jako kobietę pełną sprzeczności – uwikłaną w oczekiwania społeczne, ale jednocześnie samotną. Partnerował jej Jerzy Kamas, który wniósł do postaci Wokulskiego ogrom emocji i tragicznej głębi. Obie ekranizacje – zarówno filmowa, jak i serialowa – na trwałe wpisały się w kanon polskiej kultury. Porównania do tamtych wersji będą nieuniknione, zwłaszcza w kontekście wyboru nowej odtwórczyni roli Izabeli Łęckiej. Dla reżysera Macieja Kawalskiego i jego ekipy to ogromne wyzwanie, ale i szansa na stworzenie nowej, współczesnej interpretacji tej klasycznej opowieści. Premiera nowej „Lalki” planowana jest na 2026 rok. Zobacz też: Beata Tyszkiewicz pochodzi z hrabiowskiej rodziny, mieszkała w pałacach. Po latach została właścicielką dworku Norwida w Głuchach
Orina Krajewska o relacji z mamą: „Ścieżka, na której teraz jestem, nierozerwalnie związana jest z jej chorobą”
Orina Krajewska wcześniej miała rodzicom za złe, że wychowała się w niestandardowym domu, wypełnionym po brzegi różnymi wspomnieniami, bibeloty i pamiątkami z różnych podróżny. Marzył się jej zwykły dom, zwykłe imię i zwykli rodzice. Dziś jednak wie, że to, jak dorastała, ukształtowało ją w kobietę, którą dziś jest. W rozmowie z Elżbietą Pawełek z VIVY! aktorka powróciła wspomnieniami do dzieciństwa oraz opowiedziała o swoje relacji z mamą, zmarłą w 2014 r. Małgorzatą Braunek. Zapraszamy do lektury fragmentu wywiadu, który ukaże się na łamach VIVY! już 27 marca. Orina Krajewska o rodzinnym domu i relacji z mamą. Wywiad VIVA! Twoja mama mówiła, że w tym zawodzie trzeba mieć skórę słonia i serce gołębia. Orina Krajewska: Zgoda, ale jak ma się 20 lat, to jest się w kontrze do starszych. Potem przerobiłam własne lekcje, dzięki którym dziś mam większą pokorę. Dojrzewanie to robota na całe życie. Idąc do szkoły teatralnej, byłam raczej myślicielką. Potrafiłam godzinami podróżować w myślach, bo zawsze miałam dużą wyobraźnię. Żyłam we własnym świecie. Ale może dzięki wrodzonej przekorze sięgam po rzeczy trudne. Tak stało się przy założeniu fundacji, do której impulsem był bunt wobec choroby mamy i kulejącego systemu ochrony zdrowia, zwłaszcza w opiece onkologicznej. Wcześniej mierzyłam się z tym, co mnie samej przeszkadzało w życiu. Pojechałam do Londynu i trafiłam do szkoły stosującej metodę francuskiego mima i aktora Jacques’a Lecoqa, polegającej na budowaniu postaci poprzez ciało. To pomogło mi nawiązać kontakt z ciałem, wyjść na scenę i śmielej zaglądać światu w oczy. [...] Mama urodziła Cię, mając 40 lat. Przy okazji powstał problem, jak zarejestrować Cię w urzędzie, bo w spisie imion nie znaleziono Oriny… To imię podsunął rodzicom w dobrej intencji ich nauczyciel buddyzmu, co miałam im za złe, bo dzieci nie lubią się wyróżniać. Sytuacja zmieniła się z czasem, kiedy polubiłam jego oryginalność. Niedawno miałam rozmowę z profesorem Bogdanem de Barbaro do mojego podcastu „Osobiste rozmowy holistyczne” o podejmowaniu wyborów, braniu odpowiedzialności za swoje życie i samotności. W pewnej chwili, myśląc o niej, zrobiło mi się smutno. A profesor powiedział: „Smutek może nam towarzyszyć tak samo jak satysfakcja, ulga czy radość”. To kwestia znaczenia, które czemuś nadajemy. Nie lubiłam swojego imienia, ale widzę, jak wpłynęło na to, kim dzisiaj jestem. Sprawdź również: Mateusz Banasiuk i córka Małgorzaty Braunek planowali ślub. Rozstali się nagle Jako dziecko marzyłaś o normalnym domu, żeby rodzice nie odprawiali mantr, a tata był prezesem zamiast buddystą… Pierwszy raz odważyłam się opowiedzieć o tym szerzej we wspomnianej książce „Zostawić stare za sobą”, która ukaże się w maju. Poruszam w niej tematy związane ze zmianą. Jej przewodnim tematem jest strata i nowy początek. Razem z osobami, które zaprosiłam do rozmowy, rozważamy, jak pożegnać to, co już nam w życiu nie służy, i jak przywitać to, co nowe i budujące. Pozwoliłam sobie w książce na kilka osobistych retrospektyw. I jeśli chodzi o dom, wobec którego miałam wielki sprzeciw w tamtym czasie, to dzisiaj widzę, że więź z nim cały czas trwa. Tak samo jak więź z mamą wciąż jest żywa, podobnie jak z tatą i braćmi. Dom nadal mnie kształtuje. Coś, co kiedyś motywowało mnie do buntu, dzisiaj pokazuje wartości, które chcę w sobie pielęgnować. Kiedyś marzyłam o białych marmurowych powierzchniach bez muszelek, kamyczków i obrazów, domu bez ścian. Dzisiaj w swoim domu mam kamienie przywożone z podróży… Nie chodzi o to, żeby całkowicie odciąć się od przeszłości. To ma być świadomy wybór, co chcemy z niej zachować, a z czym się pożegnać. Nie ma domu idealnego, u nas też nie było idealnie. Ale Wasz dom był otwarty… Zawsze mieliśmy otwarte drzwi i mnóstwo gości, chciałabym to kultywować u siebie. Mama wiecznie rozmawiała przez telefon i często się śmiała. Dzisiaj sama „wiszę” na telefonie, tak jak ona. Albo z kimś rozmawiam, albo z kimś się spotykam. To mnie „karmi”, chociaż lubię też pobyć sama. Myślę, że jestem trochę samotnym wilkiem. Potrzebuję mieć swoją przestrzeń i trochę głębokiej ciszy. Dopiero w ciszy możemy usłyszeć to, co mówi ciało i jakie ma potrzeby. [...] Czytaj też: Córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego źle życzyła rodzicom. Ujawniła prawdę Twoja mama miała sposób na smutek i stres – śmiech. W znakomitej biografii pod tytułem „Braunek”, która jest już w księgarniach, czytamy, że nigdy nie okazywała złości. Była jak Mahatma Gandhi w spódnicy. Bardzo często się śmiała i na pewno podczas choroby jej wrodzony optymizm i śmiech bardzo jej pomagały. Jakiś czas temu mieliśmy w fundacji zajęcia z jogi śmiechu. To było wspaniałe doświadczenie, bo okazało się, że nawet sztucznie wywołany śmiech kapitalnie poprawia samopoczucie. Mama w swojej terapii też stosowała jogę śmiechu. Byliśmy świadkami, jak dzielnie walczyła z nowotworem. Przed jej chorobą byłam bardzo niepogodzona z życiem, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. I wtedy coś we mnie pękło. Moje ambicje, frustracje przestały być ważne, gdy dowiedziałam się o diagnozie mamy. Ścieżka, na której teraz jestem, nierozerwalnie związana jest z jej chorobą. Czasem zastanawiam się, jakby to było, gdyby mama mogła uczestniczyć w działaniach fundacji. To nie jest instytucja upamiętniająca Małgosię Braunek, tylko żywa organizacja zajmująca się edukacją zdrowotną. Zgodnie z powiedzeniem: „W zdrowym ciele zdrowy duch”? O tym była pierwsza moja książka pod tytułem „Holistyczne ścieżki zdrowia”, napisana w formie wywiadów z ekspertami. Tu wspomnę o Levanie Marshall, terapeutce i przyjaciółce rodziców, która była mi bardzo bliska, a której zadedykowałam drugą książkę – „Siła umysłu. Siła emocji. Duchowe ścieżki zdrowia”. Levana powtarzała, że życie jest tajemnicą, bo na zdrowie składa się mnóstwo rzeczy, środowisko, styl życia, nasze traumy, które mogą być czasem transgeneracyjne, czyli przenoszone w rodzinie na kolejne pokolenia. Nigdy nie pokusiłam się o odpowiedź na pytanie, dlaczego moja mama odeszła w taki sposób i dlaczego przytrafiło się to naszej rodzinie. Ale gdyby nie żyła zdrowo, w zgodzie ze sobą, może zachorowałaby 20 lat wcześniej? Tak staram się o tym myśleć. Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 27 marca 2025 roku. Zobacz także: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy”
Córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego źle życzyła rodzicom. Ujawniła prawdę
Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski doczekali się córki Oriny. Córka aktorki poszła w jej ślady, jednak największą rolę w jej życiu odgrywa przede wszystkim duchowość. W rozmowie z Anną Wendzikowską Orina zdradziła, że jako mała dziewczynka, marzyła, aby jej rodzice się rozeszli. Jak to możliwe? Skąd takie pragnienie? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.10.2024 r.] Orina Krajewska miała szokujące marzenie W rodzinnym domu Krajewskich zawsze królowała kultura buddyjska. Ojciec Oriny, Andrzej był buddystą. Rozwój duchowy i joga towarzyszyły Orinie na każdym etapie jej życia. W podcaście Anny Wendzikowskiej, córka Małgorzaty Braunek opowiedziała o marzeniu, które towarzyszyło jej gdy była dzieckiem. „Miałam takie marzenia, jak byłam super mała, że moi rodzice będą się kłócić, a najlepiej, żeby się rozwiedli. Miałam taką fantazję. Oni byli bardzo blisko ze sobą i tacy byli… zespoleni. Miałam poczucie, które dziś bardzo doceniam, bo tego doświadczyłam dzięki obserwacji ich, takiego rodzaju związku, który oni mieli, ale jak byłam dzieckiem to się naturalnie buntowałam wobec tego wszystkiego” – powiedziała Orina Krajewska w podcaście "Ku szczęściu". Orina Krajewska czuła się niepotrzebna Czy to możliwe, że miłość i bliskość rodziców sprawiał, że Orina nie czuła się im potrzebna? Tak brzmią jej słowa. Rzeczywiście, Małgorzata Braunek i jej mąż Andrzej Krajewski, tworzyli idealną parę. Mąż trwał przy żonie do samego końca. CZYTAJ TEŻ: Orina Krajewska i Piotr „Vienio” Więcławski: „Dajemy sobie dużo wolności” „Kiedy Małgosia umierała, bardzo bałem się, że przejdzie ogromne cierpienie. Patrząc jej w oczy, w oczy człowieka, którego kochałem najbardziej na świecie, w pewnej chwili modliłem się, żeby odeszła. Patrzyłem na nią i myślałem: »Odejdź w spokoju!«, choć każdy dzień z nią był dla mnie bezcenny. Umarła mi na rękach. Czułem ten moment, jak uchodzi z ciała. Poczułem chłód, w pokoju zmieniło się światło i nagle jej obecność ustąpiła nieobecności" – wspominał na łamach "Dużego Formatu". Andrzej Krajewski, Małgorzata Braunek, polska premiera filmu "Sugar Man" Małgorzata Braunek odeszła 23 czerwca 2014 roku w wieku zaledwie 67 lat. Orina w podcaście Wendzikowskiej wspomina ją równie ciepło: "Moja mama była niezwykle elastyczną i tolerancyjną osobą. Była bardzo taka introspektywna, co też jest częścią praktyki. Może właśnie tak bym podsumowała moją mamę: ona była inteligentna emocjonalnie".
Jerzy Kamas nie był klasycznym amantem, ale kobiety traciły dla niego głowę
Był popularnym aktorem, docenianym także przez krytyków. Widzowie pamiętają go m.in. z roli Wokulskiego w „Lalce”, gdzie grał u boku Małgorzaty Braunek. „Niezwykle przystojny mężczyzna. Kiedy widziałam, jak oni z Małgosią pięknie tańczą w „Lalce", to za każdym razem powtarzałam, że gdyby Jerzy grał ze mną, to skończyłoby się to małżeństwem. Chyba bym mu uległa…”, mówiła Beata Tyszkiewicz. Jerzy Kamas sprawiał wrażenie powściągliwego, trochę nieśmiałego mężczyzny, patrzącego na świat z dystansem, miał ciepły, miły głos. Przez długi czas kariera układała mu się lepiej, niż życie prywatne, było chyba tak, jak mówiły zakochane w nim kobiety – praca była dla niego ważniejsza niż dom i rodzina. Ale wreszcie spotkał kobietę swojego życia. Jak potoczyły się losy Jerzego Kamasa? [Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 01.03.2024 r.] Jerzy Kamas: dorastanie, droga do aktorstwa Jerzy Kamas urodził się 8 lipca 1938 roku w Łodzi. Jako nastolatek nie marzył wcale o studiowaniu w tutejszej Filmówce. Ciągnęło go morze, woda. Pojechał do Koźla, by uczyć się w Technikum Stoczni Rzecznych, miał być specjalistą od budowy kadłubów statków. I nie wiadomo, jak potoczyłyby się jego losy, gdyby nie teatr objazdowy, z Opola. To tam młody Jerzy Kamas obejrzał sztukę „Grzesznik bez winy” i w wyobraźni natychmiast zobaczył siebie na scenie. Wrócił do Łodzi, zdawał do Szkoły Filmowej, ale miał więcej zapału niż umiejętności, recytacja „Reduty Ordona" nie poszła mu najlepiej, odpadł. Był już wtedy jednak na tyle zdeterminowany, że zatrudnił się w Teatrze Ziemi Łódzkiej, pracował jako rekwizytor, sufler, halabardnik. W końcu zadebiutował na scenie. A dyplomowanym aktorem został w 1961 roku. W połowie lat 60. grał w Teatrze w Łodzi Romea, Julią była młodziutka Pola Raksa. Przedstawienie szło na żywo w telewizji, co było w tamtych latach dużym wydarzeniem. Czytaj też: Kalina Jędrusik i Daniel Olbrychski zagrali w najbardziej namiętnej scenie w PRL-u. Aktorka nie wspominała dobrze czułych scen z aktorem <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="609" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3Dpfbid0KWCF2NYSbJp38UK2zTLajxPp7Ztp3Gvwcq2y9vxdabMdWPMLXnwB4hJmUZTQrFyVl%26id%3D100085702178255&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Kobiety Jerzego Kamasa Jeszcze w czasie studiów poznał młodszą o trzy lata Ewę Miękus, Oboje byli młodzi, zakochani, wydawało się, że są idealną parą. Ale miłość nie przetrwała próby czasu. Jerzy Kamas robił karierę, Ewa Miękus- Kamas nie była tak wziętą aktorką. Grała raczej epizodyczne role, m.in. w popularnej komedii „Motodrama”. Gdy Jerzy Kamas dostał propozycje przejścia do Warszawy, ona została we Wrocławiu. Ich małżeństwo i tak było już wtedy formalnością. W warszawskim Teatrze Ateneum Jerzy Kamas spotkał dwie ważne dla siebie kobiety. Pierwszą z nich była wielka aktorka Aleksandra Śląska. To ona wypatrzyła Jerzego Kamasa i postanowiła sprowadzić go do Ateneum, wtedy jednego z najlepszych teatrów w Polsce. Kto jej nie widział na scenie, pamięta Aleksandrę Śląską, choćby z tytułowej roli w serialu „Królowa Bona” Janusza Majewskiego. Była z pokolenia, które aktorstwo traktowało jako misję. „Albo oddajesz się teatrowi całkowicie, albo jako aktor nie przekraczaj jego progu”, mawiała. W Teatrze Ateneum rządziła niepodzielnie jako żona jego dyrektora Janusza Warmińskiego. Eliminowała rywalki, które nazbyt zbliżały się do jej męża - z Ateneum wyleciała m.in. seksowna, rudowłosa Monika Dzienisiewicz. Miała swoich faworytów, należał do nich długo Jerzy Kamas. W tym przypadku był to związek na równych prawach, bo Kamas był doskonałym aktorem. Grali razem w wielu sztukach, Jerzy Kamas grał także w filmach, w których role przyjmowała Aleksandra Śląska m.in. w „Królowej Bonie” czy w „Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny”. Warszawa huczała od plotek. Czy mieli romans? Pewnie tak, choć oboje zapewniali, że łączy ich tylko pasja do gry. Zobacz też: Gerard Wilk zachwycał się Polą Raksą. Plotkowano o romansie tancerza z aktorką Jerzy Kamas i Wiesława Niemyska: historia miłości Ale w „Ateneum" serce Jerzego Kamasa skradła też inna aktorka, dzisiaj trochę zapomniana Wiesława Niemyska. Przyjechała do Warszawy z teatru w Olsztynie, grała w wielu sztukach, m.in. w bardzo popularnym widowisku muzycznym „Dziś do Ciebie przyjść nie mogę”. Opowiadała w jednej z rozmów, że bilety na to przedstawienie aktorzy traktowali jak łapówki i dawali np. ekspedientce w sklepie mięsnym. Z Jerzym Kamasem spotkali się w sztuce Maxa Frischa „Don Juan albo miłość do geometrii”, on wówczas 34-letni wcielał się w rolę sławnego podrywacza. Wiesława Niemyska była partnerką Don Juana, dawną kurtyzaną Mirandą. Miłość ze sceny przeniosła się do życia prywatnego, stracili dla siebie głowę. A w każdym razie ona dla niego. Wiesławie Niemyskiej zależało na ustabilizowaniu tego związku, myślała o ślubie. Ale Jerzy Kamas nie chciał się zobowiązywać. W jednej z rozmów po latach mówił: „Przecież nawet wówczas, gdy czujemy się szczęśliwi, zaczynamy mieć wątpliwości, czy rzeczywiście tak nam dobrze”. Nie trzeba dodawać, że Wiesławy Niemyskiej nie znosiła Aleksandra Śląska. W końcu aktorka zerwała z Jerzym Kamasem, odeszła z „Ateneum". On grał w tym teatrze 44 lata, był z nim związany do swojej śmierci w 2015 roku. Zobacz też: „Byliśmy blisko jak bliźniaki jednojajowe”, opowiadał Lech Wilczek o swojej partnerce, profesor Simonie Kossak z Białowieży Jerzy Kamas: Beata okazała się miłością jego życia W początku lat 80. poznał swoją przyszła żonę Beatę. Została jego drugą żoną i jak się okazało partnerką na całe życie. Małżonkowie doczekali się dwóch synów - Pawła i Karola. Żaden z nich nie poszedł w ślady ojca. Prowadzili spokojne życie, mieszkali w Warszawie, wakacje spędzali w swoim domku letniskowym nad morzem, w Karwieńskich Błotach. Jery Kamas jest pamiętany z wielu filmów, miał grać Bogumiła w „Nocach i dniach”, ale ostatecznie Jerzy Antczak powierzył mu rolę brata Barbary – Daniela Ostrzeńskiego. Grał w „Doktorze Judymie”, „Dolinie Issy”, „Cudzoziemce”. O swojej pracy z Małgorzatą Braunek na planie „Lalki” mówił: „Pracowało mi się z nią przyzwoicie, chociaż nie było między nami przyjacielskiej serdeczności”. Jerzy Kamas nie był typem gwiazdy, niewiele o sobie mówił, chronił prywatność. Niewiele osób wiedziało też, że zmagał się z rakiem jelit. Do końca wspierała go i opiekowała się nim żona. Wszyscy wierzyli, że wyzdrowieje, ale tak się nie stało. Jerzy Kamas zmarł w sierpniu 2015 roku. Miał 77 lat.
Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy”
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek i Andrzeja Krajewskiego, jest aktorką. Oryginalne imię zawdzięcza mistrzowi zen, buddyjskiemu guru matki. Orin znaczy Oświecona Miłość. Małgorzata Braunek, jedna z najzdolniejszych aktorek swojego pokolenia. Zagrała między innymi Oleńkę w „Potopie”, Łęcką w „Lalce”. W latach 80. niespodziewanie przerwała karierę, by wrócić na plan w 2001 roku. Trzykrotnie zamężna, matka Oriny i Xawerego Żuławskiego. Odeszła 23 czerwca 2014 roku, w wieku 67 lat. „W telefonie komórkowym mam zdjęcia mamy zrobione, kiedy była już chora. Ale to nie znaczy, że tylko taką chcę ją pamiętać. Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy. Dopiero teraz jestem gotowa, żeby się z tym wszystkim mierzyć. Choć minął prawie rok od jej śmierci, codziennie mi jej brakuje”. Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek, we wzruszającej rozmowie dla VIVY! wspomina mamę. Czy te wspomnienia są bolesne? – pyta Alina Mrowińska. W ramach cyklu Archiwum VIVY! przypominamy rozmowę Aliny Mrowińskiej z Oriną Krajewską, która ukazała się w marcu 2015 roku. Podczas choroby jaśniała uśmiechem – zewnętrznym i wewnętrznym. Tu październik 2012 rok. Orina Krajewska o mamie: wywiad Wierzysz, że mama gdzieś jest, w innym wymiarze? Szukam odpowiedzi. Często się zastanawiam, gdzie jest ten wymiar, co on oznacza. Bardzo chciałabym wiedzieć, chociaż to zawsze pozostanie czymś, w co po prostu wierzę. Pewności przecież nie będę miała. Nigdy się nie dowiem, czy po tamtej stronie coś jest… Dopiero kiedy sama odejdę, dowiem się, gdzie się idzie… I co się tam dzieje… Ale jakieś TAM jest? Głęboko wierzę, że idzie się gdzieś dalej. Bliska jest mi buddyjska filozofia, w której wierzy się, że istnieje reinkarnacja, taka droga z życia do życia. Pewnie najsłuszniej jest szukać tej nieobecnej osoby w sobie i wszystkim dookoła. Usłyszałam ostatnio taką przypowieść, metaforę, która bardzo do mnie przemówiła. Posłuchaj: nauczyciel jest jak stempel przyciśnięty do białej kartki, którą jest uczeń. Kiedy ten stempel oddzielisz od kartki, dopiero wtedy widzisz, co zostało, jaki znak. Tak jest z ludźmi, którzy odeszli. Co mama pozostawiła w tych wszystkich osobach, z którymi się zetknęła? To jest ten jej duch, którego warto szukać. Cały czas się zastanawiam, jak ona żyje we mnie. Co pozostawiła w Tobie… Chyba nie ma konkretnej odpowiedzi na to pytanie. Całą siebie… Często po prostu czuję, w jaki sposób by zareagowała na pewne sytuacje. Mam takie mocne poczucie, że wprawdzie nie ma jej tu fizycznie, ale jej sposób pojmowania świata jest we mnie. Mama miała wyjątkowe podejście do ludzi, potrafiła wchodzić w czyjeś buty. Często mówiła: „Ale spójrz z jego perspektywy, musisz zrozumieć, że ten człowiek…”. I wiesz, to już nie jest jej, tylko staje się moje. Oglądałam niedawno twoje telewizyjne nagranie mamy. Ostatnie. Ale jeszcze z okresu, kiedy dobrze się czuła… Jesień 2013, po pierwszej operacji. Małgosia wspominała całe swoje życie. Uderzyło mnie takie ogromne ciepło. Była słoneczna i ciepła… Taka we mnie żyje. Lato spędziłaś w Dębkach, ukochanym miejscu mamy. To też moje miejsce. Prawie się urodziłam w Dębkach. Był sierpień, rodzice całe lato spędzili w swoim domku i wracali do Warszawy dosłownie dzień przed porodem. A teraz… To było uderzające zobaczyć domek bez mamy. Przez cały czas jej choroby tata remontował domek po pożarze, rozbudowywał kuchnię specjalnie dla mamy, bo zawsze marzyła o większej. Już tego nie zobaczyła… Bardzo chciała tam pojechać, przez telefon kierowała remontem. W te wakacje w Dębkach byliśmy wszyscy razem – mój ojciec, bracia z rodzinami. Mocno tam czułaś jej obecność? Mocno czuję jej brak. Wakacje w Dębkach wspominam bardzo mgliście. Właściwie nie wiem, gdzie wtedy byłam. W domu rodziców w Wilanowie wisi dużo zdjęć mamy. To nie boli? W pierwszych miesiącach bolało. Ale do wszystkiego się przyzwyczajamy. Do miejsc, do ludzi, do widoku konkretnych zdjęć też. Ale zobacz, w moim mieszkaniu nie ma zdjęć mamy. Niedawno pomyślałam, że chciałabym powiesić na płótnie jej duże zdjęcie. O, tutaj przy schodach. Ale jeszcze tego nie zrobiłam, pewnie nie jestem gotowa. Mam swoje zdjęcia w telefonie, które robiłam mamie przez cały okres choroby. Znam je, często do nich wracam. Dlaczego je robiłaś? Z czułości, z przeczucia, że to jest ważny moment. Walczyliśmy za wszelką cenę, ale też wiedziałam, że na nic w życiu nie ma gwarancji. Na tych Twoich zdjęciach Małgosia jest już zmieniona przez chorobę… Chciałaś ją taką mieć? Ciekawe pytanie. Myślę, że to wcale nie oznacza, że chcę ją taką pamiętać. Nie wiem… Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy. Kiedy żyła, byłam w całkowitej mobilizacji i walce. Powiedziałam sobie, że nie rozpaczam, tylko działam. Jest cel i trzeba go osiągnąć. Wyzdrowieć. Dopiero teraz docierają do mnie pewne fakty z choroby. Kiedy się jest tak skupionym na działaniu, trudno jednocześnie wszystko analizować, dawać przestrzeń na lęk i wiele innych bardzo trudnych uczuć. Dopiero teraz jestem gotowa, żeby się z tym wszystkim mierzyć. Na szczęście mam wspaniałych ludzi wokół siebie, którzy towarzyszyli mi przez cały czas choroby mamy. Teraz też są. Jakie wspomnienia mamy najczęściej do Ciebie wracają? Na ten moment te z choroby. I to z ostatniego okresu, kiedy było bardzo ciężko. A Twoje pierwsze wspomnienie związane z mamą? Miałam niecałe trzy lata. Mieszkaliśmy jeszcze na Sobieskiego. Pomiędzy kuchnią a salonem wisiała drewniana kwadratowa huśtawka. Siedziałam w niej, a mama coś robiła w kuchni. Miała długie, karbowane blond włosy, długą spódnicę. Chyba obierała ziemniaki. A ja już nie za bardzo chciałam się bujać (śmiech). Czytaj również: Katarzyna Sokołowska została matką przed 50. Nie mogła znieść jednego Orina Krajewska z mamą w dzieciństwie Jaką mamą była Małgorzata Braunek? Jaką mamą była Małgosia? Kiedy mnie urodziła, już nie grała, dużo czasu spędzała ze mną. Oboje rodzice mieli wolne zawody i zawsze byli „pod ręką”. Zazdrościłam koleżankom, że wracają ze szkoły do pustego domu (śmiech). Na początku lat 90. jeździłam z rodzicami do Sosnówki koło Karpacza na praktyki buddyjskie. I jak to wspominasz? Świetnie. Wolność. Góry, strumyk, stary poniemiecki pensjonat i kilka dobudowanych domów na ogromnej przestrzeni. Przyjeżdżali ludzie z całego świata. Dużo było dzieci w moim wieku. Do tej pory mam bliskich znajomych z tamtych lat. Przez jakiś czas nawet chodziłam w Sosnówce do zerówki. Godzinami pałętaliśmy się po ośrodku. Ale nie miałam wrażenia, że jestem porzuconym dzieckiem (śmiech). Pamiętam, że lubiłam się przyklejać do szyby w sali, gdzie dorośli medytowali. Samą rodzice zaczęli mnie zostawiać w Warszawie, jak miałam tak 14, 15 lat. Nie pamiętam zakazów ani nakazów. Jak mi się nie chciało iść do szkoły, mogłam powiedzieć wprost. Szybko zaczęłam chodzić do klubów i z tym też raczej nie było problemu. Mama była całkiem liberalną mamą. Uważnie mnie słuchała, rozmawiała. Bardzo blisko z nią byłam, wiele rzeczy dzieliłam. A jak zareagowała, kiedy zaraz po maturze wyjechałaś najpierw do Paryża, potem do Londynu? Miałam wtedy taki okres „ciszy rodzinnej”. Nie bardzo pamiętam, żebym się z nimi w tej sprawie wyjątkowo konsultowała. Bardzo chciałam być samodzielna, niezależna. Mama spokojnie przyjęła to, że wyjeżdżam. Zawsze reagowała otwarcie. Wcześniej, kiedy skończyłam szkołę muzyczną i powiedziałam, że nie chcę już dalej grać, usłyszałam, że ona chce tylko, żebym była szczęśliwa i robiła to, co kocham. A kiedy postanowiłaś być aktorką, co powiedziała? Podobała jej się moja szkoła aktorska w Londynie. To, że każdemu pomagali odkryć w sobie coś specjalnego, unikalnego. Kiedyś mi nawet powiedziała, że sama chętnie by tam postudiowała. Ale na początku była zaskoczona moją decyzją, trochę sceptyczna. Myślisz, że bała się, jak sobie poradzisz? Na pewno. I nie dziwię jej się. Trudny kawałek chleba (śmiech). Ale mama ostrzegała mnie przed czymś zupełnie innym. Poznała inną, ciemną stronę zawodu niż ta, którą ja poznaję. Ona od razu weszła na Mount Everest, szybko stała się gwiazdą i zobaczyła, że to nie tylko lukier. Ja natomiast wiem, jak to jest czekać na role, mieć poczucie niespełnienia, niepewności. Nadgryzłam jabłko, ale nie poczułam jeszcze soku. Wierzę, że to prędzej czy później się wydarzy. Mama nigdy nie powiedziała, że chciałaby, żebyś miała konkretny, przewidywalny zawód? Nie, to zupełnie nie w jej stylu. Raczej powtarzała: „Wsłuchaj się w siebie”. W jakich sytuacjach najbardziej Ci jej brakuje? W takich zwyczajnych, codziennych. Łapię się na tym, że wychodzę z teatru czy kina i mam ochotę do niej zadzwonić. Albo idę na zakupy i zastanawiam się, który sweter by się jej podobał. Dużo o niej myślisz? Dużo. Jest ze mną. Bardzo często chciałabym do niej pojechać i tak zwyczajnie razem posiedzieć. Pogadać o głupotach. Napić się herbaty. Miałyście swój ulubiony film? Zastanawiam się… Jednak nie. Mama uwielbiała „Przełamując fale” Larsa von Triera. Ja ten film doceniam, ale jest dla mnie tak ciężki. Bardzo żałuję, że nie zdążyła zobaczyć „The Grand Budapest Hotel” Wesa Andersona. Byłaby zachwycona. Kiedy ja byłam na nim w kinie, ona leżała w szpitalu. Zdążyłam jej opowiedzieć. Co razem lubiłyście robić? Chodzić do kina i teatru. Ale nigdy nie robiłyśmy z tego jakiejś celebry. Po prostu dzwoniła, że rezerwuje na coś bilety, i pytała, czy chcę iść z nimi. Mama mi się kojarzy z luzem, nie było w niej żadnego napięcia. Wpadałam do niej i mówiła, że jest zupa i zaraz może mi ją podgrzać. Święta razem… Mama je kultywowała. Było tak rodzinnie, ciepło, wesoło. Taki czas, kiedy wszyscy mogliśmy się spotkać. Bałaś się tych pierwszych świąt Bożego Narodzenia bez niej? Bardzo. Uciekłam z moim chłopakiem na Teneryfę. Najważniejsze dla mnie było, żeby spędzić tam Wigilię. Mój ojciec nigdy nie przywiązywał do świąt wielkiej wagi, zawsze robił to dla mamy. Brat pojechał z rodziną do Brazylii. Trudno mi było zaakceptować, że w tym roku stało się coś nieodwracalnego. Że takie święta, jakie były z mamą, nigdy nie wrócą. Ktoś mi powiedział, że śmierć jest jedyną definitywną rzeczą w naszym życiu. Z całą resztą można jeszcze dyskutować. Zobacz też: Kochał syna, ale nie potrafił się nim zająć. Tak wyglądała relacja Zbigniewa Cybulskiego z jego jedynym dzieckiem Małgorzata Braunek i Orina Krajewska, Warszawa, 02.02.2012 Mieć nadzieję… Wszystko może się odwrócić, zdarzyć. Życie jest tak bardzo nieprzewidywalne. Nie lubię słów „nigdy”, „zawsze”, „na pewno”. Powinno się je wykreślić ze słownika. Bo to nieprawda. Jedynie śmierć wiąże się z nigdy, zawsze, na pewno. Małgosia kiedyś mi powiedziała: „Jeżeli coś jest dla nas ważne, powinniśmy robić wszystko, co w naszej mocy, ale też nie przywiązywać się do tego. Ostateczny rezultat nie zależy tylko od naszych starań”. Sporo mam zapisanych jej myśli, które bardzo mi pomagają. Ty też tak robiłaś? Zrobiłam zdjęcie małej karteczki na jej biurku… Mama leżała wtedy w szpitalu, ja przyjechałam do Wilanowa, weszłam do jej pokoju. Na tej karteczce przeczytałam: „Zostawić stare za sobą”… Jej charakter pisma. Bardzo mnie to poruszyło. „Zostawić stare za sobą”… Nie przywiązywać się do niczego, nie zatrzymywać się. Nie bać się żegnać z niektórymi aspektami siebie. Czyli bądź tu i teraz… Ale też rozwijaj się, pracuj nad sobą. Mama bardzo się zmieniła w czasie choroby. Stała się silniejsza. Ciężko nad sobą pracowała. Ciągle zadawała sobie pytania: „Skąd ta choroba się wzięła? Czego mnie uczy?”. W rezultacie stała się o wiele bardziej decyzyjna, asertywna. Myślę, że wcześniej pewną jej słabością była zbyt duża delikatność. Ktoś jej coś zarzucał, a mama nie potrafiła asertywnie odpowiedzieć. Pamiętam jedno z naszych spotkań, już w czasie choroby. W pewnym momencie powiedziała stanowczo, że nie chce dalej rozmawiać o raku, definitywnie kończy temat. To była już nowa ona. Jak Ci powiedziała o chorobie? Wracałam wtedy z Wrocławia autobusem. Mama zadzwoniła i powiedziała tak wprost, że ma raka. Całą mną telepało, zapytałam: „Ale jak to, będziesz mieć chemię?”. Odpowiedziała: „Tak, ale spokojnie”. Była bardzo rzeczowa, skupiona. Myślę, że wolała mi powiedzieć przez telefon, bo bała się mojej reakcji. Myślę też, że zadzwoniła do Ciebie, bo nie chciała robić ze swojej choroby jakiejś wielkiej sprawy. Przecież jeśli jest wielka sprawa, to się spotykamy, czekamy na odpowiedni moment. Tak… Mama od samego początku mówiła nam, że nie przejmujemy się, nie martwimy o nią, nie siadamy i nie płaczemy, tylko działamy. Cała naprzód, silniki są włączone, żagle postawione i płyniemy po zdrowie. A wtedy, kiedy wysiadłam z autobusu i pojechałam do Wilanowa, zobaczyłam ją taką spokojną, rozświetloną. Taka siła z niej wtedy biła, że to było aż nieprawdopodobne. Uspokoiłam się. Miałam wrażenie, że nie było w niej złości wobec choroby. Próbowała jakby dogadać się z rakiem. Mama nie traktowała choroby jak wroga, tylko jak jakiś ważny znak w życiu, który trzeba przyjąć i głęboko się nad nim zastanowić. Mówiła, że choroba to część jej, z którą trzeba prowadzić dialog. Zadawała sobie różne pytania – czym jest rak, jak ją zmienia, jakie informacje w niej zostawia. Codziennie wykonywała tę pracę. Znalazła odpowiedzi? Tego nie wiem. Myślę, że to było bardzo intymne, tylko w niej. I że odpowiedzi zmieniały się każdego dnia. Miała mnóstwo różnych praktyk, które jej pomagały. Wizualizowała, starała się rozświetlić od środka, wyobrażała sobie zdrowe komórki zamiast chorych. Jest sporo opisanych tego rodzaju praktyk. Myślę, że one bardzo zmieniają wewnętrzną postawę, dodają siły. Mama naprawdę walczyła całą sobą, wszelkimi metodami. Oprócz konwencjonalnego leczenia pomagała sobie masażami, dietą, która wzmacnia system immunologiczny, szukała wsparcia duchowego. I mimo choroby zachowała radość? Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że miała niewiarygodną lekkość w chorobie. Nie było w niej ani grama rozpaczy, żalu, gniewu. Nikogo o nic nie obwiniała. Czasami tylko była smutna. Ale to były chwile. Z koleżanką przez telefon zaczęła uprawiać jogę śmiechu. Raz przyszłam do niej do szpitala, akurat nie mogła się zdzwonić z Alicją i mnie zapytała, czy chcę się pośmiać. W pierwszym momencie pomyślałam, że może nie wypada tak w szpitalu, ale spróbowałam. Na początku to było trochę wymuszone, ale szybko śmiałam się całą sobą. Pokój mamy był niedaleko stanowiska pielęgniarek, a jeszcze wszędzie były kamery. Mama powiedziała: „Pewnie mówią, że jesteśmy dwie wariatki” (śmiech). Myślę, że w ciężkiej chorobie należy iść intuicyjnie za tym, co przynosi nam ulgę, daje radość. Mocno zajrzeć w siebie. Zresztą nie tylko w ciężkiej chorobie, w każdej sprawie w życiu. Mama wierzyła, że wyzdrowieje? Nie wiem, chyba na takim etapie zaawansowania choroby nie można wierzyć w całkowite wyzdrowienie. Ale na pewno bardzo chciała się leczyć. Wierzyła, że to jeszcze nie teraz… Że ten czas nie jest tak krótki? Miała niezwykłą siłę i wolę życia. W ostatnim okresie planowaliśmy przecież wyjazd do kliniki doktora Herzoga pod Frankfurtem. Zebraliśmy na to pieniądze. Nie udało się… Ale jestem przekonana, że gdyby mama żyła, na pewno dziś coś by robiła dla ludzi chorych na raka. Zobacz też: Poznały się na planie, stworzyły nierozerwalną więź. Oto historia przyjaźni Agnieszki Dygant i Darii Widawskiej Warszawa, 2000 rok. Małgorzata z mężem Andrzejem Krajewskim na ekumenicznym spotkaniu z Dalajlamą. „Bliska jest mi buddyjska filozofia, w której wierzy się, że istnieje reinkarnacja”, mówi Orina. Nie zdążyłam z Małgosią zrobić wywiadu, w tym ostatnim okresie wielokrotnie się umawiałyśmy, ale z każdym dniem już coraz gorzej się czuła. Wcześniej często mi mówiła, że zrobimy, tylko jeszcze nie teraz. Mama chciała dokładnie wiedzieć, co chce ludziom przekazać. I że to właśnie ten moment. Byłam przy niej, kiedy pisała list, w którym chciała podziękować wszystkim, że tak hojnie odpowiedzieli na nasz apel. Leżałam obok niej w łóżku. Zdecydowała się powiedzieć, jak bardzo brakuje jej w Polsce holistycznego podejścia do pacjenta. Napisała, że „trzeba leczyć całego człowieka, nie tylko jego organy. Tego się nauczyłam od mojej choroby”… My bardzo często czuliśmy się bezradni, nikt nam nie mówił, jak postępować z różnymi objawami ubocznymi po chemioterapii. Poruszaliśmy się jak we mgle. Coś polecali znajomi, o czymś gdzieś przeczytaliśmy. W tych ostatnich tygodniach mama wiedziała, że odchodzi? Rozmawiałyście o tym? Nie. Nie było rozmów o śmierci, o tym, co będzie, jak jej już nie będzie. To była nasza niepisana, świadoma decyzja. Brakuje Ci takich nieodbytych rozmów? Nie, bo dla mnie najważniejsze było być. Towarzyszyć. To nie było uciekanie mamy od śmierci, wypieranie jej. Ona żyła, więc oddawała się życiu. Była właśnie mocno TU i TERAZ. Skupiała się na tym, co jest w danej chwili, a nie na tym, co kiedyś będzie. To przez całe swoje życie praktykowała. Nie ma jednej prawdy, jak należy przechodzić przez ostatni okres życia. Ważne, aby być jak najbardziej w zgodzie z sobą. Robić to, co w tym momencie mnie wzbogaca i daje mi komfort. Mama na pewno do końca chciała być blisko życia. A Ty jak sobie radziłaś? W takich momentach warto być z ludźmi, nie bać się przyjmować pomocy. Chyba dzięki temu przez to wszystko przeszłam. W kwietniu z powodu stresu straciłam słuch, musiałam brać silne leki o określonych godzinach. I mój przyjaciel dzwonił do mnie przez dwa miesiące dwa razy dziennie. Każdego dnia. Po to, żeby mi o tym przypomnieć. Bardzo jestem mu za to wdzięczna. Wiesz, jestem już pewna, że żeby móc dawać, trzeba też nauczyć się przyjmować. Rozmawiałyście z mamą o przeszłości? Mało. Była w nas silna energia do przodu. Walka o życie. W ostatnim okresie czytałam mamie dużo książek. Jakich? W kółko „Jak zostałam wiedźmą” Doroty Masłowskiej. Bardzo ją lubiła. Fundacja „Bądź” Małgorzaty Braunek już działa? Naszym pierwszym projektem jest wydanie po polsku znakomitego amerykańskiego kompendium wiedzy na temat raka i konwencjonalnych metod jego leczenia. Oprócz tego robimy dużo miniakcji. 30 stycznia, w dzień urodzin mamy, grupa osób chorych na raka wejdzie na Śnieżkę. Ktoś prowadzi w Warszawie zajęcia jogi dla chorych, koleżanka – warsztaty malarstwa. Każdy, kto chciałby zrobić coś dla chorych na raka, ma własny pomysł, może się do nas zgłosić. Wiem, że przyjdzie moment, kiedy sama też będę gotowa na swoją akcję. Tyle się nauczyłam od mamy w czasie jej choroby, że nie mogę o tym zapomnieć. Czego wtedy się nauczyłaś? Że w każdej, najcięższej sytuacji można pięknie żyć, czerpać z tego życia radość. Tylko nigdy nie wolno się poddać. Czytaj też: „To było jak rażenie piorunem!”. Ewa Bem i Ryszard Sibilski są razem od 43 lat. Historia ich miłości wzrusza do łez Orina, absolwentka londyńskiej szkoły aktorskiej, zadebiutowała u boku matki w kochanym przez widzów serialu „Życie nad rozlewiskiem” Rozmawiała Alina Mrowińska
Nie pozwolono jej zdawać matury i regularnie wagarowała. Tak wyglądała droga do kariery aktorskiej Małgorzaty Braunek
Aktorstwo miało być lekiem na jej chorobliwą nieśmiałość
Sławę zyskała dzięki „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku, ekranizacji opowiadania Janusza Głowackiego. Po roli Ireny dziewczyny w Polsce chciały być jak ona, a okulary-muchy stały się kultowe. Talent i uroda Małgorzaty Braunek działały jak magnes, zwłaszcza że nie miała klasycznych rysów, które reprezentowały Beata Tyszkiewicz czy Barbara Brylska. Od początku miała w sobie "to coś". Patrząc na nią, można było pomyśleć, że aktorstwo było jej pisane, a ona pewnie, jak wiele dziewcząt, marzyła o nim od dziecka. Tymczasem Braunek nazwała swój zawód terapią szokową na swoją chorobliwą nieśmiałość. Jej droga do aktorstwa była burzliwa, a ona sama była bardzo buntującą się i pogubioną dziewczyną. Małgorzata Braunek: rodzice, dorastanie Ojciec aktorki, Władysław Braunek, poznał jej matkę po powrocie z obozu jenieckiego po zakończeniu II wojny światowej. Był już mężczyzną po przejściach, miał córkę Ewę i jedno małżeństwo za sobą. Nie był najczulszym ojcem, ale to dzięki niemu mała Małgosia zainteresowała się aktorstwem. „[…] kibicował mi, kiedy stawiałam pierwsze kroki w konkursach recytatorskich. Jestem pewna, że chciał być jeszcze bardziej dumny ze mnie, widzieć mnie na scenie. Na pewno cieszyłby się moimi sukcesami, które po części widziałby jako swoje”, opowiadała po latach. Gdy miała 4 lata, PRL-owska władza wtrąciła Władysława Braunka do więzienia, za to, że nie dał się złamać i nie chciał wstąpić do Ludowego Wojska Polskiego. Zmarł, kiedy była 16-latką. Po tym, jak aresztowano jej ojca, przeprowadziła się z mamą i przyszywaną siostrą do Bytomia gdzie mieszkała jej babcia Ida i dwie ciotki. "Żyłam w bezpiecznej kobiecej komunie" - wspominała. Do aktorstwa dojrzewała bardzo długo, matka próbowała zarazić ją też miłością do opery, ale młodej Małgosi nie pasjonowała sztuka wokalna. W ogóle występowanie na scenie napawało ją na początku przerażeniem. „Jako nastolatka marzyłam o psychologii. Chciałam rozpoznać mechanizmy zachowań człowieka, a w gruncie rzeczy rozpoznać własne emocje. Byłam osobą przeraźliwie nieśmiałą. Już w klasie maturalnej, kiedy zaczynały się zabawy, spotkania w klubach, nie potrafiłam się przemóc, żeby przejść środkiem sali. Bałam się spojrzeń. A zatem wybór aktorstwa był również próbą ucieczki od zawstydzenia sobą. Trudno o bardziej szokową terapię”, wspominała. Czytaj też: Alibabki: w sądzie dochodziły prawa do używania nazwy, połączyła je przyjaźń na całe życie Małgorzata Braunek: buntowniczka Jej wrodzony brak pewności siebie w okresie dojrzewania przybrał formę buntu. Przez przeprowadzki musiała zmieniać szkoły, adaptacja nie przychodziła jej łatwo. W pewnym momencie wraz z rodziną trafiła na warszawską Pragę, gdzie zamieszkali w niewielkim służbowym mieszkaniu przy ulicy Brzeskiej. Nastoletnia Małgorzata Braunek była ogromną romantyczką. Z trudem nawiązywała przyjaźnie, ale nie było szkoły, w której ktoś nie złamałby jej serca. Zakochana chodziła już od przedszkola, a obiekty westchnień regularnie się zmieniały. Na początku to jej romantyzowanie znajomości z chłopcami można było uznać za urocze, ale w wieku nastoletnim przybrało dramatyczny obrót. Braunek z powodu miłosnego zawodu próbowała podciąć sobie żyły. Wtedy interweniowała jej mama i wysłała córkę z powrotem do babci i ciotek do Bytomia. Po roku poskromiona nastolatka wróciła do Warszawy i rozpoczęła naukę w elitarnym liceum im. Jana Zamoyskiego, ale nie należała do przykładnych uczennic. Szkoła, zasady i przymusowa edukacja bardzo ją męczyły i traktowała je jako przykry obowiązek. Bardzo często uciekała z lekcji, wagarowała i podtrzymując wcześniejszy nawyk - zakochiwała się. „Biedna mama przestawała dawać sobie ze mną radę – przyznawała Małgorzata. – Zaczęła mnie szpiegować. I tak ja, już umówiona z Andrzejem, pędziłam z Pragi na Śródmieście, on gnał do mnie z Nowolipek, randkę mieliśmy umówioną w kawiarni – oczywiście w godzinach zajęć szkolnych – aż tu nagle zjawiała się mama z parasolką i wymachując nią, wybijała nam z głowy wagary i miłość. Ale na upór dzieci rady nie ma. Znowu miałam kłopoty w szkole i groziła mi repeta. Tak też się stało”. Szkołę ostatecznie skończyła bez matury, bo nie dopuszczono jej do egzaminu dojrzałości. Podobno w którymś momencie Małgorzata Braunek zbuntowała się przeciwko przeczytaniu książki Wandy Wasilewskiej, jednej ze szkolnych lektur i to miało zaważyć na decyzji dyrektora liceum. Do szkoły aktorskiej przystąpiła bez matury, dostała się, a dokumenty uzupełniła dopiero po przyjęciu na studia. Czytaj też: Osierocona przez ojca, matka oddała ją do domu dziecka. Trudne dzieciństwo Elżbiety Czyżewskiej Małgorzata Braunek, Warszawa, 1978 r. Małgorzata Braunek: szkoła aktorska i pierwsze sukcesy "Na pierwszym roku studiów też biedę klepałam – przyznawała Małgorzata – bo zaczęłam regularnie palić, winko popijać jak wszyscy – bez pieniędzy ciężko było bawić się w Warszawie. Kieszonkowe i pieniądze na obiady zostawiałam w kawiarniach i wydawałam na fajki. Szybko schudłam. Często bułka z serkiem topionym była moim całodniowym posiłkiem", wspominała aktorka. Swoją pierwszą, większą rolę zagrała w filmie "Skok" u boku Daniela Olbrychskiego i Mariana Opani i to już na pierwszym roku. Jej wynagrodzenie nie było zbliżone do płacy zawodowych aktorów, ale w porównaniu z budżetem, którym dysponowała na co dzień, jak sama podkreślała, czuła się jak milionerka. Po "Skoku" zaczęły napływać kolejne propozycje, minęło kilkanaście miesięcy, a Braunek miała na koncie cztery kolejne produkcje. Takiego wyniku nie osiągnęła nawet Elżbieta Czyżewska. O pięknej Małgorzacie zaczęło być coraz głośniej w świecie filmowym, aż któregoś dnia do swojego filmu zaangażował ją Andrzej Wajda. "Polowanie na muchy" było dla młodej Małgorzaty prawdziwą wyrzutnią do kariery aktorskiej. Krytyk Barbara Mruklik mówiła o fenomenie Braunek w ten sposób: "Długie jasne włosy nietknięte ręką fryzjera. Jasne oczy, wysoko zarysowane, cienkie brwi. Twarz nieco ściągnięta, jakby spierzchnięte usta. Szczupła sylwetka – wcielenie nowoczesności. Symbol dziewczyn-studentek końca ostatniego dziesięciolecia. W swoich rolach utrafiała bezbłędnie w ten styl swobody, nonszalancji. Przejmowała cechy mody i tę modę zarazem tworzyła: po premierze Polowania na muchy zaroiło się od dziewczyn ubranych we włosy i okulary »modliszki«”. Zobacz również: Ewa Pokas i Maciej Zembaty - ich małżeństwo zabiła zazdrość i awantury Małgorzata Braunek i Daniel Olbrychski, Festiwal Filmowy 1970 r. Korzystałam z książki Sławomira Kopra "Zachłanne na życie", Wydawnictwo Harde
Toczyła nierówną walkę z nowotworem. Tak wyglądały ostatnie chwile Małgorzaty Braunek
„Potrafiła cieszyć się życiem w każdej chwili”
Aktorka znana doskonale z ról Oleńki w „Potopie” czy Izabeli Łęckiej w „Lalce” zmarła 23 czerwca 2014 roku po nierównej walce z chorobą nowotworową. Miała 67 lat. Przed śmiercią zostawiła list otwarty skierowany do wszystkich. Małgorzata Braunek osierociła dwoje dzieci: Xawerego Żuławskiego i Orinę Krajewską. Córka artystki w jednym z wywiadów opowiedziała o tym, jak wyglądały jej ostatnie chwile. Małgorzata Braunek: walka z nowotworem Dziś mija 9. rocznica śmierci Małgorzaty Braunek. Aktorka, znana z roli Oleńki w „Potopie” czy Izabeli Łęckiej w „Lalce” przez całe życie mogła liczyć na wsparcie swoich najbliższych, również podczas nierównej walki z nowotworem. W rozmowie z Wysokimi Obcasami o leczeniu opowiedziała jej córka, Orina Krajewska. Nie ukrywała rozczarowania tym, co w polskich szpitalach oferowane jest chorym na raka... Uważa również, że wszystko przebiegało zbyt wolno, a także zabrakło konkretnych informacji o tym, jak postępować z chorą osobą, która wyszła ze szpitala. „Po pierwszej chemii zostaliśmy oddelegowani do domu w zasadzie bez żadnej informacji. Mama usłyszała: „Do zobaczenia za trzy tygodnie, kuruj się teraz”. I tyle. Pacjent powinien wiedzieć jak najwięcej o konsekwencjach chemii. Chemia jest trucizną. Uderza nie tylko w raka, ale też w cały organizm. Tego wszystkiego musieliśmy się jednak dowiadywać sami”, opowiadała przed laty Orina Krajewska Wysokim Obcasom. Sama pomagała mamie w znalezieniu wsparcia u innych lekarzy, a także dietetyków, którzy radzili jej, jakie suplementy i mieszanki ziół powinna przyjmować. Córka Małgorzaty Braunek nie ukrywała swojego rozgoryczenia faktem, że wiele decyzji musiały podjąć samodzielnie, gdyż lekarze nie integrowali tego z całym leczeniem. Orina Krajewska podkreśliła, że w trakcie leczenia nowotworu medycyna alternatywna może być pomocna w usuwaniu skutków ubocznych chemioterapii, ale lekarze nie polecają jej w szpitalach. Wówczas postanowiła zabrać mamę do kliniki w Niemczech, gdzie praktykowało się holistyczne podejście do pacjenta. „W Polsce skończyły się możliwości. Sprawdzaliśmy kliniki w Chinach, rodzice byli w kontakcie z prof. Szpakiem z RPA. Myśleli też o klinice ajurwedy, żeby ktoś zupełnie inaczej spojrzał na chory organizm. Ostatecznie wybraliśmy Niemcy. Klinika prof. Herzoga była najbliżej, mama nie miała już siły na długą podróż i wyczerpujący transport. Kiedy zdecydowaliśmy się, że wyjedziemy do Niemiec, ogłosiliśmy zbiórkę. Ale choroba zaczęła galopować. Dziesięć dni później mama była już w bardzo złym stanie. Trzy miesiące przed śmiercią mama dostała chemię, która była nietrafiona – to też się, niestety, zdarza. Nie trafiła w nowotwór, osłabiła organizm. Półtora miesiąca później był już taki nawrót, którego nikt nie mógł przewidzieć. Dokończyliśmy leczenie konwencjonalne, nic więcej w Polsce nie dało się zrobić. Tutaj pozostała nam tylko opieka paliatywna”, wyznała w tej samej rozmowie. Czytaj też: Ida Nowakowska w poruszających słowach wspomniała ojca. „Wiem, że byłby bardzo dumny z tego, że ma takiego wnuczka" Małgorzata Braunek w sesji dla magazynu VIVA!, 2012 rok Małgorzata Braunek przed śmiercią nie zamierzała się poddać. Zostawiła otwarty list Choć walka z nowotworem okazała się nierówna, Małgorzata Braunek pokazała wszystkim, że w obliczu choroby powinno się wzmacniać, szukać jakiejś odskoczni i, co najważniejsze, absolutnie się nie poddawać. „Była silna, zdecydowana, bardzo się zmieniła przez ostatni rok, wzmocniła się w tamtym okresie. Potraktowała tę chorobę nie jako przeciwnika, z którym stoi się na ringu, ale wręcz przeciwnie – jak część siebie. Praktykowała, medytowała po kilka godzin dziennie. Dawała sobie prawo do odpoczynku, do radości, do zabawy. Codziennie urządzała sobie tzw. jogę śmiechu – dzwoniła do swojej koleżanki i śmiały się przez 15 minut. Wydawało mi się, że może nie wypada. Wokół pełno chorych, nie brakuje też umierających, a mama śmieje się donośnie, w głos. A potem pomyślałam: przecież to ona jest chora, nie ja. I tylko ona może powiedzieć sobie, czy jej coś wypada robić, czy nie. Potrafiła cieszyć się życiem w każdej chwili”, opowiadała Orina Krajewska Wysokim Obcasom. Małgorzata Braunek przed śmiercią zostawiła list otwarty skierowany do wszystkich. Na oficjalnym profilu na Facebooku mąż aktorki, Andrzej Krajewski, zdradził jakie były ostatnie słowa, które kierowała do świata. Podziękowała w nim również za okazane jej wsparcie oraz datki, jakie przekazano na jej leczenie. „Jestem głęboko poruszona niezwykle życzliwą reakcją z jaką spotkał się list informujący o mojej chorobie i prośbą o wsparcie finansowe na dalsze leczenie w specjalistycznej klinice w Niemczech, która poza najlepszymi metodami medycyny zachodniej, oferuje również mądrość tradycyjnej medycyny wschodniej. Takie holistyczne podejście do chorego daje największe szanse na wyleczenie, więc jestem szczęśliwa, że dzięki hojności wielu ludzi, otwiera się przede mną ta możliwość. Jestem za to bardzo wdzięczna”, napisała aktorka. W swoich podziękowaniach nadal jednak myślała o innych. Wskazała, na co powinny zostać przekazane uzbierane na jej leczenie środki. „Pomyślałam, że jeśli uzbiera się więcej pieniędzy niż to, co ja potrzebuję na kurację, to powołamy fundusz pomocy osobom chorym onkologicznie oraz centrum informacji i studiów nad holistycznym podejściem w medycynie, która leczy całego człowieka, a nie tylko jego organy i choroby. Tego się nauczyłam od mojej choroby, tego jest mi w Polsce bardzo brak”, pisała Małgorzata Braunek. W ostatnich słowach w liście aktorka zawarła dla wszystkich życzenie zdrowia, pogody ducha oraz uśmiechu, „który jest najlepszym lekarstwem w życiu”. Małgorzata Braunek została pochowana na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie. Zabytkowy obiekt mieści się na stołecznej Woli, przy ulicy Młynarskiej 54/58. Na jej nagrobku wyryto napis: „Nie umrę nigdzie nie odejdę ale nie pytaj mnie o nic nie odpowiem” Dziś mija 9. rocznica śmierci aktorki. Zobacz także: „Zdarzały się ciche dni i awantury”. Robert i Tomasz Stockingerowie szczerze o problemach rodzinnych Małgorzata Braunek w sesji dla magazynu VIVA!, 2012 rok
Dla tej miłości poświęcili swoje małżeństwa, trwał przy niej samego końca. Tak kochali się Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski
„Chciałam wyzwolić się z tego życia i uciec z nim na koniec świata”, mówiła
Ich historia to gotowy scenariusz na wzruszający, pełen zwrotów akcji film. Gdy Małgorzata Braunek poznała Andrzeja Krajewskiego, oboje byli w innych związkach. I to małżeńskich. Ich dzieci były jeszcze małe. Ale nie byli w stanie oprzeć się sile tego uczucia... „Miałam świadomość, że ta miłość będzie wymagała poświęceń, bo oboje nie byliśmy wtedy wolni, ale zaryzykowaliśmy i dziś, po latach, wiemy, że było warto” – podkreślała aktorka w jednym z wywiadów, zaś Andrzej Krajewski w innym mówił, że „to było bolesne jak wyrwanie zęba, ale nie do uniknięcia”. Dziś mija dziewiąta rocznica śmierci Małgorzaty Braunek. Mężczyzna jej życia był z nią do końca... Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski: historia miłości W Andrzeju Krajewskim, pisarzu i buddyście, zakochała się od pierwszego wejrzenia. „Był niezwykle barwną postacią, hipisem, obieżyświatem, a jego opowieści o dalekich podróżach brzmiały jak baśnie z tysiąca i jednej nocy” – wspominała. Krajewski, który na stałe mieszkał w Szwecji, nie rozpoznał w niej Izabeli Łęckiej z „Lalki” czy i Oleńki z „Potopu”. Dla niego była po prostu piękną, interesującą dziewczyną. „Kiedyś mój przyjaciel powiedział: »Wpadnij do mnie wieczorem, będzie fajna dziewczyna, musisz ją poznać«. To był 1974 rok, mieszkałem na stałe w Szwecji, on w Warszawie. A dziewczyna rzeczywiście była piękna. Bardzo ją zbulwersowało, że potraktowałem ją jak »zwykłą dziewczynę«, a ona właśnie była po premierze »Potopu« i była supergwiazdą w zenicie! Ale ja nie wiedziałem o tym. Michał zastawił na mnie pułapkę. To spotkanie zmieniło nasze życie” – mówił Krajewski w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej”. Andrzej Krajewski robił ogromne wrażenie na kobietach, ale dla niego liczyła się tylko jedna – Małgorzata Braunek. Byli nierozłączni. Kiedy Braunek grała w serialu „Dom nad rozlewiskiem”, mąż w każdy piątek przyjeżdżał na Mazury, żeby zabrać ją do domu. Kiedyś przyznała nawet, że przez długi czas była uzależniona od grania, a czekanie na kolejne propozycje wywoływało w niej ogromny stres. „Chciałam jak najszybciej wyzwolić się z tego życia, uciec z Andrzejem na koniec świata, po prostu zniknąć” – wspominała. Czytaj też: Duża różnica wieku i skandal w tle. Trudna miłość Emmanuelle Seigner i Romana Polańskiego Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski, Kraków, 11.03.2004 Małgorzata Braunek i Andrzej Krajewski: prawdziwa miłość i ślub z rozsądku Krajewski namówił ją na długą podróż do Azji. Przemierzali Afganistan, Pakistan i Indie, słuchając Doorsów i czytając hinduskie książki filozoficzne. „To były czas hippisowskiego odkrywania uroków życia i własnej duchowości. Świetnie pasowaliśmy do nurtu dzieci-kwiatów” – tłumaczyła, dodając: „Musieliśmy stawić czoła ekstremalnym warunkom, ale wspólne przeżywanie trudnych i jednocześnie pięknych momentów, umocniło nasz związek”. To wtedy „polska Bardotka” zafascynowała się filozofią zen i buddyzmem. Postanowiła na dłużej wycofać się z aktorstwa. Miała wówczas 33 lata. „Wywróciłem do góry nogami jej życie, ale ona zawsze miała problemy z tym zawodem. Nie podobało się jej, że żyje cały czas w oczekiwaniu na telefon z nową propozycją, że jest od tego uzależniona jak niewolnica” – mówił Krajewski i chwalił Braunek w nowej roli: „Uosabiała cechy, do których każdy buddysta zmierza. Otwartość, empatię, życzliwość, miłość, tolerancję, radość, mądrość. Ona to wszystko miała w sobie”. Pobrali się po powrocie z jednej z dalekich wypraw. Choć wcale nie chcieli legalizować związku (Braunek była wcześniej dwukrotnie zamężna – z aktorem Januszem Guttnerem i reżyserem Andrzejem Żuławskim, z którym miała syna Xawerego, a Krajewski miał dziecko z byłą żoną), uznali, że ułatwi im to codzienne życie. „Nasz ślub był wymuszony przez sytuację w Polsce. Andrzej miał szwedzkie obywatelstwo, a obowiązujące wtedy prawo stanu wojennego nakazywało mu wyjeżdżać z Polski co trzy miesiące. Kiedy się pobraliśmy, nie musiał już mnie zostawiać” – wspominała Braunek. Bardzo długo starali się o dziecko. Orina, ich córka, urodziła się dopiero po dwunastu latach ich związku. Kiedy Braunek była w piątym miesiącu ciąży, osobiście poznała Dalajlamę przebywającego w Dharamsali, stolicy Tybetańczyków na uchodźstwie. Jak wielokrotnie wspominała w mediach, to spotkanie uważała za najważniejsze w swoim życiu. Przez pierwsze sześć miesięcy życia córki para nie mogła się zdecydować, jak dać jej na imię. Nazywali ją po prostu… „Dziewczynką”, ale ostatecznie uznali, że najbardziej pasuje imię Orina (po hebrajsku „Oświecona Miłość”). Kiedy Krajewski poszedł do Urzędu Stanu Cywilnego zarejestrować córkę, długo przekonywał urzędniczkę, by zgodziła się na nadanie dziecku imienia, którego nie było w żadnych rejestrach i spisach. Czytaj też: Mówiono o niej „aktorka o kamiennej twarzy”. Małgorzata Braunek obchodziłaby dziś 72. urodziny Andrzej Krajewski czuwał przy żonie do końca. Po śmierci rozsypał jej prochy Małgorzata Braunek powtarzała, że to Andrzej Krajewski jest miłością jej życia. „37 lat temu, gdy zobaczyłam go po raz pierwszy, poczułam, że tylko u jego boku odnajdę prawdziwe szczęście. Nie myliłam się...” – mówiła w jednym z ostatnich wywiadów. Kiedy chorowała na raka, mąż czuwał przy niej i trzymał za rękę do ostatniej chwili. Był pierwszą osobą, której powiedziała o swojej chorobie. „Kiedy Małgosia umierała, bardzo bałem się, że przejdzie ogromne cierpienie. Patrząc jej w oczy, w oczy człowieka, którego kochałem najbardziej na świecie, w pewnej chwili modliłem się, żeby odeszła. Bo rak w pewnej chwili dusi, wszystko jest nabrzmiałe od płynów, które podchodzą do gardła, i człowiek nie jest w stanie oddychać. Patrzyłem na nią i myślałem: »Odejdź w spokoju!«, choć każdy dzień z nią był dla mnie bezcenny. Umarła mi na rękach. Czułem ten moment, jak uchodzi z ciała. Poczułem chłód, w pokoju zmieniło się światło i nagle jej obecność ustąpiła nieobecności” – wspominał na łamach „Dużego Formatu”. Czytaj też: „Diabeł stanął między nami” powiedziała Małgorzata Braunek o swoim związku z Andrzejem Żuławskim Braunek zmarła w czerwcu 2014 roku, dokładnie 9 lat temu. Miała 67 lat. „Wziąłem część jej prochów i rozsypywałem je w miejscach ważnych dla niej i dla mnie. W przeszłości jeździliśmy razem po Azji, więc teraz wyobrażałem sobie, jakby na coś zareagowała, co by powiedziała, czego by chciała. Cały czas prawie fizycznie czułem ją przy mnie” – mówił Krajewski. Zgodnie z życzeniem żony, rozwinął założoną w 2012 roku fundację Bądź (której celem jest reforma medycyny onkologicznej w Polsce, od profilaktyki, przez zintegrowane metody leczenia, aż po rekonwalescencję i zapobieganie nawrotom choroby). Autor tekstu: Sylwia Arlak
Barbara Brylska i Małgorzata Braunek kiedyś były przyjaciółkami. Jedna sprawa poróżniła je na całe życie
Ich drogi ponownie połączyła rodzinna tragedia
Jedne z najpiękniejszych polskich aktorek, w których zakochiwali się prawdziwi amanci. Małgorzatę Braunek i Barbarę Brylską łączyła trudna relacja. Przyjaźń i rywalizacja. Tak skrajnych emocji nie przetrwałoby wiele. Im również się nie udało. Każda chciała być tą lepszą, bez kompromisów. Topór wojenny zakopały dopiero po latach, w bardzo trudnych okolicznościach. Ostatnia aktualizacja: 13.12.2023 r. Jedna była zawsze lepsza Barbara Brylska była większą gwiazdą. Bardziej doświadczoną, starszą i odważniejszą. Zmysłowa rola w „Faraonie” sprawiła, że mówiła o niej cała Polska. Małgorzata Braunek, choć mniej rozchwytywana, również nie mogła narzekać na brak angaży. Zasłynęła rolą w filmie Andrzeja Wajdy pt. „Polowanie na muchy”. Aktorki zaprzyjaźniły się na początku lat 70., Małgorzata Braunek wraz z Andrzejem Żuławskim spodziewali się dziecka, a Barbara Brylska była wtedy żoną znanego ginekologa Ludwika Kosmala, który przyjmował poród Małgorzaty. Te wydarzenia zbliżyły do siebie obie pary, zostali grupą dobrych znajomych, ale do czasu. Zobacz też: Nigdy nie przestała go kochać. Gdy zmarł, nie zgodziła się, by spoczął pod krzyżem... Małgorzata Braunek, Warszawa, 1978 r. Wybrał lepszą To, co poróżniło Braunek i Brylską to angaż w filmie Żuławskiego, ówczesnego męża Braunek. Do swojego filmu „Diabeł”, reżyser chciał zaangażować żonę, jednak ta była wówczas w ciąży. Zaproponował więc rolę Brylskiej, ale po jednym dniu przerwał zdjęcia. Zupełnie nie pasowała mu do roli. Aktorka poczuła się upokorzona, ponieważ Żuławski postanowił czekać z kontynuacją produkcji, aż do porodu Braunek. Brylska nie zostawiła sprawy samej sobie, poszła z nią do sądu, gdzie udało jej się wywalczyć spore odszkodowanie. "Wpadłam w furię. Powiedziałam, że nie jestem rekwizytem, który można tak sobie odstawić, i że sprawą zajmie się Stowarzyszenie Filmowców"– wspomina aktorka. Braunek utrzymywała zaś, że za rolę w filmie nie zapłacono jej grosza, a Żuławski zmanipulował nią, jako aktorką. Od tego momentu między kobietami coś pękło i ich relacja przestała niemal istnieć. Gwoździem do trumny był angaż Braunek w „Potopie” Jerzego Hoffmana, gdzie zagrała Oleńkę. Po tym, jak ogłoszono plebiscyt, w którym Polacy mieli wskazać swoich faworytów do ról Kmicica i Oleńki w "Potopie", wybór padł Olbrychskiego i... Barbarę Brylską. Jednak reżyser nie zaoferował aktorce tej roli, choć wszyscy wokół wiedzieli, że było to jej największe marzenie. Hoffman po „Panu Wołodyjowskim” miał złe wspomnienia z ich współpracy, podobno chodziło o "gwiazdorzenie" Barbary Brylskiej na planie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Marek Jackowski spotykał się z licealistką. Po latach kobieta wyznała, jak wyglądał ich związek Barbara Brylska, 06.1965 r. Rodzinna tragedia Małgorzata Braunek pytana o jej relację z Brylską, miała powiedzieć, że ich stosunki na tamten moment są żadne i ledwo mówią sobie "dzień dobry". "Przykro mi, że stałam się w jej życiu osobą fatalną" (cytat za swiatseriali.interia.pl). Wydarzeniem, które po latach na nowo połączyło drogi aktorek, była tragedia z udziałem ich dzieci. Brylska miała córkę Basię, która jak się okazało, zakochała się w synu Braunek - Xawerym. Para spędzała ze sobą sporo czasu, aż do 15 maja 1993 roku, kiedy podczas podróży z Łodzi do Warszawy auto, którym podróżowali, wpadło w poślizg. Córka Brylskiej zginęła na miejscu. "Razem podróżowali samochodem. Doszło do wypadku. Xawery prowadził. Basia była pasażerką. Jemu udało się przeżyć, ona zginęła. Dla Brylskiej to był niemal koniec świata. Z trudem zbierała siły do życia, ale nie mogła już występować przed kamerą…", wspominał Tomasz Raczek w książce Sławomira Kopra „Zachłanne na życie”. Aktorka wybaczyła Xaweremu, jednak była to historia, która obie kobiety połączyła na zawsze. "Wiem, że ludzie zastanawiają się nad moim stosunkiem do Xawerego, który na prostej drodze, bez żadnych okoliczności zagrażających bezpieczeństwu, spowodował wypadek, zabijając moje dziecko... Kiedy zjawił się tego samego dnia u mnie w domu, wpadliśmy sobie w ramiona, szlochając. Zdobyłam się na to, żeby go pocieszać, zdając sobie sprawę z tego, jak strasznym dla niego obciążeniem będzie okrutne poczucie winy, jak trudno będzie mu z tym żyć", wspominała Barbara Brylska w książce Barbary Rybałtowskiej. Od tamtej pory nigdy się już nie zobaczyły. Małgorzata Braunek zmarła w wieku 67 lat z powodu choroby nowotworowej. Barbara Brylska usunęła się w cień i zaszyła w małym domku pod Warszawą. Rzadko pojawia się na ekranie. Wybiera raczej drugoplanowe role. Zobacz też: Violetta Villas nazywała zwierzęta braćmi mniejszymi, były jej bliższe niż ludzie. Każdemu ofiarowała ciepły kąt
„Diabeł stanął między nami”, powiedziała Małgorzata Braunek o swoim związku z Andrzejem Żuławskim
Gdy aktorka poznała reżysera, miała wtedy 23 lata i była już żoną Janusza Guttnera
Małgorzata Braunek sławę zyskała dzięki „Polowaniu na muchy” Andrzeja Wajdy z 1969 roku, ekranizacji opowiadania Janusza Głowackiego. Wielce utalentowana. Piękna, przyciągająca uwagę i wzrok. Hipnotyzująca. U mężczyzn powodowała szybsze bicie serca. Może dlatego, że urodą odbiegała od klasycznych rysów, które reprezentowały Beata Tyszkiewicz czy Barbara Brylska? Była nowym typem kobiety, otaczała ją w jakimś sensie aura tajemnicy. Była silna, naturalna i niezależna. Z natury nieco hipisowska, ale przy tym oryginalna, wyróżniająca się. Roztaczała wokół swój czar: wszystkie dziewczyny były w nią zapatrzone, chciały nosić takie same fryzury, sukienki o podobnym kroju, do tego oczywiście kozaki, zaś na nos zakładały okulary, które dzięki temu filmowi zyskały miano much. Nową twarzą w polskiej kinematografii zachwycała się sama Agnieszka Osiecka, która mówiła o niej z lekką zazdrością: „weszła Małgosia, wężowato zgrabna”. Rzeczywiście, gdy aktorka pojawiała się np. w lobby hotelu Europejskiego, które w latach 60. było modnym miejscem spotkań warszawskiej elity, ściągała wszystkie spojrzenia. A jakie tajemnice skrywało jej życie prywatne? Z Andrzejem Żuławskim połączyło ją silne, niezwykłe uczucie. Takie, które wywołuje skojarzenie z siłami nadprzyrodzonymi... [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: historia miłości. Jak się poznali? Z Andrzejem Żuławskim poznali się przypadkiem, na przełomie lat 60. i 70. w trakcie światowego tournée filmu „Polowanie na Muchy”. Ekipa leciała do Rio de Janeiro. Po drodze mieli przesiadkę w Paryżu. Andrzej Żuławski, który mieszkał wówczas we Francji, był umówiony z Andrzejem Wajdą, że podrzuci mu po drodze książkę. „Jaki on piękny”, pomyślała Małgorzata, widząc Andrzeja Żuławskiego przez chwilę na paryskim lotnisku Orly. „Zawsze pociągali mnie piękni, trochę nieobliczalni artyści”, zwierzała się w wywiadzie rzece „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko” (rozmowa Artura Cieślara, wyd. Znak, 2016). Miała wtedy 23 lata i była już żoną aktora Janusza Guttnera (znanego m.in. z serialu „M, jak miłość”). Gdy za niego wychodziła, była jeszcze studentką, jej mama nie chciała zgodzić się, by para żyła bez ślubu. Pobrali się więc, Janusz Guttner był o nią zazdrosny, nie chciał, by jechała na tournée, nie pocałował jej nawet na pożegnanie. Ale Małgorzata wiedziała, że czeka ja wielka życiowa przygoda i nie chciała z niej rezygnować. Zobacz również: Janusz Guttner: „Może po prostu nie byliśmy na ten związek gotowi. Małgosia była bardzo młoda, a ja nieco starszy, ale mężczyzna" Andrzej Żuławski na planie filmu "Na srebrnym globie" Kraków, 1978 r. Andrzej Żuławski był od niej starszy o 7 lat. Podróżował między Francją a Polską. Studiował filozofię i sztukę filmową na Sorbonie i Wyższej Szkole Filmowej w Paryżu. Na studiach napisał pracę dyplomową o filmie „Kanał” Andrzeja Wajdy, znał i analizował każdą jego scenę. Pewnego dnia spotkali się we trzech, z Romanem Polańskim w słynnej Café de Flore w Paryżu. Polański powiedział Wajdzie: „To będzie twój nowy asystent". I tak się stało, pracowali razem m.in. przy ekranizacji „Popiołów”. Podczas pracy nad filmem Wajdy „Miłość dwudziestolatków”, Andrzej Żuławski poznał swoją pierwszą żonę Barbarę Baranowską – graficzkę, plakacistkę, była wtedy związana ze znanym pisarzem Adolfem Rudnickim. Poeta Tomasz Jastrun wspominał, że była tak piękna, że nawet na nim, jako małym chłopcu, robiła wrażenie. Czy Andrzej Żuławski był przystojny? Na pewno, mógł fascynować, miał osobowość, charyzmę, zachodni sznyt. Kiedy wracali z Brazylii, zatrzymali się już w Paryżu nieco dłużej. Andrzej Żuławski wydał w swoim mieszkaniu przyjęcie na część ekipy. Podobno już wtedy widać było, że aktorka i reżyser są sobą zauroczeni. Podjeżdżał po nią swoim nowiutkim „Porsche”. Małgorzata Braunek opowiadała po latach, że tym Porsche z piskiem opon odjechali od swoich mężów i żon. Jak mówiła, oboje wierzyli, że miłość usprawiedliwia wszystko. Żuławski wspominał ich paryskie spotkanie: „Odprowadziłem ją do drzwi i coś się wtedy wydarzyło między nami. I ona i ja wiedzieliśmy o tym”. Zobacz też: Była wolnym duchem, kochała ją cała Polska. Małgorzata Braunek zmarła przedwcześnie... Małgorzata Braunek: rozstanie z Januszem Guttnerem Zaproponował jej rolę w swoim nowym filmie „Trzecia część nocy”, to był mocny film o wojnie, z drastycznymi scenami. Braunek grała w nim podwójną rolę Marty-Heleny. Dziewczyny, którą główny bohater spotyka podczas porodu, i która jest łudząco podobna do jego zamordowanej żony. Małgorzata Braunek wspominała, że film był „inspirującym wyzwaniem zawodowym. To był twórczy, inspirujący czas”. Wtedy też między nią i Andrzejem Żuławskim wybuchł romans, którego nawet nie próbowali ukrywać. Po miesiącu od rozpoczęcia zdjęć Małgorzata Braunek była w ciąży. Wyciągnęła wtedy Żuławskiego na spacer, by go o tym poinformować. Powiedział jej wtedy: „Jesteśmy oboje okropnymi ludźmi, bo ty masz męża, który jest dobrym człowiekiem, a ja jestem w parze z kimś, kto mnie kocha. A właśnie ich zostawimy i będziemy parą złoczyńców". Aktorka rozwiodła się z Januszem Guttnerem i natychmiast wzięła cichy ślub z ukochanym. W grudniu 1971 roku na świat przyszedł ich syn, Xawery, dzisiaj znany reżyser. W małżeństwie szybko zaczęły się jednak kłopoty. Żuławski pragnął stworzyć Małgorzatę na swoją modłę, jak wiele aktorek. Pragnął, by podporządkowała się wizji: „trochę szalonej, ale niewinnej panienki, która tak naprawdę odkrywa życie dopiero przy jego boku”. Nie do końca się to udało. Konflikty zaostrzyły się na planie niezwykłego, ale i mocnego filmu „Diabeł”, w którym Braunek, będąc na początku jeszcze w ciąży, w ogóle nie chciała grać. Rolę dostała Barbara Brylska (jak krzyżowały się losy tych aktorek, to temat na osobną historię). Miała podpisaną umowę, ale pracowała tylko dzień. Żuławski zrezygnował z niej, pomimo ryzyka procesu sądowego, zaczekał, aż żona urodzi i zmusił ją do grania. „Diabeł stanął między nami” - wspominała Braunek. „Byłam chora z wyczerpania. Czułam, że działamy w tym filmie na rzecz czegoś złego, dotykamy sfery, z którą nie powinniśmy obcować. To był wielki mrok. A ja urodziłam właśnie moje pierwsze dziecko" - opowiadała aktorka. Potem nigdy tego filmu nie chciała nawet obejrzeć. Problemy na planie odbijały się na życiu prywatnym pary. "Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi. [...] Nie chciałam, by Xawery dorastał, obserwując trudną miłość" - wspominała aktorka. Coraz bardziej toksyczne relacje doprowadziły do rozwodu, w 1976 roku. Andrzej Żuławski chciał wyjechać z Polski, dusił się tutaj, po zatrzymaniu przez cenzurę „Diabła” (film w Polsce pokazany został dopiero w 1988 roku), wiedział, że będzie miał kłopoty z kolejnymi produkcjami. „Bestia zostawiła piękną” - pisały gazety. Zobacz też: Olena Leonenko-Głowacka o Januszu Głowackim: „Cały czas jest ze mną, czuję go… Moja miłość trwa” Małgorzata Braunek i Andrzej Żuławski: dlaczego się rozstali? Małgorzata Braunek została z synem w Polsce, nie brakowało jej propozycji filmowych, w 1972 roku zaczęła pracę na planie „Potopu” w reżyserii Jerzego Hoffmana. Na pewno ją to angażowało emocjonalnie, tym bardziej że pół Polski debatowało, czy powinna zagrać Oleńkę. Faworytką widzów była Barbara Brylska, ale Hoffman uznał, że Brylska zbyt dojrzałe wygląda przed kamerą. A Oleńka ma być młodą dziewczyną. W 1974 roku poznała dziennikarza Andrzeja Krajewskiego, swojego późniejszego męża. Przeżyli razem szczęśliwie 40 lat, aż do przedwczesnej śmierci aktorki. To spotkanie wywróciło jej życie do góry nogami - stała się buddystką, na wiele lat zrezygnowała z aktorstwa. Andrzej Żuławski w Paryżu ożenił się z malarką Hanną Wolską, urodził im się syn Ignacy. W Paryżu, w 1975 roku zrobił swój pierwszy głośny we Francji film „Najważniejsze to kochać" z wielką gwiazdą Romy Schneider. Potem w latach 80., już jako dojrzały mężczyzna związał się z 18-letnią Sophie Marceau, dzisiaj wielką gwiazdą francuskiego filmu. Andrzej Żuławski o Małgorzacie Braunek: miała blask „Spośród aktorek chyba najbardziej kochałem Małgorzatę Braunek”, wyznał po latach. „Nie była to z moich aktorek aktorka najwybitniejsza (…), ale miała blask. Czy był to blask urody, blask młodości, blask ambicji? Czy trochę wszystko razem plus misterium blasku jakby od Boga danego, w którym wydaje się nam, że lepiej widzimy tajemnice serca ludzkiego i delikatność losów?”. W świetnej rozmowie dla „Vivy!" z 2010 roku tłumaczył swoje relacje z byłą żoną: „Trudno jest walczyć z człowiekiem, którego opanowuje mania religijna i postanowi być buddystką koreańską. Jestem człowiekiem naprawdę niewierzącym – to było rozlecenie się bardzo głębokie, bo ideowe. Większego być nie może. Uważam też, że fakt, że można być aktorką, grać w filmie, być tak zwaną gwiazdą, to szalony przywilej i droga do wspaniałego rozwoju całej osobowości. I jeżeli temu się zaprzecza jednym ruchem i nie gra przez następne 30 lat, a na starość nagle się beka, że to może nie był taki świetny pomysł... To jak pan chce się z tym borykać? Złośliwie mówił, że była raczej gwiazdą niż aktorką. Elżbieta Pawełek, rozmawiając z Małgorzatą Braunek w „Vivie!” w 2013 roku, pytała: „Andrzej Żuławski, poprzedni Pani mąż, nie krył rozczarowania. „Szkoda, że tak dziś wygląda szczyt jej ambicji. Taka zdolna aktorka”, powiedział. „Ale weszła w system, który się z aktorstwem wykluczał, gdzie wszyscy ubierają się w te same szatki i osiem godzin dziennie klepią te same mantry”. Jest Pani przykro?”. „Skądże!” - odpowiedziała Braunek. „To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech)”. Oboje przez lata praktycznie ze sobą nie rozmawiali. Pogodzili się dopiero w czasie choroby Małgorzaty Braunek, niestety aktorka zmarła na raka 23 czerwcu w 2014 roku, miała 67 lat. Andrzej Żuławski odszedł dwa lata później. Korzystałam z „Jabłoń w ogrodzie, morze jest blisko”, rozm. Artura Cieślara, wyd. „Znak”, 2016, „Żuławski”. Wywiad rzeka, Piotr Kletowski, Piotr Marecki, Krytyka Polityczna, 2019.
Nie był łatwym partnerem, ale kochał szalenie. Andrzej Żuławski najdłuższy związek stworzył z francuską aktorką Sophie Marceau
Jeszcze na kilka godzin przed śmiercią Andrzeja Żuławskiego jego syn Vincent prosił wszystkich o modlitwę i dobre myśli. Niestety, ponad sześć lat temu, 17 lutego 2016 roku, scenarzysta i reżyser przegrał walkę z nowotworem. 75-latek pozostawił po sobie tak znakomite produkcje, jak Trzecia część nocy, Opętanie, Najważniejsze to kochać, Wierność, Borys Godunow czy horror Diabeł, który przez kilkanaście lat nie doczekał się premiery, ponieważ ówczesne władze PRL uznały go za zbyt okrutny. Do dziś poza dziełami kontrowersyjnego artysty są też w naszych głowach jego słowa o każdej z trzech wielkich miłości… Andrzej Żuławski i Małgorzata Braunek: historia relacji Urodzony w 1940 roku we Lwowie twórca nie miał łatwego dzieciństwa. Z okna mieszkania widział Niemców, którzy dokonywali egzekucji na niewinnych ludziach. Kilkanaście lat Andrzej Żuławski nie mógł zasnąć bez zapalonego światła, a wojenne obrazy i traumy prześladowały go i w dorosłym życiu. Swoje emocje przelewał na tworzone filmy. Jak sam podkreślał, zależało mu, by widz po seansie jego obrazu miał trzęsące się nogi. Andrzej Żuławski, 2010, VIVA! W życiu prywatnym Andrzej Żuławski również szukał silnych emocji. Swoją pierwszą żonę Małgorzatę Braunek poznał na początku lat 70. w Paryżu. Początkująca aktorka szukała tam noclegu, a Andrzej Wajda dał jej adres mieszkania polskiego reżysera, który mieszkał chwilowo w stolicy Francji. „Kiedy wychodziła na samolot, odprowadziłem ją do drzwi i nagle coś się stało. Do niczego nie doszło, ale stało się coś między nami. I ona o tym wiedziała, i ja”, mówił w jednym z wywiadów Andrzej Żuławski, który chwilę później wrócił do Polski i obsadził w podwójnej głównej roli w Trzeciej części nocy właśnie Małgorzatę Braunek. Para szybko doczekała się syna. Ale gdy Xavery miał prawie 5 lat, aktorka odeszła od ojca chłopca. „Na dłuższą metę trudno jest żyć z Andrzejem. Wszystko musi być u niego emocjonalne, histeryczne, na najwyższych obrotach. Inaczej się nudzi”, twierdziła aktorka, która od razu wyprowadziła się do nowego partnera. Czytaj też: Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz. Poznali się, gdy „wszystkie błędy mieli już za sobą” Andrzej Żuławski: drugi ślub Nie minęło wiele lat, a Andrzej Żuławski był już po drugim ślubie. Tym razem z artystką Hanną Wolską, która zamieszkała w jego mieszkaniu w Paryżu. Reżyser – tak jak i w przypadku pierwszego małżeństwa – znów doczekał się syna. Nadał mu wraz z ukochaną imię Ignacy. Ale i w tym przypadku rodzinna sielanka nie trwała długo. Andrzej Żuławski mówił o tym związku „pomyłka”, z kolei druga żona nazywała go schizofrenikiem. „Myślę, że sobie uratowałem życie, przerywając ten związek. Miała różnych partnerów, ale żaden z nią nie wytrzymał, wszyscy uciekli”, pisał o Hannie Wolskiej Żuławski w swojej książce Ostatnie słowo. Kobieta wraz z małym synem uciekli do USA. Andrzej Żuławski i Sophie Marceau: ich związek trwał 17 lat Połowa lat osiemdziesiątych przyniosła Andrzejowi Żuławskiemu trzecią wielką miłość — Sophie Marceau. Aktorka zagrała u filmowca w "Narwanej miłości" i choć dokładnie tak złośliwi mogli nazywać uczucie, które pojawiło się między 17-latką a 45-latkiem, to para przeżyła razem 17 wspólnych lat. Był to najdłuższy stażem związek Żuławskiego, a Marceau jako jedyna później wspominała go dobrze. Kiedy w 1985 roku odbyła się premiera "Narwanej miłości", aktorka i reżyser byli już oficjalnie parą. Duża różnica wieku pomiędzy nimi, a konkretniej niepełnoletność Marceau, wywołały we Francji skandal. Do tego wszystkiego dochodziła jeszcze zszargana reputacja Żuławskiego jako reżysera. Słynął on ze swojego trudnego charakteru i autorytarności na planie. Potrafił doprowadzać aktorów do załamania nerwowego, żeby tylko osiągnąć efekt, który sobie wizualizował. Wielu aktorów bez zastanowienia potwierdzało, że jeśli współpraca z Żuławskim, to zawsze trudna, ale co ciekawe, Sophie Marceau nie miała takich skojarzeń. Lub też o nich nie mówiła. Reżyser i młoda aktorka zrealizowali razem cztery filmy. W 1995 roku powitali nawet na świecie syna Vincenta. „Człowiek wie, że niewiele mu zostało, więc większą uwagę zwraca na to, co jest. Małe dziecko w moim wieku to dar od Boga”, mówił w jednym z wywiadów scenarzysta i reżyser. Czytaj też: Vincent Żuławski poruszająco o śmierci ojca: „On już nie chciał żyć” Andrzej Żuławski i Sophie Marceau Ostatecznie jednak aktorka w 2001 roku odeszła od reżysera. Nigdy nie byli małżeństwem, więc ich rozstanie było o wiele mniej skomplikowane, co nie oznacza, że mniej bolesne i trudne. „Poznałem bardzo młodą osobę i nastąpiła wspaniała wymiana życia na wiedzę. Proces ucywilizowania młodej dziewczyny, która jest z proletariatu. I to było cudowne, dydaktyczne, piękne. I trwało 17 lat. A potem nastąpił moment, w którym Sophie musiała powiedzieć swoje „ja”. Proszę zwrócić uwagę, że ja nie żyję wśród normalnych, poczciwych zjadaczy chleba. Mój świat jest światem obłąkanym. Mój świat to świat Romka Polańskiego. Tutaj żadne małżeństwo nie utrzymuje się dłużej niż dwa, trzy lata. Wszystkie prawa są tu ciężko chore”, mówił w VIVIE! Andrzej Żuławski. Z kolei w rozmowie z Gazetą Wyborczą wyjaśnił, że uznaje staż każdego ze związków za swój sukces. „Miałem 3 kobiety. I na blisko 70 lat uważa pani, że to dużo?! Na litość boską! Jestem typem monogamisty. Żyję z nimi po kilkanaście lat. A potem one czują się zmęczone”, mówił w 2010 roku kontrowersyjny twórca, który, choć w wywiadach czy wspomnieniach innych mógł wydawać się szorstki, to po stracie Sophie Marceau bardzo cierpiał. Na tyle, że w ich domu 10 lat po zakończeniu związku, wciąż nie ruszał żadnych rzeczy byłej partnerki… Nawet szczotki, w której zachowały się jej włosy. „Nie wyrzucam niczego z życia. To nie były śmieci, to były rzeczy ważne. I nawet jeżeli nie skończyły się najlepiej – skończyły się z oczywistych powodów. Nie tylko się tego nie wstydzę, ale poczytuję za dary losu”, tłumaczył w VIVIE! 11 lat temu. W tym samym wywiadzie wyznał także, że po części umie nazwać, dlaczego żadna z matek ich wspólnych dzieci nie jest z nim po dziś dzień. „Mam pewną twardość charakteru. Może gdyby iść na różne wygibasy, umieć naginać się? Może. Ale to byłaby tylko strata czasu i atłasu”, opowiadał nam reżyser. Marceau z kolei miała bardzo konkretne powody, żeby odejść i bynajmniej nie chodziło tu tylko o nieustępliwy charakter jej partnera. Jednym z nich była zdrada, której dopuścił się Żuławski, romansując z Manuelą Gretkowską, scenarzystką, z którą tworzył kontrowersyjny film "Szamanka". Pomimo krzywd, których w ich 17-letnim związku zaznała Sophie Marceau, była ona jedyną partnerką Żuławskiego, która po latach skomentowała ich związek w pozytywny sposób. W wywiadzie dla "Twojego Stylu" podkreśliła, że dużo reżyserowi zawdzięcza. "Kiedy poznałam Andrzeja, miałam 17 lat. Byłam po sukcesach obu części filmu "Prywatka" i gdyby nie Andrzej, pewnie długo jeszcze grałabym naiwne, sympatyczne nastolatki. Otworzył mnie, odblokował jako człowieka i kobietę. Dużo rozmawiał, podsuwał lektury, uczył. Dzięki niemu odkryłam radość z tworzenia", mówiła aktorka, która świętuje dzisiaj swoje 56. urodziny. Czytaj również: Ich romans w latach 60. był tajemnicą poliszynela. Historia relacji Beaty Tyszkiewicz i Andrzeja Łapickiego Andrzej Żuławski i Sophie Marceau Jak Andrzeja Żuławskiego wspomina jego syn? 27-letni dziś syn Andrzeja Żuławskiego i francuskiej aktorki Sophie Marceau poszedł w artystyczne ślady rodziców. Na co dzień zarabia jako reżyser, aktor i model. Jak wspomina swojego tatę, który zmarł w 2016 roku? „Mieliśmy świetną więź, choć przyznam, że dla mnie był bardziej jak dziadek – zawsze na więcej pozwalał. Dla braci był zdecydowanie twardszy. Może dlatego, że kiedy się urodziłem, miał już 55 lat, bardziej rozumiał życie, miał większy dystans do wszystkiego. Po prostu był dojrzalszy. Co nie znaczy jednak, że stary. Bo stary nigdy nie był. Zawsze miał młodą duszę”, opowiadał Vincent Żuławski Krystynie Pytlakowskiej w 2020 roku. Czytaj również: Vincent Żuławski, syn Andrzeja Żuławskiego i Sophie Marceau, w jedynej takiej rozmowie... Vincent Żuławski, 2020
Xawery Żuławski wspomina rodziców: „Miałem yin i yang. Matkę buddystkę, ojca niepokornego artystę”
Syn Andrzeja Żuławskiego i Małgorzaty Braunek wspomina lata dorastania
„Miałem yin i yang: matkę buddystkę i ojca, niepokornego artystę, który mówił: »Fuck the religion«. Zderzają się we mnie dwa różne oceany” - Xawery Żuławski wspomina swoich rodziców - Andrzeja Żuławskiego i Małgorzatę Braunek. Marzenie Rogalskiej opowiedział o dorastaniu w artystycznym domu, niezwykłym dzieciństwie i przeżywaniu żałoby. Przypominamy poruszające wspomnienie reżysera, które ukazało się na łamach magazynu „Uroda Życia” 7/2016. Syn Andrzeja Żuławskiego i Małgorzaty Braunek wspomina lata dorastania Xawery Żuławski: Właściwie nie mam żadnych wspomnień z czasu, kiedy moi rodzice byli jeszcze razem. Pamiętam, że raz się kłócili. Mam taki flesz, że jest awantura w domu i widzę ich z dziwnej perspektywy, bo chyba leżę. Tak mi się wydaje. Dla mnie od początku mojego życia rodzice byli rozwiedzeni. Moje wczesne dzieciństwo to pobyt w Afryce u dziadków, Czesławy i Mirosława Żuławskich; miałem mniej więcej dwa lata, kiedy zabrali mnie do siebie. To był czas rozstawania się rodziców. U dziadków było genialnie. Superwilla z basenem, spacery z dziadkiem, czytanie i rysowanie z babcią, jeżdżenie na plażę, przedszkole z czarnoskórymi dzieciakami. Było tyle wrażeń i było mi tak wspaniale, że trochę zapomniałem, że są jacyś rodzice. Kiedy wróciłem z Afryki, poszedłem do pierwszej klasy. Szkoła to była trauma. Jak miałem siedem lat, moje życie dzieliło się na dwa światy: świat komuny – osiedla na Sobieskiego w Warszawie i świat ojca, czyli Paryż i pełen rozkwit Francji lat 80. Te światy dzieliła przepaść. Wszelkie zabawki, które miałem, były oczywiście spoza żelaznej kurtyny. Zawsze po wakacjach we Francji tata robił mi zakupy na cały rok, buty, kurtkę na zimę i dodatkowo mogłem wybrać jedną zabawkę. Godzenie tych dwóch światów nie było proste. Mama i tata to były dwie bardzo odległe od siebie postawy wobec życia i lepiej było tych postaw nie konfrontować, tylko próbować chodzić własnymi ścieżkami. Moi rodzice się nie przyjaźnili. Jeżeli po rozwodzie pozostawaliby w przyjaznym stosunku, byłoby na pewno wszystkim łatwiej. A tak było raczej trudno. Istniały pewne kody zachowań, które trzeba było od początku przyjmować, żeby się w tym świecie odnajdować. Nie mogłem na przykład powiedzieć tacie: „Świetnie było z mamą”. Zobacz także: Zaplanowany od pierwszego wejrzenia. Łukasz Nowicki o ukochanej mamie i relacji z ojcem Xawery Żuławski o Małgorzacie Braunek i Andrzeju Żuławskim Lubiłem spędzać u ojca wakacje. Wprawdzie nie miał za dużo czasu dla mnie, ale byłem zawsze z moim bratem i z ówczesną żoną taty, Hanką, więc jeździliśmy nad morze i było bardzo sympatycznie. Potem w Polsce wybuchł stan wojenny. Większość znajomych mojej mamy poszła siedzieć, zostało internowanych i było naprawdę trudno i straszno. Po niecałym roku życia w takiej atmosferze powiedziałem, że chciałbym pojechać do ojca do Francji. Dla rodziców miało to sens, więc wyjechałem i praktycznie odciąłem się od kraju, bo żeby porozmawiać przez telefon, trzeba było czekać dwa dni. Zamawiałeś rozmowę, potem musiałeś być w domu i czuwać. Telefon w końcu dzwonił i było: „Proszę czekać, rozmowa będzie kontrolowana” i dopiero: „Łączę… Warszawa… Paryż…”. W Paryżu wylądowałem w trudnej międzynarodowej szkole, potem już we francuskiej. Byłem dzieckiem zza żelaznej kurtyny i przez pierwszy okres kolegowałem się z chłopakiem z ówczesnej Jugosławii. Byliśmy jedynymi Słowianami, którzy kumali, co to jest socjalizm; podobały nam się małe żołnierzyki w sklepach. Reszta to była odjechana młodzież zachodnia, różne kultury, kompletnie inny świat. Dopiero po dwóch latach zakolegowałem się z Francuzami. W szkole głównie uczyłem się tak jak w życiu, na błędach. Zawsze miałem cienkie stopnie, ale wyznaczyłem sobie jedno najważniejsze w życiu zadanie – nie kiblować. Sprytem prześlizgiwałem się przez szkołę. Ojciec o połowie rzeczy nie wiedział, a jak już do niego dotarło, że ze mną cienko, to było i tak za późno. Musiałem sam odkręcać różne rzeczy, więc umiałem ściemnić wszystko włącznie z jego podpisem. (śmiech). Polecamy też: Jan Peszek szczerze o małżeństwie, alkoholizmie i ojcostwie, które go ocaliło
Małgorzata Braunek: "Można żyć byle jak i brzydko. Ale lepiej żyć pięknie, bo w zgodzie ze sobą i światem"
Przypominamy archiwalny wywiad VIVY! z aktorką
Kiedyś wzbudzała wielkie emocje jako dumna Oleńka w „Potopie”. Mówiono o niej „aktorka o kamiennej twarzy”. Potem po latach wróciła w roli ciepłej Basi w „Domu nad rozlewiskiem”, a nad drzwiami domu zawiesiła tabliczkę „Uśmiechnij się”. Małgorzata Braunek obchodziłaby w tym roku swoje 74. urodziny. 23 czerwca 2014 roku przegrała walkę z rakiem. Nie traktowała choroby jak wroga, ale jak znak, który należy przyjąć i zastanowić się nad nim. „Mówiła, że choroba to część jej, z którą trzeba prowadzić dialog. Zadawała sobie różne pytania – czym jest rak, jak ją zmienia, jakie informacje w niej zostawia. Codziennie wykonywała tę pracę”, wspominała jej córka Orina Krajewska w wywiadzie VIVY!. Sama Małgorzata Braunek w rozmowie z Elżbietą Pawełek opowiedziała o przemijaniu, sile akceptacji i o tym, jak z nastoletniej wagarowiczki stała się „belfrem” w szkole zen. Przypominamy niezwykły wywiad z 2012 roku. Dzień zaczęła Pani od medytacji? Oczywiście, to tak, jakby pani zapytała, czy dzisiaj umyłam zęby. Medytuję codziennie od ponad 30 lat. Dużo dzieje się wokół, a medytując, trzeba się od tego odciąć. To jest trudne? Wcale nie. Nie chodzi tu o odcinanie się, ale o ciszę wewnętrzną. Kiedy mój syn Xawery był mały, a chciałam medytować, prosiłam go, żeby przez godzinę zajął się sobą. Musiałam izolować się od bodźców zewnętrznych. Dopiero kiedy urodziła się moja córka Orinka, zrozumiałam, że dziecko nie przeszkadza. Może raczkować, bawić się obok. Kiedy dzwoni telefon, odbieram go i medytuję dalej. Jakie to uczucie? Absolutny spokój, pod warunkiem że nauczymy się doświadczać tu i teraz, nie odpływać myślami do przeszłości i przyszłości, nie analizować, nie oceniać. Są specjalne techniki, które to ułatwiają. Medytacja to rodzaj unieruchomienia ciała i umysłu – trzeba usiąść w odpowiedni sposób, wyprostować się, zamknąć oczy. Wtedy możemy zobaczyć, co tak naprawdę się w nas dzieje, ale trzeba to zaakceptować i nie chcieć tego zmieniać. Ma Pani wsparcie rodziny? Oj, tak! Nawet mój wnuk Kaj zainteresował się medytacją. Jako wielki fan „Gwiezdnych wojen” wiedział, o co chodzi. Potrafił wytrwać w nieruchomej pozycji przez kwadrans. Miał wtedy sześć lat i powiedział: „Babciu, jak skończę siedem i stanę się dorosły, to do was przystąpię” (śmiech). Ile wcieleń ma Małgorzata Braunek? Aktorka, buddystka, ostatnio też kapłanka? W zależności od sytuacji: matka, żona, babcia… Myślę, że każdy z nas w taki sposób funkcjonuje. Ważne, żeby nie mylić tych wcieleń. Żeby nie być nauczycielką zen, kiedy jest się aktorką. W stosunku zaś do dzieci nie być ani aktorką, ani nauczycielką, tylko matką. Jako buddyjska kapłanka udziela Pani chrztów i ślubów. Do tego jest potrzebny wyższy stopień wtajemniczenia? Nie. Buddyzm nie określa w sposób rygorystyczny charakteru tych ceremonii, więc zależy to ode mnie. Na przykład „chrzest” buddyjski różni się od tego w Kościele katolickim. Jest w zasadzie powitaniem dziecka na świecie, więc „chrzest” nie jest właściwym określeniem. Każdy uczestnik z osobna i z szacunkiem wypowiada życzenie dla dziecka. Rodzice zaś składają zobowiązanie, że zawsze będą je wspierać na jego drodze i obdarzać bezwarunkową miłością. Mimo braku rytuałów cała uroczystość jest dość podniosła i wzruszająca. Andrzej Żuławski, poprzedni Pani mąż, nie krył rozczarowania. „Szkoda, że tak dziś wygląda szczyt jej ambicji. Taka zdolna aktorka”, powiedział. „Ale weszła w system, który się z aktorstwem wykluczał, gdzie wszyscy ubierają się w te same szatki i osiem godzin dziennie klepią te same mantry”. Jest Pani przykro? Skądże! To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech). Łatwo zmienić swoje życie o 180 stopni? To zależy od sytuacji. U mnie nastąpił bardzo spektakularny zwrot, przynajmniej tak wyglądało to na zewnątrz. Bo w środku nic nie stało się nagle, dojrzewałam do buddyzmu, aż przyszedł dzień, kiedy wiedziałam, że nie ma dla mnie odwrotu. Dostałam nowe imię – Jiho (czyt. Dżiho), czyli Współczująca Dharma. W Pani rodzinie ktoś był buddystą? Nie. Kiedyś w Polsce buddyzm był jako droga duchowa bardzo egzotyczny i praktycznie nie istniał. Rodzice byli wierzący, tyle że mama ewangeliczka, a tata katolik. A ja, nie mogąc wybrać, do którego kościoła chodzić, zdecydowałam, że zostanę buddystką (śmiech). A może to wpływ przystojnego hippisa, podróżnika i tłumacza Andrzeja Krajewskiego, który porwał Panią swoją kolorową furgonetką na Daleki Wschód, do Azji? To byłoby bardzo romantyczne. Dziś jest moim mężem, od 37 lat… Oczywiście, zabrał mnie, ale już wtedy byłam mocno zafascynowana filozofią Wschodu. Wspólnie zaczęliśmy szukać swojej drogi duchowej i inspiracji w miejscach, gdzie Budda nauczał i gdzie się urodził. Byliśmy też w Dharamsali, w Indiach, na indywidualnej audiencji u dalajlamy. Mieliśmy ogromne szczęście, bo nie jest łatwo spotkać się z przywódcą duchowym Tybetu. Dalajlama Panią namaścił? Nie. On praktykuje buddyzm tybetański, a ja – zen. Ale rozmowa z nim była dla mnie niezwykłym przeżyciem. Dalajlama jest uosobieniem dobroci, miłości, wielkiej empatii. Potrafi każdego słuchać z takim otwartym sercem, że samo obcowanie z nim wydaje się wielkim darem. Wtedy uświadomiłam sobie, że naszym celem i drogą jest być życzliwym i otwartym wobec innych, a także wszelkich przejawów życia. Nie zawsze mi się to udaje, ale się staram. Stąd tabliczka „Uśmiechnij się” nad drzwiami Pani domu? Tak. Pomyśleliśmy z mężem, też nauczycielem buddyjskim, i moimi uczniami, czy nie byłoby dobrze wyjść do ludzi z bardzo prostą akcją, żeby zaczęli się uśmiechać. Stale warczymy na siebie, we wszystkich widzimy nieprzyjaciół, jakbyśmy wyssali to z mlekiem matki. Może jak zaczniemy się do siebie uśmiechać, staniemy się dla siebie lepsi, bardziej tolerancyjni. Pani też nie była radosna, kiedy grała piękną Oleńkę z „Potopu” czy Izabelę Łęcką z „Lalki”. Mówiło się nawet, że Braunek jest aktorką o kamiennej twarzy. Ale od dawna już się uśmiecham (śmiech). Może zainspirował mnie Dalajlama mający zawsze uśmiech na twarzy? Zmieniłam się, co nie znaczy, że stałam się ikoną doskonałości. Mam i słabsze strony. Bywam uparta, lubię mieć rację, dużo wiedzieć. A kiedy przeżywam coś trudnego, jestem nadmiernie emocjonalna do tego stopnia, że potrafię się w to zapaść. Dawniej uważałam, że nie ma we mnie agresji. A jest. Myślałam, że nie ma we mnie zazdrości, a jest. Wszystko jest we mnie. Bo wszyscy zostaliśmy wyposażeni w te same cechy, tylko z niektórymi jesteśmy za pan brat, a innych się wstydzimy, nie akceptujemy u innych, a co dopiero u siebie, więc je wypieramy. Płacze Pani czasem? Jestem straszną płaczką, zwłaszcza w kinie (śmiech). Ale wiem doskonale, że kto się często śmieje, często też płacze. Mam oczy w mokrym miejscu. Czasami jest mi głupio, że wzruszają mnie drobne gesty lub okazywanie komuś czułości i współczucia. Jak to widzę, natychmiast mam łzy w oczach. A mąż mówi: „Otrzyj łzy! Nie becz!”. On jest silny, charyzmatyczny, w czym przypomina mi mojego ojca, rotmistrza 15 Pułku Ułanów. Ja z kolei muszę go pilnować, żeby nie chodził w jednym sweterku, bo najchętniej przechodziłby w nim całe życie, aż do ostatniego węzełka. Albo mówię: „Słuchaj, trzeba ci nowe buty kupić”. A on: „Przecież już mam buty”. Jesteśmy całkowicie różni. Nigdy jednak nie oczekiwaliśmy od siebie jakiejś totalnej zmiany. W pewnym sensie się uzupełniamy i korygujemy. Widzę siebie poprzez niego i mam nadzieję, że odwrotnie – on widzi siebie przeze mnie. Taka też jest rola nauczyciela w naszej praktyce, nauczyciel powinien stać się lustrem dla swojego ucznia, by uczeń mógł się przejrzeć, zobaczyć swoje błędy. Wychodzi wtedy o nas bolesna prawda? Z całą mocą. Ale na tym polega dojrzałość, że musimy siebie zobaczyć takimi, jakimi jesteśmy, zamiast żyć w świecie iluzji na własny temat. Mam wrażenie, że cały czas rozmawiamy o mnie młodej, a ja jestem już starsza pani (śmiech). Nie znaczy to wcale, że jestem teraz fajniejsza, lepsza, ciekawsza niż kiedyś. Tylko jestem bardziej osadzona w sobie. Dzieci wolą Pani obecne wcielenie czy raczej to dawne? Trzeba o to dzieci spytać (śmiech). Mam nadzieję, że obecne, ale nie wiem tak naprawdę, czy spełniam ich oczekiwania. One już mają swoje życie, swoich przyjaciół, syn ma dwoje dzieci. I ja mam swoje życie, na szczęście. Nie mamy takiej relacji, że muszą dzwonić do mamusi czy spowiadać się, gdzie były i co zrobiły. Zawsze dawałam im dużą swobodę i wolność wyborów. …której w młodości Pani nie miała? U mnie w domu rodzinnym było dość rygorystycznie, ale w tamtych czasach tak działo się w wielu domach. Jako dziewczyna buntowałam się przeciwko wszystkiemu. Przeciwko mamie, która mocno trzymała stery domowe i potrafiła być twarda. Przeciwko szkole, która mnie wkurzała, więc wagarowałam. Stworzyła więc Pani zupełnie inny dom? To prawda, chociaż podtrzymuję tradycje, które kojarzą mi się z jego dobrem i ciepłem. Do tej pory Wigilia jest u mnie bardzo ważna, celebruję ją, schodzi się cała rodzina. Kiedyś szło się do babci, co pamiętam z dzieciństwa. Zawsze to były jedne z najpiękniejszych momentów: choinka, siedzenie przy stole, śpiewanie kolęd. Kultywuję to, w czym nie przeszkadza mi fakt, że jestem buddystką. Siłą rzeczy przenosimy to, co sami otrzymaliśmy i co chcielibyśmy przekazać z kolei naszym dzieciom. Tradycji stało się zadość, bo poszły ścieżką artystyczną jak Pani. O Xawerym Żuławskim zrobiło się głośno po „Wojnie polsko-ruskiej”. Orina Krajewska już zadebiutowała w „Domu nad rozlewiskiem”. Jestem z nich dumna. Dokonania Xawerego zostały już bardzo docenione. „Wojna…” jest filmem kultowym. A Orina dopiero zaczyna swoje aktorskie życie. Z jej debiutem w serialu, gdzie wcielam się w rolę Basi, zdarzyła się zabawna historia. W scenach retrospektywnych miałam zagrać swoją matkę, kiedy była młoda. Spędzało mi to sen z powiek. Głowiliśmy się, jak mnie ucharakteryzować. Przypomniałam sobie wtedy, że mam przepiękny przedwojenny kapelusz mojej mamy. Przyszłam z nim do reżysera i mówię: „Dobrze, pół twarzy sobie nim zasłonię, przebiorę się, podmaluję, jakoś to będzie”. Akurat wtedy córka przyjechała do mnie na plan pożegnać się, bo jeszcze studiowała aktorstwo w Londynie. A reżyser tak patrzy na Orinkę, która stała z boku. I po chwili słyszę: „Już wiem, kto zagra twoją matkę!”. Teraz Orinka wciela się w zupełnie nową postać i będzie to większa i ciekawsza rola. Życie też przynosi nowe role. Słowo „babcia” ciężko przechodzi przez usta? Nie mam z tym problemu, choć mimo swoich 65 lat wcale nie czuję się stara. Poza tym ja swoją babcię uwielbiałam. Pamiętam ten moment, kiedy się już wreszcie dowiedziałam, że zostałam babcią – pognałam jak na skrzydłach z Wybrzeża do Warszawy, żeby zobaczyć wnuka. Teraz już jestem podwójną babcią, bo Kaj ma trzyletnią siostrę Jagusię. Jestem dumną babcią, więc jak mogłabym się tego wstydzić. Aktorki za wszelką cenę chcą być młode. A Pani nie ukrywa ani swojego wieku, ani zmarszczek! Na niektórych zdjęciach mnie trochę wygładzają i wtedy mam ich trochę mniej. Moja próżność zostaje zaspokojona. Ale myślę, że problem jest głębszy, jest bardzo silna presja, by nawet starsze aktorki wyglądały młodo lub choćby „bezwiekowo”. Jeanne Moreau, francuska aktorka i reżyserka, powiedziała kiedyś: „Nie po to całe życie pracowałam na swoje zmarszczki, żeby je potem usuwać”. Słusznie. Tu chodzi o samoakceptację, że przybywa nam zmarszczek, zmieniamy się i przemijamy. Byłoby nam strasznie trudno przeminąć i usunąć się z życia, gdybyśmy cały czas pozostawali niezmiennie piękni i młodzi. Została Pani ambasadorką kosmetyków AA. Dlaczego zdecydowała się Pani na współpracę właśnie z tą marką? Alergia stała się problemem wielu z nas, niezależnie od wieku, płci czy rodzaju skóry. Uważam, że warto promować produkty pomagające alergikom. Czy kobieta dojrzała może być piękna i sexy? Wszystko może. Jak się patrzy na Danutę Szaflarską, widzi się osobę absolutnie cudowną, a czy ona jest sexy? Tu chyba bardziej chodzi o emanację, o to, co ta osoba nam sobą daje niż o proste sexy. A faceci oglądają się na ulicy za Małgorzatą Braunek? Nie wiem (śmiech). Nie, nie, nie, już bez przesady! Buddyzm mówi, że wszystko, czego człowiek potrzebuje, ma w sobie. A świat jest pełen pokus. Jak sobie Pani z nimi radzi? Średnio, jak widać po moich różnych słabościach, ale jestem ich świadoma i z nimi walczę. Czyli jak na wystawie są piękne buty, to Braunek je kupuje? Absolutnie tak, mając świadomość, że 15. para jest przesadą! (śmiech). Ale nigdy nie przekraczam swojej granicy cenowej. Lubię kupować też w second-handach. Jak każda kobieta jestem trochę próżna. Praktykuję zen życiowy, czyli taki, który nie odcina się od rzeczywistości, w jakiej żyjemy. Nie mieszkam w klasztorze, nie jestem mnichem buddyjskim z założenia odrzucającym dobra doczesne. Co dla Pani jest najważniejsze w życiu? To zależy. Jeśli patrzę z perspektywy matki, to najważniejsze jest, żeby moje dzieci były zdrowe i spełniały się w swoim życiu. Jeśli patrzę z perspektywy żony, to oczywiście chciałabym, żebym następne trzydzieści parę lat przeżyła w tym samym składzie. A jeśli z perspektywy mistrza zen, to żeby moi uczniowie wytrwali na swojej drodze i pogłębiali swoje zrozumienie. Musi temu towarzyszyć miłość? Miłość jest absolutną podstawą. Już samo to, że wszyscy jej szukamy, tęsknimy za nią, oznacza, że bez niej nie da się żyć. O miłości bezwarunkowej mówią wszystkie religie. Miłość od wieków opiewają artyści. Bez niej byśmy nie przetrwali, bylibyśmy cierpiącymi samotnymi wyspami, dzięki niej tworzymy jeden wspólny ląd. Ale nikt nie chce cierpieć. Bo wszyscy dążymy do szczęścia, które jest całkowitym spełnieniem. Gdybyśmy jednak nie doświadczali bólu i cierpienia, naprawdę nikt nie wiedziałby, czym szczęście jest. Przez kilka lat pracowałam jako wolontariuszka w jednym z warszawskich hospicjów. Zdziwiło mnie bardzo, że niektórzy ciężko chorzy, prawie umierający ludzie potrafili być jednocześnie szczęśliwi. Potrafili przekraczać swój straszny ból. A jeszcze mieli siłę się uśmiechać i pytać mnie, jak się czuję. Bardzo dużo mnie nauczyli. Rzadkiej sztuki pogodzenia się z sobą, z życiem, ze śmiercią. Człowiek szuka swojego miejsca w życiu często do końca i nie znajduje. Pani już znalazła? Jeśli chodzi o moje osobiste życie, jestem osobą całkowicie spełnioną. Nie mam wyjątkowych potrzeb czy pragnień. Czuję się bardzo obdarowana przez życie. Co Panią tak fajnie nakręca? Różne rzeczy. Czasem to muzyka, a czasami tylko chwila ciszy i medytacja. Innym razem to może być rozmowa z moimi uczniami, która przynosi mi niesamowitą energię, wyjazd do Tajlandii czy pływanie w morzu. Chwila zabawy z moimi wnukami. Albo sadzenie krzewów, które teraz wchodzą w okna Pani wilanowskiego domu? To też. Otoczenie ma na nas ogromny wpływ, wręcz zasadniczy. Pokazuje, jak jesteśmy współzależni i żyjemy w ścisłym związku z rzeczywistością wokół nas. Ten dom jest zarazem ośrodkiem buddyjskim. Czuć w nim obecność i wpływ innych ludzi. Nie odbiera to Pani prywatności? Czasami odbiera. Ale nie chodzi o to, żeby się separować od ludzi. Wprost przeciwnie, żeby nasze światy się zeszły i tak powiększyły naszą przestrzeń, aż obejmie absolutnie wszystko. Jest w niej miejsce na nadzieję? Bez niej byłoby trudno. Nie tracę nadziei, że w końcu znajdziemy kawałek ziemi, gdzie postawimy ośrodek pozwalający nie tylko praktykować zen, ale również wspólnie żyć, pracować i obcować z naturą. I że akcja „Uśmiechnij się” przełoży się na wzajemne relacje. Można żyć byle jak i brzydko. Ale lepiej żyć pięknie, bo w zgodzie ze sobą i światem.
Była wolnym duchem, kochała ją cała Polska. Małgorzata Braunek zmarła przedwcześnie...
Mówiono o niej „aktorka o kamiennej twarzy”
Małgorzatę Braunek kochała cała Polska. Była skazana na wielką karierę. Dostawała role u najlepszych reżyserów, była szczęśliwą żoną i matką. Nawet gdy zachorowała na raka, nie traciła pogody ducha. Choć wiedziała, że niedługo umrze, do samego końca cieszyła się życiem, otaczała ją aura spokoju. Małgorzata Braunek zmarła 23 czerwca 2014 roku. Jak wyglądało jej życie? Dlaczego aktorstwo było jej przeznaczeniem i jak sprawdzała się w roli matki? Oto historia Małgorzaty Braunek. Jaka prywatnie była Małgorzata Braunek? Małgorzata Braunek zmarła 23 czerwca 2014 roku. Choroba przyszła nagle. Gdy aktorka dowiedziała się, że zmaga się z rakiem jajnika, nie straciła pogody ducha. „Praktykując zen, buddyzm, mam świadomość nietrwałości wszystkich zjawisk. Śmierć jest końcem, ale też początkiem, życie jest wieczne, tylko zmienia swoje formy, które są nietrwałe. Więc jestem otwarta na śmierć”, wyjawiła w jednym z wywiadów. Każdego dnia udowadniała, że warto żyć: „Wydawało mi się, że może nie wypada. Wokół [w szpitalu] pełno chorych, nie brakuje też umierających, a mama śmieje się donośnie, w głos. A potem pomyślałam: przecież to ona jest chora, nie ja. I tylko ona może powiedzieć sobie, czy jej coś wypada robić, czy nie. Potrafiła cieszyć się życiem w każdej chwili”, tłumaczyła Orina Krajewska o swojej mamie, Małgorzacie Braunek, w wywiadzie dla Wysokich Obcasów. Małgorzata Braunek cierpiała. Przez ostatnie miesiące prawie w ogóle nie jadła, córka podawała jej kroplówki. „Myśmy nie rozmawiali o śmierci, nie było potrzeby. Kiedy Małgosia umierała, bardzo bałem się, że przyjdzie ogromne cierpienie. Patrząc jej w oczy, w oczy człowieka, którego kochałem najbardziej na świecie, w pewnej chwili modliłem się, żeby odeszła. Taka była moja modlitwa: odejdź w spokoju. Patrzyłem na nią i myślałem: odejdź w spokoju! Choć każdy dzień z nią był dla mnie bezcenny”, mówił w Dużym Formacie Andrzej Krajewski, partner gwiazdy. Dziś niewielu pamięta o cierpieniu, jakie znosiła w ostatnich miesiącach życia. Dla fanów wciąż pozostanie nieśmiertelną ikoną kina. Małgorzata Braunek była jedną z najpopularniejszych polskich aktorek. 30 stycznia 2021 roku obchodziłaby 74. rocznicę urodzin. Zadebiutowała rolą chłopki w filmie Kazimierza Kutza Skok w 1967 roku. Zachwyciła talentem i urodą. Szybko pojawiły się kolejne propozycje filmowe. „Pierwszy raz zobaczyłam Małgorzatę Braunek w kawiarni hotelu Europejskiego. Pachniało kawą i tortami. (…) Nagle weszła Małgosia, wężowato zgrabna, w sukience w poprzeczne paski. Poczułam zdrową nienawiść do dziewczyny, która dobrze wyglądała w poprzecznych paskach, bo mnie to minęło już bardzo dawno.”, pisała o Małgorzacie Braunek Agnieszka Osiecka w książce Fotonostalgia. Zagrała w filmie Andrzeja Wajdy, Polowanie na muchy, później wcieliła się w Oleńkę w ekranizacji Potopu Jerzego Hoffmana czy Izabelę Łęcką w filmie Lalka. „Zawsze pociągali mnie piękni, trochę nieobliczalni artyści”, powiedziała Braunek w rozmowie z Arturem Cieślarem. Aktorka była trzykrotnie zamężna. Pierwszym mężem Małgorzaty Braunek był aktor Janusz Guttner. Z drugiego małżeństwa ze słynnym reżyserem Andrzejem Żuławskim miała syna, Xawerego. Andrzej Żuławski i Małgorzata Braunek Życie w cieniu znanych rodziców nie było dla niego łatwe: „Mamę wszyscy kochali za jej otwartość na drugiego człowieka. Ale to, co jest tak wspaniałe dla innych, może męczyć, kiedy jesteś synem. To też ma swój ciężar. Rozmawiałem dużo na ten temat z moją siostrą Oriną, jak to na nas wpływa, jak to nas kształtowało. W domu matki medytacja, zakon, sala medytacyjna, więc to nie jest normalny dom. Jak mama awansuje na nauczyciela od praktyk filozoficznych i od zen, to w sferze duchowej staje się jakimś mistrzem, a z drugiej strony ojciec jest mistrzem, jeśli chodzi o kino. Życie wśród mistrzów jest trudne dla kogoś, kto tym mistrzem nie jest. Wyznacznikiem jest to mistrzostwo, trzeba je osiągnąć. I dopiero w trakcie życia trzeba zrozumieć, że nie ma żadnego mistrzostwa. Nic takiego nie istnieje. Potrzebujemy autorytetów, to ważne w życiu, ale może też fajnie być dla siebie autorytetem i uwolnić się od tego mistrzostwa… Być człowiekiem – to jest mistrzostwo, bo prawdziwi mistrzowie to są zwykli ludzie, którzy normalnie żyją i mają swoje potknięcia. Kiedy to odkryłem, odetchnąłem z ulgą: „Mogę żyć! (śmiech) Czyli to, jak ja żyję, to jest OK, bo okazuje się, że wszyscy tak żyją”’, powiedział Xawery Żuławski w rozmowie z Marzeną Rogalską dla Urody Życia w 2016 roku. Niestety w małżeństwie Andrzeja Żuławskiego i Małgorzaty Braunek zaczęły się problemy. On chciał stworzyć z niej wielką gwiazdę i żył ciągle pochłonięty tworzeniem. Ona chciała wieść życie według własnych planów, poświęciła się rodzinie i najbliższym. Xawery był wcześniakiem - opiekę nad nim dzieliła z matką, która chorowała na raka nerki. W końcu para rozwiodła się 1976 roku. „Miała blask, ale przestała grać i blask straciła. Inne sprawy ją zaprzątały, do innego Boga zmierzała…”, mówił później w jednym z wywiadów reżyser. Z kolei aktorka podsumowując małżeństwo powiedziała w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA! w 2012 roku: „To jemu było przykro, bo uważał, że marnuję swój talent. Ale może tak mówi, bo nie zna moich nowych talentów (śmiech)”. Małgorzata Braunek była buddystką Andrzeja Krajewskiego poznała, gdy Xawery miał trzy latka. Oboje mieli rodziny, ale postanowili zaryzykować. On podróżował między Polską a Szwecją, robiąc m.in. film o buddyzmie. Ona coraz bardziej interesowała się medytacją i duchowością. Chwilę później podróżowali już razem. „Wspólnie zaczęliśmy szukać swojej drogi duchowej i inspiracji w miejscach, gdzie Budda nauczał i gdzie się urodził. Byliśmy też w Dharamsali, w Indiach, na indywidualnej audiencji u Dalajlamy. Mieliśmy ogromne szczęście, bo nie jest łatwo spotkać się z przywódcą duchowym Tybetu. Rozmowa z nim była dla mnie niezwykłym przeżyciem. Dalajlama jest uosobieniem dobroci, miłości, wielkiej empatii. Potrafi każdego słuchać z takim otwartym sercem, że samo obcowanie z nim wydaje się wielkim darem. Wtedy uświadomiłam sobie, że naszym celem i drogą jest być życzliwym i otwartym wobec innych, a także wszelkich przejawów życia”, mówiła w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla magazynu VIVA!. U Małgorzaty Braunek choroba przyszła niespodziewanie... Buddyzm szybko stał się ważnym elementem jej życia. Medytowała codziennie nieprzerwanie od trzydziestu lat. U boku Andrzeja Krajewskiego Małgorzata Braunek znów rozkwitła. Para w 1987 roku została rodzicami córki, Oriny. Małgorzata Braunek zdradziła w jednym z wywiadów: „Chcieliśmy, żeby imię było dla niej drogowskazem na życie. Nie pasowały do naszej córki Julie, Marysie czy Kasie”. Dlatego córce dała na imię Orina - oznacza Oświeconą Miłość. Po dwudziestu latach przerwy powróciła do aktorstwa, zagrała w 13 posterunku, filmie Tulipany Jacka Borcucha, spróbowała swoich sił w teatrze. W wolnym czasie spełniała się jako wolontariuszka w jednym z hospicjów w Warszawie. Choroba przyszła nagle. „Mama chorowała na raka, korzystała oczywiście z medycyny konwencjonalnej, ale starała się robić coś więcej – stosowała rozmaite terapie naturalne, praktyki duchowe. (…) Wszystko – umysł, ciało i stan ducha – ma na siebie wpływ. Zaniedbanie jednego z tych obszarów może zaburzać cały system. Moja mama, niestety, nie zdążyła pojechać do kliniki, która oferowała taki rodzaj integralnego leczenia, ale jej wolą było utworzenie czegoś na kształt centrum informacji i studiów nad holistycznym podejściem w medycynie”, mówiła Orina Krajewska w wywiadzie dla Urodzie Życia. Jej odejście mocno przeżyli najbliżsi: „Umarła mi na rękach. Czułem ten moment, jak uchodzi z ciała. Poczułem chłód, w pokoju zmieniło się światło i nagle jej obecność ustąpiła nieobecności”, powiedział Andrzej Krajewski w Dużym Formacie. Do samego końca na jej twarzy gościł uśmiech. Sesje chemioterapii i trzy operacje nie pomogły. W dniu śmierci Małgorzaty Braunek, 23 czerwca 2014 roku, na jej Facebooku pojawił się fragment wywiadu, w którym powiedziała: „Wejdę w stan śmierci spokojnie i bez bólu, łącząc się z Wielkim Umysłem, Pustką, Bogiem chrześcijan i Żydów, i muzułmanów albo Oceanem i znowu stanę na jego brzegu oniemiała z zachwytu nad jego bezkresną nieskończonością”.
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek, spełniła ostatnie życzenie swojej mamy...
Od śmierci mamy, Małgorzaty Braunek, Orina Krajewska aktywnie działa jako współzałożycielka i prezes Fundacji Bądź, która pomaga osobom chorym na raka. W najnowszym, wzruszającym wywiadzie dla Urody Życia Orina mówi, że bardzo chciałaby, żeby mama poznała ją dzisiejszą, bo bardzo się zmieniła. Artystka uważa, że nie przeszłaby tej przemiany, gdyby nie choroba mamy i jej odejście. Oświecona miłość Skąd pochodzi jej nietypowe imię? Okazuje się, że „Orin” oznacza Oświeconą Miłość. Rodzice artystki, zafascynowani buddyzmem, wybrali jej imię po rozmowie z mistrzem zen. Małgorzata Braunek zdradziła w jednym z wywiadów: „Chcieliśmy, żeby imię było dla niej drogowskazem na życie. Nie pasowały do naszej córki Julie, Marysie czy Kasie”. Właśnie ukazała się książka Oriny Holistyczne ścieżki zdrowia. Zapytana dlaczego zajęła się tym tematem, powiedziała Urodzie Życia: „To naturalna konsekwencja tego, co od trzech lat stało się ważną częścią mojego życia – razem z rodziną prowadzę Fundację Małgosi Braunek „Bądź”. Założyliśmy ją po śmierci mamy, to było w pewnym sensie jej życzenie. Mama chorowała na raka, korzystała oczywiście z medycyny konwencjonalnej, ale starała się robić coś więcej – stosowała rozmaite terapie naturalne, praktyki duchowe. (…) Wszystko – umysł, ciało i stan ducha – ma na siebie wpływ. Zaniedbanie jednego z tych obszarów może zaburzać cały system. Moja mama, niestety, nie zdążyła pojechać do kliniki, która oferowała taki rodzaj integralnego leczenia, ale jej wolą było utworzenie czegoś na kształt centrum informacji i studiów nad holistycznym podejściem w medycynie”. Trzy najważniejsze rady dotyczące jedzenia. Orina głęboko wierzy w moc holistycznego spojrzenia na swoje zdrowie, na życie. Sprawdziła tę moc na sobie. Wiele rzeczy testowała na sobie, na bieżąco, pisząc swoją książkę. I nie zawiodła się. Bezpowrotnie zmieniła dietę. Je uważnie, to znaczy czyta etykiety, skład tego, co wkłada do koszyka. Poza tym stara się wiedzieć, skąd pochodzi jedzenie, które kupuje, bo jeśli coś podróżuje przez pół kuli ziemskiej, musi być solidnie spryskane chemią, a tym samym nie jest zdrowe. „Wsłuchuję się też w to, co podpowiada mi ciało. Bo ono często wysyła nam dość jasne sygnały, trzeba tylko chcieć zwrócić na nie uwagę. I to są trzy najważniejsze, najcenniejsze rady dotyczące jedzenia. Poza mądrym odżywianiem dbam o zdrowy, regenerujący sen. No i aktywność fizyczna! Ale to wszystko powinno być „uszyte na naszą miarę”, do tego trzeba dojść metodą prób i błędów – organizm sam podpowie, co jest dla niego najlepsze”, mówi. „Na przykład dzięki rozmowie z profesorem Tanaką odkryłam potęgę slow joggingu. Choć zawsze uważałam, że bieganie to kompletnie nie moja bajka. Tymczasem okazało się, że to powolne truchtanie jest dla mnie idealne. Przy każdym spadku energii działa jak zastrzyk mocy. No i jest jeszcze jedna arcyważna sprawa – trzeba znaleźć swój sposób na redukowanie stresu”, dodaje. Recepta na odosobnienie Jedna z rozmów w książce Oriny to wywiad z profesorem medycyny chińskiej Li Jie. Mówi w nim o dwóch rodzajach postu w medycynie chińskiej. Jeden z nich to post żywieniowy, drugi to post psychiczny. Profesor powiedział, że jednym z lekarstw w medycynie chińskiej jest odosobnienie. W Chinach zapisuje się je „na receptę”. Ten lek to nic innego, jak czas na pobycie ze sobą, skontaktowanie się z tym, co się w nas dzieje. „Zaczęłam ten medykament stosować”, mówi Urodzie Życia Orina. „Pozwoliłam sobie na to, by się od czasu do czasu wyłączać. Ale wyłączać się bez wyrzutów sumienia, bez myśli: „A może ktoś mnie teraz bardzo potrzebuje, dzieje się coś ważnego, a ja o tym nie wiem”. Tego można się nauczyć. Z czasem i praktyką jest coraz łatwiej. Dziś potrafię odciąć się na kilka dni, nie odbierać telefonu, nie odpisywać na maile. To się naprawdę da zorganizować, nawet jeśli pracuje się zawodowo, nawet jeśli ma się dom, rodzinę”. Na spotkanie miłości Kiedy odchodziła mama Oriny, Małgorzata Braunek jej córce przydarzyła się miłość. Na jej drodze stanął Piotr „Vienio” Więcławski, raper, który z Pawłem „Włodim” Włodkowskim założył zespół Molesta Ewenement. To spotkanie miłości i pożegnanie mamy zazębiły się ze sobą. Orina wspomina: „Zdążyli się poznać. Bardzo się z tego cieszę i wierzę, że tak to miało być. Piotrek bardzo pięknie się mną wtedy opiekował. Po prostu był, wniósł w tamten trudny, ostateczny czas dużo... życia. A ten podmuch życia był mi wtedy bardzo potrzebny. Piotrek z natury jest bardzo wspierający. Angażuje się w pomoc w fundacji. Prowadzi warsztaty kulinarne, które organizujemy razem z Fundacją Onkolandia w Centrum Zdrowia Dziecka. Wiem, że to, co robimy, to co robi nasza fundacja, jest dla niego ważne. Nieprzerwanie wierzył też, że uda mi się skończyć tę książkę, której napisanie było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Jego przyjaźń i wsparcie są dla mnie wielką siłą”. Cały wywiad z Oriną Krajewską w październikowym numerze Urody Życia!
Orina Krajewska, córka Małgorzaty Braunek: „Mam wrażenie, że dopiero teraz przeżywam chorobę mamy”