Jest ikoną PRLu, mało kto wie, że jej brat też jest aktorem. Życie tej uwielbianej gwiazdy owiane jest tajemnicą
Maja Komorowska to jedna z najwybitniejszych polskich aktorek, będziecie zaskoczeni kto jest jej bratem bliźniakiem
Maja Komorowska jest jedną z najwybitniejszych polskich aktorek. Nigdy nie mówiła za wiele o swoim życiu prywatnym. Łatwiej wymienić filmy z jej udziałem takie, jak „Wesele” Andrzeja Wajdy, w którym zagrała ikoniczną Rachelę, czy „Cwał” Krzysztofa Zanussiego niż opowiedzieć o życiu aktorki. W nowej wersji „Lalki” w reżyserii Macieja Kawalskiego zgodziła się zagrać panią Zasławską. To ważna postać w powieści, jedna z niewielu pozytywnie przedstawionych w niej arystokratek. Prezesowa mieszka w majątku Zasławek, jest niemłodą, schorowaną, samotną kobietą. I bardzo mądrą. Jest krytyczna wobec arystokratów żyjących w zbytku i luksusie, nie wierzy w niczyją wyższość z powodu pochodzenia, co próbuje wytłumaczyć Izabeli Łęckiej. Całym sercem sprzyja Wokulskiemu. Ostatnia publikacja na FB 26.12.2025 r. Rodzina Mai Komorowskiej, brat bliźniak aktorki zagrał w hicie PRL Maja Komorowska sama pochodzi z arystokratycznej hrabiowskiej rodziny. Choć nigdy nie epatowała swoim pochodzeniem. Maria Janina Maja Komorowska-Tyszkiewicz ma dzisiaj 87 lat i każdy, kto ją widział, musi powiedzieć, że jest w doskonałej formie. Urodziła się w 1937 roku w Warszawie. Jej ojciec to hrabia Leon Komorowski herbu Korczak. Szlacheckie korzenie ojca sięgały czasów Kazimierza Jagiellończyka. Mama Irena pochodziła z rodziny bogatych przemysłowców. Niewielu wie, że aktorka miała brata bliźniaka, młodszego o 20 minut Piotra, którego pożegnała w 2017 roku. Piotr Komorowski był człowiekiem o wielu talentach, prawnikiem, reportażystą i niezawodowym aktorem. Grał w takich hitach jak "Brunet wieczorową porą", "Tato", "Sukces", "Ekstradycja" , „Quo Vadis” i „Ogniem i mieczem”. Na pewno kojarzycie jego postać z kultowego serialu PRL „Czterdziestolatka”, gdzie zagrał pana Waldka, instruktora narciarskiego. ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska zachwyca werwą i formą! 85-letnia aktorka pojawiła się na premierze wyjątkowej produkcji Przyjście na świat Mai i Piotra było wielkim wydarzeniem, bo w rodzinie nikt nie spodziewał się od razu dwójki dzieci. Aktorka miała z bratem bardzo dobry kontakt, jako dzieci wspólnie robili spektakle teatralne. Maja Komorowska miała też młodszą o sześć lat siostrę Magdalenę. Maja Komorowska jako dziecko szła na spacer idąc na rękach Jako dziecko żyła w dostatnim domu, w Komorowie. Ojciec był przed wojną dyrektorem ekskluzywnego hotelu Bristol w Warszawie. Mama zajmowała się domem. Maja Komorowska była bardzo żywym dzieckiem, wspominała ogród, zabawy, gimnastykę na trawie. Barbara Osterloff, autorka wywiadu rzeki z Mają Komorowska znalazła jej zdjęcie, z dzieciństwa, na spacerze z mamą, kiedy mała Maja spacerowała idąc na rękach. „Chodziłam na rękach, robiłam mostki, stawałam na głowie. W domu, wspólnie z rodzeństwem, przygotowywałyśmy przedstawienia teatralne. Mam poczucie, że do dziś czerpię z tamtego szczęśliwego czasu, choć nasze dzieciństwo nie było wolne od trosk”. Miała 6,5 roku, kiedy jej mama będąc w ciąży z Magdaleną zachorowała na gruźlicę. Ale udało się ją zaleczyć. W czasie wojny Komorowscy stracili majątki, m.in. na Litwie. Ciągle brakowało pieniędzy. Ale, jak wspomina aktorka rodzice potrafili zachować godność. Swoim życiem pisali testament. W biedzie umieli pielęgnować tradycje. „Pamiętam przygotowania do świąt Bożego Narodzenia. Starania rodziców, żeby każdy dostał jakiś prezent. Podziwiałam pracowitość mojego ojca, który codziennie rano z ciężką teczką jechał kolejką do pracy do Warszawy, potem robił zakupy i wracał do nas. I tak dzień za dniem”. W jednym z wywiadów Maja Komorowska mówiła, że ten mozół jej ojca jest jej bliski. Kochała bardzo ojca, który zmarł przedwcześnie w wieku 58 lat. „Na pewno mogę powiedzieć, że jestem pracowita i (posłużę się moim ulubionym sformułowaniem) że się staram. Im człowiek jest starszy, tym lepiej rozumie, ile trudu trzeba włożyć w przeżycie każdego dnia”, mówiła w rozmowie dla "Polityki". ZOBACZ TEŻ: Maja Komorowska przez 55 lat była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza Chciała zabawiać dzieci, występować z pacynką Jaśkiem Maja Komorowska długo nie wiedziała, co będzie robiła w życiu. Jako osiemnastolatka wyobrażała sobie jednak, że będzie zabawiała chore dzieci występując z laleczką - Jaśkiem. Wypożyczyła ją z domu kultury, w którym należała do kółka recytatorskiego. Dobrze odnajdywała się w tej roli. Pracowała w szpitalu dziecięcym , m.in. na Litewskiej w Warszawie, była kimś między niewykwalifikowaną pielęgniarką a salową, opiekowała się dziećmi. Nawet do Szkoły Teatralnej w Krakowie poszła na wydział lalkarski. Ale potem wciągnęło ją sceniczne aktorstwo. Trafiła do bardzo nowatorskiego, eksperymentalnego teatru Jerzego Grotowskiego. To było dla niej formacyjne przeżycie. Jak mówiła Jerzy Grotowski „wyprawił ją w świat”. Nauczył stawiania pytań, szukanie na siebie sposobu. Nauczył ją także posługiwania się ciałem, mówił o pamięci, jaką mają nasze ciała. Maja Komorowska podkreśla, że ciało ma być wygimnastykowane, „gotowe do skoku”, skłonne do wysiłku. Może jeszcze z tamtych czasów bierze się jej fantastyczna forma. Dla Teatru Laboratorium Grotowskiego, który był zresztą słynny w całym świecie, porzuciła Kraków i przeniosła się do Wrocławia. Zagrała tam wiele wspaniałych ról, między innymi w słynnym spektaklu „Akropolis”. Potem przyjechała do Warszawy, grała w teatrze Współczesnym u słynnego Erwina Axera. Zagrała kilkadziesiąt ról teatralnych i drugie tyle filmowych. Była też profesorem w warszawskiej Szkole Teatralnej. Czasem dość surowym. „Po co nam Pan w Szkole. Janosika już mamy” – zapytała Wojciecha Karolaka, wtedy młodego chłopaka z długimi włosami. Maja Komorowska: jesteśmy wojownikami Maja Komorowska od 9 lat jest wdową. Przez ponad pół wieku była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza, prawnika, starszego od niej o rok. Przez lata było to głównie małżeństwo na papierze. Nie mieszkali ze sobą , ale gdy mąż rozchorował się , Maja Komorowska opiekowała się nim z oddaniem do końca. Umarli jej rodzice i rodzeństwo, wielu przyjaciół. W „Polityce” pytana jako aktorka o przemijanie powiedziała: ” Każdego dnia wytaczamy bój, w którym walczymy o siebie. Jesteśmy wojownikami. Ludzie, których kochamy, wydarzenia, emocje, odchodzą w przeszłość. Wiele rzeczy chcemy zapamiętać, utrwalić, przechować. Być może w tym tkwi źródło twórczości? Jest w nas coś z Don Kichota. Kiedy byłam dzieckiem i ktoś dawał mi lalkę, pytałam, czy na zawsze, bo jeśli na chwilę, to nie chciałam jej wziąć. A z życiem wiemy, że jest na chwilę, i mimo to staramy się nie poddawać”. Maja Komorowska ma syna Pawła i czwórkę dorosłych już wnuków, z którymi ma bardzo dobry kontakt. Korzystałam z książki Barbary Osterloff „Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską dawne i nowe, wyd. Instytut Teatralny, 2023.
Maja Komorowska zachwyca werwą i formą! 85-letnia aktorka pojawiła się na premierze wyjątkowej produkcji
Za nami oficjalna premiera nowego filmu Magdaleny Łazarkiewicz "Kajtek Czarodziej". Na wydarzenie przybyła cała plejada gwiazd związanych z produkcją — jednak to grono przyćmiła Maja Komorowska! 85-letnia aktorka jest w fantastycznej formie i z uśmiechem pozowała do zdjęć. Zobaczcie w naszej galerii, jak prezentowała się artystka. Maja Komorowska na premierze filmu "Kajtek Czarodziej" "Kajtek Czarodziej" to produkcja oparta na książce Janusza Korczaka, którego twórczość wychowała co najmniej kilka pokoleń. Na premierze tego wyjątkowego i przepełnionego magią filmu — poza twórcami — pojawiły się również takie osobistości jak Magdalena Popławka i Maciej Stuhr. Jednak niekwestionowaną gwiazdą jest 85-letnia Maja Komorowska, wcielająca się w babcię głównego bohatera dziecięcego. Artystka zachwyca werwą i udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych! Skąd bierze tyle sił na aktorstwo? "Najwcześniejsze dzieciństwo, dom z jego wartościami, ludzie, których spotykamy po drodze, praca, sytuacje trudne, które musimy przejść i dać sobie z nimi radę. Ważne jest też po prostu znalezienie sposobu na siebie – i w życiu, i w sztuce. Ktoś bliski powiedział mi kiedyś, że można sobie wyobrazić, iż na początku drogi dostajemy swoje karty i tymi kartami musimy grać. Najlepiej, jak potrafimy" — mówiła Karolinie Morelowskiej-Siluk w wywiadzie, który ukazał się w Urodzie Życia w 2018 roku. ZOBACZ TEŻ: Małgorzata Kożuchowska pozuje z siostrami. One również zrobiły zawrotne kariery I dodała, że nie warto patrzeć na innych, tylko skupić się na własnych działaniach. Takie podejście pomaga jej przeć do przodu i nie zwracać uwagi na przeciwności losu. "Staram się korzystać z tego, co dostałam. Ciągle uczę się cieszyć się tym, co jeszcze zostało, co jeszcze mnie czeka. I mieć ciągle nadzieję. Jak człowiek przestaje pragnąć, marzyć, to wszystko się rozwala, musi się źle skończyć". Zobaczcie najnowsze zdjęcia aktorki. Tak prezentowała się na premierze 30 października.
Maja Komorowska przez 55 lat była żoną hrabiego Jerzego Huberta Tyszkiewicza
Aktorka opiekowała się mężem, gdy zachorował. Wcześniej różnie się między nimi układało
Maja Komorowska nie była samotna, choć rzadko pokazywała się publicznie z mężczyzną u boku i tak naprawdę słabo kojarzy się jako żona czy partnerka. Mówiła, że jej syn Paweł potrafił naprawić to, co jej się nie udało – ma czworo dzieci i wspaniałą żonę. Dzisiaj to ukochane wnuki aktorki. Jej mężem i ojcem jej jedynego dziecka – syna Pawła, był prawnik Jerzy Hubert Tyszkiewicz. Jak wyglądał ich związek i jak potoczyły się losy aktorki? [Ostatnia aktualizacja na Viva.pl: 23.12.2024 r.] Maja Komorowska: kariera aktorska, najważniejsze filmy Maja Komorowska to jedna z najwybitniejszych i najbardziej lubianych polskich aktorek. Każdy ją zna jako Rachelę z „Wesela” Andrzeja Wajdy, choć była zaskoczona, gdy reżyser zaproponował jej tę rolę. Myślała, że zagra ją Ewa Demarczyk. Grała w „Roku spokojnego słońca” i filmie „Cwał” Krzysztofa Zanussiego. W latach 70. zadebiutowała u tego reżysera. Zrobiła od razu wrażenie, bo nikt nie grał tak, jak ona, wylansowała postać neurotycznej inteligentki, wrażliwej, z natury szlachetnej. Grała w filmach Tadeusza Konwickiego i wielu innych reżyserów. Ma na swoim koncie mnóstwo wspaniałych kreacji, także teatralnych. Jako aktorka cały czas się rozwijała, potrafiła zaskoczyć. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/imgUwRrbq-e5be7bf.jpg" width="2379" height="1600" alt="Lagow, 27.06.1973. Lubuskie Lato Filmowe, n/z dyskusja w kawiarni w zamku, od lewej: Maja Komorowska, Andrzej Wajda, Ewa Zietek. Fot,Image: 429965726, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Tomasz Gawalkiewicz / Forum" title="Lubuskie Lato Filmowe '73" /> Na potrzeby spektaklu „Sztuka hiszpańska” Krystiana Lupy nauczyła się flamenco. „Grając Marię, byłam na bosaka, miałam rozpuszczone włosy, uwierzyłam, że Lupa cofnął mnie w czasie. To był jego wspaniały dar”, opowiadała. Maja Komorowska jest nie tylko aktorką, ale też ważną postacią w polskiej kulturze, zaangażowaną od lat w sprawy publiczne. W stanie wojennym pomagała internowanym, często można ją było spotkać na patriotycznych demonstracjach. Zobacz też: Miłość Jacka Bromskiego i Moniki Smoleń-Bromskiej pokazuje, że dla uczuć czas i wiek nie mają znaczenia Maja Komorowska i Jerzy Hubert Tyszkiewicz: życiorys, pochodzenie Maja Komorowska, formalnie Maria Janina hrabina Komorowska-Tyszkiewicz, urodziła się 23 grudnia 1937 roku w Warszawie. Jej ojcem był hrabia Leon Komorowski herbu Korczak. Szlacheckie korzenie jego ojca sięgały czasów Kazimierza Jagiellończyka. Mama Irena pochodziła z rodziny bogatych przemysłowców. Aktorka miała brata bliźniaka Piotra Janusza, ich urodziny były wydarzeniem, bo nikt nie spodziewał się, że na świat przyjdzie dwójka dzieci. Warto też dodać, że aktorka ma znaną rodzinę. W sieci często wyszukiwana jest informacja, czy Maja Komorowska jest siostrą Bronisława Komorowskiego, czego ludzie się domyślają przez to samo nazwisko. Prawda jest jednak taka, że nie są rodzeństwem, chociaż są spokrewnieni: są kuzynostwem. Dzieciństwo upływało im beztrosko, ojciec był dyrektorem ekskluzywnego warszawskiego Hotelu Bristol, dobrze mu się powodziło. Jedynym cieniem tego dzieciństwa była choroba mamy, która będąc w ciąży z kolejnym dzieckiem — młodszą od rodzeństwa o ponad 6 lat — córką Magdą, zachorowała na gruźlicę. Na szczęście chorobę udało się zaleczyć. Ten zasobny świat zmieniła wojna. Komorowscy potracili majątki, czasem trudno było związać koniec z końcem. Ojciec miał kłopoty ze znalezieniem pracy. Na Wielkanoc rysował potrawy, które kiedyś były u niego w domu i kładł te rysunki obok skromnych dań, które jedli. Ale byli kochającą się rodziną, trzymającą się swoich wartości, młoda Maja zapamiętała, że rodzice byli dzielni. Zobacz też: Przed śmiercią mierzyła się z chorobą. Przyjaciele z poczuciem bezradności patrzyli, jak traci swój blask <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/08/img5IOi5Y-84f8558.jpg" width="1600" height="2197" alt="1970. Kadr z filmu "Zycie rodzinne" w rezyserii Krzysztofa Zanussiego, n/z Maja Komorowska.,Image: 429112404, License: Rights-managed, Restrictions: *** Uwaga! Zakaz uzycia w reklamie. Zakaz przetwarzania i fotomontazu. Cena minimalna na publikacje online 50,00 PLN ***, Model Release: no, Credit line: Roman Sumik / Forum" title="Kadr z filmu "Zycie rodzinne"" /> Przyszły mąż Mai Komorowskiej był od niej o rok starszy. Jerzy Hubert Tyszkiewicz herbu Leliwa - kuzyn Beaty Tyszkiewicz - urodził się w 1936 roku w Klebanówce. Dzisiaj jest to wieś na Ukrainie, w obwodzie tarnopolskim. Podobnie jak Maja Komorowska pochodził z hrabiowskiej rodziny, miał świetne koneksje i podobnie jak jego przyszła żona cierpiał na brak pieniędzy. Poznali się w latach 50. w Zaduszki, w pociągu, ona wracała do domu. Jerzy był studentem prawa. Maja Komorowska studiowała na Wydziale Lalkarskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Potem trafiła do legendarnego Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego, tam zaczęła się jej prawdziwa aktorska droga. Zobacz także: Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał Maja Komorowska i Jerzy Hubert Tyszkiewicz: historia miłości Nie planowała, że zostanie aktorką. Myślała o studiach medycznych, o psychologii. Jako młoda dziewczyna odwiedzała szkołę dla niewidomych w podwarszawskich Laskach. Uczyła chłopca głuchoniemego mówić. „Potem ta moja praca na chirurgii dziecięcej, w szpitalu, przyniesienie tam Jaśka, takiej pacynki. Gdy zobaczyłam dzieci przed operacją serca, ile im taka lalka może dać, postanowiłam iść na lalkarstwo. Nie wymyśliłabym takiego życia, jakie mam — że będę pracować w teatrze. W tym pomogli ludzie, którzy stanęli na mojej drodze”, mówiła w rozmowie z Barbarą Osterloff. Maja Komorowska i Jerzy Tyszkiewicz pobrali się pięć dni przed Wigilią, 18 grudnia 1959 roku w Zakopanem. Rodziców panny młodej na ślubie nie było. Ojciec nie żył, mama chorowała. Żeby związać koniec z końcem, pożyczali pieniądze od znajomych. Mieszkali przez pewien czas w hotelu we Wrocławiu. Maja Komorowska miała wtedy 22 lata. W 1963 roku urodził się ich syn Paweł. „We Wrocławiu pracowaliśmy często całe noce. Wszyscy mogli się potem położyć, odespać, a ja zajmowałam się synem”, wspominała. Nie mieli gdzie mieszkać, klepali biedę. Na jakiś czas oddali syna do ciotki do Lasek, bo sobie nie radzili. Dopiero kiedy Maja Komorowska przeniosła się do Warszawy, zabrała ze sobą rodzinę — przede wszystkim dziecko. Trudno powiedzieć, jak układało się małżeństwo aktorki, bo ona sama nie opowiadała o swojej prywatności. Aktorka zrobiła ogromną karierę, była wiecznie na planie, na scenie albo angażowała się w różne społeczne przedsięwzięcia. Podobno małżonkowie żyli bardziej obok siebie niż ze sobą, Aktorka przez wiele lat nie mieszkała z mężem, bo nadużywał alkoholu. Ale nie rozwiodła się, a gdy podupadł na zdrowiu i potrzebował pomocy, z oddaniem się nim zajmowała. Maja Komorowska jest wdową, jej radością jest syn i czwórka wnuków Maja Komorowska straciła wielu bliskich, nie tylko rodziców, którzy zmarli w młodym wieku – ojciec miał 58 lat, ale też siostrę Magdalenę i brata bliźniaka. Śmierć młodszego o dwadzieścia minut Piotra – prawnika z wykształcenia, z pasji aktora amatora, który zagrał w wielu filmach, choć nie był tak znany jak siostra – bardzo przeżyła. „Nasze dzieciństwo i młodość zostaną ze mną do końca”, napisała w nekrologu. W 2014 roku, w wieku 78 lat, zmarł jej mąż. Aktorka wciąż jest aktywna, choć nie wykłada już w szkole teatralnej. Kilka lat temu w rozmowie powiedziała o sobie: "Mam szczęście. Wspaniały syn, wyjątkowa synowa i niezwykłe wnuki. Dzisiaj są już dorosłe. Mają swoje życie i mniej czasu spędzamy razem. Ale kiedy były małe, lubiły do mnie przychodzić. Mam bardzo dużo dobrych wspomnień. Chodziliśmy razem do Łazienek, karmiliśmy kaczki, był głuchy telefon, ciuciubabka, zabawa w pomidora itd. A dzisiaj? Kasia skończyła iberystykę, Zosia slawistykę, Jerzy studiuje filozofię po angielsku, a Janek amerykanistykę. Spotykamy się. Przyjaźnimy się. Myślę, że na tę przyjaźń wspólnie zapracowaliśmy" Czytaj również: Połączyła ich miłość do pomagania. Bohdana Smolenia i Joannę Kubisę rozdzieliła śmierć Korzystałam z książki Barbary Osterloff "Pejzaż. Rozmowy z Mają Komorowską dawne i nowe ", wyd. Instytut Teatralny, Warszawa, 2018. Ostatnia aktualizacja na VIVA Historie 28.12.2024 r.
Ma 87 lat, wciąż zachwyca formą i kocha ludzi. „Cieszę się, że o mnie nie zapomniano”, mówi Maja Komorowska
"Mam poczucie, że właściwie wszystko już powiedziałam..."
Maja Komorowska obchodzi dziś 87. urodziny. Ukończyła Wydział Lalkarski PWST w Krakowie, należała m.in. do prowadzonego przez Jerzego Grotowskiego Teatru 13 Rzędów w Opolu. Znamy ją z wielu wybitnych ról filmowych i teatralnych m.in. „Człowieku z żelaza” Wajdy, „Roku spokojnego słońca” Zanussiego, czy „Dekalogu I” Kieślowskiego. 2 marca 2020r. została uhonorowana Orłem za całokształt twórczości. Odczytując nazwisko aktorki, prezydent Polskiej Akademii Filmowej Dariusz Jabłoński powiedział, że jest to nagroda dla „wielkiej postaci sztuki i kina”. Publiczność powitała aktorkę owacją na stojąco. Poniżej przypominamy wywiad z Mają Komorowską, który ukazał się w „Urodzie Życia” 3/2018. [Ostatnia aktualizacja na VUŻ i Viva Historie 23.12.2024 r.] Wywiad z Mają Komorowską. Ma ponad 80 lat i ogromną radość życia Karolina Morelowska-Siluk: Prawie pół roku czekałam na to spotkanie... Maja Komorowska: To prawda. Podziwiam pani cierpliwość. Nie chciałam tego wywiadu, bo mam poczucie, że właściwie wszystko już powiedziałam. Oczywiście, zawsze zostaje coś jeszcze, czego nie odkryłam, czego nie napisałam, bo wciąż spotykam przecież nowych ludzi i wchodzę w nowe sytuacje. Ale jeśli chodzi o teatr, film, o moich mistrzów, warsztat, to naprawdę moja historia wydaje się opowiedziana. Zostawmy zatem pracę i porozmawiajmy o życiu. Kiedy obchodziła pani 80-lecie cała rzesza ludzi chciała okazać swoje oddanie, sympatię, wdzięczność. Pani urodziny zostały zorganizowane w kilku częściach. To panią zaskoczyło? Skala świętowania przekroczyła moją wyobraźnię. To było piękne, wzruszające, ale jednocześnie w jakimś sensie emocjonalnie mnie przerosło. Zwłaszcza ta wielokrotność uroczystości. Najpierw było Chrzęsne, urządzone przez Mazowiecki Instytut Kultury – ze wspaniałą wystawą moich zdjęć. Już następnego dnia – 11 grudnia – Akademia Teatralna i Instytut Teatralny wraz ze studentami obchodzili moje urodziny na Miodowej. A 8 stycznia Narodowy Instytut Audiowizualny poświęcił wieczór mnie i moim gościom. Byli: Krzysztof Zanussi, Agnieszka Glińska, Tadeusz Sobolewski i Wiesław Komasa. Ogromną niespodzianką był przyjazd na ten wieczór prezydenta Poznania, Jacka Jaśkowiaka. Po spotkaniu obejrzeliśmy wspólnie film „Rok spokojnego słońca”. Wielkim zaskoczeniem było także zorganizowane w Gdańsku w Teatrze Wybrzeże spotkanie po spektaklu „Mimo wszystko”. Ta nieoczekiwana uroczystość to pomysł prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza. I znowu tort, i znowu kwiaty, i znowu śpiewy… Jestem wdzięczna wszystkim, którzy wymyślili, organizowali, prowadzili te spotkania, i tym, którzy na nie przyszli. Wielu marzy o takim prezencie, sympatia i podziw na taką skalę, po tylu latach na scenie, to chyba dla aktora największe wyróżnienie. Oczywiście, cieszę się, że o mnie nie zapomniano. Ale mam świadomość, że to wszystko, co o sobie słyszę, to jest tylko część prawdy – ta, o której wspomina się przy takich okazjach. A w życiu są też sprawy, z których nie jesteśmy zadowoleni, które chcielibyśmy poprawić, o których nie możemy zapomnieć, bo są bolesne. I mnie to dotyczy. SPRAWDŹ TAKŻE: Przed śmiercią wystąpił dla górników, w domu poczuł się gorzej. Tak przyjaciele zapamiętali ostatnie chwile Krzysztofa Respondka Pisze pani o tym w swoim rozdziale książki Barbary Osterloff „Pejzaż. Rozmowy dawne i nowe z Mają Komorowską”. Tak, to były pierwsze urodziny, pierwsze święta Bożego Narodzenia bez Piotra – mojego brata bliźniaka. Wcześniej odszedł mój mąż, tuż przed nim moja młodsza siostra. Zresztą w ogóle ten ostatni czas to odejścia, pożegnania: Erwin Axer, Zygmunt Molik, Tadeusz Konwicki, Tadeusz Różewicz, Andrzej Łapicki, Gustaw Holoubek, Andrzej Wajda, Danuta Szaflarska, Wiesław Michnikowski, Janusz Głowacki, Grzegorz Miecugow, Władysław Kowalski, profesor Jerzy Kłoczowski, Zbigniew Osiński. Ta lista jest długa. Przecież jeszcze Lutkiewicz, Młynarski, Osiatyński… Na to nie można się przygotować. W „Pejzażu...” wspomina pani spotkania, które okazały się ostatnie… Kilka było takich historii. Pewnego styczniowego słonecznego dnia u szewca Kamińskiego na Nowym Świecie spotkałam Władysława Bartoszewskiego. Wpadł w pędzie, jak zawsze, i powiedział, że musi naprawić swoje trzewiki, bo dużo przed nim biegania, dużo spraw do załatwienia. Trzy miesiące później umarł. Kilka dni po śmierci mojego brata, synowa podarowała mi dwie książki Wiktora Osiatyńskiego. Przeczytałam je jednym tchem, bardzo mi pomogły. Wiedziałam, że Wiktor jest chory, bałam się przeszkadzać, ale chciałam podziękować. Zadzwoniłam, odebrała żona – Ewa Woydyłło – i powiedziała, że właśnie stracił przytomność... Wiem, że spotkania z ludźmi zawsze były i wciąż są dla pani bardzo ważne. Tak. Od dawna jeżdżę po całej Polsce. Rozmawiam z ludźmi, czytam poezję. Dzięki temu czuję się potrzebna. To daje energię do życia. Poza tym podczas takich spotkań tworzy się zupełnie inny rodzaj więzi niż ta, która powstaje między aktorem grającym rolę a widzem. I te więzi mają swój ciąg dalszy. To jest piękne. Widzi pani te koszyki pod choinką? Pełne kartek z życzeniami świątecznymi. Dostałam je między innymi od ludzi poznanych na tych spotkaniach. Każdemu chcę odpisać, więc śmieję się, że mniej więcej do świąt Wielkanocy odpisuję na życzenia bożonarodzeniowe, a potem przez kolejne kilka miesięcy na te wielkanocne. Cały rok w jakiś sposób towarzyszymy sobie. Na to wszystko, co pani robi, bo przecież cały czas gra pani w teatrze, potrzeba bardzo dużo siły. Skąd ją pani bierze? Myślę, że na to składa się wiele spraw. Najwcześniejsze dzieciństwo, dom z jego wartościami, ludzie, których spotykamy po drodze, praca, sytuacje trudne, które musimy przejść i dać sobie z nimi radę. Ważne jest też po prostu znalezienie sposobu na siebie – i w życiu, i w sztuce. Ktoś bliski powiedział mi kiedyś, że można sobie wyobrazić, iż na początku drogi dostajemy swoje karty i tymi kartami musimy grać. Najlepiej, jak potrafimy. I to jest to szukanie sposobu na siebie? Tak. Ktoś inny może mieć lepsze karty, ale to nie powinno osłabiać naszego starania. I jeszcze dobrze byłoby, gdyby z tej rozgrywanej partii płynęła radość. Staram się korzystać z tego, co dostałam. Ciągle uczę się cieszyć się tym, co jeszcze zostało, co jeszcze mnie czeka. I mieć ciągle nadzieję. Jak człowiek przestaje pragnąć, marzyć, to wszystko się rozwala, musi się źle skończyć. Jak pani to rozumie? Bardzo ważne jest dla mnie zdanie Wiktora Osiatyńskiego, że często nie można poprawić swojego myślenia, ale można poprawić czyny, to, co robimy. A to będzie miało wpływ na nasze myślenie. Osiatyński pisał też, że każdego dnia notuje, za co może być wdzięczny. Wierzę tak jak on, że każdego dnia można poprawiać to, co zrobiło się wczoraj. Kiedy się ma 80 lat, to intensywniej szuka się pomysłu na czas, jaki pozostał. Każdego wieczoru robię sobie szczegółowy plan – co mam do zrobienia następnego dnia. I staram się tego trzymać. Nawet jeśli mnie coś niepokoi, martwi, to realizowanie precyzyjnego planu krok po kroku przynosi uspokojenie. Kiedyś pani nie planowała? Chyba nie. Młodość gna, niesie nas myśl, że jeszcze wszystko przed nami. Na wszystko jest jeszcze czas. Młodość jest wyposażona w energię, w późniejszym wieku trzeba ją sobie znaleźć, wypracować. Właśnie porządkowanie i planowanie mi ją daje. Daje takie podpórki, których można się uchwycić. Czy zdarzyło się coś szczególnego w pani życiu, co miało wpływ na takie myślenie? Tak. Przeżyłam napad w windzie w moim domu na Muranowie. Pisałam już o tym. Nie chcę wdawać się w szczegóły. Trzykrotnie opis tego wypadku był umieszczany w moich książkach, ale za każdym razem ostatecznie go wycofywałam. Jedno, co mogę powiedzieć – nie wiedziałam, jak to się skończy, czy wyjdę z tego cało. Stanęło mi przed oczami całe moje życie. Nie to, co zrobiłam dobrego, ale to, co było złe. I pomyślałam sobie: „Jak to, to już...? To wszystko? To już koniec? To znaczy, że niczego już nie naprawię, nikogo nie przeproszę?”. Wtedy zrozumiałam, że to moje trwanie muszę jakoś uporządkować. Życzliwość, zaangażowanie i „Solidarność” Co jeszcze jest dla pani ważne? Życzliwość jest ważna. Szukanie więzi, budowanie wspólnot. Szczególnie dzisiaj jednoczenie się jest ważne – nawet w drobnych sprawach. Od wielu lat mam taki zwyczaj, że w bloku, w którym mieszkam, w windzie, wieszam życzenia świąteczne. Nigdy się pod nimi nie podpisałam. Długo byłam przekonana, że nikt nie wie, kto jest ich autorem. Ale pewnego roku, gdy wyjechałam do syna, który był ze swoją rodziną na placówce w Montrealu, po powrocie spotkała mnie sąsiadka i mówi: „Wyjechała pani na święta, tak? Bo nie było w tym roku życzeń w windzie. Moje dzieci zawsze na nie czekają”. Okazało się, że sąsiedzi wiedzą, że to ja wieszam kartki. Wierzę, że takie drobne gesty jednak coś znaczą, mają wpływ na codzienność. Tak jak zwyczajne „dzień dobry” powiedziane do kolejnej osoby z uśmiechem. Tak się jakoś rozjaśnia wtedy świat. Poczucie humoru, dystans to także coś, co rozjaśnia codzienność. Bez poczucia humoru, bez dystansu na pewno trudno jest żyć. W książce, o której wspominałam, „Pejzażu...”, opisałam taką historię, która do dzisiaj mnie rozśmiesza. To był tłusty czwartek. Jechałam gdzieś autobusem. Na jednym z przystanków wpadła młoda, ładna dziewczyna. Usiadła obok mnie i ni stąd, ni zowąd pyta głośno: „A ile pączków pani dzisiaj zjadła?”. Wydawało mi się, że wszyscy w autobusie uśmiechnęli się jednocześnie. Ucieszyłam się, tym bardziej że nie wiedziała, kim jestem. Zaprosiłam ją do teatru. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img7ASnT3-210aa4a.jpg" width="2405" height="1600" alt="Warszawa, 15.10.2019. Aktorka Maja Komorowska podczas uroczystego wieczoru, 15 bm. w Klubie Ksiêgarza z okazji przyznania Warszawskiej Premiery Literackiej Patrycji Do³owy za ksi¹¿kê sierpnia 2019 roku "Wróce, gdy bêdziesz spa³a". (ar/awol) PAP/Andrzej Rybczyñski" title="Maja Komorowska" /> Można panią spotkać w autobusie, w tramwaju, w metrze i można panią spotkać na manifestacjach, choćby tych w obronie sądów. Chce się pani jeszcze walczyć? Nigdy nie należałam do żadnej partii, ale byłam związana z Solidarnością. Jeździłam do internowanych. To byli wspaniali ludzie. Wielu z nich odeszło. We mnie na pewno została ta ich orientacja, ten ich kierunek myślenia, działania. Rozumiem, kto wygrał ostatnie wybory, szanuję wybór moich rodaków, ale na to, co dzieje się z sądami, nie mogę patrzeć spokojnie. Zresztą nie tylko z sądami. Zabierałam głos w sprawie reformy szkolnictwa, w sprawie Puszczy Białowieskiej, Muzeum II Wojny Światowej, w sprawie kultury – między innymi teatru wrocławskiego. Budzi się we mnie ogromny lęk o to, co stanie się dalej z naszą demokracją, z naszym podzielonym społeczeństwem. Boże, byłam przy tylu śmierciach, przy tylu odchodzeniach… Jak sobie człowiek naprawdę zda sprawę, jakie to życie jest w gruncie rzeczy krótkie, kruche, to wydaje się, że niemożliwe jest tak żyć. Obraz zburzonej Warszawy i ludzie maszerujący tymi samymi ulicami z faszyzującymi hasłami… Jasna Góra i agresywna pielgrzymka kibiców sportowych… Trudno uwierzyć, że człowiek nie chce się opamiętać… Telewizja, radio, gazety pełne złych słów… Boję się o przyszłość moich dzieci, moich wnuków. O nich myślę przede wszystkim. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Mają wyjątkowe imiona, jedna z nich chciała iść w jego ślady. Krzysztof Respondek dbał o prywatność córek I często pani o nich wspomina. Są dla pani największą siłą? Mam szczęście. Wspaniały syn, wyjątkowa synowa i niezwykłe wnuki. Dzisiaj są już dorosłe. Mają swoje życie i mniej czasu spędzamy razem. Ale kiedy były małe, lubiły do mnie przychodzić. Mam bardzo dużo dobrych wspomnień. Chodziliśmy razem do Łazienek, karmiliśmy kaczki, był głuchy telefon, ciuciubabka, zabawa w pomidora itd. A dzisiaj? Kasia skończyła iberystykę, Zosia slawistykę, Jerzy studiuje filozofię po angielsku, a Janek amerykanistykę. Spotykamy się. Właśnie wybieramy się wszyscy razem do opery. Przyjaźnimy się. Myślę, że na tę przyjaźń wspólnie zapracowaliśmy. Czyli Maja Komorowska czołgała się po dywanie, kiedy było trzeba? Oczywiście! Byłam też stewardesą albo pilotem. Moje wnuki lubiły podróżować samolotem. Budowaliśmy wspólnie latającą maszynę. One były pasażerami, a ja pełniłam funkcję załogi! Uczyłam je też, że słowa: proszę, dziękuję i przepraszam są najważniejsze i najpiękniejsze. Rodzina to bez wątpienia źródło mojej siły. A jakie jest źródło pani doskonałej formy fizycznej? Skąd moja forma? Nie wiem, bo mało o nią dbam. Nie ćwiczę regularnie, choć pewnie powinnam. Raz do roku wybieram się na dwutygodniowy obóz do Gąsek. Ten czas tam spędzony bardzo mi pomaga i działa na wiele miesięcy. Na pewno wpływ na moją kondycję mają lata ćwiczeń u Jerzego Grotowskiego. Sama z siebie bym tego nie robiła. A może najważniejsze są geny – to, na co nie mamy wpływu. Śmieję się, że moje ciało jeszcze nie rozumie, że jestem stara. Czasami mu tłumaczę, że to już. Że starość nadeszła. Nie wiem, co będzie dalej. Zawsze sięgałam myślami tylko do osiemdziesiątki... „Starość… Jak mi się to przytrafiło…” – mówię w sztuce „Mimo wszystko” do Wiesia Komasy. Kiedy się ma 80 lat, to intensywniej szuka się pomysłu na czas, jaki pozostał. Wstęp do tekstu został przeredagowany 23.12.2023 roku.
82-letnia Maja Komorowska zachwyca formą i figurą. Aktorka pokazała zdjęcia z plaży
Wiele młodszych koleżanek mogłoby pozazdrościć Mai Komorowskiej talentu, ról, nagród, ale i formy! Okazuje się, że 82-letnia aktorka uhonorowana w tym roku Orłem 2020 za całokształt dokonań, trenuje od czasu do czasu. Dla gwiazdy ważny jest ruch nawet podczas odpoczynku nad morzem… Maja Komorowska na plaży – zdjęcia W ostatni piątek aktorka dodała na swoje media społecznościowe galerię zdjęć wykonanych nad polskim morzem. „Przy tym wielkim niepokoju, jaki nam towarzyszy, czas nad morzem mobilizuje. Trzeba zebrać energię na rok, który nie będzie łatwy. Jutro Warszawa. Dziękuję Małgosi za zdjęcia!”, napisała pod nimi Maja Komorowska. Zaskoczeni piękną figurą i energią gwiazdy fani komplementowali ją bez końca. „Powaliło mnie, jesteś cudowna mobilizujesz!”; „Co za nogi, boskie!”; „Absolutnie wspaniała Pani Profesor. Promienieje pięknem zewnętrznym i wewnętrznym." – to tylko niektóre z wpisów, które znaleźliśmy pod zdjęciami. Przypomnijmy, że w jednym z wywiadów Maja Komorowska zdradziła, skąd bierze siłę. "Myślę, że na to składa się wiele spraw. Najwcześniejsze dzieciństwo, dom z jego wartościami, ludzie, których spotykamy po drodze, praca, sytuacje trudne, które musimy przejść i dać sobie z nimi radę. Ważne jest też po prostu znalezienie sposobu na siebie – i w życiu, i w sztuce. Ktoś bliski powiedział mi kiedyś, że można sobie wyobrazić, iż na początku drogi dostajemy swoje karty i tymi kartami musimy grać. Najlepiej, jak potrafimy", mówiła gwiazda w Urodzie Życia dodając, że ważne są dla niej też życzliwość i poczucie humoru. Poniższe zdjęcia zasługują na dalszą uwagę, oklaski i – mamy nadzieję – będą inspiracją dla innych. Pani Maju, nieustannie uwielbiamy za wszystko! Przy tym wielkim niepokoju, jaki nam towarzyszy, czas nad morzem mobilizuje. Trzeba zebrać energię na rok, który nie będzie łatwy. Jutro Warszawa. Dziękuję Małgosi za zdjęcia! Opublikowany przez Maję Komorowską Piątek, 31 lipca 2020
Wyjątkowa zbiórka w szczytnym celu. Trwa 45. kwesta na Starych Powązkach w Warszawie
Znani i lubiani kontynuują piękną tradycję, jaką jest kwesta na rzecz Starych Powązek. W tym roku celem jest dokończenie prac w Alei Katakumbowej, w tym konserwacja dwudziestu nagrobków, stojących wzdłuż alei łączącej Bramę Św. Honoraty z Katakumbami. „Jak wchodzimy na Powązki, widzimy miejsca, gdzie są odświeżone groby, ale tych, które chciałoby się odświeżyć jest jeszcze wiele”, powiedział Jerzy Kisielewski, wiceprzewodniczący Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami im. Jerzego Waldorffa, w rozmowie z Radiem Kolor. Do realizacji tego celu niezbędne jest uzbieranie około 850 tysięcy złotych. Kwesty odbywają się w wielu miastach Polski. Datki mieszkańców, a także dodatkowe środki, pozyskane z budżetów miasta oraz darowizn osób i instytucji prywatnych, pozwalają na konserwację i renowację zabytków cmentarnych. W Warszawie odnowiono już 1460 nagrobków i kaplic. Jak co roku, w kweście na Starych Powązkach w Warszawie biorą udział wyjątkowi wolontariusze, znani nam ze świata kultury, sztuki, czy polityki – w tym Maja Komorowska, Emilia Krakowska, Artur Barciś, Karol Strasburger, Marta Lipińska, Tomasz Sianecki, Magdalena Zawadzka, czy Beata Tadla. Tegoroczna kwesta na Starych Powązkach potrwa do niedzieli.
Akcja Żonkile uczci 75. rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim
Dziś 19 kwietnia przypada 75. rocznica wybuchu powstania w getcie warszawskim, największego zbrojnego zrywu Żydów podczas II wojny światowej, a zarazem pierwszego powstania miejskiego w okupowanej Europie. Tego dnia Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN już po raz szósty organizuje akcję edukacyjną Żonkile, w ramach której rekordowa dotychczas liczba prawie 2000 wolontariuszy będzie rozdawać na ulicach Warszawy papierowe żonkile do przypinania - symbol pamięci o powstaniu w getcie. Dlaczego żonkile? Żółte kwiaty związane się z postacią Marka Edelmana, ostatniego dowódcy Żydowskiej Organizacji Bojowej, która razem z Żydowskim Związkiem Wojskowym zorganizowała powstanie. Edelman był jednym z nielicznych ocalałych walczących i po wojnie, w rocznice powstania, składał pod Pomnikiem Bohaterów Getta bukiet żonkili. W tym roku do grona ambasadorów akcji dołączyli: Maja Komorowska, Katarzyna Nosowska, Zofia Wichłacz, Radzimir Dębski (JIMEK) i Dawid Ogrodnik. Niech łączy nas pamięć „Tylko pielęgnując pamięć o przeszłości możemy zagwarantować sobie bezpieczne schronienie przed powielaniem tragicznych doświadczeń, które stały się udziałem naszych przodków”, opowiada o akcji Żonkile Katarzyna Nosowska. Aktorka Zofia Wichłacz przyznaje zaś: „Urodziłam się na Muranowie, tutaj wychowałam się i dorastałam. Losy tej dzielnicy są dla mnie szczególnie ważne. Mam poczucie, że dzięki akcji Żonkile historia ta może dotrzeć do jeszcze większej liczby ludzi”. A my podpisujemy się pod apelem dyrektora Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, profesora Dariusza Stoli: „Niech łączy nas pamięć”.