Córka Pawła Adamowicz udzieliła wywiadu 5 lat po śmierci taty. „To była ogromna trauma. I to jeszcze publiczna”
Antonina Adamowicz opowiedziała o czasie żałoby i swojej przyszłości
Gdy straciła tatę, miała 15 lat. Dziś Antonina Adamowicz to studentka drugiego roku politologii. Córka Pawła Adamowicza dość dokładnie potrafi określić, co chce robić w przyszłości. A jak zapamięta ostatnich pięć lat? Czas żałoby był dla niej bardzo trudny. Jakim tatą był Paweł Adamowicz? Wspomnienia córki W piątą rocznicę śmierci prezydenta Gdańska, Antonina Adamowicz udzieliła wywiadu stacji RMF FM. Na jej stronie internetowej czytamy między innymi o tym, jaką relację mieli córka i tata. „To był bardzo obecny tata, jak na to, że często fizycznie nie mógł być obecny. Nawet jak go nie było, bo był w delegacji, dużo rozmawialiśmy przez telefon. Spędzaliśmy dużo czasu aktywnie. Robiliśmy coś razem, układaliśmy puzzle, graliśmy w gry, rozmawialiśmy. Mój tata bardzo lubił edukować ludzi. Lubił ze mną prowadzić prowokacyjne rozmowy i jak czegoś nie rozumiałam, nie tłumaczył mi tego od razu, tylko np. dawał mi słownik wyrazów obcych. Wtedy mi się to nie podobało, ale pewnie uczyło mnie wytrwałości”, opowiada Antonina. Przyznaje też, że tematami ich dyskusji była polityka, wolontariat, książki i filmy. „Tak naprawdę tata był też bardzo dobrym słuchaczem. Zmarł 5 lat temu. Wtedy miałam 15 lat, więc byłam dzieckiem. To był też inny typ relacji niż ta, jaką teraz moglibyśmy mieć, ale po prostu potrafił słuchać, jak godzinami opowiadałam o serialu, który akurat mi się podoba. Te rozmowy były bardzo naturalne i czułam, że mam w nim oparcie i dobrego przyjaciela”, dodała. Zobacz też: Izabela Janachowska odchodzi z Tańca z gwiazdami. „Dziękuję stacji za zrozumienie i wsparcie”. Jakie były powody jej decyzji? Paweł Adamowicz z żoną i córkami, 2014 Antonina Adamowicz o planach na przyszłość i żałobie 13 stycznia 2019 roku na scenę gdańskiego finału WOŚP wtargnął mężczyzna z ostrym narzędziem w ręku. Niestety cios, który zadał nim Pawłowi Adamowiczowi, okazał się śmiertelny. Polityk zmarł następnego dnia. Jak o tych przerażających wydarzeniach dowiedziała się starsza z jego córek? „W sumie nie za bardzo ten dzień pamiętam. Byłam za granicą. To była po prostu jedna wielka niewiedza i oczekiwanie na to, co się stanie, bo nie wiedzieliśmy praktycznie nic. Wiedzieliśmy jakieś tam urywki z mediów, ale też mieliśmy jakieś informacje przekazywane od rodziny, ale oni tak naprawdę nie wiedzieli zbyt wiele. Potem byliśmy w samolocie przez wiele godzin, bo byliśmy wcześniej w Stanach Zjednoczonych. To były najgorsze dni, najtrudniejsze dni mojego życia. Więc wydaje mi się, że moja psychika chyba na razie nie jest w stanie jeszcze tego tak naprawdę do końca ogarnąć”, przyznała dla RMF FM. Magdalena Adamowicz, Antonina Adamowicz, 2021, Gdańsk Czy pięć lat po śmierci czuje, że może żyć normalnie? Na pewno jest mi o wiele łatwiej teraz niż rok czy dwa lata po śmierci taty. […] I teraz już nie jest tak, że ja codziennie płaczę z powodu śmierci taty, ale na pewno codziennie o nim myślę. Pamiętam i często za nim tęsknię, ale zdecydowanie jestem w stanie żyć normalnie. Jestem po prostu normalną 20-latką. Mogę żyć spokojnie. Niestety to nie są rzeczy, które przychodzą same. To są lata pracy nad sobą, terapii, bo mimo wszystko to była ogromna trauma i jeszcze publiczna, co nie pomagało temu wszystkiemu”, przeczytaliśmy. Na co dzień Antonina Adamowicz jest studentką politologii – swojej największej pasji. Drugi rok nauki to dla niej czas, w którym może pogłębiać swoje zainteresowania i wiedzę. A jako kto będzie pracować już za kilka lat? „Wiem, że będę robiła coś związanego z polityką w moim życiu, ale niekoniecznie to będzie dosłownie bycie politykiem w Sejmie czy w samorządzie”, powiedziała córka Pawła i Magdaleny Adamowiczów. Magdalena Adamowicz z córkami, Trójmiasto, 2024 Paweł Adamowicz we wspomnieniach żony Przy okazji 5. rocznicy śmierci żona prezydenta Gdańska zdecydowała się na wpis na swoim Facebooku. Chciała tam napisać jak najwięcej o miłości i dumie z córek. „Dziś Twoja największa miłość, nasze córki Pawle, dorastają. Są dobre, szanują innych ludzi, są otwarte, mądre i piękne. Są dokładnie takie, jak razem sobie wymarzyliśmy i robiliśmy wszystko, żeby tak je wychować. To już długie pięć lat jak zostałyśmy bez Ciebie. Ale nasze córki przy każdej rozterce, każdej ważnej decyzji zawsze mnie pytają, jak Ty byś im doradził. Staram się im odpowiadać, jak potrafię najlepiej, pewnie nie tak dobrze, jak Ty byś im radził, ale jednego możesz być pewien: miłości do naszych córek mam za nas dwoje. Możesz, Pawle, być z naszych córek bardzo dumny”, czytamy między innymi. Dla wdowy po polityku ostatnie pół dekady też było wyjątkowo trudne… „Twój uśmiech, o którym nigdy nie zapomnę, uratował też mnie. W najgorszych chwilach przez te długie pięć lat, żeby nie zwariować z bólu, w wyobraźni patrzyłam Ci w oczy i przypominałam sobie Twój uśmiech. Wiedziałam, że on ma trwać, że nigdy byś nie chciał, żeby zawładnęła mną nienawiść za to, co ten świat Tobie i nam wyrządził”, napisała Magdalena Adamowicz. Zobacz też: „Dzięki Kubie odzyskałam kobiecość”... Oto historia miłości Moniki Kuszyńskiej i Jakuba Raczyńskiego. Dziś 44. urodziny piosenkarki Pełny post publikujemy poniżej. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="614" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fadamowicz.magdalena%2Fposts%2Fpfbid0mDKjjpAvP3GFcU1kLjjQy2vmHhqA9fE12Jp9PiWW9ArZzwQHZfkP7Vxm41Vgk6FRl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500">
Zabójca Pawła Adamowicza napisał list do jego żony. Nam ujawniła jego treść!
„Każda strata jest bolesna, ale strata ukochanego partnera... Tego się nie da opisać”
To będą kolejne święta bez wspaniałego ojca i męża. „Teraz, za kilka dni podczas Wigilii, też będziemy przeżywać jego nieobecność. I fakt, że nie pośpiewamy kolęd, nie przełamiemy się opłatkiem”, mówi Magdalena Adamowi. Rodzinie Pawła Adamowicza wciąż trudno jest się pogodzić z tamtymi wydarzeniami. ,,Chociaż w styczniu minie już 3 lata, ja ciągle to przeżywam. A dla znajomych kobiet, których mężowie też niedawno odeszli, stałam się pomocą w przejściu żałoby", zwierza się Magdalena Adamowicz w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Wdowa po prezydencie Gdańska zdradziła, że człowiek, który pozbawił jej męża życia napisał do niej list. Co w nim napisał? Jak dziś wygląda życie Magdaleny Adamowicz i jej córek? Magdalena Adamowicz w wywiadzie dla VIVA.PL - Człowiek, który pozbawił Pani męża życia, po prawie trzech latach będzie miał proces. Co Pani teraz czuje? Na pewno mam poczucie ulgi, że w końcu sprawa trafiła do sądu. Po bardzo długim czasie, chociaż nie było tu żadnych wątpliwości. Wszystko stało się na oczach ludzi i kamer i było dokładnie wiadomo, kto tego dokonał i w jakich okolicznościach. Zastanawiam się więc, dlaczego tak długo to trwało. - Myśli Pani, że było to zabójstwo na tle politycznym? Nie potrafię tego jednoznacznie ocenić. To na pewno będzie musiał rozstrzygnąć sąd, ale ja wierzę w sprawiedliwość Wiem, że sędziom jest bardzo trudno dzisiaj pracować przy tak dużej nagonce politycznej, ale starają się wykazywać prawdę, kiedy na przykład łamana jest Konstytucja.. - I to właśnie przyniosłoby Pani ulgę? Tak, poznanie prawdy jest dla mnie ważne. Nie chodzi mi o zemstę czy karę. - Wybaczyła Pani temu człowiekowi? Nie. Ale nie czuję do niego nienawiści, a to dwie różne sprawy. - Podobno wysłał do Pani list z przeprosinami. Rzeczywiście, był list. Ja go przeczytałam, a potem schowałam gdzieś głęboko, nie pokazując nawet nikomu z mojej rodziny. Nie chciałam, żeby to jeszcze raz przeżywali. Teraz jednak do niego sięgnęłam, bo starsza córka mnie o to poprosiła. I wie Pani? Nie ma tam słowa przepraszam, nie był to list z przeprosinami. To bardzo dziwny list. Zobacz też: „Gdy przyjechałyśmy, Paweł już nie żył. Nawet nie pamiętam, jak dojechałam do szpitala” - Skoro nie przeprasza, to o czym pisze? Że mąż był dobrym człowiekiem.. - Kiedy to było? Napisał ten list i wysłał go już ponad rok temu. Nie rozszyfrowałam, w co ten człowiek gra. Zwłaszcza, że matka Stefana W. wypowiadała się rok temu, że to oni są ofiarami i że na nich trwa nagonka. Zresztą można te wyznania znaleźć w prawicowych mediach, a zwłaszcza w lokalnych portalach trójmiejskich. - Będzie Pani obecna na tym procesie? Będę, jako oskarżyciel posiłkowy, chociaż jeszcze nie dostaliśmy aktu oskarżenia. Tylko takie bezpośrednie zaangażowanie pozwoli mi na to, żeby zrozumieć, co się stało, dotrzeć do sedna tej sprawy. To na pewno nie będzie łatwe, bo ja do tej pory jeszcze nie byłam w stanie przeczytać wszystkich tomów akt. Najbardziej wstrząsnął mną opis, jak Stefan W. przygotowywał się do tej zbrodni. - Kiedy tak naprawdę do Pani dotarło, że męża już nie ma? Gdy przyleciałam z Ameryki i zobaczyłam go w szpitalu. On już wtedy nie żył. To dla mnie był szok. A drugi, trochę później, już po kremacji. Wtedy doszło do mnie, że był, ale go już nie ma. Cudowny mąż, cudowny ojciec... Teraz, za kilka dni podczas Wigilii, też będziemy przeżywać jego nieobecność. I fakt, że nie pośpiewamy kolęd, nie przełamiemy się opłatkiem i Paweł nie zatańczy z Antoniną Poloneza, bo zawsze otwierał studniówkę w jej szkole. Marzył, żeby zaprowadzić córki do ołtarza. Tego już nie będzie. - Mówiła Pani o tym w telewizji, nie mogąc opanować łez. Nie można się przyzwyczaić do nieobecności bliskiego człowieka? Nie można, to cały czas tkwi we mnie. Nawet takie domowe sprawy, którymi zajmowaliśmy się razem, albo przy zakupach, gdy kupowałam jedzenie, jakie Paweł lubił. A teraz biorę w sklepie do ręki coś, co by sprawiło mu przyjemność i myślę: Przecież jego już nie ma. To głównie ja zajmowałam się zakupami, bo mąż nie miał przecież na to czasu. To ja kupowałam mu garnitury, uwielbiałam odwiedzać męskie sklepy z odzieżą, mając nadzieję, że znajdę coś dla wysokiego mężczyzny. Bo Paweł miał 196 centymetrów wzrostu i trudno było kupić coś na jego rozmiar. Nawet po jego śmierci łapałam się na tym, że widząc fajny garnitur, myślałam: Kupię, bo Pawłowi będzie w tym do twarzy. Już nie będzie, już niczego nie potrzebuje. Nie będzie też niedzielnych śniadań, które on przyrządzał. A córki mówiły, że tata robi najpyszniejszą jajecznicę na świecie. Tylko w niedziele miał czas, żeby z nami usiąść do stołu, i to też nie zawsze. Chociaż w styczniu minie już 3 lata, ja ciągle to przeżywam. A dla znajomych kobiet, których mężowie też niedawno odeszli, stałam się pomocą w przejściu żałoby. One wiedzą, że ja je rozumiem. Każda strata jest bolesna, ale strata ukochanego partnera... Tego się nie da opisać. I to jeszcze strata poniesiona w takich okolicznościach. Przecież Paweł był na służbie, był w pracy, dookoła znajdowali się ludzie. Tłumaczę jednak moim dziewczynom, że z losem trudno dyskutować, trzeba się z nim pogodzić i iść dalej. Po jakimś czasie wyczytałam w Internecie, że Paweł żyje i ukrywa się za granicą. Kiedy to zobaczyłam, myślałam, że zemdleję. Długo nie mogłam dojść do siebie. I ciągle jest to dla mnie bardzo trudne. Teraz mogę już o tym mówić, ale był czas, kiedy miałam wielkie opory przed tym i nie mogłam się przełamać. - To, co się stało, wszystkich wprawiło w szok i niedowierzanie. Nie wierzyliśmy w to, co się dzieje, a przecież widzieliśmy to na własne oczy. Ja również nie mogłam uwierzyć. Nawet nie zdążyłam się z Pawłem pożegnać, ani niczego omówić. Mieliśmy wspólne plany i marzenia, których niestety, nie spełnimy. Teraz wiem, że nic nie jest dane raz na zawsze. - Córki na pewno bardzo ciężko to wszystko przechodzą. Bardzo. Antonina w tym roku szkolnym będzie zdawać maturę, więc jest zajęta nauką. Niedługo będzie miała studniówkę, na której miała zatańczyć z Pawłem. Tereska ma dopiero 11 lat i ona także bardzo potrzebuje ojca, rozmów z nim, przytulania, jego ciepła i wsparcia. Ojciec w życiu każdej młodej kobiety jest bardzo ważną osobą, buduje jej poczucie wartości, daje siłę i szacunek. - Próbują to wszystko zrozumieć? Starsza tak, ale Teresa podchodzi do straty ojca jakoś inaczej. Jest z nas wszystkich najdzielniejsza. Miała 8 lat, gdy Paweł został zamordowany. Myślałam, że się z tym pogodziła, ale nawet niedawno trochę płakała i powiedziała, że płacze za tatą. "Jak za tatą, to płacz kochanie, płacz" - odparłam. A ona na to: A wiesz mamo, dlaczego ja tak rzadko płaczę za tatą? Bo zawsze gdy płaczę i go wspominam, to ty się wzruszasz i teżpłaczesz, , i kto ma wtedy mnie pocieszyć? Jest bardzo dojrzała jak na swój wiek. Sprawdź też: Co robią dziś córki Pawła Adamowicza? Dla Antoniny i Teresy to nie były łatwe 2 lata - Dobrze, że ma Pani blisko swoje córki. Są takie kochane i dają mi dużo wsparcia. Wiem, że muszę dla nich żyć. Nie mogę się poddawać, muszę być silna. Bardzo się wzajemnie wspieramy. - Jakie były te trzy lata dla Pani? Jak mgnienie oka. Dziwię się, że tak szybko minęły. Zresztą to był chyba najbardziej intensywny okres w moim życiu. Po pierwsze musiałam być nie tylko matką, ale i ojcem, wszystkie decyzje spadły na mnie, a wcześniej omawialiśmy je razem z Pawłem i decydowaliśmy razem. W tym osamotnieniu cały czas się zastanawiałam i zastanawiam, czego on by chciał, jak on by zareagował, jaką on by podjął decyzję i co by mi powiedział. Bo Paweł był moim wielkim przyjacielem. Bardzo się kochaliśmy, ale też obdarzaliśmy siebie ogromną przyjaźnią i zaufaniem. Doradzaliśmy sobie wzajemnie. Nie mieliśmy nawet czasu, żeby się pokłócić, bo mąż tak dużo pracował, a gdy wracał do domu, starałam się dać mu spokój i nie męczyć go drobiazgami. Zresztą ja też miałam zawodowo dużo na głowie. Dwie uczelnie, organizacja całego domu. A po śmierci Pawła doszły mi jeszcze inne obowiązki - zaangażowanie w politykę, Parlament. - Pani działalność w Parlamencie Europejskim to też forma terapii, oderwania myśli od tego, co się stało? Na pewno duże zaangażowanie w pracę pozwala mi mniej na rozmyślanie o tych tragicznych wydarzeniach. Ale myśmy po pogrzebie jeszcze wyjechały do Stanów, żeby się odciąć od całej nagonki. Najpierw wszyscy mówili: Stop z hejtem, stop z nienawiścią, Polacy muszą coś zmienić i się zjednoczyć, a po kilku dniach okazało się, że ta lekcja nic nie dała i że jest jeszcze gorzej. Jedni zaczęli obwiniać drugich. A ja chciałam podejść do tego z dystansem i dlatego musiałam przemyśleć to, będąc daleko stąd. Kiedy pojawiła się propozycja mojej działalności w Parlamencie Europejskim i związany z tym bardzo intensywny okres, spotkania z ludźmi, sprawiły, że w dzień tak mocno angażowałam się w tę pracę, że wieczorem byłam już bardzo zmęczona. Wie pani, co nas nie zabije, to nas wzmocni. Teraz wydaje mi się, że już mało co może mnie w życiu zaskoczyć. - Kto teraz jest przy Pani? Kto pomaga Pani psychicznie oprócz córek? Na pewno moi rodzice. Mam też dobry kontakt z teściami. Właściwie miałam, bo teść niedawno odszedł. Ale teściową oboje z jej synem Piotrem staramy się opiekować, codziennie do niej dzwonię, jest dla mnie jak druga matka. Nigdy nie myślałam, że obcych ludzi można tak pokochać, jak swoich dziadków czy rodziców. Teściowa jest coraz słabsza, ale czuwa i modli się za nas, wysyłając nam dobre myśli. Podobnie zresztą jak moi rodzice. Moja mama to silna kobieta. Babcia też taka była, przeżyła Oświęcim. Nasz dom był domem silnych kobiet, które wiele w życiu przeszły, ale to je tylko zahartowało. Mam też grono kilku bliskich przyjaciół. No i trafiłam na dobrych współpracowników - w biurze tutaj i w Parlamencie. Tworzymy zgraną grupę. Staramy się, żeby śmierć Pawła nie poszła na marne. Obnażamy mechanizmy nakręcające mowę nienawiści i manipulacji, wskazujemy na fake newsy, pokazując, jak łatwo jest człowieka zdyskredytować. I to główny nurt mojej działalności w Parlamencie Europejskim. Ale instytucje spoza Parlamentu też zapraszają mnie jako eksperta od wzmacniania niezależnych mediów, dziennikarzy śledczych i aktywistów, którzy patrzą władzy na ręce. Nie tylko w Polsce jest z tym ciężko, mamy różne sytuacje z Malty, ze Słowenii, gdzie dochodziło do morderstw dziennikarzy. A przecież tylko rzetelna i prawdziwa wiedza o świecie, w jakim żyjemy, pozwoli utrzymać demokrację. - Pani Magdaleno, proszę powiedzieć mi, ile czasu trwa żałoba. Niektórzy twierdzą, że całe życie. O stracie na pewno nie można zapomnieć, ale teraz, po trzech latach, jest już mi łatwiej o niej mówić. To nie tak, że można zapomnieć, albo można przestać kochać - nawet tu mam portret Pawła przed oczami - ale pamięć podpowiada mi dobre wspomnienia. A gdy kładę się spać, rozmawiam z Pawłem, prosząc: Zajmij się tym, czy tamtym, i dziękując mu za jego wsparcie. Czasem mój mąż mi się śni i mówię sobie: Przecież jest, przecież wrócił. A jednocześnie wiem, że go nie ma. - Czuje Pani, że mąż Panią chroni? Wierzę, że on nad nami czuwa i mnie wzmacnia. Myślę, że gdy zacznie się proces, ruszy znowu fala hejtu i będę musiała być jeszcze silniejsza. - Jaki wyrok by Panią usatysfakcjonował? Nie myślę o wyroku. Dla mnie jest on nieistotny. Chcę się tylko dowiedzieć, kto za tym wszystkim stoi i dlaczego akurat Paweł został wybrany na ofiarę. A żadna kara niczego nie zmieni, naprawdę. - Widzi Pani dla siebie jakąś szansę na normalne życie? Uczę się żyć na nowo, inaczej. Już nigdy nic nie będzie tak samo jak przedtem. Tłumaczę córkom, że nie zostałyśmy skazane na wieczny smutek. Mamy prawo do radości i uśmiechu. Po tym co przeszłyśmy i doświadczyłyśmy, jak kruche jest życie, nawet najdrobniejsze rzeczy dają nam radość. Mamy w sobie wiele optymizmu i wiarę, że po burzy przychodzi słońce. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Przeczytaj: Magdalena Adamowicz wspomina zmarłego męża w dniu jego urodzin. Wzruszające słowa...
Magdalena Adamowicz poruszająco o rocznicy śmierci męża
„Boję się, że na nowo wybuchnie w nas ból i tęsknota”
To dla żony Pawła Adamowicza trudny czas. Prezydent Gdańska rok temu został zamordowany podczas finału WOŚP. Magdalena Adamowicz wciąż wraca do tragicznych wydarzeń. W poście na Instagramie podzieliła się z internautami poruszającym wpisem... Magdalena Adamowicz o najtrudniejszym czasie Wciąż czuje się jego żoną. Nosi obrączkę, a obrączkę męża włożyła na szyję zaraz po jego śmierci. Emocje wciąż są żywe. W niedzielę odbędzie się 28 finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Magdalena Adamowicz zdaje sobie sprawę, że dla jej bliskich będzie to najtrudniejszy czas. „Nadchodzi najtrudniejszy czas – dla Tuni, Tereski, dla mnie i rodziny Pawła. Boję się, że na nowo wybuchnie w nas ból i tęsknota, nad którymi pomału uczyliśmy się panować. Mówię o tym głośno i wyraźnie – żebyśmy wszyscy wreszcie zrozumieli, że nienawiść polityczna, czyli ta najgłupsza z możliwych, przynosi najtragiczniejsze ofiary” Niedawno w rozmowie z Dzień Dobry TVN przyznała, że ten rok minął jej bardzo szybko. „To był wyjątkowy rok. W zasadzie pierwszy tydzień Nowego Roku był wspaniałym rozpoczęciem. Zapowiadał się bardzo optymistycznie. Drugi tydzień przyniósł już tragiczne wydarzenia dla mnie i mojej rodziny”, mówiła. Magdalena Adamowicz o tęsknocie i stracie w wywiadzie VIVY! Magdalena Adamowicz o ostatnich miesiącach życia, swojej misji i stracie ukochanego męża opowiedziała niedawno Krystynie Pytlakowskiej. Trudno sobie wyobrazić jej cierpienie. Jak dowiedziała się o tragedii? ,,Moja siostrzenica, płacząc, że wujka jakiś wariat dźgnął scyzorykiem. Za chwilę zatelefonował współpracownik męża, mówił, że już jadą karetki. Zaczęłam krzyczeć: »Ratujcie go, ratujcie!«. Córki płakały. Powiedziałam, że tatuś został ranny i musimy się modlić”, mówiła Magdalena Adamowicz. Trzynastego stycznia minie rok od tragicznej śmierci Pani Męża. Boli już trochę mniej? Nie, mam ważenie, że bardziej. I ciągle mi się wydaje to takie nierealne. Ciągle myślę, że on tu z nami jest i że to się w ogóle nie stało. Usunęła Pani z łazienki Jego szczoteczkę do zębów? Mam w szafce aparat męża wyrównujący zgryz, jego wszystkie perfumy i kapcie. Część garniturów i kurtek oddałam, ale zostawiłam jeden, który nosił podczas wyjątkowych uroczystości. Został też frak, smoking, jego ulubione buty i większość koszul… Szukam kogoś, kto z tych jego koszul uszyłby mi patchworkową narzutę na łóżko i poduszeczki. Są bardzo ładne, pastelowe i będą nam go przypominały. Wspominała Pani, że Pani i córki spałyście z koszulą Męża, żeby czuć Jego zapach, jakby obecność… To prawda. A Antonina ciągle śpi w jego górach od piżam. Nosi też swetry Pawła. Jest bardzo sentymentalna. Niedawno u moich rodziców wyszperała moją koszulę z liceum i stwierdziła, że jest świetna i że dzisiaj może w niej chodzić. Mówi: „Szkoda, że nie mam nic po tacie z tamtych czasów”. Antonina docenia takie rzeczy. Niedawno mówię: „Może kupimy jakieś buty i sukienkę na galę”. Odpowiedziała: „Nie mam takiej potrzeby. Ta jedna czarna mi wystarczy”. Jest w tym bardzo podobna do Pawła. Wygląda Pani na trochę zmęczoną. Tak, bo w ostatnim miesiącu byłam w 11 miejscach w Europie. W Salzburgu i Wiedniu na ogromnej gali, którą organizowało Stowarzyszenie Miast i Regionów Europy, a ja miałam tam główny występ zaraz po przemówieniu pani Ursuli von der Leyen pokazanym na wideo. Na sali 600 osób, a ja jestem głównym mówcą na żywo i uczestnikiem panelu! Nic dziwnego, że się trochę denerwowałam. Ale powiedziałam sobie: „Adamowicz, musisz pokazać, że potrafisz”. Wcześniej byłam w Atenach na Forum Demokracji, w Warszawie, Łodzi, w Krakowie i Frankenthalu, a potem we Frankfurcie, gdzie spotkałam Olgę Tokarczuk. Tam na Międzynarodowych Targach Książki prezes ICORN – Międzynarodowej Sieci Miast Schronienia dla Prześladowanych Uchodźców-Twórców ogłosił, że organizacja ta wspólnie z Komitetem Regionów UE ustanawiają Międzynarodową Nagrodę imienia Pawła Adamowicza dla osób i instytucji pomagających uchodźcom, którzy są twórcami. Zależało im na mojej obecności, bo Paweł był tam aktywny, a Gdańsk jest drugim zrzeszonym u nich miastem w Polsce, które miało program pomocy i przyjmowania tego typu osób. Już wcześniej pisali do mnie, że chcą utworzyć międzynarodową nagrodę imienia Pawła. Wzruszyłam się. Poleciałam też na jeden dzień do Madrytu, a na drugi dzień do Oviedo. I tam przyleciały do mnie córki. (...) Wierzy Pani w Boga, wiara pomaga? Jestem wierząca, więc uważam, że z utratą cielesności fizycznej życie się nie kończy i gdzieś dalej istnieje. Choć nie wiem, w jakiej postaci. Rozmawiała Pani z Pawłem o śmierci? O tak, rozmawialiśmy, ale w sposób trochę żartobliwy. Zawsze w Święto Zmarłych po wizycie na cmentarzu siadaliśmy przy stole i mówiliśmy, gdzie kto chce być pochowany i jak. Pamiętam też takie rozmowy w moim domu, gdy babcia mówiła: „A co, już chcesz mnie chować?”. A ja na to: „Babciu, jesteś elegancka i bardzo wymagająca, więc muszę wiedzieć, czy chcesz mieć nagrobek z zielonego marmuru, czy z czarnego granitu”.
Jak Magdalena Adamowicz łączyła życie zawodowe z prywatnym?
Magdalena Adamowicz zawsze była kobietą aktywną. W naszym materiale wideo, zdradziła, że był moment, że pracowała aż na czterech etatach! Po śmierci swojego męża, Pawła, rzuciła się w wir pracy. Obecnie mieszka w Brukseli, gdzie stara się na nowo ułożyć swoje życie. Pomagają jej w tym dwie córki, którym poświęca każdą wolną chwilę. W naszym wywiadzie wspominała miłość męża: „Była przyjacielska, była serdeczna. My nawet nie mieliśmy czasu, żeby się kłócić i bardzo się we czwórkę przyjaźniliśmy. Mogliśmy sobie wszystko powiedzieć. Paweł nie obarczał mnie swoimi urzędowymi problemami. Czasem nawet byłam zła, gdy przeczytałam coś, o czym mi nie powiedział. Odpowiadał: Kochanie, nie chciałem cię denerwować. Częściej opowiadał o przypadkowo spotkanych ludziach, o ich losach i jak im pomaga. To niesamowite, ci ludzie teraz do mnie piszą, opowiadają, jak zmieniło się ich życie”. A jak wygląda obecne życie Magdaleny Adamowicz? Sprawdźcie w naszym wideo!
Magdalena Adamowicz z córkami na wielkiej gali. Tak oddano hołd jej mężowi
W uroczystościach wzięła również udział królowa!
Wdowa po tragicznie zmarłym prezydencie odebrała z rąk księżniczki Asturii wyjątkowe odznaczenie dla miasta Gdańska. W tej wzruszającej chwili towarzyszyły jej również córki: Antonina oraz Teresa. Na uroczystej gali pojawiła się także uwielbiana przez Hiszpanów królowa Letycja. Co działo się w trakcie wręczenia nagrody? Magdalena Adamowicz z córkami na uroczystości wręczenia Nagrody Księżnej Asturii To były dla niej niezwykle wzruszające chwile. Magdalena Adamowicz w minionym tygodniu wzięła udział w uroczystej gali, w trakcie której odebrała z rąk księżnej Asturii wyjątkowe odznaczenie dla Gdańska i jego mieszkańców – miasto zostało uhonorowane w kategorii „zgoda”. Zdjęciami, dokumentującymi tę chwilę, podzieliła się na swoim profilu na Instagramie. Stąd też wiadomo, że w trakcie uroczystości spotkała się m.in. z królową Hiszpanii Letycją, której towarzyszyły również córki: Eleonora i Zofia. Gala odbyła się w Oviedo, uznawanym za stolicę Asturii (region mieści się w północnej części Hiszpanii). „Ubiegły tydzień był pełen emocji. Ogromne wzruszenie towarzyszyło mi podczas uroczystości wręczenia prestiżowej Nagrody Księżnej Asturii przyznawanej przez Fundación Princesa de Asturias dla@gdansk_official w kategorii Zgoda. Wieloletnia praca Pawła, ale również gdańszczanek i gdańszczan została nagrodzona”, napisała pod opublikowanymi fotografiami Magdalena Adamowicz. W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele elity hiszpańskich rodów, w tym członkowie rodziny królewskiej, z uwielbianą królową Letycją na czele. Dlaczego Gdańska otrzymał Nagrodę Księżnej Asturii? Magdalena Adamowicz przytoczyła również uzasadnienie, związane z przyznaniem wyróżnienia. Gdańsk otrzymał je jako miasto nowoczesne, doskonale łączące tradycję i współczesność, zaś jego mieszkańcy odbierani są jako Ci, którzy kierują się ideałami braterstwa oraz solidarności. „Gdańsk jest nie tylko miastem symbolem w historii, ale także dzisiaj, w bieżącej polityce realizuje ideały solidarności, godności drugiego człowieka i stawania po stronie wolności i wartości demokratycznych. Jest miastem zgody, porozumienia, przykładem wrażliwości na cierpienie, solidarności, obrony wolności i praw człowieka oraz wyjątkowej hojności. Te wszystkie wartości są uosobieniem działalności mojego męża. #PawełAdamowicz #nagroda #Asturia#Oviedo #Concordia #Zgoda#MiastoGdańsk #Hiszpania #Spain”, podkreśliła Magdalena Adamowicz. Zdjęcia z gali przedstawiamy poniżej Magdalena Adamowicz z córkami w trakcie ostatnich wyborów parlamentarnych:
Córka Pawła Adamowicza przystąpiła do pierwszej komunii podczas wzruszającej uroczystości
„Niepowtarzalne przeżycie dla naszej rodziny i najbliższych przyjaciół”
Teresa, córka Magdaleny i Pawła Adamowiczów, przystąpiła w ostatnią niedzielę do pierwszej komunii świętej. Ceremonia odbyła się w wyjątkowym miejscu dla rodziny Adamowiczów – w Bazylice Mariackiej w Gdańsku, gdzie spoczywają prochy tragicznie zmarłego prezydenta miasta. Teresa Adamowicz, córka Pawła Adamowicza Młodsza córka Pawła Adamowicza przyjęła komunię podczas specjalnie zorganizowanej uroczystości w gdańskiej Bazylice. Ze względu na tragiczną śmierć ojca, Teresa nie zrobiła tego w maju, razem z innymi dziećmi. Sakrament przyjęła indywidualnie. Dziewczynce towarzyszyły najbliższe osoby, czyli starsza siostra Antonina i mama Magdalena Adamowicz, która zdecydowała się na opublikowanie pięknych zdjęć na swoim Instagramie. „W naszej rodzinie przeżywaliśmy wyjątkową uroczystość. Terenia przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej w Bazylice Mariackiej w Gdańsku, gdzie spoczywa nasz Kochany Paweł... wyjątkowe wzruszenie i niepowtarzalne przeżycie dla naszej rodziny i najbliższych przyjaciół”, napisała Magdalena Adamowicz. Były prezydent Gdańska Paweł Adamowicz zmarł w styczniu tego roku, po ataku nożownika podczas 27. finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
„Zawsze były dla nas ważne święta. Nie wiem, jak damy radę bez Pawła”
Magdalena Adamowicz o pierwszych świętach bez męża
Każde święta spędzali razem, celebrowali wspólne chwile... W tym roku jest inaczej. To była dla nich smutna Wielkanoc. Magdalena Adamowicz opowiedziała o pierwszych świętach po stracie męża. Od tragicznych wydarzeń podczas 27. finału WOŚP minęło zaledwie kilka miesięcy. Rodzinie Pawła Adamowicza trudno poradzić sobie z bólem po jego śmierci. Magdalena Adamowicz o pierwszych świętach bez męża Magdalena Adamowicz w mediach społecznościowych zamieściła poruszający wpis dotyczący świąt Wielkanocnych. ,,To będą pierwsze takie Święta... razem, ale osobno... . Koszyk już mamy gotowy i czeka na poświęcenie. Teresa i Antonina, jak co roku dbały o to, żeby niczego w środku nie zabrakło i co najważniejsze, żebyśmy spędziły ten czas razem", napisała na Twitterze. Wpis opatrzyła serią rodzinnych fotografii. ,,Tradycyjnie. Nic się nie zmienia. Zawsze była dla nas ważna cała liturgia. Od Wielkiego Czwartku przez Drogę Krzyżową w piątek po liturgię ognia w sobotę i potem niedzielę wielkanocną. Śniadanie u brata Pawła z ich rodzicami. A potem jedziemy do moich rodziców, gdzie spotykamy się z moim rodzeństwem. Do niedawna jeszcze był z nami pradziadek Tereski i Antoniny. Każdy ma swój pokój. Z naszego żartowano oczywiście, że to apartament prezydencki. Nocujemy i w poniedziałek czeka nas wielkie lanie wodą w ogrodzie. Wielopokoleniowe święta. Tylko że w tym roku idziemy jeszcze do Pawła. Na grób”, wyznała w rozmowie z Wirtualną Polską. Z kolei w najnowszym wywiadzie dla Wprost, Magdalena Adamowicz podkreśla, że rodzina daje jej wiarę. Te święta były dla nich niezwykle trudne. Zawsze spędzali je rodzinnie, tradycyjnie... ,,Jesteśmy bardzo zżytą rodziną, wręcz tak po kumpelsku, mamy swoje rytuały. Zawsze były dla nas ważne święta, podchodzimy do nich niezmiennie z dużym namaszczeniem. Nie wiem, jak teraz damy radę bez Pawła. Ale musimy. Takich momentów, w których z całą siłą wracają wspomnienia jest dużo", wyznała. ,,Trudno jest, kiedy gotuję ulubioną potrawę Pawła i przypomina mi się, jak się cieszył, kiedy to przygotowywałam. Albo kiedy przeglądam zdjęcia w telefonie. (...) Często myślę, że to co się stało, to jakiś surrealistyczny film, a ja, Magda, oglądam go i myślę, jaka straszna tragedia spotkała tę rodzinę i że sama nie chciałabym przeżywać czegoś takiego. Wiem, że ciężkie będą teraz pierwsze święta wielkanocne, majówka, czy wakacje", dodała w rozmowie z Katarzyną Skrzydłowską-Kalukin. Tęsknota za ukochanym mężem i ojcem jest silna. Wdowa po prezydencie Adamowiczu przyznaje, że w różnych sytuacjach odruchowo chcę zadzwonić do męża. Dopiero po chwili zdaje sobie sprawę, że jego już nie ma. ,,Wtedy z nim rozmawiam, mówię do niego. Czasem na niego krzyczę, że nas tak zostawił, chociaż wiem że tego nie chciał, bo bardzo nas kocha. Tak, są momenty, w których wydaje mi się że on jest. (...) Na zakupach wkładam do koszyka ulubione jedzenie Pawła. Kiedy przechodzę obok sklepu z męskimi ubraniami i coś mi się podoba, zaczynam myśleć jak by leżało na nim. Oddałabym wszystko, żeby cofnąć czas. (...) Z jednej strony wiem, że on nie żyje, ale z drugiej gdzieś tam w podświadomości wydaje mi się, że on jest w delegacji, że lada dzień wróci, postawi torbę w korytarzu, położy zegarek i portfel w miejscu, w którym zawsze kładł, że znów usłyszę jego głos, zrobię mu melisę, a on zaproponuje mi lampkę wina", dodała w rozmowie z Wprost. Magdalena Adamowicz stara się być silna ze względu na swoje dzieci. W wywiadach zapowiadała, że będzie dbać o dobrą pamięć Pawła. „(…) mam nadzieję, że śmierć Pawła, ta naprawdę wielka ofiara, nie pójdzie na marne, spowoduje, że coś w ludziach drgnie. (…) Ale ja wierzę, że z tego zła jednak wyrośnie jakieś dobro”, wspominała w wywiadzie dla Newsweeka. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Magdalena Adamowicz podjęła ważną decyzję dotyczącą rodziny...
Straciły ukochanego męża i ojca… To dla nich bardzo trudny czas. Wdowa po prezydencie Pawle Adamowiczu podkreślała w jednym z wywiadów, że gdańszczanie dla nich niezwykle serdeczni, składają kondolencje. „To są miłe gesty dla, ale dla Antoniny to jest trudne. Ona ma tylko 15 lat. za granicą będzie anonimowa”, dodała w Newsweeku. Po dramatycznych wydarzeniach, Magdalena Adamowicz podjęła ważną decyzję. Wraz z córkami wyjechała za granicę, by w spokoju przeżyć żałobę. Magdalena Adamowicz o pobycie w USA Magdalena Adamowicz w poniedziałek wyleciała z dziećmi do Los Angeles. Tam uczy się od kilku miesięcy jej starsza córka. Jeszcze przed wyjazdem, pojawiła się w gdańskiej prokuraturze, by złożyć zażalenie na umorzenie śledztwa „politycznych aktów zgonu”, które Młodzież Wszechpolska wystawiła 11 prezydentom polskich miast, w tym jej mężowi prezydentowi Adamowiczowi. „To dla nas bardzo ciężkie chwile. Postanowiłam wyjechać z córkami do Stanów Zjednoczonych, tam znajdziemy spokój”, powiedziała w najnowszej rozmowie z Faktem. Wdowa po prezydencie Adamowiczu nie zostanie tam na stałe. Na początku kwietnia wraz z córkami wróci do Polski. W Kalifornii spędzili święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok. Nie przypuszczali, że to będzie ich ostatnie spotkanie… W końcu Paweł Adamowicz mógł poświęcić rodzinie więcej czasu. Spędzili go na wspólnych wycieczkach i rozmowach. Nowy rok miał być dla nich początkiem końca złych rzeczy. Paweł Adamowicz wyjechał z USA w sobotę, 5 stycznia. Miał wrócić do Los Angeles w lutym. Wszystko przekreśliły dramatyczne wydarzenia, które rozegrały się podczas 27. finału WOŚP. Teraz to Magdalena Adamowicz będzie musiał wziąć na swoje barki ogromny ciężar. „Musimy żyć dalej”, mówiła w rozmowie z Newsweekiem. I wie, że musi być silna dla swoich dzieci.
Magdalena Adamowicz: „Czuję, że jesteśmy z nim pożegnane”
Żona prezydenta Gdańska wspomina ich ostatni wspólny urlop...
Rodzina Pawła Adamowicza przeżywa teraz bardzo trudne chwile. Magdalena i Paweł Adamowiczowie byli małżeństwem przez niemal 20 lat. Razem wychowywali dwie córki 15-letnią Antoninę i 8-letnia Teresę. Prezydent Gdańska był bardzo zapracowanym człowiekiem, ale każdą wolną chwilę poświęcał rodzinie i zawsze był to czas wykorzystany w stu procentach. Dzięki temu rodzina ma wiele pięknych wspomnień o Pawle Adamowiczu. Jednym z nich są ostatnie niezapomniane wakacje. Ostatnie wakacje Pawła Adamowicza z rodziną Starsza córka Pawła Adamowicza uczy się w Stanach Zjednoczonych. Przez większość czasu jest z nią matka. „Warunkiem moim, zgodą, aby Paweł startował w wyborach po raz kolejny było to, aby nasza córka mogła wyjechać za granicę. Aby nie była przy tym hejcie, gdzie często media albo jego przeciwnicy polityczni prześcigali się w różnych absurdalnych oszczerstwach. Nasza córka starsza jest bardzo mądra, wrażliwa, dużo rozumie. Chciałam ją chronić. Widziałam, że jest dla niej najcięższe. Dlatego postanowiliśmy, żeby na jeden rok wyjechała. Żeby to wszystko przeszło. Ja po wyborach dołączyłam do niej”, opowiedziała wczoraj Magdalena Adamowicz powiedziała w programie Fakty po Faktach w rozmowie z Piotrem Jaconiem. W dzień śmierci Pawła Adamowicza jego żona była w drodze z USA do Polski, dlatego mówiono, że małżonkowie nie zdążyli się pożegnać. Magdalena Adamowicz uważa jednak inaczej. Wspólny czas, który spędzili niedawno całą rodziną, był dla nie ważniejszy. To cenne wspomnienie, które zachowała w sercu. „Boję się o przyszłość moją i dzieci. Jestem silna dziś, chciałabym być jak najdłużej. Modlę się, żeby te siły nie osłabły, ale gdzieś mam taki lęk, jak sobie poradzimy. Wczoraj córka mówi: mamo, już nigdy nie będę mogła przytulić się do taty, do jego ramienia, do jego kochanej brody. One uwielbiały tak miziać po brodzie taty. Był bardzo ciepły. Jak byliśmy teraz na urlopie, to codziennie była rotacja, kto śpi z tatą: raz jedna córka, raz druga, raz ja. Niektórzy mówią, że nie zdążyliśmy się pożegnać, ale to był nasz wspaniały, wyjątkowy czas. Nigdy nie byliśmy dwa tygodnie razem, bez nikogo i w warunkach, że wszystko musimy robić. To nie były wczasy, tylko byliśmy sami. Spóźnił się Pawła samolot na wylot do Polski, mieliśmy dużo więcej czasu na lotnisku i tuliliśmy się, córki się żegnały. Zrobiliśmy ostatnie zdjęcie. Młodsza córka, tak jak nigdy, płakała: tatusiu, tatulku, nie odjeżdżaj. Ale on miał w lutym znów przyjechać na kilka dni. To było wyjątkowe pożegnanie i czuję, że jesteśmy z nim pożegnane”, wyznała w szczerej rozmowie. To tylko jedno z wielu pięknych wspomnień, które zachowała w pamięci. Minie jednak jeszcze dużo czasu, zanim pogodzi się z tym, co spotkało całą rodzinę. „Mam dużo jasnych wspomnień, chociaż tak jak mówiłam, Paweł mało bywał w domu i czasami wydaje mi się, że to jest sen. Że ja się zaraz obudzę i on będzie, ale potem przychodzi to, że coś się zmieniło. Mamy dużo wspomnień. Dużo pracował też w domu. Przez ostatni rok miał kampanię, pisał książkę, ale jak robiliśmy coś wspólnie, to robiliśmy to na sto procent. Jak rozmawiał z córką, to koncentrował się na niej, słuchał jej, traktował ją jak równego sobie partnera, a nie tylko jak dziecko”, powiedziała Piotrowi Jaconiowi.