"Za cicho, za spokojnie" – hit PRL, którego na początku nikt nie chciał. Dziś to klasyk
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać – zbyt cicha, bez refrenu, zbyt skromna. A jednak to „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przyniósł Magdzie Umer sukces, artystyczną tożsamość i stał się ponadczasowym symbolem poetyckiej piosenki PRL. Jak ocaliła utwór, którego nikt nie chciał?
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać. Komisje festiwalowe ją odrzucały, a jednak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przetrwał próbę czasu i stał się jednym z najbardziej lirycznych symboli polskiej estrady czasów PRLu. Jak Magda Umer ocaliła tę piosenkę od zapomnienia? Choć dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji w historii polskiej piosenki poetyckiej, jej droga do sławy wcale nie była prosta. Piosenka na stałe zapisała się w historii dzięki delikatnemu i nastrojowemu wykonaniu Magdy Umer. Ale została napisana dla innej wokalistki. Wielkiej gwiazdy polskiej sceny muzycznej Ewy Demarczyk. Gdy ta odmówiła, utwór został zaproponowany Zdzisławie Sośnickiej. Jak to możliwe, że tak subtelna muzyczna perełka, idealna na jesienne nastroje została uznana za zbyt skromna i nieciekawą? Muzyczne nieporozumienie – dlaczego nikt nie chciał śpiewać tego hitu lat 70.? Pierwszym wyborem twórców był głos Ewy Demarczyk – silny, dramatyczny, teatralny. Ale już na etapie propozycji, okazało się, że „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” nie wpisuje się w jej sceniczny styl. Kolejną kandydatką była Zdzisława Sośnicka, jednak tu również coś „nie zagrało”. Piosenka została uznana za zbyt „cichą” i delikatną, aby mógł do niej pasować tak mocny wokal. Poza tym była to dziwna piosenka, przynajmniej jak na tamte czasy – nie miała refrenu, co było nietypowe. Sama Magda Umer tak wspominała, jak dostała tę piosenkę od kompozytora Krzysztofa Knittla. „(…) Komisja opolskiego festiwalu uznała tę piosenkę za niedostatecznie dobrą, więc Krzyś machnął ręką i dał mi ją na festiwal studencki Fama, z myślą, że kiedyś nagra ją jakaś prawdziwa wokalistka”, wspominała piosenkarka w Polskim Radio. Początkowo Magda Umer nie wchodziła w rachubę jako wykonawczyni, bo uznawano, że utwór wymaga dużego głosu, a jej styl był bardziej „szeptany”, delikatny. Jak Magda Umer uratowała jesienną, nastrojową piosenkę Magda Umer postanowiła dołączyć tę piosenkę do repertuaru kabaretu „Stodoła”, w którym występowała jako studentka. Jej charakterystyczna, niemal szeptana interpretacja – wcześniej uważana za niepasującą – okazała się idealna. Umer śpiewała ten utwór w nastrojowej ciszy, bez wielkiego instrumentarium, co tylko podkreślało jego jesienny nastrój. Publiczności bardzo się ten nastrój podobał. Wszystkim udzielała się atmosfera pełna lirycznego spokoju i poetyckiego obrazowania: „Za naszym oknem pada deszcz / Na piecu skrzypce stroi świerszcz” / Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato…”, śpiewała delikatnie Magda Umer. Piosenkę skomponował Krzysztof Knittel, autor muzyki współczesnej, który rzadko pisał coś na estradę. Z Magdą Umer znali się jeszcze z Liceum. Gdy ona, jako uczennica śpiewała piosenki Bułata Okudżawy, on – o dwa lata starszy, akompaniował jej na gitarze. Autorem słów jest Wojciech Niżynski, który wiele lat później był znany jako scenarzysta serialu „W labiryncie”, a potem producent i scenarzysta „Klanu’. Zwycięstwo w Świnoujściu i narodziny legendy Prawdziwy przełom przyszedł na festiwalu studenckim Fama w Świnoujściu. Umer zaśpiewała tam „Koncert jesienny…” i zdobyła pierwszą nagrodę. Akurat tak się złożyło, że był nią występ na 9 Festiwalu w Opolu, w 1971 roku, gdzie piosenka bardzo się spodobała. Choć początkowo była odrzucana przez komisję, stała się przebojem i zdobyła nagrodę. A konkurencja była ostra. Na festiwalu zaśpiewano 800 piosenek, wygrał Marek Grechuta z przebojem „Korowód”, nagrodę dostała także Maryla Rodowicz za „Z Tobą w górach”. Urszula Sipińska czarowała piosenką „Nim zakwitnie tysiąc róż”. To właśnie na tym festiwalu rozpoczęła się wielka kariera Magdy Umer. Dzięki tej jednej kompozycji wokalistka zyskała tożsamość artystyczną. Była już nie tylko interpretatorką cudzych tekstów, ale osobowością, która potrafi nadać im charakter, śpiewała w sposób emocjonalny, osobisty, potrafiła wydobyć walory tekstu. Zaśpiewać we własnym stylu - autorskim, poetyckim, który dla wszystkich stał się rozpoznawalny. Nie bez znaczenia jest również kontekst historyczny. Lata 70. w Polsce to czas oficjalnego, gierkowskiego optymizmu, wielkich słów i jeszcze większych gestów. Tymczasem „Koncert jesienny na dwa świerszcze” był subtelny, melancholijny, niemal intymny. Śpiewany cicho, jakby wbrew wszystkiemu, był formą artystycznego sprzeciwu wobec dominującego stylu estrady. Z perspektywy czasu to właśnie ta subtelność sprawiła, że piosenka przetrwała dekady. Nie potrzebowała festiwalowych fanfar, bo miała coś o wiele trwalszego – prawdę emocji. Magda Umer o piosence, której nikt nie chciał W wywiadach Umer wielokrotnie wspominała ten utwór jako jeden z najważniejszych w jej karierze. Z rozbrajającą szczerością przyznaje: „To był koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. Wszyscy mówili: „Za cicho”, „Za spokojnie”, „To nie przebój” Ale ja wiedziałam, że to moje.” Dziś trudno wyobrazić sobie polską piosenkę poetycką bez tej kompozycji. Stała się jedną z najbardziej nastrojowych jesiennych piosenek. „Koncert jesienny na dwa świerszcze” to nie tylko piosenka – to wspomnienie wrześniowego wieczoru , zapachu spadających liści, oczekiwania babiego lata. A przede wszystkim dowód na to, że czasem to, co wydaje się ciche i skromne może wybrzmieć jako wielki przebój pełnej poezji piosenki. Piosenka miła kilka coverów, z których najbardziej znane jest wykonanie Katarzyny Skrzyneckiej z 1998 roku.
Był ikoną PRLu i miłością jej życia. Pragnął wystąpić w Opolu. Tak oddała mu hołd
Podczas wyjątkowego koncertu w Opolu Magda Umer przywołała poruszające wspomnienie tragicznie zmarłego Andrzeja Nardellego. Po latach częściowo spełniła jego największe marzenie, jakim było wspólne wykonanie piosenki „O niebieskim pachnącym groszku”
Andrzej Nardelli był wybitnym aktorem Teatru Narodowego, pracującym między innymi pod kierunkiem Adama Hanuszkiewicza. Choć jego kariera była krótka, to zdążył zapisać się w pamięci widzów jako doskonały artysta. Według Tomasza Raczka Nardelli był symbolem młodego pokolenia i idolem. Jego życie zostało tragicznie przerwane tuż przed wielkim artystycznym wydarzeniem – występem w Opolu, o czym zawsze marzył. Magda Umer po latach oddała hołd Andrzejowi Nardellemu Rok 1972 miał być dla Nardellego przełomowy. Marzył, by wystąpić na festiwalu w Opolu i zaśpiewać z Magdą Umer piosenkę „O niebieskim pachnącym groszku”. Jak wspomniała artystka, był to jego największy sen. Niestety, zginął tragicznie tydzień przed wydarzeniem. Występ nie doszedł wówczas do skutku – aż do tej magicznej chwili. Podczas niedzielnego koncertu „Małe tęsknoty" ku pamięci Wojciecha Trzcińska puszczono teledysk do wcześniej wspomnianego utworu. „Ten przepiękny archiwalny fragment filmowy puściliśmy na Twoje specjalne życzenie Magdo. Dlaczego to przypomnieliśmy?", zwróciła się Grażyna Torbicka do Magdy Umer. „Dlatego że to było wielkie marzenie Andrzeja Nardellego, którego przed chwilą państwo widzieli i o którym parę słów powie Tomek. On pragnął, by wystąpić w na festiwalu w Opolu. Był wybitnym aktorem w Teatrze Narodowym u Hanuszkiewicza, ale jego największym marzeniem było przyjechać do Opola i żeby zaśpiewać ze mną piosenkę - „O niebieskim pachnącym groszku". Niestety, ale tydzień przed tym festiwalem zginął tragicznie. Nigdy więc do tego występu nie doszło, a właściwie doszło — dzisiaj, w tej chwili", powiedziała piosenkarka. „Przywołajmy choć przez chwilę Andrzeja Nardellego. Mam nadzieję, że są wśród Państwa tacy, którzy pamiętają jego role. Krótko grał, ale pięknie grał. Zwłaszcza główne role w Teatrze Narodowym. Był symbolem młodego pokolenia, talentów. Był także wielkim idolem", wyjaśniał Tomasz Raczek. CZYTAJ TEŻ: Był ikoną lat 90. i i 2000. Nikt nie wiedział, co łączy go z kultowym autorem tekstów „O niebieskim pachnącym groszku” – historia niezwykłej piosenki Piosenka, którą miała zaśpiewać z Nardellim, powstała dzięki dwóm artystycznym geniuszom – Wojciechowi Trzcińskiemu i poecie Andrzejowi Trzebińskiemu. Twórca, któremu wczoraj poświęcono koncert, z wykształcenia był geografem, a z pasji – muzykiem. Uciekając przed wojskiem, dostał się na geografię, a potem sam „narysował mapę swojego muzycznego uniwersum”, jak określiła Grażyna Torbicka. Magda Umer wspomniała, że w dniu śmierci Trzcińskiego, jego ostatnim odsłuchanym utworem był właśnie „O niebieskim pachnącym groszku”. Historia zatoczyła symboliczne koło. „Piosenka „O niebieskim pachnącym groszku", którą uważam za dzieło sztuki, to jest jedna z pierwszych wspaniałych kompozycji Wojtka Trzcińskiego do tekstu poety — Andrzeja Trzebińskiego. I kiedy Wojtek napisał tę piosenkę, zaprosił nas z Andrzejem do siebie do domu na Wilczą i zagrał nam ją. I tak się poznaliśmy. Wtedy właśnie zachwyciłam się talentem Wojtka Trzcińskiego. Dowiedziałam się także od najbliższych, że w dniu śmierci Wojtka, słuchał nasz utwór jako ostatni. To jest niebywałe, jak historia zatoczyła koło i jakie pisze scenariusze", wspominała ulubienica publiczności. Magiczną rozmowę zakończyła Magda Umer, która wykonała piosenkę - „O niebieskim pachnącym groszku”. „Zaśpiewałam to zarówno dla Andrzeja, jak i dla Wojtka”, wyznała. Cały koncert był hołdem dla Wojciecha Trzcińskiego – jak ujęła Grażyna Torbicka, bohatera wieczoru. Tomasz Raczek podkreślił również jego rolę jako opiekuna najbliższych i wychowawcy syna – Staszka – autora scenariusza koncertu. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nie zgadniesz, dla kogo powstał hit lat 2000. Jacek Cygan pisał „Dumkę na dwa serca” z myślą o zupełnie innej parze
„Od dziesięciu dni myślimy tylko o niej” – Magda Umer o chorej Joannie Kołaczkowskiej
Zaplanowany występ Magdy Umer i Joanny Kołaczkowskiej nie odbędzie się w pierwotnym składzie. Wszystko przez chorobę nowotworową artystki kabaretowej. Magda Umer zdecydowała się jednak nie rezygnować – wystąpi, ale „dla niej”.
Zaplanowany recital z udziałem Joanny Kołaczkowskiej i Magdy Umer odbędzie się, ale bez jednej z gwiazd. Choroba nowotworowa Kołaczkowskiej poruszyła środowisko artystyczne. „Zagramy dla niej” – mówi Umer. Wspólny koncert przerwała dramatyczna diagnoza Joanna Kołaczkowska miała wystąpić wspólnie z Magdą Umer, Hanną Śleszyńską i Arturem Andrusem w recitalu muzyczno-kabaretowym zatytułowanym „Dużo kobiet, bo aż trzy”. Wydarzenie zaplanowano na 6 maja w Teatrze Muzycznym w Łodzi. Niestety, plany pokrzyżowała choroba – Joanna Kołaczkowska zmaga się z nowotworem. Magda Umer nie odwołuje – występuje dla przyjaciółki Choć występ pierwotnie miał mieć zupełnie inny skład, Magda Umer zdecydowała się nie wycofywać. W odpowiedzi na pytania fanów poinformowała, że koncert się odbędzie – ale w zmienionej formie, dedykowany Joannie Kołaczkowskiej. „Planowany był spektakl: ‘Dużo kobiet, bo aż trzy’, a zagramy niestety bez Asi, ale dla niej” – przyznała piosenkarka. W emocjonalnym wpisie dodała: „Od dziesięciu dni myślimy prawie tylko o niej, ponieważ darzymy ją uczuciem miłości.” CZYTAJ TEŻ: Bawi do łez, lecz prywatnie przechodziła przez piekło. Mało kto wie, z czym zmagała się Joanna Kołaczkowska Scena pełna wsparcia i wzruszeń Koncert, który miał być kabaretowym spotkaniem czterech wyjątkowych osobowości, zamieni się teraz w symboliczne wydarzenie pełne solidarności i nadziei. Do Umer i Śleszyńskiej dołączy Artur Andrus, a kabaret Hrabi oraz bliscy przyjaciele Kołaczkowskiej zapewnią dodatkowe występy w ramach trasy koncertowej wspierającej leczenie artystki. Na trasie wystąpią m.in. Hanna Śleszyńska, Maciej Stuhr, Artur Andrus, Kabaret Potem (Władysław Sikora, Leszek Jenek, Adam Nowak), Agnieszka "Marylka" Litwin, Olga Szomańska, Szymon Majewski, Maciej Miecznikowski i Janusz Radek. ZOBACZ TEŻ: Joanna Kołaczkowska walczy z nowotworem – poruszające wyznanie gwiazd kabaretu Hrabi Dochód z trasy – w całości na leczenie Kołaczkowskiej Kabaret Hrabi poinformował, że całość dochodu z trasy koncertowej zostanie przekazana na wsparcie leczenia Joanny Kołaczkowskiej. W emocjonalnym apelu podkreślono: „Koszty są ogromne, a wsparcie – bezcenne.” Twórcy apelują, by nie rezygnować z udziału w wydarzeniach – wręcz przeciwnie: „To Aśka wymyśliła ten koncert. To był jej pomysł i jej energia. Teraz zostawia go w naszych rękach – i w Waszych.” Czytaj również: Joanna Kołaczkowska zmaga się z chorobą. Ten gest Artura Andrusa wzrusza do łez
Były zupełnie różne, a Magda Umer nie chciała śpiewać jej piosenek – tak zaczęła się jej przyjaźń z Agnieszką Osiecką
Nie planowała tej znajomości, nigdy nie śmiała o niej marzyć. A jednak pewnego dnia zadzwonił telefon
Spotkanie dwóch niezwykłych kobiet – Magdy Umer i Agnieszki Osieckiej – zaowocowało przyjaźnią, która wykraczała daleko poza ramy zawodowej współpracy. W szczerej i pełnej nostalgii rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! Magda Umer wraca do początków tej relacji, wspomina pierwsze spotkania, wzajemne inspiracje, codzienność, która z czasem przerodziła się w głębokie porozumienie dusz. To opowieść o muzyce, wrażliwości, wierze w przeznaczenie i o tym, jak czasem najważniejsze rzeczy przychodzą do nas niespodziewanie. Magda Umer o relacji z Agnieszką Osiecką. Wywiad VIVA! [...] – Twoje piosenki są jak nagroda. Do której wracasz najczęściej? Nie ma chyba takiej. Przez całe lata twierdziłam, że moim ukochanym wierszem jest „Koniugacja” Poświatowskiej i nawet zaczynałam nim koncert. Ale potem miałam nastrój na coś innego. Ostatnio na moim koncercie jubileuszowym (55 lat na scenie – przyp. red.) w Stodole ponad połowa piosenek była autorstwa Agnieszki Osieckiej – tego dnia przypadała rocznica jej śmierci. – Długo znałaś Agnieszkę? Już jako pięcioletnia dziewczynka słuchałam jej piosenek. Była starsza ode mnie o 13 lat, ale urodziłyśmy się w tym samym dniu, 9 października. Zaczęła pisać, mając lat 18. „Mojego pierwszego balu” słuchałam przez radio, śpiewała go Kalina Jędrusik. Wiedziałam więc, że na świecie są Kalina i Agnieszka, ale do głowy by mi nie przyszło, że kiedykolwiek je poznam. – Byłaś skromna, cicha. Nigdy nie wyolbrzymiałaś swojej roli, nie opowiadałaś cudów o sobie, nie stawałaś na najwyższym podium. Nigdy. Jestem szczęśliwa, że mam w tobie świadka, bo tak właśnie było. Wierzę w metafizykę, ponieważ dzieją się rzeczy, do których nigdy nie dążyłam, nigdy bym nie śmiała o nich marzyć. Nigdy bym nie zadzwoniła do Agnieszki Osieckiej, to ona zadzwoniła, bo usłyszała mnie przez radio. Powiedziała, że chciałaby dla mnie pisać piosenki i żebyśmy się spotkały. Był rok 1973, właśnie urodziła się córka Osieckiej, Agata. Pamiętam, że Agnieszka przyszła w przerwie między karmieniami do Bristolu, w przerwie naszego występu ze Stodołą. Dała mi teksty, ale ja powiedziałam, że żaden mi się nie podoba i nie będę tego śpiewać, bo nie widzę w tym siebie. Wtedy śpiewałam wiersze Leśmiana i byłam w innym świecie. Agnieszka powiedziała mi, że kiedyś dorosnę do jej piosenek i że warto śpiewać trochę prościej dla większej liczby słuchaczy. Minęło kilka lat i tak właśnie się stało. – Zaśpiewałaś jej piosenkę „Widzisz, mała, jak to jest”. Agnieszka poprosiła, żebym ją zaśpiewała, z tym że było „Widzisz, mały, jak to jest”, a nie „mała”. Nie znałyśmy się wtedy jeszcze dobrze. Był stan wojenny, a ja wyjeżdżałam z Polski do Francji, do Zuzi i Daniela Olbrychskiego – byli chrzestnymi rodzicami mojego syna Mateusza, a ja byłam chrzestną mamą ich córki Weroniki. Byliśmy jak rodzina. Gdy Agnieszka się dowiedziała, że tam jadę, dała mi książki dla Giedroycia i listy od internowanych do rodzin za granicą. Pamiętam też, że wiozłam piżamkę dla Kasi, córki Agnieszki Holland. Gdy wróciłam do Polski, Agnieszka chciała mi podziękować, że dostarczyłam te listy, i zaczęłyśmy się spotykać. To nie były takie zwykłe spotkania piosenkarki i autorki tekstów. Czułyśmy, że będąc kompletnie różne, byłyśmy takie same. To współodczuwanie, wrażliwość. Agnieszka była w pisaniu zakochana. To było jej szczęście. – Gdy się spotykałyście, rozmawiałyście o tekstach piosenek? Trochę, ale wtedy poznawałam właśnie swojego męża Andrzeja i zastanawiałam się, czy z nim zostać. Agnieszka poradziła mi, żeby nie zrywać tej znajomości. Pamiętam, że razem obchodziłyśmy urodziny w Szanghaju przy Marszałkowskiej, była chińska wódka i duży stół, a przy nim nasi goście, Agnieszki, moi i Andrzeja. Agnieszka miała tę cechę, że z każdym przyjaźniła się oddzielnie. Ze zdumieniem dowiadywałam się, że ktoś jest jej przyjacielem. Podobnie jak oni dowiadywali się o mnie. Magda Czapińska pięknie napisała, że to jak stare, rozbite na tysiąc kawałków lustro i każdy ma jeden kawałeczek. Każdy inną Agnieszkę pamięta. Ja właściwie nigdy nie znałam Agnieszki bardzo pijanej, ponieważ kiedy zaczynała pić, wsadzałam ją do samochodu i odwoziłam do gosposi, która się nią opiekowała. Nie znosiłam jej picia. Walczyłam z nim. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Magda Umer miała 10 lat, gdy zadzwoniła do Aliny Janowskiej z nietypową prośbą. Po latach zostały przyjaciółkami ________________________________________ Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Magda Umer miała 10 lat, gdy zadzwoniła do Aliny Janowskiej z nietypową prośbą. Po latach zostały przyjaciółkami
Ta relacja zaczęła się od dziecięcej ciekawości i miłości do piosenki
Zanim jeszcze Magda Umer sama zaczęła śpiewać, muzyka była już obecna w jej życiu – nie jako marzenie, lecz jako coś codziennego, oswojonego, a jednocześnie magicznego. W rozmowie z Krystyną Pytlakowską dla magazynu VIVA! opowiada o dzieciństwie przesiąkniętym dźwiękami, o ojcu, który miał słuch absolutny i potrafił zagrać wszystko, o radiowych audycjach, które uczyły piosenek, i o pierwszej dziecięcej odwadze – telefonie do Aliny Janowskiej. Magda Umer wspomina dom rodzinny i początek relacji z Aliną Janowską. Wywiad VIVA! [...] – To tamci mogli Tobie zazdrościć. Muzyka, śpiew, piosenki nie wzięły się w Tobie ot, tak. Ktoś Ci ten talent przekazał. Nikt na świecie nie śpiewał tak, jak mój tata. No może Sinatra i Nat King Cole. Mieliśmy w domu fortepian i akordeon, a on na tym wszystko potrafił zagrać. Miał słuch absolutny. Przesiąkłam tą muzyką i tymi tangami przedwojennymi. „Niedzielą”, „Już nigdy”. Muzyka była naszą rodzinną ucieczką przed cierpieniem. W drugim pokoju leżał mój bardzo chory brat i cała troska się na nim skupiała. (Umarł, gdy miał 14 lat – przyp. red.). Tata śpiewał, a ja słuchałam bez przerwy radia. Pamiętam audycję, w której puszczano kawałek piosenki, potem drugi i trzeci, a słuchacze sobie zapisywali słowa i na końcu śpiewało się całą piosenkę razem ze Sławą Przybylską czy Ireną Santor. Pamiętam, że chyba w „Podwieczorku przy mikrofonie” Alina Janowska zaśpiewała: „Ja się boję sama spać” i tak mi się podobało, że w książce telefonicznej znalazłam numer do niej i zadzwoniłam. Odebrała, powiedziałam, że słuchałam przez radio, jak śpiewa, i czy mogłaby mi podyktować cały tekst, bo nie zdążyłam zapisać. I podyktowała. Miałam wtedy 10 lat. A przy fragmencie „Brom co wieczór biorę i cztery wódki spore” nie wiedziała, jak mi wytłumaczyć, co dzieje się z bohaterką tej piosenki. Po wielu latach byłyśmy już z Aliną bardzo zaprzyjaźnione. Działałyśmy w Kapitule imienia Aleksandra Bardiniego Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Przypomniałam jej tamtą sytuację. A ona ją pamiętała. Jako 10-latka uważałam, że śpiewanie nie mogłoby być moim zawodem, ponieważ mam słabiutki głos, śpiewam cicho i do głowy mi nie przyszło, że mogę mieć taki plan na życie. – Byłaś bardzo odważna. Dzwonić do sławnej aktorki i prosić ją o podyktowanie słów piosenki… A jednak miałam odwagę na tyle, że jak czegoś chciałam, nie cofałam się i to osiągałam. Piosenka była najwspanialszym środkiem wyrazu. Później już, jako 13- i 14-latka, po raz pierwszy usłyszałam Ewę Demarczyk. A potem jeździłam do Krakowa do Piwnicy pod Baranami, a później do Marka Grechuty. Lubili mnie i zapraszali. A Zygmunt Konieczny zaproponował, żebym u nich śpiewała. Tu czytam w recenzjach, że miauczę i szepczę, a tam wchodzi Ewa Demarczyk i mówi, że jestem zjawiskiem. – Uwierzyłaś wtedy w siebie? Czułam, że mówi prawdę, ale w siebie zaczynam wierzyć dopiero teraz. I nie mogę pojąć, jak to jest, że wychodzi siwa staruszka, śpiewa smutne piosenki, a ludziom to poprawia nastrój. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Magda Umer zakochała się w chłopaku podobnym do Belmondo. Po latach los ich zaskoczył ________________________________________ Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Magda Umer zakochała się w chłopaku podobnym do Belmondo. Po latach los ich zaskoczył
"Przypadek sprawił, że spotkaliśmy się ponownie..."
Pierwsza dama polskiej piosenki literackiej, scenarzystka, reżyserka. Charyzmatyczna, piękna. W marcu świętowała 55. rocznicę obecności na scenie muzycznej. Magda Umer w rozmowie z Krystyną Pytlakowską wspomina szalone studenckie czasy, gdy miały po 18 lat. Opowiada też o swoich początkach jako artystki, miłości, macierzyństwie i swojej filozofii życia. Magda Umer wspomina ojca swojego najstarszego syna. Macierzyństwo było jej pragnieniem. Wywiad VIVA! [...] – Wcześnie zaczęłaś być matką. Zastanawiałam się, kto jest ojcem Twojego starszego syna Mateusza. Mój kolega ze szkoły, podobny do Belmondo. I pewnie dlatego się w nim zakochałam. Chodziliśmy ze sobą dość długo, a potem długo ze sobą nie chodziliśmy. On żył swoim życiem, a ja swoim. I nagle przypadek sprawił, że ponownie spotkaliśmy się na krótko i dzięki temu mamy cudownego Mateusza. – Wielu Twoich znajomych sądziło, że ojcem Mateusza jest Andrzej Nardelli, w którym byłaś bardzo zakochana. I bardzo zrozpaczona po jego śmierci. Ale ja znałam go przecież tylko pół roku. Wojtek Trzciński napisał dla mnie i dla niego piosenkę o niebieskim pachnącym groszku, którą mieliśmy zaśpiewać w Opolu. To on poznał mnie z Andrzejem, skojarzył nas, zapraszając do swojego mieszkania przy Wilczej. Piosenka nie była wesoła, ale my byliśmy tacy szczęśliwi, że będziemy śpiewać coś tak pięknego. Zanim Andrzeja poznałam, wiedziałam oczywiście, że jest taki Nardelli, genialny aktor, że zagrał Kordiana, ale nigdy się z nim wcześniej nie zetknęłam. A po pół roku już go nie było. Nie zdążyliśmy zaśpiewać razem w Opolu. Bardzo długo nie mogłam się z tej śmierci otrząsnąć. Właściwie całe życie. Co jakiś czas to do mnie wraca, a potem się z tego wydobywam. Ratuje mnie poczucie humoru i świadomość, że wszyscy jesteśmy tu tylko na chwilę. – Poczucie humoru pomaga Ci w pokonywaniu dołków emocjonalnych? Ratuje mnie. Chyba dzięki niemu cierpię na silny brak skrzydła nienawiści, o jakim pisała Szymborska. Nie umiałabym nikomu życzyć nic strasznego. Nawet osobie, przez którą wiele wycierpiałam. Bliższe jest mi nadstawianie drugiego policzka. [...] – Ty nie ulegałaś nałogom? Nie, paliłam papierosy, ale rzuciłam je, będąc w ciąży z Mateuszem. Nie palę już 47 lat. Dzięki dzieciom. – Chciałaś w ogóle mieć dzieci? Bardzo. Marzyłam o nich. Tylko że wtedy wynajmowałam mieszkania i zarabiałam tyle, żeby utrzymać jedynie siebie. Na telewizję chodziłam do sąsiadki, bo nie miałam telewizora. A poza tym mój tata mawiał, że człowiek, który nie ma niczego, jest szczęśliwszy, bo pieniądze dzielą ludzi i zmienia się im osobowość. W takim świecie byłam wychowana. Dzięki tej telewizji obejrzałam Kabaret Starszych Panów i zwariowałam na jego punkcie. Dowiedziałam się, że chcę żyć w tamtym świecie, a nie w moim. A on do mnie zmierzał. Jakiś czas potem, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, Jeremi Przybora powiedział mi: „To ja na ciebie czekałem”. On i Stefania Grodzieńska byli starszymi redaktorami, a ja byłam młodszym. Moim szefem był Wojtek Mann, a szefem rozrywki Jurek Dobrowolski. [...] TYLKO NA VIVA.PL: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 10 kwietnia 2025 roku.
Został właścicielem zamku, nim skończył 30 lat. Pomogła mu rada... Magdy Umer!
To jej rada natchnęła go do poszukiwań na Śląsku...
Aż pięć tysięcy metrów kwadratowych ma Zamek w Domanicach i należące do niego ogrody. I to właśnie ich właścicielem od ponad roku jest Maciej Musiałowski. Aktor zakupił posiadłość jeszcze przed 30. rokiem życia. O niezwykłych kulisach nabycia rezydencji i o przełomowej dla niego radzie Magdy Umer opowiedział w cyklu „Życie od nowa”. Wysłuchała Joanna Przetakiewicz. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ-u 11.12.2024 r.] Jak kupić zamek? Historia Macieja Musiałowskiego Latem tego roku odwiedziliśmy z kamerą Macieja Musiałowskiego w Domanicach. To właśnie na Dolnym Śląsku artysta wyremontował komnaty, który dziś są jego domem. To także tam organizowanych jest wiele wydarzeń kulturalnych i warsztatów, które ożywiają kalendarz lokalnych imprez. Z kolei teraz aktor opowiedział Joannie Przetakiewicz, skąd pomysł na zakup tak dużej i niecodziennej nieruchomości. OBEJRZYJ: Tak wygląda zamek Maćka Musiałowskiego od środka. Byliśmy w nim z naszą kamerą „Marzenia mają to do siebie, że najtrudniej jest podjąć ten pierwszy krok. Później – o ile pragnienie jest szczere i prawdziwe – wszystko się ułoży. Miałem taki przywilej, że dorastałem w domu, w którym piękno było na piedestale. To wtedy zaplanowałem sobie, że przed trzydziestką w moim życiu pojawi się dom. Dom, dzięki któremu reszta planu, który sobie użyłem na następnych 10 lat, mogła się spełnić. Gdy już przyjechałem pod zamek pierwszy raz, poczułem się tak, jakby on wybrał mnie, a ja jego. Poza tym zdecydowałem się na to marzenie, bo z tego, co mi wiadomo, żyje się tylko raz”, opowiadał Maciej Musiałowski w cyklu VIVY.pl „Życie od nowa”. Jaka była droga od pierwszego pomysłu w głowie do jego realizacji? Okazuje się, że pomogła myśl Magdy Umer. „Pamiętam, że pierwsze kroki w tym temacie stawiałem, gdy mieszkałem przez rok w Paryżu. Przeglądałem wtedy sobie na różnych platformach ogłoszenia o nieruchomościach. Tę w Domanicach zapisałem w osobnej zakładce – wiem, że miała brzydkie zdjęcia i nawet miałem ją w końcu usunąć, ale została tam ze względu na bliskość Wrocławia. A właśnie we Wrocławiu jakiś czas później miałem zagrać koncert z Magdą Umer. […] Jak skończyliśmy, to poszedłem do Pani Magdy do garderoby. Usiadłem, założyłem jej okulary. A ponieważ byłem bardzo chory, to powiedziałem: „Boże jutro jeszcze kolejne te koncerty”. I Magda na to „Maciuś a co ty lubisz?”. Ja na to, że konie i zamki. I ona odpowiedziała „no to jedź, pojedź na koniu, zamki sobie zwiedź, jest ich pełno na Dolnym Śląsku”, opowiedział nam przed kamerą Maciej Musiałowski, który jak usłyszał, tak zrobił. W tej samej rozmowie ulubieniec widzów dodał, że gdy dojechał do Domanic, przeraziła go wielkość posiadłości – o tak dużej nawet nie myślał. Coś jednak sprawiło, że decyzji o zakupie nie odłożył na później. „To była decyzja w trybie natychmiastowym. Miłość od pierwszego wejrzenia. Potem każdy następny etap tego dnia się stawał jeszcze bardziej magiczny. Chociażby to, że sąsiedzi okazali się wspaniali”, słyszymy w cyklu „Życie od nowa”. Więcej usłyszysz włączając całą rozmowę prowadzoną przez Joannę Przetakiewicz. Zachęcamy i polecamy! View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Magda Umer, Krystyna Janda i Zuzanna Łapicka stworzyły wyjątkowe trio, które przerwała śmierć jednej z nich
Tak wyglądała przyjaźń wielkich artystek
Zuzanna Łapicka, Magda Umer i Krystyna Janda stworzyły idealne trio. Wielkie artystki, ale przede wszystkim przyjaciółki. Zawsze mogły na siebie liczyć - na dobre i na złe, chociaż unikały życiowej goryczy. I choć nie wyborażały sobie życia bez siebie, musiały pożegnać jedną z nich. Oto historia wyjątkowej przyjaźni. [Artykuł aktualizowany 28.07.24 r.] [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 07.11.2024 r.] Krystyna Janda, Magda Umer i Zuzanna Łapicka - historia przyjaźni Krystyna Janda i Maga Umer poznały się podczas zabawy sylestrowej w 1976/1977 roku u aktora Jerzego Zelnika. „Podobno spotkałyśmy się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, ale ja wtedy tego nie zapamiętałam. Niedługo potem, w czerwcu 1977 roku, przedstawił mi ją Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. I chwilę potem śpiewała swoją „Gumę do żucia”, dzięki której poznała ją cała Polska”, mówiła Magda Umer. Od tamtego czasu ich więź cały czas rośnie w siłę. Krystyna Janda nawet wprost mówi, że „dzisiaj Magda jest dla mnie kimś najbliższym”. Jej przyjaciółka dodała zaś, że „z bólem serca mogę potwierdzić, że Krysia też jest mi jedną z najbliższych. My się często nie zgadzamy, ale jesteśmy sobie bliskie”, zwierzała się z uśmiechem na twarzy. „Przeżyłyśmy w życiu wiele razem. Umarli nasi mężowie, nasze matki, nasza przyjaciółka Zuzia Łapicka. Trudno więc mówić po 40 latach inaczej”, opowiadały. „No i nasze dzieci rodziły się w tym czasie. Agnieszka Osiecka nazywała to kawałem życia”, kontynuowała piosenkarka. A jak Krystyna Janda i Magda Umer nawiązały pierwszy kontaky z Zuznną Łpicką? „O Krysi usłyszałam już wcześniej. Ojciec wrócił z egzaminów i opowiada: "niebywała dziewczyna dzisiaj zdawała. Bezczelna. Mówiła tekst erotyczny, patrząc mi w oczy. To będzie wielka aktorka". To usłyszałam parę razy w życiu, wspominała Łapicka. Magda Umer zaś podkreślała, że „Daniel (Olbrychski) poznał mnie z nią w 1977 roku. Byłam wtedy w ciąży z Mateuszem, który jest teraz chrześniakiem Zuzi. To była przyjaźń "na dobre". Potem nastąpił stan wojenny. Wyrzucono mnie z telewizji, za to że moje programy były źródłem pesymistycznego socjalizmu. Nie miałam pracy, miałam zakaz występu jakichkolwiek. Andrzej Wajda i Krysia Zachwatowicz załatwili mi taką "niby pracę", a Daniel z Zuzią przyjęli mnie pod swój dach. To, co dla mnie zrobili, jest nie do przecenienia", mówiła. Przypomnijmy, że Daniel Olbrychski i Zuzanna Łapicka przez jakiś czas mieszkali w Paryżu, a w ich domu często gościli artyści. Odwiedzali ich międzi innymi: Jacek Kaczmarski, Agnieszka Holland czy właśnie Krystyna Janda, z którą Łapicka stworzyła wyjątkową więź. Razem przeżyły wiele wspaniałych chwil. Wspierały się w najtrudniejszych momentach, kibicowały sobie i świętowały, gdy któraś z nich odnosiła kolejny sukces. „Wiadomo, że jeśli dzieje się coś złego, to możemy na siebie liczyć. Zuzia ma taki zwyczaj mówienia: "ja się lubię przyjaźnić na dobre". Nie dodaje tego "i na złe". Ale ja wiem po tych 40. latach, że jesteśmy ze sobą i na dobre, i na złe. Mamy tak różne temperamenty, robimy tak różne rzeczy, że nie siedzimy sobie na głowie", wyznała przed laty Magda Umer. O Zuzannie Łapickiej zawsze mówiły, że była niezwykle dowcipna i oczytana. Rok 2018 był dla Magdy Umer i Krystyny Jandy bardzo bolesny. Straciły wówczas pewną czątkę siebie, gdyż ich wieloletnia przyjaciółka - Zuzanna Łapicka zmarła. Do dzisiaj wspominają wspólne chwile, które już do końca pozostaną w ich pamięci. CZYTAJ TEŻ: Ma 81 lat i doczekał się ośmiorga dzieci. Dla nich porzucił dawne życie, dziś rodzina jest całym jego światem Przypominamy archiwalny wywiad Krystyny Jandy, Magdy Umer i Zuzanny Łapickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2010 roku. Znają się od trzydziestu kilku lat, a to niezły staż małżeński. Były ze sobą, gdy było dobrze i źle, fantastycznie i do kitu, gdy każda z osobna mogła zanucić słowa Osieckiej: „Bo ja jestem, proszę pana, na zakręcie…”. Zawirowania życiowe tylko scementowały ich przyjaźń. Piękną, bliską, intymną. Dziś mówią o niej po raz pierwszy. Zuzanna Łapicka: Zaczęło się od spotkań, które Krysia Janda organizowała u siebie w domu na Mokotowie. Na pierwsze takie spotkanie podała koleżankom aktorkom zły numer domu i do domu obok, gdzie mieszkał pilot, tego wieczoru odsypiający długi lot, co 10 minut dzwoniła inna wybitna aktorka. Pewnie miał wrażenie, że mu się to śni... Nasi mężowie nazwali te spotkania „lamentami”, błędnie myśląc, że my płaczemy na nich nad życiem, a my płakałyśmy, ale ze śmiechu. Po jakimś czasie grono się skurczyło i zostało nas pięć. Krysia Janda, Agnieszka Osiecka, dwie Magdy: Umer i Czapińska. No i ja... Magda Umer: Bo spotykałyśmy się jeszcze właśnie z Magdą Czapińską, która napisała wiele przebojów: „Wsiąść do pociągu byle jakiego” dla Rodowicz, „W moim magicznym domu” dla Banaszak, „Modlitwę” dla Geppert, świetne piosenki dla Anny Marii Jopek. Tylko że Magda, odkąd jej się urodziły wnuki, zwariowała. Nigdy nie ma na nic czasu, dla nas też. Na wakacje również z nami nie jeździ, bo nie znosi upałów, siedzi w wannie. Będąc nam bliską duchowo osobą, w ogóle z nami nie przebywa. Krystyna Janda: Mówimy o niej, bo Magda to ważny element układanki. W trudnych momentach bez telefonu do Magdy się nie obywa. Magda jest rozsądna, spokojniejsza niż my i z zawodu jest psychologiem, była terapeutką w swoim pierwszym życiu, przed pisaniem piosenek. Ale zakochana w dzieciach córki, jest dla nas na telefon. Dlaczego akurat Wy, w takim gronie? Zuzia: Dlatego, że w podobny sposób interpretujemy życie. W towarzystwie Agnieszki nie wolno było sobie pozwolić na byle jaką opowieść. Nawet najbardziej dramatyczną historię należało ująć w anegdotyczną formę. W liceum uciekałam z matematyki, żeby siedzieć przy stoliku Konwickiego w kawiarni U Literatów. Już wtedy wiedziałam, że jeśli mam prawo się odezwać, to krótko, na temat i z pointą. Na naszych „lamentach” każda z zachwytem słuchała opowieści przyjaciółki, czekałając na swoją kolej... Nie było przekrzykiwania ani „proszę mi nie przerywać”? Zuzia: Nie było. Na szczęście Magda dokumentowała nasze spotkania na wideo. Umawiamy się, by po latach przejrzeć filmy, ale brak czasu... Magda: Potem przypadłyśmy sobie do gustu jako osoby ciekawe tego, co ta druga ma do powiedzenia. O życiu, o świecie, o innych. Nawet, dajmy na to… plotkowanie o ludziach nigdy nie było ani jadowite, ani niszczące. Raczej próba zrozumienia, dlaczego ktoś jest taki, a nie inny. Ciekawiła nas nasza praca, książki, które przeczytałyśmy, miłości, które przeżywałyśmy, dzieci, które rodziłyśmy, rozstania, powroty. Przeżyłyśmy też choroby, śmierć męża Krysi, rozwód Zuzi. Każda w tym serdecznie uczestniczyła. Powiedziałabym, że była to przyjaźń człowiecza. Bo nie z powodu płci. Każda z nas ma kobiece ciało, duszę mieszaną, a umysł męski. Zuzia: À propos męskich cech. Zawsze myślałam, że jestem po mamie taką idealną żoną, podporządkowaną wybitnemu mężczyźnie. Magda nigdy taka nie była, nie chciała wychodzić za mąż, dzięki czemu była częścią naszej rodziny. Przyjechała do nas do Francji z małym Mateuszem w czasie stanu wojennego i, jak sama mówiła, grzała się przy naszym rodzinnym ognisku. A po latach zamieniłyśmy się rolami. Ja – po 20 latach życia podporządkowanego mężowi – poczułam się zmęczona. Odżyłam jako singielka z odzysku, która dobrze się czuje, gdy kieruje własnym życiem. Krysia, wiadomo – pani prezes, pani dyrektor, pani reżyser – zarządza i rodziną, i firmą. Miała szczęście, że jej mężem był Edward – wielka osobowość, silna, ale dzięki wielkiej miłości do Krysi potrafiąca się jej podporządkować. Z kolei Magdy mąż jest na tyle taktowny, że na wakacje puszcza ją samą, ku naszej radości. Świetnie sobie poradził z jej potrzebą samotności. Jak jeździmy na wakacje, jesteśmy „trzy kierowniczki”, ale dajemy sobie wolność. Czy nie o to chodzi? Kawał życia, co za nami... Krysia: Magda, od kiedy my się znamy? Pamiętam sylwestra, na którego przyszłam ze świeżo poślubionym pierwszym mężem Andrzejem Sewerynem, a ty z jakimiś dwoma facetami. Pamiętam, że byłaś ubrana w spodnie farmerki. Magda: W życiu nie miałam spodni farmerek! Domyślam się, to była szara spódnica na szelkach, a ty zapamiętałaś jedynie szelki. Moim zdaniem był to sylwester z 1976 na 1977. Tak długo się znamy... Dlaczego jesteśmy ze sobą, będąc tak diametralnie różnymi osobami? Bo przyjaźń polega na tym, że cechy budujące, rozczulające, wspaniałe przewyższają te męczące. Kocha się, lubi i chce być z kimś nie „dlatego bo”, tylko „mimo że”. Krysia jest osobą optymistyczną. Zawsze chce zostawić widza z nadzieją. Bardzo jej się to udaje, w przeciwieństwie do mnie. Ja podrywam ludzi do myślenia, ona – do życia. Myślenie nigdy nie jest wesołe. Zuzia jest z nas najpromienniejsza i ma w sobie genetyczne słońce. Nawet jak coś się nie układa, organizm nie pozwala jej rozpaczać. Pogoda ducha, a przy tym nadzwyczajna inteligencja, poczucie humoru, fantastyczna umiejętność opowiadania sprawia, że my z Krysią słuchamy z otwartymi ustami jej opowieści. Mogą nas zawieść wszyscy mężczyźni, ale my siebie nie. Zuzia: À propos genetycznego słońca, Krysia mi kiedyś powiedziała: „Wiesz, ja nie umiem być nieszczęśliwa”. Gdy po śmierci Edwarda ktoś zadał jej pytanie: „Czy pani czeka na miłość?”, zdziwiła się: „Na miłość? Przecież ja mam męża”. Magda z kolei żartuje: „Wiesz, dopóki nie wymyślili prozacu, ty mi go zastępowałaś”. To, co nas łączy, jest siostrzane, bo my naprawdę jesteśmy ze sobą w ważnych momentach. Mogę na nie liczyć, nawet jak tego do końca nie chcą. Jak wtedy, kiedy prosiłam je o pomoc przy moim rozwodzie, to wiedziałam, że nie zostawią mnie z tym samą. Francja, stan wojenny w Polsce, a my znowu we trzy wspieramy się w Paryżu. Krysia kręci filmy, a w przerwie wpada do naszego domu pod Paryżem, gdzie mieszkamy z Danielem, jego synem Rafałem i naszą Weroniką. Jest z nami Magda, którą na rok do Francji ściągnęliśmy z synem Mateuszem (moim i Daniela synem chrzestnym, a Magda jest mamą chrzestną Weroniki), bo wyrzucili ją w stanie wojennym z telewizji. Wspólnie przeżywamy to, co się dzieje w Polsce, i to, że nasze dzieci idą do francuskiego przedszkola. Do dzisiaj zawsze odwiedzamy się w święta. Zobacz też: Dla Kamali Harris zrezygnował z pracy, może zostać pierwszym gentlemanem USA. Douglas Emhoff ma polskie korzenie O, to znak, że się naprawdę lubicie. Zuzia: Nie dzwonimy do siebie codziennie, ale absolutnie wyczuwamy, w jakim jesteśmy nastroju. Magda: Możemy ze sobą przez miesiąc nie rozmawiać, ale czujemy, gdy coś się z nami dzieje. Kiedyś zrobiłam Krysi awanturę, że przez rok nie zadała mi pytania, a strasznie wtedy cierpiałam. Ona na to: „Wszystko o tobie wiedziałam przez ten rok”. Musiało to być bardzo trudne pytanie. Magda: Było. A kiedyś leżałam umierająca na OIOM-ie, a Krysia wtargnęła z gigantycznym telefonem komórkowym, bo takie wtedy były, z protestem „nie będzie tak, że mnie tu nie wpuszczą”, z naręczem kolorowych gazet „do czytania”, dla mnie – ledwo żywej. A wszystko z taką energią, że umarłego by obudziła! Musiałam wyzdrowieć! Zuzia: To wspaniałe, że można mieć rodzinę z wyboru. Nie wiem, czyby mi się tak udało z siostrami, gdybym je miała. To więź, którą budują lata. Nic im nie trzeba opowiadać, one wiedzą wszystko, co ważne, bez słów. Wszystko, co razem widziałyśmy, to jak „jednakowo ujrzany gołąb…”. Magda: To wiersz Szymborskiej, wprawdzie o małżeństwie, ale czy my nie jesteśmy takim małżeństwem, związkiem człowieczym? Wiersz się zaczyna tak: „Musieli kiedyś być odmienni, ogień i woda, różnić się gwałtownie, a potem powoli upodobniali się do siebie”. A na końcu: „jednakowo ujrzany gołąb usiadł na oknie”… Nie ma przyjaźni bez zaufania. I bez czego jeszcze? Magda: Wspólnej wrażliwości i tego, że przeżyłyśmy podobne rzeczy w podobny sposób. Zrobił się z tego szmat życia. Ostatnia dedykacja Agnieszki Osieckiej z 9 października, gdy obchodziłyśmy urodziny, brzmiała jak zwykle: „Dla Magdy z miłością”. I poniżej: „Dziękuję, dziękuję, dziękuję za kawał życia”. Ten kawał życia to to, co za nami, i to, co jeszcze przez chwilę będziemy miały. Krysia: Chcę powiedzieć ważną rzecz, o ile nie najważniejszą. Nie byłoby tego związku, gdyby nie podobny poziom i doświadczeń, i umysłów. Nie można się w ten sposób zaprzyjaźnić z osobą, która nie rozumie, mniej czuje, nie pamięta tych samych spraw i ludzi. Przecież my znamy ludzi… Magda: …których już dawno nie ma. Jedna do drugiej mówi: „A pamiętasz, jak on się wtedy uśmiechnął?”. I my pamiętamy. Krysia: Nie trzeba nic tłumaczyć. Jak mówię czarne albo szare, one widzą czerń i szarość w tym samym odcieniu. Ale, u licha, mnóstwo Was różni. Magda: Krysia i Zuzia są niezwykle towarzyskimi osobami. Krysia nie może w ogóle żyć bez ludzi. Krysia: W pracy nie mogę, poza tym od dwóch lat to się zmieniło. Magda: Ale dawniej było niemożliwe, tak samo jest z Zuzią. A ja cierpię na taką chorobę, że trudno mi być nawet z ludźmi, których bardzo lubię, dłużej niż pół godziny, godzinę. Dużo muszę być sama. A z tymi kobietami nie nudziłam się nigdy, choćby przez pięć minut. Kłamać czy nie kłamać? Krysia: Przez lata prowadzimy polemikę, której główną osią jest odpowiedź na pytanie: „Czy kłamać?”. Bardzo się o to kłóciłyśmy. Ja byłam za tym, żeby kłamać, Magda za tym, żeby w ogóle nie kłamać, a Zuzia, że zależnie od sytuacji. Zuzia: Sama trafnie gdzieś powiedziałaś, że kłamstwo wynika często z dobrego wychowania i delikatności. Dlatego będę broniła swojego prawa do obłudy. Magda: Wynika też z naszego wychowania. Tak jest, jak się chodziło do PRL-owskich żłobków, przedszkoli i szkół, gdzie wszyscy kłamali od rana do nocy, ale mówili: „Najważniejsze, żeby nie kłamać”. Byłam w tej paranoi wychowywana i długo uważałam, że nic, tylko prawda. Ale w końcu nauczyłam się jej nie mówić… Krysia: …bo kilka razy komuś, na twój wniosek, powiedziałyśmy prawdę. Magda: Nie mój, nie mój! Na wniosek Agnieszki Osieckiej. Pamiętam dobrze, jak było. Agnieszka była szczerą osobą w piosenkach, w tym, co pisze, ale nie wobec ludzi, by ich nie ranić. A potem nagle wróciła z Ameryki i mówi do mnie: „Słuchaj, nie możemy tak dłużej postępować, musimy walić prawdę między oczy, żeby nie wiem co…”. Na pierwszy ogień poszedł Wojtek Młynarski, potem dostało się Krzyśkowi Zaleskiemu. W sekundę zdobyła dziesięciu największych wrogów. Więc przestała. Krysia: Długo z Zuzią przekonywałyśmy Magdę, zagorzałą w swojej uczciwości, szacunku, rzetelności w stosunku do ludzi oraz zwolenniczkę absolutnej doskonałości, szczególnie w sztuce, że prawdę warto mówić, ale pod warunkiem, że się kogoś nie dotyka zbyt boleśnie, po nic. Bo niektórzy ludzie nie zasługują na prawdę, innym znów prawda nie jest potrzebna. Więc pewnego dnia Magda przestała mówić prawdę i już była tylko miła. Magda: Agnieszka zawsze mówiła, że przyjaźń to poważne uczucie, więc od czasu od czasu możemy sobie powiedzieć fragment prawdy. Zuzia: To wielka ulga, gdy można sobie wszystko powiedzieć, nie bojąc się krytycznego oceniania, poza tym my niczego sobie nie zazdrościmy, zachwycamy się swoimi dokonaniami. Przyjaźń wyklucza zazdrość, a to trudne w środowisku, w którym wszyscy sobie zazdroszczą wszystkiego. Krysia: Kiedy Magda reżyseruje moje spektakle, daje mi z siebie wszystko, co wie, rozumie, co zdobyła w dziedzinie będącej jej domeną, czyli w śpiewaniu. I uczy mnie, oddając to w prezencie. Z kolei Zuzia przychodzi na próby generalne i mówi, co myśli. Rozmawiamy, a Zuzi spojrzenie jest trzeźwe i niezwykle cenne. Dlatego wolę, by obie przychodziły na próby generalne, nie na premiery. Gdyby żyła Agnieszka... Magda: Każda z nas w innym momencie poznała Agnieszkę, ale każda z nas wychowała się na jej tekstach. Kiedy usłyszałam: „Widzisz, mała, jak to jest”, „Kochanków z ulicy Kamiennej” czy „Okularników”, miałam 13–14 lat. A parę lat później miałam z nią przygodę. Już zaśpiewałam „Koncert na świerszcze i wiatr w kominie”, byłam znaną studencką piosenkarką. Agnieszka usłyszała mnie w radiu, chciała mnie poznać i dla mnie pisać. Umówiła się ze mną w hotelu Bristol, pokazała teksty, a ja jej powiedziałam, że mi się nie podobają. Byłam chyba jedyną osobą, która odmówiła Agnieszce. Swoją drogą, Agnieszka mogła przeżyć szok. Myślałam, że na całe życie się na mnie obrazi, ale mi wybaczyła. Po kilku latach napisała mi pierwszą piosenkę. Krysia: Moje relacje z nią były bardziej oficjalne i głównie zawodowe. Chyba zaczęły się, kiedy przychodziła na próby „Białej bluzki”. Potem były lata prawdziwej przyjaźni, ale jakby przez pryzmat zawodu. Potem, kiedy była już naprawdę chora, ja jedna bałam się z nią o tym mówić. Kiedyś u niej w łazience zobaczyłam pęk włosów na szczotce, wstrząsający, po chemii. Wtedy po raz pierwszy przekroczyłam próg intymności z nią, postanowiłam jej kupić kapelusz. W sklepie był piękny brązowy kapelusz, który sama kupiłabym sobie od razu, i fantastyczny czerwony, o którym wiedziałam, że spodobałby się Agnieszce. Ze sklepu wyszłam z brązowym i do końca życia będę żałować, że poskąpiłam jej tej odrobiny ekstrawagancji i szaleństwa na koniec. Do dziś się tego wstydzę. W „Rozmowach w tańcu” przyznała, że „fragment ubrania, którego nie lekceważy, to kapelusz”. Że „ubóstwia kapelusze i zawsze ma parę świetnych”. Magda: Chciałaś ją przebrać jak Ela Czyżewska, która Agnieszce zmieniała spódnice, koszule, rajstopy. Agnieszka się jej poddawała, zresztą identycznie jak ja tobie. Bo Kryśka może na mnie włożyć, co tylko chce. Pamiętacie, jak kiedyś Agnieszka przyszła dziwnie ubrana, a na nasze zdziwione spojrzenia wyjaśniła z powagą: „Doradziła mi to ekspedientka w Budapeszcie”. A na premierę „Białej bluzki” we Wrocławiu kupiła nam gumki do włosów. Czegoś brzydszego nie miałyśmy w życiu. I w tych gumkach przetańczyłyśmy pół nocy w klubie. Zawsze było ważniejsze to, co się mówi, czego słucha, na co się patrzy i co się czuje. A ciuchy były dużo mniej ważne. A Zuzia, jako córka Andrzeja, znała wszystkich od dzieciństwa, więc Agnieszkę też. To było jej naturalne środowisko. Zuzia: Magda słusznie mówi, że wszystkich znałam od dziecka, ale nie myślałam, że się zaprzyjaźnię z Agnieszką. Przyglądałam jej się, zdawało mi się nawet, że może mój ojciec jej się… trochę podobał. Której się nie podobał? Aparycja boska. Zuzia: Z Magdą poznał mnie Daniel, za którego wyszłam, mając 24 lata. To jemu zawdzięczam Magdę, która przyjaźniła się z Agnieszką – więc potem stałam się przyjaciółką Agnieszki, która wciągnęła się w naszą rodzinę, bo z Danielem przyjaźniła się od czasów jego związku z Marylą Rodowicz. To na moich imieninach, w naszym mieszkaniu, Agnieszka podała Maryli tekst „Niech żyje bal” – do dziś pamiętam, jak Maryla czyta go z kartki... Magda: Pisanie przez Agnieszkę piosenek dla mnie nie było najważniejsze. Najważniejsze było, że zawsze była na etapie takiej… starszej dziewczyny. Miała pod pięćdziesiątkę, ja – trzydzieści kilka lat, bo ona zawsze poszukiwała kontaktu z młodszymi. Twierdziła, że osoby w jej wieku mówią tylko o chorobach i umieraniu. Zawsze mówiłyśmy, że gdyby Agnieszka jeszcze żyła, wymieniłaby nas na młodsze pokolenie, bo my byłybyśmy dla niej za stare. Zuzia: Gdy urodziłam córkę, Agnieszka zaprzyjaźniła się z nią, jak tylko Weronika zaczęła mówić. Spotykały się, rozmawiały, pamiętam, jak moje dziecko narzekało, że wchodzę do jej pokoju i sprzątam. Agnieszka przyniosła jej wtedy metalową „dziurkę od klucza” na sznureczku, by mogła „zamykać” pokój. Tak, Agnieszka była ciągle ciekawa nowych pokoleń... Są zdania z piosenek Agnieszki, z którymi idę przez życie. Na przykład takie: „Malwy po chatach kwitną i bledną, po sześciu latach nic nie jest tragedią”. Powtarzam je sobie często. Właśnie przyjaciółki pozwalają przetrwać te trudne sześć lat. Wielka ucieczka Magda: Kompletny przypadek. Dwadzieścia lat jeździłam do wioski między Ustką a Darłowem i myślałam, że już tak do końca będę jeździć. Moje dzieci były szczęśliwe, ja byłam szczęśliwa, świetnie mi się oddychało powietrzem morskim. I było tak pusto. Kiedyś przyjechała tam do mnie Krysia i powiedziała: „Nie mogę na to patrzeć” – bo akurat trzy dni padało. Było zimno, mokro, nie mogła niczego wysuszyć, a była ze swoimi małymi chłopcami. „Zawiozę cię w przyszłym roku do takiego miejsca, że już nigdy nie będziesz chciała tu przyjeżdżać”, oznajmiła. Miała rację, od tamtego czasu ciągle spędzamy wakacje w tym samym miejscu. To nasza baza, a co parę dni robimy wyprawy do odległych miasteczek. Rowerem jeździmy po piniowym lesie na styku plaży i morza. I mikroklimat, który sprawia, że się niesamowicie oddycha. Toskania, cudowny kraj, gdzie architektura tak pięknie wtapia się w kraj- obraz, że napatrzeć się nie można... Zuzia: Ja od dziecka uwielbiałam Hel. Toskanię, właśnie taką z piaszczystą plażą i wydmami, odkryła Krysia z Edwardem, gdy ich dzieci były małe. Gdy moja córka nas tam odwiedziła, spytała: „Jak udało ci się odnaleźć Półwysep Helski we Włoszech?”. A w przeciwieństwie do wakacji na Helu, w Toskanii Krysia i Magda są anonimowe. To daje nam wolność. Możemy niepodglądane przez nikogo chodzić po sklepach. Stąd te szalone zakupy niepotrzebnych ubrań, ale jaka radość, jak je sobie przymierzamy! Jakim cudem „trzy kierowniczki” wytrzymują ze sobą w Toskanii? Zuzia: Magda uwielbia słońce, ale dopiero po piątej po południu, więc my z Krysią czytamy i gadamy na plaży, a spotykamy się wszystkie dopiero wieczorem. I nikt o to nie ma pretensji... Z mężczyzną już by pewnie była awantura… Magda: Ja tam prowadzę inny tryb życia, jeżdżę na rowerze, czytam w cieniu na tarasie, chodzę na spacery. A wieczorem opowiadamy sobie, co przeżyłyśmy. Dużo mówimy o lekturach, o sztuce, o polityce, której nie znosimy. Okresowo nasze towarzystwo się powiększa. Kiedyś siedzieli z nami Janusz Gajos i Marek Kondrat. I nagle jakaś pani powiedziała do nas: „Dzień dobry, jestem z Zielonej Góry”. A Filip Bajon zabiera nasze książki samochodem, bo zazwyczaj bierzemy ich na wakacje ze dwieście. Krysia: Lubimy przesiadywać w pewnym barze i wtedy potwornie obgadujemy wszystkich. Zuzia: Bo uwielbiamy obserwować bardziej, niż być obserwowane. Do tego Krysia bierze pełno sztuk, które ma wystawiać, czyta nocami, po czym rano przy śniadaniu nam te sztuki odgrywa... Krysia: Prawda, pomiędzy książkami czytam też sztuki i scenariusze, bo w Polonii nie ma kierownika literackiego. Zimą też tak jest, gdy jadę na narty z Magdy mężem i inną grupą przyjaciół. Wtedy zdarza mi się przeczytać 50 sztuk w ciągu dwóch tygodni. Z tą grą na tarasie to żart… W tym roku przeczytałam im pierwszy akt sztuki, bo sprawdzałam, jak brzmi tłumaczenie, ale staram się… bez ekspresji. Za tydzień premiera tej sztuki w teatrze, nie mogą się doczekać, żeby zobaczyć, co było dalej! Zuzia: Przedtem Krysia wynajmowała duży dom, do którego jeździła z całą rodziną, dopiero od niedawna jeździmy na wakacje bez dzieci. Może trzeci raz… Nasze dzieci już są dorosłe, Krysia od dwóch lat jest sama. Po tych wszystkich dramatycznych sytuacjach los sprawił, że związałyśmy się jeszcze bardziej. Życie się zmienia, to i wakacje też. Zuzia: Dużo nas łączy, ale mamy inne podejście do mężczyzn, co zilustruję anegdotą z ostatnich wakacji. Wracamy samochodem na lotnisko. Natrafiamy na przebudowę autostrady, władczym gestem zatrzymuje nas piękny Włoch, robotnik drogowy. Jesteśmy w dobrych humorach, bo po dwóch tygodniach wakacji nie spieszymy się, ale mijają kolejne minuty, a on, nie zwracając na nas uwagi, dyryguje ruchem. Po 10 minutach zauważa nas, ale już jesteśmy wściekłe, co chyba widać po minach, i robi ręką taki ruch, jakby chciał sobie poderżnąć gardło. Na co ja mówię: „Boże, może chory, pewnie boli go gardło” i zaczynam szukać pastylki. Na co Magda: „Coś ty, zwariowałaś? Przecież on ma depresję. Pokazuje, że żyć mu się nie chce”. A Krysia na to: „Czy wyście obie oszalały? Przecież on nam pokazuje, że jak nas nie puści za chwilę, to go zamordujemy! I on to wie”. I, jak zwykle, to Krysia miała rację... Rozmawiała Liliana Śnieg-Czaplewska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Nigdy nie została matką, wybrała inną drogę. Olga Bończyk zaskoczyła szczerym wyznaniem o macierzyństwie
Był miłością jej życia, rozdzieliła ich śmierć. Niezwykła historia Magdy Umer i Andrzeja Przeradzkiego
Był jej wielką miłością, razem tworzyli szczęśliwy związek przez 40 lat. Magda Umer i Andrzej Przeradzki byli dla siebie stworzeni. Dwa różne światy połączyła miłość. Ona – wspaniała artystka, on – inżynier, twardo stąpający po ziemi. Los nie był dla nich łaskawy... Rozdzieliła ich śmierć. Strata ukochanego męża była dla wokalistki prawdziwym ciosem. Na zawsze pozostanie miłością jej życia. [Artykuł aktualizowany 09.10.24 r.] [Ostatnia publikacja na Viva Historie 13.10.2024 r.] Magda Umer i Andrzej Przeradzki – historia miłości Magda Umer długo szukała miłości. W końcu na drodze wokalistki pojawił się on – inżynier Andrzej Przeradzki. Poznali się na początku lat 80. Ona – artystka, gwiazda poezji śpiewanej, on – biznesmen twardo stąpający po ziemi. W tamtym momencie życie jej nie rozpieszczało. Magda Umer w stanie wojennym straciła pracę w Telewizji Polskiej, bez możliwości powrotu. „Gdy się poznaliśmy, w mieszkaniu miała zaciągnięte zasłony i żadnego górnego światła. Wszystko poprzestawiałem i pozmieniałem”, opowiadał w wywiadzie dla Pani Andrzej Przeradzki. Postanowił, że pomoże jej stanąć na nogi. Poza tym... Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia! Magda Umer miała już za sobą zakończony związek. Ze swoją licealną miłością doczekała się synka, Mateusza. „Oboje doszliśmy do wniosku, że jeśli dziecko ma być świadkiem szarpaniny dwojga ludzi, lepiej, żeby miało miłość w domu ojca i, osobno, w domu mamy”, opowiadała artystka. Z kolei Andrzej Przeradzki również był po rozstaniu, a owocem związku z byłą partnerką była córka Agata. Inżynierowi zajęło trochę czasu, by zyskać zaufanie Magdy Umer. Artystka uparcie powtarzała mu, że go nie kocha. Czy poczuł się odtrącony? Nigdy! Nie poddawał się i walczył o jej względy. Magda Umer podkreślała potem, że ukochany ujął ją swoim optymizmem i dobrą energią. W pewnym momencie zdała sobie sprawę, że łączy ich coś pięknego, a dzięki Andrzejowi Przeradzkiemu znalazła w sobie chęci do życia. Wielokrotnie zaznaczała, że ukochany jest miłością jej życia i nikt, tak jak on, nie potrafił jej rozśmieszać. Co ciekawe, znajomi nie wróżyli im szczęśliwego związku. „Tłumaczyłam: »Ja cię nie kocham, czemu ty mi się tu pałętasz«. Odpowiadał: „Ale ja cię kocham, i to wystarczy”. Myślałam: jak odejdzie, trudno, najwyżej nie będę miała z kim chodzić na ten cholerny basen… Ale on wprowadził się do mojego małego mieszkania i zajął tym wszystkim, czym ja nie byłam w stanie. A sama nabrałam sił. Zaczęłam występować, robić przedstawienia, po drodze urodziłam mu cudowne dziecko. I ten mężczyzna, którego tak nie kochałam, dawał mi ogromną siłę. Aż pewnego dnia, nie wiadomo kiedy, uzmysłowiłam sobie, że łączy nas bardzo silne uczucie”, opowiadała [cytat za kobieta.pl]. Zobacz też: Ochrzciła się w wieku 30 lat, ukrywała to przed rodzicami. Do dziś ma do nich żal Magda Umer, Warszawa 1973 Magda Umer i Andrzej Przeradzki — ich miłość rozdzieliła śmierć Para powitała na świcie syna, Franciszka (przyszedł na świat w 1985 roku). Rodzina stworzyła swój raj na ziemi pod Warszawą. To były piękne lata, pełne szczęścia, spełnienia i miłości. Choć jak w każdym związku, nie brakowało też trudnych momentów i kryzysów, z których oboje wychodzili obronną ręką. Andrzej Przeradzki był cholerykiem. „Powinien być dowódcą sił powietrznych i od rana wszystkich ustawiać”, opowiadała Magda Umer. Jeśli dochodziło między nimi do kłótni, to dotyczyły one głównie kwestii finansowych. „On jest chorobliwie skąpy. Cierpi z powodu każdej niepotrzebnie, według niego, wydanej złotówki. Jest też chorobliwym pedantem. Ma przy tym tyle wdzięku, że ja mu wszystko wybaczam”, opowiadała w Gali. W pewnym momencie problemem w ich związku był alkohol. Artystka postawiła mężowi ultimatum – albo ona, albo procenty. I wybrał ją. Potrafiła wybaczyć mu wszystko i trwała przy nim do końca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img5UDsP7-f910d8a.jpg" width="2066" height="1600" alt="Warszawa 1996. Zaproszeni goście podczas przyjęcia zorganizowanego z okazji 50. urodzin aktora Daniela Olbrychskiego. Widoczni są m.in., stoją: aktorka Elżbieta Czyżewska (L), Zuzanna Łapicka (2L), reżyser i scenarzysta filmowy Radosław Piwowarski (5L), aktorka Anna Gornostaj (6L), żona Jerzego Hoffmana, Walentyna Hoffman (4P), Krystyna Cierniak-Morgenstern (2P) i mąż Magdy Umer, Andrzej Przeradzki (P); siedzą: piosenkarka, aktorka i reżyserka teatralna Magda Umer (L), piosenkarka Maryla Rodowicz (C) oraz reżyser, scenarzysta i producent filmowy Jerzy Hoffman (P). mo PAP/Afa Pixx/Zenon Żyburtowicz" title="Goście podczas przyjęcia urodzinowego" /> Zaproszeni goście podczas przyjęcia zorganizowanego z okazji 50. urodzin aktora Daniela Olbrychskiego. Widoczni są m.in., stoją: aktorka Elżbieta Czyżewska, Zuzanna Łapicka, reżyser i scenarzysta filmowy Radosław Piwowarski, aktorka Anna Gornostaj, żona Jerzego Hoffmana, Walentyna Hoffman, Krystyna Cierniak-Morgenstern i mąż Magdy Umer, Andrzej Przeradzki. Siedzą: piosenkarka, aktorka i reżyserka teatralna Magda Umer, piosenkarka Maryla Rodowicz oraz reżyser, scenarzysta i producent filmowy Jerzy Hoffman, Warszawa 1996 Na co dzień oboje skupiali się na swojej pracy. Ona rozwijała karierę artystyczną, robiła spektakle, koncertowała. On prowadził firmy w Katowicach i kochał nurkowanie! W 2013 roku los zadał im potworny cios. Andrzej Przeradzki doznał udaru podczas nurkowania w Egipcie. Stał się wtedy innym człowiekiem. Magda Umer zaopiekowała się ukochanym. „To nie jest łatwy człowiek, ale na pewno wrażliwszy. Szkoda, że aż takim kosztem”, mówiła Magda Umer [cytat za Życie na Gorąco Retro]. Dzięki wdrożonemu leczeniu, wspaciu bliskim udało mu się wrócić do sprawności. Jednak sam uważał, że choroba miała być dla niego nauczką. Postanowił zadbać o zdrowie, zwolnić i zrezygnował z części obowiązków zawodowych. „Być może nigdy nie chciało mi się żyć aż tak, jak teraz. Mimo najczarniejszych okresów w życiu, mimo całego pokręcenia i zawirowania, uważam, że życie jest cudem”, zwierzała się Magda Umer [cytat za Życie na Gorąco Retro]. Rodzina nie spodziewała się, że wkrótce po raz kolejny przyjdzie mu zawalczyć o życie. Andrzej Przeradzki przeszedł kilka udarów… Jego organizm był wycieńczony. W ostatnich latach był sparaliżowany, mówienie sprawiało mu problem, pamięć odmawiała posłuszeństwa. Żona wspierała go na każdym kroku. W listopadzie 2019 bliscy przekazali smutną wiadomość o śmierci Andrzeja Przeradzkiego. Strata ukochanego była dla Magdy Umer ciosem. Na szczęście obok zawsze są jej bliscy – synowie, pasierbica, wnuki. Dziś to oni są jej siłą. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie: 07.08.2024 rok] Czytaj też: Magda Umer, Krystyna Janda i Zuzanna Łapicka stworzyły wyjątkowe trio, które przerwała śmierć jednej z nich Magda Umer, Zapiski z wygnania w Teatrze Polonia, 06.03.2018 Warszawa Magda Umer, Viva! 2022 rok
Moc wzruszeń i uczta kulturalna. Za nami II edycja festiwau im. Piotra Machalicy w Częstochowie
To było niezwykle ważne i wyjątkowe wydarzenie...
Cztery dni z teatrem, piosenką literacką, muzyką i fotografią – to II festiwal im. Piotra Machalicy w Częstochowie. Organizatorem tego wyjątkowego wydarzenia jest powstała w 2021 roku fundacja im. Piotra Machalicy. Wszystkie wydarzenia festiwalowe były bezpłatne i przyciągnęły młodych ludzi do aktywnego udziału w kulturze zarówno jako odbiorców, jak i twórców. II festiwal im. Piotra Machalicy w Częstochowie – przebieg W spektaklach, koncertach, wystawach i spotkaniach wzięli udział artyści blisko związani z patronem festiwalu: Magda Umer, Ewa Błaszczyk, Joanna Liszowska, Katarzyna Żak, Eva Żmijewska, Shandrelica Casper, Nula Stankiewicz, Elżbieta Romanowska, Elżbieta Panas, Artur Żmijewski, Cezary Żak, Robert Rozmus, Jan Wołek, Rafał Królikowski, Janusz Strobel i wielu innych. Inauguracją festiwalu była wystawa zdjęć autorstwa Grażyny Gudejko. Fotografie Piotra Machalicy z sesji z 2012 roku i 2020 roku dla magazynu „VIVA!” cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem zwiedzających. Szczególnie wzruszająca była ta z 2020 roku, która odbyła się zaledwie miesiąc przed śmiercią aktora. Podczas wystawy miał miejsce koncert duetu Shandy&Eva, czyli Ewy Żmijewskiej i Shandrelicy Casper z gościnnym udziałem 15-letniej Marysi Płowieckiej oraz koncert Krzysztofa Niedźwieckiego. Piątek rozpoczął się koncertem Magdy Umer a zakończył poematem jazzowym „Bona” z udziałem Artura Żmijewskiego i jego córki Ewy Żmijewskiej. Sobota to cykl „Nieśmiertelni”, w którym Magda Umer, Joanna Liszowska, Elżbieta Panas, Cezary Żak, Artur Żmijewski i Aleksander Machalica wspominali Piotra Machalicę, zaś rozmowę prowadziła Nula Stankiewicz. Podczas spotkania, dzięki uprzejmości telewizji TVN, odtworzono program „Kulisy sławy”, którego bohaterem był właśnie aktor. Dzień zakończył koncert Ewy Błaszczyk oraz spektakl „I love you” z udziałem Katarzyny Żak, Elżbiety Romanowskiej, Rafała Królikowskiego oraz Roberta Rozmusa. Niedziela to dzień zakończenia festiwalu uroczystym koncertem galowym z udziałem wyżej wymienianych artystów. Pośród takich gwiazd, jak Joanna Liszowska, Ewa Błaszczyk, Katarzyna Żak, Nula Stankiewicz, Elżbieta Romanowska, Shandy&Eva, Artur Żmijewski czy Robert Rozmus, wystąpili również młodzi artyści: Zofia Stefaniak i Barbara Urbańczyk oraz laureaci pierwszego konkursu piosenki literackiej im. Piotra Machalicy w Zielonej Górze: Filip Rychcik i Aleksandra Stryj. Galę poprowadził Cezary Żak i Jan Wołek. Ewa Błaszczyk na scenie Prezydent Częstochowy Krzysztof Matyjaszczyk Jan Wołek, Artur Żmijewski, Eva&Shandy Cezary Żak, Artur Żmijewski, Joanna Liszowska, Magda Umer, Aleksandra Machalica, Elbieta Panas
Magda Umer i Andrzej Nardelli: wróżono im rychły ślub. Ale on zginął tragicznie w 1972 roku
„Byliśmy promienną parą”, mówiła artystka o tym związku
W tę mrożącą krew w żyłach historię wprost trudno uwierzyć. Był upalny dzień, 11 czerwca 1972 roku. Za chwilę miał odbyć się festiwal w Opolu, wcześniej zaplanowano próby do niego. Wydarzenie uświetnić miał m.in. występ Magdy Umer i Andrzeja Nardellego. Mieli wykonać utwór „O niebieskim pachnącym groszku”. On na tę okazję wybrał dla ukochanej bladoniebieską tkaninę na sukienkę, ona dla niego czarny aksamitny materiał na garnitur. Mieli spotkać się już na miejscu. Wcześniej on pojechał do rodziny, by pomóc przy budowie domku letniskowego. Z racji upału postanowił schłodzić się w Narwi, popływać. Ta przygoda kosztowała go życie... Spuszczono wówczas wodę ze zbiornika retencyjnego, nikt nie słyszał ostrzeżeń. Andrzej Nardelli został porwany przez wielką falę. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 7.04.2024 r.] Magda Umer i Andrzej Nardelli: historia miłości Wokół tej śmierci narosło wiele domysłów. Pewnie tak, jak przy wielu tragicznych odejściach młodych ludzi. A Andrzej Nardelli miał dopiero 25 lat i całe życie przed sobą. Mówiono, że popełnił samobójstwo z powodu swojej orientacji seksualnej (był prawdopodobnie gejem albo biseksualistą). Że był nadwrażliwy. Jego śmierć wywołała szok. Był znany, popularny, miał mnóstwo wielbicielek – do tej pory na różnych forach jest z sentymentem wspominany. Przed Teatrem Narodowym w Warszawie, gdzie grał Kordiana, wystawiono jego portret. Dziewczyny płakały, kładły tam bukieciki kwiatów. Wspominano, że przez tyle wieczorów Nardelli zaczynał spektakl od słów: „Zabił się młody…”. Na festiwalu W Opolu Magda Umer wystąpiła sama. „Groszku pachnącego przyniosłeś mi w dłoni dałeś groszek, dłoni nie chciałeś już dać. Stoi tu na biurku i milczy jak płomień. Zmusza do milczenia tak jak ty, twój kwiat. Niebieskie płomienie o zimnym kolorze spalają najprędzej niech spalą na proch. A ze mną myśl gorzką żem dłużna ci może Choć dałeś kwiat groszku a ja ci łez groch. Takam mała a łzy takie ogromne, Takie ciężkie, że aż głowa się chyli, Opadają te łzy moje w dół pionem, Tak najprościej ku głębokim dnom chwili. Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Takam mała a łzy takie ogromne, Stoisz mi w oczach jak łzy” – śpiewała z przejęciem wiersz Andrzeja Trzebińskiego, a muzycy z orkiestry płakali. Czytaj też: "Była kobietą nieskończenie delikatną". Historia miłości Andrzeja Wajdy i jego drugiej żony, Zofii Żuchowskiej Magda Umer, Warszawa 1972 r. Magda Umer i Andrzej Nardelli: „Byliśmy promienną parą” Po latach wspominała: „Andrzej miał najpiękniejszy uśmiech na świecie. Przychodził zawsze po mnie, wsiadaliśmy do autobusu i uczyliśmy się wierszy. Ludzie zwracali na nas uwagę. Byliśmy promienną parą, jakieś szczęście od nas biło”. Wydawali się dla siebie stworzeni. Oboje mieli w sobie coś czarownego, naturalnego, młodzieńczego. Byli raczej chłopakiem i dziewczyną niż parą estradowych gwiazd. Cudownie śpiewali razem piosenkę „Już szumią kasztany” (za znanym szlagwortem: „Przepraszam za słońce, przepraszam za deszcz. Przepraszam, za co tylko chcesz”). Należeli do nowego pokolenia, które na początku lat 70. błyskawicznie podbiło serca polskiej publiczności. Andrzej Nardelli Magda Umer, polonistka, zaczynała w kabarecie, który stworzyli jej koledzy: Andrzej Wojciechowski – po latach twórca Radia Zet; Janusz Weiss – znany dziennikarz i Krzysztof Knittel – znany kompozytor muzyki współczesnej. Wszyscy byli z tego samego liceum im. Gottwalda w Warszawie. Pamiętali, jak Magda śpiewała na akademiach szkolnych ballady Okudżawy. I zaprosili ją do współpracy. „Piękna dziewczyna z pięknym głosem”, wspominał ją Krzysztof Knittel. W 1970 roku zaśpiewała piosenkę „Koncert na dwa świerszcze i wiatr w kominie”, która stała się wielkim przebojem. Andrzej Nardelli (nazwisko odziedziczył po włoskich przodkach) należał do tego samego aktorskiego pokolenia co Piotr Fronczewski i Andrzej Seweryn. W 1970 roku, jako najmłodszy aktor w historii, zagrał Kordiana w Teatrze Narodowym w reżyserii Adama Hanuszkiewicza. W tym spektaklu wydawał się kolegą młodych ludzi, którzy siedzieli na widowni. Tak zresztą ta rola była pomyślana. Wróżono mu wielką karierę. Ale jak wspominała Magda Umer, sam Nardelli bardzo przeżywał nie zawsze pozytywne recenzje swoich ról. Nie miał pewności, czy jest dobrym aktorem. Marzył, by zagrać u Wajdy. Występował w „Piwnicy” Wandy Warskiej i Andrzeja Kurylewicza – śpiewał tam poezję Norwida. Ale dobrze wychodziły mu też takie przeboje, jak „Wakacje z blondynką”. Czytaj też: Syn Aliny Janowskiej we wspomnieniach o rodzinie: "Nigdy nie miałem poczucia, że jestem dzieckiem niezwykłych rodziców" Film "Szklana kula" 1972; Andrzej Nardelli i Magda Umer: jak się poznali? Poznali się na początku lat 70. Krystyna i Michał Bogusławscy, reżyserzy telewizyjni, zaangażowali ich do filmu muzycznego „Jest czy się śni”. Jak wspomina Magda Umer, kręcili go w Bieszczadach. Pierwszy dzień zdjęciowy wypadał 7 kwietnia. To był dzień urodzin Andrzeja: „Kończył 25 lat. Przyjechał do hotelu pociągiem i przywiózł taki wymiętoszony, zmęczony tort. Obiecywał, że w przyszłym roku będzie ten tort wypoczęty i będzie na nim 26 świeczek”. Równocześnie przygotowywali razem programy telewizyjne poświęcone poetom wojny w reżyserii Bogusławskich. Na próby do studia przy ul. Woronicza jeździli razem. Byli sąsiadami. „Błyszczał, promieniował miłością do świata i wiarą w Boga. Był bardzo religijny, ale nikomu tej religii nie narzucał. Nie mówił po śląsku, ale nigdy się nie wstydził, że jest ze Śląska. Nie wtopił się w Warszawę. On był obywatelem świata…”. „Byliśmy inni”, opowiada Magda Umer. „Ja lubiłam się wyspać, patrzeć na drzewa, powąchać konwalie, a Andrzej chciał tylko grać i grać. Ja byłam człowiekiem nauki, on kultury. Zaczynał się czas hipisowski. Wszyscy pili, palili, on nie. To był chłopiec we mgle. Gibki, lekki, cały płynął”. Wspomina, że czuło się u niego jakieś rozdwojenie. „Andrzej nie mówił otwarcie, o co mu chodzi, a my mieliśmy taką zasadę, że nikt nie wchodził w butach do czyjegoś życia”. O tym, że Andrzej Nardelli i Magda Umer chcieli się pobrać, mówiła jego matka. Sama wokalistka nigdy tego nie skomentowała. Pozostała jednak wobec partnera sprzed lat wierna pamięcią, zrealizowała film pt. „Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim”. Zrobiła go dopiero w 1993 roku, bo jak mówiła, wcześniej było to dla niej zbyt bolesne. On na zawsze pozostał romantycznym, pięknym chłopcem, z wielkimi widokami na przyszłość. Pochowano go w czarnym aksamitnym garniturze, w którym miał wystąpić u boku Magdy Umer w Opolu. W 2017 roku na swoim profilu na Facebooku Magda Umer pisała: "Andrzej Nardelli. Mój przyjaciel. Żył 25 lat. Dzisiaj obchodziłby 70 urodziny. Miał tyle planów na przyszłość. Stoi mi w oczach jak łzy i tak już będzie zawsze. I na zawsze będzie w nich młody i uśmiechnięty". *** Przy pisaniu tekstu korzystałam z zapisu ścieżki dźwiękowej filmu Magdy Umer „Andrzej. Wspomnienie o Andrzeju Nardellim”.
Andrzej Przeradzki mówił do Magdy Umer „Małgosiu”. Bywał skąpym tyranem, ale bardzo ją kochał
Tak wyglądał związek poetki i twardo stąpającego po ziemi biznesmena
Nie wszyscy wierzyli w ten związek. „Magda to jest twój mąż, wierny ci wciąż, więc kochać go chciej, hej” – napisała jej Agnieszka Osiecka. Eteryczna, poetycka Magda Umer i inżynier Andrzej Przeradzki, twardo stąpający po ziemi biznesmen z branży lakierniczej? Do tego inne charaktery, on pedant, który dostrzegał, że ser był za grubo pokrojony, a ołówek leżał nierówno. „Powinien być dowódcą sił powietrznych i od rana wszystkich ustawiać”, wzdychała Magda Umer. A jednak pobrali się i byli razem blisko 40 lat, do śmierci Andrzeja Przeradzkiego w 2019 roku. Magda Umer opiekowała się mężem po udarze, który po raz pierwszy dopadł go w 2013 roku jako w pełni aktywnego człowieka, podczas nurkowania w Egipcie. To nie był związek usłany tylko różami, ale intensywny i mocny. Jak wyglądało małżeństwo Magdy Umer? Magda Umer i Andrzej Przeradzki: historia miłości Magda Umer przeczytała kiedyś w „jakiejś mądrej książce”, że ma osobowość wieloraką i jest 180-letnią kobietą, która wszystko już przeżyła. Gdy się poznali z Andrzejem Przeradzkim w początku lat 80., była już gwiazdą poezji śpiewanej. Urodziła się jako Małgorzata w 1949 roku, była dzieckiem bardzo młodych rodziców. Jej mama Stanisława chodziła jeszcze do maturalnej klasy, tata Edward marzył o studiach prawniczych. „Ledwo przestali być dziećmi, a już im się przytrafiłam”, pisała w swojej biografii. To był szczęśliwy dom, w którym zdarzyła się tragedia - jedno z dzieci, młodszy brat Magdy Umer, cierpiał na nieuleczalną chorobę, zanik mięśni. Płakał z bólu, gdy był przewracany na drugi bok, tracił siły, zmarł w 1965 roku jako nastolatek. „Zawalił się świat i skończyło dzieciństwo, Ciągle myślałam o śmierci. Że po niej już nic nie ma. I że to straszne (…). Nie chciało mi się już żyć, a miałam dopiero 16 lat”, wspominała piosenkarka. Zobacz też: Dla widzów pozostał kapitanem Knothe z "Czarnych chmur". Maciej Rayzacher z dnia na dzień zniknął z ekranu Rodzice byli ideowymi komunistami, Magda wierzyła we wszystko, co jej mówiono w domu i w szkole. „W to, że Związek Radziecki jest naszym największym przyjacielem i dzięki niemu skończyła się wojna z Niemcami. I że z przyjaźni buduje nam najwspanialszy pałac na świecie, który będzie miał aż trzydzieści pięter. I że w nim będą kina, teatry, pływalnia dla dzieci i takie różne cuda. I że to wszystko będzie dla wszystkich, a nie jak w zgniłym kapitalizmie – tylko dla bogatych (...). Kiedy byłam w starszakach powiedziano nam, że zmarł Bolesław Bierut, taki jakby król Polski. I że był bardzo dobry, a najbardziej kochał dzieci i sarenki”. Ten komunistyczy dom wypominano jej po latach, hejtowano ją, jakby to była jej wina. Magda Umer: relacja z Andrzejem Nardellim Była wychowywana na ateistkę. Nie wiedziała, po co są kościoły, choć koło nich mieszkała. Wiarą na dobre zainteresowała się dopiero wtedy, gdy poznała swoją wielką miłość - aktora Andrzeja Nardellego. Ze związku nic nie wyszło, bo Nardelli był gejem. Ale świetnie się rozumieli, byli dla siebie ważnymi ludźmi. Jak mówiła Magda Umer, w Nardellim widziała po raz pierwszy człowieka, który „sam nieprzymuszany przez nikogo chodził do kościoła”. Ona też zaczęła interesować się wiarą. Szczególnie po tragicznej i nie do końca wyjaśnionej śmierci aktora... Oficjalnie był to wypadek, Nardelli utopił się w Narwi w 1972 roku. Na pogrzebie podeszła do niej mama Andrzeja i powiedziała: „Nie płacz tak dziecko, w końcu i tak wszyscy spotkamy się w niebie”. Magda Umer ochrzciła się dopiero po latach, razem ze swoim starszym synkiem Mateuszem, świadkami byli Kalina Jędrusik i Janusz Kondratiuk. Metafizyki szuka jednak w różnych religiach, jeździła do Indii, bardzo pomagały jej pobyty w aśramach, jest joginką. Lubi też zajść do pustego kościoła, czuje tam wtedy silną więź. Czytaj także: Joanna Pacuła i Roman Polański: pomógł jej rozkręcić karierę, połączył ich romans Magda Umer: eteryczna poetka Po polonistyce Magda Umer poznała Janusza Weissa i Andrzeja Woyciechowskiego, występowała w Stodole. Chociaż kojarzy się z refleksyjnym, melancholijnym repertuarem, śpiewała na początku kabaretowe, wesołe piosenki. „To ja się pytam, dlaczego on mnie wciąż tak dręczy i dlaczego wciąż mi zagląda w biust, na schodach mnie przyciska do poręczy, a jak zgaśnie światło, to zaraz szuka moich ust, cza-cza-cza”. Zaprzyjaźniła się z Markiem Grechutą, Agnieszką Osiecką, Jeremim Przyborą. Wylansowała takie przeboje, jak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie”, „Już szumią kasztany, „O niebieskim pachnącym groszku”. Pięknie śpiewała piosenki Agnieszki Osieckiej. Sama też je pisała, jej piosenka „Łza na rzęsie mi się trzęsie („chyba się z Tobą rozwiodę/ zabiorę ze sobą młode/ Bo Ty na moją urodę/ nie patrzysz już” ) stała się wielkim przebojem Maryli Rodowicz. Magda Umer i Andrzej Przeradzki: historia miłości Kiedy poznali się z Andrzejem Przeradzkim w 1982 roku, oboje mieli już dzieci. Ona syna Mateusza, a jej przyszły mąż córkę Agatę. Magda Umer miała z nią zawsze dobry kontakt, listy podpisywała: „macocha, co kocha”. Ale początki ich znajomości z Andrzejem nie były łatwe. Magda Umer była po rozstaniu, miała 5-letniego synka Mateusza. Ojcem była jej licealna miłość, niestety okazało się, że w dorosłym życiu nie potrafią ze sobą wytrzymać. „Oboje doszliśmy do wniosku, że jeśli dziecko ma być świadkiem szarpaniny dwojga ludzi, lepiej, żeby miało miłość w domu ojca i, osobno, w domu mamy”, tłumaczyła piosenkarka. Miała już początki depresji, z której nie zdawała sobie sprawy. W stanie wojennym wyrzucono ją z telewizji, do tego dostała zakaz występowania. Czarna ściana. Zobacz też: Nie powinniśmy się pobierać – mówiła Anna Polony o swoim małżeństwie z Markiem Walczewskim Swoje spotkanie z przyszłym mężem wspomina tak: „Gdy się spotkaliśmy, było tak, jak on opisuje: miałam zaciągnięte zasłony i żadnego górnego światła. Wszystko poprzestawiał. Tłumaczyłam: „Ja cię nie kocham, czemu ty mi się tu pałętasz”. Odpowiadał: „Ale ja cię kocham, i to wystarczy”. Myślałam: jak odejdzie, trudno, najwyżej nie będę miała z kim chodzić na ten cholerny basen… Ale on wprowadził się do mojego małego mieszkania i zajął tym wszystkim, czym ja nie byłam w stanie. A sama nabrałam sił. Zaczęłam występować, robić przedstawienia, po drodze urodziłam mu cudowne dziecko. I ten mężczyzna, którego tak nie kochałam, dawał mi ogromną siłę. Aż pewnego dnia, nie wiadomo kiedy, uzmysłowiłam sobie, że łączy nas bardzo silne uczucie”, opowiadała (cytuję za kobieta.pl). Magda Umer i Andrzej Przeradzki: dzieci, magiczny dom pod Warszawą Ich syn Franciszek przyszedł na świat w 1985 roku. Stworzyli wtedy rodzinę. Wybudowali piękny, magiczny dom w Pęcicach pod Warszawą. Dla Magdy Umer to było zbawienie, bo potrzebowała dystansu, samotności. Dzieliła życie na zawodowe, wypełnione zdarzeniami i prywatne – ciche, w domu pod lasem. Po ogrodzie biegały dwa psy - Łyżwa prawie wyżeł i Markotny – prawie labrador. Śmiała się, że w tym domu mieszkają psy i oni na dokładkę. Dom zawsze był jasny, przestronny. Bawiło się tam i odpoczywało masę sław, kiedyś Krystyna Janda zażartowała, że chciałaby mieć jakieś upamiętnienie. W domu jest więc „Toaleta im. Krystyny Jandy”, a wewnątrz jej porcelitowe popiersie. Jest też „Poręcz im. Magdy Czapińskiej”, „Próg im. Jeremiego Przybory”, o który zawsze się potykał, „Biblioteka im. Agnieszki Osieckiej”. Jest też dużo pamiątek, zdjęć. Jest lalka, którą Magda Umer kupiła sobie jako dorosła kobieta. To było inne życie niż w warszawskim bloku. W zieleni, w ogrodzie, w spokoju, wśród drzew. Mąż mówił do niej „Małgosiu”, rzadko „Magdo”, czasem bywał zazdrosny, na przykład o Jeremiego Przyborę czy Andrzeja Poniedzielskiego, z którym Magda Umer wydała książkę „Jak trwoga to do bloga”. Oboje mieli jednak swoje sprawy – Andrzej Przeradzki pracował w Katowicach, tam miał firmy, w wolnym czasie realizował swoją wielką pasję, jaką było nurkowanie. Magda Umer pracowała w Warszawie, robiła wspaniałe spektakle: „Zimy żal” z Jeremim Przyborą, koncert dla Agnieszki Osieckiej „Zielono mi”. Zobacz także: W ostatnich chwilach mogła liczyć na jego wsparcie. Syn Gabrieli Kownackiej był przy niej do samego końca Magda Umer i Andrzej Przeradzki: chciała się z nim rozstać Andrzej Przeradzki miał swoje wady, chociażby skąpstwo. Potrafił sprawdzać, jak grubo obierane są ziemniaki. „Kiedyś kupiłam sobie bardzo taniego walkmana, do pracy. Kosztował 35 dolarów. Mało mnie nie zabił, że wydaję pieniądze na takie coś, co rozpadnie się za kilka dni, bo jest za tanie, a ja kupiłam coś tak taniego specjalnie, żeby nie narzekał, że szastam pieniędzmi. Strasznie na mnie krzyczał, a ja płakałam i powiedziałam, że od niego odchodzę, bo już nie mam siły uważać w życiu na te wszystkie głupoty, na które on mi każe uważać. (Na przykład że za grubo kroję plasterki sera, albo zbyt rozrzutnie obieram ziemniaki…). Musiał się przestraszyć, że naprawdę odejdę i pobiegł wykupić Sylwestra na Kubie. Było cudownie”, opowiadała Magda Umer w rozmowie z Monika Berkowską. Podobno Andrzej Przeradzki miał tyle wdzięku, że wszystko można mu było wybaczyć. Czytaj także: Bobek i Zbyszek, czyli o przyjaźni dwóch popularnych aktorów okresu PRL-u Magda Umer, sesja dla magazunu Viva! 6/2022 Sam Andrzej Przeradzki mówił o sobie, że jest cynik, łotr, utracjusz, playboy. Znajomi dodawali, że podrywa nawet klamkę u drzwi. Ale oni sobie ufali i dawali margines wolności. Nie zawsze było łatwo. Magda Umer opowiadała, że mąż potrafi ją doprowadzić do łez. „Ale też wie, jak mnie rozśmieszać", dodawała. Przy jej depresyjności, jego radość życia i energia były zbawienne. Zdarzały im się awantury. Andrzej Przeradzki był cholerykiem, potrafił zrobić aferę o drobiazg, a potem przepraszał, przynosił kwiaty, prezenty. Problemem był alkohol, który mąż Magdy Umer lubił, tym bardziej, że był silnym człowiekiem, który nigdy nie chorował. I na tym polu dochodziło do konfliktów, w końcu Magda Umer postawiła mężowi ultimatum: albo ona, albo picie. Wygrała. Choroba męża Magdy Umer, ostatnie trudne lata W 2013 roku Andrzej Przeradzki podczas nurkowania w Egipcie doznał udaru. Ich syn Franciszek przy pomocy półprzytomnego ojca zorganizował wtedy brawurowe przewiezienie go do szpitala w Warszawie. Wszystko skończyło się dobrze. Andrzej Przeradzki wrócił do niemal pełnej sprawności. Uznał, że choroba nie była przypadkiem, że mu się należało. Choćby jako nauczka. „Stał się innym człowiekiem” - mówiła Magda Umer. - To nie jest łatwy człowiek, ale na pewno wrażliwszy. Szkoda, że aż takim kosztem” (cytuję za interia.pl). Ale kiedy wszystko zaczęło się układać, przyszedł kolejny udar, a potem następny. Ostatnie lata były ciężkie, bo Andrzej Przeradzki był sparaliżowany, miał kłopoty z mówieniem, z pamięcią i z roku na rok było gorzej. Wymagał pełnej opieki. Dla Magdy Umer był to trudny czas, tym bardziej, że pamiętała męża jako mocnego człowieka, opokę. Od blisko 20 lat zmagała się już wtedy z rozpoznaną depresją endogenną, czyli tą wrodzona, najtrudniejszą w leczeniu. Zobacz też: Tak wyglądało małżeństwo Anny Jantar i Jarosława Kukulskiego. Połączyła ich miłość do muzyki... Andrzej Przeradzki zmarł w listopadzie 2019 roku. Magda Umer podziękowała wszystkim za pomoc i opiekę nad mężem. Piękne i bardzo emocjonalne wspomnienie o ojcu zamieścił na Facebooku ich syn Franciszek. Pisał m.in. „pierwszy raz umarłeś w poniedziałek, jakoś po ósmej rano. Widzieliśmy się dwie godziny później, ale myślę, że już tego nie wiedziałeś. Byliśmy z Mamą i Agatą, później przyjechał też Mateusz i Piotrek. Tej nocy Lew sporo płakał. Nie miałem pojęcia, dlaczego. Szlochał, jakby było mu smutno, a to mu się wcześniej nie zdarzało. Misia później przyznała, że uspokajając go już czekała na telefon ze szpitala. Drugi raz umarłeś w piątek, przed szesnastą. Myślę, że twoja stypa może być jeszcze weselsza niż babci Wandzi. Chociaż w sumie nie wiem. Brakuje ciebie, żeby te wszystkie historie opowiedzieć. I dalej: „Pani doktor, która zajmowała się tobą w tym ostatnim miesiącu, chyba też nie mogła się z Tobą rozstać, bo w poniedziałek po ósmej postanowiła podjąć reanimację. I tak przed dziewiątą znowu byłeś żywy. Z pomocą respiratora i reszty” - pisał syn Andrzeja Przeradzkiego do ojca. Magda Umer powiedziała kiedyś, że żegnając innych, sami umieramy na raty. Z każdym bliskim umiera kawałek nas, a ból po tym jest nie do opowiedzenia. Na szczęście artystka nie została sama. Ma rodzinę, dwóch synów, pasierbice, wnuki. Lew – synek Franciszka – był bardzo związany z dziadkiem, choć mieli ze sobą ograniczony kontakt. Magda Umer wciąż jest aktywna zawodowo i nadal koncertuje.
Magda Umer o Zuzannie Łapickiej: „Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie”
"Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób”
Była urodzoną dyplomatką, starała się łączyć i nie ranić ludzi. No i miała nadzwyczajne poczucie humoru.” – tak o zmarłej w grudniu 2018 r. Zuzannie Łapickiej mówi jej wieloletnia przyjaciółka, Magda Umer. Piosenkarka w wywiadzie dla „Urody Życia” opowiada o ostatnich miesiącach zmarłej na raka przyjaciółki. Z okazji rocznicy urodzin Zuzanny Łapickiej, przypominamy rozmowę, która ukazała się w sierpniu 2019 roku. „Zuzia nie miała w sobie genu depresji. Nawet w ostatnim stadium raka mówiła: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie. Wycisnąć z niego wszystko, co było można. Do końca. Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób.” Sushi? Wybrałam to miejsce spotkania nieprzypadkowo. Po raz pierwszy byłam tu z Zuzią Łapicką, którą też dobrze znałaś. Zuzia niedawno umarła, a my jesteśmy na jej osiedlu, sto metrów od jej domu… Byłyście najlepszymi przyjaciółkami, możemy o tym rozmawiać? To trudne. Potrafię o nas tylko coraz ciszej milczeć. Każde słowa wydają mi się banalne i nie oddają tego, co się czuje po stracie kogoś aż tak bliskiego. Trudno nazwać to, co nas łączyło. Poznałyście się w latach 70. W 1977 roku. Oczekiwałam narodzin Mateusza, który jest jej synem chrzestnym, a dziś ma 41 lat. Ale wcześniej poznałam jej przyszłego męża Daniela. Występowałam z nim w różnych programach telewizyjnych Krysi i Michała Bogusławskich, a potem graliśmy razem w „Weselu” Hanuszkiewicza [1974 – red.]. Ale co śmieszniejsze, byłam też wcześniej koleżanką jej taty, Andrzeja Łapickiego, bo w „Weselu” grał Pana Młodego, co było dla mnie szokiem, wydawał mi się wówczas potwornie stary... a miał prawie 50 lat. A pani miała 25 lat. Nie uległa pani urokowi Łapickiego?! Chyba każda kobieta ulegała jego urokowi. Andrzej rzeczywiście był fantastycznym „menem”, potrafił zauważyć i docenić kobietę, szczególnie młodą. Typ przedwojennego, zabójczo przystojnego inteligenta. Lubiłam z nim rozmawiać, ale interesowali mnie inni mężczyźni. Olbrychski był do Łapickiego podobny? Nie. Daniel to kompletnie inny typ. Mimo że od czasu roli Kmicica wiedział, że gdyby chciał, mógłby zdobyć każdą kobietę, to nie podrywał ostentacyjnie. Nie uwodził. Raczej był uwodzony. Najbardziej lubił zachwyt w oczach kobiet... Ale pamiętam, jak wspominałyśmy po latach z Zuzią czasy młodości, jak obie – jeszcze się nie znając – oglądałyśmy „Małżeństwo z rozsądku”, gdzie Daniel grał z Elżbietą Czyżewską, i okazało się, że obie się w nim wtedy „kochałyśmy” jak nastolatki. Byłam zachwycona jego aktorstwem przez długie lata. A teraz 1982 rok. Stan wojenny. Obie jesteście w Paryżu. Wyrzucili mnie z TVP jako element politycznie niebezpieczny. Zostałam bezrobotną samotną matką. Andrzej Wajda i Krysia Zachwatowicz pomogli mi wyjechać. Załatwili mi niby-pracę we Francji. Zamieszkałam tam z synem Mateuszem razem z Zuzią i Danielem – właśnie wtedy narodziła się między nami prawdziwa przyjaźń, staliśmy się rodziną. Jak pisała w swojej książce Zuzia, Daniel Olbrychski szalał wówczas z Anouk Aimée. Zuzia skomentowała to z wrodzonym dystansem: „Trudno nie szaleć, jak kocha się w tobie sama Anouk Aimée”. W ostatnich latach miała na ten temat poczucie humoru, ale myślę, że wtedy w Paryżu mimo wszystko bardzo cierpiała. A pani trafiła na Irenę Krzywicką… …która polubiła mnie do tego stopnia, że nie dość, że zatrudniła do spisywania wspomnień, to jeszcze postanowiła mnie wyswatać ze swoim synem, wybitnym fizykiem. Poznałam ich zresztą na stypie, po śmierci jego żony. Byli tam wszyscy z paryskiej „Kultury”. Oszołomiona byłam aż tak liczną grupą inteligentnych ludzi. Pani Irena opowiedziała mi wtedy o wszystkich miłościach swojego życia, od Boya-Żeleńskiego zaczynając. Barwna kobieta, dzielna, odważna. I cudowna matka. Pamiętam jej pogrzeb na cmentarzu ewangelickim w Warszawie, syn Andrzej przyjechał z urną z jej prochami, żeby mamę pochować w ojczyźnie. I powiedział nad grobem, co zrobiło na mnie ogromne wrażenie: „Śpij już spokojnie, mateńko”… Całe życie się sobą nawzajem opiekowali i przyjaźnili. Ona prawie niewidoma, on po chorobie Heinego-Medina... To był niebywały związek. Czytaj również: Andrzej Przeradzki mówił do Magdy Umer „Małgosiu”. Bywał skąpym tyranem, ale bardzo ją kochał Pamiętam, jak 10 lat temu w wywiadzie mówiła pani, że nie jest feministką. A jednocześnie znała pani i chyba podziwiała największą feministkę w historii Polski. To prawda. Myślę, że Irena Krzywicka stworzyła w Polsce ten nurt. Chyba dlatego nie byłam feministką, że jestem odludkiem, a poza tym nikt nigdy nie traktował mnie gorzej dlatego, że jestem kobietą, nigdy nie żałowałam, że nią jestem, i nigdy nikt mnie z tego powodu nie ograniczał. Nie spotkałam się z tym także w swoim otoczeniu. Może dlatego nie dzieliłam ludzi na kobiety i mężczyzn. Liczyło się, ile człowieka jest w kobiecie. Ale najbliżsi pani ludzie to kobiety. Zbieg okoliczności. Nie ma już moich najbliższych mężczyzn, którym był na przykład Jeremi Przybora. Poza tym przyjaźń z mężczyznami jest trudniejsza, bo może grozić uczuciem i komplikować sytuację. Kocham odpowiedź Agnieszki Osieckiej na pytanie, co bardziej ceni – miłość czy przyjaźń. Odpowiedziała: „Miłość, która jest przyjaźnią”, a ja zacytowałam to później podczas koncertu „Zielono mi”. Bo to jest najwyższy wymiar przyjaźni, który nie musi mieć zresztą nic wspólnego z seksem. Zdarzyło się to pani? Tak. Kilka razy. Jak wróciłam z emigracji i spotkałam swojego męża, napisałam do Zuzi: „Możesz nie wracać tak szybko [z Francji – red.], poznałam już kogoś podobnego do ciebie, na szczęście mężczyznę”. Kiedy się poznaliście, pani przyszły mąż zapytał panią, wówczas wielką gwiazdę, czym się pani zajmuje. Z niczym mnie nie kojarzył. Spodobałam mu się jako prywatna osoba. I to było bardzo miłe doznanie! Może jeszcze to, że miał poczucie humoru na swój temat. Na szyldzie swojej emalierskiej firmy miał napisane: „Pokrywam wszystko”. Podobno Agnieszka Osiecka powtarzała, żeby nigdy nie wiązała się pani z artystą. Tak. Ale długo myślałam, że nie ma racji. Że gdyby przypadkowo zdarzył się artysta, który nie byłby żonaty, nie miałby dzieci, a byłby inteligentny, dowcipny i nienudny, to nie byłaby to dla mnie przeszkoda. Jedyne, co jest trudne w artystach, to narcyzm. Ale o mężu też pani mówi, że jest narcyzem. Był... Ale tego nie autoryzuję! Mężczyźni są dużo większymi narcyzami niż kobiety. A może nawet narcyzm to pojęcie zarezerwowane dla mężczyzn. Bo wszystko musi się wokół nich kręcić. Ich zainteresowanie nami bywa pozorne. Lubię aforyzm Tuwima: „Mężczyzna zazwyczaj bardzo długo pozostaje pod wrażeniem, jakie zrobił na kobiecie” – jakoś tak to brzmiało. Mężczyźni panią w życiu rozczarowali? Pytasz mnie o sprawy, o których nie chcę mówić. O zakazane związki. Byłam uwielbiana, kochana, ale Wigilia zawsze była 23 grudnia, a sylwester 2 stycznia. Trudne. Kiedy poznałam mojego męża, wówczas żonatego, nie zakochałam się w nim. Cały czas mu tłumaczyłam, że nic z tego nie będzie. A w końcu powiedziałam: „Skoro mnie kochasz, to powiedz o tym żonie. I powiedz jej też, że ja cię nie kocham i myślę, że to się szybko skończy, ale nie jestem w stanie już niczego ukrywać”. I on poszedł do żony. I powiedział, że nie wie, co ma zrobić. Że się we mnie zakochał, chociaż bez wzajemności. I to mnie ujęło. Można chyba powiedzieć, że mój mąż postanowił mnie zdobyć i już. Nie interesowało go moje zdanie na ten temat. Taka uczciwość jest mocno nie w stylu XX-wiecznych mężczyzn. Szczególnie tego artystycznego środowiska, w którym mężczyźni często mieli kogoś na boku. Żona była w prezentacji oficjalnej, ale życie toczyło się gdzie indziej. I prawie zawsze na starość, po wielu latach romansowania, zostawali z jakimiś pielęgniarkami, które się nimi opiekowały, gotowały, organizowały życie, chodziły z nimi do lekarza i pozwalały trochę pić. A my z Zuzią na takie pielęgniarki w ogóle się nie nadawałyśmy. Miałyśmy za duże poczucie godności. To zdanie, która Zuzia powiedziała ci w wywiadzie dla „Urody Życia”, że rozwiodła się z Danielem nie tylko za siebie, ale też za mamę i babcię – jakie to genialne zdanie! Mama Zuzi powiedziała mi kiedyś, że jest w mężu, Andrzeju Łapickim, zakochana jak Bubulina w Greku Zorbie. Mieszkała z nami kilka miesięcy pod Paryżem w tamtych czasach stanu wojennego. Bardzo czekała na przyjazd Andrzeja na Wigilię. Malowała się i szykowała, jak ta Bubulina, chyba już nigdy później nie widziałam aż tak zakochanej kobiety, a jednocześnie wiedziała przecież, że on w tym samym czasie w Warszawie romansuje z młodymi aktorkami. I mówiła, że takiemu pięknemu mężczyźnie należą się najpiękniejsze młode kobiety. A jednocześnie bardzo cierpiała. I Zuzię taki model domu wychował. Zuzia była pierwszą kobietą w rodzinie, która powiedziała: dosyć. Ja nie potrafiłam iść na kompromisy aż do wczesnej starości. Uważałam, że albo jest fantastycznie, albo cierpiąc najokrutniej, mówimy sobie: do widzenia. Życie jest za krótkie, żeby zadręczać się nieudanym związkiem. Chyba w młodości przeczytałam za dużo książek o miłości i obejrzałam za dużo takich filmów, bo zawsze potem chciałam, żeby było tak, jak tam. Mój najukochańszy film o miłości to „Co się wydarzyło w Madison County”. Zobacz też: Dziewczyna z dobrego domu i amant polskiego kina. Historia miłości Zuzanny Łapickiej i Daniela Olbrychskiego Smutny i z nieszczęśliwym zakończeniem. Ale tam, przy całym tym ich cierpieniu, był jakiś rodzaj nieprawdopodobnej przyzwoitości i szlachetności. Mistrzostwo świata. Mam wrażenie, że coś takiego w życiu przeżyłam, a może to mi się śniło... W tym śnie podjęłam taką decyzję, jak Meryl Streep – zrezygnowałam z uczucia dla dobra bliskich osób, których cierpienia nie umiałabym przeżyć. I nie żałuję. Chociaż nie mogę powiedzieć o sobie, że jestem szczęśliwą kobietą. Ale jestem przyzwoitym człowiekiem, szczęśliwą mamą, szczęśliwą babcią. To i tak jest bardzo dużo. Doceniam ten dar. Da się rozdzielić te rodzaje szczęścia w sobie samej? Wiek bardzo w tym pomaga. Zbliżam się do siedemdziesiątki. Przestałam już zależeć od hormonów, a to bardzo zmienia perspektywę. Dziś, jak wspominam te wszystkie moje miłości, zastanawiam się, co w tym było prawdziwym uczuciem, a co uczuciem „hormonalnym”. W twoim wieku nie byłam sobie w stanie tego wyobrazić – leciałam za czymś na oślep, życie mi się sypało, komuś drugiemu też się sypało, a może to była tylko chemia? Agnieszka Osiecka dobrze nazwała taki typ mężczyzny, który sprawia, że kobieta przestaje należeć do siebie: „On ma taki lepik seksualny”. Pociąg. Nie chodzi tylko o seks, ale właśnie o lepienie się do kogoś, przyklejanie się, marzenia, żeby był, dotknął, przytulił. Nie wiadomo dlaczego. Lepik i już. Jak pani myśli, jaki jest bilans w naszym życiu tego prawdziwego uczucia w stosunku do hormonów? Myślę, że to wielkie szczęście, kiedy ludzie owładnięci szaleństwem hormonalnym po dwóch, trzech latach, gdy ta chemia wygasa, nadal się lubią, przyjaźnią, chcą ze sobą być i rozmawiać, leżąc w łóżku, wspominać, jak kiedyś było im w tym łóżku fajnie. Ja właściwie tylko raz miałam tak, że z mężczyzną, z którym byłam, z którym się rozstałam, potrafiłam nadal się przyjaźnić i mieć poczucie humoru na temat tego, co razem przeżyliśmy. Z reguły trudno mi było przejść na taką letnią znajomość. A wracając do szczęścia – chyba nie mogę już powiedzieć o sobie, że jestem nieszczęśliwą kobietą, bo kobiecość już mnie nie boli. Mam poczucie wolności i godności. No i mam co wspominać. Nadal pisze pani pamiętnik? Pamiętnik pisałam intensywnie od piątej klasy szkoły podstawowej, zaczęłam w dniu, kiedy Jurij Gagarin poleciał w kosmos. Ale jakiś czas temu spalił nam się dom, a w nim wszystkie moje pamiętniki i listy miłosne. Nie żałuję tego domu aż tak, jak tych listów i wspomnień. Spaliło mi się wszystko. Nie wiedziałam, jak potem żyć. Śniadanie, obiad, kolacja. Wschód i zachód słońca. Coś, co mi się wydawało najważniejsze na świecie, przestało istnieć w jedną noc. To była ważna cezura w moim życiu. Może to zniechęciło mnie do zapisywania czegokolwiek. Swoje życie zapisuję w piosenkach, które śpiewam i piszę, spektaklach, które stwarzam. Ale pisanie jest też chyba wspaniałe jako czynność sama w sobie. Dla uspokojenia, zrozumienia własnych emocji. To prawda. Kilka wydawnictw namawiało mnie, żebym napisała wspomnienia, proponowało ogromne zaliczki, ale mój problem polega na tym, że po pierwsze nie mogłabym być do końca szczera, a po drugie, raz już to napisałam, tyle że się spaliło. Zgliszcza spalonych uczuć... Nie widzę już sensu. Zuzia napisała książkę „Dodaj do znajomych” dlatego, że umierała, miała wyrok. To ją zmobilizowało. W tej książce brawurowo, bezkompromisowo wobec siebie przerobiła swoją relację z mężem i tatą. Napisała tę książkę odważnie. Myślę, że przede wszystkim dla córki. Kochała ją nad życie. Napisała, że co kilka dekad wymieniałyście się życiorysami. Bo tak było. Kiedy ja pracowałam w Telewizji Polskiej, ona była młodą żoną Daniela Olbrychskiego i mówiła, że jej trzy główne zajęcia to: kasa, Desa, bank. Była żoną słynnego człowieka i zajmowała się głównie załatwianiem jego spraw, chociaż sama była ciekawą osobą! Ciekawszą od większości osób, które znaliśmy! Zasługiwała na znacznie więcej niż życie w cieniu męża. Zaprzyjaźniłyście się, chociaż nie byłyście do siebie podobne. Byłyśmy przeciwieństwami. Mnie kompletnie nie interesowało, kto się z kim ożenił albo rozwiódł, kto z kim sypia i dlaczego, a ją tak. Mówiła: „Bo ja lubię wiedzieć”. A ja lubiłam nie wiedzieć. Powiedziała mi, że początek waszej przyjaźni był dla niej zaskoczeniem. Bo zawsze wyobrażała sobie panią jako zarozumiałą gwiazdę bez poczucia humoru, która mówi tylko Leśmianem. A ja uważałam, że już jej pochodzenie – z artystycznego domu, który jak całe to środowisko karmił się plotką i anegdotami z życia innych – trwale ją uszkodziło. Chociaż oczywiście zarówno Andrzej, jak i Zosia [mama Zuzanny Łapickiej – red.] byli bardzo inteligentnymi ludźmi i reprezentowali sobą znacznie więcej niż plotkowanie o bliższych i dalszych znajomych. Ale później zaakceptowałam te słabości Zuzi, a ona moje. To od niej dowiedziałam się po latach o istnieniu Plotka, Pudelka, Pomponika… A jednocześnie była na tyle mądrą, dowcipną i oczytaną osobą, że z powodzeniem mogła mieć swój salon towarzyski. Była do tego stworzona! Miała niebywałą zdolność, żeby w lekki i przystępny sposób tłumaczyć rzeczy trudne, skomplikowane, niełatwe do przyjęcia dla ludzi o różnych światopoglądach. Była urodzoną dyplomatką, starała się łączyć i nie ranić ludzi. No i miała nadzwyczajne poczucie humoru. Zobacz również: Zuzanna Łapicka i Andrzej Łapicki: bardziej niż ojcem, był dla niej partnerem do rozmów. Jak wyglądała ich relacja? Ale jak to było z tą wymianą życiorysów? Całe lata mówiłam o sobie, że jestem samotną matką wychowującą dziecko. To był czas, kiedy byłam bardzo blisko związana z Zuzią i Danielem, byli jeszcze wtedy małżeństwem. Pamiętam, że pisałam wtedy o nich w pamiętniku: „Grzeję się przy ich ognisku, nie mając nadziei na własne”. Byli moją zastępczą rodziną. A potem Zuzia z Danielem się rozstali. I nagle to Zuzia była sama, a ja, do dziś nie rozumiem dlaczego, bo przecież jestem odludkiem, skoczyłam na głęboką wodę i założyłam rodzinę. Stworzyłam dom. Role się odwróciły – od tego czasu to Zuzia grzała się przy naszym ogniu. Spędzała z nami święta, w ogóle połowę życia. Wymieniłyśmy się też pracą w telewizji. Ona przychodziła do mnie do pracy i wyciągała mnie na kawę, a ja zawsze byłam zajęta – miałam montaż albo spotkanie z Jeremim Przyborą. A potem to ja przyłaziłam do niej i mówiłam „Chodź do Łazienek, co ty tutaj robisz?!”. Wymieniłyśmy się też na jeszcze jedną rzecz… Na jaką? Na tuszę. Całe lata Zuzia była puszystą, pełną seksapilu, apetyczną kobietą, a ja długo trzymałam linię. A w ostatnich latach Zuzia bardzo schudła przez chorobę, pięknie wyglądała i podarowała mi wszystkie swoje już za duże rzeczy. Do dziś w nich chodzę. I było między nami coś jeszcze... Zuzia nie miała w sobie genu depresji. Nawet w ostatnim stadium raka mówiła: „Ja nie mam żadnej depresji, ja po prostu mam tylko raka trzustki”. Potrafiła wykorzystać każdy dzień z życia po diagnozie. Wycisnąć z niego wszystko, co było można. Do końca. Pożegnała się z życiem w zachwycający sposób. Mam wrażenie, że ostatnie dwa lata to był najbardziej intensywny okres jej życia. Wydała własną książkę, zaczęła pisać felietony. Byłyśmy jeszcze dwa razy na wakacjach z Krysią Jandą i wspominałyśmy całe życie, śmiejąc się i płacząc na przemian. Na pewno to był najbardziej twórczy okres. Pani też pracuje coraz więcej – koncerty, recitale w całej Polsce, czasem kilka tygodniowo. Bez przerwy. Wczoraj miałam koncert w Kuźni Kulturalnej, myślałam, że przyjdzie mało ludzi, bo środek tygodnia. Ale nie – pełno. To jest szczęście czuć się tak komuś potrzebnym, mieć poczucie, że mimo starości nie kończy się życia. Żyję bardzo intensywnie, a jednocześnie od lat choruję na depresję. Leczę się od 1994 roku. Constans? Mam lepsze i gorsze momenty, ale biorę leki od ćwierć wieku. Przestaję je brać tylko na wakacjach, bo nagromadzenie światła pomaga mi wypłynąć na powierzchnię. Nauczyłam się już żyć z tą depresją. Wiem, kiedy idzie ku gorszemu, a kiedy ku lepszemu; kiedy lepiej, żebym nie spotykała się z ludźmi, a kiedy mi to służy. Umiem sama sobie pomagać. I umiem pomagać ludziom, przyznając się do tej choroby. Tyle że teraz jest mi trudniej niż dotąd, bo bardzo ciężko zachorował mój mąż i umarła Zuzia, osoba, która wnosiła w moje życie najwięcej radości. Zuzia była niebywale pogodna. I pomagała żyć. Jak szłyśmy razem na obiad, to ja jadłam i już, a ona zachwycała się każdym kęsem i jeszcze widokiem za oknem i kelnerem. Potrafiła smakować życie. I zarażała mnie tym zachwytem nad chwilą, która trwa. Często dawała mi jedyny powód, żeby wstać z łóżka. Wiedziała, kiedy jest bardzo źle, i dyskretnie organizowała ucieczkę od smutków. W chwilach, kiedy wątpiłam w siebie, ona stawała się moją pewnością. Bo zawsze we mnie wierzyła. Po jej śmierci napisałam tylko jedno zdanie: „Była słońcem mojego życia”. Pani mąż też jest taką pogodną osobą. Był. Sześć lat temu doznał wylewu, niedawno miał drugi i trzeci... Tragedia. Ale był królem życia. Agnieszka Osiecka napisała mu kiedyś dedykację: „Andrzejowi – mojemu niedoścignionemu mistrzowi w sztuce życia”. Nie zakochała się w nim pani od razu. A potem? Ciągle się nad tym zastanawiam! W 1995 roku nagrałam dla radiowej Trójki koncert „Mężczyźni mojego życia”, w którym śpiewali ze mną m.in.: Wojtek Młynarski, Marek Grechuta, Wojtek Mann, Adam Hanuszkiewicz, Maciej Zembaty, Grześ Turnau, a mój mąż z synem Frankiem siedzieli w pierwszym rzędzie. I ja mu tam, przy tych wszystkich ludziach, publicznie wyznałam, że go kocham. A ponieważ zawsze staram się mówić prawdę, to wydaje mi się, że wtedy rzeczywiście go kochałam. Mój pierwszy syn, Mateusz, twierdzi, że tworzyłam z moim mężem fantastyczne małżeństwo. Obstawiam, że ma rację. Bo pani jest radykalną osobą, jeśli chodzi o związki. Z ojcem pierwszego syna nigdy nie stworzyła pani rodziny właśnie dlatego, że uważała pani, że to nie wyjdzie. Świadomie wybrała pani rolę samotnej matki. To prawda. Ale żałuję, że jako młoda kobieta co dwa lata nie rodziłam dziecka i nie wychowałam ich wszystkich sama. Dlaczego? Bo zawsze miałam wspaniałe relacje z synami. Umiałam być i matką, i ojcem. Łączy nas wielka miłość, przyjaźń, wdzięczność, pomagamy sobie i do dziś, chociaż obaj są już dorośli, jesteśmy ze sobą bardzo blisko. Nie ma we mnie zaborczości, z radością obserwuję, jak dojrzewają, uwielbiam ich rodziny, moje synowe, wnuki. Teraz, kiedy nie ma Zuzi, to wszystko, co mi zostało. Są jeszcze Krysia i Magda Czapińska, i dwie przyjaciółki z liceum. Na szczęście... Rozmawiała Magdalena Żakowska Zdjęcia: Jacek Poremba
Przyjaciele mówią o nich Boni i Kleo – historia miłości Jacka Bończyka i Klementyny Umer
Są razem szczęśliwi, choć aktor od lat choruje na depresję, żona napisała dla niego piosenkę „Pani D”
Jacek Bończyk i Klementyna Umer są małżeństwem od ponad 7 lat. Są szczęśliwi, zapracowani, zaangażowani w różne projekty muzyczne. Jacek Bończyk zrobił w teatrze Ateneum swój recital „Licencja na lirykę”, który teraz śpiewa w całej Polsce. Oboje udzielają się w dubbingu. Ich oczkiem w głowie jest bardzo towarzyski bokser imieniem Leo. Związek Jacka Bończyka i Klementyny Umer był dla wielu zaskoczeniem. Może dlatego, że aktor był wcześniej związany z Katarzyną Groniec, byli bardzo znaną parą, wydawało się, że dobrze do siebie pasują. Tym bardziej że można ich było zobaczyć śpiewających razem na scenie. Ale w pewnym momencie codzienność zaczęła ich przerastać. Górę wzięły emocje, oboje przyznawali, że nie mają łatwych charakterów. Chociaż długo byli razem nie zdecydowali się na ślub i ostatecznie rozstali się w 2013 roku. Kim jest Klementyna Umer, jak wygląda jej związek z Jackiem Bończykiem? Jacek Bończyk i Klementyna Umer: historia miłości Jacek Bończyk i Klementyna Umer znają się od kilkunastu lat, małżeństwem są od 2015 roku. Występowali wspólnie w wielu widowiskach i spektaklach muzycznych, m.in. „Piosenka jest dobra na wszystko”, czy „Młynarski - obowiązkowo!” - spektaklu granym w warszawskim teatrze „6 Piętro”. Klementyna Umer - urodzona w 1979 roku jest młodsza od męża o 12 lat. Jest córką ekonomisty - Adama Umera, bratanicą znanej wokalistki i reżyserki Magdy Umer. W jedynym z radiowych wywiadów Klementyna Umer opowiadała ze śmiechem, że ludzie szybko kojarzą ją z Magdą Umer i uważają, że znana ciocia wiele jej załatwia, co nie jest prawdą. Klementyna Umer zawsze pasjonowała się muzyką, skończyła średnią szkołę muzyczną w klasie skrzypiec. Przez pewien czas szukała swojej drogi – studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, żeby poszerzyć horyzonty. Czytaj też: Andrzej Przeradzki mówił do Magdy Umer „Małgosiu”. Bywał skąpym tyranem, ale bardzo ją kochał Ale potem postawiła na aktorstwo — współpracowała z warszawskim teatrem Rampa. Zdała eksternistyczny egzamin aktorski. Zagrała w kilkunastu spektaklach, m.in.: „Sztukmistrz z miasta Lublina” w reż. Jana Szurmiej, „Nie uchodzi, nie uchodzi… czyli damy i huzary” w reż. Macieja Wojtyszko. Wygrała festiwal piosenki „Pamiętajmy o Osieckiej”, zdobyła nagrodę na „Spotkaniach Zamkowych – Śpiewajmy Poezję” w Olsztynie oraz na festiwalu Piosenki Francuskiej. Ludzie rozpoznają ją po głosie, bo bardzo dużo pracuje w dubbingu, była na przykład Courtney w „Totalnej Porażce”. Wydała płytę „Tajemnica” z piosenkami Jerzego Wasowskiego. „Klimciu ma Pani piękny, aksamitny głos”, chwalą widzowie na YouTubie. Jacek Bończyk: wychowany przez kobiety - gotuje, sprząta, pierze Jacek Bończyk jest aktorem, wokalistą, tekściarzem, radiowcem. Pedagogiem. Urodził się w Wałbrzychu, był wychowany przez kobiety. Mówił, że umie wszystko zrobić w domu: sprząta, gotuje, prasuje, pierze. W 2012 roku mówił w wywiadzie dla Dziennika Zachodniego: „Miłostki? Zawsze byłem monogamistą, ale nie ukrywam, że uwielbiam kobiety”. Szkołę aktorską kończył we Wrocławiu, gdzie była filia szkoły krakowskiej. Widzowie najbardziej znają go jako śpiewającego aktora, w bardzo różnorodnym repertuarze od Charlesa Aznavoura po przeboje Republiki, której był, jak mówi, wściekłym fanem. „W ponczo, w ponczu i w opończy niech nam żyje Jacek Bończyk!” - napisał dla niego Artur Andrus. Jego talent chwalił sam Wojciech Młynarski. Przed laty głośne było małżeństwo aktora z Olgą Bończyk. Poznali się jeszcze w szkole aktorskiej i szaleńczo w sobie zakochali. Wierzyli, że będą razem do końca życia, ale ich związek się rozpadł. Olga Bończyk mówiła, że przyczyniła się do tego depresja męża. Aktor stawał się milczący, zamykał się w sobie. Szukali pomocy, ale trafili na złego lekarza. W latach 90. o depresji nie mówiło się tak otwarcie, jak teraz. Nie było takiej wiedzy o tej chorobie i sposobach jej leczenia (23 lutego obchodzony jest Światowy Dzień Walki z Depresją). Po nieudanej próbie pomocy medycznej aktor uznał, że sam sobie poradzi. „Odrzucał wszelką pomoc, twierdził, że sobie da radę sam. I wszystko nam się rozwaliło”. Po ośmiu latach podjęli trudną decyzję o rozwodzie. „To największa strata z tamtych czasów" – wspominała Olga Bończyk. Czytaj też: Ewa Morelle o Mai Frykowskiej: „Nie mogłam na nią patrzeć. Stała się częścią najbardziej dramatycznego etapu mojego życia" Związek na dobre i złe Po rozwodzie z Olgą Bończyk aktor związał się z Katarzyną Groniec, ale i ten związek nie przetrwał. Klementyna Umer towarzyszy mężowi nie tylko na scenie, ale też w dobrych i złych chwilach, w codzienności. Napisała piosenkę „Pani D” – dla męża i wszystkich, którzy zmagają się z depresją. „Kiedy napisałam ten tekst, pokazałam go Jackowi i zapytałam go: "Czy to tak jest?". Odpowiedział: "Tak, to mnie boli, ale tak właśnie jest", mówiła Klementyna Umer (cytuję za NaTemat.pl) . W innej rozmowie powiedziała: „Piosenka Pani D. to mój artystyczny do tematu, który jest mi bardzo bliski. Wiele osób z mojego otoczenia zmaga się z tą chorobą, w tym najbliższy mi człowiek, mój mąż – Jacek Bończyk. Nie raz sam pisał o swojej depresji, wplatając ją w swoją twórczość”. Zobacz też: Ich kontakt urwał się na 30 lat! Potem znowu się spotkali. Oto historia miłości Wandy Kwietniewskiej i Andrzeja Mizińskiego Rzadko się zdarza, by ktoś w piosence próbował opowiedzieć o odczuciach w depresji. Ale Klementynie Umer się to udało, piosenkę nagrała dwa lata temu, powstał do niej piękny teledysk. "Kiedy otchłań na mnie spojrzy/ bez nadziei mętna toń/ hipnotyzująca droga tylko w głąb i dalej w głąb/ Gdy usiądzie mi na sercu/ Zdusi oddech, zbudzi łzy/Znów pożegnam się z jasnością/Na czas jakiś/Milion chwil”. Pomijając chorobę, choć jest ona na pewno ważnym elementem życia, Klementyna Umer i Jacek Bończyk są bardzo zapracowaną parą, przede wszystkim dużo koncertują. Jacek Bończyk pisze scenariusze, reżyseruje. Wakacje spędzają nad Bugiem ze swoim ulubionym psem Leo. Kiedyś spał z nimi w łóżku, ale stwierdzili, że 35 -kilogramowy bokser to trochę za duży gość i Leo wylądował na osobnym posłaniu, choć nadal w sypialni
Krystyna Janda i Magda Umer: ich przyjaźń trwa już blisko cztery dekady [WYWIAD]
Dla jednej nie ma życia bez sceny, dla drugiej życie to obcowanie z naturą
Są jak ogień i woda. Umer: „Krysia zawsze mnie zachwycała swoją grą. Ale jej energia i tempo czasem mnie męczą. Po próbach nadaję się do leczenia, a ona kwitnie”. Janda: „Lubię z Magdą pracować. Ma świetny gust muzyczny, literacki. Jest krystalicznie wrażliwa na krzywdę. No i całą poezję ma w małym palcu!”. O blisko 40-letniej przyjaźni Krystyna Janda i Magda Umer po raz pierwszy tak szczerze w rozmowie z Elżbietą Pawełek. „Kiedy zdarza się przyjaźń, tak jak miłość, wady schodzą na dalszy plan. Przyjaźń, podobnie jak miłość, polega na tym, żeby być razem, zawsze do dyspozycji tej drugiej osoby, kiedy ona tego potrzebuje. Z Magdą zbliżyła nas wielość wspólnych chwil, zdarzeń, przeżytych razem emocji. Możemy nie widzieć się cały rok, a kiedy się spotykamy, jest zawsze tak, jakbyśmy się rozstały wczoraj", dodawała Krystyna Janda. Przyjaźń Krystyny Jandy i Magdy Umer ich oczami Jak się poznałyście? Magda: Podobno spotkałyśmy się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, ale ja wtedy tego nie zapamiętałam. Niedługo potem, w czerwcu 1977 roku, przedstawił mi ją Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. I chwilę potem śpiewała swoją „Gumę do żucia”, dzięki której poznała ją cała Polska. Krystyna: Naprawdę zbliżyłyśmy się do siebie, kiedy Magda zaprosiła mnie do telewizji, dla której reżyserowała „Heloizę i Abelarda”. Zagrałam wtedy Heloizę z Zygmuntem Hübnerem. Od tamtego czasu prawie się nie rozstajemy. Magda: Krysia zagrała fantastycznie, a ja uwierzyłam, że mogę mieć wpływ na ostateczny kształt spektaklu. Dwa lata później przyniosła mi „Białą bluzkę” Osieckiej i powiedziała, że gdyby to połączyć z piosenkami, coś by z tego wyszło. W opowiadaniu była historia dziewczyny, która nie może sobie poradzić ze światem, z trudną miłością i ze sobą, a to wszystko akurat zbiegło się ze smutnymi wydarzeniami w Polsce. „Biała bluzka” bezbłędnie oddawała klimat lat 80., w których królowały beznadzieja, biurokracja, rozpacz i alkohol. A także miłość. Trudna, raniąca. Magda: Bardzo się do tego zapaliłyśmy, choć Agnieszka Osiecka uważała, że młoda i piękna Krysia, niewpadająca w żadne depresje, będzie w tej roli kompletnie niewiarygodna. Przekonywałam ją, że nie ma racji, i rzeczywiście stało się odwrotnie, bo przedstawienie spotkało się z ogromnym odzewem publiczności. Za Krysią po Polsce jeździły jej fanki, żeby obejrzeć spektakl, w którym każda widziała swoje życiowe czy miłosne dramaty. Tak naprawdę Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel i wpada się w niebywałe uniesienia. Często pracowałyśmy razem, obliczyłam, że przy sześciu spektaklach, ostatnio w Teatrze Polonia przy „Zapiskach z wygnania” według Sabiny Baral, które opowiadają historię młodej emigrantki, zmuszonej do opuszczenia Polski po 1968 roku. Przedstawienie wbija w fotel. Krystyna Janda w tym monodramie jest przejmująca, na widowni panuje śmiertelna cisza. Czego się nie dotkniecie, tam sukces! Magda: Krysia zawsze mnie intrygowała i zachwycała, kiedy grała na scenie. Uważam, że jest jedną z największych aktorek na świecie, ale los nie obszedł się z nią tak, jak na to zasługiwał jej wielki talent. Gdyby miała taką opiekę, jak dajmy na to Meryl Streep, byłaby gwiazdą światowego formatu. Wszystko, co mnie w niej bolało, czy męczyło, bo nie jest łatwą osobą, tłumaczyłam sobie tym nieprawdopodobnym talentem, rozpieraniem energii, którą mogłaby obdarować kilkanaście osób. I ta jej nadczynność życiowa spowodowała, że mamy Teatr Polonia i Och-Teatr, i dziesiątki, a może już setki aktorów, którzy znajdują tam pracę i coś w rodzaju szczęścia. To jest wielki wyczyn pani Prezes. Jej i Edwarda, jej męża, który bardzo pomagał, dopóki mógł. Krystyna: Z Magdą świetnie się rozumiemy, choć mamy często różne opinie na podobne tematy. Zawsze polegam na jej sugestiach, wyborach. Jest erudytką, całą poezję ma w małym palcu i jeśli tylko czegoś potrzebuję, wyciąga to z głowy jak z szuflady. Nie mówiąc już o jej wiedzy w zakresie całej literatury napisanej do śpiewania lub zaśpiewanej kiedykolwiek. Niesamowite. Zobacz też: Beata Ścibakówna i Jan Englert – bohaterowie naszej pierwszej okładki 25 lat później! Jest między Wami pokrewieństwo dusz? Magda: Tak, ale bardzo się różnimy, mamy inny temperament. Nie wiem jak Krysia, ale ja muszę być dużo sama w życiu, a ona garnie się do ludzi. Lubi gwar, żeby było wesoło, coś się działo i żeby była akcja. A ja lubię akcję, ale w książce lub w filmie. Tam żyję niezwykle intensywnie. Płynę i jadę wszędzie z moimi bohaterami. Dużo bardziej lubię wyobrażać sobie ludzi, niż ich poznawać. Poza tym Krysia bez pracy nie wyobraża sobie życia, a ja przeciwnie. Dla mnie bardziej niż scena ważne jest to, że świeci słońce, liście są zielone, ludzie się uśmiechają. A dla niej życie bez sceny straciłoby sens. Na początku myślałam, że jest umęczona przez jakichś troglodytów, którzy nie dają jej spokoju. Aż zobaczyłam, że ona sama sobie to wszystko organizuje. Kiedyś zażartowałam, że nie wiem, co trzeba byłoby zrobić, żeby odpoczęła. Może gdyby złamała nogę, toby przystopowała. A jej siostra Ania: „Oj, to musiałaby złamać dwie!”. Krysia kiedyś powiedziała, że od życia ucieka na scenę. To jest prawda. Byłyśmy kiedyś tak umęczone występami w Polsce, że powiedziałam: „Boże, my umrzemy na scenie”. A ona: „Nie znam piękniejszej śmierci”. Krystyna: Ludzie przyciągają się skrajnościami i tak zapewne jest z nami. Ale broń Boże żadna z nas nie chciałaby niczego zmienić w tej drugiej. Nie przychodziło nam to do głowy, zawsze szanowałyśmy i lubiłyśmy naszą odmienność. Wspaniale się różniłyśmy. O miłości doskonałej mówi się, kiedy ludzie pasują do siebie jak dwie połówki jabłka. A tu każda połówka inna… Magda: Nie znam osoby, która pasowałaby do Krysi jak druga połówka jabłka, bo ona jest dwoma jabłkami naraz lub jak duże soczyste jabłko. Może chce przy kimś być, żeby się wyciszyć. Myślę, że wyciszała się przy Edwardzie, swoim mężu, w jakimś sensie również przy mnie. Ale ja się przy niej nie wyciszałam. Mój mąż mówił, że jak wracałam z wakacji z Krysią, to dwa razy szybciej chodziłam, dwa razy szybciej mówiłam i byłam innym człowiekiem. Jakbym została podłączona do prądu! A jak przychodziłam z prób do domu, to trzeba mnie było z podłogi zbierać, bo jej energia, tempo – to wszystko mnie rujnowało. Nadawałam się do leczenia, a ona kwitła (śmiech). To było bardzo niesprawiedliwe. Ale efekty naszej wspólnej pracy zawsze były dla mnie rekompensatą i pociechą. Krystyna: Przyjaźnimy się z Magdą prawie 40 lat, ale nigdy nie napierałyśmy na siebie. Każda miała swoje życie, lektury, przemyślenia. Nie zadręczałyśmy się swoją obecnością. Na wakacjach zawsze uczyłam się czegoś na pamięć, przygotowywałam się do nowej roli, ona przyjeżdżała z walizką lektur i tak naprawdę spotykałyśmy się dopiero wieczorem na kolacji i zaczynały się wieczorne, czasem nocne rozmowy. Latem uciekałyście do pięknej Toskanii? Krystyna: Bo tam naprawdę jest pięknie i spokojnie. Wszystko zaczęło się od tego, że pracowałyśmy nad spektaklem o Marlenie Dietrich, którą miałam zagrać. Magda zrobiła „Marlenę” tylko z przyjaźni do mnie, bo mówiła, że „nie lubi tej kobiety”. Zaprosiła mnie na próby nad polskie morze, w okolice Ustki i Darłowa, gdzie spędzała wakacje. Przez trzy dni lało, ani razu nie wyszło słońce, zaczepiali nas obcy ludzie, chcieli autografy… Zapowiedziałam więc Magdzie: „Koniec z tym! Zabiorę cię do Toskanii”. Magda: A ja uważałam to miejsce za raj, jeździłam tam z moimi synami leczyć alergie. Jak Krysia zajechała do nas swoim kamperem, który na tę okoliczność nauczyła się prowadzić, i zobaczyła pole namiotowe z gromadką mieszkających tam ludzi, gdzie woda i wygódka są gdzieś daleko, przeżyła szok. Widząc te skromne warunki, natychmiast zrobiła awanturę mojemu mężowi, jak można tak żyć! Rzuciła pomysł, żeby zbudować tam dwa osobne domy dla naszych rodzin. Ale potem wymyśliła Toskanię: „Jak tam pojedziesz, nie będziesz chciała wrócić”. I tak się stało, bo też się w Toskanii zakochałam. W naszej ukochanej Sienie przez lata powtarzałam: „Wolę być w Sienie niż na scenie”. Krystyna: Magda mnie bawi, rozczula i śmieszy. Lubię jej „zakręcenie”, ale tu często jej dorównuję. Opowiem pewną historię, która bardzo nas charakteryzuje. Podróżowałyśmy razem i samolot nie mógł wystartować, bo coś w nim stukało. Wszystkich wyprosili, wyjmowali nasze bagaże i okazało się, że nie wyłączyłam… elektrycznej szczoteczki do zębów w mojej walizce. Ale kiedy wracałyśmy, zapłaciłyśmy za straszną nadwagę. Pomijam już to, że Magda zostawiła w drodze powrotnej paszport w kieszeni samolotu i był z tym sajgon, jej bagaż okazał się dwa razy cięższy. Zapytałam: „Magda, co miałaś w tym bagażu? Dlaczego jak leciałyśmy w tamtą stronę, nie było wielkiego nadbagażu? Jakieś kamienie wieziesz, muszelki?”. A Magda: „Wiesz, chyba ta nadwaga to stąd, że przed wylotem zrobiłam pranie i wszystko wiozę mokre”. Śmiejemy się z tego do dzisiaj. Magda: Te rzeczy nie były całkiem mokre, ale okazały się tak ciężkie, że musiałam zapłacić za nadwagę tyle samo, ile za cały przelot samolotem. Krystyna: To tak typowe dla nas, bo jesteśmy osobami kompletnie niepraktycznymi. Ilekroć robiłyśmy zakupy we Włoszech, w domu regularnie okazywało się, że połowy rzeczy brakuje. Wracałyśmy więc 10 kilometrów do miasta, żeby je odszukać. Ciągle nam się to zdarzało i zawsze nas to bawiło, a nie denerwowało. Magda: Zwłaszcza ja byłam specjalistką od gubienia wszystkiego. Krysia śmiała się, że jak wyjeżdżałam na zakupy jakimś rowerem, to zawsze wracałam innym i musiałam potem go zwracać. Albo coś sobie kupiłam i gubiłam. Miałam potem za czym tęsknić, bo było to takie piękne, a zgubiłam. Sprawdź też: Jan Englert: „Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Byle jeszcze nie dzisiaj" Nikt nie jest doskonały. Podobno przyjaciół kocha się za ich wady, a nie za ich zalety. Krystyna: Tak, ale kiedy zdarza się przyjaźń, tak jak miłość, wady schodzą na dalszy plan. Przyjaźń, podobnie jak miłość, polega na tym, żeby być razem, zawsze do dyspozycji tej drugiej osoby, kiedy ona tego potrzebuje. Z Magdą zbliżyła nas wielość wspólnych chwil, zdarzeń, przeżytych razem emocji. Możemy nie widzieć się cały rok, a kiedy się spotykamy, jest zawsze tak, jakbyśmy się rozstały wczoraj. Ale mówi się też, że nie ma prawdziwej przyjaźni między kobietami, bo zwykle wkrada się zazdrość. Czegoś sobie zazdrościłyście, rywalizowałyście kiedyś o mężczyzn? Magda: Na szczęście zależało nam na innych mężczyznach (śmiech). Krystyna: Chyba pani zwariowała! Nie. Ale Magda zawsze mi zazdrościła mojej mamy, z którą się bardzo przyjaźniła. Pojechały razem do Izraela i do Grecji, bo ja nigdy nie miałam czasu. Magda mówiła, że moja mama była jedyną osobą, z którą mogła dłużej wytrzymać czy mieszkać w jednym pokoju. Często nie było mnie w domu, ale Magda przyjeżdżała do mojej mamy, tak po prostu się przytulić… Pani synowie przepadali za Magdą. Krystyna: Miłość moich synów do Magdy nie ma granic. Zawsze umiała z nimi rozmawiać, przyjaźnić się, ja gorzej. Była też dla nich świetnym kompanem do wspólnych wędrówek i śpiewania. Kiedyś podczas wakacji na Elbie spała z moimi dziećmi w ogrodzie pod drzewami, a ja z mężem w domu, bo bałam się nietoperzy i nie wiadomo czego. Pamiętam nasze podróże samochodem, podczas których cały czas śpiewała z moimi synami. Zawsze byli nią zachwyceni. Magda tak kocha dzieci, ma z nimi tak wyjątkowy kontakt, nie tylko z moimi, również ze swoimi i z wnukami, że zawsze podziwiałam ten specjalny rodzaj bliskości i porozumienia, który umiała stworzyć. Mnie dzieci trochę nudziły, trochę uciekałam od nich do swoich spraw, a ona uwielbiała z nimi rozmawiać. Jestem jej za to ogromnie wdzięczna, moje dzieci bardzo dużo się od niej nauczyły. Magda na cały czas pandemii wyniosła się 250 kilometrów poza Warszawę. Teraz mieszka w lesie, na wsi i do Warszawy przyjeżdża tylko na kilka dni w miesiącu. Magda: Wyjechałam i dobrze mi w mojej samotni. Ale jestem Krysi bardzo wdzięczna za to, że do niczego mnie nie zmusza i nie mówi: „Dziewczyno, siedzisz w lesie i marnujesz życie!”. Wie, że chcę być w lesie, chcę chodzić na spacery z psem i wnukami, bo to jest dla mnie ważniejsze niż teatr i przedstawienia. Krystyna: W Magdzie mi się podoba, że tak wiele rzeczy rozumie, bezbłędnie odróżnia dobro od zła. Bardzo szybko rozpoznaje ludzi i jest bardzo wrażliwa. Zarażała mnie kolejnymi fascynacjami literackimi, a ja ciągnęłam ją do teatru, obie miałyśmy na siebie zawsze duży wpływ. Wasze ścisłe grono przyjaciółek, do którego na początku należała też Agnieszka Osiecka, ostatnio się skurczyło. Odeszła bowiem Zuzia Łapicka. Magda: Bardzo jej nam brak. Dla mnie Zuzia, Agnieszka, Krysia czy Magda Czapińska, która porzuciła psychologię dla pisania piosenek dla nas, aż się boję tego powiedzieć, były czymś więcej niż rodziną. A już na pewno co najmniej były rodziną, bo łączyły nas silne związki. Jak siedziałam sama, zapadałam się w swoje smutki, nie chciało mi się z nikim widzieć, to wiedziałam, że jest kilka takich osób, do których mogę zadzwonić o każdej porze dnia i nocy. I Krysia jest taką osobą, do której mogę dzwonić, tak jak ona do mnie, kiedy tylko zechce. Krystyna: Naszym telefonem zaufania dla wszystkich była Magda Czapińska. Kiedy przeżywałyśmy problemy z dziećmi czy pracą, zawsze miała dla nas nieprawdopodobne ilości czasu i cierpliwości. I jako psycholog potrafiła nam zawsze naprawdę pomóc w trudnych kwestiach. Czytaj też: Przyczyna śmierci Barbary Krafftówny ujawniona? Krystyna Janda wyznała, na co chorowała aktorka Wasi mężowie nie byli zazdrośni o tę głęboką przyjaźń? Krystyna: Nie wiem, z jakimi mężczyznami miała pani do czynienia (śmiech). Chyba żyjemy na innej planecie. Nasi mężowie ciężko pracowali całymi dniami. Mój mąż z racji tego, że był operatorem filmowym, często kręcił filmy w Niemczech, Austrii i bywało, że nie widziałam go przez pół roku. Wtedy Magda była mi bardzo potrzebna, bo zostawałam często sama z dziećmi, z rolami, z teatrami na głowie. Jej mąż z kolei prowadził bardzo dużą fabrykę na Śląsku. Cieszyliśmy się, jak raz na jakiś czas mogliśmy się wszyscy spotkać. Kiedy z kimś się przyjaźnimy, to trochę się do siebie upodabniamy. Czego się Pani od Magdy nauczyła? Krystyna: Nauczyłam się od niej wiele. Nie wiem, jaką byłabym osobą, gdyby nie ta długoletnia przyjaźń. Magda jest wspaniałomyślna, nie małostkowa, skrajnie tolerancyjna i otwarta, co zawsze w niej podziwiałam. Podziwiam też, jak pomaga ludziom potrzebującym, biedniejszym czy chorym. Zawsze kogoś wspiera, a ja byłam tak zapracowana, że często tego nie zauważałam. Dopiero potem się orientowałam, że pomaga jakimś dzieciom, kobietom czy młodym artystom. Przez jakiś czas wspierałam bardzo intensywnie domy dziecka. Adopcje. Zawsze włączam się w pomoc, szczególnie dzieciom, ale co chwila wpadam w jakieś zawodowe perturbacje i się „zagapiam”. Magda jest w tym stała. Pomaga do dzisiaj wielu ludziom. Magda: Nic nie sprawia mi większej przyjemności niż bycie potrzebną. Wczoraj miałam miły dzień, bo jadłam kolację z sześciorgiem Ukraińców. To są Sasza, Swietłana, Danyłko, Marusia, Ludmiła i Dareńka, którzy u mnie zamieszkali. Już sam fakt, że mogę coś dla kogoś zrobić w tym smutnym okresie, poprawia i ich los, i moje samopoczucie. Moje dzieci także pomagają, Krysia też przyjęła Ukraińców… Krystyna: Oddaliśmy im do dyspozycji nasz letni dom, a to wszystko zainspirowały i zorganizowały nasze dzieci i wnuki. Cieszę się, ale też wciąż wracam do kwestii potrzebujących, głodnych, zmarzniętych, umierających na granicy białoruskiej. Czym się różnią dzieci, ludzie, których teraz przyjmujemy, od uciekinierów z białoruskiej granicy? Nie mogę się z tym pogodzić. O czym z Magdą czasem marzycie? Krystyna: Nie marzymy, jesteśmy na to za dorosłe. Dużo wiemy, przeżyłyśmy, zrozumiałyśmy. Marzymy o zdrowiu i pomyślności naszych bliskich. Staramy się dbać o siebie i o to, kim jesteśmy. Jesteśmy stare. Peselowo. Napisałam kiedyś w jednym z felietonów, że uznam, że jestem już stara, jak nie będę mogła włożyć rajstop na stojąco. Zobacz też: Za nami 25 lat tworzenia magazynu VIVA!. Tak wraz z gwiazdami zapamiętaliśmy ten wyjątkowy czas I jak? Krystyna: Od dawna już siadam (śmiech). Ale nie mam pretensji do lat, trzeba żyć w zgodzie ze sobą. Tylko strasznie nie chciałoby mi się umierać, bo bywa tak oszałamiająco wspaniale na tym świecie. Choć dochodzimy coraz częściej z Magdą do wniosku, że coraz trudniej nam się w nim odnaleźć, że inaczej z naszej perspektywy pojmujemy wiele rzeczy. To czasem boli. I wtedy wygłaszamy banały typu „czas umierać, nasz świat odchodzi” itd. Nie umiemy sobie też poradzić z drobiazgami, z codziennością, gubimy się… Może w przyszłości chipy uratują sytuację? Krystyna: Chipem są nasze dzieci. Zawsze nas ratują niezależnie od tego, co się dzieje i gdzie jesteśmy. Ściągają nasze dokumenty, bagaże przez internet itd. Nasze dzieci są nadzwyczajne, to już dorośli, poważni ludzie, a my z Magdą, no cóż… sławne babcie. Ona ma trójkę wnuków, ja czworo. Moja córka Marysia radzi sobie z wychowaniem dzieci koncertowo. Mnie zawsze przy dzieciach pomagała matka, a ona sama niesie ten ciężar. Jestem dla niej pełna podziwu. Za to synowie nie myślą jeszcze o dzieciach. Kiedy o to pytam, mówią: „Za wcześnie”. Magda: Spędziłyśmy niedawno kilka dni razem nad morzem i stwierdziłyśmy, że nie ma już ludzi, z którymi mogłybyśmy swobodnie rozmawiać na wszystkie tematy. Bo każda z nas jest archiwum tego, co przeżyła, spotkań z ludźmi, różnych wydarzeń. Jesteśmy z jednej epoki, z jednego środowiska i to nas bardzo łączy. Czego życzyłaby Pani przyjaciółce? Magda: Żeby dłużej spała, starała się bardziej higienicznie żyć. Ale dla niej byłyby to najgorsze życzenia. Napisałabym więc z bólem serca: „Pozwalam Ci na Twój tryb życia. Pracuj sobie, ile chcesz!”. Krystyna: I to jest przyjaźń.
Krystyna Janda i Magda Umer: „Byłyśmy razem, gdy umarli nasi mężowie, matki, nasza przyjaciółka…”
Artystki opowiedziały nam też, jak postrzegają czas i przemijanie
Czy przeciwieństwa naprawdę się przyciągają? Magda Umer i Krystyna Janda udowadniają, że zdecydowanie tak. Artystki różnią się ze sobą w wielu kwestiach, ale właśnie owa różnorodność jest składnikiem siły ich przyjaźni. Przed kamerą VIVY.pl aktorka i piosenkarka opowiedziały o tym, co sądzą o mijającym czasie. Przyjaźń Krystyny Jandy i Magdy Umer ich oczami Poznały się podczas zabawy sylwestrowej 1976/1977 u aktora Jerzego Zelnika. Panie nie rozmawiały wtedy wiele, Magda Umer była w ciąży, a wszystkie szczegóły pierwszego spotkania pamięta dziś tylko Krystyna Janda. „Dzisiaj Magda jest dla mnie kimś najbliższym” , powiedziała nam przed kamerą aktorka. „Z bólem serca mogę potwierdzić, że Krysia też jest mi jedną z najbliższych. My się często nie zgadzamy, ale jesteśmy sobie bliskie”, dodała dowcipnie Magda Umer. „Przeżyłyśmy w życiu wiele razem. Umarli nasi mężowie, nasze matki, nasza przyjaciółka Zuzia Łapicka. Trudno więc mówić po 40 latach inaczej”, podsumowała jej przyjaciółka. Panie przeżywały razem nie tylko smutne, ale i radosne momenty. „No i nasze dzieci rodziły się w tym czasie. Agnieszka Osiecka nazywała to kawałem życia”, usłyszeliśmy od piosenkarki. Sprawdź też: Jan Englert: „Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Byle jeszcze nie dzisiaj" Janda i Umer o mijającym czasie i wspólnym przedstawieniu Podczas tego samego wywiadu zapytaliśmy, czy przyjaciółkom wydaje się, że 40 wspólnych lat minęło nadzwyczaj szybko… „Może trudno uwierzyć, ale los pokazuje, że czas płynie bardzo szybko. Np. teraz było ćwierć wieku, od kiedy odeszła Agnieszka Osiecka. A to wszystko było przecież jak przedwczoraj”, powiedziała VIVIE.pl Magda Umer. Podkreśliła też, że jej przyjaciółka ciągle przypomina jej o jednym. „Krysia zawsze powtarza, gdy ja ubolewam, że ktoś odszedł: „Uspokój się, teraz my będziemy najstarsze”. I to mówi tak już od 10 lat, a to jest coraz prawdziwsze…”. CZYTAJ TAKŻE: Krystyna Janda i Magda Umer są jak ogień i woda. Przyjaźnią się od 40 lat! „Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel” W drugiej części rozmowy artystki przybliżyły nas losy wspólnego spektaklu oraz wyjawiły, jak ich zdaniem teatr radzi sobie w czasie pandemii. Wideo jest do obejrzenia na YouTubie VIVY.pl. Zapraszamy. View oEmbed on the source website
Krystyna Janda i Magda Umer są jak ogień i woda. Przyjaźnią się od 40 lat!
„Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel”
Są jak ogień i woda. Dla jednej nie ma życia bez sceny, dla drugiej życie to obcowanie z naturą. Umer: „Krysia zawsze mnie zachwycała swoją grą. Ale jej energia i tempo czasem mnie męczą. Po próbach nadaję się do leczenia, a ona kwitnie”. Janda: „Lubię z Magdą pracować. Ma świetny gust muzyczny, literacki. Jest krystalicznie wrażliwa na krzywdę. No i całą poezję ma w małym palcu!”. O blisko 40-letniej przyjaźni Krystyna Janda i Magda Umer po raz pierwszy tak szczerze w rozmowie z Elżbietą Pawełek. „Kiedy zdarza się przyjaźń, tak jak miłość, wady schodzą na dalszy plan. Przyjaźń, podobnie jak miłość, polega na tym, żeby być razem, zawsze do dyspozycji tej drugiej osoby, kiedy ona tego potrzebuje. Z Magdą zbliżyła nas wielość wspólnych chwil, zdarzeń, przeżytych razem emocji. Możemy nie widzieć się cały rok, a kiedy się spotykamy, jest zawsze tak, jakbyśmy się rozstały wczoraj", dodawała Krystyna Janda. Jak się poznałyście? Magda: Podobno spotkałyśmy się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, ale ja wtedy tego nie zapamiętałam. Niedługo potem, w czerwcu 1977 roku, przedstawił mi ją Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. I chwilę potem śpiewała swoją „Gumę do żucia”, dzięki której poznała ją cała Polska. Krystyna: Naprawdę zbliżyłyśmy się do siebie, kiedy Magda zaprosiła mnie do telewizji, dla której reżyserowała „Heloizę i Abelarda”. Zagrałam wtedy Heloizę z Zygmuntem Hübnerem. Od tamtego czasu prawie się nie rozstajemy. Magda: Krysia zagrała fantastycznie, a ja uwierzyłam, że mogę mieć wpływ na ostateczny kształt spektaklu. Dwa lata później przyniosła mi „Białą bluzkę” Osieckiej i powiedziała, że gdyby to połączyć z piosenkami, coś by z tego wyszło. W opowiadaniu była historia dziewczyny, która nie może sobie poradzić ze światem, z trudną miłością i ze sobą, a to wszystko akurat zbiegło się ze smutnymi wydarzeniami w Polsce. „Biała bluzka” bezbłędnie oddawała klimat lat 80., w których królowały beznadzieja, biurokracja, rozpacz i alkohol. A także miłość. Trudna, raniąca. Magda: Bardzo się do tego zapaliłyśmy, choć Agnieszka Osiecka uważała, że młoda i piękna Krysia, niewpadająca w żadne depresje, będzie w tej roli kompletnie niewiarygodna. Przekonywałam ją, że nie ma racji, i rzeczywiście stało się odwrotnie, bo przedstawienie spotkało się z ogromnym odzewem publiczności. Za Krysią po Polsce jeździły jej fanki, żeby obejrzeć spektakl, w którym każda widziała swoje życiowe czy miłosne dramaty. Tak naprawdę Krysia mówi, że przyjaźnić można się tylko w pracy, bo wtedy jest intensywna zażyłość, wspólny cel i wpada się w niebywałe uniesienia. Często pracowałyśmy razem, obliczyłam, że przy sześciu spektaklach, ostatnio w Teatrze Polonia przy „Zapiskach z wygnania” według Sabiny Baral, które opowiadają historię młodej emigrantki, zmuszonej do opuszczenia Polski po 1968 roku. Przedstawienie wbija w fotel. Krystyna Janda w tym monodramie jest przejmująca, na widowni panuje śmiertelna cisza. Czego się nie dotkniecie, tam sukces! Magda: Krysia zawsze mnie intrygowała i zachwycała, kiedy grała na scenie. Uważam, że jest jedną z największych aktorek na świecie, ale los nie obszedł się z nią tak, jak na to zasługiwał jej wielki talent. Gdyby miała taką opiekę, jak dajmy na to Meryl Streep, byłaby gwiazdą światowego formatu. Wszystko, co mnie w niej bolało, czy męczyło, bo nie jest łatwą osobą, tłumaczyłam sobie tym nieprawdopodobnym talentem, rozpieraniem energii, którą mogłaby obdarować kilkanaście osób. I ta jej nadczynność życiowa spowodowała, że mamy Teatr Polonia i Och-Teatr, i dziesiątki, a może już setki aktorów, którzy znajdują tam pracę i coś w rodzaju szczęścia. To jest wielki wyczyn pani Prezes. Jej i Edwarda, jej męża, który bardzo pomagał, dopóki mógł. Krystyna: Z Magdą świetnie się rozumiemy, choć mamy często różne opinie na podobne tematy. Zawsze polegam na jej sugestiach, wyborach. Jest erudytką, całą poezję ma w małym palcu i jeśli tylko czegoś potrzebuję, wyciąga to z głowy jak z szuflady. Nie mówiąc już o jej wiedzy w zakresie całej literatury napisanej do śpiewania lub zaśpiewanej kiedykolwiek. Niesamowite. Zobacz też: Beata Ścibakówna i Jan Englert – bohaterowie naszej pierwszej okładki 25 lat później! Jest między Wami pokrewieństwo dusz? Magda: Tak, ale bardzo się różnimy, mamy inny temperament. Nie wiem jak Krysia, ale ja muszę być dużo sama w życiu, a ona garnie się do ludzi. Lubi gwar, żeby było wesoło, coś się działo i żeby była akcja. A ja lubię akcję, ale w książce lub w filmie. Tam żyję niezwykle intensywnie. Płynę i jadę wszędzie z moimi bohaterami. Dużo bardziej lubię wyobrażać sobie ludzi, niż ich poznawać. Poza tym Krysia bez pracy nie wyobraża sobie życia, a ja przeciwnie. Dla mnie bardziej niż scena ważne jest to, że świeci słońce, liście są zielone, ludzie się uśmiechają. A dla niej życie bez sceny straciłoby sens. Na początku myślałam, że jest umęczona przez jakichś troglodytów, którzy nie dają jej spokoju. Aż zobaczyłam, że ona sama sobie to wszystko organizuje. Kiedyś zażartowałam, że nie wiem, co trzeba byłoby zrobić, żeby odpoczęła. Może gdyby złamała nogę, toby przystopowała. A jej siostra Ania: „Oj, to musiałaby złamać dwie!”. Krysia kiedyś powiedziała, że od życia ucieka na scenę. To jest prawda. Byłyśmy kiedyś tak umęczone występami w Polsce, że powiedziałam: „Boże, my umrzemy na scenie”. A ona: „Nie znam piękniejszej śmierci”. Krystyna: Ludzie przyciągają się skrajnościami i tak zapewne jest z nami. Ale broń Boże żadna z nas nie chciałaby niczego zmienić w tej drugiej. Nie przychodziło nam to do głowy, zawsze szanowałyśmy i lubiłyśmy naszą odmienność. Wspaniale się różniłyśmy. O miłości doskonałej mówi się, kiedy ludzie pasują do siebie jak dwie połówki jabłka. A tu każda połówka inna… Magda: Nie znam osoby, która pasowałaby do Krysi jak druga połówka jabłka, bo ona jest dwoma jabłkami naraz lub jak duże soczyste jabłko. Może chce przy kimś być, żeby się wyciszyć. Myślę, że wyciszała się przy Edwardzie, swoim mężu, w jakimś sensie również przy mnie. Ale ja się przy niej nie wyciszałam. Mój mąż mówił, że jak wracałam z wakacji z Krysią, to dwa razy szybciej chodziłam, dwa razy szybciej mówiłam i byłam innym człowiekiem. Jakbym została podłączona do prądu! A jak przychodziłam z prób do domu, to trzeba mnie było z podłogi zbierać, bo jej energia, tempo – to wszystko mnie rujnowało. Nadawałam się do leczenia, a ona kwitła (śmiech). To było bardzo niesprawiedliwe. Ale efekty naszej wspólnej pracy zawsze były dla mnie rekompensatą i pociechą. Krystyna: Przyjaźnimy się z Magdą prawie 40 lat, ale nigdy nie napierałyśmy na siebie. Każda miała swoje życie, lektury, przemyślenia. Nie zadręczałyśmy się swoją obecnością. Na wakacjach zawsze uczyłam się czegoś na pamięć, przygotowywałam się do nowej roli, ona przyjeżdżała z walizką lektur i tak naprawdę spotykałyśmy się dopiero wieczorem na kolacji i zaczynały się wieczorne, czasem nocne rozmowy. Czytaj też: Karolina Pisarek odwoła ślub przez wojnę w Ukrainie? Ujawniła prawdę [...] Ale mówi się też, że nie ma prawdziwej przyjaźni między kobietami, bo zwykle wkrada się zazdrość. Czegoś sobie zazdrościłyście, rywalizowałyście kiedyś o mężczyzn? Magda: Na szczęście zależało nam na innych mężczyznach (śmiech). Krystyna: Chyba pani zwariowała! Nie. Ale Magda zawsze mi zazdrościła mojej mamy, z którą się bardzo przyjaźniła. Pojechały razem do Izraela i do Grecji, bo ja nigdy nie miałam czasu. Magda mówiła, że moja mama była jedyną osobą, z którą mogła dłużej wytrzymać czy mieszkać w jednym pokoju. Często nie było mnie w domu, ale Magda przyjeżdżała do mojej mamy, tak po prostu się przytulić… [...] Kiedy z kimś się przyjaźnimy, to trochę się do siebie upodabniamy. Czego się Pani od Magdy nauczyła? Krystyna: Nauczyłam się od niej wiele. Nie wiem, jaką byłabym osobą, gdyby nie ta długoletnia przyjaźń. Magda jest wspaniałomyślna, nie małostkowa, skrajnie tolerancyjna i otwarta, co zawsze w niej podziwiałam. Podziwiam też, jak pomaga ludziom potrzebującym, biedniejszym czy chorym. Zawsze kogoś wspiera, a ja byłam tak zapracowana, że często tego nie zauważałam. Dopiero potem się orientowałam, że pomaga jakimś dzieciom, kobietom czy młodym artystom. Przez jakiś czas wspierałam bardzo intensywnie domy dziecka. Adopcje. Zawsze włączam się w pomoc, szczególnie dzieciom, ale co chwila wpadam w jakieś zawodowe perturbacje i się „zagapiam”. Magda jest w tym stała. Pomaga do dzisiaj wielu ludziom. Magda: Nic nie sprawia mi większej przyjemności niż bycie potrzebną. Wczoraj miałam miły dzień, bo jadłam kolację z sześciorgiem Ukraińców. To są Sasza, Swietłana, Danyłko, Marusia, Ludmiła i Dareńka, którzy u mnie zamieszkali. Już sam fakt, że mogę coś dla kogoś zrobić w tym smutnym okresie, poprawia i ich los, i moje samopoczucie. Moje dzieci także pomagają, Krysia też przyjęła Ukraińców… Krystyna: Oddaliśmy im do dyspozycji nasz letni dom, a to wszystko zainspirowały i zorganizowały nasze dzieci i wnuki. Cieszę się, ale też wciąż wracam do kwestii potrzebujących, głodnych, zmarzniętych, umierających na granicy białoruskiej. Czym się różnią dzieci, ludzie, których teraz przyjmujemy, od uciekinierów z białoruskiej granicy? Nie mogę się z tym pogodzić. Sprawdź też: Jan Englert: „Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Byle jeszcze nie dzisiaj"
Edward Miszczak i... Ujawniono kolejne nazwiska gwiazd zaszczepionych na COVID-19 bez kolejki
Te doniesienia rozgrzały media do czerwoności. 18 osób ze świata kultury i polityki przyjęło poza kolejką szczepionkę na koronawirusa. Zgodzili się na to, by propagować je wśród społeczeństwa. Niestety, gdy informacja dotarła do mediów, rozpętała się burza. Teraz ujawniono kolejne nazwiska tych, którym podano preparat. Wśród nich są aktorzy i inne wpływowe osobistości. Szczepionka na koronawirusa: kto powinien zostać zaszczepiony w pierwszej kolejności? Przypomnijmy, że szczepienia rozpoczęto 27. grudnia 2020 roku. Zgodnie z decyzją rządu, jako pierwsi przystąpili do nich przedstawiciele służby medycznej i pracownicy ochrony zdrowia (etap 0). W drugim (etap 1) ma zostać podana strażakom, policjantom oraz obywatelom powyżej 60. roku życia. Jak się jednak okazało, w tej pierwszej grupie znaleźli się politycy, aktorzy i wpływowe osoby ze świata telewizji. Wśród nich m.in. Krystyna Janda, jej córka Maria Seweryn oraz jej ojciec Andrzej Seweryn czy Wiktor Zborowski (miał zostać do tego namówiony właśnie przez Krystynę Jandę), były premier Leszek Miller i Krzysztof Materna. Prawdopodobnie stało się tak, by szczepionkę propagować wśród społeczeństwa. Nie jest tajemnicą, że wiele osób jest wobec niej sceptycznych. Część to ofiary teorii spiskowych, inni zaś po prostu boją się skutków ubocznych i podkreślają, że tempo, w jakim powstała i została zatwierdzona, jest wyjątkowo szybkie. Niestety, informacje, które przedostały się do mediów, wywołały skutek odwrotny od zamierzonego. Nie brakuje komentarzy, że taka sytuacja nie powinna mieć miejsca. Teraz ujawniono kolejne nazwiska, które znalazły się w gronie 18. wybranych do szczepienia osób. Edward Miszczak, Michał Bajor. Kolejne nazwiska zaszczepionych na koronawirusa poza kolejką zostały ujawnione „Tak, zaszczepiłam się. Nie sądziłam, że będzie afera z tego powodu, a teraz żałuję”, stwierdziła 2. stycznia na antenie Polsat Newsa Maria Seweryn. Córka Krystyny Jandy wyjaśniała, że na szczepienie zawiozła swojego tatę, Andrzeja Seweryna. „Moi rodzice (Krystyna Janda i Andrzej Seweryn - red.), będąc seniorami, byli na liście osób do zaszczepienia. Ponieważ mój ojciec porusza się o kulach, pojechałam z nim na szczepienie”, ujawniła. Jednak osoba, która je przeprowadzała stwierdziła, że skoro preparat został otwarty, zaś poza nimi nikogo nie ma w przychodni, może zostać również zaaplikowany aktorce. Ta zgodziła się. Również Magda Umer, piosenkarka, dziennikarka i reżyserka, znalazła się w gronie 18. szczęśliwców. W sieci pojawiło się nawet oświadczenie jej autorstwa w związku z falą krytyki... Przekonuje w nim, że cała akcja była zaplanowana i zorganizowana, zaś artyści byli namawiani, by zgodzili się na aplikację wakcyny. „Nie prosiłam nikogo o zaszczepienie się przeciwko Covid19. To mnie poproszono o to, w ramach akcji popularyzowania, namawiania do szczepień. Wytłumaczono także, że nie zabieram nikomu miejsca, że walka o każdą zaszczepioną osobę jest teraz priorytetem państwa i służby zdrowia. Przecież cały czas środki masowego przekazu, a nawet Kościół, nawołują niezdecydowanych i utyskują na zbyt małą liczbę chętnych, potrzebnych do zwycięstwa z pandemią w naszym kraju. Tłumaczono nam, że godząc się, stajemy się ambasadorami szlachetnej akcji. Zgodziłam się myśląc, że czynię dobro, a okazało się, że jest to rozumiane odwrotnie. Jest mi bardzo przykro z tego powodu, ale w dalszym ciągu mam nadzieję, że nie zrobiłam niczego złego. Pozdrawiam zainteresowanych – Magda Umer”, napisała w mediach społecznościowych. W gronie zaszczepionych znalazł się również Edward Miszczak, dyrektor programowy TVN. W głównym wydaniu „Faktów” wyznał, że ma liczne choroby współistniejące. Miał dostać telefon ze szpitala, w którym regularnie się leczy. Powiedziano, że jeśli stawi się w ciągu godziny, otrzyma szczepionkę. Inne ujawnione nazwisko, które znalazło się w gronie 18. szczęśliwców, to artysta Michał Bajor. Wbrew doniesieniom serwisu Jastrząbpost, w gronie tym nie znalazł się aktor Cezary Pazura. Potwierdził to za pośrednictwem mediów społecznościowych zarówno on, jak i jego małżonka, która pełni również funkcję jego menadżerki. Poprosili również, by dziennikarze nie kontaktowali się z nimi z tej sprawie. Lista zaszczepionych na koronawirusa poza kolejnością. Premier zlecił kontrolę WUM Sprawa ma swój ciąg dalszy. Po ujawnieniu kolejnych nazwisk osób, którym wakcynę podano poza kolejnością, głos zabrali przedstawiciele rządu. Stąd wiadomo, że kontrolę w Warszawskim Uniwersytecie Medycznym, w którym zaszczepiono gwiazdy i przedstawicieli świata polityki/telewizji, premier Mateusz Morawiecki zlecił kontrolę. „Osoby publiczne, które postanowiły wykorzystać swoją pozycję do uzyskania szczepionki poza kolejnością nie tylko kompromitują siebie, ale szkodzą Narodowemu Programowi Szczepień. W czasie, kiedy naszymi przykazaniami powinny być solidarność i odpowiedzialność pojawili się ludzie, którzy dobro własne stawiają nad dobrem wspólnoty. Nie ma na to zgody i nie będzie dla takich postaw usprawiedliwienia. Reguły są jasne dla wszystkich - takie same dla zwykłych obywateli, jak dla aktorów, polityków czy dziennikarzy. Każdy przypadek nadużycia zostanie wyjaśniony, a osoby odpowiedzialne powinny zostać ukarane”, podkreślił. „Wszystko wskazuje na to, że w szpitalu WUM doszło do bardzo poważnego nadużycia polegającego na dopuszczeniu do grupy zero osób, które tam nie powinny się znaleźć. Nie można przejść obojętnie obok tej sytuacji”, dodał Michał Dworczyk, przedstawiciel kancelarii premiera. Do sprawy odniósł się również rektor uczelni. Prof. Zbigniew Gaciong poinformował w sobotę 3. stycznia, że powołał wewnętrzną komisję, która ma wyjaśnić sprawę szczepienia przeciw koronawirusowi osób poza kolejnością, m.in. aktorów i celebrytów. Dodał przy tym, że WUM nie prowadzi akcji szczepień. O dalszym ciągu sprawy będziemy informowali na bieżąco. Edward Miszczak przyznał, że znalazł się w gronie 18. osób zaszczepionych na koronawirusa poza kolejnością: W gronie szczęśliwców znalazła się również Magda Umer:
Pogrzeb Piotra Machalicy w Warszawie. Tak przyjaciele i bliscy pożegnali aktora
Urna z jego prochami zostanie złożona w grobie rodzinnym w Częstochowie
Odszedł 14 grudnia 2020 roku w nocy w jednym z warszawskich szpitali. Pozostawił po sobie ogromną pustkę... Piotr Machalica zmarł z powodu zakażenia koronawirusem. Miał 65 lat. W piątek 18. grudnia bliscy i przyjaciele pożegnali go w trakcie mszy w Kościele Środowisk Twórczych przy placu Teatralnym w Warszawie. Msza pogrzebowa po śmierci Piotra Machalicy w Warszawie Już wcześniej rodzina ogłosiła, że uroczystości pogrzebowe zostaną podzielone na dwie części. Pierwsza odbędzie się w stolicy w piątek 18 grudnia. Będzie to uroczysta msza żałobna z udziałem rodziny, przyjaciół i bliskich Piotra Machalicy. Nabożeństwo rozpoczęło się o godzinie 13.00. W związku z pandemią koronawirusa limit osób, które mogą przebywać w Kościele, wynosi 40. Reszta może uczestniczyć w mszy, stojąc na zewnątrz budynku i zachowując reżim sanitarny. W środku, poza urną z prochami, znalazło się także piękne, duże zdjęcie uśmiechniętego Piotra Machalicy na sztalugach. Wnętrze zostało również skromnie udekorowane białymi różami. Dzień później, 19 grudnia, urna z prochami aktora zostanie złożona w rodzinnym grobowcu w Częstochowie. Rodzina miała również prośbę, by nie przynosić do Kościoła kwiatów a zamiast tego wykonać przelew na schronisko dla zwierząt w Częstochowie. Urna z prochami Piotra Machalicy w Kościele Środowisk Twórczych w Warszawie Znani na pogrzebie Piotra Machalicy: Krystyna Janda, Olgierd Łukaszewicz, Artur Żmijewski, Edyta Olszówka Wśród tych, którzy pożegnali Piotra Machalicę, znalazło się wiele popularnych osób, w tym Edyta Olszówka, z którą był związany przez 10 lat, Krystyna Janda, która w tym tygodniu poinformowała o śmierci aktora i występowała z nim wielokrotnie na scenach teatralnych, Olgierd Łukaszewicz, prezes Związku Artystów Scen Polskich, serdeczny przyjaciel zmarłego, Artur Żmijewski wraz z żoną Pauliną, Cezary Żak, Jerzy Zelnik, Piotr Polk, Dorota Stalińska, Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło czy Włodzimierz Matuszak. Ich zdjęcia możesz zobaczyć poniżej. Krystyna Janda na pogrzebie Piotra Machalicy Olgierd Łukaszewicz na pogrzebie Piotra Machalicy Piotr Polk na pogrzebie Piotra Machalicy Artur Żmijewski z żoną na pogrzebie Piotra Machalicy Dorota Stalińska na pogrzebie Piotra Machalicy Edyta Olszówka na pogrzebie Piotra Machalicy Artur Barciś na pogrzebie Piotra Machalicy Jerzy Zelnik na pogrzebie Piotra Machalicy Cezary Żak na pogrzebie Piotra Machalicy Włodzimierz Matuszak ​​​​​​​na pogrzebie Piotra Machalicy​​​​​​​ Emilian Kamiński i Justyna Sieńczyłło ​​​​na pogrzebie Piotra Machalicy​​​​​​​ Śmierć Piotra Machalicy. Zmarł z powodu zakażenia koronawirusem Aktor przez tydzień walczył z chorobą. Najpierw przebywał w szpitalu przy ulicy Banacha w Warszawie. W niedzielę 13 grudnia został przeniesiony do placówki covidowej przy Wołoskiej. Wykonany test potwierdził zakażenie koronawirusem. Mimo podłączenia do specjalistycznej aparatury, zmarł w poniedziałek około godziny 2.30. Wiadomość o jego śmierci podała m.in. Krystyna Janda. Piotr Machalica miał 65 lat. W ostatnim udzielonym wywiadzie podkreślał, że oswaja się już z myślą o odchodzeniu. „Zaczynam się już oswajać z tym, że mam bliżej, niż dalej. Jak mój tata Heniek, który dużo o tym mówił. Od pewnego momentu miał duży dystans do przemijania. Był spokojny, spełniony i nie oczekiwał za bardzo niczego. To było urocze”, podkreślał.
Nie żyje mąż Magdy Umer. Andrzej Przeradzki zmarł w wieku 70 lat
Dotarły do nas smutne informacje. Nie żyje mąż Magdy Umer. Miał 70 lat. O śmierci Andrzeja Przeradzkiego poinformowała Krystyna Janda. W sieci pojawił się także wpis jego syna, Franciszka. Nie żyje mąż Magdy Umer ,,Co za koszmarny rok! Śmierć Zuzi Łapickiej, śmierć mojej mamy, za dwa dni pogrzeb Andrzeja męża Magdy Umer. Po drodze choroby i smutki wśród przyjaciół i znajomych, na dokładkę to wszystko co dzieje się dookoła w kraju. Ciężka sytuacja starych aktorów i z leczeniem i z dniem codziennym. Bezbronność i bezradność. Każde ścięte drzewo boli, każde porzucone, okaleczone, zamordowane zwierzę odbiera wiarę w człowieka. W teatrze staramy się opowiadać o miłości, honorze, dobru i złu, sprawiedliwości, samotności, wykluczeniu, ale publiczność chce się śmiać, śmiać na zatracenie, na zapomnienie. Dobrze, po to jesteśmy. Trudny czas", napisała na Facebooku Krystyna Janda. Andrzej Przeradzki zmarł 29 listopada 2019 roku. Zmagał się z ciężką i długą chorobą. W sieci pojawił się poruszający wpis jego syna. „Pierwszy raz umarłeś w poniedziałek, jakoś po ósmej rano. Widzieliśmy się dwie godziny później, ale myślę, że już tego nie wiedziałeś. (...) Drugi raz umarłeś w piątek, przed szesnastą. Myślę, że twoja stypa może być jeszcze weselsze niż babci Wandzi. Chociaż w sumie nie wiem. Brakuje ciebie, żeby te wszystkie historie opowiedzieć”, napisał syn Franciszek Przeradzki. „Do końca nie przestałeś mnie zadziwiać. Od 6. marca praktycznie nie byłeś w stanie mówić ani pisać, a i tak wychodziły ci żarty. Każda zajmująca się tobą opiekunka czy rehabilitant po pewnym czasie cię uwielbiali, mimo tych siniaków. Błysk w oku pozostał, dopóki tylko byłeś w stanie otworzyć oczy. Pani doktor, która zajmowała się tobą w tym ostatnim miesiącu, chyba też nie mogła się z Tobą rozstać, bo w poniedziałek po ósmej postanowiła podjąć reanimację. I tak przed dziewiątą znowu byłeś żywy. Z pomocą respiratora i reszty. "Cześć tato, ahoj przygodo”, dodał poruszająco syn Magdy Umer. Składamy kondolencje rodzinie i przyjaciołom.
Pawlikowski, Olbrychski, Potocka... Gwiazdy pożegnały Zuzannę Łapicką!
Dziennikarka spoczęła na warszawskich Powązkach
Jej śmierć była dla wszystkich ogromnym szokiem. Zuzanna Łapicka-Olbrychska zmarła po długiej walce z rakiem 20 grudnia 2018 roku. Informację dzień później na swoim profilu na Facebooku podał reżyser Andrzej Saramonowicz. Dziennikarka odeszła w wieku 64 lat, pozostawiając pogrążoną w żałobie córkę Weronikę. 18 stycznia na warszawskich Powązkach odbył się pogrzeb córki Andrzeja Łapickiego, na którym stawili się przedstawiciele świata filmu, telewizji i show-biznesu oraz najbliżsi Zuzanny Łapickiej. Pogrzeb Zuzanny Łapickiej-Olbrychskiej na warszawskich Powązkach Nabożeństwo żałobne odbyło się w kaplicy św. Karola Boromeusza. Po nim prochy dziennikarki złożono w tym samym grobie, w którym w 2012 roku został pochowany jej ojciec. Nie wiadomo, dlaczego z uroczystościami żałobnymi czekano niemal miesiąc. Być może ma to związek z tym, że córka zmarłej dziennikarki, Weronika, na co dzień mieszka i pracuje za oceanem a zgodnie ze słowami bliskiej przyjaciółki Zuzanny Łapickiej, Magdy Umer, to ona była odpowiedzialna za zorganizowanie uroczystości żałobnych. Natomiast informację o pogrzebie Zuzanny Łapickiej podał na swoim profilu na Facebooku w miniony weekend Andrzej Saramonowicz. W ostatnim pożegnaniu córki Andrzeja Łapickiego wziął m.in. udział były mąż dziennikarki, Daniel Olbrychski wraz z obecną małżonką, Krystyną Demską-Olbrychską, reżyser Paweł Pawlikowski, aktorka Małgorzata Potocka czy choreograf i właściciel Teatru Buffo Janusz Józefowicz
Zuzanna Łapicka-Olbrychska po raz pierwszy o walce z rakiem
Diagnoza była dla niej ogromnym ciosem. O tym, że Zuzanna Łapicka-Olbrychska jest chora, mówiło się od jakiegoś czasu. Ona sama nie chciała jednak ujawniać, co jej dolega. W najnowszym wywiadzie dziennikarka przerwała milczenie i wyznała, że wiosną 2016 roku zdiagnozowano u niej raka. View Ediplayer on the source website Zuzanna Łapicka-Olbrychska o nowotworze Kulisy tego, gdy Zuzanna Łapicka-Olbrychska dowiedziała się, że ma nowotwór, są dramatyczne. „A wracając do mojej figury – dziś, jak widać, jestem szczuplejsza niż kiedykolwiek. Mama zawsze mi powtarzała, że moja idealna waga to 54 kilogramy i dopiero teraz ją osiągnęłam. Tylko stało się to trochę z innych powodów...”, zwierzyła się Izie Komendołowicz w magazynie „Pani”. Wiosną 2016 roku, gdy pracowała jeszcze w redakcji rozrywki Telewizji Polskiej, korzystała z diety pudełkowej, by pozbyć się zbędnych kilogramów. Co prawda chudła w oczach: zrzuciła aż 15 kilogramów w trzy miesiące, ale czuła się coraz gorzej. Gdy wybrała się do lekarza usłyszała, że to nowotwór. Została poddana chemioterapii i radioterapii. „Moja córka Weronika doradziła mi, żebym na zbyt szczegółowe pytania odpowiadała: „Arystokracja nie mówi, który organ”. I tego się trzymam. Natomiast chciałabym podkreślić, jak ważne jest nastawienie psychiczne, naprawdę wszystko jest w głowie. Miałam szczęście, że trafiłam do wspaniałych lekarzy na Śląsku: profesora Lampego i doktora Piątka. Dzięki nim nigdy nie straciłam wiary w to, że warto walczyć”, zapewniła córka Andrzeja Łapickiego. Nie żyje Zuzanna Łapicka! Była żonaDaniela Olbrychskiego miała 64 lata… Magda Umer o Zuzannie Łapickiej-Olbrychskiej Od tamtej pory przewartościowała swoje życie. Jak podkreślają jej przyjaciele i znajomi, zaczęła korzystać z niego i oddychać pełną piersią. Cieszy się z każdego, nawet najmniejszego szczegółu. „Choroba spowodowała, że zmieniła się jej hierarchia wartości. Zawsze umiała smakować życie, ale teraz robi to jeszcze bardziej świadomie. Docenia zwyczajne rzeczy: to, że śnieg pada, słońce świeci, cieszy ją ciekawa książka, którą przeczytała, spotkanie z kimś interesującym. Z jednej strony jest osobą niesłychanie waleczną w chorobie, a z drugiej są w niej pokora i akceptacja wszystkiego, co może się wydarzyć”, podkreśla jej przyjaciółka od 40 lat, Magda Umer. Z kolei Zuzanna Łapicka-Olbrychska przekonuje, że od momentu, w którym usłyszała diagnozę, zmieniła swoje życie o 180 stopni. „Wszystko, co toksyczne, odcięłam od siebie, odeszły tematy z przeszłości, którymi się zadręczałam. Liczy się tylko dzisiaj”, zaznacza dziennikarka.