Chciała odejść, zmuszono ją do urodzenia. Na długo zerwała kontakt z dzieckiem
Dziś świat żegna prawdziwą ikonę i przypomina niezwykłe historie jej życia.
Brigitte Bardot uznaje się za jedną z najpiękniejszych blondynek w historii kina. Poza Marilyn Monroe nie miała żadnej konkurencji. Zachwycała i wywoływała skandale... Nigdy nie brakowało jej niczego z wyjątkiem miłości. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem. Aktorka nigdy również nie ukrywała, że macierzyństwo ją przerasta. Została zmuszona przez bliskich do urodzenia syna, jednak po porodzie zrzekła się do niego praw. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Z czasem usunęła się w cień i mówi się, że dzięki temu ocaliła swoje życie... Dlaczego? Poznaj niezwykłą historię Brigitte Bardot. Dlaczego nadal jest fascynująca, a ludzie wciąż marzą, by ją zobaczyć? Przypominamy tekst Agnieszki Dajbor, który ukazał się w VIVIE! w lipcu 2022 roku. [Ostatnia aktualiazacja: 28.09.2024 rok]. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 28.09.2024 r.] [Ostatnia aktualizacja: 28.12.2025] View Ediplayer on the source website Historia ikony. Brigitte Bardot kiedyś i dziś Brigitte Bardot ma dzisiaj 90 lat. Mieszka w Saint-Tropez, w domku przy swojej posiadłości La Madrague położonej nad brzegiem morza, na słynnym Lazurowym Wybrzeżu. Brigitte uwielbia ten kawałek Francji. Napisała kiedyś piosenkę „La Madrague”, śpiewała w niej, że tęskni za latem, słońcem, wiatrem, który czuła we włosach. W czasie wakacji płyną tędy statki wycieczkowe, a turyści spoglądają na wybrzeże i wypatrują słynnej B.B. Ona jednak od lat raczej chowa się przed światem, niż pokazuje. Miała obsesję, że jest stale obserwowana. Nie znosiła paparazzi. „Wyskakują z krzaków i z pojemników na śmieci”, mówiła z lekceważeniem. Nie lubiła wielbicieli biegających za nią na festiwalach. „Wiem, co to znaczy być ściganą”, żaliła się. Ostatnio jednak dała o sobie znać, zaskoczyła i wzruszyła świat swoim listem do Ukraińców. „Ze łzami w oczach podziwiam odwagę wszystkich tych wspaniałych ludzi, którzy z godnością i siłą walczą o swój kraj. Cóż za przykład dla tego tchórzliwego świata!”, pisała. Dziękowała także za ratowanie zwierząt: „Wzruszyłam się do łez, gdy zobaczyłam Ukraińców uciekających ze swoimi zwierzętami, byłam pod wrażeniem ich miłości do nich, to było jak cud, który pokazał, że ludzie wciąż mają współczucie i szacunek dla zwierzęcego życia, zwłaszcza w dramatycznych momentach! Dziękuję”. Obrona praw zwierząt wypełnia jej życie od niemal 40 lat. W latach 70., kiedy zaczynała swoje akcje, była traktowana przez media jak ekscentryczna gwiazda. Może dlatego zapomnieliśmy o prawdziwych dokonaniach B.B. w ekologii, na przykład zakazie importu foczych skór (kolejne państwa Europy wprowadzały go z oporami, we Francji został on uchwalony dopiero w 1992 roku!). To w dużej mierze dzięki B.B. nikomu już nie przychodzi do głowy popisywać się futrem z małych foczek. „Futro jest cmentarzem. Kobieta nie powinna nosić na sobie cmentarza”, mówi aktorka i dzisiaj wydaje się to oczywiste, chociaż przed laty wcale takie nie było. Czy wspomina czasy, kiedy świat kręcił się wokół niej? Kilka lat temu powiedziała w rozmowie dla brytyjskiego „Guardiana”, że jest szczęśliwsza niż dawniej. Przestała być gwiazdą, ale uratowała swoje życie. Nie przejmuje się nawet starością. Piękno było dla niej darem, ale nie przyniosło szczęścia. Posiadłość La Madrague pod Saint-Tropez to dzisiaj niemal muzeum, dom, w którym zapisana jest historia jej życia, długiego i pełnego dziwnych zakrętów. Czytaj też: Była wielką miłością Alaina Delona. Płakał, gdy odeszła Brigitte Bardot: dzieciństwo, rodzina Historia Brigitte Bardot to na pewno nie jest opowieść o biednej dziewczynie, która za ostatni grosz kupiła bilet do Hollywood. Bardot pochodzi z bogatej rodziny przemysłowców, do szkoły chodziła w „szesnastce” – najbogatszej dzielnicy Paryża. Nigdy niczego jej nie brakowało, może poza miłością. Uważała, że jest mniej kochanym dzieckiem, matka faworyzowała młodszą córkę Mijanou. To był katolicki, tradycyjny i restrykcyjny dom. Do dzieci nie mówiono po imieniu, tylko oficjalnie, per „vous”. Dziewczynki nieraz przywoływano do porządku szpicrutą. Brigitte zapamiętała jej świst i ból policzka po uderzeniu. Miała ukochanego króliczka Noirauda, kiedyś rodzice podali go jej na obiad. Może dlatego po latach powiedziała: „Odkąd poznałam ludzi, kocham tylko zwierzęta”. Wiele razy widziała, jak rodzice się kłócą, choć oficjalnie uchodzili za dobre małżeństwo. W domu oczekiwano, że będzie tancerką klasyczną, zresztą obie z siostrą brały lekcje baletu u byłego carskiego baletmistrza Borysa Kniaziewa. W wieku 15 lat trafiła na okładkę francuskiego „Elle”, zaproponowała to przyjaciółka jej rodziców, redaktorka młodzieżowych wydań pisma. Pośrednio dzięki temu została aktorką. Na okładce zobaczył ją Roger Vadim i zapragnął spotkać śliczną nastolatkę. Zobacz też: Plotkowano o ich gorącym romansie. Alain Delon zajmuje w jej sercu szczególne miejsce Brigitte Bardot i Roger Vadim: historia miłości Kiedy poznali się z Rogerem Vadimem, ona miała 16 lat, on 22. Rodzice kazali jej przerwać ten romans. Zareagowała radykalnie – włożyła głowę do pieca i odkręciła gaz. Na szczęście w porę zjawiła się matka. Żeby ożenić się z Brigitte, Roger Vadim musiał przejść na katolicyzm, bo tego zażądała rodzina przyszłej gwiazdy. Zrobił to i w 1952 roku poprowadził 18-letnią piękność do ołtarza. Potem on próbował reżyserii, ona grała jakieś małe rólki, oboje czekali na sukces. Przyszedł w 1956 roku. Film Vadima „I Bóg stworzył kobietę” niemal w ciągu jednego dnia wyniósł Brigitte Bardot na szczyty popularności. Krytycy pisali, że jest zjawiskiem, które trzeba zobaczyć, żeby w nie uwierzyć. Została okrzyknięta symbolem seksu, cudowną femme-enfant (kobietą dzieckiem), najpiękniejszą blondynką świata. Nie było chyba w europejskim kinie gwiazdy, która mogłaby z nią rywalizować. Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Anouk Aimée były piękne, ale żadna nie budziła podobnych emocji. Kiedy Brigitte pojawiała się na bulwarze Croisette w Cannes, korkowały się ulice. Na festiwalu filmowym w Wenecji jej pojawienie się wywołało niemal zamieszki. „Brigitte Bardot włada tłumem”, podkręcali nastrój dziennikarze. „Ona chodzi tak lubieżnie, że święty sprzedałby duszę diabłu, by ją zobaczyć”, pisała Simone de Beauvoir, filozofka, feministka, partnerka Jeana-Paula Sartre’a. Jej dzikie, zmysłowe mambo, które tańczyła w filmie Vadima, stało się manifestem wolności. To były przecież czasy, kiedy kobiety obowiązywała zasada „Kinder, Küche, Kirche” (dziecko, kuchnia, kościół). A powszechnym strojem była garsonka. Brigitte bawiła się nagością, pokazywała nogi, ramiona, szokowała w bikini. Uwodziła, kogo chciała, żyła, jak chciała, mówiła: „Jestem, jaka jestem”. Była symbolem wyzwolonej kobiety, która za nic ma mieszczańskie normy. Uwielbiała ją młodzież, nie znosiła tradycyjna Francja. Kiedy po raz pierwszy pojawiły się inicjały B.B.? Po premierze filmu „I Bóg stworzył kobietę” przeciwnicy skandalizującego obrazu wieszali w Paryżu plakaty z napisem: „Bóg stworzył kobietę, ale diabeł wymyślił B.B.”. Deszcze róż w Saint-Tropez Brigitte triumfowała, a jej stolicą stało się Saint-Tropez. Na przełomie lat 50. i 60. mała rybacka wioska zmieniła się w najmodniejszy kurort na świecie. Do mariny zaczęły przypływać jachty milionerów, w klubach i dyskotekach pojawili się playboye, na plaży odpoczywały gwiazdy: amerykańska seksbomba Raquel Welch, piękna Romy Schneider i Alain Delon, przyjeżdżał Roman Polański, David Niven, Mick Jagger ze swoją pierwszą żona Biancą, David Bowie. Brigitte Bardot najlepiej bawiła się tu ze swoim trzecim mężem Gunterem Sachsem – miliarderem, spadkobiercą fortuny Opla, playboyem, który chwalił się, że nie przepracował ani jednego dnia. Miał za to fantastyczne pomysły na zabawę, na przykład podpalanie plaży. Ale miał też gest – któregoś dnia na posiadłość La Madrague spadł deszcz róż. Sachs kazał zrzucić kwiaty z helikoptera na dowód swoich uczuć. To wydarzenie przeszło do legendy miasta. Brigitte Bardot: kochankowie i romanse Lista mężów i kochanków Bardotki jest imponująca (podobno miała stu kochanków). Była żoną Rogera Vadima, gdy romansowała z aktorem Jeanem-Louisem Trintignantem, a przy okazji z piosenkarzem Gilbertem Bécaud. Była żoną Guntera Sachsa, kiedy przeżyła krótki, ale intensywny związek z wielkim bardem Serge’em Gainsbourgiem. Poprosiła go, by napisał dla niej najpiękniejszą piosenkę miłosną. Tak powstał wielki erotyczny przebój „Je t’aime, moi non plus”. Śpiewali go w duecie, a kiedy parę lat później usłyszała Serge’a w duecie z Jane Birkin, ogarnęła ją zazdrość: „Myślałam, że od tego umrę”, wspominała. Ale zostawiła go, choć on kochał ją do końca życia. „Świat jest mały i tak wszyscy spotkamy się w łóżku”, żartowała. Mówiła też, że miłość trwa tyle, na ile zasługuje. W czasach, gdy świat zachwycał się wolnością seksualną, miłosne podboje blond modliszki nikogo nie gorszyły. Brigitte Bardot o macierzyństwie Granicę przekroczyła dwa razy. Po raz pierwszy w latach 70., kiedy wydała swoje pamiętniki „Inicjały B.B.”. Zwierzyła się w nich ze swoich uczuć macierzyńskich. Nigdy nie kryła, że nie odnajduje się w roli matki. Nie chciała mieć dziecka, ale drugi mąż, aktor Jacques Charrier i rodzina zmusili ją, by urodziła. Wspominała, że gdy była w ciąży, myślała o swoim dziecku jako o nowotworowej narośli, biła się w brzuch i brała marihuanę, bo chciała spowodować poronienie. Niemal od razu po porodzie zrzekła się praw do dziecka, co jednak zbulwersowało nawet jej wielbicieli. Swoje uczucia macierzyńskie opisała w tak drastyczny sposób, że jej syn Nicolas-Jacques podał ją do sądu, żądając odszkodowania (dostał je), i zerwał wszelkie kontakty. Drugim szokiem było jej ostatnie, czwarte małżeństwo. W 1992 roku poślubiła Bernarda d’Ormale’a, prawicowego polityka, doradcę faszyzującego Frontu Narodowego. W wyborach głosowała na Marine Le Pen. Nagle zaczęła opowiadać, że we Francji jest za dużo muzułmanów, w 2004 roku została skazana na karę grzywny za podżeganie do nienawiści rasowej. Wielu Francuzów pytało: gdzie się podziała Brigitte? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgJCJqkz-82dd588.jpg" width="1600" height="2389" alt="Brigitte Bardot presente son fils Nicolas Charrier en exclusivite a deux photographes de presse, en janvier 1960 --- Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960,Image: 659337619, License: Rights-managed, Restrictions: Content within this photograph may require additional clearances (eg: trademark and personality rights) depending on Licensee's specific use of material, which may include book and magazine cover use.;Personality rights must be cleared for commercial use - Please contact us; Permission required for non-editorial use (inc book and magazine covers). Please contact us;, Tylko do edytorialu, Model Release: no, Credit line: Jerome Brierre / Bridgeman Images – RDA / Forum" title="Brigitte Bardot presented her son Nicolas Charrier in exclusivity to two photographer of press in january 1960" /> Brigitte Bardot z synem, styczeń 1960 rok Brigitte Bardot: z dala od sławy. Jak dziś wygląda jej życie? Brigitte Bardot zmieniała się, zmieniał się świat i Saint-Tropez. Pozostało wprawdzie luksusowym kurortem, ale w latach 90. zaczęli tam zjeżdżać tak zwani nowi ruscy, w marinie cumowały jachty oligarchów. Dom nieopodal La Madrague kupiła Tatiana Jelcyn, córka byłego prezydenta Rosji. Brigitte Bardot zrezygnowała z kariery w 1973 roku. Była wtedy ciągle boginią. Dlaczego odeszła? Zestarzała się, wypaliła… W wywiadach opowiadała, że sława ją zniszczyła, a życie gwiazdy okazało się puste. „Tylko grałam, śpiewałam, tańczyłam”, mówiła, jakby to było nic. „Nie wierzyłam, że życie mogło być tak bezsensowne”, powiedziała w jednej z rozmów. Biografowie B.B. uważają, że była trochę podobna do Marilyn Monroe, do której zresztą czuła nić sympatii. Obie czuły się w dzieciństwie odrzucone, obie mimo wielkiego powodzenia były niepewne swojej wartości. Bardotka mówiła, że czuła się brzydka. Obie były rozchwiane emocjonalnie, szukały miłości. Brigitte, podobnie jak Marilyn, miała próby samobójcze, jedną z nich w 1960 roku u szczytu powodzenia. „Kiedy przeżywasz tak intensywne chwile jak ja, zawsze trzeba zapłacić rachunek”, tłumaczyła. Nie miała jednak aż tak autodestrukcyjnych skłonności – nie brała garściami leków i nie zapijała ich szklankami wódki. Chyba naprawdę uratowała swoje życie, kończąc karierę. Może przypadek Marilyn był dla niej ostrzeżeniem. „Wielkie aktorki rzadko dożywają długich lat”, pisała. Wierna i pełna miłości okazała się tylko dla zwierząt. W 1986 roku założyła Foundation for the Welfare and Protection of Animals. Jej działania miały naprawdę duży wpływ na polepszenie warunków bytowych wielu gatunków. Brigitte Bardot nie żyje 28 grudnia 2025 roku świat obiegła smutna informacja. W wieku 91 lat odeszła Brigitte Bardot, ikona ina oraz wielka miłośniczka zwierząt. Aktorka zmarła w szpitalu, zmagała się od lat z problemami zdrowotnymi. CZYTAJ TAKŻE: Dla jednych symbol seksu, dla innych rasistka i skandalistka… Jaka jest Brigitte Bardot? View oEmbed on the source website
Plebiscyt VIVA! PEOPLE POWER 2025. Kto został nominowany?
To już druga edycja wyjątkowego plebiscytu VIVA! People Power 2025. Ma on na celu pokazywanie wyjątkowych ludzi, którzy swoimi dokonaniami podbijają świat. Ma też misję opowiadania niezwykłych historii o ludziach, prowadzenia rozmów, które poruszają emocje, wspierania idei i zdarzeń, które definiują nasze czasy.
VIVA! PEOPLE POWER 2025 to nagrody w 8 kategoriach przyznawane inspirującym ludziom, którzy w ciągu minionego roku zaskoczyli nas swoim wyjątkowym działaniem, odnieśli spektakularny sukces, dokonali rzeczy niezwykłych, sprawili, że świat jest ciekawszy i lepszy. Chcemy, aby nagrody trafiły do wyróżniających się w różnych dziedzinach ludzi. Do twórców, artystów, filantropów, biznesmenów, sportowców, do autorów ciekawych inicjatyw, którzy nadają kierunek, wyprzedzają trendy, robią rzeczy niezwykłe. VIVA! PEOPLE POWER 2025 chce doceniać oryginalne inicjatywy, spektakularne sukcesy, ale i debiutantów, których „nowy głos” może być wyznacznikiem przyszłości. Laureatów poznamy 3 grudnia 2025 podczas uroczystej gali wręczenia nagród, która transmitowana będzie w stacji TVN. Oto nazwiska nominowanych w tegorocznej edycji plebiscytu: CZŁOWIEK DLA CZŁOWIEKA Agata Młynarska Od 35 lat działa charytatywnie. Współtwórczyni WOŚP, laureatka Orderu Uśmiechu i założycielka Fundacji „Zdrowie bez tabu”, która daje głos pacjentom z chorobami przewlekłymi. Swoje doświadczenia zamieniła w pomoc innym. Siostra Małgorzata Chmielewska Mówi: „Zawsze powtarzam, że Bóg stawia przed nami proroków. Czasem są to dzieci…”. Przełożona Wspólnoty „Chleb Życia” od lat wytrwale wspiera ludzi w sytuacjach kryzysowych, zwłaszcza dzieci. Bogna Sworowska Jej motto: „Na twoje życie nigdy nie jest za późno” inspiruje kobiety. Modelka, bizneswoman, po 30 latach triumfalnie wróciła na wybiegi. Udowadnia i uczy kobiety, że w każdym wieku można wyglądać pięknie i mieć przyszłość. SUKCES ROKU Jan Komasa Po pięciu latach reżyser nominowany w 2020 roku do Oscara wraca dwoma fantastycznymi filmami – hollywoodzką produkcją „Rocznica” (polska premiera 17 listopada) i polsko-brytyjskim „Dobrym chłopcem” (premiera w Polsce w przyszłym roku). Iga Świątek Pierwsza Polka, która wygrała najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie – Wimbledon. „Absolutna dominatorka”, donosiły media. Powołała też „Iga Świątek Foundation”, wspierającą młodych sportowców. Eliza Kącka Jej książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” (Karakter) uhonorowano Nagrodą NIKE 2025 i Nagrodą Publiczności. Autorka, matka wychowująca córkę w spektrum autyzmu, snuje opowieść o ich dwuosobowym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności. Człowiek dla sztuki Agnieszka Holland Jej film „Franz Kafka” został polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Reżyserka od lat konsekwentnie realizuje swoje artystyczne wizje, ma odwagę mówić, co myśli. Eryk Kulm To nazwisko znają dzisiaj wszyscy. Hipnotyzujący w roli Chopina w filmie „Chopin, Chopin!”, mówił w wywiadzie dla VIVY!: „Wszystko w moim życiu złożyło się tak, żeby zagrać właśnie Fryderyka Chopina”. Małgorzata Kożuchowska Ma na koncie wiele wyrazistych teatralnych, filmowych i serialowych ról. Od lat nas zaskakuje i zachwyca nowymi wcieleniami. Ostatnio fenomenalna w serialu „Aniela”. Nie boi się wyzwań i ryzyka. Człowiek dla planety Magda Łucyan „Jak blisko klimatycznej katastrofy jesteśmy? I co możemy zrobić, by ją powstrzymać?”, pyta reporterka „Faktów” TVN, autorka programów i podcastu o zmianach klimatu – „Rozmowy o końcu świata”. Karolina Kuszlewicz Adwokatka, obrończyni praw zwierząt. Pisze bloga i nagrywa podcast „Kuszlewicz w imieniu” – dla ludzi, którym zależy na zwierzętach i przyrodzie. Walczy, by sprawiedliwość wobec innych gatunków stała się normą. Sławosz Uznański--Wiśniewski Inżynier, astronauta, drugi Polak w kosmosie. Idol młodzieży. Podczas Expo w Osace połączył się na lekcję fizyki z ponad 43 000 uczniów i nauczycieli z całego świata. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przeznaczył aż 20 procent czasu na działania edukacyjne. Nowy głos Iga Lis Jej debiutancki dokument „Bałtyk” zdobył nagrody na wielu festiwalach filmowych. Obraz urzekał pięknymi, realistycznymi zdjęciami, szacunkiem dla bohaterów i słodko-gorzkim klimatem. Kamila Urzędowska Naturalność, wrażliwość, wielki aktorski potencjał. I niezwykła zdolność do wcielania się w role. Jej Jagna w „Chłopach” stała się dzięki niej postacią wielowymiarową. Wierzymy, że taka też będzie jej Izabela Łęcka w nowej ekranizacji „Lalki”. Kornelia Wieczorek Ma 17 lat i zmienia świat nauki! Amerykański magazyn „Time” umieścił ją na liście Girls of the Year 2025 – zestawieniu 10 młodych liderek, które „inspirują społeczności z całego świata”. Wizjoner Magda Butrym Jako jedyna Polka znalazła się na tegorocznej liście portalu Business of Fashion –BoF 500, najbardziej wpływowych ludzi kształtujących modowe globalne trendy. Projektantka swoją wizją podbija świat. Mikołaj „Bagi” Bagiński Popularny influencer, założyciel projektu Dre$$code. Jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli młodego pokolenia w internecie. W tym roku trafił na listę 30 Under 30 magazynu „Forbes”. Anja Rubik Supermodelka, działaczka. Jej fundacja SEXEDPL współtworzyła aplikację HomeGirl. Aplikacja jest odpowiedzią na coraz powszechniejszy problem przemocy seksualnej wobec kobiet podczas powrotów do domu, tam, gdzie zawodzą tradycyjne systemy. Człowiek w sieci Małgorzata Ohme Psycholożka, dziennikarka. Jej wspierający kobiety kanał na YouTubie Gosia Ohme to miejsce, „w którym psychologia, emocje i relacje łączą się w inspirującą całość”. Prowadzi podcasty: „Life No Makeup”, „Rozmowy o zdrowym życiu”, a jej „Kafka 15” to społeczny fenomen. Adam Mirek Doktor inżynierii biomedycznej, autor książek. Popularyzator nauki i laureat nagrody Bestsellery Empiku. Jako pierwszy Polak trafił na prestiżową listę The Discover List platformy TikTok. Łączy wiedzę naukową z nowoczesnymi formami komunikacji i edukacji. Maja Michalak Historyczka sztuki, edukatorka. Jej podcast „Sztuka Poza Ramami”, w którym rozmawia z najważniejszymi ludźmi ze świata sztuki, bije rekordy popularności. Ma misję uświadamiania ludziom, że sztuka jest dla wszystkich. Wydarzenie roku Koncert Natalii Kukulskiej na Expo 2025 Natalia Kukulska wystąpiła w Japonii podczas Światowej Wystawy Expo Osaka 2025. Na wypełnionej po brzegi arenie Matsuri rozbrzmiał niezwykły koncert „Czułe struny” – pierwsza na świecie poetycka i symfoniczna interpretacja twórczości Fryderyka Chopina. Artystce towarzyszyła Orkiestra Filharmonii Narodowej. Wystawa Andy’ego Warhola O geniuszu jednego z współtwórców pop-artu możemy się przekonać na wystawie w Pop Culture Gallery w Starym Browarze w Poznaniu, gdzie zaprezentowano bogaty wybór jego dzieł i materiałów z prywatnych oraz instytucjonalnych kolekcji. Konkurs Chopinowski Dziś internet rozbrzmiewa nie tylko przebojami Taylor Swift, ale także nokturnami i etiudami Chopina. Wszystko dzięki jednemu z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów pianistycznych na świecie – Konkursowi Chopinowskiemu.
To już druga edycja naszego plebiscytu – VIVA! PEOPLE POWER!
Mamy misję, by nagradzać wyjątkowych ludzi, zwrócić uwagę na rzeczy ważne, a przede wszystkim na ich inicjatorów i twórców, by doceniać i promować sukcesy, pokazać, że ludzie wciąż mają POWER. I podkreślić, że zawsze i wszędzie NAJWAŻNIEJSZY JEST CZŁOWIEK. Oto nasze nominacje.
VIVA! PEOPLE POWER! chce promować postaci i wydarzenia, które cechuje odwaga, wrażliwość społeczna, empatia, kreatywność, otwartość na świat i ludzi, innowacyjność i pomysł. Chcemy doceniać oryginalne inicjatywy, spektakularne sukcesy, ale i debiutantów, których „nowy głos” może być wyznacznikiem przyszłości. By jeszcze mocniej podkreślić wpływ naszych Bohaterów na ludzi i rzeczywistość, postanowiliśmy nagrodzić ich dokonania i sukcesy. Nagrody w kategoriach: Wizjoner, Człowiek dla człowieka, Człowiek dla planety, Człowiek dla sztuki, Nowy głos, Wydarzenie roku, Sukces roku, Człowiek w sieci/Influencer roku mają trafiać do wyróżniających się w różnych dziedzinach ludzi. Do twórców, artystów, filantropów, biznesmenów, sportowców, do autorów ciekawych inicjatyw, którzy nadają kierunek, wyprzedzają trendy, robią rzeczy niezwykłe. Laureatów wybierają Czytelnicy i Użytkownicy głosujący na stronie plebiscytu: viva.pl/viva-people-power/. Człowiek dla człowieka Agata Młynarska. Od 35 lat działa charytatywnie. Współtwórczyni WOŚP, laureatka Orderu Uśmiechu i założycielka Fundacji „Zdrowie bez tabu”, która daje głos pacjentom z chorobami przewlekłymi. Swoje doświadczenia zamieniła w pomoc innym. Siostra Małgorzata Chmielewska. Mówi: „Zawsze powtarzam, że Bóg stawia przed nami proroków. Czasem są to dzieci…”. Przełożona Wspólnoty „Chleb Życia” od lat wytrwale wspiera ludzi w sytuacjach kryzysowych, zwłaszcza dzieci. Bogna Sworowska. Jej motto: „Na twoje życie nigdy nie jest za późno” inspiruje kobiety. Modelka, bizneswoman, po 30 latach triumfalnie wróciła na wybiegi. Udowadnia i uczy kobiety, że w każdym wieku można wyglądać pięknie i mieć przyszłość. Sukces roku Jan Komasa. Po pięciu latach reżyser nominowany w 2020 roku do Oscara wraca dwoma fantastycznymi filmami – hollywoodzką produkcją „Rocznica” (polska premiera 17 listopada) i polsko-brytyjskim „Dobrym chłopcem” (premiera w Polsce w przyszłym roku). Iga Świątek. Pierwsza Polka, która wygrała najbardziej prestiżowy turniej tenisowy na świecie – Wimbledon. „Absolutna dominatorka”, donosiły media. Powołała też „Iga Świątek Foundation”, wspierającą młodych sportowców. Eliza Kącka. Jej książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” (Karakter) uhonorowano Nagrodą NIKE 2025 i Nagrodą Publiczności. Autorka, matka wychowująca córkę w spektrum autyzmu, snuje opowieść o ich dwuosobowym doświadczeniu pewnej odmienności i nieprzystawalności. Człowiek dla sztuki Agnieszka Holland. Jej film „Franz Kafka” został polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film międzynarodowy. Reżyserka od lat konsekwentnie realizuje swoje artystyczne wizje, ma odwagę mówić, co myśli. Eryk Kulm. To nazwisko znają dzisiaj wszyscy. Hipnotyzujący w roli Chopina w filmie „Chopin, Chopin!”, mówił w wywiadzie dla VIVY!: „Wszystko w moim życiu złożyło się tak, żeby zagrać właśnie Fryderyka Chopina”. Małgorzata Kożuchowska. Ma na koncie wiele wyrazistych teatralnych, filmowych i serialowych ról. Od lat nas zaskakuje i zachwyca nowymi wcieleniami. Ostatnio fenomenalna w serialu „Aniela”. Nie boi się wyzwań i ryzyka. Człowiek dla planety Magda Łucyan. „Jak blisko klimatycznej katastrofy jesteśmy? I co możemy zrobić, by ją powstrzymać?”, pyta reporterka „Faktów” TVN, autorka programów i podcastu o zmianach klimatu – „Rozmowy o końcu świata”. Karolina Kuszlewicz. Adwokatka, obrończyni praw zwierząt. Pisze bloga i nagrywa podcast „Kuszlewicz w imieniu” – dla ludzi, którym zależy na zwierzętach i przyrodzie. Walczy, by sprawiedliwość wobec innych gatunków stała się normą. Sławosz Uznański-Wiśniewski. Inżynier, astronauta, drugi Polak w kosmosie. Idol młodzieży. Podczas Expo w Osace połączył się na lekcję fizyki z ponad 43 000 uczniów i nauczycieli z całego świata. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przeznaczył aż 20 procent czasu na działania edukacyjne. Nowy głos Iga Lis. Jej debiutancki dokument „Bałtyk” zdobył nagrody na wielu festiwalach filmowych. Obraz urzekał pięknymi, realistycznymi zdjęciami, szacunkiem dla bohaterów i słodko-gorzkim klimatem. Kamila Urzędowska. Naturalność, wrażliwość, wielki aktorski potencjał. I niezwykła zdolność do wcielania się w role. Jej Jagna w „Chłopach” stała się dzięki niej postacią wielowymiarową. Wierzymy, że taka też będzie jej Izabela Łęcka w nowej ekranizacji „Lalki”. Kornelia Wieczorek. Ma 17 lat i zmienia świat nauki! Amerykański magazyn „Time” umieścił ją na liście Girls of the Year 2025 – zestawieniu 10 młodych liderek, które „inspirują społeczności z całego świata”. Wizjoner Magda Butrym. Jako jedyna Polka znalazła się na tegorocznej liście portalu Business of Fashion – BoF 500, najbardziej wpływowych ludzi kształtujących modowe globalne trendy. Projektantka swoją wizją podbija świat. Mikołaj „Bagi” Bagiński. Popularny influencer, założyciel projektu DRE$$CODE. Jeden z najbardziej wpływowych przedstawicieli młodego pokolenia w internecie. W tym roku trafił na listę 30 Under 30 magazynu „Forbes”. Anja Rubik. Supermodelka, działaczka. Jej fundacja SEXEDPL współtworzyła aplikację HomeGirl. Aplikacja jest odpowiedzią na coraz powszechniejszy problem przemocy seksualnej wobec kobiet podczas powrotów do domu, tam, gdzie zawodzą tradycyjne systemy. Człowiek w sieci Małgorzata Ohme. Psycholożka, dziennikarka. Jej wspierający kobiety kanał na YouTubie Gosia Ohme to miejsce, „w którym psychologia, emocje i relacje łączą się w inspirującą całość”. Prowadzi podcasty: „Life No Makeup”, „Rozmowy o zdrowym życiu”, a jej „Kafka 15” to społeczny fenomen. Adam Mirek. Doktor inżynierii biomedycznej, autor książek. Popularyzator nauki i laureat nagrody Bestsellery Empiku. Jako pierwszy Polak trafił na prestiżową listę The Discover List platformy TikTok. Łączy wiedzę naukową z nowoczesnymi formami komunikacji i edukacji. Maja Michalak. Historyczka sztuki, edukatorka. Jej podcast „Sztuka Poza Ramami”, w którym rozmawia z najważniejszymi ludźmi ze świata sztuki, bije rekordy popularności. Ma misję uświadamiania ludziom, że sztuka jest dla wszystkich. Wydarzenie roku Koncert Natalii Kukulskiej na Expo 2025. Natalia Kukulska wystąpiła w Japonii podczas Światowej Wystawy Expo Osaka 2025. Na wypełnionej po brzegi arenie Matsuri rozbrzmiał niezwykły koncert „Czułe struny” – pierwsza na świecie poetycka i symfoniczna interpretacja twórczości Fryderyka Chopina. Artystce towarzyszyła Orkiestra Filharmonii Narodowej. Wystawa Andy’ego Warhola. O geniuszu jednego z współtwórców pop-artu możemy się przekonać na wystawie w Pop Culture Gallery w Starym Browarze w Poznaniu, gdzie zaprezentowano bogaty wybór jego dzieł i materiałów z prywatnych oraz instytucjonalnych kolekcji. Konkurs Chopinowski. Dziś internet rozbrzmiewa nie tylko przebojami Taylor Swift, ale także nokturnami i etiudami Chopina. Wszystko dzięki jednemu z najstarszych i najbardziej prestiżowych konkursów pianistycznych na świecie – Konkursowi Chopinowskiemu.
Była jego studentką, stała się miłością życia. Żadne z nich nie spodziewało się tego uczucia
Ona – młoda studentka, on – legenda sceny, profesor z dorobkiem. Dzieliło ich niemal trzy dekady, ale połączyło uczucie, które zaskoczyło wszystkich. Związek Olgi Sawickiej i Zbigniewa Zapasiewicza to opowieść o miłości na przekór życiu, chorobie i przeszłości.
Poznali się na korytarzach Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Ona była studentką, on profesorem, aktorem z imponującym dorobkiem, autorytetem. Dzieliło ich 27 lat, ale połączyło głębokie uczucie. Na pewno intensywne, ale czy szczere? Wątpliwości na ten temat wielokrotnie wyrażały osoby postronne. Zbigniew Zapasiewicz był jednym z najbardziej uznanych aktorów, ale jego prywatne życie było w rozsypce. Miał za sobą dwa nieudane małżeństwa i jakieś romanse. Zmagał się z demonem choroby alkoholowej. Ale Olga Sawicka odmieniła jego – wydawałoby się – tragiczny los... W rocznicę jego śmierci przypomnijmy tę poruszającą historię. [Ostatnia aktualizacja: 13.09.2025] Zobacz też: Rozstawali się i wracali do siebie. Historia miłości Roberta Rozmusa i Ewy Kwiatkowskiej Zbigniew Zapasiewicz i Olga Sawicka: historia miłości Gdy zaczął spotykać się z o 27 lat młodszą studentką wszyscy myśleli, że to kolejny przelotny romans. Warszawa huczała od plotek. Do niej, jak wspominała, dochodziły kąśliwe opinie. Mówiono o niej: „karierowiczka”, „beztalencie”, „spryciara”. Ale oni na przekór całemu światu byli razem i byli szczęśliwi. Jak wyglądało ich życie? Zbigniew Zapasiewicz to jeden z najwybitniejszych polskich aktorów. Stworzył kreacje, które weszły do historii polskiego teatru i kina. Takie filmy, jak „Za ścianą”, „Bez znieczulenia”, „Matka królów” sprawiły, że stał się aktorem uznanym i popularnym. W „Barwach ochronnych” zobaczył go amerykański gwiazdor Warren Beatty. Zachwycił się, miał dla Zapasiewicza rolę, ale aktora nie wypuszczono z kraju. Gdyby nie żelazna kurtyna, może byłby gwiazdą Hollywood. Był w środowisku autorytetem. „Zapasiewicz nawet, jak się pomyli, to ma rację - mówił o nim inny wybitny aktor Jerzy Radziwiłłowicz. Urodził się w 1934 roku jako Jan Zapasiewicz, Zbigniewem został później na cześć zmarłego ojca. Dorastał w inteligenckiej rodzinie na warszawskim Żoliborzu. Poprzez matkę spokrewniony był z wybitną rodziną Kreczmarów, Janem i Jerzym. Obaj opiekowali się nim po śmierci jego ojca w 1937 roku. W szkole nazywano go słoniem, bo chodził w za dużych wojskowych butach i tupał. Po maturze wybrał chemię na Politechnice Warszawskiej, ale po pierwszym roku zaryzykował i zdał do Szkoły Teatralnej. Kiedy powiedział o tym Janowi Kreczmarowi z prośbą o jakąś poradę, wuj odpowiedział: „Ale przecież ja nawet nie wiem, jak ty mówisz, bo ty nigdy nic nie mówisz”. Zbigniew Zapasiewicz był zamknięty w sobie, nieśmiały. Pierwszy rok Szkoły Teatralnej wspominał jako koszmar, ciągłe przełamywanie siebie i pokonywanie barier nieśmiałości. Olga Sawicka pochodziła z dobrej kochającej się rodziny. Nigdy niczego jej nie zabraniano ani nie narzucano. Gdy rodzice dowiedzieli się, że chce iść do Szkoły Teatralnej zgodzili się, choć przestrzegali ją, że będzie trudno. Czytaj także: Kiedy miała 12 lat, jej ojciec odszedł od rodziny. Anna Lewandowska ma za sobą bardzo trudne chwile... Zbigniew Zapasiewicz i Krystyna Maciejewska Gdy się spotkali z Olgą Sawicką mieli za sobą inne przeżycia. Ona była dziewczyną aktora Dariusza Jakubowskiego. Podobno uchodzili za fajną parę, której wróżono szczęśliwą przyszłość. Zbigniew Zapasiewicz miał za sobą jedno małżeństwo, drugie chyliło się ku upadkowi. Jeszcze na studiach zakochał się w aktorce Krystynie Maciejewskiej, była z tego samego pokolenia, o rok od niego starsza. W połowie lat 60 zdecydowali się na ślub. Ale ich drogi, przynajmniej te zawodowe, zaczęły się rozchodzić. Zbigniew Zapasiewicz szybko został dostrzeżony jako aktor, robił karierę. Jego żona nie miała takiego powodzenia, choć widzowie pamiętają ją może z epizodów w „Czterdziestolatku” czy serialu „Dom”. Niespełnienie zawodowe kładło się cieniem na małżeńskim życiu. Zaczęły się kłótnie, a czasem głośne awantury. To podobno wtedy aktor zaczął pić, by uciec od problemów. Z czasem alkohol coraz bardziej władał jego życiem, choć nigdy nie ucierpiała na tym praca. Małżeństwo z Krystyną Maciejewską-Zapasiewicz – bo aktorka zawsze używała podwójnego nazwiska – nie przetrwało codziennych trudów. Rozstali się, ona została w mieszkaniu na warszawskim Żoliborzu. Była tam do niedawna, bo zmarła w styczniu tego roku, bardzo lubianą osobą, popierała opozycję, KOD. Czytaj także: Jego walkę z chorobą śledziła cała Polska. Do końca wierzył, że wyzdrowieje Zbigniew Zapasiewicz do drugiej żony: niepotrzebnie Cię dręczę Zbigniew Zapasiewicz i Iwona Słoczyńska spotkali się na początku lat 70. w Teatrze Nowym w Łodzi. Aktorka wspomina, że miał „piękny stosunek do kobiet, wielki wdzięk i urok”. To dla niego przeniosła się do Warszawy, grali razem w Teatrze Dramatycznym. W pewnym momencie w teatrze były obie żony profesora Zapasiewicza, co musiało być trudne do zniesienia. Małżeństwo z Iwoną Słoczyńską także nie przetrwało. Zapasiewicz rzadko bywał w domu, dużo pracował, bankietował, pił. Czuł, że alkohol staje się coraz większym problemem w jego życiu. Z jednej strony tracił nad sobą kontrolę, z drugiej jako aktor był człowiekiem bardzo zdyscyplinowanym i obowiązkowym. Wspaniałym pedagogiem Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Mówił, że jeśli aktora nie ma na spektaklu, to znaczy, że nie żyje. Grał nawet tego dnia, kiedy zmarła jego mama, z którą był bardzo związany. Iwona Słoczyńska (dzisiaj Iwona Sydor) była pierwszą kobietą, dla której próbował wyzwolić się z nałogu. „Kocham Cię i dziś uświadomiłem sobie, jak bardzo cierpisz i jak ja niepotrzebnie i okrutnie Cię dręczę. Tak dalej nie może być. Wziąłem lekarstwo, bo widocznie bez tego nie daję rady. Jestem naprawdę niesamowicie wyczerpany i wyjałowiony”, napisał do żony w jednym z listów. A jednak zdecydował się na rozstanie. To on odszedł, dla jego żony było to trudne i bolesne przeżycie. Ale ułożyła sobie życie na nowo, od lat mieszka w USA. Zobacz też: Jolanta Kwaśniewska w żałobie. Była pierwsza dama przekazała smutne wieści Zbigniew Zapasiewicz, plan filmu „Opowieści weekendowe: urok wszeteczny”, 1996-1998 rok Z Olgą Sawicką stworzył prawdziwy dom Zbigniew tak wspominał początki znajomości z Olgą Sawicką: „Po pewnych trudach udało mi się ją nakłonić do tego, żebyśmy byli razem. Bardzo się tego bała i wcale się nie dziwię. Byłem człowiekiem pięćdziesięcioletnim, a ona miała 23 lata. Ale zaryzykowała..”, pisał w książce „Zapasowe maski” (Prószyński- ska, 2003 rok). Na początku nie mieli gdzie mieszkać. Zbigniew Zapasiewicz nigdy nie dbał o dobra materialne, uchodził za niepraktycznego, niezaradnego życiowo człowieka. Być może też z powodu choroby alkoholowej nie radził sobie w życiu. Przez kilka lat on – wielki aktor – mieszkał w hotelu pracowniczym. „Nie mieliśmy gdzie mieszkać i miotaliśmy się po zupełnie przypadkowych miejscach. Pamiętam, jak wracaliśmy z jednego z pierwszych wspólnych urlopów w Krynicy Morskiej. Jadąc do Warszawy moją starą dacią, nie wiedzieliśmy, gdzie się w ogóle zatrzymamy”, wspominał. Ostatecznie zamieszkali na warszawskiej Starówce. Zbigniew Zapasiewicz bardzo zmienił się u boku Olgi Sawickiej, zaczęło go cieszyć życie rodzinne, polubił wakacje. Był w dobrej formie, z czasem przestał pić. Pozbył się tego „przymusu". Na początku nie myśleli o ślubie, ale żeby uregulować swoją sytuację pobrali się w 1991 roku. Uważał, że Olga Sawicka poświęciła się dla niego, bo ten związek zaważył na jej życiu zawodowym. Dawano jej do zrozumienia, że jest „tylko” żoną Zbigniewa Zapasiewicza, dyrektorzy teatrów nie chcieli jej angażować. Jak mówił, jego żona „obijała się o mur”. Grała głównie u boku męża, byli razem w Teatrze Dramatycznym, potem w Powszechnym. To na pewno nie było mile widziane. „Gdyby nasz związek nie opierał się na autentycznym uczuciu, skończyłby się ze sto razy”, mówiła Olga Sawicka. (cytuję za interia.pl) Olga Sawicka o Zapasiewiczu: nie miał wad tylko wadki „Rola konkubiny nie jest łatwa, szczególnie w kraju, gdzie mówi się o wolności i tolerancji, a często postępuje odwrotnie”, mówiła Olga Sawicka w „Życiu na gorąco". Ślub dawał jej poczucie bezpieczeństwa i porządkował różne rzeczy prawnie. W codziennym życiu to ona była od zadań specjalnych, jak remonty czy pilnowanie płatności, Zbigniew Zapasiewicz pomagał. Ale jak tłumaczyła: „Zbyszkowi zawdzięczam to, gdzie jestem i kim jestem. Wierzę, że jeśli przebywa się z wyjątkowym człowiekiem, to przejmuje się od niego choć trochę jego cech. Był inteligentny, mądry. Nie miał wad, tylko wadki: niezaradność, roztargnienie”. Ich szczęśliwe życie przerwała nieoczekiwana tragedia. Aktor odszedł nagle. Okazało się, że choruje na zaawansowanego raka wątroby, choroba długo nie dawała o sobie znać. Zbigniew Zapasiewicz umarł trzy dni po diagnozie – 14 lipca 2009 roku. Został pochowany na warszawskich Powązkach. Olga Sawicka długo nie mogła pozbierać się po śmierci męża. Była pewna, że już nie spotka mężczyzny, z którym będzie potrafiła stworzyć dom. Ale spotkała Krzysztofa, biznesmena, są dzisiaj szczęśliwą parą.
Rozlicza się z przeszłością, odnalazła siebie na nowo. Dziś mówi o nowym początku i miłości, która ją odmieniła
Joanna Krupa, gwiazda światowego formatu i twarz nowego programu kulinarnego, mimo zawodowych sukcesów i blasku reflektorów, szczerze mówi o swojej codzienności. Czego jej brakuje? W najnowszym wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania swoją intymną stronę – mówi o rozwodzie, córce, nowym początku i sile kobiet.
Jest w takim momencie życia, w którym chciałaby być większość gwiazd. Nagrywa nowy program o gotowaniu, niedawno podpisała kontrakt reklamowy z marką Hdrèy, nadal jest gospodynią kolejnej edycji „Top Model. Zostań modelką”. Czego więc brakuje Joannie Krupie w życiu? Chyba miłości… „Tyle że nie widzę na razie żadnego kandydata do mojego serca. Mam aplikacje randkowe, ale nawet nie odpisuję facetom, z którymi mam »matcha«”. Dlaczego? „Bo na razie nie widzę sensu. Może się to kiedyś zmieni…”, mówi, a na pytanie Wiktora Słojkowskiego: „Kiedy?”, tajemniczo się uśmiecha. Joanna Krupa w wywiadzie VIVY! o poszukiwaniu siebie i miłości – A Ty wierzysz w powiedzenie, że do męskiego serca droga prowadzi przez żołądek? Do tej pory jakoś udawało mi się docierać do męskich serc bez potrzeby stania w kuchni i gotowania wysublimowanych potraw. Z moimi partnerami zazwyczaj nie jadaliśmy w domu i staraliśmy się wychodzić do restauracji. Dopiero z moim byłym mężem Douglasem częściej stołowaliśmy się w domu. Douglas kochał gotować. Nawet naszą pierwszą wspólną kolację przygotował on sam. Uwielbiałam, gdy siedzieliśmy razem w kuchni, piliśmy wino, rozmawialiśmy, a on w międzyczasie przygotowywał dla nas jedzenie. Często mój brak chęci gotowania był przyczyną drobnych spięć i ścierania się ze sobą. Najważniejsze, by znaleźć consensus w każdej sprawie. My go znajdowaliśmy. On gotował, a ja zmywałam. A nasz program może pomoże innym, w tym mojej Asi, żeby nauczyć się gotować według prostych i szybkich przepisów, ale jakże pysznie. [...] – Z zewnątrz można odnieść wrażenie, że masz wszystko. Ale czy nie czujesz się czasem samotna? Samotność to stan, którego nie da się zmierzyć liczbą ludzi wokół. Kiedyś byłam w związku, w domu pełnym ludzi, a czułam się samotna. Dziś jestem formalnie sama, ale nie jestem samotna. Mam moją córeczkę Asię. Ona jest moim światłem, moją małą nauczycielką cierpliwości, miłości, czułości. Mam siostrę Martę, która jest dla mnie jak druga połowa duszy. Mam przyjaciół, rodzinę oraz ludzi, z którymi łączy mnie coś głębszego niż tylko spotkania na eventach. Samotność przestała być dla mnie lękiem. Jest raczej przestrzenią, w której mogę usłyszeć siebie. A to, paradoksalnie, bywa najtrudniejsze. – Rozwód był dla Ciebie porażką? Porażką nie w sensie wstydu, ale w sensie złamanego ideału. Wychowałam się z przekonaniem, że miłość powinna trwać, że jeśli coś się kończy, to znaczy, że zawiodłaś. Ale życie szybko uczy, że nic nie jest dane na zawsze. Czasem ludzie się po prostu rozchodzą. I nie dlatego, że są źli, tylko dlatego, że przestają mówić tym samym językiem serca. Nie będę udawać, że rozwód nie bolał. Bolał. Ale to jest ludzkie. Czytaj też: Trzymała fason wspierając męża, jednak wszyscy znali prawdę. Księżną Charlene na jubileuszu zdradziły jej oczy – Wyglądasz kwitnąco, kobieco… To pewnie kosztuje sporo wysiłku, czasu, pieniędzy? Stawiam na zdrowe jedzenie, nawadnianie się i dobre kosmetyki. Jeśli chodzi o pielęgnację włosów, niedawno zostałam ambasadorką marki Hdréy i to jest moje odkrycie. Ich produkty wpisują się w moje podejście – mniej, ale lepiej. Włosy są dla mnie bardzo ważne, bo budują poczucie kobiecości. Zawsze staram się dbać o skórę i nigdy się nie opalałam. Mam też mały trik mojej ciotki, czyli wazelina pod oczy. Stosuję ten patent, bo wierzę, że codzienne nawyki robią największą różnicę. – Gdy dziś patrzysz na siebie, czyli kobietę 46-letnią z ogromnym bagażem doświadczeń, jak się czujesz? Czasem się śmieję i żartuję z tego, że życie zrobiło ze mnie „jedną z tych kobiet”, z których kiedyś żartowałyśmy z koleżankami. Młode, głupie, pełne złudzeń. Patrzyłyśmy na rozwiedzione lub samotne czterdziestki i mówiłyśmy: „To już po nich. Już im nic dobrego się nie przytrafi”. A teraz jestem jedną z nich. I wiesz co? Przepraszam tamte kobiety. – Za co je przepraszasz? Za to, że kiedyś nie dostrzegałam jednej istotnej kwestii – ich siły. Bycie dojrzałą kobietą to nie jest koniec. To nowy początek. Z innym rodzajem pewności siebie. Już nie muszę nikomu niczego udowadniać. Wiem, co jest ważne, i wiem, co jest tylko hałasem. Miałam swoje scenariusze, wyobrażenia. Myślałam, że życie da się zaplanować. Że jeśli będę ciężko pracować i wierzyć, to wszystko się ułoży. A ono poszło swoją drogą. Najpierw był modeling, potem telewizja, międzynarodowe życie, miłości, rozczarowania, strata, narodziny córki… Dzisiaj rozumiem, że wszystko to było po prostu moją drogą. Każdy moment czegoś mnie uczył. Nawet ten najciemniejszy. I czasem trzeba się naprawdę pogubić, żeby odnaleźć siebie. Miałam momenty, kiedy czułam się jak dziecko we mgle, mimo całej swojej „dorosłości”. A potem pojawiła się Asia i zrozumiałam, że wszystko, co było, prowadziło mnie właśnie do niej. Do tej miłości, która nie zna warunków. I do tej wersji mnie, która w końcu umie kochać również siebie. Bezwarunkowo. Czytaj też: Nowa narzeczona, stare nawyki. DiCaprio znów zakochany, ale o ślubie ani słowa… Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce do kupienia od czwartku, 24 lipca. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 14/2025? Mirosław Zbrojewicz. Charyzmatyczny aktor w błyskotliwej rozmowie otwiera duszę i zdradza, jak się odnajduje w roli dziadka. Beata Sabała-Zielińska: Góralka z miłości i z zawodu. Mrocznych tajemnic Podhala zna więcej niż ktokolwiek i mówi: „Tatry to trudna do zdefiniowania magia”. Dziedzictwo sławy: Ewa Rubinstein wspomina naznaczone wojną dorastanie u boku ojca, genialnego pianisty Artura Rubinsteina. Śladami kultowych seriali Tajlandia widziana oczami twórców serialu „Biały Lotos 3”, czyli luksus doprawiony czarnym humorem.
Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Prawnuczka ujawnia tajemnice Tamary Łempickiej
Dla świata była ikoną art déco, dla najbliższych – „Chérie”. Tamara Łempicka kochała na własnych zasadach: bez słów, ale z pełnym oddaniem. Jej prawnuczka, Marisa de Lempicka, wraca we wspomnieniach do niezwykłych chwil z legendarną artystką i odkrywa, jak wyglądała miłość po królewsku.
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka. Prawnuczka Tamary Łempickiej, Marisa de Lempicka w wywiadzie VIVY!. Co zdradziła? Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… – Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. – Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. – „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Czytaj też: Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek – Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. – Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. – Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. [...] – Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Rozmawiała Elżbieta Pawełek Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Mężczyzna z internetu został miłością jej życia. Historia kultowej autorki porusza bardziej niż jej książki
Jej życie to gotowy scenariusz na film – pełne zakrętów, strat i nieoczekiwanych zwrotów. Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, w szczerej rozmowie opowiada o miłości, która przyszła z internetu, o życiu na wsi, codzienności z chorobą i sile, jaką daje troska o drugiego człowieka.
Życie Małgorzaty Kalicińskiej jest jak powieści, które pisze. Jest w nim miejsce na dwóch mężów (byłego i aktualnego), ciężką chorobę, książki i zwierzęta. Autorka „Domu nad rozlewiskiem” i „Domu na głowie” opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o miłości, przebaczeniu, przeznaczeniu i zaciętej walce z przeciwnościami losu. Trzynaście lat temu, po bankructwie, rozwodzie z pierwszym mężem Maciejem, Małgorzata Kalicińska, autorka „Domu nad rozlewiskiem”, a teraz „Domu na głowie”, zamieszkała 50 kilometrów od Warszawy. Na wywiad zaprosiła mnie do swojego domu, bo stara się nie wyjeżdżać stamtąd na długo ze względu na stan zdrowia jej ukochanego drugiego męża Włodzimierza. Podczas tego spotkania rozmawiałyśmy o miłości, mężczyznach, drugich szansach, przebaczeniu, chorobie, śmierci, ukochanych zwierzętach (raczej starych) i starości, czyli po prostu o życiu. I oczywiście o książkach, bo zarówno te, które sama pisze, jak i te, które czyta, dają jej wytchnienie. Nie znam nikogo innego, kto by tak pięknie, ale jednocześnie z dystansem i humorem o tych wszystkich rzeczach gawędził. Małgorzata Kalicińska w wywiadzie VIVY! – Całe Pani życie to jest naprawdę niezła historia na jakiś scenariusz. Trochę tak. Fajnie jest mieć ciekawe życie. Ja na przykład wydłubałam sobie pana inżyniera Włodka z internetu. Na początku wymieniliśmy chyba z tysiąc maili. Wie pani, ile prawdy można sobie wtedy napisać? W tysiącu maili nie da się udawać. Ponad rok pisaliśmy do siebie dwa razy dziennie. A potem przyleciał do Polski. – Zakochała się Pani w mężczyźnie z internetu? Jeszcze wtedy się nie zakochałam. On zresztą też nie, ale byliśmy sobą bardzo zainteresowani. – Zdjęcia też sobie wysyłaliście? Mieliśmy sobie dużo do powiedzenia o wszystkim, o kinie, o dzieciach, o życiu, ale nie wiedzieliśmy, jak wyglądamy. A potem Włodek przyleciał do Polski na urlop. Akurat byłam w Poznaniu na targach, gdzie miałam spotkanie z czytelnikami. Znalazł mnie tam. Pomyślałam: Kurczę, przystojny! Zjedliśmy jakiś obiad, poszwendaliśmy się po mieście, a potem on powiedział, że jedzie. A we mnie wszystko zawołało: „Ale w życiu! Jak to jedzie?”. Został nie tylko do następnego dnia, ale już na całe życie. Spędziliśmy wówczas razem dwa tygodnie w miłej agroturystyce. Wyjechałam zakochana po uszy, a on szalenie zainteresowany i zaintrygowany. Nie wyobrażaliśmy sobie rozstania. On jednak musiał wrócić do Korei, a że ja nie miałam nic do roboty w Polsce, poleciałam do niego. – Ryzykantka? Jak to w „Muminkach” mówiła Mała Mi, zrobiłam desperackiego susa na drugą krę. Po trzech latach Włodek się dowiedział, że czas na emeryturę. Wiadomo było, że wraca do Polski. To dlatego znalazłam to miejsce 50 kilometrów od Warszawy. Jego syn zaprojektował nam dom i mieszkamy tu już 13 lat. On nigdy nie mieszkał na wsi, ja za to mam wiochę w duszy. TYLKO W VIVIE!: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Pani jest przecież warszawianką. Nawet jestem „saskokępianką”, czyli panienką z Saskiej Kępy. Ale moją małą ojczyzną z dzieciństwa jest wieś Szafranki nad Biebrzą. I te Szafranki po wielu latach się we mnie odezwały. Usłyszałam głos: „Chcesz mieszkać na wsi, Gośka”. Nie jestem przywiązana do jednego miejsca. Mieszkałam w Warszawie, mieszkałam na Mazurach, teraz jestem tu, na Mazowszu. Włodek mówi, że nieważne gdzie, ważne z kim. Mój brat, który tu zadomowił się przed nami, znalazł dla nas działkę. Póki żył, mieliśmy dobre kontakty. Jak z byłym mężem. Zanim zakończyła się budowa, zamieszkaliśmy właśnie u niego. – Pani jest niemożliwa (śmiech). Moja koleżanka zapytała mnie, czy mamy do domu dwa oddzielne wejścia. Nie mogłam zrozumieć, o co jej chodzi. Jak to dwa wejścia?, myślałam. Przecież jak przechodzę obok byłego męża, to nie wygryzam mu aorty ani nie wbijam topora w łeb. Dobrze się rozstaliśmy, lubimy się, jest przyjemnie. Trudno jej było to pojąć, bo pamiętam, że pytała mnie jeszcze, czy gotuję dla wszystkich. Powiedziałam, że dla wszystkich, czyli dla siebie, byłego męża i przyszłego męża. Jak miałabym gotować dla Włodka, a Maćkowi nie dać? – Długo to trwało? Dwa miesiące. Obyło się bez kłótni, bez awantur. Panowie wieczorami odpalali mecze, a ja gotowałam. – Może to Pani kiedyś opisze w kolejnej książce? Może. Teraz robię to, co lubię. Troszczę się o męża. To jest teraz moja najważniejsza działalność życiowa. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca.
Wróciła po latach. To, co zrobiła dla niej siostra, zwala z nóg! Julia Pietrucha mówi bez ogródek
Zniknęła z ekranów na dekadę, by odnaleźć siebie na własnych zasadach. Julia Pietrucha wróciła do aktorstwa, ale to muzyka wciąż daje jej największą wolność. W najnowszym projekcie połączyła siły z kimś wyjątkowym – swoją siostrą Natalią. Efekt tej współpracy porusza.
Ze ekranów zniknęła na 10 lat. Potrzebowała zmian, aktorstwo przestało ją cieszyć. Postanowiła wyruszyć w daleką podróż i poczuła, że zdobywa świat na własnych zasadach. Dość intensywnie koncertowała, rozwijała karierę muzyczną i nie myślała o powrocie do aktorstwa. Ale niedawno wróciła do pracy przed kamerą. "Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. [...] Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. [...] Jak już wracać, to w wielkim stylu. Liczę, że to dopiero początek zabawy", mówiła Katarzynie Piątkowskiej. Jednak o wiele swobodniej czuje się w muzyce i na scenie. Jakiś czas temu Julia Pietrucha zaprosiła do artystycznego projektu osobę, z którą łączy ją nierozerwalna więź – swoją siostrę Natalię. Efektem ich współpracy jest wyjątkowy album, w którym emocje splatają się z historią. Co artystka mówiła o relacji z siostrą? Julia Pietrucha o relacji ze starszą siostrą i wspólnej pracy – Co lubisz bardziej? Aktorstwo czy muzykę? Każda forma sztuki ma jasne i ciemne strony. W muzyce lubię prawdę, a gdy wychodzę na scenę, wkładam w śpiewane przez siebie dźwięki mnóstwo serca, miłości. W aktorstwie lubię dreszczyk emocji, czy się uda stworzyć coś z niczego, czy złapiemy w danej scenie flow i uda się coś przekazać wiarygodnie, aby widz w to uwierzył. Ale o wiele swobodniej i pewniej czuję się w muzyce. W aktorstwie mam takie wrażenie, jakbym zaczynała od nowa. – Nie wierzysz w siebie? Wierzę w siebie, ale czuję, że muszę się jeszcze rozkręcić. [...] – Wolisz samotność w tworzeniu muzyki, czy wolisz być na planie, gdzie jest dużo ludzi? To chyba zależy od momentu w życiu. Do tej pory przy swoich solowych wydawnictwach pracowałam głównie sama. Ale w tym roku zostałam zaproszona do stworzenia wyjątkowego albumu, który będzie upamiętniał 81. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. Do pracy przy nim zaprosiłam Natalię Pietruchę, poetkę, scenarzystkę i autorkę tekstów, a prywatnie moją siostrę. Aranżacjami zajął się producent i raper Miuosh. To nowe doświadczenie, ale bardzo przyjemne i chyba owocne w skutkach. Miuosh jest świetnym producentem, z którym pracowałam przy jego „Pieśniach współczesnych”. Zaproszenie go do współpracy było dla mnie naturalnym wyborem. Znamy się od lat, cenimy, lubimy swoją twórczość i wrażliwość. Poezję mojej siostry ceniłam już w dzieciństwie. Odkąd pamiętam, pisała piękne wiersze. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa – Imponowała Ci? Jak sobie przypominam nasze wspólne dzieciństwo… imponowało mi to jej pisanie okrutnie. Dzięki temu od najmłodszych lat miałam szacunek dla słowa. Miałam poczucie, że słowo, tak ważne, jest sztuką, że Natalia swoim piórem dotyka uniwersum. Może to zadecydowało, że wiele lat mierzyłam się z napisaniem swoich pierwszych tekstów po polsku. Myślałam i śpiewałam, a nawet śniłam, po angielsku, więc to był przez lata język mojej ekspresji. – Nie chciałaś pisać po polsku? Przez lata po prostu nie podejmowałam takich prób. Przy drugiej płycie spróbowałam napisać dwa teksty, które z obecnej perspektywy nie były złe. Dopiero mój pierwszy, w całości polskojęzyczny album „Neonova” był realizacją w pełni świadomą moich historii opowiedzianych w ojczystym języku. Jednak wyzwanie, jakie wiązało się ze stworzeniem albumu dedykowanego historiom powstańców, było ogromne i potrzebowałam do zmierzenia się z tym tematem kogoś bardzo sprawnego w materii słowa. – To było oczywiste, że do kolejnej płyty zaprosisz Natalię? Wielokrotnie rozmawiałyśmy o tym, że mamy chrapkę na jakąś siostrzaną współpracę. Chciałyśmy, żeby w kontekście zawodowym nasze drogi się kiedyś przecięły, ale wcześniej nie było ku temu okazji. Gdy dostałam propozycję od Muzeum Powstania Warszawskiego, pomyślałam, że to jest ten moment. Nieograniczona wolność twórcza i artystyczna pozwoliła nam na stworzenie albumu pełnego emocji, opartego na zasłyszanych historiach, przeglądanych zdjęciach, przeczytanych biografiach i wyobrażeniach, próbach zrozumienia i wczucia się w ten sierpniowy świat roku 1944. – Singiel, który promuje tę płytę, ma tytuł „Siostry”. Przypadek? Wszystko zaczęło się od zdjęcia z albumu „Kolory powstania 1944. Zdjęcia walczącej Warszawy”. To była fotografia numer 52. Lucyna Pobóg-Ruszkowska, uczestniczka powstania, opowiadała, że zobaczyła grób, w którym pochowane były dwie siostry, sanitariuszki. To zdjęcie, ten moment nas poruszył i zrodził się pomysł, aby przefiltrować przez siebie ich historię. – W utworze padają słowa o Aniele Stróżu. Twoja siostra jest Twoim aniołem stróżem? Natalia od dzieciństwa jest moją siłą napędową i ogromnym wsparciem. Od zawsze nasza relacja była wyjątkowa i mam nadzieję, że taka pozostanie. Dotychczas nie przeżyłyśmy jakiegoś większego kryzysu. Są momenty, że jesteśmy bliżej, czasami podążamy swoimi ścieżkami z mniejszą częstotliwością spotkań, ale zawsze w bliskości serc. Jesteśmy dosyć podobne w odbiorze świata, mamy zbliżoną wrażliwość. – Jak się pracuje ze starszą siostrą? Wiem, na co Natalię stać, i wiedziałam, czego mogę od niej oczekiwać. Niektóre teksty piosenek, które wysyłała, były zamkniętą całością, na swój sposób doskonałe. Ja siadałam i pisałam do nich muzykę. I płynęło. Ale nie ze wszystkimi było tak łatwo. Czasami musiałam jej trochę podkręcić śrubę i podrążyć, bo wiedziałam, jak potrafi pisać i co ja chciałabym osiągnąć. Myślę, że udało jej się stworzyć naprawdę piękne teksty. Wychwalam ją, bo na to zasłużyła. Zawsze łatwiej mi chwalić innych niż siebie. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Z dala od tłumów i hałasu – to jedno mazurskie miejsce robi furorę wśród wtajemniczonych. Lepsze niż włoskie Como!
Mazury od lat przyciągają miłośników natury, żeglarzy i artystów. Wśród licznych miejscowości tej krainy jedno wyróżnia się szczególnie – leśniczówka Pranie. To tutaj Konstanty Ildefons Gałczyński tworzył swoje najpiękniejsze wiersze, a dziś to miejsce zachwyca turystów swoją historią i niepowtarzalnym klimatem.
Żeglarze znaleźli tu raj, poeci natchnienie, a artyści wieczną wenę. Mazury stały się odkryciem na miarę lotu w Kosmos. Ale wystarczyło spojrzeć w niebo, by dostrzec spadające gwiazdy. Docierały tu tłumnie też te warszawskie, oczarowane prostym mazurskim życiem i bajeczną naturą. Patrząc na srebrzące się w słońcu oczka jezior, można się domyślić, że to dzieło lodowca. Przeorał te ziemie, zostawiając po sobie moreny, doliny pełne głazów i jezior. Warmia i Mazury to Kraina Tysiąca Jezior. Miejscowi nazywają ją krainą rodzącą kamienie, bo ziemie tu nieurodzajne. „Mazury to laski, piaski i karaski”, dodają z czułością, ponieważ niemal każdy rolnik w spuściźnie dostał cząstkę wielkich lasów, wielkich piachów i wód. Po jeziorach jak zaczarowane wirują żaglówki, by przed zachodem słońca dobić do portów na szanty... Leśniczówka Pranie – literackie serce Mazur Nie byłoby jednak legendy Mazur bez poetów, pisarzy i artystów. „Tu na jeziorach znów steruję ku radości, córze bogów”, pisał Konstanty Ildefons Gałczyński po dotarciu do leśniczówki w Praniu, w której spędził niejedno lato i stworzył najpiękniejsze wiersze, w tym poemat „Niobe”. Początek podróży nie zapowiadał wielkiej przygody. Z żoną Natalią i córką Kirą poeta wysiadł z pociągu na zagubionym wśród lasów przystanku Ruciane. Wokół rozbite domy, resztki murów z czerwonej cegły, ślady po wojnie. Był 15 lipca 1950 roku. Ruszyli łodzią przez puste jezioro, przed dziobem tańczyły kaczki i dzikie gęsi. Wąskie Jezioro Nidzkie przypominało rzekę. „Mama powiedziała, że jest to rzeka zaczarowana, a wśród trzcin, w licznych zakolach, półwyspach (…) mieszkają jakieś dobre duchy. To jakby obudziło ojca. Wyprostował się, podniósł opuszczone dotychczas ramiona i w nic niewidzących oczach nagle został odbity blask wody. Pojawił się uśmiech, którego nie widziałam od tak dawna”, wspominała córka Kira w „Mazurskich szlakach Gałczyńskiego”. Pranie stało się jego szczęśliwą wyspą. „Jeszcze tyle byłoby do pisania, nie wystarczą tu żadne słowa: o wiewiórkach, o bocianach, o łąkach sfałdowanych jak suknia balowa, o białych motylach jak listy latające, o zieleniach śmiesznych pod świerkami, o tych sztukach, które robi słońce, gdy się zacznie bawić kolorami”, pisał w „Kronikach olsztyńskich”. Wieczorami, podczas rozmów przy lampie naftowej, słychać było granie świerszczy i pohukiwanie sowy. Nad głowami błyszczało rozgwieżdżone niebo i co chwila widać było spadające gwiazdy. „Ze wszystkich kobiet świata najpiękniejsza jest noc”, wyznał oczarowany Gałczyński. Proste mazurskie życie stało się antidotum na jego depresję. Najbliższa wieś Krzyże leżała od Prania cztery kilometry, do Rucianego było 10, ale wystarczyła burza, aby leśniczówka, gdzie dziś można odwiedzić muzeum poety, została odcięta od świata na wiele dni. Turysta był w tych stronach rzadkością, podobnie jak żaglówki i kajaki, po jeziorach sunęły najczęściej pychówki i łodzie rybackie. Wyludnione Mazury lizały wojenne rany, a do opuszczanych przez rdzennych Mazurów gospodarstw napływali przesiedleńcy – Kurpie zza miedzy, wilnianie i lwowiacy, którym krajobraz trochę przypominał rodzinne strony. Lęk budzili szabrownicy grasujący po okolicy, gdzie niedawno od kul ginęli ci, którzy chcieli „przywracać te ziemie Polsce”. To właśnie tutaj, w otoczeniu lasów i jezior, Konstanty Ildefons Gałczyński spędzał swoje letnie miesiące. To idealna propozycja dla tych, którzy planują wyjazd na Mazury śladami pisarzy i szukają literackich miejsc z duszą. Dziś leśniczówka Pranie Mazury to punkt obowiązkowy na trasie turystycznej każdego miłośnika poezji i ciszy. Mazury – kultura i natura w jednym Dziś leśniczówka Pranie to nie tylko muzeum poświęcone Gałczyńskiemu, ale również centrum wydarzeń kulturalnych. Koncerty, spotkania literackie, wystawy – wszystko to w otoczeniu przyrody. To nie tylko atrakcja, ale też serce kultury regionu. Niewielu wie, że właśnie tutaj powstały najpiękniejsze wiersze poety – miejsce emanujące energią i spokojem. Krutynia jak Ganges Pojezierze Mazurskie szybko jednak zyskało serca artystów i młodych ludzi. Stanisław Tym wspominał w swojej książce „Mamuta tu mam. Utwory zebrane spod łóżka”, jak studenci odwiedzali Gałczyńskiego w Praniu. „Gałczyński pisał, trochę pił – studenci tylko pili i było bardzo przyjemnie. Potem Mistrz przeniósł się w Zaświaty, a studenci, którzy go odwiedzali, urządzili pierwszy w Polsce Studencki Teatr Satyryków w Warszawie”. Członkowie STS-u upodobali sobie wieś Zgon nad Jeziorem Mokrym, której urodę docenił wcześniej Igor Newerly, pisarz rozkochany w Mazurach, wierny kronikarz trudnej historii tych ziem. Oprowadzał ich po regionie Karol Małłek, człowiek legenda, działacz ludowy, który o Mazurach wiedział wszystko. Pokazywał wsie, gdzie wciąż mówiło się „przepsiękną” gwarą mazurską, zabierał na spływy po „świętej rzece Ganges”, jak nazywał Krutynię. Niegdyś pływały po niej gondole z parasolami, bawili się tu goście z Berlina, strzelając korkami od szampana... Ale najlepszą promocję zapewnił Krutyni Melchior Wańkowicz. Latem 1935 zapuścił się tu kajakiem z córką, pływał też po jeziorach mazurskich i dużo rozmawiał z ludźmi, próbując zrozumieć, dlaczego tylu autentycznych Mazurów i Warmiaków opuściło te strony. Jak pisał potem w głośnym reportażu „Na tropach Smętka”, wybory na tych ziemiach zostały sfałszowane, a miejscowa „Ortelsburger Zeitung” apelowała do rodaków Niemców, żeby mieli na oku tych, co trzymają w domach gazety polskie, i że „należy wszystkich zakłócających spokój zawczasu unieszkodliwić”. Lepsze Krzyże niż Paryże Po wojnie największą karierę zrobiły Krzyże. Niewielka wieś nad Jeziorem Nidzkim przyciągała twórców i filmowców jak magnes. Mazurskie krajobrazy uwodziły, stając się świadkiem letnich romansów. „To tam przyjeżdżaliśmy z pierwszymi dziewczynami i chłopcami i tam, obok chichoczącej w duchu szyszki, obok oniemiałej sowy, obok zdumionej sarny szeptaliśmy swoje pierwsze »nigdy« i »zawsze«, i tam przysięgaliśmy, że do końca życia będziemy wierni zagubionej w puszczy stacji Karwicy”, wspominała Agnieszka Osiecka w „Szpetnych czterdziestoletnich”. Napisała tu jedną z najpiękniejszych piosenek „Na całych jeziorach Ty”, dedykowaną przystojnemu leśniczemu z Prania, dość milkliwemu, o oczach tak niebieskich, że odbijał się w nich cały błękit mazurskich jezior. W Krzyżach bywali wszyscy, bo jak mówiła Krystyna Sienkiewicz, „lepsze Krzyże niż Paryże”. Miejscowi chętnie przyjmowali „cudaków” z Warszawy, którzy zostawiali trochę grosza i niejednego utrwalili w piosence czy wierszu. Pod koniec lat 60. stanęła tu podhalańska chałupa Olgi Lipińskiej z piecem kaflowym i długim drewnianym stołem, przy którym zasiadało nawet 40 osób, co z sentymentem wspomina satyryczka. Obok była dacza Barbary Wrzesińskiej, w kompletnie innym stylu, przypominająca pełen fantazji baraczek. Jednym z pierwszych, którzy osiedli tutaj na stałe, okazał się malarz i poeta Andrzej Strumiłło, który z rodziną przetrwał tu niejedną srogą zimę. W okolicy ludzie mieli motocykle, furki, sanki, młodzi zaś Strumiłłowie, jeszcze na dorobku, mogli liczyć tylko na własne nogi. W pobliskich Wejsunach, w starej mazurskiej kuźni z dużym sadem, rozgościł się wkrótce Wojciech Siemion. Goście kochali podwieczorki u Siemionów przy dużym stole ustawionym pod drzewami owocowymi, czekając z niecierpliwością, aż zostaną podane pyszne pierogi z jagodami na dobrze schłodzonym winie... Odkąd modne stały się grille, przyjęcia się zmieniły. Jeszcze dziś niektórzy wspominają jedno z nich, na które zajechał Jan Pietrzak swoim jaguarem, też mieszkaniec Mazur. Podczas kolacji pasący się za płotem spokojny koń Maciek dostał takiego amoku, może z powodu opowiadanych kawałów, że skoczył przez płot prosto na dach samochodu satyryka. Jerzy Iwaszkiewicz odwiedził Krzyże po 50 latach i mówi, że nie udało się ich popsuć, zachowały dawny styl. Wybudowano nowy port, a knajpa U Kędziorka, pod którą ustawiał się sznur luksusowych samochodów po pyszne naleśniki, ma wzięcie. Sanatorium dla duszy Magia Warmii i Mazur wciąż działa, o czym można się przekonać podczas Pikniku Country w Mrągowie, Olsztyńskiego Lata czy szantów w Sztynorcie, Giżycku i Mikołajkach. Mimo koronawirusa nie brak imprez plenerowych i kabaretów, rowerzystów na duktach leśnych i grzybiarzy, a w zatoczkach zapalonych wędkarzy. Ale trudno wyobrazić sobie Mazury bez żaglówek sunących Szlakiem Wielkich Jezior Mazurskich, krążących po głębokich Mamrach, Tałtach, Kisajnie czy wielkich jak morze Śniardwach. Gdzieś tutaj Roman Polański nakręcił nominowany do Oscara „Nóż w wodzie”. Filmowi bohaterowie żeglowali luksusowym jachtem „Rekin”, służącym przed wojną niemieckim turystom. Mazury mają szansę stać się siódmym cudem świata, co już dawno wyczuł biznes, bo jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać wszędzie eleganckie hotele w stylu Gołębiewskiego i przytulne pensjonaty. Modzie tej ulegli wiele lat temu nawet Janusz Majewski z nieżyjącą już dziś żoną, słynną fotografką Zofią Nasierowską, budując nad jeziorem koło Starych Juch kameralny pensjonat przypominający staropolski dom. Bywali w nim Pszoniak, Gajos, Młynarski, Wajda i José Carreras... Po obejściu kręcił się jamnik Rysio. „Któregoś dnia odwiedził nas Ryszard Kapuściński, a nasz niesforny jamnik kręcił się pod stołem. Krzyknąłem: »Rysiek, uspokój się!«, na co zaniepokojony Kapuściński zapytał: »A co ja takiego zrobiłem?«”, opowiadał mi reżyser. Jego sąsiadem został Jerzy Hoffman, który swoją mazurską przystań nazywa „sanatorium dla duszy”. Z okien lubi oglądać jezioro Łaśmiady. „Albo jest spokój, albo potężne fale biją tak mocno o brzeg, że słychać w całym domu. Jestem emocjonalny i jeśli coś chwyci mnie za gardło, daję się prowadzić jak koń za uzdę”, mówi. Gości zawsze prowadzi na pomost. Milczymy, wsłuchując się w odgłosy przyrody. „Tu pięknie jest zawsze, jak pojawia się tęcza, pada deszcz i jezioro skute jest lodem”, mówi. Co by na to powiedział Gałczyński? „Ptaków tyle, zieleni tyle. Lato, zaczekaj chwilę”. Tekst Elżbieta Pawełek
Życie go nie rozpieszczało, mama była jego aniołem stróżem. Mało kto wie, jaki prywatnie jest reżyser kultowych hitów
Radosław Piwowarski w wywiadzie dla VIVY! otwarcie mówi o rodzinie, ojcostwie i pracy. Z sentymentem wspomina własnych rodziców, dzieli się dumą z dzieci i zdradza, co dziś daje mu największą radość.
Radosław Piwowarski w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedział o relacjach z dziećmi, wpływie rodziny na życie zawodowe i przeszłości pełnej emocji. Reżyser znany m.in. z takich hitów jak: „Złotopolscy”, „Ciemna strona Wenus”, „Pociąg do Hollywood” zdradza kulisy ojcostwa, wspomina własnych mistrzów i dzieli się refleksjami o współczesnym świecie. Radosław Piwowarski o relacjach z dziećmi i rodzinie. Wywiad VIVY! – Masz dobre relacje z dziećmi? Radosław Piwowarski: Bardzo dobre. Moja córka Karinka jest doskonałym rysownikiem, przez wiele lat pracowała dla „Przekroju”. Kordian zaś jest reżyserem. Myślę, że nawet lepszym ode mnie, tylko żyje w gorszych czasach dla filmowców. Napisał powieść „Nagie dusze” o Stanisławie Przybyszewskim, która być może zostanie sfilmowana na Zachodzie. Komponuje muzykę i dla „Pani od polskiego” zrobił fantastyczną oprawę muzyczną. Młodszy Cyprian jest adiunktem w łódzkiej szkole filmowej i uchodzi za jednego z najlepszych specjalistów od efektów specjalnych w filmie. Jest kreatywny i odpowiedzialny. Korzystam z jego inspirujących uwag. Gdy jesienią miałem ciężkie zdjęcia w Kotlinie Kłodzkiej, obaj przyjechali do mnie, żeby mnie wspomóc: „Tata, mamy dla ciebie ciepłą kurtkę”. Przez trzy dni robili wszystko, żebym nie umarł z wyczerpania i zimna. Co może być szczęśliwszego dla ojca niż to, że ma przy sobie takie dzieci. – Łatwiej być dobrym ojcem niż dobrym reżyserem? Czy ja wiem? Moi synowie wychowali się w domu, gdzie wszystko kręciło się wokół filmu, szacunku dla tradycji i dla wartości. Dla sztuki. Chyba byli skazani na ścieżkę artystyczną, mimo że Kordian studiował filozofię w Salamance, a Cyprian poszedł na studia operatorskie, żeby uniknąć mojego losu. Więc jak pytasz, czy łatwiej być dobrym ojcem, czy dobrym reżyserem, to nie wiem. TYLKO U NAS: Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło – Przynajmniej wiesz, ile masz dzieci. No tak (śmiech). Przynajmniej tym różnię się od Mickiewicza. Przyjaciele filomaci w Wilnie mówili do Adasia: „Jak wychodzisz na miasto, to weź garść cukierków dla dzieci, bo połowa z nich jest twoja”. – Jesteś z siebie zadowolony? Nie. Ale… Moja mama przez całą ciążę modliła się, żebym miał szczęście. I mam. Bez szczęścia reżyser jest jak kolarz bez roweru. Mama zawsze była moim aniołem stróżem. Jeśli coś mi się teraz udaje, to podejrzewam, że ona w niebie moich spraw bardzo pilnuje. Zresztą chodzę na cmentarz i ją o to proszę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/EN011962020023-7edf32c-e1751553803957.jpg" width="1237" height="1053" alt="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" title="17.12.2015 Warszawa Gala rozdania Nagród Stowarzyszenia Filmowców Polskich 2015, Radosław Piwowarski z rodziną, z żoną Haliną Piwowarską oraz synem Cyprianem Piwowarskim" /> – Byłeś maminsynkiem? Nie wiem. Hala, moja żona, twierdzi, że tak. Ale ona tak samo się zachowuje wobec naszych synów. Wyszedłem z kochającego się domu, choć życie nas nie rozpieszczało. Ojciec miał tylko dwa marzenia: żeby zarobić na węgiel na zimę i żeby starczyło na wakacje dla dzieci. Ciężką pracą te marzenia spełniał. To były biedne czasy, choć ciekawe, co teraz doceniam. Myślę jednak, że sztuka skręca w złą stronę. Świat się zmienia. – Gdzie się widzisz w przyszłości? Nie myślę o przyszłości. Jeszcze mogę dogonić autobus 116. Od pewnego czasu nie oglądam polityki w telewizji. Szkoda na to czasu. Cieszę się ze swojej pracy z młodzieżą w Warszawskiej Szkole Filmowej. Różnica jest taka, że kiedyś młodzi mieli swoich mistrzów, a dzisiaj ich mistrzem jest smartfon. To, co było wczoraj, dziś ich nie interesuje. Wyobraź sobie, że moi studenci reżyserii nie znają moich filmów. Ale mam u nich „szacun”, bo przyjeżdżam na wykłady rowerem. – Dla reżyserów po siedemdziesiątce wzorem powinien być Luis Buñuel, który w „Mrocznym przedmiocie pożądania” pokazał język całemu światu. W tym wieku nie ma się już nic do stracenia, można być szczerym. To, że pada takie nazwisko w rozmowie, to już mi się podoba. Ale też Jurek Hoffman, Andrzej Wajda, Kuba Morgenstern zasuwali do końca. Reżyser, jeśli szybko nie umrze, to dosyć długo jest młody i chętny do pracy. Widocznie dlatego zostałem reżyserem. Miałem kiedyś okazję poznać Michelangela Antonioniego. Był już stary i schorowany. Pocałowałem go w rękę, a on ją przytrzymał i tak mnie przeszył wzrokiem, jakby o mnie wszystko wiedział. Ale jestem skromnym facetem od „Złotopolskich”, „Jana Serce” i „Pani od polskiego”. Drogie panie, idźcie do kina, zobaczcie „Panią od polskiego”, zobaczcie bohaterkę. Ojczyzna trwa dzięki kobietom. Rozmawiała Elżbieta Pawełek Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Miała wszystko, a u szczytu popularności zniknęła na 10 lat. Pietrucha ujawnia, co ją do tego zmusiło
Julia Pietrucha zniknęła z ekranów na 10 lat, mimo że była u szczytu popularności. W szczerym wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o decyzji, która zdziwiła wielu: podróżach, muzyce, macierzyństwie i tęsknocie. Po latach wraca – z nową rolą i odmienionym spojrzeniem na aktorstwo.
W filmie debiutowała jako 11-latka. Serca widzów podbiła rolą w serialu „Blondynka”. Ale Julia Pietrucha w szczycie popularności zniknęła z ekranów na 10 lat, choć wszyscy jej to odradzali. W tym czasie podróżowała, nagrywała płyty, urodziła córkę. Zrobiła to, bo – jak mówi – chciała żyć prawdziwym życiem. Czy jej się to udało i dlaczego po latach wróciła, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Julia Pietrucha w wywiadzie VIVY!: zniknęła z ekranów. Teraz zdradza, co stało za jej decyzją – Grałaś w popularnym serialu „Blondynka”. Widzowie Cię lubili. Ale zniknęłaś. I to na 10 lat. Dlaczego podjęłaś taką decyzję? Potrzebowałam coś zmienić w moim życiu. Chciałam je przeformatować. – Miałaś 25 lat… I pewnego rodzaju poczucie stagnacji. To nie wróży dobrze 25-latce. Tęskniłam za wejściem głębiej, odkryciem w sobie kolejnych pokładów emocji i chciałam nowych wyzwań. – Bałaś się, że na lata utkniesz w jednym serialu i ominą Cię inne interesujące rzeczy? Nie będę ukrywać, że miałam takie myśli. Ale przede wszystkim aktorstwo przestało mnie wtedy cieszyć. Może projekty, w których brałam udział, nie były odpowiednie? TYLKO W VIVIE!: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/07/pap200909011JS-71d4550.jpg" width="2848" height="4256" alt="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" title="Polska 01.09.2009. Plan zdjęciowy telewizyjnego serialu fabularnego pt. Blondynka. Magdalena Schejbal, Marta Ścisłowicz, Julia Pietrucha" /> – Wcześnie zaczęłaś. Miałaś 11 lat, gdy zagrałaś pierwszą rolę. Pracowałam przez 14 lat i właściwie byłam na początku zawodowej drogi. Byłam młoda, pełna chęci do życia, ale miałam poczucie, że wszyscy wokół mnie byli zniechęceni, i bardzo to na mnie wpływało. Miałam za sobą momenty piękne i wartościowe, ale potrzebowałam odwrotu od tej komfortowej sytuacji. – Nie bałaś się, że gdybyś kiedyś chciała wrócić do grania, nie będziesz miała do czego? Bali się wszyscy naokoło mnie. Każdy, z kim rozmawiałam, odradzał mi ten krok. Ale ja jestem bardzo intuicyjna i nie boję się zmian. – Co Ci mówiła intuicja? Podpowiadała mi, że powinnam słuchać siebie. I jeśli pojawia się we mnie pragnienie, to powinnam za nim podążyć, nie zważając na konsekwencje. Na tamten moment moim największym pragnieniem i marzeniem zarazem było nagranie solowej płyty. A to wymagało ode mnie koncentracji tylko i wyłącznie na tym jednym zadaniu. Po rezygnacji z serialu pojechałam w sześciomiesięczną podróż po Azji Południowo-Wschodniej, gdzie wielokrotnie doświadczyłam niewygody i warunków skrajnej biedy. Ale czułam, że żyję, że zdobywam świat na własnych zasadach. – To wynika z nieustającego pragnienia wolności? Chyba tak. Myślę, że to też pragnienie kreowania swojego świata, budowania go, a nie poddawania wizji kogoś innego. Choć odkąd jestem mamą, tę wizję współtworzę z moją córką. Bardzo lubię, jak ściąga mnie na ziemię. [...] – Co było Twoim największym życiowym szaleństwem? Właśnie ten wspomniany motocykl, kupiony w Hanoi. Brak jakiegokolwiek doświadczenia czy wcześniejszego treningu, sześć tysięcy kilometrów pokonanych w górach Wietnamu i Laosu. Przełamywanie własnych barier, niebezpieczeństwo, kilka sytuacji, kiedy ledwo uszłam z życiem. Przekraczanie granicy w błocie po pas, wielogodzinna jazda przez kilka dni w deszczu, brak jedzenia, ukrop i palące słońce. Ale wspomnienia na całe życie. Piękno mijanych krajobrazów, serdeczność ludzi, magiczne krainy. Doświadczenie tak przejmująco piękne, jak szalone. Gdybym się na nie nie odważyła, kto wie, czy nagrałabym pierwszą płytę. Ale niebezpieczeństwo pamiętam do dziś. Najwidoczniej mam coś jeszcze do zrobienia na tym świecie, skoro los mnie oszczędził. [...] – Co więc teraz skłoniło Cię do powrotu na plan? Propozycja, scenariusz, reżyser i sama chęć spróbowania swoich sił w aktorskiej materii. Na początku pojawiła się propozycja udziału w filmie „Pojedynek”, a chwilę później rola Niny w „Langerze”. W obydwu tych projektach siłą napędową był reżyser Łukasz Palkowski, który wymarzył sobie mnie do roli Janiny Lewandowskiej w historycznym filmie o losach polskiego pianisty w czasie II wojny światowej. Do mnie ta postać przemówiła od razu, podczas czytania scenariusza. Jej siła, odwaga, zaradność, wiele męskich cech, które pozwalają jej przeżyć w gronie współwięźniów, żartobliwie zwanych „małpim gajem”. Jednocześnie tak kobieca i na swój sposób eteryczna. Kiedy podejmowałam decyzję o przerwie w aktorstwie, obiecałam sobie, że jeśli dostanę scenariusz, który mnie poruszy, przyjmę rolę. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny od czwartku - 3 lipca 2025 roku. W sprzedaży do 23 lipca. TYLKOW VIVIE!: Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Był ojcem sukcesu wielu gwiazd, tak wspomina ukochaną aktorkę Polaków. Wzruszające słowa
Radosław Piwowarski, znany z kultowych produkcji powraca po dwóch dekadach z nowym filmem „Pani od polskiego”. W roli głównej debiutuje Sylwia Skrzypczak-Piękoś – aktorka, którą reżyser porównuje do Anny Przybylskiej. Przeczytaj, jak powstawał film i co Piwowarski mówi o kobietach w kinie.
Mama była jego aniołem stróżem. Sam został ojcem chrzestnym gwiazd, które grały u niego marzycielki, matki, kochanki. „Kobiety to lepsza część ludzkości. Są zmienne, fascynujące, piękne, nawet jak piękne nie są”, mówi Radosław Piwowarski, twórca takich hitów jak „Pociąg do Hollywood” czy „Yesterday”, w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Jego najnowszy film „Pani od polskiego” spotkał się z ciepłym przyjęciem. Radosław Piwowarski o nowym filmie, Annie Przybylskiej: "Zawsze mówiła, że jestem jej filmowym tatą" Przez 20 lat nie było Cię na srebrnym ekranie. Masz coś na swoje usprawiedliwienie? Robiłem seriale dla telewizji. Zaczęło się od tego, że zadzwonił do mnie producent „Złotopolskich”, że chciałby ich trochę ocieplić. Po „Janie Serce” powstała opinia, że moi bohaterowie są ciepli i fajni. Przyszedłem na kilka dni i tak ocieplałem przez 12 lat, aż nakręciłem 330 odcinków. Potem były inne seriale… Ale nie żałuję, bo dawały mi ogromną widownię i popularność. Najlepsi aktorzy chcieli w nich grać i ten czas minął mi jak z bicza strzelił. W międzyczasie kino się zmieniło, pojawił się Pasikowski i kino akcji, pojawiły się komedie romantyczne, ja zaś uchodziłem za mistrza, który już swoje zrobił. Dotarło to do mnie, kiedy moja serialowa ekipa czasem prosiła: „Radek, opowiedz nam, jak kiedyś robiło się filmy”. To skłoniło mnie do napisania książki „Sceny rozbierane” o tym, co dzieje się na planie, za kulisami, w garderobie, bo życie często przerasta kino. Należę do ostatniego pokolenia, które się załapało na film będący sztuką. [...] – „Pani od polskiego” jest filmem historycznym z epickim rozmachem, w którym kamera przesuwa się przez Kresy Wschodnie, Rzeszę Niemiecką, Ziemie Odzyskane. Ogląda się wspaniale. Bardzo ci dziękuję. To jest robota Arka Tomiaka, który zrobił fantastyczne zdjęcia, i scenografa Wojtka Żogały. Tak mi się marzyło, żeby Kresy były złociste. Pan Bóg wiedział, że robimy film i trzeba nam pomóc. Na 33 dni zdjęciowe mieliśmy 31 dni pogody. Film kończy się w pięknych winnicach nad Renem, więc chciałem, żeby to miało rozmach. Objechaliśmy wszystkie winnice w Polsce i znaleźliśmy bardzo ładną Winnicę Nadwiślańską w Sandomierzu. Polecam, bo teraz jest moda na polskie wina. [...] Sprawdź też: Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno – W głównej roli obsadziłeś mało znaną aktorkę Sylwię Skrzypczak-Piękoś. Celowy zabieg? Nie, Sylwia Skrzypczak-Piękoś, absolwentka Warszawskiej Szkoły Filmowej, po prostu wygrała casting, na który zaprosiliśmy ponad 20 dziewczyn, w tym znane nazwiska. Warunek był taki, że muszą płynnie mówić po niemiecku. Aby to sprawdzić, sprowadziłem niemieckich aktorów. Sylwia wygrała, bo jest nie tylko bardzo zdolna, ale wzbudza sympatię, kamera ją kocha, a widzowie jej wierzą. Jak zaczęła grać z Niemcami, to oczu nie można było od niej oderwać. Mało tego, okazało się, że jest też nauczycielką niemieckiego. Chodzi jak nauczycielka, mówi jak nauczycielka… Możliwe, że udało mi się odkryć kolejną gwiazdę polskiego kina. – Reżyser jest tyle wart, ile stworzy gwiazd. Tak, to moje powiedzenie (śmiech). Joanna Pacuła, Kasia Figura, Maria Seweryn, Ania Przybylska, Krystyna Feldman. Ale odkryłem też fajnych chłopaków: Staszka Brudnego, Piotra Siwkiewicza, Roberta Gonerę, można by długo wymieniać… A to się wzięło z mojego domu. Mój ojciec Edward Piwowarski, po szkole Kenara, rzeźbił piękne gołe kobiety, ale niedosłowne, trochę groteskowe. Potem odkryłem, że te wszystkie gołe baby to była mama. Ojciec całe życie rzeźbił swoją ukochaną żonę Monikę Piwowarską. Odziedziczyłem po nim bystre oko. – I tak zostałeś ojcem chrzestnym gwiazd. Ania Przybylska zawsze mówiła, że jestem jej filmowym tatą. Mieliśmy ze sobą fantastyczne porozumienie. Teraz pojawiła się Sylwia i czuję coś podobnego. Ale czy będzie miała tyle szczęścia jak jej poprzedniczki, tego nie wiem, bo dziś pisze się bardzo mało ról dla kobiet. To już tradycja, że cała nasza literatura preferuje mężczyzn. Pan Wołodyjowski, pan Wokulski, kobiety pojawiają się dla ozdoby mężczyzn, najczęściej to matki, wdowy, rzadziej kochanki. Nie pamiętam, kto napisał dobrą rolę dla dziewczyny. – Według Ciebie kobiety są ciekawsze od mężczyzn? Zdecydowanie. Uważam, że są lepszą częścią ludzkości. Pewnie się narażę feministkom, ale szczerze mówiąc, kobiety są nieprzewidywalne, nieodgadnione, zaskakujące. Do tego zmienne. Wydaje nam się, że o nich wszystko wiemy, a nic nie wiemy. Są fascynujące, wredne, kochane, opiekuńcze. Irytujące. Wszystko w jednym. Mało tego, są piękne, nawet jak nie są piękne. Są niekończącym się pięknym filmem. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Warszawskiej Szkole Filmowej. Czytaj też: Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży.
Jej wypowiedź wywołała burzę w sieci, teraz mówi dość. Tak odniosła się do krytyki. Zwraca uwagę na jedno
Jednym zdaniem narobiła szumu. Odpaliła emocjonalną bombę i… nie zamierza się wycofać. Tym razem nie chodzi tylko o fitness, ale o coś znacznie głębszego – o odwagę, szczerość i niewygodne pytania, których nikt nie chce zadawać.
Gdy wszyscy milczą, ona mówi. Gdy inni unikają drażliwych tematów, ona je podnosi. W świecie, który celebruje poprawność i unika konfrontacji, Ewa Chodakowska zdecydowała się nazwać rzeczy po imieniu. Czy słusznie? Odpowiedź nie jest oczywista. Ewa Chodakowska o samoakceptacji i granicach szczerości Narozrabiałaś! Wsadziłaś kij w mrowisko… Spodziewałam się, że mój komunikat wywoła kontrowersje. Od dawna obserwuję, jak masowo naginamy rzeczywistość. Mam wrażenie, że patrzę na powszechny syndrom wyparcia, bezrefleksyjność, podwójne standardy, hipokryzję i źle rozumianą poprawność polityczną, która stała się pułapką. Mydli nam oczy i powstrzymuje przed podejmowaniem niewygodnych tematów. Nie zgadzam się na to. Co więcej, osoby, które powinny reagować, mówią mi: „Mądremu nie musisz tłumaczyć, nie spalaj się, to nie ma sensu”. A ja widzę sens. Nawet jeśli przekonam jedną osobę do mądrej, zdrowej troski o siebie, widzę sens. Wiele osób zinterpretowało moje słowa jako krytykę ruchu ciałopozytywności. A ja krytykuję wypaczanie jego podstawowej idei i usprawiedliwianie zaniedbań pozorną samoakceptacją. Zastanawiałaś się, jaki typ kobiet rozjuszyłaś? Dlaczego nie usłyszały tego, co naprawdę chciałaś przekazać? Rozjuszyłam kobiety zmęczone kulturą fit-shitu, czyli całym przemysłem, który mówi: „Źle wyglądasz, musisz schudnąć, żeby to zrobić, kup produkt x, y, z…”. Ta narracja jest zresztą równie często powtarzana w branży beauty i medycyny estetycznej. I ja to zmęczenie rozumiem. Trzydzieści, 20 czy jeszcze 15 lat temu zupełnie inaczej mówiło się o wyglądzie i ciele kobiety. Gdy ktoś nas negatywnie ocenia, to rani, boli. Odruchowo zaczynamy się buntować. Zupełnie inaczej jest, gdy ktoś ci powie: „Popraw jakość swojego życia, zadbaj o siebie, wyznacz sobie nowy cel. Dasz radę!”. Nigdy nie mówiłam kobietom, że źle wyglądają i muszą się zmienić. Tylko? Wspierałam. Szybko zrozumiałam, że każda sama powinna zdecydować, czy jest gotowa na zmianę. Bo często właśnie tych zmian boimy się najbardziej. Boimy się porażek, boimy się zderzenia ze swoimi ograniczeniami, słabościami. Kompleksami. Boimy się spojrzeć sobie w oczy. Zadać konkretne pytanie i usłyszeć szczerą odpowiedź. Od początku wspieram kobiety, które podjęły decyzję o zmianie, bo zrozumiały, że potrzebują – i chcą – schudnąć z różnych powodów. Jedne usłyszały ostrzeżenie od lekarza, inne zatęskniły za swoją dawną witalnością i sprawnością, kolejne chciały poczuć swoją siłę i wartość. Trafiłaś w czuły punkt wielu kobiet. Wymówka – nie mam siły, nie mam czasu, mam na głowie pracę, dom, dzieci – zawsze kiedyś przestaje działać. Wtedy szukamy winnych własnej niemocy… Chciałabym, żeby ludzie traktowali aktywność fizyczną jako dbanie o własne dobro. Trening nadaje naszemu życiu sens, rytm, spaja wszystko w całość. Stajemy się lepszą wersją siebie, gdy jesteśmy aktywni. Naukowo udowodniono, że trening wpływa na pracę mózgu, stymuluje obszar odpowiedzialny za samodyscyplinę. Poczucie sprawczości buduje zaufanie do siebie, daje mentalną siłę, której każda z nas potrzebuje równie mocno, jak silnych mięśni i zgrabnego ciała. Oczywiście wiele kobiet przychodzi do mnie, bo chcą pięknie i zdrowo wyglądać, ale szybko zdają sobie sprawę z tego, że ciało to jedynie skutek uboczny całego wachlarza dobrodziejstw, jakie płyną z mądrej i systematycznej aktywności fizycznej. Kiedy dbasz o higienę ciała, korzysta na tym twój umysł, psychika, cały organizm. CZYTAJ TEŻ: Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą Dlaczego jej słowa wywołały aż taką burzę? Wiele osób wytykało Ci, że fit i piękne ciało nie są warunkiem zdrowia… Albo że zawstydzam kobiety, które nie mają idealnej sylwetki. Powiem to jeszcze raz. Idealna sylwetka nie oznacza automatycznie zdrowia. Ale spora nadwaga, a już z pewnością otyłość, automatycznie oznacza problemy ze zdrowiem. Jak długo będziemy sobie mydlić oczy? Sporo osób poczuło się dotkniętych słowem „lenistwo”. I znów – ja nie napisałam, że nikt nie ma prawa powiedzieć „nie chcę”, „nie mam siły”, „nie mogę”, „jestem zmęczona”, „to nie jest dla mnie teraz istotne”. Napisałam, że mam dość lenistwa pod płaszczykiem samoakceptacji. Mogłam dodać: pozornej, złudnej samoakceptacji. Nie dorabiajmy do lenistwa ideologii. Lenistwo było, jest i pozostanie lenistwem. Może przypomnę, że to ostatni z siedmiu grzechów głównych. Definicja lenistwa wciąż jest aktualna, bez względu na to, czym je przykryjesz. To bierna postawa wobec możliwości: mogę, ale mi się nie chce. Nigdzie nie napisałam, że samoakceptacja to lenistwo. Powiedziałam dokładnie odwrotnie. Nie nazywaj lenistwa samoakceptacją. Jedno nie ma nic wspólnego z drugim. Znam natomiast osoby, które są po prostu leniwe, i nie jest to podszyte żadną traumą, żadnym zaburzeniem, żadną chorobą. Można siebie akceptować i jednocześnie odczuwać niezadowolenie. Powiedzieć głośno: „Potrzebuję zmiany”. Jeżeli ktoś nie potrzebuje się zmieniać, akceptuje siebie i jest zadowolony ze stanu swojego zdrowia, samopoczucia i wyglądu, albo ma w tym momencie inne priorytety, to nie jest lenistwo, o którym pisałam. Pisałam o osobach, które chcą coś zmienić, wiedzą, że powinny, ciągle o tym mówią, obiecują sobie, mają możliwości, żeby to zrobić, ale nie chce im się podjąć wysiłku, żeby pokonywać trudności. Rezygnują i mówią: „Nie muszę nic robić, bo otyłość jest OK!”. Otyłość nie jest OK. Otyłość jest chorobą. Konsekwencją otyłości jest ponad 200 chorób. Naprawdę chcemy się temu problemowi tylko przyglądać i milczeć? Każdy ma prawo do swojego wyboru, decyzji i priorytetów. Szanuję to. Wszyscy powinniśmy, bo osoby z otyłością mają prawo czuć się w społeczeństwie akceptowane, szanowane, bezpieczne i niedyskryminowane z powodu wyglądu. Nie zmienia to jednak faktu, że otyłość jest chorobą, a ja jako trenerka chcę pomagać osobom gotowym na zmianę. Natomiast jeśli ktoś chce schudnąć, nie wkładając w to żadnego wysiłku i nie biorąc odpowiedzialności za swoje działania lub ich brak, to mówiąc wprost i bez metafor – jest to oszukiwanie siebie. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Kamys przekazał nowe wieści i apeluje o modlitwę dla Joanny Kołaczkowskiej. Wymowne słowa
Chodakowska przerywa milczenie. Tak szczerze jeszcze nie mówiła. To dlatego nie została mamą
Nie owija w bawełnę, mówi rzeczy, o których inni boją się choćby pomyśleć. Od lat inspiruje miliony Polek, ale i rozpala internetowe spory. W szczerej rozmowie odsłania kulisy swojej życiowej decyzji, tłumaczy, dlaczego znów ruszyła do walki — i tym razem nie bierze jeńców. Co ją naprawdę wkurza? Dlaczego nie została matką? I co mówi kobietom, które codziennie walczą o siebie?
Jest w Polsce fenomenem. Cztery miliony fanów w sieci! Od 15 lat motywuje Polki i pomaga im zmienić życie. Mówi, co myśli, często wywołując burzę. Uważa, że poprawność polityczna stała się pułapką. Czy czuje się czasami bezradna? „Nie. Wkurzona”, odpowiada. Po raz kolejny zakasała rękawy i ruszyła… na front walki z otyłością. Ewa Chodakowska w bezkompromisowej rozmowie. Chodakowska obala mity o fit-influencerkach [...] Czujesz się czasami bezradna? Nie. Wkurzona. W Polsce co piąta osoba, czyli 20 procent, choruje na otyłość. Prognozy są bardzo pesymistyczne. Nie wiem, czy wiesz, ale polskie dzieci tyją najszybciej w Europie. Aż 35 procent ośmiolatków ma nadwagę lub otyłość. Wśród dzieci z otyłością coraz częściej występują: insulinooporność, nadciśnienie, stłuszczenie wątroby i zaburzenia hormonalne. Co więcej, w Polsce nie istnieje ogólnokrajowy plan, który obejmowałby pełną profilaktykę nadwagi i otyłości. Na co my czekamy?! Tutaj konieczne są zdecydowane działania, więc podciągnęłam rękawy jeszcze wyżej i zabrałam się do pracy! Po półtora roku współpracy z doktorami i profesorami nauk medycznych Laboratoriów Diagnostyka S.A. wprowadziłam właśnie na rynek gotowe narzędzia – pakiety badań medycznych z konsultacją. Mają one na celu wyłapać niedobory i stany zapalne na wczesnym etapie. Sprawdzić też, czy twoje ciało jest odpowiednio przygotowane do wysiłku fizycznego, oraz doradzić, czy potrzebujesz diety i suplementacji, aby osiągnąć upragniony rezultat bez nadmiernego obciążenia twojego organizmu. Pakiety zaprojektowane są zgodnie z nauką dla osób, które chcą zapobiegać, zamiast leczyć. Dla wszystkich. Nigdy nie tracę nadziei. Kobiety piszą: „Samoakceptacja to jest straszna rzecz, bo od niej influencerkom i influencerom spadają dochody z generowania potrzeb i wciskania szajsu”. Masz poczucie, że wciskasz kobietom szajs, namawiając je do dbania o swoje zdrowie? Szajs to szemrane suplementy, szkodliwe głodówki, diety cud, „odchudzające” majtki i inne absurdalne wymysły. Magiczne recepty, które tak naprawdę nie działają. Ja zapraszam do czegoś dużo trudniejszego – do stopniowej zmiany nawyków oraz holistycznego dbania o odżywianie, ruch, sen, regenerację. To nie jest droga na skróty. To jest styl życia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Syn nie złożył mu nawet życzeń, zniknął z powodu problemów. Teraz powrócił i olśnił wszystkich Macierzyństwo to nie obowiązek. Chodakowska tłumaczy swoją decyzję Czytałam, że z lenistwa nie zostałaś mamą. Tak… Bardzo często słyszę zarzut, że zrezygnowałam z macierzyństwa z wygody i lenistwa. Kiedy dorastałam, bardzo uważnie obserwowałam moją mamę. Widziałam, jak spełnia marzenia nas wszystkich, tylko nie swoje. Może inaczej. Nasze marzenia stały się jej marzeniami. Kiedy pytałam, czego chce, o czym marzy, zawsze odpowiadała: „Chcę zrobić coś dla ciebie”. Bezwarunkowo kochała nas wszystkich. Czwórkę swoich dzieci. Zawsze była cierpliwa, wyrozumiała, pomocna, oddana, zawsze gotowa, żeby być. Była wszystkim dla nas wszystkich. I była bardzo zmęczona. Przy tym nigdy nie narzekała. Nigdy nie chorowała. Obiad jadła zawsze na końcu, bywało, że nie miała czasu zjeść. Wychodząc z domu, wiedziałam, że nie potrafię oddać się tak bez reszty jak ona. Wiedziałam, że nie jestem gotowa na takie poświęcenie. Wiedziałam, że nigdy nie będę tak wspaniałą mamą. Za tymi słowami nie stało lenistwo, tylko strach, ogromny szacunek do roli matki i świadomy wybór. I dlatego dziś głośno mówię kobietom matkom: „Nie odkładaj siebie na później”. Podobno zarzucasz matkom lenistwo. Muszę głośno zaprzeczyć. Nie wiem, skąd ta narracja?! Dla kobiet matek 15 lat temu wróciłam do Polski. Dla takich kobiet jak moja mama. Kobieta matka nie jest leniwa, najczęściej jest zmęczona, niedoceniona, przezroczysta. Czuje się mało ważna i często winna, bo ciągle coś powinna. Bierze zdecydowanie za dużo na swoje barki i chce się spełniać w wielu rolach. Chce być lepszą matką, żoną i pracownikiem. Dąży do perfekcji. Jest zawsze pomocna. Jest na każde zawołanie. Nie może pozwolić sobie na chwilę słabości, bo musi być silna. Chciałabym, żeby każda kobieta zdjęła z siebie ciężar presji. Nauczyła się odpuszczać, odpoczywać, troszczyć o siebie. Jako kobieta jaką najtrudniejszą decyzję podjęłaś? Najtrudniejszą i najbardziej świadomą było niezdecydowanie się na macierzyństwo. Ta decyzja nie wynika z egoizmu. Wynika z pokory. I wiem, że wiele kobiet ją rozumie – choć w ciszy, bo trudno o tym mówić głośno. [...] Rozmawiała BEATA NOWICKA. CZYTAJ TEŻ: Martyna Wojciechowska płacze ze szczęścia. Takiego finału historii Kabuli nikt się nie spodziewał Najnowszy numer magazynu VIVA! z całym wywiadem dostępny w sprzedaży od czwartku - 3 lipca 2025 roku w punktach sprzedaży. Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 13/2025? Ewa Chodakowska. Charyzmatyczna trenerka fitness w bezkompromisowej i... niepoprawnej politycznie rozmowie. Julia Pietrucha. Prawdziwe życie słynnej serialowej „blondynki”. Radosław Piwowarski. Po 20 latach wrócił do kręcenia filmów. Jak odnajduje się w „erze smartfonów”? Małgorzata Kalicińska. Autorka kultowych książek w egzystencjalnym, wzruszającym wyznaniu o upływającym czasie. Dziedzictwo sławy. Marisa de Lempicka wspomina ekscentryczną prababkę Tamarę Łempicką. Śladami kultowych seriali. „Maestro na wyspie”, czyli historia zakazanej miłości na urokliwej greckiej Paksos.
Chłopaka z Sosnowca pokochały miliony. Mało kto wie, jaki był prywatnie. Tak jego syn mówi o relacji z ojcem
Jan Kiepura, światowej sławy tenor i aktor, dla milionów był ikoną sceny, ale dla swojego syna Marjana – po prostu kochającym tatą. W domowym zaciszu był obecnym, troskliwym ojcem, który mimo wielkiej kariery potrafił zapewnić dzieciom zwyczajne, pełne miłości dzieciństwo.
Dorastał w atmosferze ciepła, bliskości i dźwięków muzyki, które rozbrzmiewały w jego domu. Jan Kiepura – dla świata niekwestionowany król opery, dla syna Marjana – czuły ojciec, który ponad sławę stawiał rodzinę. Choć jego głos zachwycał publiczność na całym świecie, w domowym zaciszu był skromnym, obecnym tatą. Dziś Marjan Kiepura, pianista i pasjonat twórczości Chopina, odsłania przed czytelnikami VIVY osobiste wspomnienia z dzieciństwa i wspólnego życia z legendarnym tenorem. Marjan Kiepura - młodszy syn Jana Kiepury o dzieciństwie i rodzicach – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany.Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. [...] Czytaj też: Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. [...] – Jan Kiepura śpiewem wspierał żołnierzy podczas II wojny światowej. W sierpniu 1939 roku był w Polsce i zbierał pieniądze na fundusz obrony Polski. Gdy wybuchła wojna, udał się do generała Sosnkowskiego i powiedział, że chce wstąpić do armii. Ale generał powiedział mu: „Nie potrzebujemy martwego Kiepury na froncie. Potrzebujemy Kiepury zupełnie gdzie indziej”. I tata śpiewał na koncertach charytatywnych w Stanach Zjednoczonych, dla Polskiego Funduszu Pogotowia Ratunkowego, dla Królewskich Sił Powietrznych, Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych, Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych. Dla każdego, kto chciał go słuchać, komu jego śpiew w tych trudnych czasach przynosił nadzieję i dawał wytchnienie. W ogóle II wojna światowa była dla niego trudnym tematem. Pewnie dlatego, że wraz z mamą musieli opuścić kraj. Oboje mieli żydowskie korzenie i nie było wiadomo, czy znane nazwisko pomoże przetrwać wojenną zawieruchę. W dniu wybuchu wojny tata miał już angaż w Metropolitan Opera w Nowym Jorku. Debiutował tam w 1938 roku rolą Rudolfa, postanowił więc od Stanów Zjednoczonych rozpocząć misję, którą powierzył mu generał Sosnkowski. – Co wtedy śpiewał? Zawsze polski repertuar. Na wszystkich koncertach można było usłyszeć jego własną wersję preludium Deszczowego op. 28, nr 15 Chopina, które nazywał „Modlitwą za Polskę”. Polska była dla niego bardzo ważna, a Polaków po prostu kochał. Przez całe dzieciństwo uczyłem się od niego o historii Polski i słuchałem różnych opowieści. – Tata zrobił wielką karierę mimo początkowego sprzeciwu rodziców. Mama Mártha Eggerth miała za to w swojej mamie wielkie wsparcie. Moja babcia Tilly Eggerth sama była świetną wokalistką. Ale nigdy mojej mamy nie wpychała na siłę na scenę. Nie miała takich ambicji, żeby jej córka za wszelką cenę zrobiła karierę, ale zachęcała ją, bo widziała, że mama ma talent. Była też bardzo szczerą osobą. Jeśli coś było dobre, babcia mówiła, że było dobre. Jeśli nie było, nie udawała, że jest wspaniałe. Gdyby zobaczyła, że scena nie jest dla mamy, na pewno by jej to powiedziała. Nie była „matką sceniczną”. – Co oznacza to określenie? To potoczne określenie matki, która za wszelką cenę pcha dziecko na scenę, aż w końcu spełnia się jej marzenie, dziecko zdobywa sławę i pieniądze. Tylko jakim kosztem? – Rozumiem, że mama pozwoliła Panu obrać taką ścieżkę kariery, którą Pan sam wybrał. Mama była w stosunku do mnie taka jak babcia dla niej. Do niczego mnie nie zmuszała, ale delikatnie zachęcała. Nie potrafię dokładnie wyjaśnić, dlaczego wybrałem fortepian. Może dlatego, że miałem do niego łatwy dostęp? Uczyłem się u świetnych nauczycieli, występowałem, dawałem koncerty. Studiowałem w renomowanej Juilliard School Preparatory Division pod okiem Jeaneane Dowis. Doskonaliłem umiejętności u legendarnego Menahema Presslera. Nie ucieknę od muzyki, bo ona była w naszym domu zawsze obecna, choć kiedy umarł mój ojciec, wiele rzeczy się zmieniło, a jego śmierć na pewien czas zakończyła moją muzyczną edukację. I choć z sukcesem prowadziłem różne biznesy, jednocześnie dawałem koncerty. Przez pewien czas byłem również pianistą mojej matki. – Przyjechał Pan do Warszawy, ukochanego miasta Pana ojca, by podarować Teatrowi Wielkiemu portret Jana Kiepury autorstwa Borisa Chaliapina, wybitnego portrecisty, związanego z magazynem „Time”. Gdy tata zmarł, to właśnie w Teatrze Wielkim wystawiono trumnę z jego ciałem, by wielbiciele mogli się z nim pożegnać. Na tej scenie tata zaczynał w chórze operowym. Później śpiewał tu wielkie role – Fausta, Turiddu, Księcia Mantui, Jontka, zyskał uznanie krytyków i podbił serca publiczności. Nie ma więc lepszego miejsca dla naszej najcenniejszej rodzinnej pamiątki, która wiele lat wisiała w domu mojej mamy, a później była pokazywana w Wiedniu. Choć tata nie urodził się w Warszawie, to miasto było dla niego najważniejsze. Można więc powiedzieć, że tata wrócił do domu. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img6w1xin-7a199b4.jpg" width="1600" height="1992" alt="Singers and spouses Marta Egerth and Jan Kiepura holding hands with their son Marjan as they walk down the street, in London appearing in the operetta 'Merry Widow' at the Palace Theatre, April 28th 1955. (Photo by Edward Miller/Keystone/Getty Images)" title="Marta Egerth And Jan Kiepura" />
Śpiewak, którego kochały tłumy. Syn odkrywa, co naprawdę stało za fenomenem Kiepury
Wychowany w domu pełnym muzyki i miłości, Marjan Kiepura – pianista i znawca Chopina – opowiada o życiu z legendarnymi rodzicami: Janem Kiepurą i Márthą Eggerth. W poruszającym wywiadzie zdradza kulisy dzieciństwa i rodzinne wspomnienia.
Wychował się w domu pełnym miłości, zrozumienia i muzyki. Jego rodzice, aktor i tenor Jan Kiepura oraz sopranistka Mártha Eggerth, zdobyli uznanie na całym świecie. Pianista i znawca muzyki Chopina Marjan Kiepura opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o swoim dzieciństwie, słynnych rodzicach i o tym, dlaczego przywiózł do Warszawy najcenniejszą rodzinną pamiątkę. Każdy z nas przynajmniej raz usłyszał nazwisko Kiepura. Zapewne też większość z nas choć raz w życiu usłyszała wpadającą w ucho piosenkę „Brunetki, blondynki”, śpiewaną niespotykanym tenorem. Jan Kiepura był wybitnym śpiewakiem operowym i przedwojennym aktorem, którego kariera wyszła daleko poza granice Polski. „To był prawdziwy idol, jeden z pierwszych idoli kultury masowej. W 1942 roku na występ Kiepury w Chicago przyszło ponad 40 tysięcy słuchaczy, 20 tysięcy wypełniło za jego sprawą nowojorską Madison Square Garden. W Stanach Zjednoczonych tylko Elvis Presley mógł liczyć na taką widownię”, mówił PAP biograf artysty, muzykolog dr Wacław Panek. Kiepura występował na największych scenach operowych świata i zagrał w ponad 20 filmach, w jednym ze swoją żoną sopranistką Márthą Eggerth. Gdy wybuchła II wojna światowa, wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych. Nigdy nie wrócili na stałe do Polski. Ich synowie urodzili się na obczyźnie. Niedawno do Warszawy przyjechał młodszy z nich Marjan, wybitny pianista, znawca muzyki Fryderyka Chopina. Razem z żoną Jane Knox-Kiepurą podarowali Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej portret Jana Kiepury namalowany przez Borisa Chaliapina. Na rozmowę o słynnych rodzicach spotkaliśmy się w warszawskim hotelu Bristol. To wyjątkowe miejsce dla mojego rozmówcy. Gdy po 20 latach nieobecności w Polsce, w 1958 roku, Jan Kiepura przyjechał do ojczyzny, właśnie z balkonu Bristolu zaśpiewał swoje ulubione utwory warszawiakom zgromadzonym na Krakowskim Przedmieściu. Syn Jana Kiepury, Marjan Kiepura w poruszającym wywiadzie VIVY! – Dla świata Jan Kiepura był najsłynniejszym śpiewakiem operowym i aktorem filmowym. Dla Pana był po prostu tatą. Kiedy zdał Pan sobie sprawę, że jest on kimś zupełnie wyjątkowym? Zaczynamy od smutnego tematu… O tym, że mój zwyczajny, kochany tata jest kimś ważnym dla ludzi na całym świecie, zrozumiałem tuż po jego śmierci. Odszedł nagle na atak serca 15 sierpnia 1966 roku. Miałem wtedy tylko 15 lat. Zaskoczyło mnie to, jak wiele osób po nim płakało. Skalę jego popularności zrozumiałem na pogrzebie, który odbył się w Warszawie. Mojego tatę żegnało ponad 200 tysięcy osób. – Wie Pan, dlaczego ludzie tak go kochali? Śpiewaków o fantastycznym głosie było i jest niemało, ale żaden nie jest przez ludzi tak ukochany. Wie pani, mój tata był wyjątkowy nie tylko dlatego, że miał fantastyczny głos. Owszem, tym się wyróżniał, to było narzędzie jego pracy. Ale poza scenami, na których występował, był zwykłym człowiekiem niezwykle zainteresowanym innymi ludźmi. Gdyby pani podeszła do niego i powiedziała, że boli panią gardło, odsunąłby się zapewne odrobinę, bo nie chciałby się zarazić, ale wypytałby dokładnie o wszystko, udzielił rady i pocieszył. Myślę, że właśnie ta jego prostolinijność i sympatia, jaką okazywał na każdym kroku, sprawiły, że ludzie naprawdę go kochali. Jak przyjaciela, bo on dla wszystkich był przyjacielem. Czytaj też: Jan Kiepura – niezwykła historia najsłynniejszego polskiego tenora – Jak wyglądało zwyczajne życie w domu wielkich artystów, bo przecież Pana mama, Mártha Eggerth, również była bardzo znaną śpiewaczką i aktorką? Aż trudno uwierzyć, że nasz dom był zwyczajnym amerykańskim domem, w którym oboje rodzice nie byli gośćmi, ale byli cały czas. Miałem szczęśliwe dzieciństwo i młodość. Oczywiście rodzice dbali o swoje kariery, nie da się ukryć, że były dla nich ważne, ale to ja i mój brat byliśmy dla nich priorytetem. Wiem, że zdarza się, że dzieci znanych osób nie mają w życiu łatwo. Muszą udowadniać, że też coś potrafią, że są wartościowymi ludźmi, a jeśli idą tą samą drogą co ich sławni rodzice, muszą pracować dwa razy ciężej, żeby pokazać, że mają talent, a nie tylko znane nazwisko. Nigdy takiej presji nie odczuwałem, może dlatego, że nie zajmowałem się ani śpiewem, ani aktorstwem. Często myślę o tacie, choć tyle lat żyję bez niego, i mogę powiedzieć, że zawdzięczam mu miłość do muzyki, szczególnie Chopina, i zupełnie zwyczajne dzieciństwo. Bo tata był zupełnie zwyczajnym człowiekiem, który nie miał w sobie nic z gwiazdora. O wszystkim mogłem z nim porozmawiać. Czasem mogłem nawet zajrzeć mu do gardła. – Nie znam wielu osób, które tak dogłębnie poznałyby swojego rodzica. Mogę się pochwalić, że widziałem struny głosowe Jana Kiepury (śmiech). Tata wynalazł urządzenie, dzięki któremu sam mógł je sobie oglądać. Była to długa rurka z oświetleniem, a na jej końcu znajdowało się lusterko. Wkładał ją do gardła i patrzył. Wołał mnie: „Marjan, chodź, pokażę ci!”. Szedłem do niego, zaglądałem do jego tchawicy i widziałem, jak zamykają się struny głosowe. A tata podekscytowany mówił: „Widzisz? Niesamowite!”. Był bliski opatentowania tego wynalazku. TYLKO W VIVIE!: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ta pomysłowość wynikła z troski o głos, który był jego instrumentem? Jak każdy śpiewak tata podjął pewne środki ostrożności, żeby zapobiec ewentualnym problemom z głosem. Nigdy nie palił papierosów ani nie pił alkoholu. Moja mama sopranistka również tego wszystkiego unikała. Co więcej, nigdy nie zaśpiewała żadnej operowej partii, która byłaby poza jej skalą głosu. Wielokrotnie pytano, jak się jej udało tak długo zachować dobry głos, a występowała prawie do 100. roku życia. Odpowiadała zawsze, że nigdy nie wybrała roli, która mogłaby nadwyrężyć jej struny głosowe. Raz na jakiś czas, podczas wielkiego wydarzenia czy ważnej imprezy, skusili się na lampkę wina. Na papierosy nigdy. [...] – Na co jeszcze nigdy sobie nie pozwalał? Unikał rozmów. [...] Wiadomo, jakie w czasach, gdy żył, były telefony. Trzeba było bardzo głośno mówić, żeby osoba po drugiej stronie cię usłyszała. Ale tata unikał też bywania na przyjęciach, gdzie zazwyczaj grała muzyka, a ludzie rozmawiali z sobą bardzo głośno. Nadwyrężenie głosu było u niego nie do pomyślenia. My, mając chrypkę, porozmawiamy, dla śpiewka przeziębienie czy inne kłopoty z głosem to katastrofa. Jestem pianistą. Jeśli się przeziębię, nie muszę rezygnować z koncertu. Tata już by nie zaśpiewał. – Jan Kiepura z wykształcenia nie był śpiewakiem. Ale śpiewał zawsze i wszędzie. Dziadek Franciszek był piekarzem i marzył o tym, żeby tata miał poważny zawód. Ale to babcia nalegała, żeby poszedł na studia prawnicze. Tata posłuchał i z Sosnowca pojechał do Warszawy na Uniwersytet Warszawski. Tak, Jan Kiepura z wykształcenia był prawnikiem. Ale pragnienie śpiewania było silniejsze niż posłuszeństwo rodzicom. Gdy dziadek przysyłał tacie pieniądze na utrzymanie, część z nich odkładał i przeznaczał na naukę śpiewu u prof. Wacława Brzezińskiego. Później uczył się też u Tadeusza Leliwy, a w Mediolanie u Edoardo Garbina. W końcu w 1925 roku spełniło się jego marzenie i zadebiutował rolą „Fausta” w operze we Lwowie. – Miał nie tylko wyjątkowy głos, skoro później upomniał się o niego film. Rzadko się zdarzało, żeby śpiewak operowy jednocześnie był aktorem filmowym. Inne cechy są potrzebne do śpiewania w operze, a inne do grania w filmach. Jak widać, mój tata był utalentowany wszechstronnie. Był też bardzo przystojny i niezwykle wysportowany. I to się podobało. Był wiarygodny we wszystkim, co robił. I śpiewając, i grając w filmach. Dziękujemy Teatrowi Wielkiemu – Operze Narodowej oraz hotelowi Bristol za pomoc w realizacji sesji. Sprawdź też: Był hitem na całe pokolenie. Ten utwór Czerwonych Gitar poróżnił żony muzyków! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Przeszedł przez piekło w wieku 13 lat. Dziś inspiruje tysiące. Prawdziwa historia Filipa Gurłacza
Filip Gurłacz zdecydował się opowiedzieć o swojej trudnej przeszłości we wiosennej edycji „Tańca z gwiazdami”. Mówi otwarcie o uzależnieniach, skomplikowanych relacjach ojcowskich i drodze do aktorstwa, która wyrosła z potrzeby autentyczności i siły. Jego szczerość nie tylko wzruszyła widzów, ale naprawdę zmieniła czyjeś życie.
Jego decyzja o otwartym wyznaniu nie była przypadkowa – to świadomy wybór wartości, „życia w prawdzie”. Filip Gurłacz wiedział, że wcześniej czy później historia wyjdzie na jaw, postanowił więc przejąć kontrolę i wybrać własne słowa. Opowiadając o alkoholowych i narko***owych błędach, miał nadzieję, że choć jedna osoba uniknie podobnej drogi. Co jeszcze zdradził w rozmowie z Katarzyną Piątkowską? Ostatnia publikacja na FB 25.12.2025 r. Filip Gurłacz: trudne dzieciństwo i walka o rodzinny dom. Wywiad VIVA! – Już w pierwszym odcinku „Tańca z gwiazdami” podzieliłeś się z widzami swoją historią. Opowiedziałeś o trudnej przeszłości, walce z nałogami. Dlaczego to zrobiłeś? Od dawna staram się żyć w prawdzie. A moja historia prędzej czy później ujrzałaby światło dzienne. Mogłem więc ją opowiedzieć na swoich zasadach. – Taka szczerość wymaga odwagi? Nie. Zrobiłem to z nadzieją, że dzięki temu przynajmniej jedna osoba nie popełni takich błędów jak ja. A mam ich na sumieniu całkiem sporo – alkohol, narkotyki, kłamstwa. Po jednym z odcinków programu dostałem kilka pozytywnych wiadomości od widzów: „Dziękuję, dzięki tobie zapisałem się na terapię” albo „Dałeś mi siłę, żeby zrobić coś ze swoim życiem”. W drodze do finału było tych wiadomości coraz więcej. W odcinku rodzinnym tańczyłem z tatą, z którym nie zawsze miałem dobre relacje. I ktoś mi potem napisał, że postanowił odezwać się do swojego ojca po 15 latach milczenia. To są moje Kryształowe Kule. Czytaj także: Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: „Wybrałem anioła” – Miałeś trudne dzieciństwo i młodość? Moja rodzina była biedna. Tata, aktor kabaretowy, jeździł po całej Polsce, żeby zarobić na chleb. Mama jest skrzypaczką w Sinfonia Baltica i całe życie grała drugie skrzypce. Pamiętam głód, próby eksmisji naszej rodziny, walkę rodziców o nasz dom. Pamiętam łzy mojej mamy, która robiła wszystko, żeby nie zrealizował się czarny scenariusz. Udało jej się. Gdy miałem 13 lat, po raz pierwszy sięgnąłem po alkohol. Zacząłem w podstawówce. Aż doszedłem do momentu w życiu, w którym nie pamiętałem tygodnia bez alkoholu. Gdy miałem wybrać studia, byłem tak zdeterminowany, żeby zarabiać duże pieniądze, że wybrałem inżynierię środowiska ze specjalizacją inżynieria komunalna na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Inżynieria komunalna… Ścieki… Dla mnie niezłe bagno. Dosłownie. Musiałem się uczyć hydrologii, fizyki, matematyki. Tak źle się tam czułem, że przebalowałem cały semestr, a potem wróciłem do domu i zacząłem rozwozić pizzę. – Nie chciałeś zostać aktorem? Nie bardzo, bo widziałem, jak mój tata się szarpie, żeby związać koniec z końcem. Nie chciałem toczyć walk takich jak on. Ale gdy mnie zapytał, czy do końca życia chcę pracować jako dostawca pizzy, i delikatnie zasugerował, że nadawałbym się do aktorstwa, pomyślałem: „Dlaczego nie?”. Dostałem się na lalkarstwo w Akademii Teatralnej w Białymstoku. – To nie była szkoła Twojego pierwszego wyboru? Chciałem studiować aktorstwo w Łodzi i Warszawie, ale mnie nie przyjęli. – Czułeś się gorszy od kolegów z łódzkiej filmówki? Był taki moment. Dużo wtedy imprezowałem i piłem. Zaryzykuję tezę, że każdy, kto ma problem z jakąkolwiek substancją, ma zaburzone poczucie własnej wartości. – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. [...]
Zamiast Nobla będzie Oscar? Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Nie wszyscy jej to wybaczyli…
Olga Chajdas — niepokorna dusza polskiego kina, która zamieniła fizykę na reżyserię. W poruszającym wywiadzie dla VIVY! opowiada o trudnych decyzjach, sile emocji i własnej drodze do wolności twórczej.
Niepokorna. Mówi własnym głosem. W swoich filmach i życiu. Ceni sobie wolność, także w myśleniu. Miała być astrofizykiem, została reżyserką. Zamiast Nobla będzie Oscar? Olga Chajdas opowiada Beacie Nowickiej o swoich korzeniach, szaleństwie i wolności. Oraz Nioki, która jej nie opuszcza od czterech lat. Olga Chajdas o pasji i początkach karier. Wywiad VIVY! – Przy tak intensywnej pracy zachowała Pani wyraźną granicę między życiem prywatnym a zawodowym? Nie istnieje żadna granica. Moi przyjaciele spoza branży filmowej mają różne hobby, sposoby na spędzanie wolnego czasu, które można zaplanować. Ja tego nie mam. Swoje pasje realizuję, będąc reżyserem. W wolnych chwilach lubię pójść do kina, do knajpy, lubię po prostu się ponudzić. Myślę, że nuda jest moją pasją. [...] – Profesor Dobroczyński powiedział, że każdy jest kowalem swojego losu pod warunkiem, że odziedziczył kuźnię. Z jakiego domu Pani pochodzi? Myślę, że z ciekawego. Tata jest lekarzem, mama była historykiem sztuki. Idealny miks nauki ze sztuką. Dom, w którym oglądało się ambitne filmy, dużo czytało. Rodzice stworzyli mi przestrzeń do rozwoju. Zawsze było ciśnienie, żeby wiedzieć więcej, niż jest oczekiwane. Miałam łatwość uczenia się, więc po szkole szłam na podwórko pograć w piłkę, połazić po drzewach. Do dziś mam w kolanie kamień od zjeżdżania na deskorolce ze żwirowej górki na poznańskim Boninie przy Winogradach. W warszawskim liceum Batorego byłam najlepsza z fizyki, chciałam zostać astrofizykiem. Profesor Białkowski miał wobec mnie wielkie plany. Myślałam nawet o studiowaniu na MIT. W ostatniej chwili przyszło mi do głowy, że jednak będę robić filmy. Profesor poczuł się urażony, że zrezygnowałam ze ścieżki naukowej. Długo się zastanawiałam, jak mu wytłumaczyć tę decyzję, w końcu powiedziałam: „Panie profesorze, a może dostanę Oscara”. Odpowiedział: „A mogłaś Nobla...”. Nigdy tego nie zapomnę. Jedną decyzją sprawiłam komuś ogromny zawód, co też było ciekawą lekcją na przyszłość. TYLKO W VIVIE!: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – Co się stało, że radykalnie przestawiła Pani zwrotnicę w myśleniu? Miałam 14 lat, mieszkaliśmy już w Warszawie, w naszej rodzinie wydarzyła się tragedia. To była pierwsza śmierć, której doświadczyłam, i nie potrafiłam sama sobie poradzić z emocjami. Miałam wewnętrzną blokadę. W domu dużo rozmawialiśmy o sztuce, nauce, świecie, ale bardzo mało o uczuciach. Zawsze lubiłam filmy, więc pomyślałam, że napiszę scenariusz. I napisałam o przeżywaniu żałoby. Nigdy nie powstał z tego film, za to sam proces pisania przyniósł mi ulgę. Myślę, że niewiele rzeczy umiem w życiu, ale potrafię opowiadać o emocjach. – Koncertowo! Co widać w Pani filmach… Ciekawe, czy nauczyła się Pani mówić o własnych? Tak, ale nie użalam się nad sobą. Nie dzwonię do bliskich, gdy jest mi źle. Nie sprawia mi to przyjemności. Nauczyłam się rozpoznawać i nazywać swoje stany emocjonalne, ale to nie oznacza, że mam ochotę opowiadać o nich innym. – Jak tamtą decyzję przyjęli rodzice? Mama była przerażona. Chciała, żebym zrobiła magistra, chociaż jej tłumaczyłam, że w tym zawodzie nikt nie pyta o dyplom. Liczyli, że pójdę na „normalne” studia, co wynikało z tego, że nikt wcześniej w tej rodzinie nie zajmował się sztuką. Gdy moja ciocia usłyszała, że chcę być reżyserem, powiedziała: „No tak… A co innego Ola może robić?”. Wiedziała, że nie jestem osobą, którą da się wbić w zastałą strukturę. Zawód reżysera jest męczący fizycznie, ale jestem wolna. A tę wolność bardzo kultywuję. – Ma Pani wewnętrzną siłę. Zresztą opowiada Pani o niej w filmach. Nie wiem, czy ją mam… Zawsze uchodziłam za przebojowe dziecko, ale też nigdy nie myślałam o sobie, że jestem silna. Po prostu wiem, że muszę sobie radzić. Tym, co mnie charakteryzuje, jest odpowiedzialność i skupienie. Niekoniecznie jest to dla mnie dobre, bo przez odpowiedzialność rozumiem też poświęcanie siebie na rzecz tego, do czego się zobowiązałam. To mój kodeks. – Joanna Kos-Krauze o „Ninie”, Pani debiucie kinowym, mówiła: „Ten film przechodzi do historii polskiego kina jako jeden z najodważniejszych obrazów. Bezlitosny, ale delikatny. Wręcz ekshibicjonistyczny, ale intymny obraz naszych lęków, samotności, złudzeń, ale też pełen czułości i empatii”. Symboliczne, że studiowała Pani w Łodzi produkcję filmową, bo... …nie dostałam się na reżyserię. Świat szybko zweryfikował, że nie jestem Xavierem Dolanem, żeby zrobić karierę w wieku 20 lat, choć pierwszy spektakl wyreżyserowałam jako 26-latka. Nie miałam żadnych związków rodzinnych z filmem, wiedziałam, że sama muszę je sobie wypracować. Podnieciłam się tym, że nawet nie studiując reżyserii, będę w Łodzi blisko tego, co chcę robić. Chciałam zdobyć doświadczenie. Krok po kroku. Zaczynałam jako asystent kierownika produkcji przy serialu, do którego scenariusz napisał Maciek Kowalewski, reżyser spektaklu „Miss HIV”, granego w Le Madame. Kultowe miejsce, kultowy spektakl. Maciek zaprosił mnie na przedstawienie, po którym do niego podeszłam, mówiąc, że chciałabym być reżyserem i gdyby coś robił, chętnie mu pomogę. Zatrudnił mnie jako asystenta przy spektaklu „Bomba”. To była cudowna praca. Ponad 20 aktorów na scenie: Marian Kociniak, Włodek Press, Marysia Seweryn, Rafał Mohr, Ewa Szykulska, Sławek Orzechowski... Jako asystent musiałam nauczyć się wszystkich ról na pamięć, ponieważ na żadnej próbie nie udało się zgromadzić całego zespołu. Robiliśmy teatr offowy, aktorzy mieli swoje zajęcia. Kiedy Maciek został dyrektorem Teatru na Woli, pozwolił mi wyreżyserować mój debiut „Ostatni Żyd w Europie”. – Co wyniosła Pani z tego doświadczenia? Pokorę. Na Akademii Sztuki w Szczecinie jest kierunek „film eksperymentalny”, niedawno prosili mnie o zrobienie masterclass. Nie jestem profesorem, nie jestem master, nie mam talentów pedagogicznych, ale pomyślałam, że mogę opowiedzieć im o swoich doświadczeniach. O projektach, które robiłam, i o tym, czego się z nich nauczyłam. Młodym ludziom robi się krzywdę, nazywając ich reżyserami, gdy wychodzą ze szkoły. Dlatego swoje zajęcia nazwałam „Pokora reżysera”. Mówiłam o prostych rzeczach, zaczynając od tego, że na planie trzeba się dobrze ubierać. Dobrze nie znaczy ładnie, tylko ciepło. Albo że trzeba dbać o catering. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Sprawdź też: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak!
Tak miłość za oceanem odmieniła Magdę Gessler. Jeden drobny krok, życiowa wolta
Magda Gessler – ikona kulinarnego świata i niezłomna romantyczka. W wywiadzie opowiada, jak zakochanie w życiu i w mężu Waldemarze kształtuje jej codzienność, jak chroni serce i wybiera miłość, tak jak wybiera smak – świadomie i z pasją.
To nie tylko opowieść o restauratorce i gwieździe telewizji – to historia kobiety, która uczyniła z miłości swój paliwo. Magda Gessler wyznaje, że „zawsze była zakochana”, i to w sposób niemal uzależniający – w życiu, w mężu Waldemarze, a także w sobie. Jej podejście do uczuć to mieszanka pasji, odwagi i troski o własne emocje, co sprawia, że dziś żyje pełnią życia, nawet gdy partner mieszka w Kanadzie. Dlaczego Magda Gessler zawsze była zakochana? Wywiad VIVA! [...] – Serio zawsze byłaś zakochana? Tak. Zawsze. – A liczyłaś kiedyś, ile razy w życiu byłaś zakochana? Lepiej chyba tego nie mówić na głos (śmiech). – Ale byłabyś w stanie policzyć, ilu wybranków znalazło miejsce w Twoim sercu? Wydaje mi się, że byłam uzależniona od miłości, od tego stanu zakochania. Mówię „byłam”, a prawda jest taka, że nadal jestem. Jestem zakochana w życiu. Też jestem zakochana w moim mężu. Przez tyle lat, a różnie było. On mieszka w Kanadzie, ma zupełnie inne poglądy niż ja, a to mnie doprowadza do szału (śmiech). On np. nie rozumie tego, że ja nie chcę emerytury. Waldek najchętniej chciałby, żebym wszystko zwinęła i przeniosła się do niego. Ale wiem, że to wszystko z troski, miłości. Waldek chciałby, abyśmy już się zatrzymali w jednym miejscu, razem. Dba o mnie, troszczy się. Codziennie rozmawiamy. A gdy się spotykamy, jest zawsze tak jak za pierwszym razem: mam motyle w brzuchu. TYLKO NA VIVA.PL: Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć – Ile razy miałaś złamane serce? Miałaś w ogóle kiedyś złamane serce? Pewnie, że miałam. I cieszę się, że tak było, bo to moje lekcje. To mnie zbudowało. – A później już w dorosłym życiu miałaś złamane serce? Nie. – A dlaczego, bo nie pozwalałaś nikomu złamać sobie serca? Nie, bo wiedziałam, kiedy powiedzieć „dziękuję”. Po prostu uważałam, że jeśli kogoś już nie kocham, to nie powinnam z nim być, nie udawałam, że jestem, bo wypada czy coś takiego, tylko to się po prostu kończyło. Chroniłam siebie. – I jak kończyłaś takie relacje, mówiłaś: „Kochanie, ja cię już nie kocham”, czy przestawałaś się odzywać, znikałaś i Cię już nie było. Potrafiłam wyjść i nie wrócić. – Dużo razy tak wyszłaś? Parę razy się zdarzyło. – Szybciej można zdobyć Twoje serce fizycznością czy intelektem? Intelekt, ale też energia, spojrzenie. Na pewno zwracam uwagę na ludzi z pasją i z talentem, którzy się realizują. Coś musi się dziać między ludźmi, nawet jeśli nikt inny tego nie rozumie. Dlatego nie rezygnujcie z emocji. Bo to wasze szczęście i nikomu nic do tego. [...] Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! TYLKO NA VIVA.PL: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie
Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez wstała i pokazała, na co ją stać
Przez lata olśniewała spektakularnymi występami i zachwycała w wielu produkcjach filmowych. Ale bańka, którą budowała, nagle pękła. Kolejny miłosny zawód sprawił, że z dnia na dzień runęła na dno. Gdy media wróżyły jej koniec kariery, udowodniła, że nic nie jest w stanie jej złamać. J.Lo znów odrodziła się jak Feniks z popiołów. Ciekawe, na jak długo?
Czemu J.Lo zawdzięczała karierę? Talentowi, pracowitości i urodzie. Dokładnie w tej kolejności. Te cechy pozwoliły jej wybić się z tłumu aspirujących gwiazdek Latynosek. Pomógł też łut szczęścia. I „udramatyzowany” życiorys. Artykuł ukazał się na łamach magazynu VIVA! 10/2025. Tym razem miała to być miłość na całe życie… Podobno nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale kiedy Jennifer Lopez i Ben Affleck spotkali się ponownie kilka lat temu, wydawało się, że jest to zakończenie pięknej bajki. Miała już wszystko, prócz miłości. Teraz znów pojawiła się szansa… Tylko dlaczego zaledwie kilka lat później życie jednej z największych gwiazd show-biznesu posypało się jak domek z kart? Koniec miłości i koniec kariery wieszczyły media. I to nie po raz pierwszy. Czy zawodowe i miłosne życie może być takim rollercoasterem? Świat u stóp Zaczynała jako tancerka, ale w 1997 roku oczarowała publiczność w filmie „Selena”. Produkcja wyniosła ją na szczyt. Mówili o niej wszyscy. Zaczęła otrzymywać coraz więcej propozycji filmowych, dzięki którym umacniała swoją pozycję w branży. Gdy w 1999 roku wydała debiutancki album „On the 6”, zaskoczyła zarówno fanów, jak i krytyków. Piosenka „If You Had My Love” trafiła na pierwsze miejsce listy Billboardu. To właśnie wtedy J.Lo udowodniła, że jest nie tylko aktorką i tancerką, ale też piosenkarką. Do dziś kolejne pokolenia nucą jej hity z tamtego okresu, takie jak: „Jenny from the Block”, „On the Floor”, „Papi” czy „Ain’t Your Mama”. W branży filmowej również błyszczała. Szybko stała się królową kina akcji i romantycznych komedii. „Co z oczu, to z serca”, „Powiedz tak”, „Pokojówka na Manhattanie”, „Zatańcz ze mną” czy „Sposób na teściową” biły rekordy popularności. Ale dopiero rola w „Ślicznotkach” z 2019 roku miała jej dać szansę na największą filmową nagrodę. Krytycy nie mogli wyjść z podziwu, a magazyn „Variety” pisał o niej w samych superlatywach. Niestety nominacji do Oscara nie dostała, pozostając w kategorii gwiazd – o czym niedawno powiedziała Demi Moore – które przyciągają tłumy do kin, ale na takie laury nie zasługują. Jennifer szybko podniosła się po porażce. Jak zawsze. Przez wiele lat nie dawała o sobie zapomnieć. Nazywano ją ikoną, której nie da się prześcignąć. Gdy w 2000 roku pojawiła się na gali rozdania Grammy w zielonej sukience od Versace, świat oniemiał z zachwytu. Wszyscy próbowali znaleźć zdjęcia z wydarzenia w internecie, lecz w tamtym czasie nie było wyszukiwarki grafik w Google. Przedstawiciele giganta przyznali, że to wydarzenie zainspirowało ich do stworzenia nowej opcji dla użytkowników. Lopez nie tylko była inspiracją dla artystek i fanów, ale też zmieniała rzeczywistość, popkulturę i show-biznes. Miała świat u stóp. Nagły upadek Przez wiele lat konsekwentnie budowała swój wizerunek. Niestety wykreowana bańka szybko pękła. Wszystko zaczęło się sypać wraz z premierą ostatniego albumu piosenkarki – „This is Me… Now”, który wydała 16 lutego 2024 roku. Krążek okazał się klapą, a żaden z utworów nie podbił list przebojów. Prasa informowała, że w ten projekt nikt nie chciał zainwestować. Postanowiła więc z własnej kieszeni zapłacić 20 milionów dolarów zarówno za album, jak i film dokumentalny o sobie samej. Stworzyła wówczas dwie produkcje: pierwsza to musical inspirowany jej życiową historią, a drugi projekt to dokument przedstawiający jej drogę do sławy. Niestety „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”, zamiast chwycić za serca odbiorców, tylko ich rozzłościła. Internauci powiedzieli: dość! W sieci pojawiły się komentarze, że Lopez kłamie i specjalnie kreuje się na biedną dziewczynę z Bronxu, czyli z jednej z najbiedniejszych i najniebezpieczniejszych dzielnic w Nowym Jorku. „Ona po prostu kpi z nas wszystkich. Wyciera sobie twarz słowem Bronx i wydaje jej się, że zakłamie rzeczywistość”, pisali mieszkańcy dzielnicy. Podkreślano, że 55-latka oszukuje i manipuluje. To właśnie wtedy ujawniono, że gwiazda pochodziła z dobrego domu, chodziła do jednej z lepszych szkół w okolicy, a jej rodzice nie mieli problemów finansowych. Nawet wierni fani zaznaczali, że męczy ich nieustanne wspominanie o trudnym dzieciństwie. Prasa w pewnym momencie stwierdziła, że Lopez robi to, by wciąż kreować się na słynną „Jenny from the block”, której tak naprawdę nigdy nie było. J.Lo z dnia na dzień stała się antybohaterką, a internauci doszukali się kolejnych potknięć. Zarzucono jej nieodpowiedzialne zachowanie, gdyż w mediach społecznościowych reklamowała napoje alkoholowe. „Jej mąż jest byłym alkoholikiem, a ona promuje alkohol”, pisali rozzłoszczeni fani. Oliwy do ognia dolały jej archiwalne wywiady. Miała się wywyższać i wyśmiewać koleżanki z branży. Uważała się za jedną największych gwiazd Hollywood lat 90. „Jestem najlepsza. Czuję, że mogę robić wszystko”, mówiła w rozmowie z „Movieline”. Uderzyła w Salmę Hayek. „Jesteśmy z dwóch różnych światów. Ona jest seksbombą i takie właśnie gra role. Ja robię najróżniejsze rzeczy. Śmieszy mnie, że krąży plotka, że to jej najpierw zaproponowano rolę Seleny, ponieważ jest to całkowite kłamstwo”, mówiła. Nieprzychylnie wypowiedziała się również o Cameron Diaz, którą nazwała „szczęśliwą modelką, która dostała wiele możliwości, z którymi mogłaby więcej osiągnąć”. O Madonnie natomiast powiedziała: „Świetna performerka, lecz zła aktorka (…). Aktorstwem zajmuję się ja, więc jestem przewrażliwiona na tym punkcie”. Lopez zarzucono również, że nie potrafi śpiewać, a większość jej hitów wykonała inna wokalistka – Ashanti. Głos zabrała również Natasha Ramos, która wspomniała, że była jej chórzystką. Artystka zamieściła w sieci oświadczenie, w którym wyznała, że główny wokal w piosenkach takich jak: „This Is Me… Then”, „Loving You” czy „Jenny from the Block” należał do niej. „Najbardziej mnie słychać we fragmencie »From the Bronx« oraz śmiech w »Jenny from the Block« należy do mnie”, twierdziła. Na tym jednak nie koniec. Natasha Ramos miała zarobić zaledwie trzy i pół tysiąca dolarów. Nic więc dziwnego, że rok temu, gdy Jennifer miała wyruszyć w trasę po Stanach, wynajęte stadiony świeciły pustkami. W tym samym czasie na oczach świata zaczęło sypać się kolejne małżeństwo Jennifer – z Benem Affleckiem. Musiała zrezygnować z zawodowych zobowiązań na rzecz rodziny. „Cieszę się, że to zrobiłam, ponieważ był to dla mnie naprawdę trudny okres (…), ale z drugiej strony był to też najlepszy czas, ponieważ mogłam nad sobą pracować”, wyznała po kilku miesiącach w rozmowie z „Interview”. Trzeciej szansy nie będzie Affleck i Lopez przez długi czas byli power couple Hollywood. Poznali się w 2002 roku i wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Niestety ciągła obecność paparazzi wpływała na ich związek destrukcyjnie. Zakochani – zwani przez media Bennifer – planowali nawet ślub, ale ku zdziwieniu wszystkich ogłosili rozstanie. Każde zaczęło układać sobie życie od nowa. Prawie 20 lat później postanowili dać sobie drugą szansę. „Jestem najszczęśliwsza w życiu”, wyznała artystka w jednym z wywiadów. „Nigdy nie czułam się lepiej (…). Jesteśmy w bardzo pięknym momencie (…). To piękna historia miłosna, że dostaliśmy drugą szansę”, mówiła w rozmowie z „People”. Tym razem miało być inaczej. Na ślubnym kobiercu stanęli 16 lipca 2022 roku w Las Vegas. Do samego końca ukrywali informację o ceremonii. „Zrobiliśmy to. Miłość jest piękna. Miłość jest łaskawa. I wychodzi na to, że miłość jest cierpliwa. Cierpliwa przez 20 lat”, pisała artystka na stronie onthejlo.com. Wydawało się, że ich szczęście będzie już trwać wiecznie. Niestety w 2024 roku, niedługo przed drugą rocznicą ślubu, media zaczęły huczeć o kryzysie w ich związku. Plotki okazały się prawdą. W tamtym czasie sugerowano, że to właśnie Jennifer miała niszczycielski wpływ na małżeńską relację. Ben miał dość medialnego życia i w przeciwieństwie do żony nie chciał pojawiać się na ściankach i imprezach branżowych. „Gdy wracaliśmy do siebie, powiedziałem: »Słuchaj, jedną z rzeczy, których nie chcę, jest związek w mediach społecznościowych«. Potem zdałem sobie sprawę, że to nie jest sprawiedliwe wobec Jennifer. To trochę tak, jakby miała poślubić kapitana łodzi i usłyszeć: »Cóż, nie lubię wody«. Staramy się wypracować kompromis”, mówił Ben w dokumencie „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”. Rozwiedli się w lutym 2025 roku. Po pięciu miesiącach negocjacji podpisali ugodę o podział majątku. W grę wchodził między innymi luksusowy dom w Beverly Hills wart 68 milionów dolarów. W poszukiwaniu miłości Artystka ma za sobą więcej nieudanych związków. Jej pierwszym mężem był kubański kelner Ojani Noa, którego poznała w restauracji w Miami. Pobrali się w lutym 1997 roku, rozwiedli niespełna rok później. W jednym z wywiadów Lopez przyznała, że różnice ambicjonalne i finansowe stanowiły problem w ich relacji. On też chciał, by Jennifer prowadziła spokojne, domowe życie, co jej nie odpowiadało. Po rozwodzie początkowo utrzymywali kontakt – Lopez zatrudniła byłego męża przy zarządzaniu swoją restauracją, jednak gdy go zwolniła, podał ją do sądu. W efekcie Noa otrzymał zakaz publicznego oczerniania Lopez, a planowany przez niego film o ich związku został zablokowany. Później na planie teledysku do „Love Don’t Cost a Thing” artystka poznała tancerza i choreografa Crisa Judda. Pobrali się w 2001 roku, jednak ich małżeństwo zakończyło się po dziewięciu miesiącach. Rozwód sfinalizowano w 2003 roku. Jej trzecie małżeństwo miało opierać się na przyjaźni. Piosenkarza i aktora Marca Anthony’ego poznała w 1998 roku, pobrali się w 2004, krótko po zakończeniu jej związku z Affleckiem. Cztery lata później zostali rodzicami bliźniaków – Maxa i Emme. Choć relacja trwała kilka lat, Lopez przyznała w wywiadzie dla „W Magazine”: „Wytrzymałam siedem lat. Wiedziałam bardzo szybko, że to nie było właściwe”. Rozwód sfinalizowano w 2014 roku. J.Lo była również w poważnym związku z bejsbolistą Alexem Rodriguezem, z którym zaprzyjaźniła się w 2005 roku. Romantyczna relacja rozpoczęła się jednak w 2017 roku. Szybko stali się jedną z najgłośniejszych par show-biznesu. Zamieszkali razem i wspólnie wychowywali dzieci z poprzednich związków. Zaręczyli się w 2019 roku podczas romantycznego wyjazdu na Bahamy. Planowali ślub we Włoszech, do którego miało dojść w 2020 roku. Został jednak odwołany z powodu pandemii. Termin przekładano kilkakrotnie, co wywołało spekulacje o kryzysie w związku. Zaczęły pojawiać się doniesienia o niewierności Rodrigueza. Napięcia między partnerami narastały. Para próbowała ratować związek. Chodzili nawet na terapię. Ostatecznie w kwietniu 2021 roku Jennifer Lopez i Alex Rodriguez ogłosili rozstanie. W wydanym wspólnie oświadczeniu zaznaczyli, że pozostają przyjaciółmi i zamierzają wspierać się zawodowo. Nie jest też tajemnicą, że przed laty J.Lo była w nieformalnym związku z P. Diddym, którego poznała w 1999 roku. Wtedy artystka debiutowała jako piosenkarka, a raper był już znaczącą postacią w branży muzycznej. Połączyła ich zarówno współpraca zawodowa, jak i uczucie. Ich związek szybko stał się medialną sensacją. Podsycali zainteresowanie, gdy wspólnie pojawiali się na galach. Jednak ta relacja nie była wolna od kontrowersji. W grudniu 1999 roku para była obecna podczas strzelaniny w nowojorskim klubie. Choć Lopez szybko oczyszczono z zarzutów, sprawa wpłynęła na jej wizerunek i pogłębiła napięcia między partnerami. Pojawiały się też plotki o niewierności Diddy’ego, co ostatecznie doprowadziło do rozstania w 2001 roku. Lopez później przyznała, że związek był pełen stresu i łez, a brak lojalności partnera odebrał jej poczucie bezpieczeństwa. Ich relacja, choć zakończona, wciąż budzi emocje. W 2024 roku temat powrócił w związku z oskarżeniami wobec P. Diddy’ego o przemoc i inne przestępstwa. Media spekulowały, że Lopez może zostać wezwana jako świadek, ale na razie nie zostało to potwierdzone. Artystka nie komentuje publicznie sprawy, konsekwentnie odcinając się od kontrowersyjnego muzyka. Jak Feniks z popiołów Dziś Jennifer stawia na siebie. Nie szuka miłości na siłę, a na pewno nie z show-biznesu. „Ludzie, którzy są romantykami, uwielbiają być w związkach i chcą się z kimś zestarzeć, myślą: »Muszę mieć kogoś, żeby być w pełni szczęśliwa«. Ale czy na pewno?”. Dotarcie do tego miejsca zajęło Jennifer 30 lat. „Właśnie tego potrzebowałam. Dziękuję, Boże. Przepraszam, że zajęło mi to tak długo”, wyznała w rozmowie z magazynem „Interview”. Na tym jednak nie koniec. Jennifer nie tylko układa sobie życie prywatne, ale też odbudowuje karierę. Niedawno ogłosiła trasę koncertową „Up All Night”, w ramach której po 13 latach wróci do Polski. Już 25 lipca 2025 roku zamierza oczarować publiczność na Stadionie Narodowym. Po wielu miesiącach przerwy w wielkim stylu powraca do show-biznesu. Poza powrotem do branży muzycznej równie głośno jest o jej kolejnym filmowym sukcesie. Aktorka zagrała w musicalu w reżyserii Billa Condona „Kiss of the Spider Woman”, który skradł serca publiczności na Festiwalu Filmowym Sundance. Lopez zdobyła nawet owacje na stojąco. Nic więc dziwnego, że później w wywiadach zaznaczała, że była to dla niej przełomowa chwila. „Czekałam na ten moment całe życie”, wyznała. Jeszcze rok temu zarzucano jej manipulacje, kłamstwa czy zrujnowanie małżeństwa. Dziś wszyscy z zapartym tchem śledzą jej odrodzenie. Jennifer Lopez kolejny raz udowadnia, że nic nie jest w stanie jej złamać. Jest silna, niezależna i zdeterminowana. W jej przypadku ciężka praca się opłaciła. Choć niektórzy krytycy nie zaliczają jej do grona najwybitniejszych aktorek Hollywood, często podkreślają jej autentyczność i wiarygodność na ekranie. Co więcej, swoimi osiągnięciami zawodowymi zapisała trwały ślad w historii. Trudno też nie dostrzec jej znaczącego wpływu na popkulturę. Pracowita i niezależna. Dla jednych jest nieuchwytną gwiazdą, dla drugich po prostu: Jenny from the block. Tekst: Karol Sowa
Szurał po dnie, ocaliła go przed najgorszym. Gurłacz wprost mówi o żonie: "Wybrałem anioła"
Znany z ekranów i parkietu „Tańca z gwiazdami”. Filip Gurłacz otwiera serce w poruszającej rozmowie z VIVĄ!. Opowiada o bolesnych upadkach, walce z uzależnieniem i bezwarunkowym wsparciu żony, które uratowało mu życie.
Filip Gurłacz – aktor, którego pokochali widzowie, człowiek o wielu twarzach, także tych skrywanych przed światem. Zagrał u Komasy i Wajdy, zachwycił w „Tańcu z gwiazdami”, ale to nie blask fleszy, lecz czułość i wyrozumiałość żony – Małgorzaty Patryn-Gurłacz – stały się dla niego prawdziwym ratunkiem. Ich miłość przeszła przez trudne próby, zmierzyła się z uzależnieniem, kryzysami i bólem, by na końcu stać się bezpieczną przystanią. To dzięki niej Gurłacz odnalazł siebie na nowo i dziś mówi głośno: nie żyje mi się łatwiej, ale żyje mi się prawdziwiej. Filip Gurłacz o najtrudniejszym momencie w życiu i wsparciu ukochanej żony. Wywiad VIVY! – Po szkole i tak trafiłeś przed kamerę. Zagrałeś u Jana Komasy i Andrzeja Wajdy. Filip Gurłacz: I zacząłem krążyć po orbicie show-biznesu. Zaczęły się nowe role, bankiety, premiery, spotkania. Różnie sobie radziłem, zarówno z sukcesami, jak i porażkami. – Piłeś więcej? Tak. I kłamałem. – Dlaczego? Chyba z tego poczucia bycia gorszym. Chciałem, żeby mnie postrzegano jako supergościa, który dużo przeżył, dużo zobaczył. Udawałem kogoś, kim nie jestem. Cierpieli na tym moi bliscy. Tak się w tym wszystkim zapętliłem, że już sam nie wiedziałem, kim jestem. Nie wiedziałem, co jest prawdą, a co kłamstwem. Załamałem się. Pamiętam dobrze ten dzień. To był 13 października 2020 roku. Zupełnie nie wiedziałem, co mam dalej robić. Tonąłem w kłamstwach. Miałem naprawdę czarne myśli. Potrzebowałem pomocy, jakiegoś ratunku. Zadzwoniłem do żony, do najbliższego mi człowieka, który zna mnie jak nikt, i wszystko jej powiedziałem. – Co się stało po tej telefonicznej spowiedzi? Leżałem na podłodze i płakałem. A potem zadzwonił szwagier. Myślałem, że chce mi dowalić, ale on zadzwonił chyba po to, żeby mi pomóc. Kazał mi pojechać do kościoła dominikanów na Służewie w Warszawie. Posłuchałem go. Wbiegłem do kościoła, zapłakany, smutny, zdołowany, z samobójczymi myślami. Spotkałem tam dominikanina, który czytał Pismo Święte. Wykrzyczałem wszystko, co mi leżało na sercu i że... to koniec. A on wtedy położył mi rękę na ramieniu i powiedział, że to dopiero początek. Jednym z warunków mojej pokuty było odłożenie czarnych myśli na następny dzień. Wróciłem do domu i zdarzył się pierwszy cud. Zasnąłem. Wcześniej nie spałem miesiącami. Obudziłem się załamany i bezradny. Leżałem, patrzyłem w sufit, a potem z tej bezradności przewróciłem się na brzuch i między ścianą a łóżkiem zobaczyłem różaniec. Zupełnie nie wiedziałem, co z nim zrobić, więc odpaliłem You-Tube i z jakimś księdzem zmówiłem całą modlitwę. I wpadła mi myśl do głowy: „Pościel łóżko”. Pościeliłem. „Zjedz śniadanie”. Zjadłem. I znów pustka. Więc ja znowu za różaniec i do YouTube. I znów: „Posprzątaj dom”. Tak zrobiłem. „Jedź do żony”. Pojechałem. Na drugi koniec Polski. To było bolesne spotkanie. A potem każdego dnia dzwoniłem na przemian do mamy, do taty, do brata, do szwagra. Dzieliłem się z nimi smutkiem, a oni mnie wspierali. Byli. Często też pytałem ich, co mam robić. [...] Czytaj też: Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko – Swoją żonę poznałeś, jak miałeś już problem z alkoholem? Tak. I ostatnio ktoś mnie zapytał, czy to, że jesteśmy razem, było moją w pełni świadomą decyzją. Sam nie wiem. Jeżeli nie, to jestem szczęściarzem, bo nieświadomie wybrałem anioła. To, że przez tyle lat naszego związku nie widziałem u siebie problemu uzależnienia, nie oznacza, że cały ten czas trzeba spisać na straty. Mamy mnóstwo wspólnych dobrych wspomnień, wiele wspólnie wydeptanych ścieżek. Życie nie idzie na stracenie jeśli popełniamy błędy, nawet jeśli popełniamy je przez lata. – Twoja żona widziała, że masz problem? Widziała i próbowała mi pomóc. Ale ja reagowałem agresją. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że ona może mieć rację. W ogóle wydawało mi się, że nie mam żadnego problemu, a problem mają ci, którym nie podoba się moje zachowanie. A to byli ludzie, którym na mnie zależało. – Wstydzisz się tego, co było? Tego, że dodawałem gazu i jechałem po bandzie? Że nie radziłem sobie z emocjami? Nie. Nie wstydzę się, ale żałuję, że pewnych rzeczy nie udało mi się uniknąć. Mam na ciele kilka blizn, trochę zrujnowane zdrowie, kilka krzywd ludzkich na koncie. Są rzeczy, których muszę się uczyć od nowa, np. budowania głębokich, prawdziwych relacji. – Jak jest dzisiaj? Nie piję. Nie chodzę na imprezy. Nie żyje mi się łatwiej, ale mam wrażenie, że żyje mi się prawdziwiej. Jestem gotowy na to, co życie przynosi. Na sukcesy, porażki, smutki i radości. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Dzieci rozliczyły ją z macierzyństwa. Tego błędu Gessler do dziś nie może sobie wybaczyć
Magda Gessler otwiera serce i mówi wprost: dzieci nauczyły ją pokory, a wnuki – bezgranicznej czułości. Dziś z dumą patrzy, jak Lara i Tadeusz tworzą swoje rodziny, a ona sama rozkwita jako babcia, dla której najważniejsze są wspólne chwile. Co zdradziła w wywiadzie VIVY!?
Magda Gessler w szczerej rozmowie z VIVĄ! odsłania przed nami najczulsze zakamarki swojego serca. Opowiada o życiowych lekcjach, o własnych błędach, których nie cofa czas, i o wewnętrznej przemianie, która nastąpiła dzięki dzieciom. To one nauczyły ją pokory, miłości bezwarunkowej i siły ukrytej w codziennych gestach. Dziś z dumą patrzy, jak Lara i Tadeusz stają się rodzicami, a ona – babcią, która wzrusza się na widok najmniejszych uśmiechów wnuków. „Dziś udało nam się stworzyć rodzinę taką, o jakiej nawet nie marzyłam” – mówi wzruszona Magda Gessler w rozmowie z Wiktorem Krajewskim. Magda Gessler o dzieciach w wywiadzie VIVY!. A jaką jest babcią? – Zdarzyło Ci się tak rzucić talerzem o ścianę w zaciszu własnego domu? Nie. Moi rodzice nauczyli mnie, żeby to się w moim domu nie działo. Gdy mieszkaliśmy w Hawanie, mieliśmy najpiękniejszy serwis z Chodzieży. Jakieś 72 sztuki. Wytłukli wszystko przy jednej awanturze. Nawet nie pamiętam, o co poszło. Ta awantura była dla mnie naprawdę dobrą lekcją życia. Potem oczywiście się pogodzili, ale pamiętam, że to była energia, która trzaskała prosto w niebo i w palmy wokół nas. Powiem, że jeśli chodzi o moją rodzinę, to nauczyłam się bardzo ważnej rzeczy – że nigdy w życiu żadnym krzykiem, przemocą czy autorytatywną postawą nic nie zdziałam wobec moich dzieci. – Masz mój szacunek za takie podejście do swoich dzieci. Jeśli one nie chcą mówić, nie mam zamiaru ich przesłuchiwać. Wiem, że przyjdzie taki czas, kiedy one same przyjdą z tym, a jak widzę, że jest źle, to dzwonię i po prostu pytam, ale nie ma tego przymusu spowiedzi czy też opowiadania mi o każdym detalu ich życia. Jestem ich matką. Wszystko widzę, wszystko czuję. Słowa nie są mi do niczego potrzebne. – A Twoja mama tak samo postępowała? Nie, byłam wychowana w bardzo autorytatywnym domu. Gdzie mi kazano zrobić jedno lub drugie, uczyć się jednego lub drugiego, być najlepszą uczennicą, co mi się nie udawało. Nie byłam najlepszą z najlepszych. Udawało mi się to, co chciałam, żeby mi się udawało. Miałam ogromny kompleks, że temu nie mogę sprostać. Szczególnie źle wypadałam przy moim bracie, który akurat intelektualnie był bardzo mocny. A mnie fascynowały malarstwo, historia, biologia, sztuka. Już wtedy interesowałam się Picassem i podróżowałam palcem po mapie. Zawsze kochałam podróże, poznawanie nowych kultur, ludzi. Tak, byłam zupełnie inna niż reszta mojej rodziny, miałam inną wrażliwość, ciekawiły mnie inne rzeczy. Bardzo interesowały mnie też uczucia, bo byłam zawsze zakochana. [...] – Tyle miłości, którą otrzymujesz od ludzi, może trochę sprawić, że może się człowiekowi w głowie pomieszać? Mnie się nic nie miesza. Mam bardzo zdrowo myślące dzieci i wydaje mi się, że bardzo dużo mnie nauczyły w ostatnich 20 latach. To jest bardzo fajna nauka. W życiu nie przypuszczałam, że ich krytyka mnie postawi na moim miejscu. Czytaj też: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – Za co byłaś przez nie krytykowana? Za brak czasu dla nich, za pewien rodzaj egoizmu emocjonalnego. Że postawiłam miłość, pracę i dzieci na równi, a dzieci powinny być na pierwszym miejscu. Nie miałam doświadczenia, ale też wszystko robiłam z myślą o nich. Dziś nie cofnę czasu, ale mamy to przepracowane i idziemy dalej. Już nie odwracamy się od tego, co było. Od wielu lat mamy nasz wspaniały moment. Od kiedy zostałam babcią, widzę też Larę i Tadka w nowych rolach – rodziców. Niezwykle mnie to wzrusza. A na widok moich wnuków to już w ogóle się rozklejam. Jak pracuję np. przy „Kuchennych rewolucjach” i nie widzę ich przez dłuższy czas, proszę Larę i Tadka o jak najwięcej zdjęć, wideo, żeby tylko móc napawać się widokiem moich maluchów. Jestem z nich najbardziej dumna na świecie. Dziś udało nam się stworzyć rodzinę taką, o jakiej nawet nie marzyłam. Wspieramy się, rozmawiamy, dyskutujemy. Jestem dumna i szczęśliwa. To moja baza. Moje korzenie, na których rosnę. – À propos wnuków. Dajesz im tego cukierka, którego pozornie nie wolno jeść? Czasami daję. Gdy rodziców nie ma w pobliżu (śmiech). Powiem szczerze: Lara jest bardzo zorganizowanym rodzicem, Tadeusz też. Nigdy w życiu nie przypuszczałam, że moje dzieci będą tak poświęcone swoim dzieciom i będą prowadziły tak ogromną dyscyplinę, ale z ogromną miłością i poświęceniem dla ich wspaniałych rodzin. Oczywiście patrzę na to z zachwytem. – A Ty nie byłaś taką rygorystyczną mamą? Byłam. Wydaje mi się, że w momencie, kiedy Tadek się urodził i miałam taki spokój absolutny w domu, że miałam męża, który był odpowiedzialny za wszystko, za finanse, za mój dobrobyt, za moje dobre myśli, a jego myśli były dla mnie bardzo bliskie, jego postępowanie, filozofia, poglądy, jego sukces. Też był częścią mojej rodziny, był przyjacielem mojego ojca. To wszystko razem było bardzo spójne i Tadeusz jednak miał mamę na okrągło w domu. Gotowałam, robiłam obiady, śniadania. Malowałam. Dla mnie to było zbawienne. Wtedy żyłam w poczuciu bezpieczeństwa po raz pierwszy. To była największa przyjemność, jaką mogłam mieć. Nigdy w życiu nikt nie dostarczył mi takiej przyjemności jak mój syn, a potem Lara. To było coś nieprawdopodobnego. Taki prawdziwy dom, cudowne. Sprawdź też: Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko Za pomoc w realizacji serdecznie dziękujemy Restauracji Fuma w Krakowie. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY!
Cała Polska mówiła o jego relacji z Kaczorowską, gorzko rozlicza się z plotkami. Te słowa mówią wszystko
Wziął udział w programie z myślą o tańcu, a zderzył się z brutalnością mediów. Choć Filip Gurłacz nauczył się wiele o sobie i swoim zawodzie, to fala oszczerstw i ingerencji w życie prywatne przyniosła emocjonalny cios. Tak silny, że opisał go w wierszu.
Studiował inżynierię komunalną, rozwoził pizzę, ale to aktorstwo było jego przeznaczeniem. Widzów zachwyca grą w serialach i… tańcem. W „Tańcu z gwiazdami” walczył o Kryształową Kulę i ucieszył się, gdy jej nie zdobył. Po udziale w programie tanecznym Filip Gurłacz odkrył w sobie siłę, dyscyplinę i pasję do tańca. Jednak największym zaskoczeniem okazała się brutalna rzeczywistość. "Teoretycznie byłem przygotowany na to, jaka może być cena udziału w tym programie, ale dopiero w praktyce zrozumiałem, zobaczyłem i poczułem skalę oszczerstw medialnych", mówi Katarzynie Piątkowskiej. Fala spekulacji, prywatne wiadomości do niego i jego żony oraz medialne manipulacje sprawiły, że sięgnął po poezję, by dać upust emocjom. Ale najważniejsze – miłość przetrwała wszystko. "Nie ma innego leku na zło tego świata niż bycie z sobą i wzajemne wsparcie", dodaje. Co jeszcze zdradził? Filip Gurłacz o Tańcu z Gwiazdami. Czego dowiedział się o sobie samym? – Mówiłeś, że zdobyłeś swoje własne Kryształowe Kule. A nie marzyłeś o tej statuetce? Myślałem, że fajnie byłoby dojść do finału. I jestem bardzo zadowolony z tego, że zająłem drugie miejsce. – Dlaczego? Za zwycięstwo dostałbym statuetkę i pieniądze. Gdybym wygrał, całą kwotę przeznaczyłbym na budowę domu. Nie pomyślałbym o wydaniu wygranej na spędzenie czasu z bliskimi. Za drugie miejsce nagrodą był voucher na rodzinne wakacje. Wygrałem więc coś dużo cenniejszego niż pieniądze. Czas z rodziną. Drugie miejsce jest dla mnie w pełni satysfakcjonujące. – Nie ma w Tobie zazdrości? Staram się nikomu nie zazdrościć. – Gdy ktoś okazuje się lepszy od Ciebie, nie jest Ci przykro? W „Dezyderacie” jest napisane: „Nie porównuj się z innymi, zawsze znajdziesz lepszych i gorszych od siebie”. Przykro jest mi wtedy, kiedy wiem, że czegoś nie zrealizowałem tak, jak bym mógł. [...] – Jesteś perfekcjonistą? Nie wiem. Mam nadzieję, że nie. Postrzegam mój zawód jako służbę. Więc jeśli służę ludziom tak sobie, to jakie to może mieć owoce? Takie sobie. A ja chciałbym dawać ludziom dobre owoce. Nawet jeśli zajmuję się tylko rozrywką. Przecież taka rozrywka dla kogoś może być wentylem bezpieczeństwa w smutnej codzienności, dawać chwilę oddechu i radości. Za to m.in. lubię aktorstwo. – Jest jak terapia? Jest w moim zawodzie coś terapeutycznego. Ale w terapii chodzi o ciebie, a w aktorstwie o innych. Mogę się z czegoś czasem oczyścić, czasem coś przeżyć, ale ogólnie chodzi o to, żeby dać coś ludziom. Przy czym w roli terapeuty również bym się nie stawiał. Czytaj też: O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie – „Taniec z gwiazdami” ma dawać ludziom rozrywkę. A co dał Tobie? Dowiedziałem się, że jestem silny, pracowity, zdyscyplinowany i na jak wiele mnie stać. Nie wiedziałem tego o sobie. Dowiedziałem się też, że lubię taniec i mam do tego dryg. A przede wszystkim dużo dowiedziałem się o świecie, w którym pracuję. Dużo dowiedziałem się o pracy mediów i ich kondycji w Polsce. Teoretycznie byłem przygotowany na to, jaka może być cena udziału w tym programie, ale dopiero w praktyce zrozumiałem, zobaczyłem i poczułem skalę oszczerstw medialnych. Artykuły, które się pojawiały, były okropne i dawały ludziom przyzwolenie na komentarze. Więcej, na prywatne wiadomości do mnie, a nawet do mojej żony. Ta sytuacja tak mnie dotknęła, że napisałem o tym wiersz. – Przeczytasz? „Pożar w ludziach wzniecić i patrzeć jak płoną / Niepokój zaszczepić. A jak już ochłoną? / Podlać wątpliwością. Jak? Czymś wymyślonym / Niech zasięgi rosną Niech cel zamierzony, / czyli „klik” w artykuł będzie osiągnięty. / Ważne, żeby przykuł, żeby owładnięty tłum „klik” w naszą stronę. A co z ofiarami? / Gdy złamiemy żonę, co z jej rodzicami, / gdy złamiemy męża, co z nim dalej będzie? / Gdy wpuścimy węża albo wszystkie węże / wypuścimy na świat, jak ludzie to zniosą? / Zabijemy męstwo, z każdą jedną cnotą już się pożegnamy i zginie normalność / Co napisać mamy? Niech żyje moralność, / której już nie mamy”. – Poradziliście sobie z tą sytuacją? Nie potrafię poradzić sobie jedynie z tym, że ludzie uwierzyli, że świat wygląda tak, jak go przedstawiają „plotki”. Z gaszeniem pożaru w ludziach, których kocham, już się uporałem. Program się skończył. My się kochamy. Nie ma innego leku na zło tego świata niż bycie z sobą i wzajemne wsparcie. Sprawdź też: Zaczęło się od miłosnego gestu. Potem był hit lat 90. i legenda, która trwa do dziś Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Filip Gurłacz z żoną, Małgorzatą Patryn-Gurłacz:
O tych postach Gessler do dziś mówi cała Polska. Po latach ujawniła prawdę o tajemniczej Kasi. Ależ zaskoczenie
Magda Gessler w szczerej rozmowie z Wiktorem Krajewskim opowiada o internetowych sekretach. Czyżby ujawniła, kim jest tajemnicza Kasia z jej kultowych postów? Przy okazji zdradziła, co naprawdę myśli o współczesnym świecie online.
Nie umie najeść się do syta, a życiowy głód pcha ją do przodu. Do szaleństwa. Do rozkoszy. W nieznane. Restauratorka Magda Gessler w rozmowie z Wiktorem Krajewskim udowadnia, że tematy tabu nie istnieją. „Jestem niczym pasikonik”, śmieje się i skacze. Nie z kwiatka na kwiatek, ale z tematu ma temat. W najnowszym wywiadzie charyzmatyczna prowadząca Kuchennych rewolucji ujawnia zagadkę swoich kultowych już statusów. „Kasia, śpicie?”, „Lulacie?”, pamiętacie je? Magda Gessler o mediach społecznościowych. Ujawnia sekret. Kim jest wiralowa Kasia z jej kultowych postów? – Prowadzisz program „Magda gotuje Internet”. Zapraszasz do swojej kuchni znanych ludzi. Gotujecie, rozmawiacie: o życiu, o jedzeniu, o tym, jakich przykrości zaznają od anonimowych ludzi w wirtualnej rzeczywistości… Tak, moi rozmówcy to ludzie z pierwszych stron gazet, którzy często doświadczają hejtu tylko dlatego, że są popularni. Do nich przecież najłatwiej jest dotrzeć np. na social mediach. A tam grasują właśnie hejterzy bez twarzy, bez imion. Anonimowi. To, co spotyka moich gości, przekracza granice. U mnie w programie często pierwszy raz poruszają tematy, o których wcześniej nie mówili. Niektórzy na początku są mocno zamknięci, zablokowani. Wtedy moim zadaniem jest ich sprowokować do rozmowy. „Magda gotuje Internet” to program, w którym nie ma tabu. Mówimy o wszystkim. Wierzę, że to też moje narzędzie do walki z hejtem, któremu nie daję przyzwolenia na istnienie! Coś, co potrafi zniszczyć życie innym, a nawet je odebrać, jest złe i powinno być karane! Czytaj też: Kontrowersyjne słowa?! Joanna Sarapata o innych kobietach. Myśli swoje od lat – A Ty jaką masz relację z internetem? Sama prowadzę swoje social media. One są dla mnie bardzo przyjemne. Moje konto na Instagramie to mój ogród z pięknymi roślinami. Ludźmi, z którymi rozmawiam, łączę się, pomagamy sobie wzajemnie, działamy w pewien sposób energetycznie. A gdy pojawia się chwast, usuwam go. Tak traktuję hejterów. Bez sentymentów. – A jaki masz ulubiony profil na Instagramie? Kompletnie sybarycki. Brazylijski. Już nie można być bardziej przesadzonym. Ten profil nazywa się „L’epicerie”, czyli są to najpiękniejsze zestawienia jedzenia z kwiatami, pięknymi przedmiotami, muzyką i kolorem. Prowadzi go brazylijska rodzina, która jest wręcz barokowo-rokokowo przepyszna, i takich ilości jedzenia w takiej formie nigdy w życiu nie widziałam. – Poznałaś ich kiedyś osobiście? Jest to mój kolejny cel. Niebawem lecę do Brazylii, więc okazja do poznania się będzie. – Czy jak Twoi followersi napiszą bezpośrednią wiadomość do Ciebie, mogą liczyć, że im odpiszesz? Tak, czytam komentarze. Odpowiadam. Sama prowadzę swoje social media i dzięki temu czuję, że mam szczególny kontakt ze swoimi odbiorcami. – Magdo, a mogę Cię prosić, żebyśmy rozwiązali zagadkę kilku statusów z Twojego profilu na Facebooku, które pojawiły się kilka lat temu i stały się wiralowe. „Kasia, śpicie?”, „Lulacie?”. O co Ci chodziło? (śmiech) Nie umiem tego wytłumaczyć, ale chyba nawet nie chcę ani nie muszę. Taka jestem. Spontaniczna. Cieszę się, że ludzie odbierają to z uśmiechem i dystansem. Życie bywa szare, więc fajnie jest je czasem pokolorować. – One są kultowe! Może Ty chciałaś wysłać do kogoś wiadomość i omyłkowo zamieściłaś ją na facebookowym wallu? (śmiech) Może tak właśnie było. Pomogłeś mi rozwikłać tę zagadkę. Dziękuję. Kasia, śpicie? Do jakiej Kasi ja chciałam napisać? (śmiech). – Myślisz, że idziemy ku zagładzie, jeżeli chodzi o ludzi i internet? Że sami ukręcamy na siebie bat? Internet eliminuje z naszego życia prawdziwych ludzi, prawdziwe uczucia. Zastępujemy wszystko czymś sztucznym, nierzeczywistym, digitalowym. To jest pułapka, w którą coraz mocniej się wkręcamy. Wielu w totalnym odwecie usuwa social media i stara się żyć w rzeczywistości, a nie ma już takiej codzienności jak jeszcze 10 czy 15 lat temu, i to też jest dla nich szok, bo szukając ucieczki od świata online, wcale nie mogą jej znaleźć w realu. Nie ma złotego środka. Nie da się wylogować i być jednocześnie na bieżąco, na czasie. Za pomoc w realizacji serdecznie dziękujemy Restauracji Fuma w Krakowie. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od środy, 18 czerwca. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Sprawdź też: Ta ballada z lat 90. dała mu wszystko. Nikt nie wierzył, że zrobi karierę, a jednak! Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 12/2025 Filip Gurłacz o walce z własnymi demonami i sile rodziny. Olga Chajdas w swoich filmach i w życiu zawsze mówi własnym głosem. Wielki horoskop miłosny. Sprawdź, co cię czeka tego lata – nie tylko w miłości. Dziedzictwo sławy - pianista Marjan Kiepura w opowieści o sławnych rodzicach – Janie Kiepurze i Márcie Eggerth. Śladami kultowych seriali „Outlander” przenosi nas do magicznego świata Szkocji.
Malwina Wędzikowska o odwadze i nowych wyzwaniach: "Gdybym wtedy wykazała skruchę i podporządkowała się sytuacji, dzisiaj byłabym gdzie indziej"
Malwina Wędzikowska szczerze o życiowym przełomie, wypaleniu i terapii. Zobacz, jak została prowadzącą programu „The Traitors. Zdrajcy”. "Czułam, że jestem gotowa, by zaryzykować i puścić wolno ten kawałek mojego życia, bez planu B.", mówi.
Malwina Wędzikowska – projektantka, stylistka i prowadząca reality show „The Traitors. Zdrajcy” – otwiera się w szczerej rozmowie o najważniejszych zmianach w swoim życiu. Mówi o wypaleniu zawodowym, odwadze, która popchnęła ją do życiowego zwrotu, oraz o terapii, która pomogła jej odzyskać sens i tożsamość. Wywiad pełen emocji, refleksji i inspiracji – tylko w nowym numerze magazynu VIVA!. Malwina Wędzikowska o życiowych zmianach. Jak została prowadzącą „The Traitors. Zdrajcy”? – Gdybyś musiała zdefiniować siebie, jakby brzmiała odpowiedź na pytanie: Kim jesteś? Bo ja nie umiem na nie odpowiedzieć, mimo że znam Cię od lat. W résumé zawodów masz wiele i trudno jest jednoznacznie stwierdzić, jaką metkę Ci przypiąć. Zasadniczo w ogóle jestem przeciwna przypinaniu mi metek. Ale skoro pytasz, to odpowiadam: Definitywnie jestem projektantką. – Ale jesteś też stylistką. Myślę jako projektantka, czyli od podstaw. Mam głębsze zrozumienie procesu powstawania ubrań, bo mam wiedzę na temat tego, jak dana rzecz została zaprojektowana i wykonana. Stylizacja, czyli kopiowanie rzeczywistości, jest fajne, ale wymyślenie prawdy jest o wiele bardziej fascynujące. Skończyłam Akademię Sztuk Pięknych w Łodzi. Był to czas szalenie kreatywny, który pokazał mi, jak szerokie jest spektrum interpretacji, jak jedną rzecz inaczej widzą różne osoby, ale też jak indywidualną kwestią jest ludzka wrażliwość. Pięć lat studiów było czasem zdobywania warsztatu z dziedziny rysunku, malarstwa, kompozycji, projektowania, grafiki, fotografii i wideo, ale też umiejętności przekazania emocji i opowiedzenia historii w swoich pracach. Stylista i projektant ma podobne zadanie – opowiedzieć historię za pomocą ubrań. I tutaj dochodzimy do sedna! Nawet najlepszym kostiumem nie uszyjesz historii, ale historia może opowiedzieć się sama. – Z kim znanym pracowałaś? Oj, długa lista (śmiech). Ale nie każ mi znów wymieniać, bo wyjdzie, że się promuję na czyimś nazwisku. – Kto Twoim zdaniem zawsze dobrze wygląda? Monika Olejnik, Kasia Sokołowska, Dawid Woliński, a ze sceny międzynarodowej Tilda Swinton i Cate Blanchett, ale najbardziej inspiruje mnie ulica. To w miejskim zgiełku widać tożsamości wyróżniające się z tłumu. Ci, którzy podążają świadomie swoją ścieżką, od dawna i konsekwentnie budują swój wizerunek, mają moje największe uznanie. TYLKO W VIVIE!: Kiedyś singielka, dziś zakochana po uszy. Malwina Wędzikowska zdradza, kim jest jej ukochany: "Moi rodzice już czekają na wnuczka" – Skąd więc nagle w życiu projektantki projekt taki jak program „The Traitors. Zdrajcy”? Dwa lata temu rozpoczęłam swoją przygodę życia wraz z przyjęciem propozycji prowadzenia programu „The Traitors”, która wydarzyła się z przypadku i w konsekwencji szczerości i nieprzystosowania. W 2022 roku w trakcie moich wakacji dostałam propozycję zaprojektowania kostiumów w kolejnej edycji „Tańca z Gwiazdami”. Decyzję o niepodjęciu współpracy podjęłam, stojąc nad brzegiem oceanu, patrząc na horyzont. Poczułam wkurzenie, że tak późno jestem informowana o produkcji, która pochłonie kolejne pół roku mojego życia. Gdybym wtedy wykazała skruchę i podporządkowała się sytuacji, dzisiaj byłabym gdzie indziej. To był skok na głęboką wodę, bo ja nie miałam wtedy dalekosiężnych planów zawodowych i wiedziałam, że to będzie ogromne wyzwanie dla głowy, żeby nie spanikować. Potrzebowałam zdystansowania się do swojej pracy, czułam się wypalona zawodowo, pomimo iż miałam za sobą swój najlepszy sezon w historii programu. Czułam, że jestem gotowa, by zaryzykować i puścić wolno ten kawałek mojego życia, bez planu B. Odwagi nie brakowało mi nigdy, decyzję podjęłam ze spokojem, pomimo iż nie stała za tym żadna obietnica. – Otwarcie mówisz o terapii. Poszłaś do specjalistów, bo…? Straciłam cel w życiu. Paradoksalnie wcześniej wspomniałam, że można zrezygnować z celu i być wolnym i szczęśliwym, ale wtedy to była sytuacja, w której czułam, że tracę tożsamość. Nieświadomie doprowadziłam do sytuacji, w której uwikłałam się tak w życiu, że moje potrzeby były niewidoczne. Zabiegana w pracy, nieobecna dla siebie, zaangażowana w problemy partnera, które były przytłaczające i w których czułam bezsilność, bo nie miałam sprawczości, żeby je rozwiązać, pewnego dnia stanęłam i nie byłam w stanie zrobić kroku w żadną stronę. Nastał dzień, w którym poczułam, że nie jestem w stanie wstać z łóżka, bo nic nie daje mi motywacji do tego. Zobaczyłam siebie jako bezwładne ciało, które poddaje się jedynie fizjologicznym czynnościom. Życie, które nie ma smaku, nie ma barw, nie jest życiem. Ja nie żyłam, ja egzystowałam. Ta myśl bardzo mnie wystraszyła. Pamiętałam, że mój kolega wrzucił kilka dni wcześniej post na Facebooka dotyczący Laboratorium Psychoedukacji. Umówiłam się na konsultację i to był punkt zwrotny. Cały wywiad do przeczytania w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 5 czerwca. TYLKO W VIVIE!: Z miłością przez życie. Justyna Szyc-Nagłowska i Borys Szyc o pokonywaniu kryzysów i budowaniu trwałego małżeństwa