„Nie boję się śmierci”. 10 lat bez Marii Czubaszek. Jej kultowy wywiad dla VIVY! nadal zachwyca szczerością
Mija 10 lat od śmierci Marii Czubaszek — jednej z najbardziej bezkompromisowych i wyrazistych osobowości polskich mediów. Satyryczka, pisarka i felietonistka do końca pozostała wierna sobie: błyskotliwa, ironiczna, wolna od konwenansów i niepoprawnie szczera. W rozmowie z VIVĄ! z 2013 roku opowiadała o miłości do Wojciecha Karolaka, swojej niechęci do świętości i tabu, strachu przed starością oraz o tym, dlaczego bardziej od ludzi kochała psy.
Maria Czubaszek nigdy nie próbowała nikomu się przypodobać — i właśnie dlatego miliony Polaków ją pokochały. Potrafiła jednym zdaniem rozbawić do łez, a chwilę później wywołać ogólnonarodową dyskusję. Nie bała się mówić o aborcji, śmierci, starzeniu czy swoim sceptycznym podejściu do macierzyństwa. Dziś, w 10. rocznicę jej śmierci, przypominamy wyjątkowy wywiad, którego udzieliła VIVIE! w 2013 roku. W szczerej rozmowie z charakterystycznym dla siebie dystansem opowiadała o operacjach plastycznych, papierosach, wielkiej miłości do Wojciecha Karolaka i o tym, że „śmierć to już po balu”. Wywiad z Marią Czubaszek dla magazynu VIVA! 2013 Maria Czubaszek, słynna satyryczka, pisarka i felietonistka zmarła 12 maja 2016 roku w wieku 76 lat. „Nie bała się śmierci, wręcz przeciwnie, twierdziła, że już się nażyła. Martwiła się tylko o swojego męża jazzmana Wojtka Karolaka, że będzie bardzo przeżywał jej odejście. Nie wiedziała jak da sobie bez niej radę”, tak Krystyna Pytlakowska wspominała Marię Czubaszek. Polecamy też: "Nie bała się śmierci. Martwiła się tylko o męża". Krystyna Pytlakowska wspomina Marię Czubaszek W 2013 roku Maria Czubaszek udzieliła jej wywiadu dla magazynu VIVA!. Słynna satyryczka zapozowała wówczas do wyjątkowej sesji autorstwa Zuzy Krajewskiej i Bartka Wieczorka, w swoim stylu - z przymrużeniem oka. Luksusowe stylizacje, błyszcząca biżuteria i papierosy, które lubiła bardziej niż seks. Przypominamy tę niezwykłą rozmowę. Jesteś zadowolona ze swojej urody po chirurgicznych poprawkach? Maria Czubaszek: Wszyscy mnie o to pytają, a ja szczerze odpowiadam, że właściwie nie mam do tego żadnego stosunku. Przedtem też nie widziałam swoich zmarszczek, bo przysięgam, nie wpatruję się w lustro. Gdy się wygląda tak, jak ja, błędem jest pytać, czy się sobie podobam, czy nie. Nie przesadzaj z tą samokrytyką. Mam Twoje zdjęcie ze ślubu z Karolakiem, wyglądałaś całkiem dobrze. Maria Czubaszek: Ale nawet jako młoda osoba nie podobałam się sobie, a zwłaszcza nie lubiłam swojej twarzy w lustrze. Najlepszy dowód – nie potrafię się malować i nigdy tego nie umiałam. Polecamy też: 40 lat razem bez dzieci, całą troskę przelewali na siebie. Maria Czubaszek i Wojciech Karolak byli otuleni aurą namiętności Dlaczego więc poddałaś się operacji plastycznej? Maria Czubaszek: Musiałam, ponieważ w wywiadach często zadawano mi pytanie: „Co bym zrobiła, gdybym była bogata?”. Otóż najpierw bym zbudowała wypasione schronisko dla zwierząt, a gdyby zostały mi jeszcze pieniądze, fundnęłabym Karolakowi operację, bo on ma obsesję podgardla. A gdyby jeszcze trochę zostało, zrobiłabym sobie dwa zastrzyki na te straszne bruzdy przy nosie. One mnie denerwują. No i pewnego dnia dzwoni pani z TVN Style, mówiąc, że czytała te wywiady i wie, że chciałabym zafundować mężowi i mnie taką operację. Jest więc okazja, bo robią program o chirurgii plastycznej i zależy im na tym, żeby wzięły w nim udział osoby chociaż troszkę znane. Można by więc męża zaprosić do tego programu. Karolak ucieszył się jak dziecko. Oddzwoniłam więc do niej i mówię, że tak – on operację, a ja tylko te zastrzyki. I że mnie nie przeszkadza obecność przy tym kamery, bo nie mam nic do ukrycia. Bardzo mnie śmieszy, gdy różne świetnie wyglądające panie opowiadają, że to zasługa albo genów, albo seksu. A ja przecież nie powiem, że się w tym wieku rzucam w seks, a nawet gdy się jeszcze rzucałam, to mi twarzy nie wygładzał. – Mój znajomy psycholog uważa, że seks należy uprawiać do śmierci, bo utrzymuje nas w dobrej kondycji. Maria Czubaszek: Zgoda, jak się komuś chce. Ale mnie chce się już tylko palić, i Karolakowi również. Ja nie lubię pracy fizycznej, pocenia się i tak dalej. Nigdy nie byłam pazerna na seks, nawet w młodości. Wolałam z kimś pogadać, a jeśli seks, to na tej zasadzie, że gdy facetowi na tym zależało, to myślałam: No dobra, co mi szkodzi. Ja lubiłam spotkać się w Spatif-ie na wódeczce. Seks był w pakiecie jako dodatek. Kocham Woody Allena, bo napisał: „Żeby człowiek w czasie aktu kopulacji tak śmiesznie nie wyglądał…”. Mnie się wydaje, że wtedy ludzie śmiesznie się zachowują. Zobacz: Maria Czubaszek nigdy nie pogodziła się z siostrą. Zdradziła, co było przyczyną ich konfliktu – Kiedyś jednak tak nie myślałaś, bo dziewicą przecież nie jesteś? Dziewictwo straciłam z ciekawości. Byłam wtedy dosyć młoda i chyba nawet to ja go sprowokowałam. Pamiętam, że miał na imię Paweł i był ode mnie starszy. – Trzydzieści lat starszy? No nie, ale ja mogłam mieć wtedy 14 czy 15 lat, a on ze 20. I jakoś specjalnie się tym seksem nie zachwyciłam. W każdym razie nie odczułam takiej euforii, jak wtedy, gdy mając 16 lat pierwszy raz zapaliłam papierosa. Od razu wiedziałam, że to jest to, i dla tego warto żyć. Było wspaniale. – Ale przecież seks jest podstawą, od niego się zaczyna związek z facetem. Karolak przyznał się niedawno, że na początku zachwycił go Twój biust. I nogi. Ale dla małżeństwa najważniejsze, żeby się lubić, a nie podobać się sobie. Najlepszy dowód, że rozwodzą się nawet tak piękne kobiety, jak Angelina Jolie. Uroda się nudzi i wtedy się chce czegoś nowego. Dlatego ja wolę z facetem pogadać, chociaż muszę przyznać, że jak facet jest brzydszy od musztardy, to też mnie w rozmowie od niego odrzuca. Zawsze powtarzam, że mężczyzna nie musi być brzydki. Wolę się lubić z facetem raczej przystojnym niż z jakimś paskudą. Ale to nie znaczy, że od razu po głowie mi chodzi: A może by z nim wskoczyć do łóżka? – Wyjaśniłyśmy więc sobie, że operację plastyczną zrobiłaś nie dla seksu, tylko dla Karolaka. No tak, ale w ostatniej chwili się okazało, że Karolak nie może sobie tego podgardla zoperować, bo ma za dużą krzepliwość krwi. A ja miałam już podpisaną umowę. Chodziły zajawki, że będziemy w tym programie. Panie producentki więc wymogły na mnie, że skoro nie będzie męża, to ja muszę poddać się czemuś więcej niż zastrzykom. Protestowałam, że nie, że nie chcę, ale pan doktor Szczyt zaczął się we mnie wpatrywać i mówi: „Powieki się pani marszczą”. Ja na to, że cała się już pomarszczyłam. A on: „Jak pani boi się mieć większą operację, to chociaż te powieki zróbmy”. Poprosiłam go tylko, żeby mu się nożyk nie obsunął. Obiecał, że nie: „Wie pani, ile ja takich zabiegów robię?”. No to przestałam się bać. I rzeczywiście – na drugi dzień po zabiegu byłam już w „Szkle kontaktowym”, tylko w okularach przeciwsłonecznych. Ale przecież nawet Miś Uszatek wkłada ciemne okulary, a jak je potem zdejmuje, świat wydaje mu się piękniejszy. W programie mówiliśmy o różnych sprawach, lecz SMS-y i telefony dotyczyły tylko moich ciemnych okularów. Ktoś nawet spytał, czy może ja stan wojenny będę ogłaszać. A następnego dnia dziennikarze z brukowców telefonowali do mnie: „Co się stało z pani oczami?”. No to opowiedziałam o tej umowie z TVN Style i powiekach. „A jak się pani czuje?”. A ja, że trochę ściąga i nie wiem, czy teraz lepiej wyglądam. – I tak Twoje powieki stały się sprawą narodową. No właśnie, wczoraj jestem w sklepie, jedna pani z kolejki ciągnie mnie za rękę: „Pani Mario, proszę podejść do okna”. Zdziwiona pytam, o co chodzi, a ona: „Chciałam zobaczyć, jak te pani oczy wyglądają”. Albo lecę samolotem do Gdańska – latam głównie samolotami, bo krótko, a w pociągu zapalić nie można. Czytam jakieś pismo kolorowe i widzę wielki tytuł: „Czubaszek pocięła się dla męża”. Nie dla męża, tylko za męża – powinni napisać. Wracam do domu, dzwoni do mnie młoda osoba z firmy kosmetycznej, że oni też różne zabiegi robią i proponują mi masaż na szyję. I jeszcze mi za to zapłacą. Odmówiłam, bo ja chodzę w golfach, właśnie żeby starczej szyi nie pokazywać. – Mimo wszystko wygląd ma dla Ciebie znaczenie? Oczywiście, że ma, chociaż nie mam na tym punkcie kompleksu. Śmieszy mnie, kiedy do „Szkła…” ktoś pisze: „Pani Mario, bardzo panią lubię, ale w tym wieku to już kolanka nie uchodzi pokazywać. Trzeba nosić dłuższe spódniczki”. A co ja zrobię, że spódnica mi podjeżdża? To Grzegorz Markowski się denerwuje, bo on jest bardzo dobrze wychowany. A ja dziwię się, że mnie tak zapraszają do tych telewizji, kiedy wokoło są takie młode, świetnie zrobione, ładne dziewczyny. Chociaż ja piękna nigdy nie byłam. Gdybym miała teraz dwadzieścia parę lat i pieniądze, tobym się może zdecydowała poprawić urodę. A teraz to przysięgam, zrobiłam to tylko ze względu na Karolaka. – Był chociaż zachwycony? W ogóle nie zwrócił żadnej uwagi, tylko mi bardzo współczuł, gdy rzucałam mięsem, jadąc na tę operację. I wyrzucałam mu, że on nie mógł i ja teraz przez niego muszę. A najbardziej się denerwowałam, czy będę mogła zaraz po tym zabiegu zapalić i gdzie. Ale zapaliłam u pielęgniarek. A narkozy to się wcale nie bałam. Już miewałam ją, przy aborcji chociażby. – Co chciałaś osiągnąć, przyznając się do aborcji? Kobiety zwykle trzymają to w wielkiej tajemnicy. To było tak. Zadzwonił do mnie jakiś facet z TVN, chciał przeprowadzić ze mną rozmowę. Umówiliśmy się w kawiarni, wysiadam z taksówki, a tam kręci się mnóstwo dzieci. Przychodzi dziennikarz, mówię mu: „Ale pan trafił, bo ja dzieci nie lubię, a tu jakiś kinderbal”. Zrobił oczy, bo w Polsce przyznać się, że się nie lubi dzieci, to zgroza. Ale włączył kamerę i zaczynamy rozmowę. Tylko że on pyta: „Pani naprawdę dzieci nie lubi?”. A ja, że nie robię im krzywdy, ale mnie nie wzruszają, mimo że sama byłam dzieckiem, Stalin był dzieckiem, Kadafi był dzieckiem. Nigdy nie kolegowałam się z dziećmi, a w piaskownicy chłopcu w moim wieku nadziałam wiaderko na głowę, aż musieli wzywać ślusarza, żeby się nie udusił. I on pyta: „To pani nie chciała mieć dzieci?”. A ja, że nie chciałam i nie mam. „A jakby się przytrafiło?”. Jak to przytrafiło? Tobym usunęła. On na to, że się tylko tak mówi. „Ależ, proszę pana, ja to zrobiłam, w tamtych czasach nie robiono szumu z tego powodu”. Ten dziennikarz potem do mnie nie zadzwonił, pomyślałam, że wywiad poszedł do kosza. Ale po roku jestem w niedzielę w „Szkle…”, a w poniedziałek rano idę do apteki. Pani aptekarka się do mnie nachyla: „Pani Mario, gratuluję, tak samo uważam”. Wróciłam do domu i mówię do Wojtka: „Nasza aptekarka mi czegoś gratuluje, a ja nie mam pojęcia, czego”. A potem na ulicy podchodzi do mnie kilka pań: „Pani Mario, jesteśmy z panią”. Znowu nie miałam pojęcia, o co chodzi. I dopiero po trzech dniach jechałam taksówką ze znajomym kierowcą. I on mnie uświadomił, że chodzi o program niedzielny. O „Szkło kontaktowe”? Nie, nie, o „Uwagę”. Ale ja przecież byłam tylko w „Szkle kontaktowym”. Okazało się, że tamten dziennikarz po roku, bez mojej wiedzy, puścił to, co powiedziałam o aborcji. Ale nawet jakby to mi wcześniej pokazał, to i tak bym się z tego nie wycofała. Zobacz również: Trzy razy stawała na ślubnym kobiercu, odbiła partnera Marii Czubaszek. Barbara Wrzesińska przez lata szukała swojego szczęścia w miłości – Niechcący więc podzieliłaś Polskę na pół. Jedni gratulowali Ci odwagi, inni chcieli Cię zamordować. Zupełny koszmar. Kiedy w zeszłym roku miałam w Nowym Sączu spotkanie z czytelnikami, ksiądz kazał zdzierać plakaty, a w Internecie pisali: „Nie chcemy Czubaszek!”. Gdy wchodziłam do sali, pierwszy raz w życiu poczułam się jak gwiazda. Przed wejściem stała pikieta, dyrektorka biblioteki zadzwoniła do burmistrza, żeby przysłał straż miejską. Pod jej ochroną mogłam przejść przez drzwi. Sala była pełna ludzi, którzy mnie przepraszali za tę pikietę, a niektórzy uważali, że to sprytna akcja promocyjna, bo akurat ukazała się książka „Każdy szczyt ma swój Czubaszek”. A jeszcze całkiem niedawno jakaś elegancka starsza pani łapie mnie za rękę, przez trzy dni miałam siniaki. „Ja nie umiem patrzeć na panią w telewizji”. Ja na to, że ja też, więc zmieniam na inny program. Ona: „Niech mi tu pani nie opowiada, więcej szacunku dla matki Polki”. Zawsze powtarzam, że chcę, aby się jak najwięcej dzieci rodziło, ale tylko tych chcianych i kochanych. A nie takich, którymi tatuś o ścianę rzuca czy matka zamyka je martwe w wersalce. Tego znieść nie mogę. – No widzisz, masz miękkie serce. Ale tylko w stosunku do zwierząt. Najchętniej to bym wszystkie psy adoptowała. Natomiast nie wyobrażam sobie, że miałabym adoptować dziecko. Karolak jest tego samego zdania. On wprost powtarza, że jest za dużym egoistą, żeby być ojcem. – O tym najczęściej rozmawiacie z Karolakiem? Gadamy głównie o polityce, ona interesuje mnie najbardziej. Natomiast zupełnie nie obchodzi mnie życie gwiazd. Bardziej interesuje, czy Gowin wyleci z Platformy albo gdzie pójdzie Ryszard Kalisz. Poza tym rozmawiamy z Wojtkiem często tak ogólnie, o życiu. On jest wielkim pesymistą. A ja pesymistką pogodną. Chociaż za Woody Allenem twierdzę, że świat zmierza ku katastrofie. Ta agresja i ten pieniądz są winne, choć sama mówię, że pieniądze są najważniejsze. – À propos pieniędzy, jak książka się sprzedała? Świetnie, były cztery dodruki. Teraz piszemy z Andrusem drugą. Wojtek też w niej będzie. – Jesteś więc wreszcie bogata? Bogata to za dużo powiedziane, ale dałam Wojtkowi 80 tysięcy na samochód. Nie mógł uwierzyć, kiedy zobaczył je na wyciągu z banku. W tej chwili zostało mi na koncie 12 tysięcy złotych. Ale ja dla siebie wiele nie potrzebuję. Na parówki, które głównie jadam, to i tak mi wystarcza. Kupuję je nie z nędzy, bo są tanie, tylko dlatego, że je lubię. – Zrobiłaś może zapas papierosów? Papierosy zawsze mam, chociaż były momenty, że pożyczałam na nie od Andrusa – zawsze pożyczam od Andrusa. A kiedyś, jak nie było Karolaka w domu i Andrusa pod ręką, to nawet zaczęłam szukać po kieszeniach Wojtka i znalazłam w jednej 20, a drugiej 10 złotych. Na papierosy starczyło. – Dobrze, że nie znalazłaś kartki z telefonem do jakiejś Marioli. Wojtek nie jest dziwkarzem, chociaż niektórzy go o to posądzali. Mówili, że chyba jest gejem, bo był przystojny i jeździły za nim dziewczyny, a on z tego nie korzystał. Jest monogamistą. Pierwszej żony nigdy nie zdradził, to ona zaczęła go zdradzać. Ale gdyby był babiarzem i gdybym się dowiedziała o zdradzie, to nie przywiązywałabym do tego wagi. Gdyby się jednak zakochał, na pewno bym zakończyła naszą znajomość. A tak na marginesie, nigdy by mi nie przyszło do głowy, żeby szukać telefonów po kieszeniach czy SMS-ów w komórce. Czasem Wojtek pokazuje mi jakiś od wielbicielek i ja jestem bardzo z tego dumna, że jeszcze się podoba. Na spotkaniach zawsze mówię o nim per Karolak i dodaję: „Tylko proszę nie mylić z tym pięknym Tomaszem”. – A Karolak dumny, że telewidzowie chcą umawiać się z Tobą na randki? Bardzo to lubi. Opowiada: „Mam koncert, a zagadują do mnie tylko twoi adoratorzy”. On wie, że nigdy bym go nie zdradziła. – Naprawdę? Nawet kiedy uprawiałam seks – na początku też go z Karolakiem uprawialiśmy – to nie była dla nas najważniejsza sprawa. Jego koledzy opowiadali, że jeszcze jak był z pierwszą żoną, w hotelu w łóżku czekała na niego śliczna dziewczyna. Bardzo grzecznie ją po prostu wyprosił. Zawsze wolał z kolegami wypić wódkę. Ja, niestety, nie znalazłam w łóżku rozebranego obcego faceta, ale też pewnie grzecznie bym się go pozbyła. – Bo Wasz związek jest taki uczciwy i aż do śmierci? Teraz to już na pewno do śmierci. I jeśli się kłócimy, to właśnie o tę śmierć. Wojtek nie może słuchać, że ktoś umiera albo że my umrzemy. A gdy słyszy, że ktoś popełnił samobójstwo, od razu patrzy na mnie i mówi: „A tobie to imponuje”. Bo nie może mi wybaczyć, że ja się śmierci nie boję. A ostatnio Artur Andrus spytał mnie, czy byłabym w stanie zabić człowieka. Mnie się wydaje, że byłabym. Wojtek powiedział za to, że nigdy. Natomiast ja z zimną krwią zabiłabym tych facetów, co wzięli ze schroniska suczkę i potem jej głowę urwali. Są ludzie, którzy nie zasługują na życie i tyle. – Wierzysz w życie pozagrobowe? Nie, uważam, że śmierć to już po balu. Bardzo bym chciała jednak, żeby istniało, bo spotkałabym tam wszystkie moje pieski. Popatrz, nie pamiętam imion facetów, a przewinęło się ich u mnie sporo, za to imiona psów pamiętam doskonale. I to we właściwej kolejności. Powtarzam za Oscarem Wilde’em, że „im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”. Uważam, że ludzie są źli z natury, choć oczywiście zdarzają się wyjątki. – A Ty jesteś dobra? Wszyscy mi to wmawiają, ja jednak dobra nie jestem. To moja wada, że jestem mało emocjonalna i nie wzruszam się tak, jak inni. Powiem szczerze, że kiedy umarli moi rodzice, nie płakałam. Było to dla mnie okropne, ale powiedziałam sobie, że tak musiało być i koniec. Zresztą z mamą zawsze się kłóciłyśmy. – Nie jesteś też sentymentalna. Zdecydowanie nie. Nie trzymam listów przewiązanych wstążeczkami ani innych pamiątek. Podchodzę do wszystkiego pragmatycznie. Mama zapisała mi mieszkanie przy Rozbrat, a ja postanowiłam przepisać je na Karolaka, żeby w razie mojego odejścia nie miał problemów ze spadkiem. Wojtek wpadł w szał. Dla mnie oczywiste jest, że sprawy trzeba załatwiać za życia. To tak naturalne, jak narodziny czy śmierć. – Czy jest więc coś, czego się boisz? Myszy. Reaguję na nie histerią, choć wiem, że to idiotyczne. Boję się też kalectwa i zniedołężnienia. A także zakazu palenia nawet we własnych domach. Wtedy dla mnie życie straciłoby sens. I straciłabym nawet poczucie humoru. – Na te myszy reagujesz jak baba. Ale jestem nietypowa. Na ogół kobiety, gdy mężowie pytają, ile to kosztowało, mówią, że było tańsze, niż było. Natomiast ja Karolakowi podaję wyższą cenę. Bo jak powiem, że kosztowało 300 złotych, kazałby oddać to badziewie. A jak powiem, że 800, to jest zadowolony. Kiedy poznałam Karolaka, miałam parę dżinsów i kilka bluzek, dopiero przy nim zaczęłam sobie kupować, bo on się stroił. Ostatnio jednak przymierzyłam okulary przeciwsłoneczne w małym sklepiku przy Silver Screen – normalnie kupuję je ze stojaków na ulicy. Mówię: „No to wezmę”, bo świeciło mocne słońce. „Ile płacę?”. A sprzedawca: „Siedemset złotych”. Zatkało mnie, ale wstydziłam się zrezygnować. Dopiero potem Ola Kwaśniewska powiedziała mi, że to okulary znanej marki Rainbow. Karolak był szczęśliwy.
Beata Ścibakówna i Jan Englert o swojej miłości po 30 latach. „Motyle przerodziły się w przyjaźń”
Dziś Jan Englert obchodzi urodziny — aktor, reżyser, pedagog, od lat jedna z najważniejszych postaci polskiego teatru. Z tej okazji wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wspólnie z Beatą Ścibakówną udzielili VIVIE! w 2022 roku. Opowiedzieli wtedy o miłości, która dojrzewa razem z ludźmi, o partnerstwie budowanym przez trzy dekady, o córce, pracy, przemijaniu i codzienności, w której — mimo upływu czasu — wciąż trzymają się za ręce.
W numerze VIVA! 6/2022 Beata Ścibakówna i Jan Englert świętowali podwójny jubileusz: 25-lecie magazynu i swoją 26. rocznicę ślubu. Dziś, w urodziny Jana Englerta, przypominamy tę pełną czułości, inteligencji i humoru rozmowę z Beatą Nowicką. Aktorska para opowiadała w niej o tym, jak przez lata zmieniał się ich związek, dlaczego „motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń” i co dziś jest dla nich najważniejsze. On — dawniej profesor i mistrz, dziś z autoironią mówi: „Byłem profesorem, robię za asystenta”. Ona przyznaje, że po 30 latach patrzy na męża już inaczej: spokojniej, dojrzalej, ale nie mniej czule. To rozmowa o miłości, która nie zatrzymała czasu, tylko nauczyła się z nim iść. Beata Ścibakówna i Jan Englert: wywiad dla magazynu VIVA! 6/2022 Gdy w lutym 1997 roku wystąpili na pierwszej okładce VIVY! i udzielili wspólnego wywiadu, byli rok po ślubie. Po raz drugi pojawili się na okładce, celebrując nasze 10-lecie. Na świecie była już ich córka Helenka. Dziś świętujemy razem! My 25 lat istnienia, nasi bohaterowie 26. rocznicę ślubu. Jak się zmieniał ich związek, a jak oni sami? I co znaczą słowa Jana Englerta: „Byłem profesorem, robię za asystenta” i Beaty Ścibakówny: „Teraz patrzę inaczej”? „Fatalista” i „optymistka” w pełnej refleksji, ale też momentami zabawnej rozmowie z Beatą Nowicką. Co jest trudniejsze: granie czy życie? Beata: Życie, zdecydowanie. Do roli można się przygotować, wypróbować różne warianty, pomylić się i poprawić, żeby potem na scenie czy na planie być najlepszym. W życiu człowiek musi poskładać w całość klocki, które są nowe, nieznane. Nigdy nie wie, czy one do siebie pasują. Improwizuje i na bieżąco weryfikuje, co robić dalej. Jan: Nikt z nas nie jest zbudowany z jednego kawałka. Każdy życiorys to pudełko rozrzuconych różnych puzzli, które składa się w jakąś całość albo nie. Ci, którym się składa, są szczęśliwi, pozostali – nie. Ja bym powiedział, że w miarę upływu lat i czasu życie robi się coraz trudniejsze, a granie coraz łatwiejsze, ale towarzyszy mu coraz większy strach. To jest ta sprzeczność. Im większe ma się umiejętności, im więcej człowiek wie o tym zawodzie, tym bardziej się boi. Jak ten ruski żołnierz, który powiedział dyrektorowi cyrku, że skoczy spod kopuły na główkę bez zabezpieczenia. Dyrektor na to: „To niech pan pokaże”. Żołnierz skoczył, leży plackiem, a dyrektor woła: „Panie, ja takiego numeru w życiu nie widziałem! Ile pan chce pieniędzy?”. „Nie chcę żadnych pieniędzy”. „Ale dlaczego?”. „Nie wiedziałem, że tak boli”. W młodości jest coś takiego, że skaczemy bez zabezpieczenia na główkę, nie sprawdzając, czy w basenie jest woda. Potem zbieramy doświadczenia. – Stanisław Radwan słynący z poczucia humoru powiedział mi kiedyś: „Nie wierzę ludziom, którzy od rana do wieczora stoją na straży intelektualnego koturnu i nie potrafią zabawić się w życie”. Jan: To bardzo piękny szlagwort, ale czy życie to zabawa? Życie to jest bezustanna walka! Oczywiście trzeba je też kochać. Ani Beata, ani ja nie jesteśmy… Beata: …destrukcyjni. Dla nas zawsze szklanka jest do połowy pełna. Wręcz uciekamy od ludzi, którzy narzekają. Jestem optymistką. Jan: Ja byłem zawsze entuzjastą, teraz zacząłem być sceptykiem. Beata: Sarkastycznym… Jan: Jestem dziadersem, stłamsił mnie internet. Śmietnik, w którym nie ma segregacji śmieci. We własnym koszu oddzielam plastik, papier, szkło, bio… W internecie wszystko jest wymieszane, oślizgłe. Nawet jak chcę wyjąć coś wartościowego, to i tak jest upaćkane. Zdaję sobie sprawę, że nie ma od tego ucieczki. Druk, wynalazek Gutenberga, też był rewolucją dla świata, ale zanim się z nim oswoiliśmy i stał się dobrem publicznym, minęły dwa wieki. Internet nadał światu tempo, które jest dla ludzi zabójcze. Czasami mam uczucie, że to nie ja, tylko ktoś gra mną w grze komputerowej. Beata: Ja czytam przez internet „Wyborczą”, uczę się angielskiego, w dowolnej chwili mogę sprawdzić każdą informację. Patrzę na internet mniej krytycznie, doceniam jego możliwości. – Podobnie jak ja. Może to różnica pokoleniowa? Od 20 lat jest Pan kapitanem okrętu o nazwie Teatr Narodowy, Pani rządzi w domu. Beata: Dom zawsze był na moich barkach. Tutaj większość rzeczy zależy ode mnie: remont, przeprowadzka, wymiana opon w samochodzie, ubezpieczenia, wszelkie pisma urzędowe, wizyty u lekarza, wakacje… ja to ogarniam. Mąż mówi o mnie, że jestem ministrem gospodarki, planowania, finansów, turystyki… Do męża dożywotnio należy ministerstwo kultury. Tam on rządzi. – Od początku oddał Pan żonie władzę? Jan: Na początku niczego się nie oddaje. To się odbywało stopniowo. Trochę dawałem, a trochę sama brała. Zawsze tak jest. Dobre małżeństwo opiera się na równowadze między braniem a dawaniem. Beata: Myślę, że to przyszło naturalnie. Jestem pedantką, lubię mieć wszystko pod kontrolą, zapięte na ostatni guzik. Kiedy świat wokół jest poukładany, ja czuję się uporządkowana wewnętrznie. Nie znoszę chaosu. Oczywiście czasami ta odpowiedzialność mnie przerasta, chciałabym, żeby ktoś mi pomógł. Jan: Od młodości wolałem postawić piwo sąsiadowi, żeby zreperował za mnie. Nie miałem ani takiej smykałki, ani potrzeby. Zresztą nigdy nie miałem materialnych potrzeb. Mnie w ogóle nie interesowały pieniądze, samochody… Gdyby nie kobiety, nie miałbym nic. Beata: Potwierdzam. Ja kupuję nasze samochody. Jan: Jeśli byłem kolekcjonerem, to raczej kolekcjonerem ludzi. Nawet w wyjazdach zagranicznych łapałem się na tym, że najbardziej fascynują mnie ludzie. Mało tego, uważam, że kobiety to lepszy gatunek człowieka. Mężczyzna jest w gruncie rzeczy wyciosany z kawałka drewna, czasem powstaje z tego jakaś rzeźba, czasem nie. Kobiety są dużo ciekawsze. Zobacz też: Wielki aktor i dziewczyna z prowincji. Nie dawano im szans, wytykano różnicę wieku. Dziś Beata Ścibakówna i Jan Englert są przykładem dla wielu par – Podoba mi się to wyznanie… Wciąż patrzy Pani na męża tym samym wzrokiem? Beata: Nasz związek ewoluował. My się zmienialiśmy. Zostaliśmy parą 30 lat temu. Przestałam być studentką Jana Englerta, ale to wciąż był mój profesor, rektor, potem dyrektor. Mój mistrz. Mąż zawsze był człowiekiem na piedestale, autorytetem. Patrzyłam na niego oczami zakochanej dziewczyny, ale też oczami moich koleżanek, które były zafascynowane błękitnymi, przezroczystymi oczami Jana Englerta. Oczami, które nicowały człowieka na drugą stronę. Teraz patrzę inaczej. Nie można 30 lat pozostać w stanie euforycznego zakochania. Wiele razem przeżyliśmy. Odkryliśmy siebie, te dobre i te gorsze strony. Wiemy, czego się po sobie spodziewać. Na początku wszystko było niewiadomą. „Żyłam chwilą” – parafrazując księdza Twardowskiego. Nie myślałam o tym, co będzie. Niczego nie oczekiwałam i niczego nie wymuszałam. – Trzy lata po pierwszej okładce VIVY! na świecie pojawiła się Helenka. Była dopełnieniem tej miłości? Beata: Była! Miałam 32 lata. Wiele rzeczy już przeżyłam, zapracowałam na swoje nazwisko, zwiedziłam kawał świata, miałam wspaniałego męża. Byłam szczęśliwa. To był ten moment. Dopełnienie. Nie interesowało nas, czy urodzi się chłopiec, czy dziewczynka. Wybraliśmy tylko imiona. Po narodzinach Helenki byliśmy szczęśliwi. Mąż bardzo mi pomagał. Gdy cokolwiek działo się w nocy, wstawał do córki. Helenka była moim pierwszym dzieckiem. Fantastycznie uspokajał moje niepokoje. We wszystkim, co dotyczyło naszego dziecka, miałam do niego totalne zaufanie. Wtedy odkryłam męża na nowo. Zobacz też: Obsadził córkę w roli Ofelii, zarzucono mu nepotyzm. „Ci, którzy chcieli mi dokopać, nakręcili promocję”, mówi Jan Englert – Dziś Helena jest piękną, utalentowaną 22-latką. Zresztą poszła w ślady rodziców. Dostała się na prestiżową uczelnię New York University Tisch School of the Arts. Beata: Studiowała tam rok. W pandemii wróciła do Polski ostatnim samolotem i już została. Jan: Zdając na ten ekskluzywny wydział, udowodniła sobie i wszystkim dookoła, że sama potrafi. Nikt nie powie, że tatuś jej coś załatwił. Dotknęła nosem tamtego świata, zobaczyła, jak on wygląda, ale wróciła i zdała egzamin na drugi rok na Miodową. Po roku spędzonym w Stanach miała już inną perspektywę. Myślę, że zawód, który uprawiamy, zależy od tego, czego od niego chcemy. Czy frajdę daje nam samo tworzenie, przełamywanie własnych braków, czy szukanie łatwej popularności. Obu tym wyborom musi towarzyszyć drobiazg: szczęście. Najkrótsza definicja szczęścia w naszym zawodzie: znaleźć się we właściwym czasie, miejscu i towarzystwie. Tego człowiek nie wymyśli, to musi się zdarzyć. Oczywiście można temu pomóc. – Jak? Jan: Szukając. Nie czekając, aż samo przyjdzie. Każdy człowiek, przynajmniej ten inteligentny, szuka mistrza. Choćby po to, by go wyssać i wyrzucić. Tłumaczę studentom, że w tym zawodzie podglądanie to połowa sukcesu. – Myślę, że oboje jesteście dla córki mistrzami, nawet jeśli – na razie – nie przyzna tego głośno. Macie Państwo rodzicielski odruch, żeby uchronić ją przed klęskami tego zawodu? Beata: Helena jest silna. Dla niej ważny był ten rok w Nowym Jorku. Po lockdownach powiedziała: „Kocham was bardzo, ale nie mogę z wami mieszkać”. I wyprowadziła się. Nie mieszka z nami już dwa lata. Spędzamy wiele czasu razem, ale żyje samodzielnie. Jan: Wszystko, co mogliśmy, już zrobiliśmy. Z mojego punktu widzenia nie powinniśmy teraz zdewaluować tego, cośmy dali. Studiowanie w szkole teatralnej wymaga skupienia się na sobie. Jeśli chce się tworzyć w tym zawodzie, człowiek jest cały czas pod presją. Jak zaczynałem uczyć, mówiłem: „Najpierw praca, potem talent, na końcu szczęście”. A teraz mówię: „Najpierw szczęście, potem praca, a na końcu talent”. – Brutalne, ale pewnie prawdziwe. W końcu wykształcił Pan kilka aktorskich pokoleń. Helena ma szczęście? Jan: To się okaże. Jeszcze nic takiego nie zrobiła, żeby o niej mówiono. Pewnie gdyby do dziś grała w „Barwach szczęścia”, dla 40 procent elektoratu byłaby gwiazdą. Pamiętam momenty na wakacjach w Juracie, kiedy szliśmy we dwójkę i do niej biegli po autograf. Beata: Często ktoś mnie prosił, żebym zrobiła mu zdjęcia z Heleną. Jan: Popularność jest niezależna od umiejętności. To kwestia częstych wizyt w domach, a nie jakości. – Jak się żyje z mężczyzną, który… Beata: …cały czas mówi? (śmiech). – I do tego ma tak silną osobowość. Beata: Ale ja też jestem silna. Jan: Potwierdzam. Obydwoje jesteśmy spod znaku Byka. Beata jest bardziej Byk niż ja. Ja jestem byczek Fernando, wąchałbym kwiaty i to by mi wystarczyło. Beata: Mój mąż bardzo lubi przyrodę. Woli pojechać i oglądać Wielki Kanion rzeki Kolorado niż obrazy w galerii. Chyba nigdy o tym nie mówiłeś? Jan: Bo to steruje w kierunku prymitywnego oglądu świata, atawizmu zwierzęcego: kwiatki, łączka, drzewa. Ale rzeczywiście gdybym miał wybierać pomiędzy parkiem a muzeum, wybiorę przyrodę. Beata: Mąż zna się na grzybach, roślinach, ptakach. Nikt już nie ma dzisiaj takiej wiedzy! Jan: Czasami udaję, że wiem. Beata: Owszem, ale ja to od razu sprawdzam i bardzo rzadko się mylisz. A wracając do siły… Często grałam twarde, uparte kobiety. Kiedyś przy kasie w supermarkecie pani spojrzała na mnie i wykrzyknęła: „To pani?! Jak mój mąż panią nienawidzi!”. „Dlaczego?!”. „Bo pani grała w takim serialu i była okropna i zła”. „To proszę pozdrowić męża” – szybko zapłaciłam i odeszłam. Jan: Muszę powiedzieć, że jeśli moja żona coś sobie zaplanuje, to musi naprawdę nastąpić katastrofa, żeby tego nie zrealizowała. Beata: A plany mam rozległe… – Tak myślałam… Beata: W tym zawodzie niestety nie wszystko zależy ode mnie. To mnie najbardziej uwiera, ale jakoś sobie radzę. W pandemii zaczęłam dwa kolejne projekty, oba zostały wstrzymane. Poza spektaklami w teatrze nie zagrałam w żadnym filmie ani serialu, nie narzekam, opisuję moją rzeczywistość. Jan: Żona wyprodukowała przedstawienie „Oszuści”, ale pierwszy lockdown trafił się trzy dni przed premierą. Uderzenie było nie tylko od strony artystycznej, ale również finansowej, bo zaryzykowała swoje pieniądze. To przedstawienie do dziś jest grane. W pandemii po raz pierwszy w życiu zostałem zmuszony być złym kapitanem okrętu, który każe wiosłować galernikom. Zawsze miałem dużo empatii, tolerancji, a wtedy byłem dość bezwzględny, bo wiedziałem, że nie wolno odpuścić pracy zespołowej. Potwornie stresująca sytuacja. Nie mogłem pojąć, że lęk przed chorobą czy przed śmiercią może zatrzymać moje intelektualne czy artystyczne prace. Widziałem, jak tonęły wielkie teatralne okręty. Nie chciałem dopuścić do śmierci zespołu. Jestem zdania Fredry, który napisał: „Nie strach umrzeć, strach umierać”. Od początku się nie poddawałem. Nawet negatywnym myślom. Beata nie jest z mojego pokolenia, ale jak kiedyś złamała rękę o 16, o 19 w gipsie grała przedstawienie. – Wielki artysta bywa znośny czy nieznośny na wakacjach? Beata: Jest wspaniale! Uwielbiamy razem wyjeżdżać. Ja leżę na leżaku pod parasolem i czytam książkę, a mąż chodzi po grajdołach i rozmawia ze znajomymi. Gramy w tenisa, chodzimy na długie spacery. Jak Helena była mała, bawił się z dziećmi na plaży, organizował im różne atrakcje. Przez lata nie widziałam, żeby leżał na plaży. Jan: Pozycja leżąca była dla mnie destrukcyjna. Ale to mi powoli mija… Beata: Ja lubię nowe miejsca, lubię odkrywać, poznawać… Jan: …a ja lubię wracać w te same miejsca, patrzeć, jak się zmieniają. Do Juraty jeżdżę od 1981 roku. Każdego roku. To już 41 lat! Tam najlepiej odpoczywam. Ale ostatnio żona wywlokła mnie na Gran Canarię i się zachwyciłem. Teraz, kiedy ona chce jechać… Beata: …na przykład na Maderę… Jan: …protestuję: „Ale po co?! Jedźmy na te Kanary, będziemy się tam bardzo dobrze czuli”. ZOBACZ TAKŻE: Jan Englert nie krył wzruszenia. Żona zrobiła coś, co przejdzie do historii ich małżeństwa – Jerzy Pilch pisał: „Wszystko jedno, czy ma się przed sobą 10 lat, rok czy tydzień. Zawsze ma się przed sobą wszystko”. Jan: Bardzo chciałbym, żeby to była prawda. A z nowej sztuki, którą gramy, mogę zacytować: „Gdyby to ode mnie zależało, ja bym w życiu nie umarł. To jest poniżające”. Beata: „Baron Munchausen dla dorosłych” Macieja Wojtyszki. Ja uważam, że wszystko jest przed nami. Przede mną na pewno. Jan: Wegetacja mnie przeraża, dlatego mam hasło – umrę zdrowy! Bez męki, pyk i do widzenia. Piękne. Byle jeszcze nie dzisiaj. Żeby to jeszcze potrwało. Ale trwanie ma sens wtedy, kiedy człowiek rzeczywiście ma coś do zrobienia. Beata: Wczoraj oglądałyśmy z Helą film norweski „Najgorszy człowiek na świecie” Joachima Triera z Renate Reinsve, która otrzymała za tę rolę Złotą Palmę w Cannes. Para bohaterów bardzo się kochała, ale ona od niego odeszła. Spotkali się po latach, on był ciężko chory na raka i żył przeszłością, słuchał muzyki z tamtych czasów, wspominał dawne lata. W pewnym momencie mówi do niej: „To nie jest nostalgia. To jest strach przed śmiercią. Nie mam już nic przed sobą, dlatego wracam do tego, co było”. Jan: To znaczy, że ja jeszcze nie umieram. Beata: Nie! Bo nie wracasz pamięcią do przeszłości, tylko rozwijasz to, co stworzyłeś, dalej tworzysz, odkrywasz nowe… Jan: Powtarzam się. Na pewno nasze spotkanie zmieniło mnie bardzo, co do tego nie mam wątpliwości. Bardzo często partnerstwo, miłość, udana czy nieudana, powoduje zmianę charakteru, postrzegania świata. Mimo że w gruncie rzeczy jestem fatalistą, nie wierzę, że wszystko jest do końca zapisane. Parki nie trzymają jednej nitki, tylko kilkanaście, a nawet mówią: „Tej nie bierz!”. A on wziął, idiota! Więc jakiś wybór mamy, ale ograniczony. Możemy czegoś nie zrobić, tylko że w momencie wybierania najczęściej się nad tym nie zastanawiamy. – Dziś inaczej patrzy Pan na żonę niż 25 lat temu, podczas tamtego spotkania? Jan: Wtedy, jak i teraz dałem się Beacie namówić na wywiad. Nasza relacja jest dowodem na upływ czasu. Byłem profesorem, robię za asystenta. Niewątpliwie zmieniło się masę rzeczy. Jak zaczynaliśmy, relacja między nami była relacją – nie tylko z racji wieku czy mojego stanowiska, ale wszystkiego – kompletnie inną niż w tej chwili. Jeżeli po drodze nie było katastrofy totalnej, to znaczy, że nad wszystkim panowaliśmy. Jak to się działo? Po co to analizować? Jesteśmy razem 30 lat! Było tyle etapów, tyle różnych momentów, szczególnie w dojrzewającej kobiecie i przejrzewającym mężczyźnie, czyli lekko nadgniłym jabłku, które szpaki przez te lata podziobały. Najważniejsze dziś, że jesteśmy obydwoje jadalni. Nieważne, czy jakiś robak w środku siedzi, czy nie. Dopóki jestem jadalny, w porządku. Jak zacznę być niejadalny, diabli wiedzą, co się wydarzy… Beata: Ja jestem za Pilchem, że wszystko przed nami, a na pewno bardzo wiele. Mamy mnóstwo planów: premiery, wyjazdy, spotkania, koniec remontu. Moje cele są długoterminowe. Nasze uczucie zmieniało się z nami. Motyle w brzuchu przerodziły się w przyjaźń. Dzisiaj, idąc na spacer, nadal trzymamy się za ręce. Jesteśmy dla siebie bardziej czuli niż kiedyś. Bardziej opiekuńczy, troskliwi, to jest dobra baza, żeby trwać!
Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke o kryzysach, rozstaniach i miłości. „Ten balonik emocji w końcu pękł”
Dziś Hanna Żudziewicz jest już nie tylko ikoną „Tańca z gwiazdami”, ale także jego nową rekordzistką. Po trzeciej Kryształowej Kuli — zdobytej u boku Gamou Falla — wracamy do wyjątkowego wywiadu, którego wraz z Jackiem Jeschke udzielili Vivie! w numerze 12/2024. To szczera opowieść o miłości, która narodziła się z rywalizacji i przetrwała największe życiowe próby.
W rozmowie z Vivą! Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke po raz pierwszy tak szczerze opowiedzieli o kulisach swojej relacji — od trudnych początków i emocjonalnych rozstań po moment, w którym zrozumieli, że są dla siebie stworzeni. Wspominali lata podporządkowane tańcowi, presję sukcesu, samotność i dojrzewanie do miłości, która zrodziła się z przyjaźni i wzajemnego zrozumienia. Dziś, gdy Hanna świętuje kolejny triumf w „Tańcu z gwiazdami”, jeszcze mocniej wybrzmiewają ich słowa o tym, że największym zwycięstwem nie są medale ani Kryształowe Kule, lecz rodzina i życie, które wspólnie zbudowali. Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke: wywiad dla magazynu VIVA! Najpierw połączył ich taniec, a potem… podzielił. Mimo rozłąki i innych przeciwności losu Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke przekonali się, że są sobie przeznaczeni. Jak rodziła się ich miłość, co czuli, gdy zostali rodzicami i gdy we Włoszech składali ślubną przysięgę, w intymnej rozmowie opowiedzieli Oldze Figaszewskiej. Wytańczyliście sobie miłość. A wszystko zaczęło się… Hanna: …od rywalizacji. Jacek: Na początku nie było kolorowo. Tańczyliśmy zawodowo z innymi partnerami. Przy okazji wciąż siebie obserwowaliśmy. Hanna: Byliśmy skupieni na pasji i tylko to się liczyło. Chcieliśmy zbudować swoją pozycję. Taniec był dla nas całym światem, żyliśmy nim od dziecka. Po szkole od razu pędziliśmy na wielogodzinne treningi. Jacek: To wypełniało nam cały wolny czas. W pewnym momencie los popchnął nas ku sobie. Szukałem pary, bo przestałem tańczyć z partnerką, z którą miałem bardzo dobre wyniki. Hania też odnosiła spore sukcesy, ale z kimś innym. Nasi trenerzy i rodzice robili pewne podchody, żebyśmy połączyli siły. Hanna: Dla mnie była to wielka rewolucja. Miałam 18 lat, zakończyłam współpracę z poprzednim partnerem. Musiałam przenieść się do Warszawy, gdzie nikogo nie znałam. Wiedziałam, że w parze z Jackiem będziemy się rozwijać i osiągać najwyższe szczyty. – Rozumiem, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Jacek: Skąd! Powiem więcej, gdy zaczynaliśmy ze sobą tańczyć, nie pałaliśmy do siebie zbytnią sympatią. Hanna: Ale też nie myśleliśmy o sobie źle (śmiech). Po prostu ciężko nam było się dogadać. Uważaliśmy, że to wyniki decydują o naszym szczęściu, a zła passa na parkiecie mocno oddziaływała na naszą relację. Jacek: Do tego dochodziła presja wyniku, którą przy okazji sami na siebie nakładaliśmy. Podróże, szkolenia, treningi ze światowymi gwiazdami, wynajem mieszkania. Taniec to naprawdę droga dyscyplina, o czym nie mówi się zbyt wiele. Gdy wygrywaliśmy turniej, otrzymywaliśmy co prawda nagrody pieniężne, ale one nie wystarczały na pokrycie kosztów. Hanna: Razem mieliśmy wyniki, o których wielu tancerzy mogło tylko pomarzyć. Zanim ukończyliśmy 21 lat, wygraliśmy największe światowe turnieje, a byliśmy świeżo po maturze. O takich osobach w środowisku tancerzy jest głośno. Jednak gdy powija się im noga, mówi się jeszcze głośniej. W codziennym pędzie nie zauważaliśmy siebie i nie chcieliśmy się poznać. Wyładowywaliśmy na sobie negatywne emocje, bo cały czas spędzaliśmy razem. Nie mieliśmy obok coacha, który pomógłby nam w pracy nad sobą, poradził, jak uporać się z presją. W końcu ten balonik z emocjami pękł z hukiem. Jedno niepowodzenie podczas turnieju zakończyło naszą współpracę. – Rozłąka pozwoliła Wam zrozumieć, że tak naprawdę razem stanowiliście duet idealny? Jacek: To przyszło z czasem. Rozjechaliśmy się po świecie. Długo mieszkałem w Moskwie i choć tanecznie obracałem się w najlepszych kręgach, rozwijałem się zawodowo, to nie wspominam tego okresu najlepiej. Tęskniłem za Polską i bliskimi. Hanna: Ja wyjechałam do Rumunii, a do domu przyjeżdżałam maksymalnie dwa razy w roku. Uczucie samotności było dojmujące. Nie było przy mnie osoby, która otoczyłaby mnie opieką, więc musiałam szybko dorosnąć. Dojrzeliśmy z Jackiem życiowo, zmieniliśmy perspektywę. Ale tak naprawdę dopiero po powrocie do kraju połączyło nas coś więcej. – Wiem, że „Taniec z Gwiazdami” wiele zmienił w Waszym życiu i znów Was do siebie zbliżył. Hanna: Można tak powiedzieć. Program był powodem, dla którego wróciłam do Polski, jednak sądzę, że to było przeznaczenie. Gdy byłam jeszcze za granicą, poprosiłam tatę, żeby wynajął mi mieszkanie. Traf chciał, że znalazł przytulne miejsce w tym samym bloku, w którym mieszkał… Jacek. Tata przecież nie mógł tego wiedzieć. Jacek: I pewnego dnia spotkaliśmy się na parterze. W końcu zaproponowałem, że moglibyśmy znów zacząć razem tańczyć, ale Hania trochę kazała mi na siebie czekać (śmiech), bo cały czas wypełniał jej program. Hanna: Świat tańca towarzyskiego jest bardzo hermetyczny i nie patrzy przychylnie na tych, którzy pojawiają się w telewizji. Skoro nie ma cię na turniejach, to znaczy, że już nie tańczysz. Nie chciałam rezygnować z wyników, które wcześniej osiągaliśmy. Myślałam, że szybko odpadnę z „Tańca z Gwiazdami” i wtedy będę mogła zająć się treningami. Ale tańczyłam jeszcze przez półtora miesiąca. Jacek: Była cały czas zagrożona, ale nie odpadała. Byłem załamany (śmiech). – Trochę się naczekałeś, ale w końcu udało Wam się spotkać. Hanna: Poszliśmy na pierwszą wspólną próbę po tak długiej przerwie, zaczęliśmy tańczyć i to było… cudowne! Doskonale wyczuliśmy nasze ciała i coś kliknęło. Zaczęliśmy tańczyć. Ale wtedy jeszcze nie patrzyłam na Jacka jak na przyszłego ojca moich dzieci (śmiech). Często też dawaliśmy sobie rady w sprawach sercowych. Jacek: Potem występowaliśmy razem w „Tańcu z Gwiazdami”. To był dodatkowy zastrzyk gotówki, który przeznaczaliśmy na szkolenia. Pamiętam, że właśnie podczas programu coś zaczęło się między nami zmieniać. Mieliśmy wspólny świat, podobne problemy. Trudne sytuacje bardzo nas do siebie zbliżały. Hanna: Nasza miłość zaczęła się od przyjaźni i to jest w naszej relacji najcenniejsze. Oprócz Jacka nikt nie wiedział, przez co przeszłam w życiu, ile poświęciłam dla tańca. W poprzednich związkach miałam świadomość, że ta druga osoba nawet nie chce mnie zrozumieć. Z Jackiem nie musimy pewnych rzeczy mówić, wystarczy gest i jedno spojrzenie. On wtedy wszystko wie. Dlatego od 10 lat jesteśmy nierozłączni. Jacek: Doskonale się znamy i w wielu kwestiach jesteśmy do siebie podobni. Hanna: Wiem, że Jacek nigdy mnie nie zrani, że chce jak najlepiej dla naszej córki, ceni naszą miłość i dom, który tworzymy. Dzięki temu, że znamy się od lat, doskonale wiemy, czego się po sobie spodziewać. – Po prostu byliście sobie pisani. Idealnie się dopełniacie. Czego uczycie się od siebie nawzajem? Hanna: Bywam wybuchowa, bardzo się niecierpliwię. Najchętniej chciałabym zrealizować każdy pomysł od razu. Jacek uczy mnie cierpliwości, działa na mnie uspokajająco, wręcz kojąco. Bardzo mi imponuje swoją dojrzałością. Jacek: Ale Hania czasami uważa, że trzeba się pokłócić, żeby porozmawiać o emocjach (śmiech). Hanna: To prawda, lubię komunikować wprost swoje uczucia. Najważniejsze, że czuję się przy tobie stabilnie i bezpiecznie. Może teraz ty powiesz o mnie coś miłego? Jacek: (śmiech) Hania nauczyła mnie okazywania miłości i otwartości w związku. Że ważne są drobne gesty, uśmiech, przytulenie. A przede wszystkim czas spędzany razem. Większość par się rozpada, gdy zaczyna się rodzinne życie. Pandemia zweryfikowała wiele związków, a nas to umocniło i dowiodło, że w każdej sytuacji razem świetnie współgramy. Hanna: Wtedy też zupełnie inaczej spojrzeliśmy na wspólne życie. Zdaliśmy sobie sprawę, że taniec jest naszą pasją i pracą, ale to my oraz to, co razem tworzymy, jest najważniejsze – nasza rodzina. Uważam, że jestem teraz w najszczęśliwszym momencie życia. Nie dał mi tego nigdy żaden turniej, żadna wygrana. Kiedyś też nie umiałam w pełni doceniać tego, co mam. Teraz odrobiłam tę lekcję. Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" – Jacku, co cenisz w Hani? Jacek: Najbardziej to, jaką jest mamą dla Róży. O tym, że zostaniemy rodzicami, dowiedziałem się w Walencji. To było dla nas coś niesamowitego. A gdy Hania przekazała mi tę wiadomość, popłakałem się ze szczęścia. Kiedy Róża pojawiła się na świecie, obserwowałem Hanię, jak wspaniale odnajduje się w macierzyństwie. Jest kochająca, opiekuńcza, rozczula mnie… Aż chciałoby się znów powiększyć rodzinę. – Widzę to spojrzenie Hani. W tej kwestii macie odmienne zdania? Hanna: To bardzo odpowiedzialna decyzja. Jako sportowcy wchodzimy we wszystko na sto procent. Macierzyństwo mnie uszczęśliwia, ale wiem, że drugie dziecko bardzo by mnie pochłonęło. Może to egoistyczne, jednak boję się, że w pewnym momencie zatraciłabym siebie. Nie wiem, czy byłabym dobrą mamą i partnerką. Pewnie, gdyby okazało się, że jestem w ciąży, byłabym zachwycona. Przed narodzinami Róży bardzo się bałam. Nie wiedziałam, co mnie czeka, a w dodatku długo nie miałam instynktu macierzyńskiego. Dopiero gdy po porodzie trzymałam Różę w ramionach, dotarło do mnie, że zmienia się całe życie. Zalała mnie fala miłości. Jacek: Poświęcamy Róży cały swój czas i cieszymy się każdą chwilą. Dni zbyt szybko mijają, a zanim się obejrzymy, będzie już duża i wyfrunie z domu. Hanna: Nie wyobrażamy sobie życia bez niej. Jacek: Uczy nas cieszyć się z małych rzeczy. Przy niej zapominasz o wszystkich problemach, zwłaszcza wtedy, gdy biegnie do ciebie mała istota, brudna po całym dniu zabawy na placu zabaw, i przytula się całą sobą. – Stała się najważniejszym spoiwem Waszej rodziny. To prawdziwy promyczek. Macie ogromne szczęście! Hanna: Doświadczamy go każdego dnia. Narodziny dziecka zmieniają wszystko. Poczułam, że bardziej niż kiedykolwiek jesteśmy jednością. Jacek: Wiele osób zachwyca się tym, że Róża cały czas się uśmiecha, jest radosna, świetnie się rozwija. To uosobienie szczęścia. Hanna: Ale ona taka się nie urodziła. Wyrasta otoczona miłością i widzi, jak my okazujemy sobie uczucia. Jest wrażliwa, mądra i troskliwa. Rozczula mnie, jak opiekuje się naszym pieskiem Hachim. – I już nieźle tańczy! Hanna: Jeśli wybierze w przyszłości taniec, nie będziemy protestować, choć chcielibyśmy, żeby poznała inne pasje, zanim wybierze swoją drogę. Na pewno będziemy ją wspierać! – Zaręczyliście się we włoskim Portofino, w Warszawie wzięliście ślub cywilny. Znów wróciliście do Włoch, by stanąć przed ołtarzem. To było Wasze marzenie? Hania: Włochy darzymy ogromnym sentymentem. Co ciekawe, Róża już trzy razy była w okolicach Ligurii. Ale to Jacek wpadł na pomysł, by właśnie tam odbył się nasz ślub kościelny. Jacek: I nikt nie wierzy w moją duszę romantyka (śmiech). We Włoszech spędzaliśmy sporo czasu na turniejach, pokochaliśmy tę kulturę. Pomyślałem, że to idealne miejsce na oświadczyny. W dodatku w tym samym czasie dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami. To była pełnia szczęścia, a przy okazji zrobiła się z tego piękna klamra. – Podobno przygotowania do ślubu to obok remontu i wspólnej podróży prawdziwy egzamin dla par. Daliście radę! Hanna: Kłótni nie było (śmiech). Ale bardzo się stresowałam, czy wszystko będzie dobrze, czy wszyscy dojadą. Jeszcze przed wyjazdem dogrywaliśmy ostatnie przymiarki, odbierałam dodatki. Wybrałam dwie piękne suknie ślubne, ale to Róża prezentowała się jak księżniczka. Jacek: A ja miałem w sobie duży spokój i trochę usunąłem się w cień, żeby niczego nie popsuć (śmiech). Hanna: Śmialiśmy się, że dla Jacka to, co zastał na miejscu, było prawdziwą niespodzianką! Jacek: Wiedziałem, że wszystko perfekcyjnie zorganizujesz. To był nasz dzień i niezależnie od tego, co by się wydarzyło, i tak byłby najpiękniejszy. Wszystkie zobowiązania, które były po mojej stronie, wypełniłem. Zresztą miejsce ślubu wybieraliśmy razem, a długo szukaliśmy tego idealnego. Czytaj też: Po wygranej w "Tańcu z Gwiazdami" zwrócił się do partnerki. To, co powiedział ze sceny, poruszyło widzów – Łatwo Wam było dogadać się z Włochami? Hanna: W pewnym momencie zaczęliśmy wątpić, że się uda. W końcu trafiliśmy na miejsce, gdzie zrealizowali naszą wizję. Ślub braliśmy w pięknej wilii w Savonie. Postawiliśmy na włoskie dania i lokalny zespół. Jacek: Świętowaliśmy trzy dni! Było pięknie. Hanna: Chyba najbardziej udzielało nam się wzruszenie bliskich. – Tanecznym krokiem idziecie przez życie. A do Waszego pierwszego tańca powstała specjalna choreografia? Hanna: Trochę już się natańczyliśmy w życiu (śmiech). Jacek: Kroki nie były ważne. Daliśmy się ponieść chwili. Hanna: Ten taniec był jedyny i niepowtarzalny – był opowieścią o naszym życiu. Całość budowały spojrzenie i dotyk. W końcu nikt nas nie oceniał, byliśmy tylko my dwoje… – Jaka jest Wasza recepta na udany związek? Hanna: Wydaje mi się, że ona nie istnieje. Wciąż się siebie uczymy, słuchamy swoich potrzeb, troszczymy się o siebie. Jacek: Ile związków, tyle cennych rad. Każdy powinien znaleźć własny złoty środek. Nas zjednoczyły sukcesy, ale przede wszystkim trudne chwile. Wyznajemy jedną zasadę: zawsze się wspieramy, a nie wpędzamy w kompleksy i nie rywalizujemy ze sobą. Hanna: Gdy jedno upada, drugie stara się je podnieść. Ale ogromną rolę w tym, jak patrzymy na swój związek i w jaki sposób budujemy nasze małżeństwo, odgrywają nasi rodzice. To oni są dla nas wzorem, bo od lat trwają u swojego boku. Tę miłość wynieśliśmy z domu, dlatego wierzę, że uda się nam stworzyć równie wspaniałe małżeństwo. Czytaj też: TYLKO U NAS: Paulina Gałązka nie była pewna udziału w "Tańcu z gwiazdami". Teraz wyjawiła całą prawdę: "Bałam się..."
Miranda Priestly wraca po 20 latach! Jedno spojrzenie już nie wystarczy, by rządzić światem mody. Czy sequel kultowego filmu dorównał oryginałowi?
Powrót, na który czekali wszyscy fani mody i kina. „Diabeł ubiera się u Prady 2” znów przenosi widzów do bezwzględnego świata Mirandy Priestly, ale tym razem stawka jest jeszcze większa. Po niemal 20 latach Meryl Streep i Anne Hathaway wracają do historii o ambicji, władzy i kulisach branży, która dziś rządzi się zupełnie innymi zasadami.
Do kin trafiła długo wyczekiwana druga część „Diabeł ubiera się u Prady”. Miranda Priestly i Andy Sachs znów spotykają się w świecie, który nie przypomina już tego sprzed dwóch dekad. Kulisy powstawania filmu, napięcia wokół jego legendy i pytanie, czy sequel dorówna oryginałowi, rozpalają emocje. Jedno jest pewne – to nie jest nostalgiczny powrót. Czy sequel kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady” dorównał oryginałowi? To starcie starej i nowej władzy. Kiedy Anna Wintour usłyszała plotki o sequelu „Diabeł ubiera się u Prady”, nie czekała na oficjalne komunikaty. Zadzwoniła bezpośrednio do Meryl Streep. Dwadzieścia lat wcześniej zobaczyła na ekranie swoje filmowe odbicie – Mirandę Priestly, kobietę, która jednym spojrzeniem potrafiła zamrozić cały pokój. Teraz chciała wiedzieć, czy powinna się obawiać. Odpowiedź była lakoniczna: „Anna, wszystko będzie dobrze”. W świecie mody takie zapewnienie znaczy wiele, ale dla fanów zabrzmiało jak zapowiedź zmiany tonu. Czy Miranda, dotąd bezlitosna, miała złagodnieć? Czy nie będzie już tak diabelska? To napięcie wokół wizerunku bohaterki towarzyszyło produkcji od samego początku. Reżyser David Frankel już przy pierwszej części pilnował, by historia nie straciła pazura. „To ma być diabeł, a nie niezbyt sympatyczna szefowa”, przypominał scenarzystce Aline Brosh McKenna. Jedno nie ulega wątpliwości, „Diabeł ubiera się u Prady 2” był jednym z najbardziej wyczekiwanych filmów roku. Skala zainteresowania zaskoczyła nawet samą obsadę. Plan zdjęciowy w Nowym Jorku przypominał oblężoną twierdzę. „Potrzebowaliśmy policyjnych barier”, przyznała Meryl Streep. Fani przyjeżdżali autobusami, śledzili ekipę po całym mieście, a paparazzi nie odpuszczali ani na chwilę. Anne Hathaway zachowywała spokój, ale dla bardziej doświadczonej koleżanki była to nowa skala presji. Pozostaje pytanie, czy dla młodego pokolenia boomerka Miranda będzie mimo swojego podłego charakteru fascynująca, czy już tylko karykaturalna…? Czytaj też: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/GettyImages-2270426473KOLOR-877864a.jpg" width="7943" height="5298" alt="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." title="Meryl Streep w stroju domu mody Celine i Anne Hathaway w kreacji od Balenciagi, pokaz „Diabeł ubiera się u Prady 2”, Seul, 2026 rok." /> To był fenomen Kiedy w 2006 roku „Diabeł ubiera się u Prady” trafił do kin, od razu było jasne, że nie jest to kolejna lekka opowieść o modzie. Film zarobił ponad 300 milionów dolarów i błyskawicznie stał się fenomenem. Zachwycał światem luksusu, ale pod powierzchnią opowiadał historię o ambicji, władzy i kosztach sukcesu. Pisarka Lauren Weisberger stworzyła opowieść, która dla całego pokolenia młodych kobiet stała się punktem odniesienia. Andy Sachs nie była tylko jedną z wielu bohaterek fajnych filmów. Jej historia rezonowała z doświadczeniem „pierwszego dnia w pracy”, kiedy entuzjazm zderza się z brutalną rzeczywistością. Miranda natomiast stała się ikoną kobiecej władzy – chłodnej, zdystansowanej, ale absolutnej. Sprawdź też: Stanley Tucci znów błyszczy w filmie "Diabeł ubiera się u Prady 2", ale na koncie ma wiele fenomenalnych filmów. Oto 5 najlepszych ról w jego karierze Streep zbudowała tę postać z detali: pauzy, spojrzenia, sposobu mówienia. „Nie podnosi głosu i właśnie dlatego jest groźniejsza”, opowiadała o swojej bohaterce. To właśnie ta powściągliwość uczyniła Mirandę jedną z najważniejszych postaci w pejzażu współczesnego kina. Film idealnie wpisał się w moment kulturowy. W czasach, gdy kariera była często stawiana ponad wszystko, „Diabeł…” zadawał niewygodne pytania o granice poświęcenia. Dziś, w erze pokolenia Z i dyskusji o work-life balance, jego przekaz brzmi jeszcze mocniej. Dziewiąty wybór Droga do sukcesu nie była oczywista. Miranda mogła mieć zupełnie inną twarz, rozważano między innymi Helen Mirren czy Kim Basinger. Trudno dziś wyobrazić sobie kogoś innego niż Meryl Streep. Jeszcze bardziej zaskakująca była historia Andy. Hathaway była… dziewiątym wyborem. Reżyser widział w tej roli Rachel McAdams, ale ta odmówiła. Na liście były też Scarlett Johansson, Natalie Portman czy Kirsten Dunst. Dziś trudno uwierzyć, że Hathaway musiała o tę rolę walczyć. To właśnie ten nieoczywisty casting stworzył ekranową chemię, która napędzała film. Andy była wystarczająco „zwyczajna”, by widzowie mogli się z nią utożsamić, i wystarczająco silna, by przejść prawdziwą transformację. I wreszcie, by zadać sobie pytanie: Ile mogę poświęcić dla kariery, czy na pewno tego chcę…? Powrót „gangu »Runwaya«” Decyzja o sequelu uruchomiła lawinę powrotów. Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci ponownie spotkali się na planie. „Wszyscy, którzy mogli wrócić, wrócili”, mówiła Hathaway. Towarzyszyło im poczucie, że wracają nie tylko do filmu, ale też do ważnego momentu w swoim życiu i karierach. Do obsady dołączyli też nowi gracze: Kenneth Branagh, Lucy Liu czy Justin Theroux. To nie jest już zamknięty świat redakcji „Runwaya”, to szersza panorama branży, która zmieniła się nie do poznania. Symbolicznym momentem był pokaz Dolce & Gabbana w Mediolanie, na którym Streep i Tucci pojawili się w stylizacjach nawiązujących do swoich postaci. Jeszcze większe znaczenie miały zdjęcia Streep z Wintour, potwierdzające to, co od lat było tajemnicą poliszynela: Miranda miała swój bardzo realny pierwowzór. Sprawdź też: Anne Hathaway wywołała burzę przed premierą "Diabeł ubiera się u Prady 2". Prawda wyszła na jaw w ostatniej chwili Nowe reguły gry Trzeba jeszcze dodać, że Meryl Streep i Anne Hathaway podchodziły do kontynuacji „Diabła…” z dużą rezerwą, podkreślając, że pierwszy film jest zamkniętą całością i nie wymaga dalszego ciągu. Przełom nastąpił dopiero wtedy, gdy pojawił się pomysł osadzenia historii w zupełnie nowych realiach – współczesnego świata mediów i mody. Sequel nie mógł przecież opierać się na tej samej dynamice co oryginał, bo rzeczywistość się zmieniła. Tradycyjne media tracą wpływy, a moda przestała być hierarchiczna. Władza redaktora naczelnego nie jest już absolutna. Miranda musi zmierzyć się z rzeczywistością, w której influencerzy wyznaczają trendy, a budżety reklamowe decydują o wszystkim. W centrum konfliktu pojawia się Emily Charlton, grana przez magnetyczną Emily Blunt. Dawna asystentka, dziś kobieta kontrolująca pieniądze i wpływy. Układ sił się odwraca. Andy również nie jest już outsiderką. Wchodzi do gry jako pełnoprawna uczestniczka systemu, który kiedyś odrzuciła. To rodzi fundamentalne pytanie: Czy można pozostać sobą, będąc częścią świata, który wymaga kompromisów? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/05/DWP454312e80ba83af6cea7f01c233d98a717fe683e32KOLOR-b641f1e.jpg" width="3072" height="2028" alt="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." title="Meryl Streep i słynna kostiumografka Patricia Field, obie po filmie „Diabeł ubiera się u Prady” były nominowane do Oscara, 2006 rok." /> W „Diable…” ubrania nigdy nie były tylko dekoracją. Były komunikatem o pozycji, aspiracjach, tożsamości. W sequelu ten aspekt zostaje jeszcze mocniej podkreślony. Jak zauważa sama Anna Wintour w rozmowie dla „Vogue’a”, moda przestała być elitarnym klubem. Stała się demokratyczna, wszechobecna i wpływowa. Teraz o trendach decyduje nie jeden głos, ale setki, tysiące opinii. Styl nie jest narzucony – jest negocjowany. Meryl Streep idzie jeszcze dalej, wskazując na polityczny wymiar ubioru. Kobiety u władzy nadal funkcjonują w podwójnych standardach – muszą jednocześnie wyglądać profesjonalnie i „niezagrażająco”. To napięcie ma być jednym z najciekawszych tematów filmu. Presja legendy Twórcy sequela stanęli przed trudnym zadaniem: Jak wrócić do historii, która dla wielu jest niemal święta? Zdecydowali się nie kopiować oryginału, ale go reinterpretować. Zachowali styl i bohaterów, ale zmienili kontekst. Warto przypomnieć, że „Diabeł ubiera się u Prady 2” powstał niemal dwie dekady po premierze oryginału i z udziałem tej samej kluczowej ekipy twórczej. Za reżyserię ponownie odpowiada David Frankel, a scenariusz napisała Aline Brosh McKenna, czyli autorka pierwszej części. To właśnie jej powrót był jednym z warunków, które przekonały aktorów do udziału w projekcie – przez lata powtarzano bowiem, że sequel nie powstanie bez odpowiednio mocnej historii. A przecież o kontynuacji zaczęto mówić już w pierwszej dekadzie tego wieku, zwłaszcza po publikacji nowej książki Lauren Weisberger „Revenge Wears Prada: The Devil Returns” (Zemsta ubiera się u Prady: Powrót diabła). To historia, która opowiada dalszy ciąg losów Andy Sachs. Akcja toczy się 10 lat po jej odejściu z pisma „Runway”. Dawna asystentka jest teraz redaktorką naczelną magazynu ślubnego „The Plunge”, który stworzyła z dawną rywalką Emily. Jednak w jej życiu pojawia się Miranda… Nowy film bardzo luźno nawiązuje do tej historii, skupiając się znowu przede wszystkim na losach Mirandy i jej walce o utrzymanie magazynu „Runway”. Wielbiciele książki i filmu „Diabeł ubiera się u Prady” wiedzą zapewne, że miał on jeszcze jedno wcielenie, tym razem teatralne. Cztery lata temu w jednym z teatrów w Chicago odbyła się premiera musicalu opartego na kultowej książce, z piosenkami Eltona Johna. Od dwóch lat spektakl grany jest z dużym powodzeniem na West Endzie w Londynie. W rolę Mirandy Priestly wcieliła się Vanessa Williams, która zebrała bardzo dobre recenzje. Wróćmy jednak do nowego filmu. Za kostiumy odpowiada tym razem Molly Rogers znana z pracy przy serialu „Seks w wielkim mieście 2”. Była prawą ręką słynnej Patricii Field, która dbała o kostiumy do pierwszej części i została za to nominowana do Oscara. Dzięki jej znajomościom swoje kolekcje udostępnili tacy giganci, jak: Chanel, Prada, Valentino, Dolce & Gabbana. W nowym filmie też mamy luksusowe marki – Miranda nosi suknię Yves’a Saint Laurenta. Andy wybiera sukienki projektowane przez zwolenniczkę zrównoważonego rozwoju Gabrielę Hearst, sandały Chloé. Molly Rogers postawiła na ponadczasowość zamiast chwilowych trendów. To świadoma decyzja – film ma być aktualny nie tylko dziś, ale i w kolejnych latach. Czytaj też: Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie” Dlaczego to działa? Fenomen „Diabeł ubiera się u Prady” polega na tym, że pod warstwą błyszczącej mody kryje się uniwersalna opowieść. O ambicji, która potrafi zdominować życie. O pracy, która definiuje tożsamość. O wyborach, które nigdy nie są czarno-białe. Sequel nie próbuje powtórzyć sukcesu. Zadaje inne pytanie niż 20 lat temu. Nie, czy warto wejść do tego świata, ale czy warto w nim zostać i na jakich zasadach? We wspólnym wywiadzie dla „Vogue’a” Meryl Streep mówiła: „Zawsze interesowała mnie nie tylko sama Miranda, ale system, który reprezentuje – odpowiedzialność za ogromną organizację i ludzi, którzy od niej zależą. W sequelu fascynujące było pytanie, co się dzieje z taką władzą, kiedy świat wokół zaczyna się chwiać?”. Z kolei Anna Wintour podkreślała: „To, co najbardziej podobało mi się w pierwszym filmie, to fakt, że pokazał modę jako realną siłę – biznesową i kulturową. Dziś ten świat wygląda inaczej, ale jego wpływ jest jeszcze większy. Docieramy do ludzi na wiele sposobów i to jest w tym wszystkim najbardziej ekscytujące”. I właśnie dlatego ten powrót ma sens. Nie jako nostalgiczna podróż, ale jako komentarz do rzeczywistości, w której władza, moda i ambicja znaczą jednak coś trochę innego niż kiedyś. Tekst Agnieszka Dajbor
TYLKO W VIVIE!. W domu marszałek Senatu Małgorzaty Kidawy-Błońskiej polityka wyglądała inaczej. Prawnuczka prezydenta i premiera ujawniła, czego nauczyła się przy rodzinnym stole
Małgorzata Kidawa-Błońska od lat należy do najważniejszych postaci polskiej polityki, ale w rozmowie z „Vivą!” pokazała bardziej osobiste oblicze. Marszałek Senatu wróciła wspomnieniami do rodzinnego domu, opowiedziała o wartościach przekazywanych przez przodków oraz zdradziła, jak polityka wpłynęła na jej emocje i życie prywatne.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska wróciła pamięcią do rodzinnych korzeni [...] Kultura zaprowadziła Panią do Sejmu, a potem do Senatu. A myślałam, że może to jednak zasługa genów. Jeden z Pani pradziadków dwukrotnie był premierem, a drugi raz prezydentem Polski. Pradziadków niestety znam tylko z opowieści. Wychowałam się w domu z pogranicza nauki i kultury. Mój dziadek był pisarzem, babcia malarką, a tata naukowcem. Rozmowy toczyły się wokół książek, malarstwa i sztuki. Przy naszym stole zasiadali artyści, naukowcy i dzięki temu te światy się przenikały. Polityka nie była pierwszym obszarem naszych zainteresowań. Słuchałam jedynie opowieści o pradziadkach, ale nie w kontekście ich politycznej działalności. W rodzinnych historiach przedstawiano ich jako zwykłych ludzi z wielkimi marzeniami, swoimi historiami, pracą naukową. I zawsze w ich kontekście pojawiał się temat odpowiedzialności. Oni wierzyli, że człowiek wykształcony, z lepszym startem w życie, powinien czuć się odpowiedzialny za słabszych i wspierać ich. Uważali też, że nie można być obojętnym na zło. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Marszałek Senatu opowiedziała o emocjach i odpowiedzialności w polityce I naprawdę nie rozmawialiście przy stole o polityce? Gdy byłam mała, o politykę się nie spierano, bo sprawy były czytelne i oczywiste. Wiadomo było, w jakim kraju żyjemy, kto jest wrogiem i kto ogranicza naszą suwerenność. I marzenia były wspólne – wszyscy marzyliśmy o wolnym kraju. Gdy dorosłam, stałam się bardziej bezkompromisowa w ocenie sytuacji od moich rodziców. Zdarzały się więc kłótnie. Ale potem zrozumiałam, że polityka to umiejętność prowadzenia dialogu, rozmów, negocjacji i dochodzenia do porozumienia. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
"W centrum mojego świata jest miłość”. Przypominamy ostatni wywiad Agnieszki Maciąg dla VIVY!
W rocznicę jej 57. urodzin wracamy do ostatniego wywiadu Agnieszki Maciąg dla VIVY! – rozmowy pełnej duchowej głębi, spokoju i nadziei. Opowiadała o tym, co naprawdę ważne: bliskości, miłości, uważności i życiu w zgodzie ze sobą. Jej słowa dziś nabierają jeszcze większej mocy.
Z niezwykłym spokojem i mądrością mówiła o tym, co naprawdę liczy się w życiu – miłości, wdzięczności, prostocie i uważności. Jej słowa, pełne czułości i głębokiej refleksji, dziś wybrzmiewają szczególnie mocno. To wyjątkowe wspomnienie kobiety, która potrafiła inspirować i nieść światło innym. "W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą", mówiła. Agnieszka Maciąg w ostatnim wywiadzie VIVY! Wywiad ukazał się na łamach VIVY! w 2020 roku. „Dzisiaj bez problemu akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje wielka mądrość i sens. Wszystko, co przechodzimy, jest dla nas ważną i potrzebną lekcją”. O tym, jak żyje w czasach pandemii, jak udało jej się zmienić swoje życie i czy koronawirus wywróci nasz świat do góry nogami, z Agnieszką Maciąg rozmawia Krystyna Pytlakowska. – Jak teraz żyjesz podczas pandemii? Pandemia nie zmieniła mojego życia, to ja sama je zmieniłam 14 lat temu. I to diametralnie. W centrum mojego świata jest to, co naprawdę ważne – rodzina, relacje, miłość, bliskość oraz praca, która niesie wiele dobrego dla ludzi. Prowadzę proste, ale piękne, pełne i wartościowe życie. Gotuję, sprzątam, piszę książki i prowadzę blog. W wolnych chwilach chodzę do lasu, zbieram zioła, dbam o zdrowie i kontakt z naturą. Spędzamy z mężem dużo czasu z naszą córeczką Helenką. Ma osiem lat i jest bardzo ciekawa świata, niezwykle kreatywna. W domu malujemy, tańczymy, czytamy, piszemy. To nam daje radość. Cieszą nas z pozoru najprostsze przyjemności, jak choćby wspólny obiad. Nauczyłam się doceniać wszystko, i słońce, i deszcz. Niczego nie biorę za pewnik, bo przekonałam się już, że wszystko jest darem. Jestem wdzięczna za miejsce, w którym teraz jestem w życiu. Doceniam stan świadomości, który osiągnęłam. Dziękuję mojemu wewnętrznemu głosowi, mojej intuicji, której zaufałam i która mnie tak pięknie prowadziła przez ostatnich 14 lat. Każda kobieta posiada w sobie ten głos mądrości, ale trzeba nauczyć się go słuchać. W mojej książce „Pełnia życia” napisałam: „Nieważne, w jakim świecie żyjesz, ważne, jaki świat żyje w tobie”. Więc widzisz, mimo tego, co dzieje się na zewnątrz, mój świat jest nadal piękny. – A jak Ty i Twój mąż znosicie bycie razem przez 24 godziny? Wiele małżeństw przeżywa teraz kryzys, bo okazało się, że nie potrafią być ze sobą. My ten kryzys mamy już za sobą. Przeszliśmy go ponad 15 lat temu. Wiele nas nauczył i dzięki niemu stworzyliśmy mądry, pełen miłości i bliskości związek. A to się nie zdarza samo, to jest proces, który wymaga zaangażowania i przemiany. Opisałam to w książce „Miłość. Ścieżki do wolności”. Jesteśmy razem już 25 lat i uwielbiamy być ze sobą. Ciągle jest nam siebie mało. Jak któreś z nas wychodzi na zakupy, to za sobą tęsknimy. Idealnie do siebie pasujemy, szanujemy siebie i wspieramy, mamy podobne poczucie humoru. Nie tylko się kochamy, ale również przyjaźnimy i lubimy. – Mówisz to tak, jakby koronawirus Ciebie w ogóle nie dotyczył… Zawsze są jakieś bakterie, wirusy i grypy, każdego roku. To jest część naszego życia. Od lat dbam o siebie i wypracowałam mocny układ odpornościowy. Ja się nie boję. Lęk nie wnosi nic pozytywnego. Wykazują to badania naukowe, mówią o tym lekarze. Wierzę w fenomen ludzkiego ciała. Nie czekam też na szczepionkę cud, która uratuje mnie przed wszystkimi wirusami i bakteriami świata, bo to jest niemożliwe. Jeśli zaszczepię się na koronawirusa, to za chwilę pojawi się coś innego. To jest błędne koło. Aby z niego wyjść, trzeba zadbać o swoje zdrowie i odporność. Codziennie piję olej z czarnuszki, do potraw dodaję kurkumę, pijemy napar z pokrzywy, robię syrop z mniszka, przyjmuję propolis. Natura jest fenomenem! Kiedyś ciągle chorowałam, brałam antybiotyki nawet kilkanaście razy w roku. Od 14 lat wzmacniam i leczę się naturalnie, nie używam chemii i ze schorowanej osoby stałam się okazem zdrowia. Do tego stopnia, że w wieku 43 lat Helenkę urodziłam w domu! ZOBACZ TEŻ: To uczucie nie odeszło razem z nią. Robert Wolański o Agnieszce Maciąg w poruszającej opowieści o miłości bez końca – W przewidywaniu tego, co może się wydarzyć, zmieniłaś swoje życie już wiele lat temu? Porzuciłaś świat mody, salony, blichtr… To prawda, choć przecież nie wiedziałam, że świat, jaki znaliśmy dotychczas, rozpadnie się jak domek z kart. Po prostu kierowałam się intuicją i wewnętrznym głosem, mądrością. To ona mnie popychała w odpowiednim kierunku. Dzięki temu cudownie żyję od czasu, kiedy zrezygnowałam z kariery modelki i pracy w telewizji. Zobacz, jak wiele pięknych książek napisałam, które tak bardzo pomagają innym ludziom. – Policzmy. Dziesięć już jest i jeszcze dwie czekają na wydrukowanie. Czułam wewnętrzną pasję, zapał, a nawet presję, aby pisać i dzielić się z ludźmi tym, co tak bardzo uzdrowiło moje życie. To nie były kalkulacje biznesowe, ale moje wewnętrzne wołanie. Często zmieniałam tematykę książek. Najnowsza to „Słowa mocy”. Nie była w planach! Miałam podpisaną umowę na książkę ze zdrowymi przepisami na potrawy dla dzieci, ale pewnego ranka poczułam, że teraz muszę napisać zupełnie inną książkę, która doda kobietom siły. Pisałam ją niemal w amoku, wstawałam o czwartej rano, ogarniałam małe dziecko, dom, pomagałam mamie i w każdej chwili pisałam. Pytałam samą siebie, kiedy wreszcie odpocznę, ale mój wewnętrzny głos odpowiadał, że to nie czas na odpoczynek. Z tej pasji powstała książka, która niesamowicie wspiera ludzi w tym trudnym czasie – a ja mogę teraz trochę odpocząć. Czasem, kiedy odpuścimy naszą wizję, nasze plany i pozwolimy się poprowadzić, wtedy wszystko dzieje się płynnie, wręcz magicznie. – Jesteś szczęśliwa? Oczywiście! Nawet bardzo! Każdy człowiek, który jest na ścieżce swojego serca i powołania, jest głęboko szczęśliwy, niezależnie od tego, co dzieje się ze światem zewnętrznym. Pamiętam mój początek, który nie był łatwy. To był rok 2006. Mój tata umarł na raka, przeżywałam kryzys w małżeństwie, nie widziałam sensu w pracy i byłam chronicznie chora. Nie chciało mi się żyć. Ten kryzys spowodował, że padłam na kolana i zaczęłam modlić się o pomoc. Wcześniej studiowałam psychologię i miałam wrażenie, że o wszystkim wszystko już wiem. A jednak kompletnie nie umiałam poradzić sobie ze sobą. Byłam przepełniona lękiem, załamana. Ale ta modlitwa otworzyła przede mną nowe życie! Dzisiaj akceptuję to, co dzieje się na świecie, ponieważ jestem przekonana, że we wszystkim istnieje mądrość i sens. Wszystko jest ważną i potrzebną lekcją. – A co wtedy zrobiłaś? Pojechałam sama na Korfu. Szukałam natury, spokoju i wytchnienia, a trafiłam w turystyczne miejsce pełne krzyków… Myślałam, że oszaleję! Położyłam się wymęczona na leżaku. Nie miałam nawet siły, aby czytać. Leżałam w cieniu oliwnych drzew, słuchając muzyki relaksacyjnej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że to była naturalna medytacja. Leżałam tak przez trzy dni, z przerwami na posiłki i sen. Trzeciego dnia, pod wieczór, stało się coś niesamowitego. Zdjęłam słuchawki, usiadłam na leżaku i spłynęła na mnie nieopisana błogość. Poczułam przypływ szczęścia, którego nie sposób wyrazić! A przecież nic się nie zmieniło. Mój związek nadal był w kryzysie, a ja nadal miałam te same problemy. Zmiana zaszła we mnie. Niesamowita, radykalna! Czułam, że wszystko jest jednością – woda, drzewa, wiatr, słońce i wszyscy ludzie, którzy wokół mnie krzyczą i śmieją się! Przestali mnie irytować – cieszyło mnie życie we mnie i wokół mnie. Szukałam tego szczęścia w świecie zewnętrznym – w mojej urodzie, w sukcesach, w podziwie adoratorów, a moja wewnętrzna samotność, ból i pustka ciągle rosły. Szukałam szczęścia na zewnątrz, a ono cały czas czekało uśpione wewnątrz mnie! – I to był dla Ciebie szok! I to jaki! Ale chciałam to uczucie na zawsze w sobie zatrzymać – nie mogłam przecież leżeć na plaży na Korfu przez całe życie. Musiałam wrócić do Warszawy, do nastoletniego syna, do obowiązków. Prosiłam: „Boże, pomóż mi! Daj mi narzędzie, abym mogła codziennie doświadczać tej pełni i radości, ponieważ wiem, że to jestem prawdziwa ja!”. I przyszło do mnie wsparcie w postaci jogi i medytacji, ludzi, warsztatów, książek. Jak pilna uczennica uczyłam się wszystkiego, krok za krokiem i zmieniałam siebie. Wkrótce napisałam pierwszą książkę pod tytułem „Smak życia”. Ona była nie tylko o gotowaniu, ale celebrowaniu prostoty, natury, czerpaniu radości z życia w chwili obecnej. Przed 2006 rokiem bałam się dosłownie wszystkiego – kładąc się spać, bałam się o zdrowie, o życie, bałam się katastrof naturalnych, wojny, starości, kryzysów ekonomicznych. Byłam jednym wielkim lękiem. W procesie przemiany krok za krokiem uczyłam się panować nad umysłem i emocjami. Uczyłam się zarządzać istotą, którą jestem, i dokonywać wyborów – jak chcę się czuć, na czym koncentruję uwagę, czemu poświęcam energię. Uczyłam się, jak sprawić, aby nie miotały mną wydarzenia świata zewnętrznego, nad którymi nie mam kontroli. – Piękne to, co mówisz. Ale jak w sobie obudzić ten mechanizm zaufania? Jak uzyskać spokój w czasach zarazy? Kiedy wierzymy, że jesteśmy wyłącznie naszym umysłem i ciałem, czyli naszym ego, ciężko jest pomóc. Ego jest nietrwałe, dlatego nieustannie się boi. Szuka sławy, bogactwa, aprobaty, aby wypełnić swoją pustkę. Dusza jest wieczna, wszystko posiada, niczego nie potrzebuje i nie boi się niczego. Bez połączenia ze swoją duchowością nie znajdziemy poczucia bezpieczeństwa. W świecie materii wszystko jest nietrwałe i nieprzewidywalne. Dlatego teraz jest tak ważne, aby nauczyć się bezpośredniego kontaktu ze swoją duchowością. Ksiądz za nas tego nie załatwi ani żaden inny człowiek. Nawet oni muszą sami sobie poradzić ze sobą i swoimi problemami. To jest nasza praca, nasze zadanie i temu służy obecna pandemia, aby ludzie zaczęli się rozwijać! Świat duchowy wpływa na świat materii. – Możesz mi dać przykład, jak to działa w praktyce? Kiedy moja mama zachorowała, lekarze mówili, że nie będzie chodzić. Helenka miała dwa latka. Zajmowałam się nią i mamą, podczas gdy reszta rodziny była daleko. Mój mąż Robert często wyjeżdżał. Zostawałam sama, odnosząc wrażenie, jakbym dźwigała na barkach cały świat. Byłam zmęczona i przestraszona. No i jeszcze miałam podpisany kontrakt na książkę, którą powinnam była pisać codziennie. A jak to robić, gdy muszę gotować, prać, sprzątać, jeździć po leki, wzywać lekarzy? Padłam na kolana i powiedziałam: „Boże, pomóż mi, jak mam sobie z tym poradzić?”. I wtedy usłyszałam: „Masz wszystkie narzędzia, więc z nich korzystaj!”. Wow! Nie stał się cud. To ja miałam nad sobą pracować, aby cudu dokonać! Zaczęłam od tego, że zmieniłam sposób myślenia – przestałam przejmować się tym, co mówi lekarz. To była jego wizja, szanuję ją, ale ja stworzyłam inną, lepszą. Zaczęłam potężną pracę duchową. Pomimo tego, co było „realne”, co mi mówiono i co widziałam na własne oczy, zaczęłam wyobrażać sobie inny scenariusz. Oczami wyobraźni widziałam, że moja mama jest zdrowa i krząta się samodzielnie po własnym mieszkaniu. To mi dało siłę, abym zaczęła motywować mamę do pracy nad sobą, bo ona również musiała uwierzyć, że to możliwe! Nasza praca trwała kilkanaście miesięcy, ale stało się tak, jak sobie wyobrażałam! Mama stała się samodzielna i krzątała się po swoim mieszkaniu! – Niezwykła historia… A widzisz… Ale wracając do koronawirusa, słyszę te wszystkie przepowiednie ekonomistów o kryzysie gospodarczym, o spustoszeniu wywołanym przez COVID-19. Bombarduje nas negatywna energia… Ale czy umiemy zarządzać naszymi myślami, nastrojami i energią? Czy pozwolimy, aby miotały nami czarne wizje? Możemy, ale ja wybieram to, co daje mi siłę i zdrowie, a więc spokój i zaufanie. Nie słucham na okrągło wiadomości. Najgorsze, co możemy dla siebie zrobić, to z samego rana podłączyć się do wiadomości przez media społecznościowe, telewizję czy radio. Rano powinniśmy zasilić się tym, co pozytywne. Dlatego najważniejszym elementem „nowej normalności” powinna być codzienna medytacja. Badania naukowe potwierdzają, że osoby, które codziennie rano medytują, są zdrowsze, spokojniejsze, realizują swoje cele i cieszą się wyższą jakością życia. Medytacja to w tych czasach podstawowe BHP przetrwania. – Medytacja chroni przed wirusem? Z całą pewnością podniesie twoją odporność i nastrój, a to uchroni cię przed wirusem. Czytałam wywiad z rosyjskim naukowcem, który podkreśla, jak nasze nastawienie wpływa na naszą fizjologię. Prowadzono badania z ludźmi, którzy stracili pracę. Byli załamani, ich odporność spadła, często chorowali, odnotowano wśród nich bardzo wysoką śmiertelność bez żadnych racjonalnych powodów. Naukowcy odkryli, że lęk i frustracja zniszczyły ich, dosłownie. Dlatego trzeba dbać o kontrolowanie swoich emocji, bez używek! Idealnie służy temu joga i medytacja. Widzę to po sobie i po wielu osobach, które znam. – Ale powiedz mi, jak polubić życie w izolacji i samotności? W czasie mojego kryzysu uczyłam się być szczęśliwa sama ze sobą. Zabierałam samą siebie na randki. Przestałam czekać, aż pojawi się ktoś lub coś, co mnie uszczęśliwi. Nawiązałam ze sobą piękną, głęboką relację, a dzięki temu mogłam stworzyć dobre, zdrowe relacje z innymi ludźmi! Nie wszystkie dni są łatwe, a ja wtedy zastanawiam się: „Co mogę zrobić najlepszego z tym, co mam tu i teraz”. W mojej książce napisałam: „Zamiast koncentrować się na problemie, skoncentruj się na rozwiązaniu”. To pierwsze dobija i podcina skrzydła, to drugie wnosi siłę, moc i odkrywcze pomysły! SPRAWDŹ TEŻ: Mąż Agnieszki Maciąg zdobył się na poruszające wyznanie o jej ostatnich chwilach. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na łzy – No dobrze, ale jak żyć w tej chwili? I co będzie potem? Moja złota zasada mówi: „Żyj jednym dniem na raz”. Ogarnij dzisiejszy dzień. To wystarczy. Nie ma sensu bawić się w przewidywania, bo przyszłość może nas zaskoczyć. Przeczytałam kiedyś, jak Bolesław Prus przewidywał rozwój cywilizacyjny. Pisał, że wkrótce w Warszawie będzie tak dużo dorożek i koni, że ludzie nie nadążą z czyszczeniem ulic z odchodów, które będą sięgały pierwszego piętra. Nie mógł przewidzieć, że powstaną samochody i że będziemy mieli inny problem – spaliny. Nie wiemy, co się wydarzy. Pomyśl, my obecnie wcale nie mamy tak źle. Mamy co jeść, mamy dach nad głową. To są wielkie dary! Niektórzy tracą pracę, ale to też dzieje się po coś. Kiedy tracimy pracę, warto się zastanowić, czy tę pracę kochaliśmy, czy wnosiła coś dobrego, czy była zgodna z naszym powołaniem? Zwykle najgorsze rzeczy w życiu prowadzą do najlepszych rzeczy w życiu. Pandemia pozwala odpowiedzieć sobie na pytania, które dotyczą pracy, związków i tego, co robi człowiek z naszą planetą. Z szalonego pędu zwykle zatrzymuje ludzi choroba, wypadki. Teraz jest zatrzymana cała ludzkość – nie bez powodu. Potrzebujemy tego, by kilka spraw przemyśleć. Nie możemy kupić szczęścia, kupując sobie drogie buty od modnego projektanta. – Teraz to w ogóle nie jest ważne. Właśnie… Poza tym w tenisówkach jest znacznie wygodniej. Pandemia nam pokazuje, co tak naprawdę się liczy. Zmienia naszą perspektywę widzenia świata, tak jak ja 14 lat temu zmieniłam swoją. Uprościłam moje życie, przestałam gonić za rzeczami, kupować ubrania, żeby wzbudzić zachwyt innych ludzi. Zaczęłam ubierać się tak, żeby czuć się najwygodniej. Gdy praktykujesz jogę, nie potrzebujesz makijażu, fryzjera, designerskich ubrań. W kółko chodzisz w spodniach do jogi i nagle okazuje się, że nie potrzebujesz już tych wszystkich przedmiotów, aby czuć się dobrze. Czujesz się świetnie taka, jaka jesteś, tak po prostu. – A co, Twoim zdaniem, zdarzy się po pandemii? To dobre pytanie. Dostajemy długą lekcję. To nie trzęsienie ziemi, które potrwa kilka godzin, a szok po nim minie po tygodniu. Ta lekcja jest rozłożona w czasie. Nie wiadomo, na jak długo. Potrzeba wewnętrznej siły, aby nie załamać się, nie rozpić i nie popaść w depresję. Swoją drogę widziałam na zakupach przed długim weekendem ogromne ilości alkoholu w koszykach ludzi. I zastanawiałam się, jak osłabiony i zatruty alkoholem organizm ma poradzić sobie z patogenami w postaci wirusów? Musimy posiadać w sobie ogromną siłę charakteru oraz posiadać narzędzia, które pomogą nam przez to przejść w zdrowy sposób. Dobrze by było, gdyby ludzie, zamiast osłabiać siebie żywnością i używkami, zaczęli zdrowo żyć i zdrowo się odżywiać. – Myślisz, że po pandemii ludzie przewartościują to, czym żyli? Przestaną dążyć do tego, żeby mieć więcej? Myślę, że będą dwie grupy ludzi. Pierwsza to ci owładnięci lękiem, którzy będą pragnęli gromadzić dobra, co i tak nie da im spokoju i szczęścia. I druga grupa, która otworzy się na rozwój duchowy. Te osoby odnajdą spokój i radość życia. Jestem przekonana, że wielu z nas przebudzi się i zacznie żyć inaczej. – Udało Ci się pozyskać też mężczyzn do takiego surowego stylu życia? Szczerze mówiąc, nigdy o nic nie zabiegałam i nie starałam się nikogo pozyskać. Ja robię swoje, a wokół mnie pojawiają się osoby, które są gotowe na rozwój i przemianę. Od sześciu lat prowadzę warsztaty, na które regularnie przyjeżdżają dziewczyny. A teraz dostaję wiele wspaniałych wiadomości również od mężczyzn, którzy po przeczytaniu moich książek diametralnie zmieniają swoje życie. – To, co mówisz, jest niezwykłe. Utwierdzasz nas, że nawet w epidemii może być pięknie. Tak jest, jeśli spojrzymy na to z odpowiedniej perspektywy. Życie nigdy nie jest jednostajne, przypomina morze, przez które czasem przechodzą sztormy i burze. Ale my możemy nauczyć się surfować i płynąć przez fale życia z radością, niezależnie od pogody! Nie musimy iść na dno za każdym razem, kiedy sprawy nie idą po naszej myśli. Możemy złapać wiatr w nasze żagle, aby wzrastać, wzmacniać się, rozwijać swój potencjał. Zrobiłam na Instagramie hashtag #życiebezlękuzagnieszkąmaciąg, bo wiem, że najważniejszy będzie teraz optymizm i zaufanie. Nie możemy dać się zastraszyć! A może to wszystko dzieje się właśnie po to, żebyśmy się tego nauczyli? Rozmawiała KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Zdjęcia ROBERT WOLAŃSKI
TYLKO W VIVIE!. Była producentką filmową, dziś jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o początkach kariery
Małgorzata Kidawa-Błońska przez lata budowała swoją zawodową drogę w świecie filmu, jednak ostatecznie to polityka stała się jej życiową misją. W szczerej rozmowie z nami marszałek Senatu opowiada o utracie anonimowości, hejcie, ogromnych kosztach życia publicznego i chwilach, gdy polityka doprowadzała ją do granic wytrzymałości. Nie zabrakło także osobistych refleksji o rodzinie, odpowiedzialności i cenie, jaką płaci się za obecność na świeczniku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o kulisach pracy jako producentka filmowa [...] Rozumiem, że decyzję o zamianie świata filmu na świat polityki podjęła Pani sama? Sama. Na początku moja rodzina obserwowała z dużym zainteresowaniem, jak mi pójdzie. Potem obdarzyła mnie wielkim wsparciem, a teraz… teraz to już dla nas wszystkich jest normalność. Normalność, ale okupiona dużymi kosztami? Niestety tak, bo najpierw człowiek traci anonimowość, w związku z tym wolność. Pewnych rzeczy nie można, bo po prostu nie wypada. Jest się cały czas obserwowanym, od rana do wieczora, i to jest chyba najtrudniejsze. Niestety nie można też niczego zaplanować, co ja bardzo lubię. Moje plany często ulegają modyfikacji. Na szczęście rodzina to rozumie i wytrzymuje. Pewnie dlatego, że mój mąż, syn i synowa od zawsze związani są z kulturą i wiedzą, że zdarzają się bardzo intensywne okresy pracy, bardzo dużo zadań do wykonania, brak czasu dla siebie i rodziny, a potem chwila wytchnienia. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Świat filmu przygotował ją na życie publiczne? Małgorzata Kidawa-Błońska szczerze o presji i hejcie W świecie filmu, w którym Pani kiedyś funkcjonowała, też przecież jest się „na świeczniku”. Ludzie obserwują, komentują, często niestety hejtują. Kiedyś artyści byli bardziej lubiani, patrzono na nich z większym szacunkiem, nawet z podziwem, i doceniano to, co robią. Dzisiaj, w dobie internetu, gdy ludziom się wydaje, że pozostają anonimowi, zachowują się okrutnie wobec osób rozpoznawalnych. U nas od miłości do nienawiści jest jeden krok. Jednego dnia kochamy jakiegoś sportowca, bo wygrał turniej czy mecz, a drugiego, gdy przegra, komentujemy złośliwie. Polityków ludzie nie lubią w ogóle, a co najmniej im nie ufają. Na początku mojej politycznej drogi nie zdawałam sobie sprawy z tego, że aż tak bardzo, obarczając nas nawet za to, co przydarzyło im się w życiu prywatnym. Na hejt trzeba spróbować się uodpornić, choć jest to ekstremalnie trudne, a liczyć się z opiniami ludzi, na których zdaniu nam zależy. Jeśli ktoś nie jest w stanie podpisać się pod krytyką swoim imieniem i nazwiskiem, to albo jest tchórzem, albo botem. Takimi komentarzami się nie przejmuję. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
„Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę". Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska wprost o sile rodziny i momentach słabości
Małgorzata Kidawa-Błońska w szczerej rozmowie z magazynem VIVA! opowiedziała o emocjach, które towarzyszyły jej przez lata w polityce. Marszałek Senatu przyznała, że polityka doprowadziła ją do łez po przegranych wyborach parlamentarnych, mówiła także o rodzinie i wnuczku.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o łzach po przegranych wyborach [...] Polityka doprowadziła Panią kiedyś do łez? Z wściekłości i bezradności po przegranych wyborach parlamentarnych. Włożyliśmy wiele pracy, by tak się nie stało, ale ludzie wybrali inaczej. Kiedy przegraliśmy, wiedzieliśmy, że to wszystko, o czym myśleliśmy, co chcieliśmy zrobić, zostanie na długo odsunięte w czasie. Nawet na wiele lat. Czułam się wtedy bezsilna, a mnie denerwuje bezsilność. Jeden z Pani pradziadków, Władysław Grabski, podobno co miesiąc chciał się podawać do dymisji. (Śmiech). Ja nigdy do tego etapu nie doszłam. CZYTAJ TEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości Rodzina daje jej siłę. „Dla nich byłabym w stanie porzucić politykę” Rodzina jest dla Pani zawsze na pierwszym miejscu… I dla nich byłabym w stanie porzucić politykę. Rodzina jest wszystkim, całym moim życiem. Na szczęście nigdy nie musiałam wybierać pomiędzy nimi a pracą, ale gdybym musiała, mój wybór byłby oczywisty. Jedyny moment, kiedy nie pracowałam, był wtedy, gdy mój syn był mały. Zdecydowałam, że chcę zająć się jego wychowaniem, dopóki nie pójdzie do przedszkola. To był nasz wspólny wyjątkowy czas. Zresztą pomagała mi moja mama, która była wspaniałą babcią. Wtedy zrozumiałam, że babcia odgrywa rolę, jakiej nigdy nie wypełnią rodzice. Dlatego ja sama staram się być najlepszą babcią dla mojego wnuczka. Gdy po raz pierwszy wzięłam go na ręce, zrozumiałam, jaki jest sens życia. Poczułam się osadzona w przeszłości, bo pamiętałam moich dziadków, rodziców, swoje dotychczasowe życie. A ten mały Jan, który dzisiaj ma półtora roku, jest łącznikiem między nimi i tym, co było, a tym, co będzie za 50 czy 60 lat. Niesamowite uczucie. W takich momentach człowiek rozumie, że wszystko w życiu jest mądrze ułożone. Ważne jest tylko, żebyśmy my tego nie zepsuli. Ja staram się mądrze korzystać z tego, co dał mi los. Zawsze chciałam mieć kochającą rodzinę, robić rzeczy, które sprawiają mi przyjemność, zajmować się tym, co jest dla mnie ważne, mieć ciekawą pracę, nie nudną. Chciałam mieć psa, kota i ogródek. Wszystkie te marzenia się spełniły. A co jeszcze będę w życiu robiła? Nie wiem, bo życie lubi płatać figle. Nie należy się bać przyszłości, bo ona może być bardzo ciekawa. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
Na co dzień odkrywa tajemnice gwiazd, teraz odsłania własne sekrety. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz ujawnia kulisy swojej kariery
Przez lata zadawał pytania innym. Dziś sam opowiada o tym, co najbardziej bolało. Wiktor Słojkowski w szczerym wywiadzie wraca do trudnej relacji z matką, samotności i życia, które zbudował po swojemu. „Matka nikt” to jego najbardziej osobista i emocjonalna historia.
Bezkompromisowy dziennikarz, autor 13 książek i człowiek, który przez lata opowiadał historie innych. Tym razem Wiktor Słojkowski sam staje w centrum opowieści, odsłaniając to, o czym wielu wciąż boi się mówić głośno. W książce „Matka nikt” i szczerym wywiadzie wraca do trudnej relacji z matką, samotności oraz życia, które budował na własnych zasadach. Opowiada o bólu, braku akceptacji i emocjach, które nosił przez lata. Nie ukrywa, że zmiana nazwiska była próbą całkowitego odcięcia się od przeszłości. To jedna z najbardziej osobistych, mocnych i poruszających rozmów w jego życiu — tym razem nie o gwiazdach, lecz o własnych ranach, lękach i cenie, jaką zapłacił za spokój. Wiktor Słojkowski o karierze i doświadczeniu dziennikarskim – W poprzednim życiu… chciałeś ze sobą skończyć? Nigdy. Śmierć byłaby utratą kontroli, a to byłoby dla mnie nie do zaakceptowania. Poza tym nie potrafię sobie wyobrazić, że mnie nie ma. Sądzę, że mam zerowe tendencje do samounicestwienia, ale gdybym miał dowód, że po życiu tutaj jest coś więcej i mógłbym spotkać ludzi, których już przy mnie nie ma, zabiłbym się w trzy sekundy, żeby się spotkać z babcią. Gdy tak ci to wszystko opowiadam, mogłabyś pomyśleć, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Czytelnicy mojej książki też mogą postawić taką diagnozę. Stwierdzić, że poniosłem turboporażkę. Nigdy z nikim nie byłem, z nikim nie jestem i pewnie z nikim nie będę. Żyję z dwoma psami, Józiem i Bolusiem. Nie mam zbyt wielu znajomych, więc nie mam z kim nawet jeździć na wakacje i spędzać świąt. A prawda jest taka, że lubię być sam. Śmieszne jest, jak ludzie reagują na informację o samotnie spędzonym Bożym Narodzeniu. Za każdym razem na ich twarzach maluje się przerażenie. I widzę, że nie wiedzą, jak się mają zachować. A potem mówią, że im przykro i mi współczują. Tylko że mi nie jest przykro, choć kiedyś bałem się samotności i otaczałem się tłumem ludzi. Kiedyś jednak przyszedł taki moment, że nie musiałem chodzić do pracy, bo mogłem pracować z domu. Stopniowo odkrywałem, że to nie obciach pójść samemu do restauracji albo do kina. Pamiętam film, na który pierwszy raz poszedłem sam. To był „Mad Max”, w piątek o godzinie 13. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że na sali siedzi 10 innych osób i one też były same. A potem sam pojechałem na miesięczne wakacje do Nowego Jorku. Udowodniłem sobie, że nie jestem dla siebie taki nudny, jakby się mogło wydawać. [...] – Może za dużo zastanawiasz się nad tym, co świat myśli o Tobie? W ogóle się tym nie przejmuję. Zauważam jedynie, że nie jestem dla ludzi na tyle atrakcyjny, żeby spędzać ze mną czas. I mi to nie przeszkadza. – A na początku książki lista osób, którym składasz podziękowania, jest imponująca. To są osoby, które wykonały w stosunku do mnie jakiś miły gest czy rzecz, którą będę pamiętać do końca życia. Czytaj też: Całe jej dzieciństwo było pełne ograniczeń. Skrywała się za jedną rzeczą. TYLKO W VIVIE! przyznaje: "Miałam zakodowaną dużą skalę odporności na cierpienie" – Porozmawiajmy o Twojej pracy, która polega na rozmawianiu z ludźmi. Chcesz wiedzieć, jak to jest być dziennikarzem i nie przepadać za spotkaniami z ludźmi? – Tak, bo ja akurat lubię. Na co dzień jestem Wiktorem Słojkowskim. A w pracy… wchodzę w rolę dziennikarza. Siadam do rozmowy. Nagrywam. Potem ją spisuję i redaguję. Nagrywam podcasty. Jestem wtedy Wiktorem Dziennikarzem. Ale to trwa godzinę do dwóch, czasem trochę dłużej. A potem wychodzę z tej roli i wracam do swojej autystycznej przestrzeni. – To nie jest hipokryzja? Nie potrzebujesz ludzi, ale rozmawiasz z nimi i dzięki nim zarabiasz pieniądze? Może jest. Gdybym miał pomysł na to, co mógłbym w życiu robić innego, pewnie bym to robił. – Dlaczego wobec tego zostałeś dziennikarzem? To był przypadek. Chciałem być dziennikarzem newsowym. Najpierw pracowałem w agencji informacyjnej, ale tak szczerze mówiąc, nie była to jednak praca moich marzeń. Zarabiałem bardzo mało, ledwo starczało mi na wynajęcie mieszkania. Zrezygnowałem z tego, nie mając nic. Postanowiłem coś zmienić, żeby mieć pieniądze na szlugi i na jedzenie. Zacząłem pisać do jednego z magazynów. Potem robiłem gazety branżowe – dla sieci sklepów budowlanych, dla dekarzy i tego typu. Z tej pracy też zrezygnowałem, bo ile można pisać o tym, że przesunięto regał z alei trzeciej do czwartej? – A Ty chciałeś robić wielkie rzeczy? Już mówiłem, nie wierzyłem, że mógłbym. Ale o regałach też nie chciałem pisać. I wtedy polecono mnie do magazynu „Party”. Poszedłem na spotkanie. Gdy usłyszałem, ile mogę zarobić, zdecydowałem się od razu. Potrzebowałem pieniędzy na życie. Kropka. Żadnej większej logiki w tym nie było. Pamiętam, że matka wtedy powiedziała mi, że nawet jej znajomi mówią, że tak dobrze się zapowiadałem, a tak beznadziejnie skończyłem. Może gdybym zmieniał świat, pomyślałaby, że jestem supergościem. A ja? Ja tylko robię wywiady. Jak pisał ksiądz Twardowski, gdybym umarł, zostałyby po mnie buty i telefon głuchy. Tylko. Gdybym skończył studia z anglistyki, a nie skończyłem, poszedłbym na studia doktoranckie i zająłbym się zagadnieniami teatru absurdu angielskiego. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Chciałbyś komuś zaimponować? Udowodniłbym wszystkim naokoło, że jestem ambitny i stać mnie na dużo. Kiedyś trochę kpiłem z takich gości, jakim sam się stałem – z samotnych facetów w okolicach czterdziestki z dwoma psami, które zastępują rodzinę, przyjaciół, dzieci. Ale dzisiaj mam takie życie, jakie sobie wybrałem. Przede wszystkim mam święty spokój, o którym zawsze marzyłem. Może kiedyś uda mi się powiedzieć sobie, że jestem z siebie dumny. Zakładam, że kiedyś może jeszcze coś się w moim życiu zmieni. Oprócz jednego. Zawsze będę nienawidził arbuzów. Ona je kocha. W książce napisałem: „Początkowo matka namawiała mnie, żebym przekonał się do tego owocu. Dawałem się przekonać. Widziałem, jak je go łapczywie, a sok ścieka jej czasem aż po brodzie. Strużka ulepu wędruje po szyi, aż przez dekolt, do biustu. Zazdrościłem jej chwilowego szczęścia i doznań, jakie niósł ze sobą owoc. Nigdy jednak nie dałem rady wyzbyć się wstrętu. Mam go do dzisiaj”. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Całe jej dzieciństwo było pełne ograniczeń. Skrywała się za jedną rzeczą. TYLKO W VIVIE! przyznaje: "Miałam zakodowaną dużą skalę odporności na cierpienie"
W pierwszym wywiadzie po ośmiu latach milczenia! Inspirującym i motywującym, Edyta Górniak mówi: "Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie".
O bólu z dzieciństwa mówi poruszająco, a każde jej słowo zostaje w głowie na długo. Edyta Górniak w niezwykle osobistym wywiadzie wraca do trudnych momentów, samotności... Opowiada o domu, który zamiast dawać ukojenie, stał się źródłem bólu, i o muzyce, która przez lata była jej jedynym schronieniem. To poruszająca historia o dziewczynce, a potem dorastającej kobiecie, która mimo życiowych ran nauczyła się walczyć o siebie, a dziś z odwagą mówi o tym, co przez lata pozostawało głęboko ukryte. Edyta Górniak wprost mówi o trudnym dzieciństwie. Jedna rzecz była dla niej schronieniem – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). [...] Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
"Dom zawsze symbolizował lęk oczekiwań". Tylko VIVIE! Edyta Górniak szczerze o samotności i braku poczucia bezpieczeństwa. Dziś tutaj ma swój azyl
Edyta Górniak zdobyła się na wyjątkowo szczere wyznanie o domu, bezpieczeństwie i miejscach, które dawały jej ukojenie po latach życia w blasku reflektorów. W poruszającej rozmowie artystka wróciła do wspomnień z dzieciństwa i opowiedziała, gdzie naprawdę czuła spokój oraz dlaczego przez lata nie potrafiła odnaleźć swojego miejsca na ziemi.
Dom przez lata był dla Edyty Górniak bardziej symbolem tęsknoty niż bezpieczeństwa. W poruszającym wywiadzie artystka wróciła do miejsc, które dawały jej ukojenie – od dzieciństwa w Ziębicach po życie w Portugalii i Kalifornii. To jedna z najbardziej intymnych rozmów gwiazdy o potrzebie bliskości i poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi. Edyta Górniak o swoim azylu: gdzie znalazła swój dom na ziemi? | Wywiad VIVY! – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – Ma. I w swojej szczerości jest poruszające. Ale czuję Dom w różnych miejscach. Na przykład, kiedy dotykam stopami wody. W ogóle kiedy dotykam wody. Kiedy jestem blisko strumieni, jezior, oceanu, czuję się zjednoczona z całym obliczem tego fascynującego świata i to jest moje uczucie Domu. Lub kiedy stoję przed mikrofonem i już zejdzie ze mnie pierwsza trema, wtedy na scenie czuję się jak w domu. Podobnie, gdy mogę podziwiać wschód słońca. Wschód oznacza nowy początek, nowy rozdział, nowe możliwości. Nigdy nie wiadomo, co przyniesie. Wtedy też czuję się udomowiona. Zaprowadziła mnie pani w rejony, gdzie nie zaglądałam, do rozważań, których nie podejmowałam. Dziękuję. – Ja mam córkę, Pani – syna. Allan ma 22 lata. Jest Pani gotowa wypuścić go w świat? Odciąć pępowinę? Syndrom opuszczonego gniazda przeżyłam dużo wcześniej, kiedy mój syn wybrał szkołę wojskową. Miał 14 lat, kiedy opuścił dom. Szybko mnie przyzwyczaił, że ma własne życie. Ale początki były dla mnie bardzo trudne. Mimo ogromnej tęsknoty za nim tłumaczyłam sobie, że ma tylko mnie i musi jak najszybciej się usamodzielnić. Jeśli nie nauczy się decyzyjności i autonomii, a mnie nagle zabraknie, to będzie bezbronny. Więc lepiej, żeby sprawdzał różne ścieżki życia i samodzielnie podejmował decyzje, a także czuł smak ich konsekwencji, póki matka wciąż jest na wyciągnięcie ręki, jako emergency call. Dlatego pozwoliłam mu na tę niezależność. – Mądrze. W filmie uderzyła mnie jego czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą.[...] – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki
TYLKO W VIVIE!. Zagląda do wnuka, spaceruje z psem i siada z mężem przy herbacie. Tak naprawdę żyje marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska
Małgorzata Kidawa-Błońska ujawniła swoją prywatną stronę. Marszałek Senatu opowiedziała o codzienności po pracy, czasie spędzanym z wnukiem, spacerach z psem i rozmowach z mężem. W szczerym wywiadzie mówi także o wspólnej pasji do filmu, znaczeniu przyjaźni oraz o tym, że politycy mierzą się z dokładnie takimi samymi problemami jak wszyscy inni.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o pracy w Senacie Ale póki co lubi Pani przychodzić do pracy? Jestem w Senacie codziennie. Chyba że jeżdżę po kraju i po świecie, spotykając się i rozmawiając z ludźmi i naszymi rodakami za granicą. Lubię, gdy w Senacie dużo się dzieje, ale też te chwile, gdy budynek pustoszeje i zmienia się atmosfera. To zdarza się rzadko, bo mamy posiedzenia, odwiedzają nas wycieczki, organizujemy wystawy poświęcone patronom danego roku, ważnym miejscom i wydarzeniom. Była wystawa o Gdyni w 100-lecie jej powstania, o Wojciechu Jerzym Hasie, księdzu Józefie Tischnerze. Poza pracami legislacyjnymi Senat stał się w tej kadencji miejscem merytorycznej i eksperckiej debaty w wielu bardzo ważnych kwestiach, pracujemy na przykład nad rozwiązaniami dotyczącymi mecenatu kultury. Lubię Senat, ludzi, których tu spotykam, ale bardzo lubię też być w domu, bo ważna jest dla mnie równowaga. Mam tam zawsze co robić. Muszę pani powiedzieć, że nie pamiętam takiego momentu, żebym nie miała nic do zrobienia. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń Małgorzata Kidawa-Błońska o życiu po pracy. „Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer” Co Pani robi, jak wraca z pracy do domu? Zaglądam do wnuka, idę z psem na spacer, siadam z mężem przy herbacie czy kolacji i rozmawiamy. Poza tym robię to, co sprawia mi przyjemność i mnie relaksuje – zajmuję się domem, ogrodem, czytam książki. My, politycy czy artyści, jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy inni. Mamy te same domowe obowiązki, musimy pamiętać, żeby zapłacić rachunki czy podlać kwiaty, mamy lepsze i gorsze dni, tak samo się martwimy i tak samo kochamy. Od czasu do czasu chodzi Pani do kina? Teraz niestety chodzę mniej, bo czasu mam, jak pani widzi, nie za dużo, ale staram się być na bieżąco z tym, co się dzieje w polskim filmie i teatrze. Ostatnio byłam na „Pojedynku” w reżyserii Łukasza Palkowskiego. Zresztą u nas w domu dużo się o filmie rozmawia. Mąż reżyser, syn i synowa też z filmem związani. A przecież rozmawia się z bliskimi o tym, co jest w życiu ważne i co wspólnie lubimy. Zaczęłyśmy naszą rozmowę od przyjaźni… ona jest naprawdę w życiu bardzo istotna. My z moim mężem najpierw się zaprzyjaźniliśmy, a dopiero później połączyła nas miłość. Mamy podobne poczucie humoru, bardzo dobrze się rozumiemy i świetnie nam się razem milczy, bo rozumiemy się bez słów. Żyjemy razem, ale każde z nas ma coś własnego, takiego tylko dla siebie, swoje terytorium. Moim własnym jest polityka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Była najważniejszą osobą w jego życiu, gdy odeszła, stracił część siebie. Tylko w VIVIE! słynny pisarz: „Wciąż jestem w żałobie”
Była jego schronieniem i jedynym wsparciem. Wiktor Słojkowski wraca do relacji z babcią – kobiety, która dawała mu siłę, gdy wszystko inne zawodziło. Jej strata wciąż pozostaje niezagojoną raną.
Była dla niego wszystkim – tarczą, wsparciem i jedyną osobą, która dawała mu poczucie bezpieczeństwa. Gdy świat się rozpadał, a najbliższa relacja raniła, to właśnie babcia stawała po jego stronie, broniła i przywracała wiarę w siebie. Wiktor Słojkowski dziś wraca do tej niezwykłej więzi z rozdzierającą szczerością, przyznając, że jej strata wciąż boli tak samo. To opowieść o miłości, która ratowała i o pustce, której nie da się niczym wypełnić. Wiktor Słojkowski o ukochanej babci. Tylko w VIVIE! opowiada o kulisach swojego życia – Gdy z nią [przyp. red. mamą] mieszkałeś, ktoś stawał w Twojej obronie? Mieszkaliśmy z dziadkami. Babcia stała się najważniejszą osobą w moim życiu. Ona mnie broniła, wspierała, pocieszała. Gdy matka mówiła mi, że jestem nieudacznikiem, ona twierdziła, że wszystko w życiu mi się uda. A gdy zwracała jej uwagę, matka wpadała w histerię i nie było z nią żadnej rozmowy. Do babci więc przyczepiłem się jak huba do drzewa. W psychologii taka relacja nazywa się uwikłaniem i uznawana jest za toksyczną. Ale dla ludzi w takiej sytuacji jak moja jest czymś zupełnie normalnym. – Takich ludzi jak Ty niestety jest dużo. Tylko że przyjęło się, że o rodzicach się źle nie mówi. W końcu przemoc rodzicielska przestaje być zamiatana pod dywan, a ci, którzy jej doświadczyli, przestają się tego wstydzić. W naszej rzeczywistości funkcjonuje mit matki – kobiety, która cię urodziła, i już za samo to trzeba ją wielbić i szanować. Życie ci dała przecież! A co wydarzyło się po drodze, to już nie ma znaczenia. Tylko że to ma znaczenie i to nie ja mam się czego wstydzić. – Nie każdy jednak pisze o tym książkę. Nie lubię mówić o emocjach. Dużo łatwiej mi o nich napisać. Zrobiłem to, bo chyba miałem nadzieję, że się uwolnię od tego wszystkiego. Powinienem był wiedzieć, że nic mi to nie da. Opowiem teraz o babci. Zmarła nagle. Zachorowała, a po trzech miesiącach już jej ze mną nie było. To było 15 lat temu, a ja myślę, że wciąż jestem w żałobie. Psycholog poradził mi, że powinienem napisać do niej list, w którym opiszę, jak mi bez niej źle i ciężko. Zmieniłem terapeutę, bo co mi pomoże list, skoro nie pomogło mi napisanie 200 stron książki „Chciałbym nigdy cię nie poznać”? Gdy myślę o „Matce nikt”, zastanawiam się, czy dzisiaj zdecydowałbym się na jej napisanie. Nie wiem. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą" – To z powodu krytyki, jaka się pojawiła pod Twoim adresem? Że nie wiadomo, po co ją napisałeś? Że nie jest obiektywna, bo nie dałeś w niej matce głosu? Za każdym razem powtarzam, że to jest moja własna wersja zdarzeń. Nie wykluczam, że może ktoś inny zinterpretował te wszystkie sytuacje zupełnie inaczej. Nie udzieliłem w niej głosu mojej matce, bo to nie miała być powieść, w której mieliśmy uprawiać grupową terapię. Nie widzę sensu, bo wiem, jak by to wyglądało. Takich konfrontacji w życiu, nie na kartach książki, mamy za sobą naprawdę dużo. Wiele razy wyciągałem do niej rękę, chciałem wyjaśniać, rozmawiać, naprawiać. Nawet przepraszać, choć nawet psycholog mówi mi, że nie mam za co. I każdy mój gest w jej stronę miał taki sam finał – gigantyczna przemoc skierowana w moją stronę. A to ja powinienem usłyszeć od niej „przepraszam”. I uprzedzę twoje pytanie. Nigdy tego nie usłyszałem. Za to dowiedziałem się, że mam chorą wyobraźnię i powinienem zmienić lekarza i leki, bo nie działają. To nie wszystko. Jej znajomi, gdy dowiedzieli się, że książka ma się ukazać, obdzwonili wszystkich moich pracodawców, twierdząc, że jako pisarz mylę fikcję z rzeczywistością. – Wyjaśniła Ci kiedyś swoje zachowanie względem Ciebie? Ona to wszystko wypiera. A ja mam świadków, bo przecież jest rodzina, która wszystko widziała. Kiedy próbowaliśmy się z nią skonfrontować, jak mantrę powtarzała, że to wszystko kłamstwa. Ona ma swoją rzeczywistość i swoją prawdę, która jest zupełnie inna niż moja. Dla mnie słowa: „Nie nadajesz się do niczego. Właśnie przestałeś być moim synem” są wystarczającym powodem do tego, żebym już nie chciał mieć z nią nic wspólnego. [...] – W poprzednim życiu… chciałeś ze sobą skończyć? Nigdy. Śmierć byłaby utratą kontroli, a to byłoby dla mnie nie do zaakceptowania. Poza tym nie potrafię sobie wyobrazić, że mnie nie ma. Sądzę, że mam zerowe tendencje do samounicestwienia, ale gdybym miał dowód, że po życiu tutaj jest coś więcej i mógłbym spotkać ludzi, których już przy mnie nie ma, zabiłbym się w trzy sekundy, żeby się spotkać z babcią. Gdy tak ci to wszystko opowiadam, mogłabyś pomyśleć, że jestem nieszczęśliwym człowiekiem. Czytelnicy mojej książki też mogą postawić taką diagnozę. Stwierdzić, że poniosłem turboporażkę. Nigdy z nikim nie byłem, z nikim nie jestem i pewnie z nikim nie będę. Żyję z dwoma psami, Józiem i Bolusiem. Nie mam zbyt wielu znajomych, więc nie mam z kim nawet jeździć na wakacje i spędzać świąt. A prawda jest taka, że lubię być sam. Śmieszne jest, jak ludzie reagują na informację o samotnie spędzonym Bożym Narodzeniu. Za każdym razem na ich twarzach maluje się przerażenie. I widzę, że nie wiedzą, jak się mają zachować. A potem mówią, że im przykro i mi współczują. Tylko że mi nie jest przykro, choć kiedyś bałem się samotności i otaczałem się tłumem ludzi. Kiedyś jednak przyszedł taki moment, że nie musiałem chodzić do pracy, bo mogłem pracować z domu. Stopniowo odkrywałem, że to nie obciach pójść samemu do restauracji albo do kina. Pamiętam film, na który pierwszy raz poszedłem sam. To był „Mad Max”, w piątek o godzinie 13. Rozejrzałem się i zobaczyłem, że na sali siedzi 10 innych osób i one też były same. A potem sam pojechałem na miesięczne wakacje do Nowego Jorku. Udowodniłem sobie, że nie jestem dla siebie taki nudny, jakby się mogło wydawać. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
„Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością”. Na łamach VIVY! Edyta Górniak zdradza, jak wyobraża sobie swoją przyszłość z dala od show-biznesu
Edyta Górniak wróciła do muzyki i ponownie znalazła się w centrum zainteresowania fanów, ale w najnowszym wywiadzie zdobyła się na wyjątkowo osobiste wyznanie. Artystka opowiedziała o swojej przyszłości, życiu poza sceną i planach, które dojrzewają w jej głowie od dłuższego czasu.
Edyta Górniak zaskoczyła szczerym wyznaniem o swojej przyszłości. Choć po latach wróciła do muzyki i ponownie pojawiła się w centrum zainteresowania fanów, myśli też o życiu poza show-biznesem. Artystka przyznaje, że w jej głowie dojrzewa plan na zupełnie nowy rozdział. To może być jedna z najbardziej poruszających zmian w jej życiu. To zdradziła w nowej rozmowie Beacie Nowickiej. Edyta Górniak tak widzi swoją przyszłość: wywiad VIVY! –Z filmu „Edyta Górniak” wyłania się taki obraz: żyjąca legenda, głos anioła, charyzmatyczna artystka, wrażliwa, a jednocześnie silna kobieta, czuła matka, krucha i poraniona dziewczynka… Jak poskładać te kawałki puzzli? Kto teraz przede mną siedzi? (Uśmiech). Myślę, że tajemnica ukryta jest w kontrastach. To może być fascynujące lub przerażające, zależnie od indywidualnej percepcji. Odruchowo zakładamy, że siła musi być głośna, dominująca, podkreślona grubą linią. Osobiście uważam, że siła tkwi w akceptacji, autentyczności, empatii i wybaczeniu. Kiedy byłam małą dziewczynką, nie wiedziałam, dlaczego bardzo lubię i czuję sercem Bruce’a Lee. Odkryłam to wiele lat później. Lee był filozofem. Kiedy dorosłam, moje przemyślenia spotkały się z jego przemyśleniami. To było szczęśliwe i niezwykłe dla mnie. Mówił: „Bądź jak woda, która przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę”. Obserwując dorosłych jako mała dziewczynka, zobaczyłam, którymi ścieżkami nie chcę pójść. Dziś, kiedy mogę być bezbronna, pozwalam sobie na to z pasją. Kiedy muszę walczyć o dobro mojego syna, aktywuję rolę lwiej matki. A kiedy wychodzę na scenę i wiem, że publiczność mi ufa, że ufają mi muzycy, dyrygent, reżyser, producent, jestem solidna i odpowiedzialna. Ale także niezmiennie delikatna w procesie kreacji. Same kontrasty. I w każdym czuję się sobą. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – W filmie jest poruszająca scena w garderobie teatru na Broadwayu. Ma Pani niecałe 20 lat, wygląda na 14 i mówi z ufnością dziecka, patrząc prosto do kamery: „Jestem za młoda, nie umiem tego udźwignąć”. Znów zobaczyłam kontrast. Gdzieś na końcu świata przygotowywałam się właśnie do wyjścia na słynną scenę nowojorskiego Broadwayu, a jeszcze chwilę wcześniej byłam pod obsesyjną kontrolą rodziców. Serce, które dorastało w ogromnej samotności, zaledwie dwa lata później kłaniało się przed stojącą, zapłakaną ze wzruszenia widownią. Łatwo zwariować. Zarówno, kiedy nie ma się niczego, jak i kiedy ma się nadmiar wszystkiego. Znalazłam w tym jakiś balans, w miarę normalny. Nie pozwalam sobie być niepokorną. To, że dostałam od Boga talenty, oznacza dla mnie bardziej odpowiedzialność przed Nim, niż przywilej, którym mogę się chełpić. Więc ten archiwalny fragment z Broadwayu z naszego filmu bardzo mnie zaskoczył. Trochę byłam przestraszona, trochę szczęśliwa. Mała dziewczynka w wielkim świecie. – Ona wciąż w Pani jest, ta dziewczynka. Tak mi się wydaje. Mimo traum nadal patrzę na świat z bezgraniczną miłością. Czystymi oczami i intencjami potrafi patrzeć tylko serce dziecka. Daję ludziom kredyt zaufania, bo taką mam naturę i nie będę z nią walczyć. Nawet za cenę kolejnego rozczarowania. Nie szkodzi. To są tylko lekcje. Zawsze się czegoś nauczę. – Kilka razy mówiła Pani, że chce się wycofać z show-biznesu. Myślałam, i pewnie nie tylko ja, że nie wyobraża sobie Pani życia bez śpiewania. Wyobrażam. – I tym mnie Pani zaskoczyła… Gdybym zostawiła świat show-biznesu i muzyki, stworzyłabym Healing Center, miejsce uzdrawiające, przywracające równowagę fizyczną, energetyczną i duchową. Myślę, że ludzie będą coraz bardziej potrzebowali takiej odnowy, odrodzenia, regeneracji swojej duszy. Uwolnienia od presji, stereotypów, nawyków myślowych i wyjścia z pudełek z kokardką, do których nas usilnie zapakowano. Chciałabym, żeby to magiczne miejsce powstało w Polsce. Na razie nie mam ani idealnego kawałka ziemi, ani budżetu. Mam tylko wizję i wiedzę. Ufam, że przyjdzie to we właściwym czasie. Wiem, że zawsze będę chciała pomagać ludziom. Nie tylko dźwiękiem, ale także przestrzenią serca, wiedzą i utuleniem. Czytaj też: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" – Bardziej żyje Pani tu i teraz czy w przyszłości? Tu i tam. Uwielbiam budzić się rano. Cieszę się, że znowu widzę drzewa, słońce, kwiaty, że słyszę ptaki, zaparzę ulubioną kawę. Od rana kocham życie. Czasami dotrze do mnie jakaś intryga, która burzy mi tę harmonię, ale szybko ją unieważniam, bo szkoda mi każdego dnia życia. Po spokojnym poranku i przywitaniu się ze światem przechodzę do etapu kreacji i współpracy z zawodowymi partnerami. Sprawdzam także, komu z najbliższych trzeba w czymś pomóc, kogo rozśmieszyć, komu dać motywację do działania albo zrobić niespodziankę. Żyję chwilą, wypatruję biedronek… A jednocześnie wychylam się ku przyszłości. Nie chcę być na scenie aż do samego końca. Póki będę miała siłę i energię, chciałabym stworzyć miejsce do regeneracji dla ludzi, o którym rozmawiałyśmy, bo wiem, że ludzie coraz bardziej tego potrzebują. Na razie wciąż jestem bardzo aktywna muzycznie. Po siedmiu latach wróciłam z nowym utworem w języku polskim. Po ośmiu – na łamy magazynu. Patrząc na entuzjazm zarówno stacji radiowych, jak i fanów z powodu tego powrotu, wiem, że to jeszcze nie jest ten moment. Jeszcze nie mogę zrezygnować. Jeszcze chwilę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Czytaj też: Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
TYLKO W VIVIE!. Mąż reżyserował, ona produkowała filmy. Dziś marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia sekret udanego związku
Małgorzata Kidawa-Błońska rzadko mówi o życiu prywatnym, jednak tym razem zdradziła szczegóły relacji z mężem Janem Kidawą-Błońskim. Marszałek Senatu opowiedziała o wspólnej pracy przy filmach, wzajemnym zaufaniu i zasadach, które od lat pomagają im budować trwały związek mimo zawodowych wyzwań.
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu. Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Małgorzata Kidawa-Błońska o polityce w dzisiejszych czasach [...] Mówią o Pani, że jest łagodna. Czy to wystarczy w dzisiejszym politycznym świecie? Nie jestem łagodna. Po prostu nie jestem chamska i agresywna. Jeśli jestem w stu procentach przekonana do swoich racji, nie ustępuję, nie rezygnuję i nie poddaję się. Uważam jednak, że stanowczość jest czymś zupełnie innym niż agresja, której dzisiaj tak dużo w życiu publicznym. W mojej ocenie obrażanie kogoś nie spowoduje, że poczuję się silniejsza ani nie przekonam go do swoich racji. To raczej objaw słabości, kiedy nie ma argumentów. Wszystko można powiedzieć w kulturalny sposób, a siła to nie pokazywanie pazurów i brutalności. Wracając do moich pradziadków… to nie ich zasługa, że poświęciłam się polityce, ale moją zasługą będzie, jeśli nie przyniosę ich nazwiskom wstydu. Dostałam kapitał, którego nie mogę zmarnować. CZYTAJ TEŻ: Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne" Małgorzata Kidawa-Błońska o mężu W czasach, gdy oni zajmowali się polityką, kobiet u władzy nie było. Ale ja miałam szczęście, że wychowałam się w domu, w którym były silne kobiety, które miały swoje pasje, swoje spojrzenie na życie i zdanie na temat polityki. I choć pozostawały w cieniu, ich głos był ważny. To, że pradziadkowie mogli pełnić najwyższe funkcje państwowe w II RP, było ich zasługą. One uczyły mnie, że przede wszystkim muszę być samodzielna, bo wtedy będę bezpieczna. Czasami w życiu wszystko układa się wspaniale, czasami nie, ale jeśli potrafimy same dać sobie radę, wtedy jesteśmy na dobrej drodze. Byłam szczególnie związana z moją babcią Zosią, malarką. Ona była moją przewodniczką i powierniczką, od której zawsze dostawałam bardzo mądre życiowe rady. Teraz radzi się Pani męża? Dzisiaj działamy zawodowo w zupełnie innych obszarach, choć kiedyś pracowaliśmy razem. Ja produkowałam filmy, mąż je reżyserował. I nawet wtedy nie wchodziliśmy sobie w drogę. Jeśli Jaś chciał pokazać mi efekty swojej pracy, robił to i zaczynaliśmy na ten temat dyskutować. I wtedy, i dzisiaj, jeśli chodzi o sprawy zawodowe, każde z nas ma swoją sferę prywatności. Oczywiście rozmawiamy ze sobą, dzielimy się swoimi problemami, bo przecież radzimy się ludzi, do których mamy największe zaufanie. Ja mam to szczęście, że to są moi najbliżsi. Słucham więc rad, ale i tak ostateczna decyzja należy do mnie. Nauczył mnie tego mój ojciec. Kiedy przychodziłam do niego z prośbą, żeby pomógł mi podjąć decyzję, on odmawiał, bo uważał, że każdy powinien brać odpowiedzialność za swoje decyzje. Gdy byłam młodsza, miałam do niego pretensje i denerwowałam się, że całą odpowiedzialność zrzuca na mnie. W końcu zrozumiałam, że jednak miał rację. Moja decyzja jest moją odpowiedzialnością i to ja ponoszę jej konsekwencje. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Jest najważniejszym mężczyzną w jej życiu. TYLKO w VIVIE! Edyta Górniak czule o relacji z synem i ważnej lekcji miłości
Edyta Górniak szczerze opowiada o relacji z synem Allanem. Dziś ma 22 lata i stał się dla niej ogromnym wsparciem. To najważniejszy mężczyzna w jej życiu.
Edyta Górniak otwiera serce jak nigdy wcześniej i mówi wprost o relacji z ukochanym synem Allanem. Wspomina moment, który zmienił wszystko – gdy miał zaledwie 14 lat i opuścił dom, wybierając własną drogę. Dziś, jako 22-latek, jest dla niej nie tylko synem, ale też ogromnym wsparciem. Ich więź pełna jest tęsknoty, dumy i emocji, które trudno opisać słowami. „Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym”, mówi artystka w rozmowie z Beatą Nowicką. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak o ukochanym synu, Allanie. Tak dziś wygląda ich relacja Edyta Górniak: Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). [...] – Ja mam córkę, Pani – syna. Allan ma 22 lata. Jest Pani gotowa wypuścić go w świat? Odciąć pępowinę? Syndrom opuszczonego gniazda przeżyłam dużo wcześniej, kiedy mój syn wybrał szkołę wojskową. Miał 14 lat, kiedy opuścił dom. Szybko mnie przyzwyczaił, że ma własne życie. Ale początki były dla mnie bardzo trudne. Mimo ogromnej tęsknoty za nim tłumaczyłam sobie, że ma tylko mnie i musi jak najszybciej się usamodzielnić. Jeśli nie nauczy się decyzyjności i autonomii, a mnie nagle zabraknie, to będzie bezbronny. Więc lepiej, żeby sprawdzał różne ścieżki życia i samodzielnie podejmował decyzje, a także czuł smak ich konsekwencji, póki matka wciąż jest na wyciągnięcie ręki, jako emergency call. Dlatego pozwoliłam mu na tę niezależność. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Mądrze. W filmie uderzyła mnie jego czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą. – Ma Pani w sobie przestrzeń na miłość, na nowego mężczyznę? Nie jestem tego pewna… – Tak myślałam. Dlaczego? Dlatego, że być może ta relacja byłaby dla mnie kluczowym sprawdzianem tego, czy zaleczyłam już wszystkie lęki. Więc jeszcze nie rozglądam się za mężczyznami ani za relacją. Z pewnością dziś inaczej patrzyłabym na partnerstwo niż kiedykolwiek dotąd. Jestem bardziej wyczulona na wolność każdej duszy i na to, co projektujemy na drugą osobę. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Trudne doświadczenia mogły ją zniszczyć, a stały się jej siłą. TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak wprost o dzieciństwie: "To było okrutne"
Edyta Górniak wraca wspomnieniami do dzieciństwa w Opolu. Opowiada o życiu pełnym ograniczeń i o tym, jak muzyka stała się jej schronieniem. W szczerym wywiadzie odsłania kulisy doświadczeń, które ukształtowały ją jako artystkę i człowieka.
Fragmenty filmu, gdzie opowiada o traumie dzieciństwa, chwytają za gardło. Także spokój, z jakim to wspomina. „Siła nie musi być głośna”, mówi. Dokument „Edyta Górniak” jest odważną podróżą przez jej życie w obecności kamer. To subtelna, motywująca i zarazem inspirująca opowieść charyzmatycznej artystki, wrażliwej, a jednocześnie niezwykle silnej kobiety i czułej matki. W ekskluzywnym wywiadzie Edyta Górniak otwiera przed Beatą Nowicką swoją duszę i serce. Edyta Górniak o dzieciństwie w rozmowie z VIVĄ! Poruszający wywiad – Wychowałyśmy się w tym samym mieście, w Opolu. Prawdopodobnie chodziłyśmy tym samymi szlakami: uliczki Starówki, Piastowska, wyspa Pasieka, amfiteatr, dom kultury… Obie stamtąd wyjechałyśmy. W co była Pani wtedy „uzbrojona”? W dźwięki. Byłam uzbrojona tylko w dźwięki i pasję do sztuki. To była moja jedyna „zbroja”, za którą mogłam się schować i dzięki której mogłam przeczekać zwątpienia. Doprowadziły mnie do miejsca, w którym jestem. Pomogły rozkochać miliony serc. Dźwięki… Takie niby nic. Niesamowite, prawda? – Niesamowite. Całe dzieciństwo miałam bardzo dużo ograniczeń. Skrajnych. Dorastając, mogłam się pomylić na wiele sposobów i pewnie nieraz się myliłam. Ale dźwięki zawsze były moją tarczą. Bezpieczną krainą, do której chowałam się jak pies do budy. – Fragmenty filmu, w których opowiada Pani o swoim dzieciństwie, chwytają za gardło. Teraz chyba bardziej rozumiem, dlaczego Panią nie złamały… Wiele osób, które obejrzało film, było poruszonych na różnych płaszczyznach, jak piszą do nas. Na przykład szokuje ich, że o tak traumatyzujących doświadczeniach opowiadam ze spokojem. Faktycznie kilka momentów absolutnie miało moc mnie zniszczyć. Ale w zamian mnie ukształtowało. Po tylu latach nie chciałabym inaczej się temu przyglądać niż z szacunkiem, mądrością i jakąś delikatnością też. Myślę, że 20 lat temu opowiedziałabym o nich inaczej, bo na różnych etapach życia, dorastając i dojrzewając, wszyscy ewoluujemy i dostrzegamy inne aspekty. Nadal uważam, że to było okrutne. Nadal uważam, że więzienie, bicie i obsesyjne kontrolowanie małego dziecka to fatalna metoda kształtowania i wychowywania człowieka. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Celne! Nie nauczono mnie fundamentalnej umiejętności, jaką jest stawanie we własnej obronie. Dlatego uczyłam tego mojego syna. Wiedziałam, że to jedna z najważniejszych lekcji na całe życie – umieć stanąć nie tylko w czyjejś, ale przede wszystkim we własnej obronie. Mieć komfort stawiać ludziom granice dla własnego bezpieczeństwa, czy finansowego, emocjonalnego, czy energetycznego. Ja musiałam samodzielnie zdobyć tę umiejętność, co zajęło mi wiele lat i naraziło na skrajne sytuacje. W rodzinnym domu na żadne pytanie nie dostawałam odpowiedzi, więc kiedy zostałam matką, uczyłam Allana dyskutować i często pozwalałam mu wygrać w argumentach po to, żeby nabrał komfortu i odwagi bronić własnych argumentów i przemyśleń. Rodzice muszą przygotować dzieci na życie w trudnym i wymagającym świecie. Dorastając, niestety nie rozumiałam wielu rzeczy, które dla innych były oczywiste. Gdybym je rozumiała, wcześniej odeszłabym z toksycznych relacji, zamiast oddawać siebie, kiedy nie było już czego ratować. Latami przyjmowałam na siebie upokarzające sytuacje, wysłuchiwałam słów, które daleko przekraczały granice wszelkiej moralności i mojej suwerenności, ponieważ miałam zakodowaną w dzieciństwie dużą skalę odporności na cierpienie (milczenie). – Nigdy. Teraz dużo więcej się tam dzieje, ale w latach 80. nie było wielu dużych wydarzeń prócz festiwalu. Większość roku to było martwe miejsce, brama zamknięta na kłódkę, trzeba było przejść przez płot. Jedyny czas, kiedy nie bałam się wdrapać po ostrej, kaleczącej siatce (śmiech). W tamtym czasie nie wiedziałam jeszcze, czym jest afirmacja i manifestacja, ale siadając na tej pustej, zakurzonej scenie, wyobrażałam sobie, że stoję tam z prawdziwym mikrofonem, a nie z patykiem czy skakanką, i że śpiewam piękne utwory, które w jednej chwili dotykają wielu serc. W ubiegłym roku, kiedy zdecydowałam, że po raz ostatni wystąpię w Opolu, po próbie znów usiadłam na tej scenie. I pożegnałam się z nią w sercu. Przypominałam sobie tę małą, nieśmiałą dziewczynkę z Ziębic, potem nastolatkę, która tam zadebiutowała, nagrody, jej wiele, wiele wystąpień… lepszych, gorszych. Moją kochającą, wrażliwą i zawsze wdzięczną publiczność. A potem pomyślałam o filmie, który wtedy realizowaliśmy. Tamtego dnia zamknęłam ten etap mojego życia. I artystyczną klamrą na zawsze jest to utrwalone w naszym filmie. [...] – Wybaczyła Pani mamie? Zrozumiem, jeśli nie ma Pani ochoty odpowiadać… Wybaczyłam, oczywiście. Brak szczęśliwego dzieciństwa to strata nieodwracalna dla każdej z nas. Niestety takie historie przeplatają się przez miliony domów. Jedni latami modlą się o potomstwo, innym rola rodzica przeszkodziła w planach, marzeniach i ambicjach, a jeszcze innym odbiera młodość. Niesprawiedliwie potem niespełnienie miłosne czy zawodowe wyładowuje się na dzieciach. A my, kiedy jesteśmy dziećmi, wierzymy przecież w każde słowo naszych rodziców. Przyjmujemy je za modlitwę, za kotwicę, przyjmujemy za jedyną prawdę. Nie ma prawdopodobnie idealnego rodzicielstwa, ale z pewnością należy wystrzegać się przemocy emocjonalnej czy fizycznej. [...] Czytaj też: Wiele razy złamano jej serce… Tylko w VIVIE! Edyta Górniak ujawnia prawdę o miłości. Jej słowa poruszają – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Taka była umowa. Ja występuję w musicalu „Metro”, rodzice biorą honorarium. Trwało to trzy lata. Żyłam wtedy na kanapkach z bufetu Teatru Dramatycznego. Pomagał mi Wiktor Kubiak, producent i sponsor musicalu. Pamiętam, jak zabierał mnie na różne konferencje biznesowe, na których prosił, abym wystąpiła. To były pieniądze, które w tajemnicy zatrzymywałam dla siebie. Nigdy nie dostawałam kieszonkowego, więc nie potrafiłam zarządzać pieniędzmi. Wymyśliłam sobie wtedy, że połowę chowam do skarbonki, jakby ich nigdy nie było. Pierwsze oszczędności wydałam na podróże po świecie, a kolejne znów na rodziców. Tak było do momentu, gdy urodziłam mojego Allana. [...] Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Przeżył piekło, dziś odcina się od przeszłości. Tylko w VIVIE! znany dziennikarz porusza wyznaniem: "To, co robiła mi moja matka, było przemocą"
Jest dziennikarzem. Przeprowadza wywiady z gwiazdami, robi podcasty. Napisał 13 książek. Jest bezkompromisowy. Nie boi się trudnych tematów. I choć zazwyczaj pisze o innych, jego najnowsza książka „Matka nikt” jest o nim. I o jego matce. Oto Wiktor Słojkowski i jego niełatwa historia.
Kiedyś nazywał się Wiktor Krajewski. Pracował w mediach, robił wywiady z gwiazdami (robi to do dzisiaj), przez dziewięć lat był menedżerem jednej z nich. W międzyczasie pisał książki. O nietuzinkowych bohaterach, których historie budzą największe emocje. O kobietach, które doświadczyły wojennej traumy („Taniec na gruzach”, „Wiem, jak wygląda piekło”), o Kalibabce („Kalibabka. Historia największego uwodziciela PRL”), Andrzeju Szwanie, czyli Lulla La Polaca, najstarszej drag queen w Polsce („Lulla La Polaca. Żyć to ja potrafię”), Katarzynie Butowtt, która odważyła się opowiedzieć o pełnym przemocy dzieciństwie („Oddycham, odkąd moi rodzice umarli”), i o ukochanej babci (w książce „Chciałbym nigdy cię nie poznać”). Mimo to ten urodzony na łódzkich Bałutach chłopak wciąż nie wierzy w siebie. „Zawdzięcza” to swojej matce. I to o niej jest książka „Matka nikt”, którą napisał już jako Wiktor Słojkowski. I wywołał kontrowersje, bo o rodzicach się źle nie mówiło i niewielu miało odwagę przyznać, że rodzice zgotowali im piekło. A on, nie dość, że opisał swoje trudne relacje z matką, to jeszcze zmienił nazwisko, żeby się całkowicie od niej odciąć. Mariusz Szczygieł w swoich social mediach napisał (przy innej okazji): „Odwiedziłem kiedyś pewnego Czecha, który przez kilka lat nie odebrał z zakładu pogrzebowego urny z prochami matki. A kiedy jego żona to wreszcie zrobiła, jeszcze dwa lata trzymał urnę w domu, zanim umieścił ją na cmentarzu. Powiedział mi wtedy: »Najgorsze, co się może człowiekowi przydarzyć, to jego własna matka«”. Wiktor Słojkowski w poruszającym wywiadzie VIVY! – Wiktor, najgorsze, co Ci się w życiu przydarzyło, to Twoja własna matka? Niech odpowiedzią na to pytanie będzie ostatni fragment mojej książki „Matka nikt”: „Nigdy się już nie spotkamy. Wiem to. Czuję to. (…) Ona jest poj*bana. Ja jestem poj*bany, ale przez nią. (…) Ja jej nienawidzę na wskroś, ale jednocześnie kocham na zabój. Do szaleństwa jej nienawidzę. I do szaleństwa kocham. Chyba. Ja pie*dolę… Poj*bane”. – Zacząłeś od końca, a ja chciałabym jednak zacząć od początku. Urodziłem się 40 lat temu na łódzkich Bałutach. To taka dzielnica pełna starych kamienic. Wtedy, w latach 80. mieszkania w nich w większości nie miały wygód, za to bardzo często pełne były przemocy. [...] Teraz wiem, że tak, że to, co robiła mi moja matka, było przemocą psychiczną. Ale jako dziecko nie zdawałem sobie z tego sprawy. Moi kumple byli przez rodziców regularnie lani – pasem, kablem, butem, tym, co wpadło w ręce. Myślałem wtedy, że mam najlepszą matkę na świecie, bo mnie nie bije i mnie nic nie boli. Tylko okazało się, że boli mnie nie ciało, a psychika. Wytrzymałem 39 lat upokorzeń, słuchania, że jestem najgorszy, beznadziejny, że niczego w życiu nie osiągnę. Gdy dostałem się na anglistykę na Uniwersytet Łódzki, ona zamiast mnie pochwalić, mówiła wszystkim z pogardą, że na dwóch lepszych, według niej, czyli Uniwersytecie Warszawskim i Jagiellońskim, mnie nie chcieli. Gdy zacząłem pracować w mediach, też zawsze znalazła sposób, by mnie upokorzyć. – Jesteś dziennikarzem, robiłeś wywiady z setkami osób, napisałeś kilkanaście książek. To nic? Czasem myślę, że właśnie nic. „Dzięki” mamie nauczyłem się nie myśleć o sobie dobrze i karać się za wszystko. Gdy zrozumiałem, w czym tkwiłem przez lata, próbowałem robić ćwiczenie – staję przed lustrem i mówię sobie coś dobrego. I wiesz co? Ani razu mi się nie udało. [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – Mama nigdy Ci tego nie powiedziała? Nigdy. Po prostu nie była ze mnie dumna. Według niej zawsze było coś ze mną nie tak. Odsuwała się ode mnie i nie pozwalała zbliżyć. Moja babcia, jej mama, poszła kiedyś z nią do psychologa, który powiedział, że nie każdy człowiek ma zaburzenia, zdarzają się tacy, którzy zwyczajnie mają podły charakter. To nie jest tak, że moja mama była podła tylko w stosunku do mnie. Była taka dla wszystkich. – Gdy mówisz o niej, używasz czasu przeszłego. Zerwałem z nią wszelkie kontakty. Opłacam tylko jej rachunki za mieszkanie, żeby jej nie wywalili na bruk i żebym znów nie został z długami, których ona narobiła, tak jak kiedyś. Zmieniłem nawet nazwisko na panieńskie mojej ukochanej babci. [...] Czytaj też: Jacek Jeschke opublikował poruszający wpis. "Ten finał znaczy dla nas więcej, niż potrafimy opisać" – Nie każdy jednak pisze o tym książkę. Nie lubię mówić o emocjach. Dużo łatwiej mi o nich napisać. Zrobiłem to, bo chyba miałem nadzieję, że się uwolnię od tego wszystkiego. [...] – To z powodu krytyki, jaka się pojawiła pod Twoim adresem? Że nie wiadomo, po co ją napisałeś? Że nie jest obiektywna, bo nie dałeś w niej matce głosu? Za każdym razem powtarzam, że to jest moja własna wersja zdarzeń. Nie wykluczam, że może ktoś inny zinterpretował te wszystkie sytuacje zupełnie inaczej. Nie udzieliłem w niej głosu mojej matce, bo to nie miała być powieść, w której mieliśmy uprawiać grupową terapię. Nie widzę sensu, bo wiem, jak by to wyglądało. Takich konfrontacji w życiu, nie na kartach książki, mamy za sobą naprawdę dużo. Wiele razy wyciągałem do niej rękę, chciałem wyjaśniać, rozmawiać, naprawiać. Nawet przepraszać, choć nawet psycholog mówi mi, że nie mam za co. I każdy mój gest w jej stronę miał taki sam finał – gigantyczna przemoc skierowana w moją stronę. A to ja powinienem usłyszeć od niej „przepraszam”. I uprzedzę twoje pytanie. Nigdy tego nie usłyszałem. Za to dowiedziałem się, że mam chorą wyobraźnię i powinienem zmienić lekarza i leki, bo nie działają. To nie wszystko. Jej znajomi, gdy dowiedzieli się, że książka ma się ukazać, obdzwonili wszystkich moich pracodawców, twierdząc, że jako pisarz mylę fikcję z rzeczywistością. – Wyjaśniła Ci kiedyś swoje zachowanie względem Ciebie? Ona to wszystko wypiera. A ja mam świadków, bo przecież jest rodzina, która wszystko widziała. Kiedy próbowaliśmy się z nią skonfrontować, jak mantrę powtarzała, że to wszystko kłamstwa. Ona ma swoją rzeczywistość i swoją prawdę, która jest zupełnie inna niż moja. Dla mnie słowa: „Nie nadajesz się do niczego. Właśnie przestałeś być moim synem” są wystarczającym powodem do tego, żebym już nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
Wiele razy złamano jej serce… Tylko w VIVIE! Edyta Górniak ujawnia prawdę o miłości. Jej słowa poruszają
Edyta Górniak w wywiadzie dla VIVY! szczerze mówi o miłości i własnych emocjach. Opowiada też o samotności, potrzebie wolności i poszukiwaniu poczucia bezpieczeństwa.
Edyta Górniak w szczerym wywiadzie dla VIVY! dotyka jednego z najbardziej osobistych tematów – miłości. Czy jej serce jest gotowe na nowy związek? Artystka mówi o potrzebie wolności i o lękach, które wciąż w niej są, podkreślając, że prawdziwa relacja byłaby dla niej sprawdzianem, czy udało się je przepracować. To opowieść o uczuciach, które nie są oczywiste, i o miłości, która w jej życiu wciąż pozostaje otwartym pytaniem. Co zdradziła w rozmowie z Beatą Nowicką? Edyta Górniak o miłości w VIVIE!. Czy artystka jest gotowa na nowy związek? – Pamięta Pani dom, w którym poczuła się bezpieczna? Wolna. Dom, do którego tylko Pani miała klucze? (Milczenie). Nigdy w życiu nie słyszałam takiego pytania, a udzielam wywiadów od 35 lat. Jestem w szoku… Pani Beato, ileż potrzeba wrażliwości, żeby wejść w czyjąś duszę. Nie da się wymyślić takiego pytania. Można je tylko poczuć… Spróbuję przypomnieć sobie ten dom. W pierwszych latach moim ukochanym domem było mieszkanie babci w Ziębicach. Kuchnia, w której babcia robiła pierożki, a ja za każdym razem przyglądałam się zafascynowana, jak ona zręcznie lepi ciasto. Potem nie czułam „domu” przez bardzo długie lata. Kiedy zaczęłam zarabiać pieniądze, postanowiłam kupić ziemię i dom w Konstancinie. Zanim zakończyła się budowa, zostałam zdradzona, więc go sprzedałam. Od tamtej pory zawsze już tylko wynajmowałam. Zwiedzając świat, zakochałam się w Portugalii. Pomyślałam, że jeśli mam być w życiu samotna, to chcę się chociaż budzić w pięknym miejscu. I kupiłam apartament w Portugalii przy polach golfowych. Jeździliśmy tam z moim byłym mężem, synkiem, przyjaciółmi. Kiedy rodzina się rozpadła, przestałam tam jeździć, apartament stoi opuszczony… Rozmawiając teraz z panią, uświadomiłam sobie, że dom zawsze był dla mnie czymś stresującym. Symbolizował lęk oczekiwań. Wątpliwości, czy sama jestem w stanie dać sobie poczucie bezpieczeństwa. Myślę, że dlatego większość życia mieszkam w hotelach, są niezobowiązujące. Niczego nie obiecują, poza czystością i profesjonalną uprzejmością. Myślę, że najszczęśliwiej mieszkało mi się z Allanem w Kalifornii. Może dlatego, że było daleko od wszystkiego. Od jego trudności i obciążeń jego taty, i od moich obciążeń, czyli mojej mamy. Oboje czuliśmy tam ulgę, spokój i radość. Zupełnie jakbyśmy przenieśli się na inną planetę. Od tamtej pory nie mogę szczerze powiedzieć, że którykolwiek dom był moim przyjacielem. Może ten w górach tylko. Kocham dom mojej Oli, jej męża i dzieci. Będąc u nich, mam poczucie podarowanego bezpieczeństwa. Ale kiedy tylko od nich wychodzę, znowu jestem w swoim survivalu. Ma to sens? [...] Czytaj też: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki – W filmie uderzyła mnie jego [przyp. red. Allana] czułość wobec Pani, uważność. Potrafi taki być, to prawda. Mnie też za każdym razem to wzrusza. Allan z upływem czasu stał się raczej introwertykiem. Tym bardziej cenię chwile, kiedy się otwiera i pozwala mi zobaczyć, jak głęboko patrzy i ile dostrzega. Mam wrażenie czasem, że czuje się za mnie odpowiedzialny, wiedząc, że jest głównym mężczyzną w moim życiu. I tym najważniejszym. To jest dla niego z pewnością obciążające. Mamy oczywiście cudownych męskich przyjaciół wokół, ojców rodzin, ale myślę, że gdybym poznała wspaniałego mężczyznę, odetchnąłby z ulgą. – Ma Pani w sobie przestrzeń na miłość, na nowego mężczyznę? Nie jestem tego pewna… – Tak myślałam. Dlaczego? Dlatego, że być może ta relacja byłaby dla mnie kluczowym sprawdzianem tego, czy zaleczyłam już wszystkie lęki. Więc jeszcze nie rozglądam się za mężczyznami ani za relacją. Z pewnością dziś inaczej patrzyłabym na partnerstwo niż kiedykolwiek dotąd. Jestem bardziej wyczulona na wolność każdej duszy i na to, co projektujemy na drugą osobę. Czytaj też: Jest dla niej jak ojciec, zawdzięcza mu swój sukces na Eurowizji. Niezwykła przyjaźń Edyty Górniak i Jacka Cygana przetrwała ponad trzy dekady – W filmie jest poruszająca scena w garderobie teatru na Broadwayu. Ma Pani niecałe 20 lat, wygląda na 14 i mówi z ufnością dziecka, patrząc prosto do kamery: „Jestem za młoda, nie umiem tego udźwignąć”. Znów zobaczyłam kontrast. Gdzieś na końcu świata przygotowywałam się właśnie do wyjścia na słynną scenę nowojorskiego Broadwayu, a jeszcze chwilę wcześniej byłam pod obsesyjną kontrolą rodziców. Serce, które dorastało w ogromnej samotności, zaledwie dwa lata później kłaniało się przed stojącą, zapłakaną ze wzruszenia widownią. Łatwo zwariować. Zarówno, kiedy nie ma się niczego, jak i kiedy ma się nadmiar wszystkiego. Znalazłam w tym jakiś balans, w miarę normalny. Nie pozwalam sobie być niepokorną. To, że dostałam od Boga talenty, oznacza dla mnie bardziej odpowiedzialność przed Nim, niż przywilej, którym mogę się chełpić. Więc ten archiwalny fragment z Broadwayu z naszego filmu bardzo mnie zaskoczył. Trochę byłam przestraszona, trochę szczęśliwa. Mała dziewczynka w wielkim świecie. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja.
TYLKO W VIVIE!. Małgorzata Kidawa-Błońska ujawnia, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń
Była producentką filmową, ale to polityka stała się jej misją. Prawnuczka dwóch wybitnych polityków – prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i premiera RP Władysława Grabskiego, przez 25 lat była posłanką, rzeczniczką rządu Donalda Tuska i Ewy Kopacz, marszałkiem Sejmu, a od 2023 roku jest marszałkiem Senatu.
Małgorzata Kidawa-Błońska opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o tym, czy możliwa jest przyjaźń w parlamencie, czy miała ochotę podać się do dymisji i czy polityka doprowadziła ją do łez. Czy przyjaźń między politykami jest możliwa? Gdy zaczynałam polityczną karierę, wszyscy mówili, że w partii, w parlamencie nie ma przyjaźni. Ale to nie jest prawda. Przyjaźń między politykami jest nie tylko możliwa, ale konieczna. Potrzebujemy wokół siebie ludzi, do których mamy zaufanie, którzy wesprą, gdy zajdzie taka potrzeba, ale też będą potrafili powiedzieć prawdę, nawet gdy ona będzie dla nas niewygodna. Po prostu… polityk nie może być sam. Czy zna Pani osoby z dwóch różnych frakcji politycznych, które są przyjaciółmi? W życiu wszystko jest możliwe. Tylko że ja zakładam, że przyjaźnimy się z ludźmi, z którymi łączą nas takie same wartości, wizja przyszłości i wspólne cele. Miałam to szczęście spotkać w Sejmie osoby, które stały się mi bliskie. Była wśród nich Iwona Śledzińska-Katarasińska, choć na początku naszej znajomości nic nie wskazywało na to, że będzie nam razem po drodze. Mam przyjaciółki, które są ze mną od lat i dzięki którym w polityce się znalazłam. Gdy pierwszy raz kandydowałam do Sejmu, miałam bardzo dalekie miejsce na liście. W ogóle nie zawracałam sobie głowy kampanią wyborczą. I wtedy wkroczyły one i powiedziały, że to nie może tak wyglądać, bo to nie jest zabawa, tylko poważna sprawa, i jeśli zdecydowałam się na taki krok, to powinnam bardziej się zaangażować, dać się poznać wyborcom. Zmobilizowały mnie do walki i za to jestem im bardzo wdzięczna. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki Posłuchała ich Pani, bo dzisiaj jest Pani marszałkiem Senatu i spotykamy się w Pani gabinecie przy Wiejskiej. To przede wszystkim zasługa ludzi, którzy mi zaufali. Ale ja nie pragnęłam zostać polityczką dla samego bycia w polityce. Nie wierzę, że są ludzie, którzy o tym marzą. Wszystkie osoby związane z polityką, które szanuję, zaangażowały się w nią dlatego, że chciały zrobić coś, co w danym momencie trzeba było zrobić. Podobnie ja. Po prostu nie mogę przejść obojętnie, gdy coś wymaga mojej uwagi i działania. Od razu chcę się tym zająć. Kiedy odkryła Pani w sobie cechy społecznika? Gdy mój syn poszedł do szkoły. Zaangażowałam się, bo uznałam, że jak zajmę się sama naprawą chodnika, zdobyciem nowych książek do biblioteki czy usprawnieniem funkcjonowania szkoły, to się to wydarzy szybciej. Zostałam więc członkiem rady rodziców i to były moje pierwsze kroki. Ale tak naprawdę najbardziej zawsze interesowała mnie kultura. Razem z mężem (reżyser Jan Kidawa-Błoński – przyp. red.) mieliśmy firmę produkującą filmy i to była moja pasja. Zorientowałam się jednak, że jak wejdę do świata polityki, to będę mogła bardziej upominać się o prawa twórców i szeroko pojętą kulturę, czyli o to, co leży mi na sercu. Zajęła się Pani nienajłatwiejszym tematem. Ale jak ważnym! Chciałam sprawić, żeby w końcu na kulturę zaczęto patrzeć w sposób przyjazny i żeby wszyscy dostrzegli, że dla społeczeństwa, dla dobrego funkcjonowania państwa jest ona niezbędna. Teraz, kiedy świat wokół nas tak bardzo się zmienia w błyskawicznym tempie i czasami trudno nam za tym wszystkim nadążyć, to kultura jest tym, co pozwala nam wytrwać i zrozumieć to, co się dzieje wokół nas. Ważne, żeby ludzie mieli potrzebę uczestniczenia w kulturze. Artyści świetnie opisują przeszłość, ale doskonale też umieją pisać o przyszłości. Jeżeli wrócimy do lektury książek Stanisława Lema albo obejrzymy „2001: Odyseję kosmiczną” Stanleya Kubricka, zobaczymy, że to, co kiedyś wydawało nam się niemożliwą do zrealizowania bajką, stało się naszą codziennością. Historia naszego kraju pokazuje, że to dzięki kulturze przetrwaliśmy jako naród. Ona nie jest snobizmem, ale koniecznością. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się na planie Azja Express, początkowo nie lubili. Teraz ich miłość kwitnie, a kolejne kadry zachwycają
TYLKO W VIVIE! Edyta Górniak porusza wyznaniem: "Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty". Wciąż otrzymuje od niego znaki
Edyta Górniak wraca do jednej z najbardziej poruszających historii swojego życia. W szczerej rozmowie opowiada o ojcu i o słowach, których nigdy nie zdążyli sobie powiedzieć. Dziś, po latach, mówi nie tylko o stracie, ale też o niezwykłych, metafizycznych spotkaniach, które – jak wyznaje – przyniosły jej ukojenie.
Gdy była kilkuletnią dziewczynką, jej ojciec odszedł z domu, zostawiając po sobie ciszę, która na lata zdefiniowała ich relację. Jak wspominał jego przyjaciel, z dumą śledził karierę córki. Do tych trudnych wspomnień artystka wracała kilkukrotnie, a dziś mówi o nich z przejmującą szczerością. W wywiadzie dla VIVY! przyznaje: nie zdążyła z nim porozmawiać. Jan Górniak odszedł w 2006 roku. „Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty. Za każdym razem bardzo piękne i uwalniające. Tata przeprosił mnie, że był ze mną tak krótko”, mówi Edyta Górniak w wyjątkowej rozmowie z Beatą Nowicką. Edyta Górniak w VIVIE! o stracie ojca. Nie zdążyła z nim porozmawiać – Z filmu „Edyta Górniak” wyłania się taki obraz: żyjąca legenda, głos anioła, charyzmatyczna artystka, wrażliwa, a jednocześnie silna kobieta, czuła matka, krucha i poraniona dziewczynka… Jak poskładać te kawałki puzzli? Kto teraz przede mną siedzi? (Uśmiech). Myślę, że tajemnica ukryta jest w kontrastach. To może być fascynujące lub przerażające, zależnie od indywidualnej percepcji. Odruchowo zakładamy, że siła musi być głośna, dominująca, podkreślona grubą linią. Osobiście uważam, że siła tkwi w akceptacji, autentyczności, empatii i wybaczeniu. Kiedy byłam małą dziewczynką, nie wiedziałam, dlaczego bardzo lubię i czuję sercem Bruce’a Lee. Odkryłam to wiele lat później. Lee był filozofem. Kiedy dorosłam, moje przemyślenia spotkały się z jego przemyśleniami. To było szczęśliwe i niezwykłe dla mnie. Mówił: „Bądź jak woda, która przystosowuje się do każdego naczynia, a może zniszczyć skałę”. Obserwując dorosłych jako mała dziewczynka, zobaczyłam, którymi ścieżkami nie chcę pójść. Dziś, kiedy mogę być bezbronna, pozwalam sobie na to z pasją. Kiedy muszę walczyć o dobro mojego syna, aktywuję rolę lwiej matki. A kiedy wychodzę na scenę i wiem, że publiczność mi ufa, że ufają mi muzycy, dyrygent, reżyser, producent, jestem solidna i odpowiedzialna. Ale także niezmiennie delikatna w procesie kreacji. Same kontrasty. I w każdym czuję się sobą. [...] Czytaj też: Edyta Górniak wróciła w wielkim stylu! Ten gest jurora skradł całe show – Koncert „Debiuty”, utwór „Zły chłopak”, weszła Pani na scenę w białym garniturze z militarną marynarką. Było lato 1990 roku. Po latach Jacek Cygan powie: „Tamtego wieczoru nikt jeszcze nie wiedział, że na naszych oczach rodzi się jedna z największych gwiazd polskiej muzyki”. Pamiętam, że miałam wtedy mokre włosy. Umyłam pod kranem, ale nie zdążyłam wysuszyć, bo do pani charakteryzatorki ustawiła się kolejka gwiazd. Debiuty wygrała wtedy Kasia Skrzynecka. Wtedy także poznałam Marcina Kydryńskiego, który jako pierwszy przedstawił moim uszom artystów wielkiej sceny światowego jazzu. Pamiętam, jak zaskoczył mnie niezwykłą wrażliwością muzyczną. Żegnając się w zeszłym roku z amfiteatrem opolskim, po 35 latach, przewijając w głowie taśmę wspomnień, przemknął mi też trudny akcent, kiedy chwilę przed śmiercią taty śpiewałam w Opolu „Cygańskie serce”. Tata odszedł następnego dnia. Nigdy potem już nie wróciłam do tego utworu. Na ostatnim moim wystąpieniu tam, z okazji jubileuszu Jacka Cygana zaśpiewałam „Dumkę” i „To nie ja”. Oba te utwory niezwykle szczęśliwie zapisały się w historii muzyki i w sercach ludzi. Jest wiele przepięknych spotkań i utworów, które łączą nasze życia chyba już na zawsze. [...] – Zdążyła Pani szczerze porozmawiać z ojcem? Przed śmiercią – nie. Po śmierci – tak. Dwa razy doświadczyłam metafizycznego spotkania z duszą mojego taty. Za każdym razem bardzo piękne i uwalniające. Tata przeprosił mnie, że był ze mną tak krótko. Obiecał, że zawsze będzie nade mną czuwał i że będzie się pojawiał. – Czuwa? Tak. Daje mi znaki. Gdziekolwiek jestem na świecie, kiedy widzę biedronkę, wiem, że to jest znak od taty. Kiedy byłam malutka, zbieraliśmy na łące razem biedronki do wiaderka, więc są dla mnie ukochanym wspomnieniem. Symbolem miłości i bliskości z tatą. Symbolem rodzinności. Gdy wynajmuję gdzieś na świecie kolejny dom – a większość życia wynajmuję – to nawet w listopadzie czy w grudniu na oknie potrafi pojawić się biedronka i daje mi znać, że to jest dom dla mnie. Mam całą bibliotekę w telefonie z takich sytuacji. – Uderzyło mnie w filmie, że nie przywiązuje się Pani do rzeczy materialnych. Już nie. Człowiekowi można zabrać wszystko, oprócz wspomnień, wiedzy czy zachwytów z podróży. Zawsze bardzo lubiłam obdarowywać ludzi prezentami, pieniędzmi, podróżami, ubraniami. W takim wymiarze między innymi odczuwałam tak zwany Sukces, że miałam się czym dzielić. Ale te zupełnie pierwsze zarobione pieniądze oddawałam rodzicom. Dziękujemy Biuru Podróży Itaka za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej. Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 7 maja. Co jeszcze w VIVIE! 9/2026? Małgorzata Kidawa-Błońska o rodzinie i o tym, czy polityka kiedykolwiek… doprowadziła ją do łez. O tym się mówi: Czy sequel kultowego filmu „Diabeł ubiera się u Prady” dorównał oryginałowi? Wiktor Słojkowski - bezkompromisowy dziennikarz i pisarz tym razem napisał książkę o sobie i swojej matce. Extra Dlaczego, mimo że nie była ikoną stylu, inspirowała tak wiele kobiet, zobaczymy na wystawie w Pałacu Buckingham – „Queen Elizabeth II: Her Life in Style”. Podróże: Wyprawa trasą Kumano Kodo – jedną z najstarszych sieci pielgrzymkowych w Japonii – to niezwykłe duchowe doświadczenie…
Ojca praktycznie nie znał, został tylko z mamą. Życie nie oszczędzało Jerzego Skolimowskiego. W rozmowie z nami odsłonił kulisy życia
Za sukcesem Jerzego Skolimowskiego kryje się historia pełna bólu i strat. Ojcu odebrano życie w obozie koncentracyjnym, matka działała w konspiracji, a syn zmarł w Indiach. To tylko część doświadczeń, które ukształtowały reżysera.
Dowcipny, wybitnie inteligentny, towarzyski, wciąż młody duchem. Reżyser niepokorny, który swoimi filmami podbił serca jury i publiczności. O życiu w Ameryce i na Mazurach, ucieczkach na Sycylię, wzlotach i dołach, w które wpadał, Jerzy Skolimowski opowiada Elżbiecie Pawełek. Przypominamy wywiad z artystą, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2022 roku. W tamtym czasie tówrca triumfował za sprawą filmu „Io". Jerzy Skolimowski i wypadek przed Cannes. Dramatyczne chwile reżysera Po dłuższej przerwie możemy się cieszyć kolejnym Pana dziełem, powiem więcej, arcydziełem, choć droga do Cannes wiodła przez szpital. To brzmi niemal jak żart, ale przykładałem się do tego filmu tak bardzo, że ze zmęczenia na ulicy straciłem równowagę i wyrżnąłem głową o chodnik. W szpitalu zrobili mi tomografię mózgu, bo wyglądało to bardzo groźnie. Ale chyba wszystko jest OK i mam nadzieję, że ten wywiad to potwierdzi. Wypadek zdarzył się w przeddzień wyjazdu na festiwal, bilety lotnicze były już kupione, hotel zarezerwowany, smoking dopasowany, koszule wykrochmalone, a ja leżałem w szpitalu. Szczęśliwie wypuszczono mnie na tyle szybko, że zdążyłem jeszcze odebrać nagrodę. Film „Io”. Niezwykła historia inspirowana Sycylią Zresztą nie pierwszą na tym festiwalu. Skąd pomysł, żeby opowiedzieć historię osiołka Io, który był wykorzystywany w cyrku, potem przechodził z rąk do rąk, od dobrych ludzi do złych? Od lat z moją żoną Ewą Piaskowską spędzaliśmy każdą zimę na Sycylii, która pociągała nas nie tylko ze względu na klimat, cudowne plenery, wspaniałych ludzi i znakomite zabytki, ale również ze względu na dramatyzm czający się w skałach zanurzonych w morzu. Mieszkaliśmy trochę jak w latarni morskiej, w wieży saraceńskiej stojącej właściwie w morzu. To poruszało naszą wyobraźnię, szukaliśmy tematu, który wykorzystałby te sycylijskie motywy. Pewnego dnia trafiliśmy na gigantyczną żywą szopkę Presepe Vivente w niewielkim Custonaci, organizowaną rokrocznie w ogromnej grocie na wybrzeżu z udziałem mieszkańców. Przebrani w kostiumy z minionych epok tak jak przed wiekami wyciskali wino, oliwę, piekli pizzę… Zanurzając się coraz głębiej w grotę, doszliśmy w końcu do stajenki z Matką Boską i Dzieciątkiem. Wokół kręciły się owce i kury, ale naszą uwagę zwrócił osioł, który spokojnie się temu przyglądał. Pomyśleliśmy, że gdyby ten osioł w jakiś sposób zawędrował z Polski do szopki w Custonaci, to byłby temat na film. Nakręciliśmy tam nawet kilka scen, ale w ostatecznym montażu wypadły z filmu. Tytuł Pańskiego filmu „Io”, bo tak ma na imię biedny osiołek, nawiązuje do wydawanych przez niego rozpaczliwych dźwięków. Myślę, że w tym okrzyku osła jest coś takiego: jestem żywą istotą, tak jak ty, i tak jak ty mam swoje pragnienia. Też potrzebuję opieki, czułości, bezpieczeństwa. Dlaczego mnie lekceważycie? Dlaczego traktujecie mnie jak rzecz? Chciałbym, żeby ten film dotarł do ludzkich serc i umysłów. Uczłowieczył Pan osiołka i pokazał, że zwierzę też pragnie miłości. Popłakałam się już w pierwszych scenach. To dosyć wcześnie, zwykle pierwsze łzy płyną po półgodzinie projekcji. Ten film, z fantastyczną muzyką Pawła Mykietyna, niczym thriller trzyma w napięciu. Czujemy przerażenie Io, kiedy nocą w lesie trafia pod ostrzał myśliwych polujących na wilki, czy kiedy wpada w łapska pijanych kiboli. Obserwuję ze zdumieniem, że, o dziwo, udaje nam się utożsamić ze zwierzęciem nawet mocniej aniżeli z ludzkim bohaterem. Nie mogę stwierdzić, że ten osioł to ja (śmiech), natomiast wczuwam się dokładnie w to, co on przeżywa. Miał Pan w domu zwierzęta? Przez całe życie miałem psy, na ogół owczarki niemieckie. Bywały też koty, ale czuję empatię wobec wszystkich zwierząt. Tym filmem staram się protestować przeciwko przemysłowej hodowli zwierząt na mięso i futra. Patrząc na smutny los zwierząt hodowlanych, coraz częściej myślimy o zmianie diety. Jest Pan wegetarianinem? Jeszcze nie w pełni, niestety. Ale ten film już zmienił moje upodobania kulinarne. Nie mogę jeszcze kompletnie wyrzec się mięsa, choć ograniczyłem jego spożycie o dwie trzecie. Porusza Pan w filmach ważne społecznie tematy. Który z ostatnich głośnych obrazów, takich jak „Cztery noce z Anną” czy „11 minut”, uznałby Pan za najważniejszy? Każdy z nich spełniał moje psychiczne zapotrzebowania, żeby wyrzucić z siebie coś, co mogło mnie dręczyć czy niepokoić. Wydaje mi się, że pod względem warsztatowym „Essential Killing” był najbliższy filmowej doskonałości. Przeczytałam o Panu: „Nie boi się ryzyka, ma szaloną wyobraźnię. Jest silną indywidualnością i wielkim perfekcjonistą”. A jeden z aktorów dodał: „Najmłodszy duchem reżyser, z jakim pracowałem”. Wciąż młodo się Pan czuje? Ogrom wysiłku, jaki wkładam w robienie filmów, świadczyłby o tym, że wiek nie przygiął mnie jeszcze do ziemi. A „Io” to był morderczy maraton. Nie do końca jednak wiedział Pan, czy będzie robił filmy. W młodości pisał Pan wiersze i dla równowagi uprawiał boks. Na początku studiowałem archeologię i etnografię, później reżyserię w szkole filmowej w Łodzi. Imałem się różnych zajęć w pogoni za upragnionym sukcesem, który przez długie lata był nieosiągalny. Na przykład z moim pierwszym wierszem, dosyć grafomańskim, wystartowałem na Festiwalu Młodej Poezji w Poznaniu i byłem jednym z trzech nagrodzonych obok Grochowiaka i Brylla, choć gdzie mi tam do nich. Próbowałem też grać jazz, nieudolnie waląc w bębny. W końcu został mi film i tu na szczęście udało mi się coś zdziałać. Polański opowiadał, że scenariusz do głośnego „Noża w wodzie”, okrzyknięty potem najlepszym scenariuszem w historii polskiego kina, machnął Pan w jedną noc. To nie była jedna noc, tylko kilka nocy, podczas których pisaliśmy z Romanem scenariusz, a każdego ranka zdawałem jeszcze egzaminy do szkoły filmowej. Mimo wielu późniejszych sukcesów, nakręcenia tak udanych filmów jak „Walkower” czy „Start”, za który otrzymał Pan prestiżowego Złotego Niedźwiedzia w Berlinie, ostatecznie podzielił Pan los wielu polskich twórców i udał się na Zachód. Było ciężko? Było. Nie znałem żadnego obcego języka, a wpakowałem się w duży hollywoodzki film „Przygody Gerarda” z Claudią Cardinale w roli głównej, która po „Osiem i pół” Felliniego uchodziła za największą światową gwiazdę. To był kostiumowy film rozgrywający się podczas wojen napoleońskich, w którym w roli Napoleona obsadziłem zdobywcę Oscarów Elia Wallacha. Byłem reżyserem „nowofalowym”, często improwizującym, a musiałem nakręcić typowy hollywoodzki film w gatunku, o którym nie miałem pojęcia, i nie dawałem sobie rady. Wstawiła się wtedy za mną Claudia, która powiedziała, że jeżeli Jerzy nie będzie reżyserował tego filmu, to ona odchodzi. Uratowała mnie. CZYTAJ TEŻ: Była jego muzą i największą słabością. Historia miłości Skolimowskiego i Czyżewskiej ma zaskakujące zakończenie Życie Jerzego Skolimowskiego między Ameryką a Mazurami Nie ciągnęło Pana do aktorstwa, żeby być takim De Niro? W końcu jako pierwszy Polak zaistniał Pan w Hollywood. Grywałem w swoich młodzieńczych filmach, w „Rysopisie” i w „Walkowerze”. Ale tak poważnie jako aktor w Hollywood zaistniałem wiele lat później, kiedy znany reżyser Taylor Hackford obsadził mnie w jednej z głównych ról w filmie „Białe noce”, gdzie moimi parterami byli Misza Barysznikow, Isabella Rossellini i Helen Mirren. Osiadł Pan blisko fabryki snów, w Los Angeles, później jednak zmieniał adresy. To się zaczęło od Santa Monica, tuż nad oceanem, w zachodniej części Los Angeles. Potem przeniosłem się do Malibu, które było jeszcze bardziej prestiżowym adresem. Miałem tam piękny dom z basenem, wiszący na skale, z widokiem na bezkres oceanu, a za plecami góry. Po kilkunastu latach z żalem go sprzedałem, ale czułem już przesyt Ameryką. W Ameryce odkrył Pan swoją nową pasję, malarstwo, i odnosił sukcesy. Malarstwo uratowało mnie, wyciągnęło z głębokiego kryzysu, bo od wielu lat nie robiłem już filmów i zaczęło mi brakować pieniędzy na życie. Na szczęście malowanie dosyć szybko przyniosło mi korzyści materialne, w czym pomogli też przyjaciele, bo pierwsze moje obrazy zostały zakupione przez wybitnych klientów, że wspomnę tylko Jacka Nicholsona czy Dennisa Hoppera, którzy nabyli po kilka moich obrazów, co na jakiś czas dało mi środki na życie. Pana styl to ekspresjonizm abstrakcyjny? Można tak to nazwać. Zresztą to się zmieniało, był okres malarstwa figuratywnego, potem abstrakcji, szukałem własnego stylu, który bardzo zabawnie określiła Krystyna Zachwatowicz jako taszyzm figuratywny podczas mojej niedawnej wystawy w Krakowie. Udawało mi się, chlapiąc farbą, uzyskiwać naturalne kształty przyrodnicze, a nawet ludzkie. Zostałem niejako pasowany na malarza, otrzymując tytuł doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych, więc mogę się już uważać za malarza profesjonalnego. Czy ktoś w rodzinie malował, był artystą? Często takie zdolności zawdzięczamy genom. Mój dziadek ze strony ojca był artystą, ale głównie zasłużył się jako architekt. Zaprojektował i zbudował miasto Dalnyj w okolicach Władywostoku, które dziś leży w Chinach i nazywa się Dalian. Z tym związany jest zabawny epizod, ponieważ kilka lat temu Chińczycy bardzo chcieli rozmawiać ze mną przez Skype’a. Połechtali moją próżność, przygotowałem więc moje obrazy, katalogi wystaw, fragmenty filmów. A oni: „To proszę opowiedzieć o swoim dziadku Kazimierzu Skolimowskim”. Ja, że niewiele o nim wiem, tylko tyle, że los rzucił go pod koniec XIX wieku na Daleki Wschód, był zaangażowany w budowę Kolei Transsyberyjskiej, aż dotarł do Władywostoku. Po powrocie do Polski został głównym architektem Kalisza, gdzie zbudował ratusz, ale zimą w trakcie otwarcia ratusza wszedł na jego dach, poślizgnął się i zabił. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Prawdopodobnie po nim odziedziczyłem talent, bo rysowałem od najwcześniejszych lat. Pamiętam, że tuż po wojnie rysowałem komiksy o powstaniu warszawskim, o bohaterskich dzieciach, które rzucały butelki z benzyną na niemieckie czołgi Pana ojciec zginął w powstaniu warszawskim? Ojciec był jednym z przywódców Związku Walki Zbrojnej. ZWZ był militarną organizacją, działającą ściśle z Armią Krajową, która z bronią w ręku walczyła z Niemcami. Niestety w jej szeregach znalazł się zdrajca, który wydał swoich towarzyszy Niemcom, i ojciec został zamordowany w obozie koncentracyjnym. Praktycznie go nie znałem. Wychowywała Pana tylko matka? Wychowywała to może za dużo powiedziane, ponieważ też była mocno zaangażowana w konspirację, również po śmierci męża. Pod moim dziecięcym łóżeczkiem znajdowała się tajna drukarenka, na której powielano biuletyn konspiracyjny. Zdarzało się, że w nocy gestapowcy, waląc kolbami w drzwi, wdarli się do mieszkania, a ja wytrenowany, uśmiechnięty blondasek wesoło skakałem na swoim łóżeczku. I gestapowcy zamiast zajrzeć pod łóżko, dawali mi cukierki. Matka prowadziła też działalność edukacyjną, w naszym domu odbywały się komplety, na których młodzież przygotowywała się do matury. Były organizowane pod przykrywką kursów krawieckich, więc na stole zawsze leżały nożyczki, igły, skrawki materiałów, a uczniowie mogli mieć przy sobie tylko jedną kartkę, na której pisali maczkiem, aby zdążyć ją zjeść w razie nalotu gestapo. Matka z obawy, że mógłbym wygadać się z tym przed kolegami, nie wypuszczała mnie z domu. Mieszkaliśmy na Ogrodowej, tuż przy murze getta, i pewnego wieczoru znalazła ukrywającą się w naszej bramie żydowską rodzinę, matkę z dwiema córkami, które przygarnęła. W naszej kuchni znajdowała się spiżarenka, jej drzwi były zastawione wielkim kredensem. Pamiętam, że w nocy zobaczyłem, jak dolne drzwiczki kredensu uchyliły się i wypełzła na zewnątrz dziewczynka, a za nią druga. To były dwie żydowskie dziewczynki ukrywane przez wiele miesięcy przez matkę. Po wyzwoleniu obie zostały dziennikarkami „Expressu Wieczornego”. Podziwiał Pan matkę, otrzymywał od niej wiele czułości? Nie pamiętam takich chwil. Miałem do niej żal, że sprawy patriotyczne, społeczne stały się dla niej ważniejsze od własnego dziecka. Nigdy nie było czasu na jakieś serdeczne chwile, matka była wiecznie zajęta. Właściwie już po wojnie, kiedy miałem prawo wychodzenia z domu, wychowywała mnie ulica. W Pańskim życiu było trochę podobnie, zabrakło czasu na dojrzałe ojcostwo? Niestety zarzucam to sobie. Moja zawodowa praca pochłaniała mnie tak bardzo, że zbyt mało czasu i wysiłku poświęciłem na wychowanie moich dwóch synów. Młodszy z nich, Józef, znany również jako Joseph Kay, zmarł 10 lat temu, a wkrótce potem Pańska była żona, aktorka Joanna Szczerbic. Syn dostał sepsy w Indiach, a ja byłem za daleko, żeby go ratować. Zresztą było na to za późno. Joanna zmarła dwa lata później. Został mi starszy syn Michał. Wcześniej ze swoim młodszym bratem nakręcił dwa filmy, bardzo udany „Motyw cienia”, a potem „Ixjanę”. Obaj starali się iść moimi śladami, a młodszy syn nawet wyprzedził mnie w malowaniu, bo robił to zawodowo, miał ogromny talent. Dopiero widząc jego osiągnięcia, zapragnąłem z nim rywalizować i spróbowałem swoich sił w większych formatach. W ostatnich latach posypały się nagrody za całokształt twórczości, Platynowe Lwy w Gdyni, Złoty Lew w Wenecji, więc znów niczym lew krąży Pan po salonach? To już było, „to se ne vrati”. Był Pan kiedyś playboyem, duszą towarzystwa. Nie tęskni Pan do tego ze swojej mazurskiej głuszy? Nie brak Panu szerokiego świata? Nie, ani niczego mi nie brak, ani za niczym nie tęsknię. Dobrze się Pan urządził na Mazurach, przestronny dom, w stodole wygodna pracownia. Skąd te Mazury? Kiedy zrezygnowałem z Malibu, gdzie miałem więcej niż komfort, bo to był luksus, bardzo trudna okazała się zamiana 180-stopniowego widoku na ocean na coś innego. Wybrałem więc gęsty las, gdzie znalazłem poniemiecką leśniczówkę i dom zbudowany z bali. A ponieważ to było tak diametralnie różne od Malibu, zrekompensowało mi tę dość drastyczną zmianę. Budzi się Pan rano i zamiast szumu oceanu słyszy szumiące drzewa? I śpiew ptaków, zwłaszcza głośny nad ranem. To jest ogromny las, codziennie spotykam dzikie zwierzęta. W okolicy mamy jelenie, sarny, dziki, zające i lisy, zdarzają się też wilki. Wiedziemy tu z Ewą ciche życie na uboczu, z dala od turystów. Ale macie nieustającą pasję filmowania. Tworzycie zgrany tandem? Bardzo zgrany, bo Ewa skończyła program filmowy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, a w Polsce zrobiła magisterium z historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Jest wykształcona pod względem malarsko-filmowym, co czyni ją idealną współpracowniczką w mojej artystycznej działalności. Żałuje Pan czegoś? Chyba najbardziej tego, że nie zdążyłem nawiązać z młodszym synem głębokiego kontaktu, do jakiego zmierzaliśmy jako malarze. Mieliśmy też szansę na bliską współpracę filmową. Jakie ma Pan plany na przyszłość? Przypuszczam, że jeszcze coś niecoś namaluję. Na kolejny film jest za wcześnie, bo ciągle przepełnia mnie ten osiołek. Premiera już 30 września. Czego Panu życzyć? Aby udało mi się w pełni zostać wegetarianinem i obym miał jak najwięcej naśladowców. Rozmawiała: Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Oscar miał być spełnieniem marzeń. Dla gwiazdy "Diabeł ubiera się u Prady" stał się koszmarem
Magda Mołek świętuje 50. urodziny. „Nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy”, mówiła w rozmowie z VIVĄ!
Magda Mołek kończy 50 lat i – jak sama mówi – nie zaczyna nowego życia, tylko odważniej przeżywa to, które już ma. W szczerej rozmowie opowiada o zmianach, które przyniosły jej spokój, o odwadze do sięgania po marzenia i o tym, dlaczego dziś bardziej słucha niż patrzy.
Z okazji 50. urodzin Magdy Mołek wracamy do jej poruszającej rozmowy z Beatą Nowicką opublikowanej w magazynie VIVA! (3/2025). To wyjątkowy moment, by jeszcze raz wsłuchać się w jej słowa – pełne refleksji, odwagi i spokoju, który przychodzi z czasem. Dziś, bogatsza o kolejne doświadczenia, Mołek opowiada o swoim życiu nie jako o nowym rozdziale, lecz o tej samej historii widzianej z większą świadomością – historii kobiety, która nie przestaje szukać, próbować i iść własną drogą. Magda Mołek: wywiad dla magazynu VIVA! 3/2025 Wiele przeżyła. Ale potrafi walczyć. Miała 19 lat, gdy wyjechała z Legnicy w świat. Dziś ma 49, jest dużo bardziej świadoma, odważna. Ale też spokojna. „Przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę”, mówi rozbrajająco. Magda Mołek w intymnej rozmowie z Beatą Nowicką. Jutro walentynki, imprezujesz? Magda Mołek: (śmiech). Tańczę. Teraz moje życie to taniec… – Zapraszając Cię do tej rozmowy, powiedziałam: „Nowy rozdział, nowe życie, nowa Ty”. Odpowiedziałaś: „Nie nowa ja i nie nowe życie”. Bo to cały czas ta sama ja, ale fakt, patrzę na siebie inaczej, jestem dużo bardziej świadoma, sprawcza, odważna. Ale też spokojna. Rozmawiamy w magicznym dla mnie roku. Zawsze dzwonisz w momentach dla mnie przełomowych, a teraz mija 30 lat, odkąd zaczęłam pracować w telewizji. Dwadzieścia lat temu poprowadziłam „Taniec z Gwiazdami”, w którym teraz wystąpię jako uczestniczka. Pięć lat temu odeszłam z telewizji i założyłam swój kanał z rozmowami na YouTubie W MOIM STYLU. To dla mnie cały czas to samo życie, tylko w nowej odsłonie. Na Instagramie napisałam, że decyzja o udziale w „Tańcu z Gwiazdami” była szalona, bo jednak ja nie kojarzę się z dezynwolturą… – …ale? Mam 49 lat i świadomość, że jak nie teraz, to kiedy? Możemy sobie powtarzać, że PESEL to tylko zbiór liczb, ale nie cofniemy czasu. Przeszłość już się wydarzyła, ale jeszcze mnóstwo przede mną. Stawiam na to, co będzie. Wyciągam schowane głęboko potrzeby i marzenia. Nie poddaję się, rozważnie wybieram to, co chcę przeżyć. Wciąż mam ogromny apetyt na życie i odwagę do realizacji tego, co mi w duszy gra. – Odwagi nigdy Ci nie brakowało. Różnie bywało. Ale pierwszym momentem, gdy zaryzykowałam wszystko, była wyprowadzka z bezpiecznego domu, miałam wtedy 19 lat. To dopiero była dezynwoltura – przenieść się z Legnicy do Wrocławia i zacząć pracę w nieznanym miejscu. Nie byłam przebojowa. Nie miałam pojęcia, na czym polega dziennikarstwo, ale pragnęłam przygody. Ktoś mi uchylał drzwi i mówił: „Chodź, zobaczysz, jak tu jest”, a ja – bach, wchodziłam. Bez lęku, z ciekawością, ufnością. Mam w sobie wszystkie moje „ja”. Pięć lat temu rozstałam się z telewizją, żeby poszukać swojego miejsca w świecie. Bałam się jak diabli, nie wiedziałam, co mnie tam czeka. A jednak zaryzykowałam. Rzadko mi się zdarza to mówić, ale z tej decyzji dziś jestem bardzo dumna. Ktoś mnie zapytał, czy w „Tańcu z Gwiazdami” nie boję się ocen: jury, publiczności, internetu. – Co odpowiedziałaś? Nie boję się. Przecież całe moje życie toczyło się pod ostrzałem: ocen, opinii, komentarzy. Zawsze innych „widzimy” przez swój pryzmat, to naturalne. Ocena to tylko czyjaś interpretacja. Moje życie jest moje. Teraz mam taki czas, że uwalniam się od różnych krępujących ograniczeń. Dziś rano przypomniałam sobie – modne kiedyś – hasło: „Popraw swoją koronę i idź dalej”. Parę miesięcy temu miałam okazję poznać Miss Polonia miłościwie nam panującą i spełnić marzenie z dzieciństwa – przymierzyłam koronę. – Poczułaś się po królewsku? Nawet nie byłam w stanie porządnie jej założyć (śmiech). Jest bardzo ciężka, zjechała mi na czoło i wyglądałam jak wojowniczka. Brakowało mi tylko dzidy w ręce… Korona do mnie nie pasuje. Gdy byłam małą dziewczynką z Legnicy, miałam dwa marzenia: być panią z telewizji albo Miss Świata. Zostałam „panią z telewizji”, ale tylko w wymiarze zawodowym. Pamiętam, skąd jestem. Dużo wiem o życiu i z tego czerpię siłę. – Pierwsza wstajesz? Pierwsza wstaję, ostatnia się kładę. Znam niewiele kobiet, które wstają drugie. – Bo niewiele ich jest. Czy przy dwóch synach w wieku szkolnym, masz czas zaglądać do lustra? Nie mam na to czasu. Te poranki to świat związany ze szkołą, domowymi obowiązkami i pracą. Kawa jest święta. Odkąd tańczę, uczę się nowej rzeczywistości, może wkrótce będę jadła wysokobiałkowe śniadania… Więc nie zaglądam do lustra, ale też go nie unikam. Lubię czasami spojrzeć sobie w oczy i zastanowić się, jak się dzisiaj czuję. Jaka jestem? Czy to, co widzę, jest prawdą o mnie? Bywałam w życiu smutna, zmęczona, rozgoryczona, rozczarowana. Radosna i szczęśliwa. Teraz uczę się nie zanurzać w emocje ani euforycznie, ani desperacko. Mariusz Szczygieł w wywiadzie na moim kanale powiedział, że jedną z najpiękniejszych ról człowieka – kimkolwiek jesteśmy – jest niesienie ulgi innym. Spodobało mi się to zdanie, bo na tym polega nasza praca: rozmawiamy z ludźmi, którzy coś już przeżyli, zrozumieli i wspólnie próbujemy znaleźć odpowiedzi na nurtujące nas pytania. – To prawda, sama szukam w mądrych rozmowach podpowiedzi, co zrobić, jak się zachować, jaką podjąć decyzję. Czytam teraz książkę Karoliny Felberg „Osiecka. Rodzi się ptak” o Agnieszce Osieckiej, która przerastała swoją epokę w myśleniu o kobiecości, wolności i sensie życia. Przy okazji znalazłam na YouTubie fragment programu „Rozmowy o zmierzchu i świcie”, który Magda Umer nagrała z Agnieszką rok przed jej śmiercią. Rozmawiają na plaży w Sopocie, Osiecka opowiada, że miała 18 lat i w Grand Hotelu w Sopocie umówiła się na randkę. Zobaczyła, że cudzoziemcy piją peppermint – zielony likier z pokruszonym lodem, i go zamówiła. Tego samego dnia na Monte Cassino spotkała swojego ojca, podekscytowana pochwaliła się, że właśnie piła przez słomkę „piperment” w Grand Hotelu. Ojciec – zawiedziony, że po latach inwestowania w edukację córki ona zachwyca się jakimś drinkiem i jeszcze przekręca jego nazwę – powiedział: „Przysięgam ci, córeczko, że picie »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu nie jest najwspanialszą rzeczą, jaka spotka cię w życiu”. Od tamtego dnia minęło 45 lat. Agnieszka podsumowała: „Gdybym dzisiaj spotkała ojca, powiedziałabym mu, że picie tego »pipermentu« przez słomkę w Grand Hotelu było jedną z najszczęśliwszych chwil mojego życia”. – Kalina Jędrusik pięknie śpiewała do tekstu Osieckiej: „Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać, chcę tylko wędrować po pastwiskach nieba, białozielone obłoki zbierać, nie chcę nic więcej, nie chcę nic mniej”. Nigdy nie wiemy, co nam przyniesie życie. Dlatego jestem wdzięczna za każdy drobiazg, za każdy moment, którego doświadczyłam, za każdą chwilę, za wszystkie moje przeżycia. Mam świadomość, że miałam w życiu szczęście, spotkałam wielu wspaniałych ludzi, którzy we mnie wierzyli, dmuchali w moje skrzydła, pomagali. Dużo im zawdzięczam. – Masz jedną przyjaciółkę, która wie o Tobie wszystko? Nie mam. Chyba nikt nie wie o mnie wszystkiego. Nie jestem wylewna, taką mam naturę, już jej nie zmienię. Jest kilka bliskich osób, które widziały mnie w „każdej piżamie”, ale nie zamęczam ich moimi problemami. Mam umiejętność autoregulacji, więc zanim zadzwonię w emocjach do kogokolwiek, najpierw „przetrawiam” sytuację sama ze sobą. Ta cecha bardzo mi pomogła w zawodzie. W programach na żywo, często wielogodzinnych, kumulacja stresu jest potężna, trzeba umieć zachować zimną krew. Ja umiem. Nie reaguję histerycznie, impulsywnie, instynktownie szukam rozwiązania. To jestem ja. Jak wiesz, przeszłam trudny okres w życiu, czasami potrzebowałam opowiedzieć komuś, co czuję, i zostałam wysłuchana. Za każdym razem miałam jednak dziwne poczucie, że zwierzając się, w jakiś sposób zawiodłam te osoby. – Dlaczego?! Dlatego, że to zawsze ja byłam od wysłuchiwania, pocieszania i pomagania. To do mnie można było zadzwonić o każdej porze po radę, dobre słowo albo żeby się wygadać. Nagle role się odwróciły. Dostałam wsparcie, za które byłam wdzięczna, ale… czułam się nieswojo. Teraz bliskości szuka u mnie nasz pies. Za wszelką cenę właśnie w tej chwili musi wejść mi na kolana (śmiech). Nowa miłość. – Twoja czy chłopców? Nas wszystkich. Od dawna były rozmowy – kot czy pies? Wcześniej nie miałam przestrzeni, bo bardzo się przywiązuję, jestem odpowiedzialna, bałam się nowego wyzwania i obowiązku. W końcu pojawił się pies i dał nam mnóstwo miłości. Spędziłam z nią, naszą suczką, sylwestra na ostrym dyżurze, coś zjadła na spacerze i się zatruła. Miałam rozdarte serce, ale musiałam ją zostawić na noc pod kroplówką, martwiłam się, jak przeżyje swoje pierwsze w życiu fajerwerki. Przeżyła. Pytałaś o bliskie osoby… Mam prawie 50 lat, ugościłam w swoim życiu dużo ludzi. Jedni odchodzą, nowi przychodzą. Był moment, że otaczało mnie hermetyczne grono, ale stwierdziłam, że musi być przepływ, świeżość, otwartość. W telewizji zawsze jest chaos, hałas, tłumy. YouTube ma zupełnie inną naturę. Po pięciu latach odosobnienia, odcięcia od tego pędu, cieszę się, że w „Tańcu z Gwiazdami” czekają mnie spotkania z tyloma osobami. Każda z nich wnosi swoją historię, energię, poczucie humoru. Tęskniłam za tym wirem. Zaskoczyło mnie, jak bardzo mi tego brakowało. – Jesteś rozczarowana mężczyznami? Zawiedziona? Nie. Uwielbiam męską energię. Mam wspaniałych synów. Wierzę w ludzi. Może jestem naiwna, ale dobrze mi z tą naiwnością. Różne rzeczy już widziałam, słyszałam, a nawet przeżyłam… Mylimy się, popełniamy błędy, ale wierzę, że fundamentalnie jesteśmy dobrzy. Nie czuję się zawiedziona. Jestem raczej ciekawa, jak poradzimy sobie z wyzwaniami, które przed nami stoją. Nami, czyli i kobietami, i mężczyznami. Czy kiedyś wreszcie pożegnamy raz na zawsze ten wciąż odradzający się patriarchat? Czy zrozumiemy, że stanowimy siłę, kiedy jesteśmy razem, a nie przeciwko sobie. Że dobry związek to współdziałanie, a nie konkurencja. Branie i dawanie, a nie wykorzystywanie. – Patrząc na pary, którym się udało, czujesz żal? (Milczenie). Nie czuję zazdrości, nie jestem zawistna, to obce mi uczucia. I nie czuję żalu, że coś zrobiłam albo czegoś nie zrobiłam, że udało mi się albo nie udało. Mój żal świadczyłby o tym, że nie odrabiam lekcji, jakich udziela mi życie. A ja uważam, że robię to w pokorze. Tym, którzy się starają i walczą, zawsze coś może nie wyjść, niekoniecznie z ich winy. Wierzę w sprawczość. Nigdy nic nie spadło mi z nieba. Na to, co mam, zapracowałam. Dlatego cieszę się, patrząc na ludzi, którzy zbudowali szczęśliwy związek. Nie mam poczucia, że im się udało, a mi – nie. To jest ich droga, a ja idę moją ścieżką. Żal czy zazdrość mają destrukcyjną moc, zniszczyłyby mnie. Usłyszałam pytanie, czy pozostałych tancerzy z programu traktuję jako konkurencję? Nie! Jestem fatalna w konkurowaniu. Gdybyś wystawiła mnie w zawodach, dobiegłabym do mety ostatnia, bo zachwycając się po drodze innymi zawodnikami, zapomniałabym, że to z nimi się ścigam. Cieszę się tym, co mam. – Co cennego dostałaś jako matka? Przy dzieciach zrozumiałam najpiękniejsze i najtrudniejsze emocje. To, że moja cierpliwość ma granice, ale miłość nie ma żadnych granic. Że smutek się kiedyś kończy, a radość jest wieczna. Dla mnie obcowanie z tymi pięknymi duszami, jakimi obdarzone są moje dzieci, jest przywilejem. Rodzice są dla dziecka całym światem. Chciałabym nauczyć chłopców, że świat, w który wyruszą, jest bezpieczny, że ma im wiele do zaoferowania, że mogą z ufnością wyruszyć w swoją stronę. Tak, jak kiedyś ja… – Z naturalnością mówisz o swoim wieku. Dostałaś od losu dar w postaci urody, ale nie masz obsesji na punkcie młodości. Nie ścigasz się desperacko z czasem… Zawsze powtarzam: Uroda po tacie i mamie, a ja robię, ile mogę, żeby nie zepsuć ich wkładu (śmiech). Nic ponadto. Jestem pogodzona z tym, ile mam lat. Oczywiście każdy ma i widzi u siebie słabe strony, ja również. Moje deficyty są gdzie indziej, tam staram się naprawiać, poprawiać, leczyć. Myślisz, że nie zauważam upływu czasu, patrząc w lustro? Zauważam. Widzę te zmiany, ale… przemijanie nie zaprząta mi głowy. Poza tym mam fatalne światło w łazience i coraz gorszy wzrok. To też przynosi ulgę. Wyostrzył mi się słuch, pogorszył wzrok, co uważam za ogromny przywilej upływającego czasu. Więcej słyszę, co oznacza, że więcej rozumiem, ale nie muszę wszystkiego widzieć. To daje spokój duszy. – Czujesz się czasami „wychowywana” przez polityków, mężczyzn u władzy narzucających, co kobiecie wolno, a czego nie wolno? Często czuję się zaganiana do kąta w różnych sytuacjach: społecznych, politycznych, osobistych. Z tymi ostatnimi radzę sobie, jak umiem. A raczej – wciąż się tego uczę. Zmieniłam optykę: przestałam się złościć, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego jestem tak traktowana. Kiedy znajduję powód, łatwiej mi rozwiązać problem. – Sprawiasz wrażenie łagodnej, kruchej. Wpadasz w furię? Furia to eksplozja złych emocji, które się skumulowały. Już nie kumuluję. Ogarniam je na bieżąco, nie zamiatam pod dywan i nie pozwalam im urosnąć. Kiedy rosną, zawsze wracają z destrukcyjną siłą. Zrozumiałam, że to błąd. Nie warto milczeć, udawać, że nic się nie dzieje, odkładać na później, dusić w sobie. Dlatego nie zobaczysz mnie w ataku furii, bo nie doprowadzę się do takiego stanu. Furia jest dewastująca. Ja muszę dbać o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, mam małe dzieci, jestem im potrzebna. Kiedy urodził się Stefanek, robiłaś ze mną wywiad, powiedziałam ci wtedy, że gdy ja będę przechodzić na emeryturę w wieku 60 lat, mój syneczek, który właśnie się urodził, będzie 18-latkiem. To jest ogromna odpowiedzialność. Chcę być dla moich chłopców mamą, która potrafi, może i chce działać, która jest aktywna, szczęśliwa i ciekawa świata. Z badań wynika, że w wychowaniu najważniejsze jest nie to, co rodzice mówią, tylko co sami robią. Dzieci na nas patrzą i wszystko widzą. Rozumieją dużo więcej, niż nam się wydaje. – I z tego czerpią na przyszłość. No właśnie. Z wczesnego dzieciństwa pamiętam całe kadry. Wciąż widzę sześciolatkę, która autobusem linii cztery lub siedem sama jeździ do zerówki i rozkminia świat: patrzy, zastanawia się, analizuje. Od początku byłam starą duszą. Dzisiejszej 49-latki nie zobaczysz w furii, ale mogę popłakać się z bezsilności, że coś mi nie wychodzi. Mogę popłakać się – i ostatnio często mi się to zdarzało – z rozczarowania. Tak jak nie magazynuję złości, tak zawsze mam nadzieję. Kiedy nadzieja rozbija się o skały, płaczę. Do „Tańca z Gwiazdami” idę z nadzieją, że umiem tańczyć. Wyobrażam sobie, że moje życie to taniec w sensie metaforycznym: raz samba, raz tango, raz rumba. Będę tańczyć i śpiewać – czyli fałszować, ale to nie ma znaczenia. Kocham koncerty. Wielkie i głośne na stadionach, ale też kameralne. Raz Coldplay czy Heaven, innym razem Ania Karwan. – Co Ci to daje? Rodzaj energii, którego nie potrafię przeżyć w żaden inny sposób. Muzyka wchodzi mi w krwiobieg i mnie niesie, potrafię stracić oddech ze wzruszenia. Kto chodzi, ten wie, o czym mówię. Poryczałam się na koncercie Ralpha Kaminskiego, który śpiewał utwory Kory. Byłam młodą dziewczyną, kiedy po raz pierwszy usłyszałam „Krakowski spleen”, wtedy do mnie nie trafił, bo to jest utwór dla dorosłych. Dziś odbija się w nim moje życie: „A słońce wysoko wysoko Świeci pilotom w oczy Rozgrzewa niestrudzenie Zimne niebieskie przestrzenie…”.Aż mam ciarki… Często starałam się w życiu robić coś niestrudzenie i… guzik to dawało. Dlatego były łzy… Teraz też są, z poruszenia. Moja lekcja po tym wszystkim, co przeszłam, jest następująca – jeśli kawałki puzzli nie pasują, nie stworzysz obrazka, o którym marzysz. Możesz wciskać puzzle na siłę, sama się dopasowywać, ale nic to nie da. Jak w „Kopciuszku” – nie włożysz stopy do pantofelka, jeśli to nie jest twój rozmiar. Możesz sobie obciąć palec, przyciąć piętę, ale to boli i nie będziesz mogła potem chodzić. Twoje buty są, tylko gdzieś indziej, poszukaj ich. Nie bój się.
TYLKO W VIVIE!. Choroba odebrała mu głos, ale walczył do końca. Tak wyglądał jeden z ostatnich wywiadów z Janem A.P. Kaczmarkiem
W 2023 roku, w jednym z ostatnich wywiadów, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! został spytany przez redaktor naczelną, o czym teraz marzy. Uśmiechając się przekornie, odpowiedział: „O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem”. Ale potem dodał: „O niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham”. Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor, laureat Oscara i nagrody Orła za całokształt twórczości, w niezwykłej rozmowie z Katarzyną Przybyszewską-Ortonowską. Nie tylko zwierzał się o marzeniach. Mówił, że „marzenia są przyszłością zaklętą w wymiar niepewności”.
Piękna ta definicja i niesłychanie adekwatna do jego historii i życia. Zwłaszcza, gdy w ostatnich latach Jan A.P. Kaczmarek zmagał się z nieuleczalną chorobą. Napisałam w „niezwykłej rozmowie”, bo prócz tego, że emanowała z niej niesłychana pasja życia, odbywała się w sposób szczególny. Zwykle jestem blisko swoich rozmówców, obserwuję ich wnikliwie, w jakiś sposób próbuję „uwieść”, widzę ich reakcję na pytania, często zmieniam tor rozmowy albo drążę wątki, które wydają mi się niezwykle ciekawe. Tym razem nawet nie zobaczyłam swojego bohatera. Słowami chorego na MSA, czyli zanik wieloukładowy, kompozytora mówiła do mnie jego żona Aleksandra Twardowska-Kaczmarek. Odpowiedzi na pytania, które zadałam, spisywała później przez wiele dni, odpytując męża. W rozmowie z Beatą Biały w „Pani” powiedziała: „Czasem jestem jego ustami i wypowiadam słowa, które mi delikatnie podpowie albo pokaże”. Więc z tych słów właśnie składałam sobie obraz jednego z największych światowych twórców współczesnej muzyki symfonicznej i filmowej. Oglądałam wywiady z nim na YouTubie, by choć przez chwilę z nim „pobyć”. I go lepiej zrozumieć. Kiedy zadałam pytania o przeszłość, szybko zorientowałam się, że przeszłość już go nie interesuje. Niezwykłe koleje życia: fascynacja muzyką, dziadek skrzypek w poznańskiej filharmonii, skomponowanie muzyki do szkolnego hymnu, studia prawnicze, staż w awangardowym Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego, współpraca z Teatrem Ósmego Dnia czy gra na fidoli Fischera – zbudowało go jako artystę, ale wracać do tego już nie chciał. Przyszłość to coś, co go interesowało i nakręcało do działania, bo jak powiedział w „Pani”: „Czas jest luksusem, czuję to coraz bardziej. Nie wiem, ile go mam, ale chciałbym dobrze wykorzystać”. Mnie, wielbicielkę muzyki Kaczmarka, uzależnioną od soundtracku z muzyką kompozytora do „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland i „Niewiernej” Adriana Lyne’a, wzrusza, że Jan A.P. Kaczmarek wciąż tworzył, cieszył się życiem, wierzył w jutro i, jak powiedziała jego żona Aleksandra, czerpał energię z rzeczy zbudowanych. Dla miłości do Aleksandry właśnie wrócił z fabryki snów do Polski, do Krakowa. Amerykański sen spełnił, statuetka Oscara, którą dostał za muzykę do filmu „Marzyciel”, stoi teraz na wystawie poświęconej jego twórczości w krakowskim Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha. Wystawa nosi tytuł „Jan A.P. Marzyciel”. W tym słowie „Marzyciel”, zaczerpniętym z tytułu obrazu, który przyniósł mu sławę największą – w życiu nie ma przypadków, zawiera się niezwykła metafora. Wszystko, co osiągnął, wzięło się z marzeń. I Hollywood, i muzyka do wielu hollywoodzkich filmowych hitów, i płyty nagrywane dla światowych wytwórni, i utwory „Kantata o Wolności”, „Oratorium 1956” czy „Universa”, i koncerty na największych światowych scenach, i choćby festiwal Transatlantyk, który organizował przez kilka lat, by przede wszystkim stworzyć ludziom przestrzeń do dyskusji o kondycji nie tylko sztuki, ale i współczesnego świata. Uważał, że dobra rozmowa może zmienić życie i być początkiem fenomenalnej transformacji. Wszystko, co dobre zresztą bierze się z rozmowy. I emocji. Ta rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem była dla mnie niezwykłą lekcją życia i warsztatu dziennikarskiej pracy. Bo czasem jedno krótkie zdanie, jedno „tak” lub „nie” niesie w sobie więcej emocji niż dziesiątki – okazuje się – niepotrzebnych słów. Poza tym zawsze jest muzyka… TYLKO W VIVIE!. Jeden z ostatnich wywiadów Jana A.P Kaczmarka Czym w ogóle są marzenia? Przyszłością zaklętą w wymiar niepewności. A Pan jest marzycielem? Byłem i jestem. Marzenie było w polskiej kulturze za mojej młodości w jakimś sensie zakazane. Trzeba było marzyć po cichu i w tajemnicy. A kiedy coś się udawało, to cieszyć się ostrożnie. To się na szczęście zmieniło. Mnie pomogła Ameryka. Ameryka pozwala ludziom marzyć? A mówi się, że zabija marzenia… Stany są wielkim krajem, gdzie da się znaleźć wszystko. Jednym rosną skrzydła, bo znajdują oparcie we wspaniałych instytucjach i prywatnych mecenasach. Inni są zmiażdżeni bezwzględnością neoliberalnego kapitalizmu. Królem jest jednak rynek. Ja sam doświadczyłem na początku mojej emigracji wielu aktów przyjaźni i bezinteresownej pomocy. Podsumuję: w dziedzinach kreatywnych ciągle jest przestrzeń na rozwój i karierę, ale tu przeciętni ludzie trochę nie mają perspektyw. U szczytu kariery w Hollywood, kiedy Oscarem za „Marzyciela” spełnił Pan już część swoich marzeń, postanowił Pan stworzyć w Polsce festiwal Transatlantyk. Uczyć, inspirować i łączyć. Taka była Pana idea… Ale też kolejne marzenie… Wiele się w Ameryce nauczyłem, dużo zrozumiałem, jak ważna jest dla artysty świadomość świata. Festiwal Transatlantyk był i jest odpowiedzią na pewien głód praktycznej wiedzy, jak funkcjonuje świat. Stąd też oprócz setek projekcji, koncertów ważne były debaty, warsztaty Masterclasses. To wszystko tworzyło holistyczną atmosferę. Festiwal nazwał się też glokalnym, co oznacza lokalne działanie w globalnym kontekście i konsekwencjach. Powiedział Pan, że kompozytor to człowiek samotny z konieczności, a w Panu był głód ludzi. I że chciał spotykać Pan ludzi, którzy Pana inspirują. To też był powód? Bardziej prywatny? Na pewno. Inspiracja to święte słowo. To fascynujące, kiedy coś nas uruchamia, kiedy umysł zaczyna pracować inaczej. Kiedy człowiek natchniony tym, co przeżył, zaczyna robić wspaniałe rzeczy. Dobry festiwal ma taką moc. Ze spotkania ludzi rodzi się nowa jakość dla każdego z osobna i dla całej społeczności. Festiwal Transatlantyk miał być dla Pana rodzajem terapii. Terapii przez spotkanie z innymi. Spotkanie z ciekawym człowiekiem to jak powiew świeżego powietrza. Festiwal to nie tylko muzyczna i filmowa uczta, ale też – może przede wszystkim – możliwość debaty o sprawach ważnych. Kiedy debata toczy się wśród muzyki, filmu i innych artystycznych aktywności, to nabiera przez to szczególnej mocy. Jest po prostu dużo ciekawsza. Przy dzisiejszej kondycji świata nie brak tematów palących i bolesnych. Ludzie potrzebują rozmowy? Zawsze, nawet jeśli tego nie wiedzą. Transformacja umysłu ludzkiego to rzadki fenomen. Rozmowa może doprowadzić do takiego stanu. Dlatego trzeba rozmawiać. Na festiwal Transatlantyk do Pana przypływali niesamowici goście… Nagroda Glocal Hero Award przypadała ludziom zajmującym się w życiu bardzo różnymi zagadnieniami i sprawami. Niezwykły rozrzut… Ale zanim o ludziach, przy okazji Transatlantyku zaczęliśmy rozmawiać o glokalizacji… Glokalny to w pewnym sensie negacja globalnego. To szukanie wartości lokalnie. I taka lokalna aktywność poprzez staranność, uważność, pasję działania nabiera globalnej doniosłości. Bjørn Lomborg, Yoko Ono, Elżbieta i Krzysztof Pendereccy, Edward Norton, Janina Ochojska… Dlaczego te spotkania były dla Pana tak ważne? Wszyscy, których pani wymieniła, są laureatami Glocal Hero Award, to znaczy wszyscy mają ogromne osiągnięcia lokalnie i w kontekście świata. Każda z tych wybitnych osób wniosła w moje życie coś istotnego, wyjątkowego w różnych dziedzinach. Bjørna Lomborga, duńskiego naukowca, doceniliśmy za autonomiczną drogę do rozwiązywania lokalnych i światowych kryzysów. Yoko Ono przez lata propagowała ideę pokoju. Krzysztof i Elżbieta Pendereccy razem stworzyli niezwykłą doniosłość Lusławic, nagrodziliśmy ich również za światowy wymiar ich muzycznej działalności. Janinę Ochojską podziwiałem od lat za wieloletnią pomoc humanitarną w najtrudniejszych miejscach na świecie i to, jak jej postawa i zaangażowanie wpływa na światowe organizacje niosące pomoc. Z kolei profesor Gayatri Chakravorty Spivak, indyjska teoretyk i krytyk kultury, poświęciła się działaniom antykolonialnym i zgłębianiu zagadnień związanych z rozwojem imperializmu i globalizacji, co również dla mnie było niesłychanie ważne. „Żyjemy w czasach, w których nikt nie wie, kim jest, świat się chwieje, ledwo trzyma się na nogach, na poważnie rozważamy ewakuację na Marsa”, powiedział Pan w jednym z wywiadów kilka lat temu. To jeszcze było przed pandemią i wojną. Z jakimi obawami Pan dziś przygląda się światu? Dzisiaj mamy wojnę za miedzą, kolizję mocarstw, która najpewniej zmieni porządek świata, czyli wszystko jest jeszcze mniej stabilne. Aż strach się zapuszczać w szczegóły. CZYTAJ TEŻ: Najstarszy syn Deląga robi karierę za granicą i przyciąga spojrzenia. Podobieństwo do ojca jest uderzające Co dziś jest dla Pana najważniejsze? Rodzina ponad wszystko, potem twórczość i edukacja młodych. Życie z Aleksandrą, moją żoną, otworzyło nowy etap w moim życiu. Kiedy ją poznałem, była zafascynowana moją twórczością. Używała moich utworów w swojej pracy artystycznej – projektując piękne wnętrza, a także malując, rzeźbiąc czy szkicując. W jej projektowaniu jest wiele muzyki, to znaczy poczucia formy. Kiedy ono jest – energia płynie i uskrzydla. Z naszej interakcji narodziły się piękne rzeczy. Nasz syn Jaś jest najdoskonalszym owocem naszej wzajemnej fascynacji. Mamy dojrzały związek, w którym nic nie dzieje się przypadkiem. Jaś ma dziś siedem lat. Czy w jakiś sposób przypomina Pana z tamtego okresu, czy jest to już zupełnie inne pokolenie, z innej rzeczywistości, wychowane na zupełnie innych wartościach? Wartości są te same, natomiast inne są narzędzia komunikacji. Pomimo tego wydaje mi się, że nasz Jaś bardzo przypomina swoich rodziców. Jest pełnym pasji, ambitnym, inteligentnym chłopcem, którego kochamy nad życie. Aleksandra i ja dbamy o to, żeby oprócz elektronicznych było w jego życiu jak najwięcej analogowych sposobów poznawania świata, czyli dużo książek, sport, teatr, przyjaźnie. O młodych ludziach jednak wciąż Pan myśli… Ważna jest dla mnie misja dzielenia się z młodymi kompozytorami sztuką budowania kariery. W tradycji polskiej edukacji jest to teren mocno podminowany. Dlaczego? Ameryka nauczyła mnie odwagi dzielenia się swoją wiedzą bez najmniejszej obawy, że czegoś mi ubędzie. Będąc kompozytorem muzyki filmowej, trzeba być w jakimś stopniu erudytą – rozumieć świat i dzieło, nad którym się pracuje na wielu kondygnacjach. W laudacji przed wręczeniem Panu tegorocznej nagrody Orła za całokształt twórczości Agnieszka Holland pięknie powiedziała: „Współpraca z Janem za każdym razem była czymś wyjątkowym i była niebywałą przygodą (…). Za każdy razem jego muzyka zaskakiwała mnie i była lepsza niż to, co sobie wyobrażałam”. To muzyka do „Całkowitego zaćmienia” Agnieszki Holland właśnie stała się przełomem w Pana karierze? Tak, to początek mojej drogi do sukcesu. Do dziś jestem wdzięczny Agnieszce Holland za jej otwartość i serdeczność. Praca z Agnieszką to był zawsze „pokarm” dla umysłu i serca. Jej intelekt był inspirujący. Wydarzyły się wtedy rzeczy nadzwyczajne. To znaczy? Oprócz radości z filmu wytwórnia Sony Classical, którą otaczała aura najwyższego prestiżu, zaproponowała mi pięcioletni kontrakt i wydała moją płytę. Za oceanem zrozumiałem znaczenie jakości środowiska, w którym się pracuje. Tam panuje bardzo wysoki profesjonalizm i dyscyplina. Mając za sobą uporządkowaną siłę współpracowników, mogłem znaleźć się na szczycie swojego zawodu. Dużo zawdzięczam też kompetentnym instytucjom, takim jak studia filmowe. Przy „Marzycielu” pracowałem na przykład ze studiem filmowym Fox… Jan A.P. Kaczmarek i jego marzenia – od Hollywood do Krakowa Myślę, że wielokrotnie zadawano Panu to pytanie, ale ponieważ wszystko się zmienia – zapytam: która kompozycja czy muzyka do jakiego filmu ma dla Pana szczególne znaczenie? I dlaczego? Podam pani trzy: „Całkowite zaćmienie”, „Marzyciel” i „Niewierna”. „Całkowite zaćmienie”, bo to była pierwsza prawdziwie międzynarodowa produkcja, wybitna Agnieszka Holland, świetni aktorzy: Leonardo DiCaprio, i muzyka wytrzymała próbę czasu. Potem „Marzyciel”, trudno nie być dumnym z filmu, za który otrzymało się Oscara, a „Niewierna” to mój pierwszy prawdziwie hollywoodzki film. Napisałem tematy, które zostały zapamiętane, czyli wytrzymały próbę czasu. Reżyserował znakomity Adrian Lyne. Richard Gere i Diane Lane w rolach głównych. Egon Schiele powiedział kiedyś, że gdy malarz namaluje już obraz, musi się z nim rozstać, by namalować następny. Czy tak też jest z kompozytorem? Czy w ogóle słucha Pan swojej muzyki? Tak, lubię słuchać, żeby się upewnić, że wszystko jest w porządku (śmiech). Kompozytor nigdy nie rozstaje się z dziełem w takim sensie, jak malarz. Muzyka może mieć mnóstwo kopii, każda z nich może być oryginałem. Czego w ogóle słucha Jan A.P. Kaczmarek? Lubię teraz spokój w muzyce, której słucham. A więc Chet Baker, Doris Day… Generalnie przechodzę fascynację muzyką lat 60. 29 kwietnia skończył Pan 70 lat. Wprawdzie w dzisiejszym świecie „wiek to tylko liczba”, ale czy to jest jednak jakiś moment na podsumowania? Zawsze. Na pewno podsumowałem (śmiech). Był duży koncert w Krakowie. Potem będą w innych miastach. Czesław Miłosz, zapytany o przemijanie, powiedział krótko: „Jestem przeciw”. A Pan? Jak godzić się z planem świata? W jednym z wywiadów mówił Pan: „Jest jakaś tajemnicza ręka w życiu, która nam albo daje, albo zabiera”… Co Panu dała, co zabrała? Dała bardzo wiele, a co zabrała? Boję się o tym mówić. Dopiero niedawno dowiedzieliśmy się, że zmaga się Pan z, jak to powiedziała Pana żona, „ekstremalną chorobą”. Ale też powiedziała, że w chorobie „czerpie Pan energię z rzeczy zbudowanych”… Tak właśnie jest. O czym Pan teraz marzy? O stworzeniu Dzieła Życia, które być może już napisałem (śmiech). Ale też o wspólnym niespiesznym śniadaniu z ludźmi, których kocham albo cenię. Kiedy podróżuję, to spotkanie z ciekawymi ludźmi jest zawsze najważniejsze. Nie krajobraz czy architektura, tylko właśnie ludzie. I dla ludzi, przede wszystkim wielbicieli Pana muzyki, przygotowuje się Pan do jubileuszowego koncertu na Festiwalu Muzyki Filmowej w Krakowie… To 25 maja. A 29 kwietnia, w Pana urodziny, w Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej Manggha odbyła się wystawa poświęcona Pana twórczości – „Jan A.P. Marzyciel”. Można zobaczyć na niej Pana słynną fidolę Fischera, nuty czy posłuchać muzyki, której nigdy Pan jeszcze nikomu nie pokazał... Tak, są instrumenty, pamiątki, partytury, nagrody, ekspozycja wykorzystała nowoczesne formy, między innymi ma ping, audiowizualne eseje, bogatą audiosferę i oczywiście jest statuetka Oscara. Moja żona Aleksandra ma osobisty wkład w tę wystawę. Oprawiała moje dyplomy, plakaty, pamiątki. Można zobaczyć jej rysunki z mojej pracowni i mój portret jej autorstwa, który lubię szczególnie. Rozmawiała Katarzyna Przybyszewska-Ortonowska. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Choroba zabrała mu najbliższych. Historia Bedoesa porusza do głębi
Plaże jak z pocztówki, ale bez tłumów. Coraz więcej osób odkrywa to miejsce
Gdy świat traci równowagę, a wiadomości przynoszą niepokój, człowiek instynktownie szuka miejsc, w których czas płynie wolniej, a codzienność odzyskuje sens. Jednym z takich zakątków jest Île de Ré – przestrzeń ciszy, światła i harmonii na Oceanie Atlantyckim.
Czwarta co do wielkości francuska wyspa, Île de Ré, od lat przyciąga ludzi, którzy wybierają spokój i prostotę. Piaszczyste plaże, ciągnące się przez niemal sto kilometrów, Atlantyk i klimat wyspiarskiej idylli stanowią niezwykłe zalety tego miejsca. Uchodzi ono za urocze i spokojne, idealne dla miłośników rodzinnego slow life. Nie ma tu ostentacyjnego luksusu, ale bez przesady, Île de Ré nie należy do najtańszych kierunków i ma swój charakterystyczny francuski szyk. Wyspa jest uwielbiana przez Paryżan i bywa nazywana „Hamptonami Francji”, choć określenie to najczęściej przypisuje się Saint-Tropez. To nawiązanie do ekskluzywnego kurortu Hamptons, ulubionego miejsca wypoczynku nowojorskiej elity. Na Île de Ré luksus ma jednak inną definicję – to piękne wybrzeże, pobielone wioski z zielonymi okiennicami, mariny pełne jachtów i wysoki standard życia blisko natury. Odbywa się tu wiele wydarzeń, w tym festiwale kulinarne i lokalne jarmarki. Popularne są także pchle targi, na których można znaleźć nie tylko antyki, ale i współczesne rękodzieło. Wyspę odwiedzają znane osoby, między innymi Vanessa Paradis czy Fabrice Luchini. Bywał tu regularnie także były premier Francji Lionel Jospin z żoną Sylviane Agacinski. Znani goście dobrze się tu czują, nikt nie robi wokół nich zamieszania. Nie wypada. Prosto z mostu Na Île de Ré najłatwiej dostać się z La Rochelle – samochodem, autobusem lub rowerem. To właśnie tam zaczyna się słynny, niemal trzykilometrowy most przerzucony nad oceanem. Sama podróż, oddalanie się od kontynentu i widok bezkresnej wody dają poczucie rozpoczęcia wyjątkowej przygody. Warto jednak zatrzymać się na chwilę w samym La Rochelle. To jedno z najstarszych miast Francji, które już w XII wieku było ważnym portem handlowym. Największą sławę przyniósł mu jednak XVII wiek, kiedy przez ponad rok broniło się przed oblężeniem wojsk królewskich, dowodzonych między innymi przez kardynała Richelieu. Miasto było twierdzą hugenotów (protestantów). Choć ostatecznie padło, zachowało ducha niezależności i tolerancji religijnej. Dziś La Rochelle łączy historię z nowoczesnością – średniowieczne zabytki sąsiadują tu z tętniącymi życiem ulicami, butikami i restauracjami, w których królują owoce morza. To także miejsce pięknych plaż i klimatycznych portów. Życie wyspy Przejazd na Île de Ré oznacza zmianę nie tylko krajobrazu, ale i rytmu życia. Wyspa jest pełna światła, zalana słońcem, a jej krajobraz tworzą proste elementy: piaszczyste plaże, lasy sosnowe, słone bagna i winnice. Ponad sto kilometrów ścieżek rowerowych sprawia, że samochód szybko przestaje być potrzebny. Najlepszy sposób na poznanie wyspy to jazda bez planu. Tutaj nie chodzi o zaliczanie atrakcji, ale o bycie blisko natury. Ulice jak alejki Pierwsze, co przyciąga uwagę, to światło. Białe domy z zielonymi lub niebieskimi okiennicami odbijają je w niemal hipnotyczny sposób. Ulice są wąskie, często przypominają alejki pełne kwiatów. Wszystko wydaje się uporządkowane, ale nie sztuczne. W miejscowościach takich jak Ars-en-Ré czy La Flotte można odnieść wrażenie, że czas zatrzymał się gdzieś pomiędzy średniowieczem a współczesnością. La Flotte, uznawana za jedną z piękniejszych wiosek Francji, zachwyca portem, targiem i kamienną zabudową, tworzącą niemal idealną scenografię. Stolica wyspy, Saint-Martin-de-Ré, otoczona jest imponującymi fortyfikacjami zaprojektowanymi w XVII wieku przez słynnego urbanistę i marszałka Francji Vaubana. To miejsce wpisane zostało na listę UNESCO. Historia nie stała się tu muzealnym eksponatem, jest częścią codziennego życia. Plaże – luksus przestrzeni Największym bogactwem Île de Ré są plaże – szerokie, piaszczyste i często niemal puste. Atlantyk żyje tu własnym rytmem, odsłaniając podczas odpływu ogromne połacie piasku. Na zachodzie wyspy, w okolicach plaży La Conche des Baleines, fale przyciągają surferów i miłośników sportów wodnych. W pobliżu znajduje się latarnia Phare des Baleines – jedna z najbardziej charakterystycznych budowli wyspy. Na jej szczyt prowadzi 257 schodów, rozciąga się stamtąd widok na ocean i geometryczne wzory solnisk. Wzdłuż wybrzeża biegną liczne ścieżki piesze i rowerowe. Znajdują się tu także miejsca do biwakowania oraz rozległe lasy, idealne na spacery. Na południu wyspy leży kurort Le Bois-Plage-en-Ré, gdzie cisza jest niemal namacalna. Nocą słychać tylko szum oceanu, a zapach sosnowych lasów działa niesamowicie kojąco. Rowerem przez sól i winnice Île de Ré najlepiej poznaje się w ruchu. Sieć tras rowerowych prowadzi przez winnice, lasy i słone bagna. Szczególnie malownicza jest okolica Loix, gdzie można jechać wzdłuż morza, a potem zagłębić się w krajobraz solnisk. To właśnie tutaj powstaje słynny fleur de sel – „kwiat soli” – zbierany ręcznie według tradycyjnych metod. Produkcja soli to nie tylko zawód, ale też element tożsamości wyspy. Charakterystycznym symbolem Île de Ré są także osiołki w pasiastych spodniach, zwanych też pantalonami. Dawniej chroniły je one przed owadami i ostrą roślinnością podczas pracy na bagnach solnych. Dziś osiołki są raczej sympatyczną atrakcją turystyczną i częścią lokalnego folkloru. Rytm dni Dni na wyspie mają swój własny rytm. Poranki zaczynają się na targach – każdy większy kurort ma swój własny. La Couarde-sur-Mer słynie z jednego z najbardziej różnorodnych targów, gdzie można kupić świeże ostrygi, sery, wina i lokalne przysmaki. Po południu życie zwalnia – to czas na plażę, rower lub odpoczynek. Wieczorem wszystko ożywa na nowo – restauracje, porty i małe place wypełniają się ludźmi. Kuchnia wyspy jest prosta, ale wyrafinowana. Atlantyk zapewnia ostrygi, małże, kraby i krewetki. Popularne są także ryby, w tym mniej znana w Polsce gładzica. Ciekawostką są amandes de mer, czyli „migdały morza” – delikatne, lekko słodkawe mule. Na północy wyspy działają hodowle ostryg, gdzie można je degustować niemal prosto z wody. Hodowcy mają małe, kolorowe domki, zwane kabinami ostryg, które służą zarówno do sprzedaży, jak i degustacji tych morskich żyjątek. Warto też spróbować lokalnych win – lekkich, świeżych, idealnie komponujących się z owocami morza. Region produkuje również koniak i Pineau des Charentes – słodki aperitif popularny w tej części Francji. Magia Île de Ré Île de Ré nie obiecuje spektakularnych atrakcji. Nie próbuje imponować. Jej siła tkwi w czymś innym – w spokoju, który nie jest nudą, lecz świadomym wyborem. Podróż przez most z La Rochelle to coś więcej niż zmiana miejsca To zmiana perspektywy. Są miejsca, które się zwiedza. I są takie, do których się wraca – nie po to, by zobaczyć coś nowego, ale by znów poczuć, jak to jest, gdy czas płynie wolniej. To właśnie oferuje Île de Ré – nie ucieczkę od świata, ale jego spokojniejszą, bardziej harmonijną wersję.