TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan szczerze o rozstaniu z TVP i Kanałem Zero. Dopiero w TVN poczuła coś ważnego
Izabella Krzan po latach intensywnych zmian zawodowych zatrzymuje się i mówi wprost o tym, czego naprawdę chce. W szczerym wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim dla magazynu VIVA! ujawnia kulisy pracy w telewizji, swoje marzenia o autorskim projekcie oraz momenty, które zmieniły jej myślenie o karierze. To przełomowe wyznanie.
Izabella Krzan otwarcie mówi o swojej zawodowej drodze i zmianach, które ukształtowały jej podejście do pracy w telewizji. Po latach intensywnych doświadczeń w różnych stacjach coraz wyraźniej podkreśla potrzebę stabilizacji, autentyczności i budowania projektów, które będą spójne z jej osobowością i wartościami. Izabella Krzan o pracy w telewizji. Od zmian do stabilizacji Masz za sobą wiele różnych doświadczeń zawodowych: „Pytanie na śniadanie” w TVP, Kanał Zero, teraz TVN. Czy masz poczucie, że w telewizji naprawdę zostało jeszcze coś, co mogłoby być w pełni Twoje? Bardzo bym tego chciała. I to jest chyba moje największe marzenie na ten moment. Nie chodzi już nawet o to, żeby zrobić coś nowego w sensie formatu, bo rzeczywiście wiele już powstało. Bardziej chodzi o to, żeby znaleźć coś, co będzie ze mną naprawdę spójne. Marzy mi się projekt, który nie będzie tylko kolejną produkcją, ale przestrzenią, w której mogę być sobą. Ze swoim tempem, swoją wrażliwością, sposobem rozmowy z ludźmi. Coś, co nie będzie oparte wyłącznie na tempie i hałasie, ale też na uważności. Coraz mniej interesuje mnie robienie wielu rzeczy naraz. Coraz bardziej pociąga mnie jedna rzecz, ale taka, którą można budować przez lata. Coś, co dojrzewa razem ze mną, co daje poczucie sensu, a nie tylko obecności. Widoczność jest bardzo ulotna. Wiarygodność buduje się długo i po cichu. I mam wrażenie, że dziś bardziej zależy mi na tej drugiej. CZYTAJ TEŻ: Dzielą ich 22 lata, są dla siebie siłą i wsparciem. Paulina i Maciej Orłosiowie TYLKO w VIVIE! zdradzają receptę na udany związek Izabella Krzan o zmianach zawodowych i świadomych wyborach Brzmi to tak, jakbyś po latach intensywnego ruchu doszła do momentu, w którym ważniejsze staje się zatrzymanie i zakorzenienie. Tak, dokładnie tak to czuję. Ostatnie lata były dla mnie bardzo intensywne. Zmiany pracy, nowe miejsca, nowe zespoły. To było potrzebne, bo nauczyło mnie odwagi i dystansu, ale też pokazało, że nie da się całe życie funkcjonować tylko w trybie ciągłej zmiany. Zrozumiałam, że zmiana pracy to nie jest koniec świata. Czasem jest wręcz początkiem czegoś nowego, nawet jeśli na początku wydaje się trudna. Kiedy coś się kończy, człowiek jest zmuszony, żeby uruchomić w sobie nowe myślenie, nową energię. Ale jednocześnie czuję, że teraz jest moment na coś odwrotnego. Na zatrzymanie. Na bycie gdzieś naprawdę, a nie tylko na chwilę. Na zbudowanie czegoś, co będzie miało swoją ciągłość. Czasem jest tak, że człowiek tkwi w miejscu, które jest po prostu dobre, nie idealne, ale bezpieczne. I nie decyduje się na zmianę, bo boi się, że gdzie indziej będzie gorzej. A dopiero jakaś zewnętrzna sytuacja zmusza go do ruchu. Dziś patrzę na to inaczej. Myślę, że takie momenty nie są przeciwko nam. One po prostu zmuszają nas do tego, żebyśmy zaczęli bardziej świadomie wybierać siebie. A kiedy zadzwonił telefon z propozycją prowadzenia „Afryka Express”, to była czysta radość czy już też refleksja? Najpierw była radość. Taka bardzo prosta, naturalna. Bo to jest format, który ma w sobie przygodę, coś nieprzewidywalnego, coś żywego. I ja nadal bardzo lubię takie emocje. Ale bardzo szybko pojawiła się też refleksja. Kiedyś pewnie przyjęłabym taką propozycję od razu, bez zastanowienia. Dziś zadaję sobie pytanie, czy to jest spójne ze mną, czy ja naprawdę chcę iść w tę stronę, czy to jest kolejny krok, czy tylko kolejna zmiana. I to jest dla mnie ważna różnica. Mam poczucie, że dojrzewanie w tym zawodzie polega właśnie na tym, że przestajesz rzucać się na wszystko, co się pojawia, a zaczynasz wybierać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Miłość spotkała ich w odpowiednim momencie. TYLKO W VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie wyznają, jak ślub zmienił ich związek
Maciej i Paulina Orłosiowie zdradzają, co naprawdę zmienił ślub w ich relacji. W szczerej rozmowie opowiadają o miłości, pracy nad związkiem i granicach, które decydują o jego trwałości.
Maciej i Paulina Orłosiowie bez filtrów odsłaniają kulisy swojego związku i mówią wprost: miłość to nie bajka, lecz codzienna praca, napięcia i wybory. W szczerym wywiadzie opowiadają, jak ślub zmienił ich relację, dlaczego podziw potrafi „zwiększyć fascynację o sto procent” i co dzieje się, gdy w związku brakuje rozmowy. Pojawiają się także wyraziste opinie na temat konkubinatu oraz dojrzałe refleksje o relacji, w której partnerów dzieli 22 lata, lecz łączy wspólna wizja, wzajemne wsparcie i podobne marzenia. Maciej i Paulina Orłosiowie o miłości. Tak ślub zmienił ich związek – W Waszej książce pada zdanie: „Miłość to czasownik, bo nad każdym związkiem trzeba pracować”. Pomaga w tym… podziw dla partnera. Za co się podziwiacie? Maciej: Podziwiam Paulinkę za niezwykłą kreatywność i energię. Wciąż wyznacza sobie nowe cele, co dotyczy projektów zawodowych i rodzinnych. Teraz przygotowujemy książkę, wcześniej był podcast, który ona wymyśliła, a potem dążyła do realizacji celu. Jest w tym konsekwentna i skuteczna. Paulina: Ale ty jesteś moją siłą napędową, nawzajem dostarczamy sobie energii. Niczego nie robię w próżni. Być może jestem tą rakietą, ale z twoim drugim silnikiem. Na jednym daleko bym nie poleciała. O szacunku mówimy wszyscy, o podziwie rzadko lub wcale. Tymczasem, jeśli podziwiamy partnera, nasze zafascynowanie nim wzrasta o sto procent. Bardzo w to wierzę! Podziw jest sexy! Dla mnie ważne było to, że Maciek jest mężczyzną sukcesu. Praca w telewizji nie jest dana raz na zawsze, do końca życia. W telewizji się bywa, a nie jest. O czym Maciek przekonał się, kiedy postanowił odejść. Nie musiał wtedy zastanawiać się, za co przeżyje albo za co założy swój kanał na YouTubie. Od wielu lat prowadził szkolenia, treningi, eventy, pisał książki. Jest dziennikarzem, ale też biznesmenem. Patrzę na mojego męża oczami ludzi, którzy go podziwiają, i moje pożądanie wzrasta (śmiech). Uważam, że bez wzajemnego podziwu związek długo nie przetrwa. Nie rozumiem par, które między sobą rywalizują. To jakby człowiek rywalizował sam ze sobą. Maciej: Dodam jeszcze, że podziwiam Paulinę za profesjonalizm w sprawach zawodowych. Jej wyczucie social mediów, portali społecznościowych jest nieprawdopodobne. Nie znam nikogo, kto miałby takie kompetencje jak Paulina. Patrzę w nią jak w obrazek. – No i pięknie! Dwa cytaty z Państwa książki: „Jesteśmy my, ale każdy z nas jest osobny”. Oraz: „W związku najważniejszy jest związek”. Oba zdania opisują sedno związku, choć pozornie się wykluczają. Paulina: Dlatego na okładce książki jesteśmy razem, ale… w dwóch kartonach! Maciej: Wcześniej w ogóle nie myślałem w takich kategoriach. Nie zastanawiałem się nad tym. Wielu mądrych rzeczy dowiedziałem się od naszych gości ekspertów. Założyliśmy podcast trzy lata temu. Dla mnie to niebywała podróż, myślę, że dla Pauliny również, w sensie poszerzania świadomości i wiedzy dotyczącej relacji, związku. Przyznam się, że na początku czułem duży opór. Pomyślałem, że w moim wieku nie wypada rozmawiać o sprawach tak trudnych, jak uczucia, miłość, związek. Dlaczego? Bo ja jestem z innego świata. Pan z telewizji będzie rozprawiał o seksie?! Dla mnie było to niewyobrażalne. A jednak przełamałem swój opór i z odcinka na odcinek łapałem wiatr w żagle. Paulina: I teraz z tego żartujemy. Gdy się poznaliśmy, zauważyłam, że Maciek ma problem z mówieniem o emocjach, o bliskości, o intymnych sprawach, i nie mam na myśli wyłącznie seksu. Seks to inna bajka. Mówię o sprawach, które wydawały mi się oczywiste. Jeśli człowieka coś złości, coś go uwiera, przeszkadza mu, chciałby coś zmienić, powinien o tym otwarcie rozmawiać, a nie zamiatać problem pod dywan. Mam wrażenie, że właśnie z powodu tej nieumiejętności rozmowy wiele małżeństw żyje obok siebie zamiast razem albo się rozstaje. Maciej: Papierkiem lakmusowym była pandemia. Nagle się okazało, że ludzie, którzy przeżyli razem 10, 15, 20 lat, są sobie zupełnie obcy. Jedna z psycholożek podsumowała: „Co miało się rozpaść, to się rozpadło”. Paulina: Maciek powiedział, że ja mam taką cechę, że nie odpuszczam. Nie uznaję cichych dni ani niewyjaśnionych sytuacji. Gdy widzę, że mamy problem, coś nas dzieli, od razu muszę to przegadać. Nie milczę, nie udaję, że nic się nie dzieje. [...] – No i mamy piękny tytuł wywiadu! Cytat z Państwa książki: „Konkubinat jest kaleki. Jeśli trwa latami, to znaczy, że jesteście dla siebie opcją, a nie pierwszym wyborem”. Jest w tym ziarno prawdy. Paulina: Powiedział to Robert Rutkowski. Pamiętam, gdy wypuściliśmy rolkę z tym fragmentem, z tą myślą, obejrzały to dwa miliony osób i pojawiły się dziesiątki tysięcy komentarzy. Nie było wersji szarej. Albo białe, albo czarne. Albo za, albo przeciw. Ja zgadzam się z Robertem Rutkowskim. Niczego nikomu nie narzucam, każdy podejmuje własne wybory, ale z moich obserwacji wynika, że w wielu przypadkach – zdarzają się oczywiście wyjątki od reguły – kobieta w konkubinacie jest tą opcją. Nie znaczy to oczywiście, że małżeństwo gwarantuje nam, że będziemy tą jedyną. Pytanie brzmi: Dlaczego nie brać ślubu? Tu nie chodzi tylko o kwestie formalno-prawne. Małżeństwo daje większe poczucie bezpieczeństwa. Inaczej brzmi „mój mąż”, inaczej „mój partner”. Partner brzmi niezobowiązująco, konkubent okropnie, a wieczny narzeczony krępująco. Czytaj też: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Maciej: Nie jestem przykładem osoby, która wcześniej unikała małżeństw, wręcz przeciwnie. Ale pamiętam taki okres w moim życiu, kiedy – na zasadzie buntu – myślałem, że małżeństwa są staroświeckie, passé. Czy musimy się żenić? Wychodzić za mąż? Niekoniecznie. Ludzie są różni. Znam pary, które od 30 lat żyją w szczęśliwym związku partnerskim. A jednak małżeństwo minimalnie coś zmienia. Niuans, który sprawia, że związek staje się poważniejszy. Jacek Walkiewicz powiedział w naszym podcaście, że bardzo lubimy prorokować: „Pójdziesz na studia, to się skończy”. „Pójdziesz do pracy, to się skończy”. „Ożenisz się, to się skończy”… Paulina: Nic się nie kończy! Ludzie postrzegają naszą relację z większym respektem, na poważnie. Już nie ma tego śmieszkowania z koleżankami na temat mojego partnera, związku: „A Maciek to, a Maciek tamto… hi, hi, hi, ha, ha, ha”. Mówiłeś, że u ciebie skończyły się żarty na temat naszej różnicy wieku. Opowiadałeś o koledze z redakcji, który wspominając o mnie, zawsze znacząco mrugał okiem. Skończyło się mruganie, odkąd jestem twoją żoną? Maciej: (Śmiech). Teraz kolega mruga trochę inaczej. Młodziutka żona to oddzielny wątek. Paulina wygląda tak młodo, że to jest mylące. Dzielą nas 22 lata, ale niektórzy mówią: „Dwudziestodwuletnia żona Macieja Orłosia”. I już robi się „wielka sprawa”. Tymczasem dla nas to nie jest żadna sprawa. Choć czasami mamy zderzenia pokoleniowe. Pod koniec kwietnia jedziemy razem do Krakowa na koncert Erica Claptona, który dla mnie jest idolem od wielu lat, a dla Paulinki nigdy nie był. – A Pan pójdzie z żoną na koncert Britney Spears albo Taylor Swift? Maciej: Oczywiście! Nawet na koncert na Stadionie Narodowym (śmiech). – Co Wam dała książka? Maciej: Mnóstwo satysfakcji. I ogromną dawkę wiedzy, która porządkuje myślenie o relacjach, o związkach, o miłości. Paulina: W Polsce wciąż jest wiele tematów tabu, a nasz podcast i książka je przełamują. Nie mamy gwarancji, że miłość jest na zawsze. Ślubując: „Nie opuszczę cię aż do śmierci”, mówimy to w dobrej wierze. Nikt nie kłamie. Ale życie przynosi różne scenariusze. Ewa Woydyłło mówi wprost: „Rozwody są legalne. To nie zbrodnia”. Życie mamy jedno. Rodzina – kolejny temat tabu. Tato, mama, siostra, brat… nie musimy ich kochać, jeśli nas krzywdzą. Ewa Woydyłło powtarza, że rodzinę można sobie zaadoptować. Stworzyć z prawdziwych przyjaciół. Wierzę, że ta książka jeszcze bardziej nas połączy z Maćkiem. Nie byłoby jej bez Magdy Kuszewskiej, świetnej dziennikarki, która przeprowadziła z nami rozmowy i zredagowała całość. Magda to motor napędowy tego projektu. Mamy nadzieję, że ta książka wielu osobom pomoże. Zarówno tym, które zastanawiają się, co poprawić w swoim małżeństwie, związku, jak i samotnym. Będzie poradnikiem, który można w wolnej chwili otworzyć, zaszyć się w pokoju albo poczytać razem. Naszego podcastu często słuchają pary i to jest piękne. Maciej: Motywacją do napisania tej książki była wiara, że to ma sens, że ludziom można pomóc. Pamiętam takie zdarzenie z mojego szkolenia dla biznesu. Na początku jeden z uczestników podniósł rękę i powiedział: „Przepraszam was bardzo, ale chciałbym zacząć od ważnej sprawy. Otóż chciałem bardzo serdecznie podziękować panu Maćkowi i jego żonie, ponieważ uratowali moje małżeństwo. Przechodziliśmy z żoną poważny kryzys, zaczęliśmy słuchać ich podcastu i dzięki temu wciąż jesteśmy razem”. Paulina: Wzruszyłam się. To piękne. Maciej: No, piękne. Takich przykładów jest więcej. Pokazujemy mężczyznom, że rozmowy o seksie, o miłości, o intymności, o bliskości to żaden wstyd. To jest męskie. Paulina: Chcielibyśmy, żeby ludzie byli tak szczęśliwi jak my. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Czytaj też: Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan mówi wprost: „Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności"
Izabella Krzan w szczerym wywiadzie z Wiktorem Słojkowskim mówi o zmianie podejścia do życia i kariery. „Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli", mówi nam.
Izabella Krzan, mając 31 lat, opowiada o wyraźnej zmianie podejścia do życia i kariery. Po intensywnych latach w mediach dziś skupia się na spójności, sensie i świadomych wyborach. W wywiadzie dla VIVY! zdradza, co jest dla niej najważniejsze oraz jak postrzega swoją przyszłość. Izabella Krzan o zmianach w karierze: od TVP do TVN [...] Masz tylko 31 lat, a bardzo dużo doświadczeń na koncie. To brzmi raczej jak moment, w którym coś nie zaczyna się na nowo, tylko już na innym poziomie świadomości. Bardzo chciałabym tak na to patrzeć i chyba właśnie tego się uczę. Przez długi czas żyłam w takim przekonaniu, że trzeba iść dalej, szybciej, więcej. Kolejna szansa, kolejny program, kolejna zmiana. Trochę jakby wszystko było tymczasowe, jakby to, co najważniejsze, miało dopiero nadejść. Dzisiaj coraz częściej myślę, że to „najważniejsze” nie przychodzi w jednym momencie, tylko buduje się bardzo powoli. I że nie chodzi już o to, żeby sprawdzić wszystko, tylko żeby coś wybrać i przy tym zostać. Dać sobie czas, żeby coś naprawdę wybrzmiało, żeby się zakorzeniło. Młodość bardzo często myli ruch z sensem. Wydaje się nam, że skoro dużo się dzieje, to znaczy, że wszystko idzie we właściwym kierunku. Dopiero później przychodzi taka cicha refleksja, że tempo nie zawsze jest równoznaczne z głębią. I że czasem trzeba się zatrzymać, żeby w ogóle usłyszeć siebie. CZYTAJ TEŻ: Ta jedna rzecz pomogła osiągnąć jej zawodowe szczyty. TYLKO NAM Grażyna Torbicka zdradza swój sekret: "To były takie lekcje życia" Nie boisz się, że weszłaś w świat medialny bardzo wcześnie i bardzo intensywnie, że wiele rzeczy przyszło szybciej niż do innych, więc trudniej będzie Cię jeszcze czymś naprawdę poruszyć? Mój zachwyt nie bierze się już dla mnie z samej nowości. Kiedyś fascynowało mnie wszystko, co było pierwsze, większe, bardziej widoczne. Teraz dużo bardziej porusza mnie sens. To, czy coś jest ze mną spójne, czy ja naprawdę chcę o tym mówić, czy to jest moje. Nadal czuję się wewnętrznie bardzo młoda. Wciąż mam w sobie tę ciekawość świata, ale jednocześnie wiem, że są obszary życia, których jeszcze nie doświadczyłam. Nie mam dzieci, nie mam męża, jestem w miejscu dużej wolności i dzięki temu mogę mówić o rzeczach, które są mi naprawdę bliskie. Bardzo nie lubię wypowiadać się na tematy, których nie znam, których nie przeżyłam. Wydaje mi się, że w świecie, w którym wszyscy mówią o wszystkim, coraz większą wartością jest umiejętność milczenia tam, gdzie nie ma się nic prawdziwego do powiedzenia. Co jest więc przed Tobą? Najciekawsze jest jeszcze przede mną właśnie dlatego, że będzie wynikało z życia, a nie z planu. Z czasem przychodzi większa świadomość, inne doświadczenia, może inna wrażliwość. I wtedy zmienia się też sposób opowiadania o świecie. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Dzielą ich 22 lata, są dla siebie siłą i wsparciem. Paulina i Maciej Orłosiowie TYLKO w VIVIE! zdradzają receptę na udany związek
Cztery lata razem, rok po ślubie i tysiące fanów ich podcastu. Paulina i Maciej Orłosiowie bez filtrów mówią o miłości, podziwie i codziennych wyzwaniach, pokazując, że udany związek to nie bajka, lecz świadoma praca i szczerość bez kompromisów.
Są razem od czterech lat, a od roku mówią o sobie: mąż i żona. Ich podcast „W związku” przyciąga tysiące par, które szukają odpowiedzi na najtrudniejsze pytania o relacje. Teraz Paulina i Maciej Orłosiowie idą o krok dalej i odsłaniają kulisy własnego uczucia. W szczerej, momentami zaskakująco bezkompromisowej rozmowie zdradzają, co naprawdę ich w sobie zachwyca, jak świadomie bronią się przed rutyną i dlaczego miłość nie ma dla nich nic wspólnego z bajkowym ideałem – to codzienny wysiłek, wybór i gotowość do szczerości, nawet gdy prawda okazuje się niewygodna. Paulina i Maciej Orłosiowie o miłości i recepcie na udany związek. Wywiad VIVY! – W Waszej książce pada zdanie: „Miłość to czasownik, bo nad każdym związkiem trzeba pracować”. Pomaga w tym… podziw dla partnera. Za co się podziwiacie? Maciej: Podziwiam Paulinkę za niezwykłą kreatywność i energię. Wciąż wyznacza sobie nowe cele, co dotyczy projektów zawodowych i rodzinnych. Teraz przygotowujemy książkę, wcześniej był podcast, który ona wymyśliła, a potem dążyła do realizacji celu. Jest w tym konsekwentna i skuteczna. Paulina: Ale ty jesteś moją siłą napędową, nawzajem dostarczamy sobie energii. Niczego nie robię w próżni. Być może jestem tą rakietą, ale z twoim drugim silnikiem. Na jednym daleko bym nie poleciała. O szacunku mówimy wszyscy, o podziwie rzadko lub wcale. Tymczasem, jeśli podziwiamy partnera, nasze zafascynowanie nim wzrasta o sto procent. Bardzo w to wierzę! Podziw jest sexy! Dla mnie ważne było to, że Maciek jest mężczyzną sukcesu. Praca w telewizji nie jest dana raz na zawsze, do końca życia. W telewizji się bywa, a nie jest. O czym Maciek przekonał się, kiedy postanowił odejść. Nie musiał wtedy zastanawiać się, za co przeżyje albo za co założy swój kanał na YouTubie. Od wielu lat prowadził szkolenia, treningi, eventy, pisał książki. Jest dziennikarzem, ale też biznesmenem. Patrzę na mojego męża oczami ludzi, którzy go podziwiają, i moje pożądanie wzrasta (śmiech). Uważam, że bez wzajemnego podziwu związek długo nie przetrwa. Nie rozumiem par, które między sobą rywalizują. To jakby człowiek rywalizował sam ze sobą. Maciej: Dodam jeszcze, że podziwiam Paulinę za profesjonalizm w sprawach zawodowych. Jej wyczucie social mediów, portali społecznościowych jest nieprawdopodobne. Nie znam nikogo, kto miałby takie kompetencje jak Paulina. Patrzę w nią jak w obrazek. – No i pięknie! Dwa cytaty z Państwa książki: „Jesteśmy my, ale każdy z nas jest osobny”. Oraz: „W związku najważniejszy jest związek”. Oba zdania opisują sedno związku, choć pozornie się wykluczają. Paulina: Dlatego na okładce książki jesteśmy razem, ale… w dwóch kartonach! Maciej: Wcześniej w ogóle nie myślałem w takich kategoriach. Nie zastanawiałem się nad tym. Wielu mądrych rzeczy dowiedziałem się od naszych gości ekspertów. Założyliśmy podcast trzy lata temu. Dla mnie to niebywała podróż, myślę, że dla Pauliny również, w sensie poszerzania świadomości i wiedzy dotyczącej relacji, związku. Przyznam się, że na początku czułem duży opór. Pomyślałem, że w moim wieku nie wypada rozmawiać o sprawach tak trudnych, jak uczucia, miłość, związek. Dlaczego? Bo ja jestem z innego świata. Pan z telewizji będzie rozprawiał o seksie?! Dla mnie było to niewyobrażalne. A jednak przełamałem swój opór i z odcinka na odcinek łapałem wiatr w żagle. Czytaj też: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Paulina: I teraz z tego żartujemy. Gdy się poznaliśmy, zauważyłam, że Maciek ma problem z mówieniem o emocjach, o bliskości, o intymnych sprawach, i nie mam na myśli wyłącznie seksu. Seks to inna bajka. Mówię o sprawach, które wydawały mi się oczywiste. Jeśli człowieka coś złości, coś go uwiera, przeszkadza mu, chciałby coś zmienić, powinien o tym otwarcie rozmawiać, a nie zamiatać problem pod dywan. Mam wrażenie, że właśnie z powodu tej nieumiejętności rozmowy wiele małżeństw żyje obok siebie zamiast razem albo się rozstaje. Maciej: Papierkiem lakmusowym była pandemia. Nagle się okazało, że ludzie, którzy przeżyli razem 10, 15, 20 lat, są sobie zupełnie obcy. Jedna z psycholożek podsumowała: „Co miało się rozpaść, to się rozpadło”. Paulina: Maciek powiedział, że ja mam taką cechę, że nie odpuszczam. Nie uznaję cichych dni ani niewyjaśnionych sytuacji. Gdy widzę, że mamy problem, coś nas dzieli, od razu muszę to przegadać. Nie milczę, nie udaję, że nic się nie dzieje. – Scarlett O’Hara w „Przeminęło z wiatrem” mówiła: „Pomyślę o tym jutro”. Paulina: I to jutro nigdy nie nadchodzi. Maciej: Dlatego Paulinka w życiu by tak nie powiedziała. Oboje wzięliśmy sobie do serca wiele nauk, na przykład, żeby nie iść spać pokłóconym. Niczego nie zostawiać do jutra, tylko omówić, wyjaśnić, przetrawić. Paulina: Ciche dni to najgorszy pomysł. Jedna strona chce porozmawiać, a druga odmawia w ramach zemsty, kary. Przecież to jest forma przemocy. Ktoś wychodzi z domu, pada pytanie: „O której wrócisz?”. „Nie wiem…”. Ja sobie czegoś takiego po prostu nie wyobrażam. Zadałbym sobie pytanie, czy ta osoba mnie kocha. No, chyba nie! Śmiejemy się, że nasze rozmowy z ekspertami to rodzaj profilaktycznej terapii. Zaczęliśmy prowadzić podcast na początku związku, co nam pomogło świadomie budować naszą relację. Maciej: To taki bonus. Wartość dodana. – Baliście się czegoś? Paulina: Czułam lekki lęk przed zaangażowaniem się. Budować czy nie budować? A jeśli nic z tego nie wyjdzie, bo pojawią się przeciwności nie do pokonania? W życiu wychodzę z założenia – nic na siłę. Ale najbardziej nie chciałabym sobie zarzucać, że nie zrobiłam wszystkiego, co w mojej mocy. Zawsze warto spróbować. Najgorsza rzecz, jaką można zrobić, to odrzucić miłość, bo może więcej się nie pojawić. Miłości się nie odrzuca. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Czytaj też: Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Nieznana prawda o królu popu? Film „Michael” już przed premierą wywołuje burzę i pomija najciemniejsze wątki
Jako artysta wzbudzał podziw i szacunek, jako człowiek budził skrajne emocje. Jeśli komuś się wydaje, że o Michaelu Jacksonie powiedziano i napisano już wszystko, jest w błędzie. Pozostaje tylko jedno pytanie: Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o królu popu? I czy film „Michael” chociaż spróbuje na nie odpowiedzieć?
Historia Michaela Jacksona od dekad budzi skrajne emocje – od zachwytu nad niepodważalnym geniuszem muzycznym po niepokój związany z jego życiem prywatnym i licznymi kontrowersjami. Nic więc dziwnego, że zapowiadany film „Michael”, który ma ukazać losy króla popu, już przed premierą wzbudza ogromne zainteresowanie i równie duże wątpliwości. Czy będzie to wierny portret jednego z największych artystów w historii, czy raczej wygładzona, hollywoodzka opowieść pomijająca najtrudniejsze rozdziały jego życia? Film „Michael” – kulisy produkcji, opóźnienia i zmiany scenariusza Najnowszy film o Michaelu Jacksonie „Michael” – światowa premiera jest zaplanowana na 22 kwietnia tego roku – miał się rozpocząć od sceny z najbardziej mrocznego i do dziś niewyjaśnionego rozdziału w życiu artysty. W oryginalnym scenariuszu król popu wpatruje się w swoje odbicie w lustrze, kamera rejestruje jego smutne oczy, a w tle migoczą czerwone światła policyjnego radiowozu. Jest rok 1993, dekada po sukcesie „Thrillera”, a jego twórca Michael Jackson, ten Jackson, właśnie został oskarżony o molestowanie dzieci. Tak miał się zacząć film, ale się nie zacznie. Pierwsza scena, a także inne dotyczące śledztwa w sprawie nadużyć seksualnych wobec dzieci zostały usunięte z obrazu. Powodem jest ugoda zawarta w 1994 roku z pierwszym oskarżycielem, Jordanem Chandlerem, która zabrania choćby wzmianki o nim w jakimkolwiek filmie. Ale, jak się wkrótce miało okazać, zmiany w scenariuszu nie były jedynym problemem w pracach nad filmem „Michael”. Początkowo premiera była zaplanowana na 18 kwietnia 2025 roku, ale po tym, jak słynny scenarzysta John Logan stracił dom w pożarze w Los Angeles, datę przesunięto na 3 października 2025. Wówczas również się nie udało, ponieważ kręcenie dodatkowych scen, w związku ze zmianami scenariuszowymi, wiązało się z kosztami, bagatela – 15 milionów dolarów! I tak, premiera filmu została opóźniona aż o rok. W rolę piosenkarza wcielił się jego bratanek, 29-letni Jaafar, syn Jermaine’a Jacksona. Jaafar nie zdradził rodzinie, że dostał propozycję zagrania słynnego wujka. Dla niego to aktorski debiut i od razu musiał się wcielić w tak niejednoznaczną postać. Chociaż z tego, co opowiadał w wywiadach, w pracy nad rolą skupił się przede wszystkim na morderczych treningach tanecznych. Jaafar miał szansę szkolić się pod okiem osobistych choreografów Michaela. Z tego, co możemy zobaczyć w zwiastunie filmu, udało mu się to znakomicie i do złudzenia przypomina oryginał. Wspominał również, że sceny do kultowego teledysku „Thriller” kręcono dokładnie w tej samej lokalizacji w Los Angeles, w której pracowała ekipa Michaela w 1983 roku. I nawet tej nocy, podobnie jak wówczas, była pełnia księżyca. Jaafar Jackson jako Michael – debiut i przygotowania do roli Dla Jaafara wcielenie się w rolę Michaela Jacksona brzmi jak spełnienie marzeń, ale nie wszyscy z rodziny muzyka są zachwyceni filmem. Córka piosenkarza Paris Jackson od kilku miesięcy głośno i oficjalnie krytykuje całą produkcję, a także niewłaściwe zarządzanie, a raczej marnotrawienie majątku jej ojca. Prawdziwa burza rozpętała się po wypowiedzi jednego z aktorów filmu Colmana Dominga, który powiedział, że Paris była bardzo pomocna przy pracy nad filmem. Paris Jackson opublikowała na swoim Instagramie oświadczenie, w którym odniosła się do słów odtwórcy roli Joe Jacksona: „Colmanie, nie wmawiaj ludziom, że byłam »pomocna« na planie filmu, bo moje zaangażowanie wynosi dokładnie zero procent. Czytałam pierwszą wersję scenariusza i wynotowałam, co jest w nim niezgodne z prawdą i co mi w nim nie pasuje. Nawet nie dostałam odpowiedzi z produkcji, więc zajęłam się swoim życiem. Nie moje małpy, nie mój cyrk!”. Zarzuciła także twórcom filmu, że zawiera on wiele nieścisłości i przekłamuje rzeczywistość. „Duża część filmu skierowana jest do bardzo specyficznej grupy fanów mojego ojca, którzy nadal żyją w świecie fantazji. Oni będą z niego zadowoleni. Takie filmy to czysty Hollywood. Kraina fantazji. Nie mówią prawdy, ale są sprzedawane jako prawda”. Paris poprosiła o nieangażowanie jej w dyskusję na temat filmu. Jak powiedziała, chciałaby „jedynie mieć święty spokój”. Kim naprawdę był Michael Jackson? Początki kariery i droga do sławy Historia życia największej legendy popu to rzeczywiście gotowy scenariusz na film. Trudno tylko zadecydować, czy to opowieść familijna, musical, kino akcji, thriller czy niestety horror. Oto biedna rodzina Jacksonów z niezwykle uzdolnionymi dziećmi. Wszyscy występują w zespole The Jackson 5, stworzonym i zarządzanym przez despotycznego, przemocowego ojca Joe Jacksona. Katorżnicze próby, wieczorne występy i bicie były normą. Michael nigdy nie miał zwyczajnego dzieciństwa i być może dlatego postanowił je sobie sam stworzyć w dorosłym życiu. Ale żeby móc sobie na to pozwolić, potrzebował zdobyć sławę i ogromną fortunę. Miał sześć lat, kiedy po raz pierwszy stanął na scenie, 11, kiedy ukazał się pierwszy singiel zespołu Jackson 5, 13, kiedy wydał pierwszy solowy album „Got to Be There”, i 21, kiedy to w 1979 roku rozpoczął solową karierę. Wydany wówczas album „Off the Wall” sprzedał się w 40 milionach egzemplarzy! Ale to była dopiero przygrywka do tego, co za chwilę miało nadejść. W 1982 roku Michael Jackson wydaje płytę „Thriller”, która nie tylko sprzedaje się w 110 milionach kopii, ale staje się fenomenem kulturowym i największym sukcesem komercyjnym w historii muzyki na świecie! Kolejny rekord to kultowy teledysk „Thriller”, który jednego wieczoru zdobywa aż osiem nagród Grammy! Jackson już nigdy później nie powtórzy tych sukcesów. Ale wtedy jest na szczycie, świat oszalał na punkcie ciemnoskórego artysty, który konsekwentnie tworzy swój wizerunek i własną legendę. Jego piosenki śpiewają miliony, jego teledyski stają się bardziej popularne niż kultowe filmy, jego ruchy stają się wizytówką współczesnego tańca, jego stylizacje przechodzą do historii mody, a jego twórczość przyczynia się do desegregacji w muzyce popularnej i wprowadza wielokulturowość w mediach. W 1984 roku w USA zaczęto nawet sprzedawać lalki przedstawiające Michaela, które określono jako najważniejszy symbol seksu ówczesnych czasów. Operacje plastyczne, wizerunek i pierwsze kontrowersje wokół artysty Cóż… Ręka w górę, kto nie miał wówczas plakatu Jacksona nad łóżkiem. I nie mówię tu tylko o kobietach… Pierwszy zgrzyt, a może kontrowersje, pojawiają się w roku 1987, kiedy Michael razem z reżyserem Martinem Scorsese nakręcił 13-minutowy teledysk do piosenki „Bad”. „Gdzie jest prawdziwy Michael?”, pytały nagłówki gazet. „Co się stało ze skórą artysty?”. „Nowa twarz Michaela?”. W tamtych czasach operacje plastyczne nie były na porządku dziennym, a na pewno nie tak drastyczne. Jackson tłumaczył się później, że to efekt ciężkiej choroby, bielactwa, z którą zmaga się od lat, że plamy przykrywa pod makijażem, stąd zmienione rysy. Nawiązywał też w wywiadach do tragicznego wypadku, który zdarzył się w 1984 roku na planie reklamy Pepsi. Pirotechnika odpaliła się wtedy zbyt wcześnie i głowa Michaela zapłonęła jak żywa pochodnia. Jackson trafił do szpitala z bardzo poważnymi oparzeniami skóry głowy. Podobno w wielu miejscach nigdy nie odrosły mu, bujne przecież wcześniej, włosy. Król popu – tak nazwała go po raz pierwszy jego przyjaciółka Elizabeth Taylor – zaczyna kryć się za grubą warstwą makijażu, czarnymi okularami, charakterystyczną peruką, kapeluszami i coraz dziwniejszymi stylizacjami. Coraz częściej mówiło się też o tym, że zażywanie przez Jacksona leków uspokajających i przeciwbólowych przeszło w totalne uzależnienie. Do tego doszła gigantyczna presja mediów i fanów w oczekiwaniu na kolejne hity. Mimo że płyty „Bad” (1987) i „Dangerous” (1991) sprzedały się w milionach kopii, nie sięgnęły już rekordu „Thrillera”, przez co amerykańskie media uznały je za porażkę. Michael, choć może jeszcze o tym nie wiedział, zaczął lot w dół. Błyskawiczny. Zobacz też: Premiera filmu „Michael” coraz bliżej, a kulisy zaskakują. Reakcja rodziny Jacksona mówi wszystko Neverland – życie Michaela Jacksona w świecie izolacji Potrzebował ucieczki. Spokoju i miejsca, gdzie mógłby stworzyć swój własny raj. Swój prywatny Disneyland, oddzielony od świata grubym murem. W 1988 roku kupił ranczo Neverland za 17 milionów dolarów. Ale to skromna suma w porównaniu z wydatkami na utrzymanie ogromnego terenu z zoo i kolejkami górskimi. Co roku ranczo kosztowało Michaela 10 milionów dolarów. Ale to właśnie tam, w jego wymarzonej oazie, za zamkniętymi drzwiami działy się rzeczy, które nigdy nie powinny mieć miejsca. W 1993 roku pojawiły się pierwsze doniesienia o szokujących skłonnościach artysty. Ojciec 13-letniego Jordana Chandlera, wyczuwając dziwną relację piosenkarza z jego synem, oskarżył go o wykorzystywanie małoletniego. Po wybuchu skandalu Jackson nagrał oświadczenie, w którym twierdził, że jest niewinny, a oskarżenia są absurdalne. Prawnicy wypłacili rodzicom chłopca 23 miliony dolarów, żeby tylko zamknąć temat. Ale tej sprawy uciszyć już się nie dało, chociaż Michael robił wszystko, żeby dać mediom nowy temat do plotek. Niespodziewanie w maju 1994 roku poślubił Lisę Marie Presley. O tym dziwnym małżeństwie (nigdy nieskonsumowanym, jak przyznała po latach Lisa) pisali wszyscy, ale to nie uciszyło spekulacji o niezdrowych fascynacjach Michaela dziećmi. Po półtora roku od ślubu nastąpił szybki rozwód, a po kilku miesiącach Michael poślubił Debbie Rowe, asystentkę swojego dermatologa. Z tego związku urodziła się dwójka dzieci – Prince i Paris. Małżeństwo przetrwało tylko dwa lata, a dzieci pozostały pod wyłączną opieką ojca. Debbie zrzekła się praw rodzicielskich za osiem i pół miliona dolarów. Ostateczny cios, który Michael zadał sobie sam, padł w filmie dokumentalnym „Living with Michael Jackson” w 2003 roku podczas wywiadu z dziennikarzem Martinem Bashirem. W pewnym momencie rozmowy wyznał z rozbrajającą szczerością, że dzieli łóżko z dziećmi, które odwiedzają go w posiadłości Neverland i że jest to najpiękniejsza rzecz na świecie! To był totalny szok dla świata i nokaut dla Michaela. Został aresztowany w 2003 roku. Sprawa ciągnęła się dwa lata, a Jackson posłusznie stawiał się na każdej rozprawie. W 2005 roku został uniewinniony, ale po tej historii już nigdy się nie podniósł. I zamiast na nowo podbić świat, odsunął się od niego, stając się zamkniętą, przerażającą karykaturą siebie sprzed lat. Michael Jackson – ostatnie lata życia, długi, uzależnienie i śmierć króla popu Ostatnie lata życia artysty to nieustająca walka z dłużnikami i procesy sądowe, które kończyły się nie tylko wypłatami potężnych odszkodowań, ale również załamaniem nerwowym gwiazdora. Fala oskarżeń, która spłynęła na Jacksona od dawnych przyjaciół, bardzo go podłamała. Do samego końca utrzymywał, że jest niewinny i że wszystko to absurdalne pomówienia. Przez całe swoje życie był uzależniony od leków – opioidów i bardzo silnych substancji przeciwbólowych. Michael posiadał 19 fałszywych tożsamości, wyłącznie po to, żeby móc dostawać silne leki, bez których nie mógł funkcjonować. Pod koniec życia musiał sprzedać wszystko, co kochał: ranczo Neverland i prawa do utworów Beatlesów za 100 milionów dolarów. Ale to i tak nie wystarczyło na spłatę zaciągniętych zobowiązań. Jak to możliwe, że legendarny król popu, najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii, rekordzista, jeśli chodzi o liczbę zdobytych nagród muzycznych i fenomenalnych tras koncertowych, mógł mieć 500 milionów długów? Może właśnie dlatego zdecydował się powrócić na scenę. Kiedy w marcu 2009 roku zapowiedział trasę koncertową „This Is It”, która miała być ostatnią w jego karierze, fani oszaleli z radości, a serwery padły. W dwie godziny rozeszło się milion biletów! Niestety tej ostatniej trasy nie doczekał. Brał udział w próbach, nawet dzień przed śmiercią był na treningu. Chociaż na nagraniach z przygotowań widać, że to już nie jest ten słynny Michael, tylko zmęczony, zamknięty w sobie i schorowany człowiek. Tej nocy po powrocie do domu nie mógł zasnąć. Poprosił swojego prywatnego lekarza Conrada Murraya o podanie „mleka” – tak nazywał rozcieńczony propofol. 25 czerwca 2009 roku doktor Murray podał Jacksonowi silne środki znieczulające, co spowodowało śmierć piosenkarza. Murray został oskarżony i uznany za winnego nieumyślnego zabójstwa swego pacjenta oraz skazany na cztery lata więzienia. Czy istniała wówczas jakakolwiek szansa na uratowanie Michaela przed śmiercią i przed ekstremalnym uzależnieniem od leków? To pytanie trzeba dodać do kolekcji tych, na które nigdy nie znajdziemy odpowiedzi. Wiadomo jednak, że cały czas nazwisko Michael Jackson przynosi gigantyczne pieniądze. Mimo że Jackson zmarł, pozostawiwszy 500 milionów długu, to jego spadkobiercy zarobili od tego czasu ponad trzy miliardy dolarów dzięki korzystnym umowom. Kasowym hitem okazał się musical „MJ” na Broadwayu, z którego dochód przekroczył 300 milionów dolarów. Według prognoz film „Michael” zarobi w kinach w USA ponad 55 milionów dolarów, co przebiłoby hit „Bohemian Rhapsody” o Freddiem Mercurym, którego dochód wyniósł 51 milionów. Studio Lionsgate liczy, że „Michael” ma szansę zgarnąć na całym świecie co najmniej 700 milionów. Nie przebije to największych kinowych hitów, których dochody sięgają trzech miliardów. Chociaż, gdyby film nie był tylko hagiografią… Wprawdzie reżyser filmu Antoine Fuqua, twórca hitów „Dzień próby” czy „Bez litości”, zapowiada, że „Michael” to opowieść pełna emocji, pasji i muzyki, krytycy są sceptyczni. Dwa lata temu świat czekał na film o Amy Winehouse. „Back to Black”, fabularna opowieść o charyzmatycznej brytyjskiej wokalistce, została nazwana „upudrowaną autodestrukcją”, która przyniosła legendzie zmarłej artystki więcej szkody niż pożytku. Jak będzie tym razem? Historia Michaela Jacksona wciąż czeka, by ktoś ją odkrył i przedstawił światu. Kim naprawdę był król popu? Czy się kiedykolwiek dowiemy? Czytaj też: Złożyli mu wyjątkowy hołd. Synowie Michaela Jacksona pojawili się na premierze filmu o ojcu. U ich boku zabrakło jednej osoby View oEmbed on the source website
Ta jedna rzecz pomogła osiągnąć jej zawodowe szczyty. TYLKO NAM Grażyna Torbicka zdradza swój sekret: "To były takie lekcje życia"
Spokój, pewność siebie, doświadczenie i odwaga bycia sobą – Grażyna Torbicka mówi o dojrzałości bez kompromisów. W świecie pełnym oczekiwań przypomina, że kobiecość nie ma wieku, a najważniejsze jest to, co same o sobie myślimy.
Jest autentyczna, świadoma i wierna sobie. Grażyna Torbicka od lat konsekwentnie buduje swoją opowieść o kobiecości, w której nie ma miejsca na ograniczenia narzucane przez innych. Dziś udowadnia jedno - dojrzałość to jej supermoc. W świecie pełnym stereotypów przypomina, że kobiety wciąż muszą walczyć o swoje, ale też – coraz częściej – potrafią się fantastycznie wspierać i mówić własnym głosem. Grażyna Torbicka o dojrzałości, kobiecości i sile kobiet Grażyna Torbicka: To poczucie obowiązku mamy w naszym DNA i niestety często rezygnujemy z siebie na rzecz innych – ze swoich treningów, wyjścia do kina z przyjaciółką czy po prostu czasu na przeczytanie książki. A to ważne, żebyśmy nauczyły się odpuszczać. Nic się nie stanie, jeśli przekażemy część swoich obowiązków innym domownikom. – Pani to potrafi? Szczerze mówiąc, wciąż się tego uczę, bo dla mnie dom, życie rodzinne były i są bardzo ważne. Świadomość, że ta sfera życia jest przeze mnie zaopiekowana, pozwalała mi odnosić sukcesy zawodowe. Ale znam bardzo wiele kobiet, które zrezygnowały ze swoich planów, pasji na rzecz życia rodzinnego. Oczywiście, jeśli było im z tym dobrze, to w porządku, ale jeśli zrobiły to, bo ktoś powiedział, że tak należy, nie przyniosło to nic dobrego. W moim pokoleniu wiele kobiet rezygnowało z rozwijania się zawodowo, żeby wychowywać dzieci. Tylko że potem okazywało się, że relacje między rodzicami a dziećmi wcale nie były przez to lepsze. Często wręcz przeciwnie, bo dzieci powinny widzieć, że rodzice mają pasje, swoje życie, żeby móc brać z nich przykład. – Pani rodzice też nie zrezygnowali z życia zawodowego. Odkąd pamiętam, zawsze byli „zaganiani”. Tata, inżynier górnictwa, kochał nie tylko swoją pracę, ale też piłkę nożną. Był pasjonatem sportu. Mama pracowała w telewizji, często do późnej nocy, prowadziła koncerty, wyjeżdżała, miała dyżury. Lubili swoją pracę. W domu często rozmawiali o swoich pasjach, tata zabierał mnie na mecze, mama na dyżury do telewizji. Obserwowałam ich radość z sukcesów, jakie osiągali, ale też trudności, jakie musieli wspólnie pokonywać. To były takie lekcje życia, bardzo ważne. – Doświadczyła Pani dyskryminacji ze względu na wiek? Na szczęście nie, choć liczyłam się z tym, że może się tak wydarzyć, bo przecież widzę, co dzieje się wokół mnie. Moja praca dziennikarska i ta związana z kreacją festiwalu filmowego w Kazimierzu Dolnym nie jest uzależniona od wieku. Właściwie mam wrażenie, że im jestem starsza, tym dla moich projektów lepiej, bo mam większe doświadczenie. I tu wracam do tematu równowagi. Dojrzałość i młodość to nie muszą być pojęcia przeciwstawne i wykluczające się. Młodzi ludzie, z którymi współpracuję, są kreatywni, mają mnóstwo pomysłów, które mnie nie przyszłyby do głowy. Mam nadzieję, że ta obopólna wymiana wiedzy i doświadczeń przynosi wszystkim korzyści. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Był jakiś przełomowy moment w Pani życiu, kiedy pomyślała Pani o sobie „kobieta dojrzała”? Poczułam to, kiedy zrozumiałam, że problemy i życiowe tragedie są nieodłączną częścią życia i trzeba przez nie przejść, a nawet być gotowym na kolejne. Jak mantrę będę powtarzać, że życie składa się tylko z chwil i trzeba umieć się nimi cieszyć. Gdy byłam młodsza, osoba po czterdziestce wydawała mi się stara. Zupełnie jak ambasadorka marki L’Oréal Paris Helen Mirren, która mówiła: „Kiedy masz 16 lat, 30 lat wydaje ci się dużo. Kiedy masz 30 lat, 45 lat wydaje ci się naprawdę sporo. Kiedy masz 45 lat, 60 lat to dla ciebie starość. Jednak kiedy masz 60 lat, nic już dla ciebie nie wydaje się stare”. – Pani sama od 10 lat jest ambasadorką marki L’Oréal Paris. Z moich obserwacji wynika, że dzisiaj naprawdę dużo robi się, żeby kobiety w końcu zrozumiały, że muszą o siebie walczyć, inwestować w siebie, być odważne i realizować marzenia. Ale wciąż trzeba im o tym przypominać i utwierdzać w przekonaniu, że to jest dobra droga. W tym przekazie przoduje marka L’Oréal Paris i od 1971 roku używa hasła „Jesteś tego warta”, stworzonego przez Ilon Specht, młodą, 23-letnią copywriterkę, które mimo upływu czasu jest niezmiennie aktualne. A dodatkowo wypowiadanego kobiecym głosem. L’Oréal Paris jako pierwszy wprowadził do reklamy kobiece głosy. Wcześniej wszystko reklamowali mężczyźni. Wszystko. Od 10 lat jest mi z L’Oréal Paris razem po drodze. A zaczęło się od niewinnego spotkania w sprawie reklamy, ale tu nie chodzi tylko o kosmetyki. Ta marka pokazuje, że siła kobiet jest w nas i nie zależy wyłącznie od tego, jak wyglądamy. Co roku podczas festiwalu filmowego w Cannes odbywają się spotkania z ambasadorkami marki – osobowościami, silnymi kobietami, między innymi z Julianne Moore, Helen Mirren. Ja też w tych wydarzeniach uczestniczę. Rozmawiamy o kobietach, ich problemach, o potrzebie wzajemnego wsparcia. To jest takie ważne, żeby uświadomić sobie, kim jesteśmy, jakie jesteśmy i że zasługujemy na to, co najlepsze. Mnóstwo pracy przed nami, żeby kolejnym pokoleniom kobiet żyło się lepiej. Ale przecież jesteśmy wojowniczkami i lubimy wyzwania. Czytaj też: Córka Krzysztofa Kowalewskiego dostała rolę w popularnym serialu. Tylko u nas zdjęcia z planu! – Wracając do tematu, co wypada dojrzałym kobietom… Dojrzałość jest stanem komfortowym, ponieważ znamy siebie, swoje ciało, potrzeby. Znamy swoje mocne strony i słabe punkty. Wiemy, co może nas zranić i jak się przed tym chronić. Jako dojrzała kobieta wiem o sobie prawie wszystko i mogę iść w tę stronę, która mi się podoba, nie oglądając się na nikogo. – Cytując tytuł serialu: „Co ludzie powiedzą”? Nie ma znaczenia, co ludzie powiedzą. Znaczenie ma to, co sami myślimy o sobie. Nie warto ulegać presji oceniania siebie nawzajem i porównywania. – Jak by Pani siebie zareklamowała, gdyby Pani musiała? Jestem wciąż tak samo ambitna i ciekawa świata jak wtedy, gdy miałam 20 lat, ale jestem bogatsza o doświadczenia zdobyte przez lata. Mam umiejętność szybkiego zorientowania się, kto jest godzien mojego zaufania, a kto zupełnie nie. Dojrzałość nauczyła mnie spokoju, umiejętności korzystania z czasu wolnego i odrzucania rzeczy, które nie dają mi przyjemności. _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
TYLKO W VIVIE!. Adam Mirek ujawnił, że znalazł się pod ostrzałem nauczycieli. Jego odpowiedź? Nie pozostawia złudzeń
Adam Mirek zabiera głos i nie owija w bawełnę. W wywiadzie dla magazynu VIVA! odnosi się do zarzutów, które od dawna krążą wokół jego działalności w internecie. Jego sposób mówienia o nauce wywołuje skrajne reakcje. Od zachwytu po ostrą krytykę. Teraz ujawnia, dlaczego nie zamierza niczego zmieniać.
Adam Mirek w szczerym wywiadzie dla VIVA! ujawnia kulisy swojej działalności w internecie i odnosi się do ostrych zarzutów. Naukowiec, który zdobył popularność na TikToku, nie zamierza się wycofywać. Jego podejście do upraszczania wiedzy wywołało falę krytyki, ale też zaskakującą odpowiedź. Adam Mirek o działalności w internecie. Dlaczego uproszczenia wywołały krytykę? [...] Bycie naukowcem to coś elitarnego i prestiżowego. A konto na TikToku może założyć każdy. Wiem. I spotykam się z zarzutami, że wszystko upraszczam, bo dzięki mnie rolnik może zrozumieć na przykład, jak to jest z nawozami, których używa, i dowiedzieć się, które są dobre, a które nie bardzo. Zdarzało się, że jakiś nauczyciel biologii zarzucił mi, że gdy pokazuję, że nauka o ciele człowieka jest prosta, to potem dzieci myślą, że to, czego uczą się w szkole, jest proste i tak do tego podchodzą, a potem trzeba im stawiać dobre oceny. Rozumiesz? Nauczyciele nie mogą stawiać jedynek, bo się dzieci przeze mnie nauczyły (śmiech). CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Adam Mirek o swojej działalności w sieci Przejąłeś się? Nie bardzo, bo zarzuty są absurdalne. Wszystko można powiedzieć w sposób skomplikowany, tylko po co? Dlatego w odpowiedzi stworzyłem w social mediach serię kulinarną, w której gotuję i opowiadam o tym, co robię, językiem naukowym, czyli w sposób skomplikowany. Na przykład mówiłem, że trzeba teraz wymieszać oocyty kury domowej ze sproszkowaną Triticum aestivum L. Brzmi faktycznie jak z laboratorium. A to tylko przepis na naleśniki. O prostych rzeczach można mówić w sposób skomplikowany, ale o skomplikowanych – prosto. Jesteś po prostu człowiekiem od upraszczania? Myślę o sobie, że jestem tłumaczem z naukowego na polski. Kiedy zrozumiałem, że droga, którą wybrałem, czyli działalność w internecie, to nie uniwersytet, przestałem złośliwe komentarze brać do siebie. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
TYLKO W VIVIE!. Izabella Krzan wspomina zwykły wieczór z partnerem. Rok później wydarzyło się coś, czego się nie spodziewała
Szans na sukces stanęło przed nią wiele. Mogła poświęcić się tańcowi i siatkówce. Zmiana planów. Żeby podbić modowe wybiegi, na przeszkodzie stanął jej krzywy nos. Los wtedy znowu zachichotał, bo przez popsuty samochód nie dojechała do chirurga plastycznego. Poczucie przegranej? Ona go nie zna! Izabella Krzan opowiada Wiktorowi Słojkowskiemu, jak życiowe porażki stają się drogowskazem.
To, co mogło być porażką, stało się punktem zwrotnym. Izabella Krzan dziś ujawnia kulisy decyzji, która zaprowadziła ją do „Afryka Express” i pokazuje, jak przypadek potrafi zmienić całe życie. Izabella Krzan Afryka Express. Od niespełnionych planów do przełomu [...] W młodości bardzo łatwo pomylić sukces z ruchem, obecność z sensem, rozpoznawalność z tożsamością. Dopiero później człowiek zaczyna rozumieć, że najważniejsze jest to, żeby się w tym wszystkim nie zgubić. Dziś patrzę na swoją drogę z większą czułością niż oceną. Mam poczucie, że każda zmiana, każdy program, każde doświadczenie doprowadziły mnie do miejsca, w którym coraz lepiej rozumiem, co jest dla mnie naprawdę ważne. I że to jest wiedza, której nie da się przyspieszyć. Ona przychodzi tylko z czasem. Pamiętam bardzo dokładnie taki wieczór, zupełnie zwyczajny, siedzieliśmy z moim partnerem Dominikiem na kanapie i rozmawialiśmy o tym, co ja właściwie chciałabym robić dalej. To nie była wielka, przełomowa rozmowa, raczej spokojne zastanawianie się nad sobą. Co jest dla mnie naturalne, w czym czuję się dobrze, jakie formaty byłyby ze mną naprawdę spójne. I wtedy pojawiła się Afryka jako wyobrażenie, jako kierunek. Mówiłam, że to byłby dla mnie idealny format, coś, co łączy przygodę, autentyczność, wyjście poza studio. Że mogłabym robić coś w rodzaju „Afryka Express”, że to jest przestrzeń, w której czułabym się naprawdę sobą. I to jest dla mnie do dziś bardzo poruszające, że dokładnie rok później ta propozycja naprawdę się pojawiła. CZYTAJ TEŻ: Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia" Jak porażki stały się drogowskazem Izabelli Krzan To był moment, w którym pomyślałaś, że pewne rzeczy naprawdę się przyciąga, że intuicja czasem wie szybciej niż plan? Było to bardzo intuicyjne doświadczenie. Jakby coś, co zostało wypowiedziane półświadomie, wróciło do mnie już w konkretnej formie. I, co ciekawe, nie było we mnie żadnej kalkulacji. Ani jednej sekundy zawahania. Nie zastanawiałam się, czy to dobry moment, czy to się opłaca, czy powinnam. Po prostu wiedziałam. To było jedno z tych rzadkich uczuć, kiedy wszystko się zgadza. Kiedy nie trzeba niczego analizować, bo odpowiedź jest natychmiastowa. I ja wtedy miałam w sobie taką pewność, że chcę to zrobić, i koniec. I była to dobra decyzja? Bardzo dobra. Niezależnie od tego, co wydarzy się dalej, czy będą kolejne sezony, czy nie, to doświadczenie zostanie ze mną na zawsze. To była ogromna szkoła. Praca pod presją, przez kilka tygodni funkcjonowanie praktycznie bez przerwy, po kilkanaście godzin dziennie. I świadomość, że nie ma dubli, nie ma możliwości poprawy, nie ma cofnięcia się. Wszystko dzieje się tu i teraz. To brzmi jak sytuacja, która bardzo weryfikuje człowieka. Tak, bardzo. I to jest chyba najcenniejsze. Bo nagle widzisz siebie w warunkach, w których nie możesz się schować, nie możesz udawać. Albo jesteś gotowa, albo nie. Zobaczyłam, że potrafię więcej, niż mi się wydawało. Że jestem w stanie unieść zmęczenie, stres, odpowiedzialność i nadal być obecna w tym, co robię. I wróciłam z takim poczuciem, które jest trudne do opisania. Nie jakimś wielkim triumfem, tylko spokojem. Taką cichą pewnością, że dałam radę. I to jest coś, czego nie widać z zewnątrz, ale co zostaje bardzo głęboko. [...] Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Z czułością opowiada o rodzicach, są jej wzorem. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka mówi wprost: "Obserwowałam trudności, jakie musieli pokonywać"
Miała 55 lat, gdy po ponad trzech dekadach odeszła z TVP. Tylko w VIVIE! Grażyna Torbicka opowiada o kulisach decyzji: "Nie miałam innego wyjścia"
Po 31 latach pracy w TVP zamknęła jeden z najważniejszych rozdziałów swojego życia. Dziś Grażyna Torbicka wraca do tej decyzji bez cienia żalu – widząc w niej początek nowej drogi, wybranej w pełnej zgodzie ze sobą.
W 2016 roku, po 31 latach pracy podeszła decyzję o odejściu z TVP. Dla wielu byłby to moment paraliżującego lęku. Dla niej – początek nowego rozdziału. Miała 55 lat, gdy zamknęła za sobą tamte drzwi. Dziś mówi o tym bez cienia żalu: to była decyzja w zgodzie ze sobą, a nie akt odwagi. W świecie pełnym stereotypów pokazuje, że największe zmiany zaczynają się wtedy, gdy przestajemy słuchać, co „wypada”. Grażyna Torbicka o odejściu z TVP i rewolucyjnych życiowych zmianach. Wywiad VIVY! – Mówiono kiedyś, że kobiety po sześćdziesiątce nie powinny nosić krótkich spódnic albo szortów, ale za to powinny mieć krótkie włosy. Grażyna Torbicka: Na szczęście takie poglądy to już zamierzchła przeszłość. Oczywiście rozmawiamy z punktu widzenia aktywnych zawodowo kobiet żyjących w dużym mieście. W mniejszych środowiskach, w małych miejscowościach trudniej jest przeciwstawić się stereotypom. A jednak będę podtrzymywać, że niepotrzebne jest myślenie, że coś jest nie dla mnie i na coś jest za późno. – Pani miała 55 lat, gdy po 31 latach pracy odeszła z TVP. I nie wiedziała Pani, co będzie dalej. Poczucie etyki zawodowej było jednak większe niż obawy, które oczywiście mi towarzyszyły. – Kiedyś, gdy kobieta po pięćdziesiątce zostawała bez pracy, musiała liczyć się z tym, że nie będzie jej łatwo znaleźć nowe zatrudnienie. Dzisiaj jest łatwiej, ale trzeba odwagi, by podjąć decyzję o takiej zmianie. Moja decyzja o odejściu nie była dla mnie aktem odwagi, ale uwolnieniem. Po prostu była zgodna z wartościami, jakie wyznaję. Pomyślałam wtedy, że przez tyle lat zdobyłam przecież wiedzę, umiejętności, doświadczenie i że nadal mam ogromny potencjał. Dam sobie radę. Ale nie da się ukryć, że to była dla mnie ogromna zmiana pod wieloma względami. – Co było największym wyzwaniem? Nie wiem, czy nie konieczność założenia działalności gospodarczej (śmiech). Wcześniej nie miałam o tym pojęcia, ale ten proces odnalezienia się w innej sytuacji był bardzo odświeżający i odmładzający. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Rozumiem, że nie żałowała Pani podjętej decyzji. Uważam, że wtedy nie miałam innego wyjścia i że to było konieczne. Trzeba sobie w życiu stawiać wyzwania, niezależnie od tego, ile mamy lat. Czasami próbuje się nam wmówić, że nie tylko czegoś nam nie wypada, ale że na pewne rzeczy jest za późno – na zmianę pracy właśnie, na miłość, na sport, na samotną wyprawę kamperem czy na cokolwiek, co wychodzi poza utarte schematy. Mamy XXI wiek, a wciąż musimy o coś walczyć. – I udowadniać, że możemy być, kim chcemy i jakie chcemy, niezależnie od wieku. Od lat śledzę to, co się dzieje w świecie filmu. Tam kobiety muszą ciągle walczyć o to, by je dostrzeżono, bo w pewnym momencie, jak mówi Gillian Anderson w „Lekcjach wartości” L’Oréal Paris, kobiety po pięćdziesiątce stają się po prostu niewidzialne. Znikają. To jest problem nie tylko kobiet związanych z filmem czy szeroko rozumianym show-biznesem. Kolejny ważny temat to zrównanie płac. Ten proces powoli następuje. Jest też coraz więcej ról dla aktorek po pięćdziesiątce. Talent, wdzięk, klasa, styl nie mają wieku. Cate Blanchett, Meryl Streep, Krystyna Janda, Grażyna Szapołowska i wiele innych, gdy pojawiają się na ekranie, przykuwają naszą uwagę i porywają nasze emocje. W branży filmowej wiele kobiet, reżyserek po pięćdziesiątce, odnajduje swój głos artystyczny, ich dojrzałość spojrzenia i kreatywność nabierają siły i głębszego wyrazu. Dwa lata temu podczas BNP Paribas Dwa Brzegi: Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym, którego jestem dyrektorką artystyczną, pokazywaliśmy estoński film dokumentalny „Siostrzeństwo świętej sauny” w reżyserii Anny Hints. Doskonale pokazana jest w nim kobieca solidarność i potrzeba wspierania się. Najgorsza jest samotność. Kobiety potrzebują innych kobiet, by dzielić się z nimi swoimi problemami, mając nadzieję, że zostaną zrozumiane. Zrozumienie. To jest takie ważne w dzisiejszym świecie. – Cytując tytuł serialu: „Co ludzie powiedzą”? Nie ma znaczenia, co ludzie powiedzą. Znaczenie ma to, co sami myślimy o sobie. Nie warto ulegać presji oceniania siebie nawzajem i porównywania. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
Z czułością opowiada o rodzicach, są jej wzorem. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka mówi wprost: "Obserwowałam trudności, jakie musieli pokonywać"
Dom pełen pasji i pracy, rodzice, którzy nigdy nie rezygnowali z siebie – to z tych doświadczeń wyrasta siła Grażyny Torbickiej. W „VIVIE!” wraca do tych lekcji, pokazując, skąd bierze się jej pewność i podejście do życia.
Wychowała się w domu, w którym praca była pasją, a codzienność – lekcją odwagi i konsekwencji. Dziś Grażyna Torbicka wraca do tych doświadczeń w rozmowie dla „VIVY!”, pokazując, jak ogromny wpływ mieli na nią rodzice Krystyna Loska i Henryk Loska: zaangażowani, oddani swoim światom, a jednocześnie obecni. To właśnie z tych wartości wyrasta jej pewność siebie i podejście do życia. Grażyna Torbicka w VIVIE! o rodzicach i sile Grażyna Torbicka: Od lat śledzę to, co się dzieje w świecie filmu. Tam kobiety muszą ciągle walczyć o to, by je dostrzeżono, bo w pewnym momencie, jak mówi Gillian Anderson w „Lekcjach wartości” L’Oréal Paris, kobiety po pięćdziesiątce stają się po prostu niewidzialne. Znikają. To jest problem nie tylko kobiet związanych z filmem czy szeroko rozumianym show-biznesem. Kolejny ważny temat to zrównanie płac. Ten proces powoli następuje. Jest też coraz więcej ról dla aktorek po pięćdziesiątce. Talent, wdzięk, klasa, styl nie mają wieku. Cate Blanchett, Meryl Streep, Krystyna Janda, Grażyna Szapołowska i wiele innych, gdy pojawiają się na ekranie, przykuwają naszą uwagę i porywają nasze emocje. W branży filmowej wiele kobiet, reżyserek po pięćdziesiątce, odnajduje swój głos artystyczny, ich dojrzałość spojrzenia i kreatywność nabierają siły i głębszego wyrazu. Dwa lata temu podczas BNP Paribas Dwa Brzegi: Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym, którego jestem dyrektorką artystyczną, pokazywaliśmy estoński film dokumentalny „Siostrzeństwo świętej sauny” w reżyserii Anny Hints. Doskonale pokazana jest w nim kobieca solidarność i potrzeba wspierania się. Najgorsza jest samotność. Kobiety potrzebują innych kobiet, by dzielić się z nimi swoimi problemami, mając nadzieję, że zostaną zrozumiane. Zrozumienie. To jest takie ważne w dzisiejszym świecie. – Stąd się biorą wszystkie działania na rzecz kobiet. Ich inicjatorkami są najczęściej kobiety, ale chodzi też o partnerstwo i wsparcie mężczyzn. Jesteśmy sobie nawzajem potrzebni i powinniśmy dążyć do zachowania równowagi w każdym aspekcie życia. – Na przykład między życiem zawodowym a prywatnym? Na przykład, choć to trudna sprawa, bo zazwyczaj kobiety myślą, że w domu wszystko zrobią najlepiej. To poczucie obowiązku mamy w naszym DNA i niestety często rezygnujemy z siebie na rzecz innych – ze swoich treningów, wyjścia do kina z przyjaciółką czy po prostu czasu na przeczytanie książki. A to ważne, żebyśmy nauczyły się odpuszczać. Nic się nie stanie, jeśli przekażemy część swoich obowiązków innym domownikom. Czytaj też: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat" – Pani to potrafi? Szczerze mówiąc, wciąż się tego uczę, bo dla mnie dom, życie rodzinne były i są bardzo ważne. Świadomość, że ta sfera życia jest przeze mnie zaopiekowana, pozwalała mi odnosić sukcesy zawodowe. Ale znam bardzo wiele kobiet, które zrezygnowały ze swoich planów, pasji na rzecz życia rodzinnego. Oczywiście, jeśli było im z tym dobrze, to w porządku, ale jeśli zrobiły to, bo ktoś powiedział, że tak należy, nie przyniosło to nic dobrego. W moim pokoleniu wiele kobiet rezygnowało z rozwijania się zawodowo, żeby wychowywać dzieci. Tylko że potem okazywało się, że relacje między rodzicami a dziećmi wcale nie były przez to lepsze. Często wręcz przeciwnie, bo dzieci powinny widzieć, że rodzice mają pasje, swoje życie, żeby móc brać z nich przykład. – Pani rodzice też nie zrezygnowali z życia zawodowego. Odkąd pamiętam, zawsze byli „zaganiani”. Tata, inżynier górnictwa, kochał nie tylko swoją pracę, ale też piłkę nożną. Był pasjonatem sportu. Mama pracowała w telewizji, często do późnej nocy, prowadziła koncerty, wyjeżdżała, miała dyżury. Lubili swoją pracę. W domu często rozmawiali o swoich pasjach, tata zabierał mnie na mecze, mama na dyżury do telewizji. Obserwowałam ich radość z sukcesów, jakie osiągali, ale też trudności, jakie musieli wspólnie pokonywać. To były takie lekcje życia, bardzo ważne. – Doświadczyła Pani dyskryminacji ze względu na wiek? Na szczęście nie, choć liczyłam się z tym, że może się tak wydarzyć, bo przecież widzę, co dzieje się wokół mnie. Moja praca dziennikarska i ta związana z kreacją festiwalu filmowego w Kazimierzu Dolnym nie jest uzależniona od wieku. Właściwie mam wrażenie, że im jestem starsza, tym dla moich projektów lepiej, bo mam większe doświadczenie. I tu wracam do tematu równowagi. Dojrzałość i młodość to nie muszą być pojęcia przeciwstawne i wykluczające się. Młodzi ludzie, z którymi współpracuję, są kreatywni, mają mnóstwo pomysłów, które mnie nie przyszłyby do głowy. Mam nadzieję, że ta obopólna wymiana wiedzy i doświadczeń przynosi wszystkim korzyści. Sprawdź też: Życie Elżbiety II od lat inspirowało reżyserów. Oto 5 najlepszych produkcji o najsłynniejszej królowej w historii _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl.
TYLKO W VIVIE!. Chciał zostać aktorem, ale podbił internet. Historia Adama Mirka, której nikt wcześniej nie poznał
Chciał zostać aktorem, a zrobił doktorat z inżynierii biomedycznej, a potem… został twórcą internetowym, napisał cztery książki dla dzieci, a na podstawie „Bebechów” powstaje serial animowany.
Adam Mirek, laureat plebiscytu VIVA! People Power! w kategorii Człowiek w sieci, opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o samotności w laboratorium, podbijaniu social mediów, chęci zbawiania świata i swoich nieoczywistych wyborach. TikTok umieścił Twoje konto na The Discovery List 2025, uznał Cię za jednego z najbardziej wpływowych i angażujących twórców na tej platformie. Ten sukces bardzo mnie cieszy. I tego Adama z 2006 roku, który chciał zostać aktorem, i tego z 2014 roku, który po prostu chciał działać w internecie, ale nie wiedział jak, i tego z 2022 roku, który chciał obronić doktorat z wyróżnieniem. Z tych trzech pragnień nie spełniłeś tylko jednego? Niestety, nie zostałem aktorem. Naprawdę chciałeś? Z tego powodu przeprowadziłem się do Warszawy. Mam szczęście, że gdy szukałem swojej drogi, rodzice bardzo mi pomagali. Kiedy wymyśliłem, że chcę się nauczyć francuskiego, załatwili mi nauczyciela. Gdy postanowiłem, że będę zdawał do szkoły teatralnej, wysłali mnie do liceum do Warszawy. Pojechała ze mną babcia, żeby mnie pilnować i gotować. Pierwotnie miał ze mną przeprowadzić się tata, który już był na emeryturze, ale babcia przekonała rodziców, że powinni zostać razem. CZYTAJ TEŻ: Przeżywał trudne chwile, jeden moment zadecydował o jego życiu. Filip Chajzer we wstrząsającym wyznaniu poruszył fanów Mimo zaangażowania babci aktorem jednak nie zostałeś. I w sumie żałuję. Ale ja ciągle słyszałem: „Jesteś laureatem tylu konkursów – chemicznego, matematycznego, przyrodniczego – i chcesz zostać aktorem?”. I nie zostałem, ale gdy zdawałem na Politechnikę Warszawską, zastanawiałem się, czy to na pewno dobry wybór. Ale dzięki internetowi, programowi telewizyjnemu, pisaniu książek realizuję wszystkie moje wcześniejsze marzenia. Zainteresowanie matematyką i chemią nie przekreśla jednak możliwości zostania aktorem. Tylko że ja w liceum spotkałem osobę, która wpłynęła na to, jak potoczyła się moja kariera. To był nauczyciel języka polskiego, który odmówił mi przyjęcia do koła olimpijskiego. Wtedy byłem wściekły, bo powiedział, że skoro jestem w stanie ogarnąć przedmioty ścisłe, to na tym powinienem się skupić. Mogę sobie występować i pisać książki, a na poważnie zajmować się tym, w czym jestem najlepszy. Marzyłeś też o napisaniu książki? Ale nie popularnonaukowej dla dzieci (śmiech). A tych mam już na koncie cztery, bo właśnie ukazała się kolejna – „Ktoś tu kręci. Przygoda naukowo-detektywistyczna”. Marzyłem, żeby zostać autorem powieści fantastycznej dla dorosłych. Okazuje się jednak, że z języka polskiego najbardziej lubię gramatykę i budowę zdań, bo to jest najbliższe matematyce. Za to pan od chemii udostępnił mi laboratorium. Wysadziłeś coś? Nie, ale razem z kolegą zrobiliśmy sztuczną krew i ją rozsmarowaliśmy w pracowni. A on nie wkurzył się na nas, tylko kazał nam powiedzieć, jaka zaszła reakcja i jak bezpiecznie możemy to posprzątać. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat"
Są razem od czterech lat, od roku małżeństwem. Miłość była im pisana. Tylko VIVIE! Paulina i Maciej Orłosiowie ujawniają kulisy pierwszego spotkania
Paulina i Maciej Orłosiowie w rozmowie dla VIVY! wracają do początków swojej relacji i zdradzają, jak zbudowali związek, który dziś inspiruje tysiące par. Opowiadają o miłości, codzienności i tym, co naprawdę ich połączyło.
Są razem od czterech lat. Od roku są małżeństwem. Ich podcast „W związku” słuchają tysiące par! Właśnie wydali książkę pod tym samym tytułem. Paulina i Maciej Orłosiowie z humorem opowiadają Beacie Nowickiej o tym, jak podsycać uczucie, jak dbać o siebie nawzajem, jak sobie radzić z rutyną i codziennością, co to znaczy szczerość w związku i… czym jest miłość. Paulina i Maciej Orłosiowie w VIVIE!: o miłości i pierwszym spotkaniu –Najpierw pojawił się związek, potem „W związku”. Książka powstała na bazie Państwa podcastu i rozmów z najlepszymi ekspertami. A związek? Przypadek czy może byliście sobie przeznaczeni? Maciej: To jest bardzo dobre pytanie. Czy życiem rządzą przypadki, czy nie? Sam nie wiem, po której stronie jestem. Ale… jeśli chodzi o nas, wierzę, że nic nie wydarzyło się przypadkowo. Paulina: Dorzucę swoje trzy grosze, a nawet 30 groszy… Maciej: W naszym duecie Paulinka mówi zdecydowanie więcej. Paulina: Nieprawda! Ale nieważne, bo zaraz zapomnę, co chciałam powiedzieć (śmiech). Wydaje mi się, że to było przeznaczenie. W show-biznesie pracowałam bardzo długo, chodząc na różne wydarzenia, bankiety, eventy z kamerą i mikrofonem, najpierw dla Superstacji, potem Eski TV. Zrobiłam wiele wywiadów ze znanymi osobami. I nie wiem, jak to się stało, że przez te 10 lat nigdy nie rozmawiałam z Maciejem Orłosiem. Myślę, że gdybym wcześniej spotkała Maćka na swojej drodze zawodowej, dziś bylibyśmy znajomymi, kolegami z pracy. Więc… – …jednak przeznaczenie. Paulina: Często się zastanawiam, jak ludzie trafiają na siebie. To fascynująca zagwozdka. Maciej: Rozmawialiśmy trochę na ten temat z Aidą, która gościła w naszym podcaście. Ciekaw jestem, jak ona odpowiedziałaby na to pytanie. Paulina: Ja wiem, bo zapytałam. Powiedziała: „Miłość was znalazła w odpowiednim momencie, w odpowiednim czasie”. – Do zapamiętania. Maciej: Spotkaliśmy się u wspólnej, jak się okazało, znajomej, która otwierała w centrum Warszawy salon krawiecki dla mężczyzn. Był tam również pewien pan, który nie dawał Paulince spokoju, więc ja, jak ten rycerz, ją uratowałem. Paulina: Szukając ratunku przed kolejnym wątkiem rozmowy, nagle patrzę: O! Orłoś! Jak dobrze! Podejdę, porozmawiamy o telewizji. Prowadziłam wtedy program na żywo w Superstacji, więc tematów było dużo. Maciej: To nie był grom z jasnego nieba, ale rozmawialiśmy bardzo długo i nie mogliśmy się od siebie oderwać. Pamiętam, że po tym spotkaniu miałem dylemat, że może powinienem odprowadzić cię do taksówki czy samochodu, a jednak tego nie zrobiłem. Pomyślałem, że na pierwszym spotkaniu to nie jest obligatoryjne, nie wchodzi w zakres savoir-vivre’u. Paulina: Ale potem zastanawiałeś się, czy nie popełniłeś gafy? Maciej: Nie myślałem w kategoriach gafy, po prostu miałem ochotę cię odprowadzić. Może byłem zbyt nieśmiały? Długo patrzyłem, jak odchodzisz Chmielną. Paulina: O, tego nie wiedziałam! Czytaj też: Nie poszła w jego ślady, ale w sieci ma wiernych fanów. Teraz Maciej Orłoś pochwalił się wielkim sukcesem córki – Filmowa scena. Moment przełomowy? Paulina: Pierwsza randka. Jestem raczej tradycjonalistką. Uważam, że to kobieta powinna dać sygnał, że jest zainteresowana, ale pierwszy krok należy do mężczyzny. Jeżeli on również będzie zainteresowany, przejmie inicjatywę. Maciek przejął. Pamiętam, że się stresowałam. Nie tym, że spotykam się z Maciejem Orłosiem, tylko z atrakcyjnym mężczyzną. Zastanawiałam się, czy będziemy mieli o czym rozmawiać, jak przebiegnie spotkanie. Dla mnie na początku najważniejsze jest zauroczenie. Przysłowiowe motyle w brzuchu. Chemia. Ale nie ufam wyłącznie chemii. Z czasem liczy się kompatybilność. Wszystko – albo prawie wszystko – musi pasować, musi być ta fascynacja, te niekończące się rozmowy, to poczucie humoru, to ten ping-pong słowny, z którym tak rzadko się spotykam. U nas płynnie to ewoluowało, szybko stwierdziliśmy, że to coś poważnego, co być może zakończy się ślubem. Maciej: Myślałaś o ślubie na pierwszej randce? – Ja myślałam! Paulina: (Śmiech). Mężczyzna powinien wiedzieć, czego kobieta od niego oczekuje. Nie opowiadałabym jednak na pierwszej randce o białej sukni, obawiam się, że w tym momencie każdy facet by uciekł. Tak samo kobieta. Gdybym wtedy usłyszała, że Maciek już planuje ze mną ślub, pojawiłaby się czerwona flaga. ______________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia.
Dojrzałość to jej supermoc. TYLKO W VIVIE! Grażyna Torbicka bez filtrów o życiu po 60-tce: "Jestem wciąż tak samo ambitna, jak wtedy, gdy miałam 20 lat"
Grażyna Torbicka w wywiadzie dla VIVA! bez ogródek mówi o sile dojrzałości i odrzucaniu stereotypów. Podkreśla, że kobiety 60 plus nie powinny żyć według cudzych zasad, a pytanie o to, „co wypada”, przestaje mieć znaczenie.
Jest autentyczna. Zna swoją wartość. Wie, co lubi, a czego nie toleruje. Od 10 lat Grażyna Torbicką współpracuje z L’Oréal Paris, bo po drodze jej z marką tak bardzo wspierającą kobiety. Czy kobiecie 60 plus wypada nosić szorty? Czy warto przejmować się opiniami innych? Jak kobiety wspierają się nawzajem? Sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Grażyna Torbicka w rozmowie z VIVĄ! o dojrzałości i wsparciu kobiet – Blisko 50 procent populacji na świecie to kobiety. Społeczeństwa się starzeją i grono kobiet dojrzałych nieustająco się powiększa. A jednak wciąż wmawia się nam, że czegoś nam nie wypada. Nie wypada być nieprzyzwoitym człowiekiem, a reszta to kwestia naszego podejścia do upływu czasu, czyli nieuniknionego procesu, który dotyczy nas wszystkich. – Dobrze jest być kobietą dojrzałą? Bardzo dobrze, to przyjemny stan, bo wiesz, czego chcesz, osiągasz spokój i nie marnujesz energii na rzeczy, które cię nie interesują. Mam dużo satysfakcji z tego, co zrobiłam i robię w sferze zawodowej, a prywatnie jestem pełna energii i radości życia. I nigdy w życiu nie jeździłam na nartach tak dobrze jak teraz. [...] – Dojrzałość ma dobre i złe strony. Zdaję sobie sprawę z tego, że z wiekiem przychodzą fizyczne ograniczenia, ale na szczęście mnie jeszcze nie dotknęły. Jestem aktywna, uprawiam sporty, chodzę na długie spacery i bardzo dbam o to, żeby to się nie zmieniało. Ważne, żeby nie odpuszczać. Choć ciało mnie nie ogranicza, jest jednak mniej elastyczne i trzeba bardziej uważać, bo kontuzje mogą być bardziej dotkliwe. – A jednak starzenie się to proces wpływający nie tylko na ciało, ale też na umysł. Pozostawanie aktywnym dobrze wpływa na szare komórki. Ja nie narzekam. – Jak mówi Faye Dunaway, to nie wiek decyduje o życiu, tylko to, co sami z naszym życiem zrobimy. I ma rację. Wszystko zależy od nas, jest w naszej głowie, psychice. Żyj swoje życie najlepiej i najpełniej, jak umiesz. Możemy słuchać tych, którzy mówią, że czegoś nie wypada, albo żyć po swojemu, nie przejmując się opiniami innych. Dobrze wiem, że zawsze znajdzie się ktoś, kto mnie nie będzie lubił, komu nie będzie się podobać, jak się ubieram albo jaką mam fryzurę. Nie ma więc sensu załamywać rąk i poświęcać temu czas. – Założyłaby Pani szorty? Dlaczego nie? – Mówiono kiedyś, że kobiety po sześćdziesiątce nie powinny nosić krótkich spódnic albo szortów, ale za to powinny mieć krótkie włosy. Na szczęście takie poglądy to już zamierzchła przeszłość. Oczywiście rozmawiamy z punktu widzenia aktywnych zawodowo kobiet żyjących w dużym mieście. W mniejszych środowiskach, w małych miejscowościach trudniej jest przeciwstawić się stereotypom. A jednak będę podtrzymywać, że niepotrzebne jest myślenie, że coś jest nie dla mnie i na coś jest za późno. [...] Czytaj też: Grażyna Torbicka wspomina Bożenę Dykiel. „Podziwiałam ją”. Opowiedziała o jednym spotkaniu – Był jakiś przełomowy moment w Pani życiu, kiedy pomyślała Pani o sobie „kobieta dojrzała”? Poczułam to, kiedy zrozumiałam, że problemy i życiowe tragedie są nieodłączną częścią życia i trzeba przez nie przejść, a nawet być gotowym na kolejne. Jak mantrę będę powtarzać, że życie składa się tylko z chwil i trzeba umieć się nimi cieszyć. [...] – Wracając do tematu, co wypada dojrzałym kobietom… Dojrzałość jest stanem komfortowym, ponieważ znamy siebie, swoje ciało, potrzeby. Znamy swoje mocne strony i słabe punkty. Wiemy, co może nas zranić i jak się przed tym chronić. Jako dojrzała kobieta wiem o sobie prawie wszystko i mogę iść w tę stronę, która mi się podoba, nie oglądając się na nikogo. [...] – Jak by Pani siebie zareklamowała, gdyby Pani musiała? Jestem wciąż tak samo ambitna i ciekawa świata jak wtedy, gdy miałam 20 lat, ale jestem bogatsza o doświadczenia zdobyte przez lata. Mam umiejętność szybkiego zorientowania się, kto jest godzien mojego zaufania, a kto zupełnie nie. Dojrzałość nauczyła mnie spokoju, umiejętności korzystania z czasu wolnego i odrzucania rzeczy, które nie dają mi przyjemności. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. Sprawdź też: Ależ klasa! Ikona polskiej telewizji ma wielkie serce. Tym jednym gestem wzruszyła fanów do łez _________________________________________ Cały wywiad dostępny w najnowszym wydaniu VIVY!. Magazyn w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 23 kwietnia. Co jeszcze w nowej VIVIE 8/2026? Paulina i Maciej Orłosiowie o miłości, która znalazła ich w odpowiednim momencie i czasie. W o tym się mówi: Jako artysta wzbudzał podziw, jako człowiek budził skrajne emocje. Czy kiedykolwiek dowiemy się prawdy o Michaelu Jacksonie? Izabella Krzan dziś patrzy na swoją drogę z większą czułością niż oceną. Adam Mirek. Jak doktorant inżynierii biomedycznej został popularnym twórcą internetowym? W VIVIE! Extra Plemiona Jarawa, Mashco-Piro czy Sentinelczycy… Oni nie chcą być częścią globalnej wspólnoty. Ateny – na czym polega fenomen jednego z najstarszych miast świata.
To jedno zachowanie to tylko maska? TYLKO W VIVIE! Bagi ujawnia swój największy sekret. Tego fani o nim nie wiedzą
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! odsłania mniej znaną stronę swojej osobowości. 25-letni twórca opowiada o stresie, odpowiedzialności i kulisach występów w „Tańcu z Gwiazdami”. Przyznaje też, że w trudnych momentach sięga po mechanizmy, które mogą zaskoczyć jego fanów.
Za uśmiechem i luzem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński mówi wprost o napięciu, które pojawia się w najmniej oczekiwanych momentach. W wywiadzie dla VIVA! zdradza, co naprawdę dzieje się, gdy gasną światła i kończy się show. Mikołaj Bagiński o odpowiedzialności i balansie w życiu [...] Jesteś poważnym człowiekiem? Nie chciałbym być tak nazywany, bo myślę, że musiałbym być poważny już do końca życia, a mam dopiero 25 lat. Wolę myśleć o sobie, że jestem odpowiedzialny. Mam swoje wartości, którymi się kieruję. Można mi ufać i na mnie polegać. Jak powiem, że coś zrobię, to dowiozę projekt, żeby nie wiem co. Przy okazji odbierania różnych nagród, między innymi VIVA! People Power!, zawsze słyszę, że fajnie, że jest w social mediach ktoś, kto edukuje, przekazuje dobre wartości. A ja podkreślam, że dla mnie najważniejsze jest dawanie młodym ludziom rozrywki. Żeby mogli razem ze mną przeżywać superfajne chwile. A ja na koniec dnia chcę mieć możliwość powiedzenia głupiego żartu. Co najgłupszego powiedziałeś na wizji? Tego jest tak dużo, że nie pamiętam. Mam kanał kulinarny, na którym lecą czasem nawet jakieś mocniejsze dowcipy. Tak sobie myślę, że fajnie jest być człowiekiem odpowiedzialnym, ale w tym wszystkim nie stać się sztywniakiem. Przynajmniej ja nie chcę takim być. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze Stres w „Tańcu z Gwiazdami” i nieoczekiwany mechanizm obronny Chyba chodzi o to, żeby po prostu we wszystkim zachować balans? Dokładnie! Przeklinasz czasami? Zauważyłem, że przekleństwa są dla mnie mechanizmem obronnym, szczególnie gdy się stresuję. Gdy jestem w nowej sytuacji i chcę się komuś przypodobać, wplatam to i owo pomiędzy normalne słowa, ale staram się jak najmniej. Podczas rozmów o Twoim udziale w „Tańcu z Gwiazdami” zakładam, byłeś zestresowany. Tylko że wiedziałem, że muszę się pilnować (śmiech). Podobnie po każdym tańcu, gdy musiałem porozmawiać z jury, z prowadzącą. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
Tak działa umysł Bagiego. Jeden nawyk sprawia, że pomysły nie przestają płynąć. TYLKO W VIVIE! ujawnia swoje sekrety
Nieustanny dialog z samym sobą, eksperymenty myślowe i balansowanie na granicy pracy oraz życia prywatnego. Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego umysłu, miejsca, w którym kreatywność nie zna pauzy, a każde doświadczenie staje się paliwem do kolejnych projektów.
Mikołaj „Bagi” Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o swojej kreatywności, pracy nad sobą i sposobach na rozwój. Przyznaje, że niemal cały czas analizuje pomysły, inspiruje się innymi i wykorzystuje AI oraz terapię do lepszego zrozumienia własnych myśli. Jak Mikołaj Bagiński rozwija swoją kreatywność na co dzień? [...] Zastanawiam się, jak działa Twój mózg. Tyle pomysłów, energii, kreacji. Pewnie tak jak wszystkie inne mózgi (śmiech). Bardzo lubię inspirować się ludźmi, którzy robią kompletnie inne rzeczy ode mnie. Jesteś kreatywny 24 godziny na dobę? Prawie. Nawet jak jadę samochodem, to nie słucham muzyki. Rozmawiam sam ze sobą, rozkminiam różne projekty. Mówię: „Dobra, Miki, a jak zrobisz tutaj?”. Czasem słucham jakichś wywiadów i specjalnie zatrzymuję w odpowiednich momentach i zastanawiam się, jakbym ja odpowiedział na takie pytanie. Albo jak ja bym komuś takie pytanie zadał. Ostatnio pojawiły się artykuły o tym, że mam zostać jurorem w „Tańcu z Gwiazdami”. Zacząłem więc robić ćwiczenie, które polegało na tym, że oglądałem jakiś taniec i oceniałem go, jakbym naprawdę był jurorem. Uznałem, że chcę się nauczyć czegoś nowego. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia" Bagi o balansie między pracą a życiem i wsparciu AI Nie masz problemu z zachowaniem balansu pomiędzy życiem zawodowym a prywatnym? Mam problem z pracą, o której kiedyś mówiłem, że jest moim życiem. Teraz wiem, że to tylko praca. Kariera. Projekty, które robię. Już trochę się nauczyłem odpuszczać. Mam aplikację, która mi pomaga. Robię w niej notatki, zapisuję rzeczy, o których muszę pomyśleć, a te zrealizowane odhaczam. Na przykład, jak byłem na Bali, to zapisałem sobie, że muszę przemyśleć, czy podróże są dla mnie ucieczką, czy możliwością poznania siebie. Czy wyjeżdżam, żeby uciec od tego, co jest tutaj, czy bardziej dlatego, żeby mieć wolną głowę, bo potrzebuję coś rozkminić. Jak być sobą cały czas? Taki brainstorm pod terapię i czat GPT. Analizujesz swoje zachowania, myśli z czatem GPT? Z AI sobie rozkminiam różne rzeczy, a potem idę na terapię i robię to samo z terapeutką. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli”
TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk wraca do trudnego dzieciństwa. Jedna osoba odmieniła jej życie. "Poczułam się widziana"
Renata Przemyk od lat wymyka się prostym definicjom, a jej artystyczna droga to opowieść o ciągłym poszukiwaniu siebie. W szczerej rozmowie wraca do swoich początków, emocji i doświadczeń, które ukształtowały ją jako kobietę i artystkę.
Renata Przemyk opowiada o drodze od introwertycznej dziewczyny z robotniczej dzielnicy Bielska-Białej do świadomej artystki, która dziś śpiewa o sobie bez kompromisów. W rozmowie z Beatą Nowicką zdradza, jak wyglądał jej proces dojrzewania, jakie znaczenie mają dla niej doświadczenia z dzieciństwa oraz dlaczego płyta „Vera to ja” jest najbardziej osobistym projektem w jej karierze. To historia o emocjach, traumach i odkrywaniu własnej tożsamości – krok po kroku. Renata Przemyk osiągnęła sukces dzięki wsparciu jednej osoby. Wywiad VIVA! – Od lat wracam do trzech utworów: „Both Sides Now” Joni Mitchell, „Cry Baby” Janis Joplin i… Twojego „Babę zesłał Bóg”. Miałaś 23 lata, gdy go nagrałaś. Do płyty „Vera to ja” przeszłaś długą drogę. Mocny zestaw…! Tak, to była długa droga do samej siebie. Bardzo emocjonalna, wyboista i układająca się sinusoidalnie. Proces dojrzewania, który trwał wiele lat – próbowałam odkryć, kim jestem i czego chcę. Starałam się odrobić każdą lekcję, jaką zafundowało mi życie. Mam analityczny umysł i potrzebę zrozumienia, dlaczego coś się wydarzyło. Mówią, że mądry człowiek to ten, który nie popełnia tego samego błędu dwa razy. – Jesteś mądra? (Śmiech). Mądrzejsza niż kiedyś. To na pewno. Jedno z moich ulubionych powiedzeń brzmi: „Człowiek mądrzeje z wiekiem i najczęściej jest to wieko trumny”. Nigdy nie nauczymy się wszystkiego i nigdy nie będziemy tak naprawdę mądre. Natomiast widzę progres. „Vera to ja” jest zapisem całej mojej wiedzy o byciu kobietą. Składam się z traum zakodowanych w pamięci komórkowej, genów i wychowania. Z kobiet, po których dziedziczę od pokoleń, i ze wszystkich wersji samej siebie – zaczynając od 12-letniej dziewczynki, która sama chodziła do dentysty, przez studentkę odkrywającą świat po samoświadomą artystkę, która śpiewa „Biegnę”, bo już wie którędy. ZOBACZ TEŻ: Nikt nikogo nie przytulał i nie mówił, że kocha. TYLKO W VIVIE! Renata Przemyk mówi wprost: „Wszędzie czułam się obca, w domu też" – „Biegnę” to Twój najnowszy kawałek, świetny zresztą. Jaka byłaś, zanim stanęłaś na scenie i tym swoim charyzmatycznym, chropowatym głosem zaśpiewałaś: „Bóg ci zesłał mnie, byś miał kogoś w noc i dzień”. Zamknięta w sobie, introwertyczna, zdystansowana. Zero kokieterii, wdzięku, czarowania. Teraz mówię, kiedyś mówiłam niewiele. Wolałam obserwować. Wychowałam się w robotniczej dzielnicy Bielska-Białej, gdzie królował przemysł włókienniczy, fabryka małego Fiata i studio rysunkowe „Bolka i Lolka”. Mieszkaliśmy w szóstkę w bloku, na 50 metrach, z inną rodziną w drugim pokoju. Wtedy dziecko nie było partnerem do rozmowy. Nikt nam nie tłumaczył świata, nie uczył jeździć na rowerze, pływać. Pojawiliśmy się na świecie, więc byliśmy. W przedszkolu poznałam panią Halinkę, wychowawczynię. Uśmiechniętą, kochającą dzieci, czułą. Byłam jedną z jej ulubienic, bo szybko się uczyłam. Widziałam podziw w jej oczach – to, co każdemu dziecku należy się jak psu miska. Poczułam się widziana. Po latach pani Halinka przyszła na mój koncert. Do tej pory utrzymujemy kontakt. Ma 90 lat, wciąż jest elegancka i wiecznie uśmiechnięta. Ona pierwsza dostrzegła mój talent, namawiała rodziców, żeby posłali mnie do szkoły muzycznej. Poszłam do lokalnej podstawówki. Po latach bardziej ich rozumiem. Byli zarobieni po pachy, zmęczeni, szczególnie mama. To był tradycyjny, patriarchalny, zwyczajny dom. Długo nie wiedziałam, że można żyć inaczej. [...] Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
Judy Garland była jej całym światem i największym ciężarem. Legenda Hollywood dopiero teraz odsłania prawdę o trudnej relacji z matką
Córka wielkich gwiazd Hollywood, wspaniała aktorka i piosenkarka, niezwykła postać. Historia Lizy Minnelli to opowieść o miłości, która rani, sławie i sile przetrwania. W Ameryce właśnie ukazała się jej autobiograficzna książka „Dzieciaki, zaczekajcie, aż to usłyszycie!”.
Liza Minnelli to jedna z tych postaci, które nie tyle wpisują się w historię Hollywood, ile ją współtworzą – barwna, dramatyczna, niepokorna, nieustannie balansująca między blaskiem reflektorów a cieniem prywatnych demonów. Jej życie to gotowy scenariusz na film: o dziedziczeniu sławy, trudnej relacji z legendarną matką, wielkich miłościach, uzależnieniach i nieustannej walce o siebie. Osiemdziesięcioletnia gwiazda wydała właśnie autobiografię zatytułowaną „Kids, Wait Till You Hear This!” (Dzieciaki, zaczekajcie, aż to usłyszycie!). Od kilkunastu lat jest wolna od nałogów, które ją niszczyły. Urodzona w samym sercu przemysłu filmowego, była od początku skazana na sławę i ciężar, który się z nią wiąże. Przedstawia siebie jako jedno z utalentowanych „nepo baby”. To dziedzictwo nie było jednak przepustką do szczęścia, a raczej początkiem emocjonalnego labiryntu. U boku Judy Liza Minnelli urodziła się w 1946 roku w Los Angeles, była dzieckiem absolutnej hollywoodzkiej arystokracji. Jej matka, Judy Garland, jest ikoną kina i niezapomnianą Dorotką z „Czarnoksiężnika z Oz”. Miała głos, który łamał serca, i życie naznaczone uzależnieniem oraz emocjonalnym chaosem. Rodzina Minnellich mieszkała w Hollywood. Obok swoją posiadłość miał wielki gwiazdor Humphrey Bogart, niewiele dalej Frank Sinatra. Po latach „wujek Frank” podrzuci Lizę na kolejny odwyk własnym odrzutowcem Learjet. Ojciec był ważną postacią w jej życiu, jednak jeszcze ważniejsza była relacja z matką – pełna miłości, ale też napięć, nieobecności i nieustannego porównywania. Judy Garland była dla córki jednocześnie boginią i przestrogą. Liza dorastała, obserwując jej triumfy i upadki, jej genialność i autodestrukcję. Garland potrafiła zachowywać się ujmująco i zabawnie, a po minucie krzyczeć tak, że stawała się „najstraszniejszą matką na świecie”. Niezwykłe jest wspomnienie o wspólnym recitalu w London Palladium – Liza miała wówczas 18 lat. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/GettyImages-514975768KOLOR-12a7f0c.jpg" width="2773" height="3495" alt="Liza Minnelli ze swoją słynną matką Judy Garland. W pamiętnikach otwarcie pisze o wzlotach i upadkach matki, zdjęcie z 1950 roku." title="Liza Minnelli ze swoją słynną matką Judy Garland. W pamiętnikach otwarcie pisze o wzlotach i upadkach matki, zdjęcie z 1950 roku." /> Kiedy Judy Garland zobaczyła, jakie brawa dostaje córka i jaki budzi zachwyt, wpadła w szał, wołając do swojego menedżera: „Wyrzuć ją z mojej cholernej sceny!”. Liza Minnelli wspomina: „Śpiewałam dalej, a mama szalała z wściekłości. Dotarło do mnie coś szokującego. Zaczęłam wieczór jako córka mamy. Teraz byłam na scenie z Judy Garland”. Zrozumiała wtedy, że nie może pozostać w cieniu matki. Musi stać się osobną artystką. I musi się tego nauczyć. Jeszcze parę słów o tej relacji. Liza bardzo szybko stała się podporą Garland. Wspomina: „W wieku 13 lat byłam opiekunką mojej mamy – pielęgniarką, lekarzem, farmaceutą i psychiatrą w jednej osobie. Straciłam rachubę, ile razy dzwoniłam do lekarzy, żeby powiedzieć, że skończyły jej się tabletki. Mówiłam: »Jestem dzieckiem! Proszę zrealizować receptę mojej mamy!«”. Wiele razy podmieniała jej leki na aspirynę, bo lekarze ostrzegali, że ilość środków nasennych może ją zabić. Kiedy Judy Garland zmarła z przedawkowania w 1969 roku, Liza miała zaledwie 23 lata, ale już była na drodze do wielkiej kariery. Śmierć matki była dla niej strasznym ciosem, płakała przez wiele dni. A przy tym czuła, że symbolicznie przejmuje pałeczkę. Świat potrzebował nowej gwiazdy – Liza była na to gotowa, choć pełna ran. Czytaj też: Dorastała u boku legendy Hollywood. W nowej książce Liza Minnelli przerywa milczenie. „Musiałam być jej lekarzem i psychologiem” Narodziny gwiazdy Karierę zrobiła błyskawicznie. Jako 16-latka porzuciła Los Angeles i wyjechała do Nowego Jorku na Broadway. Jak pisze, nazwisko rodziców nie zapewniło jej tam nawet przejazdu metrem. Nie miała pieniędzy, spała na ławce w parku. Zaczęła występować w musicalach – bardzo udanie, bo to był jej żywioł. Miała wspaniały, mocny głos i talent do tańca. Zobaczcie, jak w 2012 roku, po wielu operacjach bioder, kolan, kręgosłupa, nadgarstków tańczy i śpiewa piosenkę Beyoncé „Single Ladies”! Z czasem stała się jedną z największych gwiazd estrady – jej koncerty w Carnegie Hall czy w Radio City Music Hall przeszły do legendy, a kolejne albumy koncertowe i studyjne były wydarzeniami. Pierwszą Nagrodę Tony dostała w 1965 roku. Szybko zainteresowało się nią Hollywood. „Nie udawałam, że jestem nie do zdobycia”, pisze w pamiętnikach. W 1972 roku zagrała rolę życia, która na zawsze przeszła do historii kina – Sally Bowles w „Kabarecie” Boba Fosse’a. Pisze, że Fosse zachęcał ją do podejmowania ryzyka. Do bycia dziwną, odważną. Skorzystała z tych rad między innymi w piosence „Mein Herr”. Film zdobył osiem Oscarów, w tym dla Minnelli za najlepszą rolę kobiecą. Rola Sally Bowles zmieniła ją w ikonę. Minnelli była magnetyczna i krucha, prowokacyjna i zagubiona. Jej chłopięca sylwetka, ogromne oczy podkreślone makijażem, charakterystyczna fryzura pixie, melonik – wszystko to stworzyło nowy typ gwiazdy. Nie była klasyczną seksbombą w stylu Marilyn Monroe. Erotyzm Lizy Minnelli był bardziej androgyniczny, teatralny, podszyty kreacją i ironią. Przyciągała nie ciałem, lecz energią, intensywnością, czymś nieuchwytnym. Po „Kabarecie” była wszędzie – w telewizji, na scenie, na okładkach. W swojej karierze zdobyła wszystkie cztery prestiżowe wyróżnienia: Oscara, Grammy, Emmy i Tony. Ale za tymi sukcesami czaiła się codzienność – chaotyczna i bolesna... Czytaj też: Desperacko szukała miłości, pięć razy stawała na ślubnym kobiercu. Czwarty mąż zadał jej potężny cios Tekst Agnieszka Dajbor Cały artykuł do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Rodzice byli w szoku, gdy 16-letni Bagi chciał rzucić szkołę. Już wtedy dobrze zarabiał. Aż trudno uwierzyć, jak zareagowali bliscy
Miał 16 lat, gdy podjął decyzje, których wielu dorosłych by się nie odważyło. Zamiast iść utartą ścieżką, wybrał własną, pełną ryzyka, pracy i nieoczywistych wyborów. Dziś odsłania kulisy tego, co naprawdę stało za jego początkiem.
Mikołaj „Bagi” Bagiński już jako 16-latek zaczął zarabiać własne pieniądze i budować swój biznes. Choć jego decyzje budziły sprzeciw, nie zrezygnował z własnej drogi. Praca w pizzerii, sprzedaż ubrań i rozwój aplikacji to tylko część historii, która pokazuje jego konsekwencję i podejście do życia. Mikołaj Bagiński: początki biznesu w wieku 16 lat [...] Wymyśliłeś sobie, że tak Twoje życie będzie wyglądało, czy wyszło przypadkiem? Sam początek wyszedł przypadkiem. Zaczynałem jako 16-letni Mikołaj, który uważał się za przedsiębiorcę. Jak wygląda biznes rozkręcany przez 16-latka? Zacząłem zarabiać pierwsze pieniądze i powiedziałem rodzicom, że nie muszę już chodzić do szkoły. Jestem matką nastolatki… Nie kręci cię taka opcja (śmiech)? Moich rodziców też nie kręciła. Tata uznał, że przede wszystkim powinienem poznać wartość pieniądza, i kazał mi iść pracować do pizzerii. Byłem tam przez krótką chwilę. Szybko zrozumiałem, jaka jest realna wartość pieniądza. Dużo więcej wyciągałem ze swojego biznesu. Miałem więc kasę, ale jej nie roztrwaniałem. Dalej chodziłem w dziurawych Vansach i porozwalanych vintage’owych koszulkach. Znajomi się ze mnie śmiali, że sprzedaję ubrania, bo na tym polegał wtedy mój biznes, a tak wyglądam. Mówiłem im, że to jest właśnie najfajniejsze, że można zarabiać dobry hajs i wcale się z tym nie obnosić. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością Praca w pizzerii i pierwsza lekcja wartości pieniądza Rodzice odpuścili? Cisnęli mnie, żebym chodził do szkoły. Ale ja cały czas słyszałem od nich, że są ze mnie dumni, że mi kibicują. Chyba że wracałem ze szkoły z jedynką… wtedy było gorzej. Na szczęście w moim liceum byli wyrozumiali nauczyciele. A ja potrafiłem się spóźnić dwie lekcje, bo musiałem rano popracować nad swoją aplikacją. Więc na pewno zawdzięczam najwięcej rodzicom, trochę też szkole, że mogłem liczyć na wyrozumiałość, ale co by nie było, dużo zawdzięczam sobie. Przez to, że jestem blisko siebie, wszystko analizuję, rozpisuję… Co dla Ciebie znaczy być blisko siebie? U mnie w domu dużo się rozmawiało o emocjach. Dlatego dzisiaj umiem przeanalizować, jakie emocje towarzyszą mi w danym momencie, na przykład w „Tańcu z Gwiazdami”. Zastanawiałem się, co mi emocjonalnie dał udział w programie, czy było to dla mnie dobre doświadczenie. Cały czas kwestionuję, pytam. Jak mi coś przestaje sprawiać frajdę w życiu zawodowym, albo w ogóle w życiu, które się łączy z pracą, to przychodzę, mówię, jak jest i że trzeba coś zmienić. Jak mi coś nie sprawia frajdy, to nie jestem na sto procent. Są dwie wersje Bagiego. Jedna właśnie taka. Wtedy przychodzę, wychodzę i się nie angażuję. Nie lubię jej. A drugi Bagi, który turbo jara się daną rzeczą, jest obecny w tym na 350 procent. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze
Ich więź jest niezniszczalna, dla dzieci jest tatą na medal! Gwiazdor "Ojca Mateusza" żałuje tylko jednego. To wyznanie porusza
Artur Żmijewski od lat budzi podziw nie tylko jako aktor. To przede wszystkim kochający mąż i ojciec - oddany, bezgranicznie wspierający. Z dziećmi łączy go niezwykła więź, która przetrwała próbę czasu, zawodowych wyzwań i życiowych zmian. Z okazji urodzin aktora wracamy do wyjątkowego, archiwalnego wywiadu, w którym razem z Ewą, Karolem i Wiktorem odsłonił najpiękniejszą rolę swojego życia — rolę taty.
Można tylko patrzeć i zazdrościć, i to bez cienia przesady. Spełnienie zawodowe, wieloletnia kariera i życie prywatne, które wydaje się niemal filmowym scenariuszem. U boku ukochana żona Paulina Żmijewska, a obok niej trójka niezwykle utalentowanych dzieci. Artur Żmijewski rzadko wpuszcza media do swojego świata, ale jakiś czas temu dla VIVY! zrobił wyjątek. W 2024 roku po raz pierwszy razem z córką Ewą oraz synami Karolem i Wiktorem zdecydował się wspólny wywiad. W rozmowie z Wiktorem Słojkowskim zdradzili rodzinne sekrety i opowiedzieli o swojej wyjątkowej relacji. Z okazji urodzin uwielbianego aktora przypominamy archiwalny wywiad! Takiej rozmowy nie było! Archiwalny wywiad VIVY! z Arturem Żmijewskim i Ewą, Karolem i Wiktorem Żmijewskimi – Powiem Wam, że byłem lekko rozczarowany, przygotowując się do naszego spotkania. Przekopałem archiwa, rozmawiałem z Waszymi znajomymi z branży filmowej i każdy z nich stwierdził, że jesteście bardzo zgodną rodziną. Artur: Rzeczywiście, na próżno szukać u nas włoskich akcentów: trzaskania drzwiami, rzucania naczyniami, skandali. My jesteśmy bardzo zwyczajni i tę naszą zwyczajność kochamy do szaleństwa. – Podpisalibyście się imieniem i nazwiskiem pod stwierdzeniem, że to nie w pieniądzach, a właśnie w rodzinie tkwi największa siła? Artur: Tu się nie ma nad czym zastanawiać. Nie ma nic cenniejszego od kochającej się i rozumiejącej się rodziny. Jest jak kotwica, która osadza cię i nie pozwala ci wpłynąć gdzieś na mieliznę lub rozwalić się o brzeg. Ewa: Nie będę oryginalna i zgodzę się z tatą! Karol i Wiktor: My też się zgadzamy. Artur: W dzisiejszych czasach, gdy świat stanął na głowie, zwariował, jest tyle wyzwań przed każdym z nas, zła energia czyha na każdym kroku i nie mówię tu wyłącznie o internecie, ale i o tym, co się dzieje w realu. Bardzo pogubiliśmy się jako ludzie. Wymagania stawiane przed nami są często nie do spełnienia. I mówię tu głównie o młodych! Ja jestem z innego pokolenia. Nam udało się nie stracić z oczu wytyczonego celu. Ewa: Nie ma chyba ważniejszej rzeczy, niż mieć podporę w rodzinie, żeby czuć korzenie. – A kto w domu jest dla Was większą podporą? Ewa: Mama i tata. Wiktor: Zdecydowanie obydwoje. Trudno byłoby stwierdzić, że ktoś daje większe wsparcie. I chyba byłoby to dość niesprawiedliwe wybrać mamę lub tatę. Na różnych etapach naszego życia nasi rodzice dawali nam różne wsparcie. Artur: A ja mam świadomość tego, że w związku z niedoborem czasu, który mogę wam poświęcić, to mama jest stabilniejszą podporą. Ja bardzo dużo pracuję i nie zawsze jestem dla was dostępny. A chciałbym być! Przegapiłem wiele momentów w waszym dorastaniu. Pięknych momentów. Pierwsze słowa, pierwsze kroki. Ale niestety pracuję w branży, która wymaga wielu wyjazdów, stąd nieobecność w życiu rodzinnym. Dzisiaj też chciałbym mieć dla was więcej czasu, bo nadal mam wrażenie, że nie poświęcam tyle uwagi, ile powinienem, ale pocieszam się, że gdy już będę na emeryturze, to nie uwolnicie się ode mnie. Będę non stop z wami. I z wnukami! (śmiech). Karol: Może ci się tak wydawać, ale ja jakościowo nie odczułem, że nie masz czasu i że tego wsparcia jest mniej niż u moich znajomych. Artur: Miło słyszeć, że nie zawodzę was jakościowo. Karol: Nigdy nas nie zawiodłeś. U mamy to wsparcie jest bardziej rozłożone w czasie. Czytaj też: TYLKO W VIVIE!. Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem – Wyobraźcie sobie sytuację, że znaleźliście się pod ścianą, a świat zaraz rozsypie się w drobny pył. Do kogo w pierwszej kolejności zadzwonicie? Do mamy? Taty? Artur: Pozwólcie, że to ja odpowiem na to pytanie. Do mamy. A dlaczego do mamy? Bo zawsze ma włączony telefon i zawsze odbiera, a ja w mojej pracy często mam telefon wyciszony. Ewa: Gdy następuje kryzys lub dzieje się coś wspaniałego, chyba wszyscy od razu chcielibyśmy podzielić się tym z ro- dzicami. I się dzielimy, ale w różnych czasoprzestrzeniach. Karol: Po koncertach zawsze staram się wysyłać filmiki, jeśli udało się jakieś nagrać, żeby moi bliscy mogli choć na chwilę wejść w mój świat i zobaczyć, co się w nim właśnie dzieje. Chwalę się, jeśli mi poszło, a jak nie poszło, to dzwonię i mówię, że nie tym razem. Mówiąc o porażce, wiem, że nie spotkam się z krytyką ze strony rodziców. Fajnie jest móc pochwalić się im sukcesami. Dla mnie ma to ogromną wartość. Artur: Mnie niezwykle cieszy, że dzwonicie do mnie w każdej sytuacji, niezależnie, czy to jest sukces, czy porażka. Bo to, że chcecie mi o tym opowiedzieć, daje mi poczucie, że macie do mnie zaufanie, a dla rodzica chyba nie może być nic piękniejszego. – Nikt z Was nie chciał robić tego, co Wasz ojciec? Karol: Miałem taki pomysł, żeby może związać się z aktorstwem. Artur: Poszliśmy nawet na dni otwarte do szkoły Maćka Ślesickiego. To było przed twoim liceum. Karol: Zapaliła mi się wówczas w głowie iskierka, że może to jest dobry pomysł. Pomysł umarł równie szybko, jak się pojawił. Poszedłem do zwykłego liceum ogólnokształcącego. I już nigdy o tym niemyślałem. Ewa: Ja na przykład nigdy nie pomyślałam o byciu aktorką. Gdy byłam młodsza, w moim życiu królowały muzyka i sport. Będąc nastolatką, dość poważnie zaczęłam trenować tenis. Jednak miłością życia okazały się gitara oraz śpiew, a rakietę odłożyłam. Wiktor jest najbliżej aktorstwa. Wiktor: U mnie to się rozpoczęło najpóźniej. Miałem ogromną zajawkę na koszykówkę. I chyba trwała ona do 19. roku życia. Kamera wpadła mi w ręce przez przypadek i zacząłem się nią bawić. I tak bawię się nią do dziś. Koszykówkę porzuciłem, bo miałem sporo kontuzji, które okazały się dość poważne i zniechęciły mnie do dalszej gry. Stanąłem przed trudnym wyborem, bo i koszykówkę, i kamerę lubiłem tak samo. Nie można być w dwóch związkach jednocześnie. No ale na tym polega dokonywanie wyborów. Nie dostaje się w życiu wszystkiego. Sztuka wyborów wpisana jest w nasz byt. Czytaj też: TYLKO U NAS! Justyna Steczkowska odpowiada na oskarżenia o rasizm. "To głęboko niesprawiedliwe i nie ma żadnego związku z rzeczywistością" – Wiktor, pytasz tatę o rady, jeśli chodzi o filmowe działania? Artur: Ja tu muszę włączyć się w rozmowę. Wiktor jest bardzo skromny i nie mówi głośno o wszystkim, czym się zajmuje. Gdy po raz pierwszy chwycił za aparat, był przecież naturszczykiem, ale jego oko dostrzegało wspaniałe, dojrzałe kadry. W przypadku każdego z was za każdym razem byłem świadkiem sytuacji, które mnie zaskakiwały. Ewa, gdy powiedziałaś mi, że chcesz studiować muzykę za oceanem, pamiętam moje zaskoczenie, dlatego że idealnie spełniałaś się w tłumaczeniach specjalistycznych. Byliśmy pewni, że będziesz kontynuować grę na gitarze, ale bardziej amatorsko. W przypadku chłopaków też tak było, że razem z mamą przeżyliśmy lekki szok, bo waszym głównym zainteresowaniem był sport. Karol: To prawda. Miałem krótki epizod z graniem na perkusji, ale szkoła muzyczna zniechęciła mnie. I porzuciłem to. Później pojawił się u mnie pomysł, że może zostanę dietetykiem. Mnóstwo było tych pomysłów i poszukiwań, ale finalnie wygrała muzyka. Artur: Dla mnie jako ojca to bardzo ważne, że mogliście dokonać wyboru, w którą stronę pójdziecie. Dzieci trzeba wspierać, a nie stawać okoniem w stosunku do ich życiowych pomysłów. Nie ma co walczyć, szarpać się czy przekonywać, że to my mamy rację i że wspomną kiedyś nasze słowa. Dzieci powinny być szczęśliwe ze swoimi wyborami i ich rodzice też. Bo naszą największą radością jest to, że będziecie zajmować się tym, co was pasjonuje. Nawet przez sekundę nie wyznaczaliśmy wam z mamą, co macie robić. Mieliśmy was wspierać i dawać możliwości wyboru. Ewa: Mama oczywiście bez ciśnienia, ale liczyła po cichu, że Wiktor może pójdzie w jej kierunku, czyli nauk ścisłych. Wiktor to matematyczny umysł. A pamiętacie, jak byliśmy wszyscy w LA, a Wiktor mówił, że was, artystów, będzie musiał utrzymywać? Karol: Chciał być naukowcem w Berkeley. Wiktor: No ale życie samo to zweryfikowało. I chyba właściwie zweryfikowało. Karol: Nasze dzieciństwo nie było trudne, mimo że nasz tata był bardzo popularny. Tata nigdy nie przenosił pracy do życia prywatnego. Gdy był w domu, to był całym sobą. Nigdy nie usłyszałem, że jest zmęczony czy nie ma czasu. Ewa: Nasze dzieciństwo było najcudowniejsze z możliwych. Nasz tata był tatą i nigdy nie myśleliśmy o nim jako znanym aktorze, którego uwielbia cała Polska. Artur: Dla mnie to bardzo ważne, że nie wpływało na was to, czym się zajmuję zawodowo. Bardzo zależało mi na tym, żebyście wykonywali pracę, którą lubicie, bo wiem, jakie to jest motywujące i jak wielką radość daje. Mój starszy brat grał w piłkę ręczną. Sam miałem pomysł, że moim powołaniem będzie gra w szczypiorniaka. „Nie zgadzam się na to”, usłyszałem od mojej mamy. Nie chciała, żebym był non stop poza domem, tak jak jej starszy syn. Do ogólniaka szedłem z pomysłem, że będę radcą prawnym. Zdam na prawo, otworzę kancelarię… Na szczęście na pewnym etapie życia złapałem bakcyla związanego z amatorskim teatrem i już wiedziałem, że nie muszę więcej szukać pomysłów, czym zająć się w przyszłości. Co ciekawe, w tym przypadku mama nie protestowała i nigdy nie wypowiedziała się negatywnie na temat mojego zaangażowania w aktorstwo. Miałem jednak świadomość, że nie był to dla niej wymarzony wybór. Sprawdź też: Belmondo miał wszystko, kochały go miliony. Ale ta jedna tragedia złamała go na zawsze. Prawdziwa historia francuskiego amanta rozrywa serce – Oglądacie wszystko, w czym występuje Wasz tata? Artur: Oni nie mają czasu. Ewa: Kiedyś oglądaliśmy. Karol: Znajomi podsyłają mi masę filmików na Tik-Toku, w których jest „ojciec Mateusz”. Dużo filmów jest z twojej młodości. Artur: Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale byłem kiedyś młody (śmiech). Ewa: Odkąd tata reżyseruje „Ojca Mateusza”, lubię, gdy pokazuje nam jakiś cud reżyserski. Karol: A ja pamiętam, jak dawno temu, gdy byliśmy dziećmi, oglądaliśmy razem każdy odcinek „Na dobre i na złe”. Zasiadaliśmy wszyscy na kanapie przed telewizorem i świat dookoła przestawał istnieć. Z „Ojcem Mateuszem” dawniej było podobnie. Ewa: Pamiętam taką sytuację, kiedy siedzieliśmy rodzinnie, oglądając „Na dobre i na złe”. Karol miał wtedy chyba dwa lata. Wszedł do pokoju, usiadł i ogląda z nami. Za chwilę tata wraca z pracy, a po Karolu widać lekki szok i niezrozumienie, co się właśnie dzieje – tata i w domu, i w telewizji??? Karol: Mam ulubione filmy z tatą. Na przykład „Psy”, „Nigdy w życiu”. Zdarza mi się wracać do nich. Ostatnio grałem koncert w Katowicach. Bardzo się stresowałem, ponieważ był to pierwszy raz, gdy cała moja rodzina zasiadła na widowni. Z drugiej strony poczułem się wyróżniony, że znaleźli czas i chciało im się jechać przez pół Polski, żeby mnie zobaczyć. Artur: Genialny był ten koncert. Ewa: Wszystkim nam się podobało. Właśnie przypomniało mi się, jak rodzice pojechali ze mną do USA, żeby ulokować mnie na studiach. Gdy odstawili mnie, zobaczyłam, że tacie zaszkliły się oczy… Artur: Przecież ty wcześniej nie wyjeżdżałaś nigdzie sama. To jak mi się miały oczy nie szklić? Ewa: Jak to nie wyjeżdżałam? Wyjeżdżałam. Artur: Ale były to obozy tenisowe, na których byli sami twoi znajomi. Serce bolało, ale miałem świadomość, że to konsekwencja dorosłości. Pewnie dlatego z Ewą było najtrudniej, bo była pierwsza. Widać było po niej, że ta sytuacja też jest dla niej trudna. Ale kiedy przyjechaliśmy do niej po kilku miesiącach i zobaczyliśmy pewną siebie młodą kobietę, z nowymi znajomymi i przyjaciółmi, która może mieć świat u swych stóp, już byliśmy spokojni. Ewa: A ja moim wyjazdem utorowałam drogę swoim braciom. Najpierw wyjechał Karol, później dołączył do nas Wiktor. Karol: Ja byłem tam najkrócej, bo jakoś mi się nie podobało. Chyba za bardzo kocham Warszawę, żeby mieszkać z dala od niej. Po jakimś czasie życia w Stanach brakowało mi rodziców, kumpli. I wróciłem. Nie rozważałem tego jako porażki. – Najmilsze wspomnienia związane z tatą? Karol: Gdy pojechaliśmy do Augustowa! Tam był kręcony wtedy „Mój rower”. Był to mój pierwszy raz na planie filmowym i wywarło to na mnie gigantyczne wrażenie. Kolejne to plan zdjęciowy „Samych swoich”. Artur: To ciekawe, że najmilsze wspomnienia związane z ojcem masz z jego roboty (śmiech). – Nic nie może zagrozić Waszej przyjaźni? Wszyscy chórem: Zdecydowanie nie. Nie ma na świecie takiej siły, która popsułaby naszą więź. Ona z każdym rokiem robi się coraz silniejsza. Czytaj też: Aktor „Ojca Mateusza” ma równie znanego brata. Zrobił imponującą karierę, dziś żyje poza Polską
TYLKO W VIVIE!. Bagi ujawnia, co tak naprawdę zawdzięcza rodzicom. Gdyby nie oni, byłby zupełnie innym człowiekiem
Mikołaj „Bagi” Bagiński odsłania kulisy swojego sukcesu i mówi wprost o tym, czego boi się najbardziej. Choć osiągnął wiele i zdobył Kryształową Kulę w „Tańcu z Gwiazdami”, nie traci czujności. W szczerym wywiadzie zdradza, jak wartości wyniesione z domu chronią go przed upadkiem.
Za uśmiechem i sukcesem kryje się coś więcej. Mikołaj „Bagi” Bagiński przyznaje, że każdego tygodnia zadaje sobie jedno pytanie: Czy wciąż stoi twardo na ziemi?. Kulisy jego kariery pokazują, jak cienka jest granica między sukcesem a upadkiem. [...] Skąd się taki wziąłeś? Jestem taki dzięki rodzicom. Często o tym mówię, że rodzina, dom, dobre wychowanie to podstawa, by poradzić sobie ze wszystkim, co dzieje się wokół mnie. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze To jakie są Twoje wartości? Rodzice wpoili mi szacunek do ludzi, nauczyli, żeby być dla nich miłym, nie mówić źle o innych. I najważniejsze, żeby być wdzięcznym za to, co dostaje się od innych i od losu, ale też mieć dużo pokory, żeby woda sodowa nie uderzyła do głowy. Gdybym nie miał tych podstaw i znalazł się w miejscu, w którym obecnie jestem, mógłbym się odkleić od rzeczywistości. Mnie dużo rzeczy przychodzi dzięki temu naturalnie, ale nie ma tygodnia, żebym nie rozkminiał, czy przypadkiem się nie „odkleiłem”. Boisz się tego? Boję się, bo uważam, że to jest pierwszy krok do upadku. Mam świadomość, że dużo karier, które szybko się zaczęły, równie szybko się kończy z tego powodu, że ludzie nie radzą sobie z tym, co się dzieje dookoła nich. Te wszystkie pokusy… ludzie, którzy poklepują po ramieniu i mówią, że jesteś zaje…y. To może zmylić. A ja bardzo bym tego nie chciał, bo kocham robić to, co robię. I kompletnie nie chodzi o hajs, tylko o możliwości. Kasą się nie martwię, bo zarobiłbym ją w inny sposób. Uważam się za inteligentnego człowieka i już dużo wcześniej miałem swoje aplikacje, sklep. Oczywiście dużo pieniędzy straciłem. Ale czy w innym przypadku wystąpiłbym w „Tańcu z Gwiazdami”? Nie. Czy poznałbym tylu fajnych ludzi? Pewnie nie. Czy siedziałbym przy stole z interesującymi osobami? Raczej nie. Dzięki mojej karierze mogę przeżywać życie w zaje…y sposób. Jej kluczowym momentem był właśnie udział w „Tańcu z Gwiazdami”. Gdy z Magdą zdobyliśmy Kryształową Kulę, poszedłem do mojego zespołu, który wspierał mnie od samego początku, i poprosiłem, że jeśli zobaczą, że się „odklejam”, to mają mi to powiedzieć. A po drugie, podziękowałem im za wsparcie. [...] Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie. www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"
TYLKO W VIVIE! Krzysztof Czeczot ujawnia sekret z młodości. Tak próbował udowodnić swoją wartość
Zamiast łatwych sukcesów były ławka rezerwowych, encyklopedie i cicha determinacja. Dziś aktor i reżyser przyznaje, że to właśnie te momenty nauczyły go cierpliwości i gotowości na najważniejsze „tak” w życiu.
Krzysztof Czeczot w rozmowie z Beatą Nowicką dla „VIVY!” wraca do czasów, gdy zamiast pewności siebie towarzyszyły mu kompleksy i potrzeba udowodnienia własnej wartości. W szczerym wyznaniu zdradza, jak dziecięce doświadczenia i małe zwycięstwa ukształtowały jego drogę. Krzysztof Czeczot o tym, co ukształtowało go w dzieciństwie. Wywiad VIVA! [...] – Omnibus, czyli osoba mająca wiadomości z różnych dziedzin. Przysłowiowa zarozumiała mądrala. Był Pan w dzieciństwie omnibusem? Nie byłem zarozumiały, raczej pełen kompleksów, dlatego dobrze się uczyłem. Potrzebowałem pokazać, że jestem wartościowy. Kiedy tata rozwiązywał krzyżówki, wertowałem Encyklopedię PWN. Ciężką, czterotomową, w płóciennej okładce. To był mój pierwszy kontakt z przyjemnością szukania odpowiedzi. Lubiłem się uczyć i właściwie nic się nie zmieniło. Wiedza poszerza horyzont, uczy niuansu, pozwala lepiej rozumieć świat i ludzi. TYLKO W VIVIE!. Krzysztof Czeczot był na dnie i pożyczał pieniądze. Ten jeden moment zmienił wszystko – Największe olśnienie? W podstawówce moją ogromną pasją była piłka nożna. Ciągle jest, ale już z pozycji kibica. Najczęściej siedziałem na ławce rezerwowych. Byłem niezbyt przebojowy, z lekką nadwagą, w okularach. Nie należałem do ulubieńców przewodników stada. Ale kiedy dostawałem szansę, wykorzystywałem ją. Byłem tym, który wchodzi na 15 minut i zmienia wynik meczu. Lubię zdanie, które celnie opisuje moją drogę: „Całe życie kolekcjonujemy »nie« po to, żeby być gotowym, kiedy padnie »tak«”. Odmowa, porażka bolą mnie oczywiście, ale też bardzo budują, motywują, uzbrajają w cierpliwość. Kolejne olśnienie to muzyka. Czasy liceum: Hey, Nosowska, Grzegorz Turnau, Staszek Sojka. To była dla mnie nie tylko muzyka, ale też rodzaj wrażliwości i mądrości, do której chciałem dorosnąć. Staszek mieszkał niedaleko kawiarni, w której dziś rozmawiamy. Jedno z ważniejszych olśnień kryje się w tekście piosenki „Tolerancja”, że „życie nie tylko po to jest, by brać. Życie nie po to, by bezczynnie trwać. I aby żyć, siebie samego trzeba dać”. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia.
TYLKO W VIVIE!. Ta jedna lekcja od Madzi zmieniła jego podejście. Bagi szczerze o sukcesie i rzeczy, która przeraża go bardziej niż porażka
Nie mówi o tym często. Za energią, pewnością siebie i sukcesem kryje się coś znacznie bardziej kruchego. Mikołaj Bagiński odsłania kulisy życia, w którym nie wszystko jest tak idealne, jak mogłoby się wydawać.
Mikołaj Bagiński w wywiadzie dla magazynu VIVA! opowiada o podejściu do konkurencji, pracy zespołowej i swojej codzienności. Przyznaje też, że mimo sukcesów towarzyszą mu realne obawy dotyczące przyszłości i życia prywatnego. Mikołaj Bagiński o konkurencji: „Nie zachwycam się, tylko doceniam” [...] Masz dużo wrogów? Na pewno są ludzie, którzy mi źle życzą. A ja staram się każdemu życzyć dobrze, nawet konkurencji. Madzia, z którą tańczyłem, nauczyła mnie, żeby tak robić, bo jak życzysz dobrze temu, kto tobie życzy źle, to jest to największa wygrana tej sytuacji. A właśnie… co z konkurencją? Potrafię przyjść na spotkanie z ludźmi z mojego zespołu i powiedzieć, że ktoś coś ekstra zrobił. Często wtedy słyszę, dlaczego ja się zachwycam tym, co robi konkurencja. Ja się nie zachwycam. Ja doceniam. Nie działasz sam, masz wokół siebie mnóstwo osób. To dlatego, że najpierw byłem przedsiębiorcą, a dopiero później twórcą internetowym i jestem nauczony, że w biznesie tworzy się strukturę dookoła siebie. Chcę zajmować się rzeczami, w których jestem najlepszy, które kocham robić i rozumiem, że rzeczami, których nie umiem albo nie lubię robić, powinni zająć się inni. Ale nauczyłem się, że nie musimy się przyjaźnić. Nie oczekuję od współpracowników, żeby kochali mnie za to, jaki jestem prywatnie. Otaczam się osobami, które oczywiście są świetnie w tym, co robią, ale też takimi, które mają pozytywną energię. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Mikołaj „Bagi” Bagiński o terapii, presji i opinii „tyrana”. „To mnie naprawdę boli” Największy lęk Mikołaja Bagińskiego to sukces bez rodziny Sam też masz pozytywną energię. I często dostaję feedback, że praca ze mną powoduje, że ludziom się chce działać. Nie lubię narzekania, ale dopuszczam, że każdy może mieć gorszy dzień. Sam też to pokazujesz w swoich social mediach. Pewnie. Oczywiście nie oczekuję od Krzysztofa Ibisza, że pokaże ludziom, że ma zły dzień. Ja akurat w trosce o młodych odbiorców nie oszukuję, że zawsze jest fantastycznie. Często mówię, że miałem gorszy dzień, byłem na terapii, nie chciało mi się pójść na trening, ale dałem radę. Tak naprawdę pokazuję to, co chcę pokazać. Czułbym się niekomfortowo, gdybym był do czegoś zmuszany. Nie bywasz tym byciem dla swoich odbiorców czasem zmęczony? Bywam i dlatego czasem znikam na kilka dni. Ostatnio poleciałem sam na Bali. [...] W Twoim życiu nie ma nudy. Nie ma. Mam zaje…e życie i jedyne, czego się obawiam, to to, że nie wykorzystam tego w stu procentach. Może się okazać, że stawianie wszystkiego na karierę spowoduje, że się zasiedzę w tym miejscu. Boję się, że pewnego dnia mogę się obudzić ze wspaniałą karierą, dużą ilością pieniędzy i kontaktów, ale bez żony i bez dzieci, będę się zastanawiał, czy jestem szczęśliwy. Co z tym zrobisz? Pracuję nad tym, żeby taki scenariusz się nie zrealizował. Rozmawiała: Katarzyna Piątkowska. Za pomoc w realizacji sesji dziękujemy Hotelowi Bristol w Warszawie, www.hotelbristolwarsaw.pl. CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE!. Renata Przemyk pierwszy raz o ukochanym i wspólnym życiu. Dopiero przy nim nauczyła się cieszyć codziennością
Odeszła 22 lata temu. Daria Trafankowska gasła na oczach Polski. To powiedziała w ostatnim wywiadzie VIVY!. Po latach jej słowa wracają ze zdwojoną siłą
22 lata temu odeszła Daria Trafankowska – aktorka, którą widzowie pokochali za ciepło, dobroć i rolę Danusi w „Na dobre i na złe”. Miała 50 lat. Na krótko przed śmiercią w poruszającej rozmowie z „Vivą!” mówiła o życiu z wdzięcznością, lekkością i spokojem, mimo że mierzyła się z najtrudniejszym doświadczeniem.
Odeszła 9 kwietnia 2004 roku, dokładnie 22 lata temu. Miała 50 lat. Wciąż jest w sercach wielu ludzi. Daria Trafankowska uchodziła za osobę niezwykle ciepłą i dobrą. Rola Danusi w serialu Na dobre i na złe sprawiła, że pokochali ją telewidzowie w całej Polsce. Gdy zachorowała, wszyscy trzymali za nią kciuki i robili wszystko, by jej pomóc. Mówiła o swoim życiu z niezwykłą czułością, jak ktoś, kto naprawdę potrafił cieszyć się każdą chwilą. Mimo przeciwności losu uważała się za osobę szczęśliwą. Żyła intensywnie, zachłannie, jakby chciała zdążyć poczuć jak najwięcej. W najtrudniejszych momentach nie była sama – zawsze otaczali ją bliscy, dając jej siłę i oparcie. W rocznicę śmierci Darii Trafankowskiej przypominamy ostatni wywiad, którego przed odejściem udzieliła magazynowi VIVA!. Przypominany ostatnią rozmowę z Darią Trafankowską, która ukazała się miesiąc przed jej odejściem w marcu 2004 roku Dłu­go na­ma­wia­łam Da­rię Tra­fan­kow­ską na tę roz­mo­wę. Zgo­dzi­ła się nie­chęt­nie. Te­raz, sto­jąc pod drzwia­mi jej miesz­ka­nia, za­sta­na­wiam się, czy na­ci­snąć klam­kę. Czy wol­no mi wcho­dzić z bu­cio­ra­mi w czy­jeś ży­cie w tak dra­ma­tycz­nym je­go mo­men­cie? Dla­cze­go ta wraż­li­wa, uta­len­to­wa­na ko­bie­ta ma opo­wia­dać o wal­ce ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, któ­rą wła­śnie to­czy? Czy nie uzur­po­wa­łam so­bie ja­kie­goś nie­ist­nie­ją­ce­go pra­wa, zasłaniając się po­trze­ba­mi czy­tel­ni­ka? Mam wiel­ką ocho­tę za­wró­cić. Se­ria­lo­wa sio­stra Da­nu­ta, szczu­plut­ka, z kró­ciut­ką fry­zu­rą (bar­dzo jej w niej do twa­rzy), sta­je w drzwiach. Jest uśmiech­nię­ta. Jesz­cze wczo­raj by­ła zbyt sła­ba i obo­la­ła, by roz­ma­wiać, cho­ciaż­by przez te­le­fon. Najwyraźniej tra­fi­łam na do­bry dzień. Wca­le nie wy­glą­da na cięż­ko cho­rą. Ra­czej na bar­dzo spo­koj­ną. Bę­dę roz­ma­wiać. Mi­mo wszyst­ko. „Du­sia, bar­dziej niż wła­sną cho­ro­bą, przej­mu­je się tym, że lu­dzie się o nią mar­twią”, twier­dzą Pa­ni przy­ja­cie­le. Po­dob­no to Pa­ni ich po­cie­sza, nie od­wrot­nie. Tak też się zda­rza, ale nie prze­sa­dzaj­my. Na okrą­gło od­bie­ram te­le­fo­ny od osób za­tro­ska­nych mo­im lo­sem. Czę­sto cał­kiem ob­cych. Po­da­ją na­zwy cu­dow­nych le­ków, któ­re na pew­no mi po­mo­gą i za­pew­nia­ją, że wszyst­ko bę­dzie do­brze. Są nie­zwy­kli. Cza­sa­mi na­wet za­cze­pia­ją na uli­cy, py­ta­jąc, czy nie trze­ba mi w czymś po­móc. Cza­iłam się z in­for­ma­cją o cho­ro­bie no­wo­two­ro­wej i pew­nie gdy­by nie kon­cert w Te­atrze Powszechnym, nie zdra­dzi­ła­bym się do dziś. To zresz­tą wy­da­rzy­ło się po­za mną – by­łam już wówczas na zabie­gach w kli­ni­ce w Sal­zbur­gu. Wiem, że moi ko­le­dzy nie mie­li lep­sze­go spo­so­bu na roz­re­kla­mo­wa­nie go, jak po­in­for­mo­wa­nie o zboż­nym ce­lu. I mie­li dy­le­mat, wie­dząc o mo­ich opo­rach. Te­atr Po­wszech­ny prze­żył ob­lę­że­nie. Przy­szło mnó­stwo lu­dzi, nie­któ­rzy po raz pierw­szy w ży­ciu by­li w te­atrze! Ko­cha­ją sio­strę od­dzia­ło­wą. To praw­da. Przy­szli na­wet pił­ka­rze Le­gii. By­ły spon­ta­nicz­ne au­kcje i lo­te­rie, na któ­rych sprze­da­wa­no nie­mal wszyst­ko. Bły­ska­wicz­nie włą­czy­ły się dwa ban­ki i róż­ni spon­so­rzy. I to wszyst­ko zor­ga­ni­zo­wa­no w dwa tygodnie! Wy­obra­żam so­bie, jak wiel­kim wy­sił­kiem ca­łe­go szta­bu lu­dzi by­ło to oku­pio­ne. Kło­po­ty ze zdo­by­ciem biletów na kon­cert mie­li na­wet moi przy­ja­cie­le. Brzmi ni­czym aneg­do­ta, gdy opo­wia­dam, jak mo­ja najwierniejsza przy­ja­ciół­ka Jo­asia pró­bo­wa­ła za­re­zer­wo­wać bi­le­ty. Gdy pa­ni w ka­sie po­wie­dzia­ła jej, że już nie ma, Jo­asia wy­krzyk­nę­ła: „Ależ ja mu­szę je zdo­być. Je­stem naj­bliż­szą przy­ja­ciół­ką Da­rii”. W od­po­wie­dzi usły­sza­ła: „Tu, pro­szę pa­ni, przy­cho­dzą sa­mi naj­bliż­si przy­ja­cie­le”. To wspa­nia­łe. Ja też tak my­ślę. Głów­nym po­wo­dem, dla któ­re­go zgo­dzi­łam się na tę roz­mo­wę, jest moż­li­wość podziękowania lu­dziom, któ­rzy się o mnie trosz­czą. Je­stem tym spe­szo­na. Tę tro­skę od­czu­wam na każ­dym kro­ku, od wie­lu mie­się­cy. Nie­ustan­nie otrzy­mu­ję ad­re­sy wy­bit­nych spe­cja­li­stów – ho­me­opa­tów, bioenergoterapeutów, zie­la­rzy – z za­pew­nie­nia­mi, że czy­nią cu­da. Na­uczy­łam się spo­koj­nie wy­ja­śniać, czemu nie mo­gę brać ko­lej­ne­go, naj­lep­sze­go na świe­cie le­kar­stwa. Bo wła­śnie wy­pró­bo­wu­ję in­ne. Mam też gru­pę przy­ja­ciół, któ­rą na­zy­wam in­ter­we­niu­ją­cą – roz­li­cza­ją mnie z te­go, czy spraw­dzi­łam ko­lej­ny ad­res albo po­łknę­łam ja­kieś le­kar­stwo. Cza­sa­mi mu­szę z ni­mi wręcz wal­czyć! Kon­cep­cja­mi le­cze­nia mo­gła­bym ob­dzie­lić od­dział on­ko­lo­gicz­ny. Gdy­bym chcia­ła wszyst­kim oso­bi­ście po­dzię­ko­wać, mu­sia­ła­bym sie­dzieć i zaj­mo­wać się wy­łącz­nie pi­sa­niem li­stów. Do­świad­czam ta­kiej życz­li­wo­ści i ta­kiej mi­ło­ści, że wła­ści­wie nie mam in­ne­go wyj­ścia, jak wy­zdro­wieć. Ta­ka daw­ka do­bro­ci mo­że być sku­tecz­niej­sza niż naj­lep­sza te­ra­pia. Oczy­wi­ście. Tak jej wie­le, że wręcz mnie pa­ra­li­żu­je. Głu­pio mi, że wo­kół mnie jest ty­le za­mie­sza­nia. Nie lubię być w cen­trum uwa­gi. W wal­ce z no­wo­two­rem po­zy­tyw­ne na­sta­wie­nie mo­że zdzia­łać cu­da. Tak, ale cią­głe przy­po­mi­na­nie cho­re­mu: „Bądź dziel­ny, tak wie­le za­le­ży od cie­bie” jest dla nie­go stre­su­ją­ce. A je­śli się nie uda, choć tak bar­dzo się sta­ram? Prócz sa­mej cho­ro­by za­drę­czy mnie prze­ko­na­nie, że zawiodłam wszyst­kich, któ­rzy we mnie wie­rzy­li! Nie chcę te­go. Co więc mó­wić, gdy ktoś bar­dzo bli­ski oznaj­mia nam: „Mam nowotwór"? Na­praw­dę nie wiem. Mo­że nic? Mo­że je­dy­nie przy­tu­lić i za­pew­nić: „Je­stem z to­bą. Za­wsze mo­żesz na mnie li­czyć. Wie­rzę, że ci się uda. Je­śli mo­gę coś dla cie­bie zro­bić, to mów o tym”. Ale nie bok­so­wać cho­re­go poczuciem od­po­wie­dzial­no­ści, bo on my­śli z prze­ra­że­niem: „To mo­ja wi­na, że źle się czu­ję. Za ma­ło we mnie wia­ry, za ma­ło wo­li wal­ki”. To jest pa­skud­ne uczu­cie. Sło­wo „rak” bu­dzi prze­ra­że­nie. Pod­czas roz­mo­wy z Pa­nią po­ty­kam się o nie. Jakbym po­peł­nia­ła zły uczy­nek. To zro­zu­mia­łe. Pod­świa­do­mie boi się pa­ni, że wy­ma­wia­jąc je, pro­wo­ku­je cho­ro­bę do ak­tyw­no­ści. To sło­wo ma złą ener­gię. Ja też się go bo­ję i nie uży­wam. Mó­wię: no­wo­twór. Brzmi znacz­nie le­piej. Prócz za­tro­ska­nych tra­fi­li się i ta­cy, któ­rzy chcie­li wy­ko­rzy­stać Pa­ni cho­ro­bę dla za­ist­nie­nia. To był od­osob­nio­ny przy­pa­dek. Ale fak­tycz­nie… Kie­dy tra­fi­łam do szpi­ta­la on­ko­lo­gicz­ne­go po raz pierw­szy, na ba­da­nia, ktoś za­dzwo­nił do kil­ku re­dak­cji z in­for­ma­cją, że Tra­fan­kow­ska ma ra­ka. Do­my­śla się Pa­ni, kto to mógł być? Nie mam po­ję­cia. Przed­sta­wił się ja­ko pra­cow­nik szpi­ta­la, ale rów­nie do­brze mógł to być ktoś z odwiedzających. Roz­dzwo­ni­ły się te­le­fo­ny, nie tyl­ko do mnie, tak­że do mo­ich zna­jo­mych. Dziennikarze pytali, czy to praw­da. Za każ­dym ra­zem od­po­wia­da­łam, że je­stem w trak­cie ba­daj, że jesz­cze nic nie wiem i pro­szę, by o tym nie pi­sać. I nikt nie na­pi­sał. Za­cho­wa­no się bar­dzo fa­ir. Za­wio­dła się Pa­ni za to na po­czyt­nym dzien­ni­ku, któ­ry cho­ro­bę zna­nej ak­tor­ki wy­ko­rzy­stał dla pod­nie­sie­nia na­kła­du. Bar­dzo to prze­ży­łam. Udzie­li­łam im wy­wia­du, bo pi­su­ję do tej ga­ze­ty fe­lie­to­ny i czu­łam się zo­bli­go­wa­na do szcze­ro­ści. Po wy­dru­ko­wa­niu go by­łam za­ła­ma­na. Prze­czy­ta­łam wszyst­ko to, cze­go chcia­łam unik­nąć. Prosiłam, by sku­pić się na mo­ich po­dzię­ko­wa­niach dla lu­dzi, któ­rzy mnie wspie­ra­ją. Wszyst­ko, co by­ło dla mnie waż­ne, wy­pa­dło z roz­mo­wy. Zo­sta­ły ba­na­ły. W do­dat­ku wy­glą­da­ło na to, że cho­ro­ba jest ja­kimś pozytywnym wy­da­rze­niem w mo­im ży­ciu, bo na­gle od­kry­łam, ilu mam przy­ja­ciół i ja­kie ży­cie jest faj­ne! A to bzdu­ra, bo o tym aku­rat za­wsze wie­dzia­łam. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Byli razem 75 lat. Śmierć ukochanej żony była dla legendy wyścigów okrutnym ciosem. Łzy same cisną się do oczu Daria Trafankowska, 21.05.2002 rok Dłu­go na­ma­wia­łam Pa­nią na roz­mo­wę. Nie na­le­ży mó­wić o bó­lu, chorobie? Nie na­le­ży ro­bić z tego sen­sa­cji. Mil­cza­łam, bo nie chcia­łam, by ktoś po­dej­rze­wał, że wy­ko­rzy­stu­ję chorobę, by przy­po­mnieć o swo­im ist­nie­niu. By po­my­ślał: „Ma­ło gra, to chwy­ta się wszyst­kie­go”. Strasz­nie się te­go ba­łam. To praw­da, że rak stał się atrak­cyj­nym to­wa­rem me­dial­nym. Czymś w ro­dza­ju dra­ma­tycz­ne­go re­ali­ty show. To głów­ny po­wód, dla któ­re­go nie chcia­łam o tym opo­wia­dać. Wciąż też zbyt ma­ło wiem o swo­jej cho­ro­bie. No­wo­twór wciąż jest wiel­ką nie­wia­do­mą. Prze­bieg cho­ro­by za każ­dym ra­zem jest in­ny. W mo­im przy­pad­ku ro­ko­wa­nia są kiep­skie. Rak trzust­ki z prze­rzu­ta­mi na wą­tro­bę. Fa­cho­wa li­te­ra­tu­ra, na któ­rą rzu­ci­łam się, kiedy usły­sza­łam dia­gno­zę, in­for­mu­je: „W więk­szo­ści przy­pad­ków cho­ro­ba koƒ­czy się zgo­nem na przestrzeni od trzech do sześciu mie­się­cy”. To mu­si obez­wład­nić. Ale tak so­bie my­ślę, że sko­ro na­pi­sa­ne jest „w więk­szo­ści”, a ja po pię­ciu mie­sią­cach od dia­gno­zy wciąż pra­cu­ję i ra­dzę so­bie, to mo­że je­stem w tej mniej­szo­ści? Bar­dzo bym te­go chcia­ła. Się­gnę­ła Pa­ni po książ­kę Car­la Si­mon­to­na „Try­umf ży­cia”? Za­czę­łam edu­ka­cję od pod­ręcz­ni­ków dla le­ka­rzy i stu­den­tów me­dy­cy­ny, gdzie, nie­ste­ty, naj­wię­cej jest statystyk. Zwłasz­cza od­no­śnie czę­sto­tli­wo­ści zgo­nów. A po­win­nam za­cząć od Si­mon­to­na, któ­re­go przeczytałam póź­niej. Znam „Try­umf ży­cia” i je­go naj­gło­śniej­szą po­zy­cję – „Jak żyć z ra­kiem i go po­ko­nać”. Teo­ria Si­mon­to­na, wy­ko­rzy­stu­ją­ca umysł dla le­cze­nia cia­ła, jest mi zresz­tą bli­ska. Ta­kie me­to­dy, jak wizualizacja cho­ro­by, me­dy­ta­cje, chiń­ska die­ta, jak naj­mniej moc­nej che­mii za­le­ca tak­że mój on­ko­log – genialny dok­tor Kryń­ski. Cho­dzi o to, by jak naj­mniej mal­tre­to­wać pa­cjen­ta. Czy dzie­li Pa­ni swo­je ży­cie na to sprzed cho­ro­by i po­tem? Ina­czej się, nie­ste­ty, nie da. Choć­by z po­wo­du ogra­ni­czeń, któ­rych przy­by­wa. Wcze­śniej wy­pi­ja­łam codziennie mo­rze ka­wy, wy­pa­la­łam mnó­stwo pa­pie­ro­sów i ni­gdy nie mia­łam ga­strycz­nych kło­po­tów. Ca­łe ży­cie też no­to­rycz­nie od­chu­dza­łam się, bez efek­tów ubocz­nych. Dziś wiem, że ta­kie wa­ha­nia wa­gi osła­bia­ją trzust­kę. Co nie zna­czy wca­le, że jak ktoś się od­chu­dza, cze­ka go rak. Te­raz je­stem na ści­słej die­cie, a o sma­ku ka­wy za­po­mnia­łam… Dzień, w któ­rym zda­łam so­bie spra­wę, że być mo­że przy­da­rzy­ło mi się najgorsze, pa­mię­tam do­kład­nie. Już ma­jąc za so­bą USG, świa­do­ma, iż coś ze mną nie tak, tra­fi­łam do profesora Gier­bliń­skie­go. Nim po­sta­wił dia­gno­zę, ba­dał mnie bar­dzo dłu­go. Pa­cjen­ci by­li za­pi­sa­ni co 15 minut, a ja sie­dzia­łam pra­wie go­dzi­nę. Do­my­śla­łam się, że mu­si być śle. Pro­fe­sor, nie pa­trząc na mnie w ogó­le, po­wie­dział tyl­ko: „Za­pra­szam, pa­ni Da­rio, do sie­bie, do szpi­ta­la. Zro­bi­my biop­sję trzust­ki. U mnie spę­dzi pa­ni tyl­ko trzy dni, a po­tem od ra­zu na on­ko­lo­gię”. Sie­dzia­łam obok nie­go i po­wta­rza­łam jak automat: „Tak. Ro­zu­miem. Oczy­wi­ście”. A po po­licz­kach spły­wa­ły mi łzy jak groch. Lu­dzie, któ­rzy sta­nę­li oko w oko ze śmier­tel­ną cho­ro­bą, mó­wią o przewartościowaniu ca­łe­go do­tych­cza­so­we­go ży­cia. Ja nie mo­gę te­go po­wie­dzieć. Nic się nie zmie­ni­ło w mo­jej hie­rar­chii war­to­ści. Cho­ro­ba nie spra­wi­ła, że odkrykłam coś, cze­go nie wie­dzia­ła­bym wcze­śniej. Zmie­ni­ły się pro­por­cje. Na­dal chcę du­żo pra­co­wać, ale gdy pa­da ha­sło „che­mia”, nie dzwo­nię do pa­na dok­to­ra, by ją prze­ło­żył o trzy dni, bo ja mam wła­śnie zdjęcia. Zdro­wie jest na pierw­szym miej­scu. Na pew­no wię­cej cza­su upły­wa mi na re­flek­sjach nad wła­snym ży­ciem. No i szko­da mi go na głu­pie spo­tka­nia, nie­istot­ne za­ję­cia. Ale jak się głę­biej za­sta­na­wiam, to dochodzę do wnio­sku, że nie od­by­wa­łam głu­pich spo­tkań. Je­śli coś już ro­bię, jest to dla mnie waż­ne. Pa­ni naj­wy­raźniej po pro­stu do­brze ży­je. Nie­wie­le osób mo­że tak o sobie powiedzieć. Chy­ba fak­tycz­nie. Nie mo­gę po­wie­dzieć: „Bo­że, ile cza­su zmar­no­wa­łam, a nie wia­do­mo, ile mi go zo­sta­ło”. To by­ła­by nie­praw­da, bo ni­cze­go nie ża­łu­ję. W mo­im po­strze­ga­niu świa­ta i lu­dzi nie do­ko­na­ła się ostat­nio żad­na re­wo­lu­cja. Roz­ma­wia­my o cho­ro­bie, któ­ra jest za­gro­że­niem ży­cia. Ale nie mu­si być wy­ro­kiem śmier­ci. Co­raz wię­cej osób wy­cho­dzi zwy­cię­sko z wal­ki z ra­kiem. To praw­da. Dą­ży się do te­go, by uczy­nić z nie­go prze­wle­kłą cho­ro­bę, jak na przy­kład cu­krzy­ca czy in­ne. Cała on­ko­lo­gia sku­pia się na tym, a każ­dy dzień przy­no­si ja­kieś no­we roz­wią­za­nia, no­we su­ge­stie. Czy naj­po­pu­lar­niej­szej sio­strze od­dzia­ło­wej w kra­ju otrza­ska­nie ze szpitalem po­mo­gło od­na­leść się w ro­li pa­cjent­ki? Oczy­wi­ście. Oka­za­ło się też, że je­stem pa­cjen­tem szcze­gól­nie uprzy­wi­le­jo­wa­nym. Ca­ły per­so­nel trak­to­wał mnie jak ko­le­żan­kę. Wszy­scy wie­dzą, że je­stem ak­tor­ką, ale gdy ze mną roz­ma­wia­ją, uży­wa­ją ty­lu fa­cho­wych okre­śleń, jak gdy­bym by­ła z ich bran­ży! Mu­szę im przy­- po­mi­nać, że jed­nak nie je­stem pie­lę­gniar­ką. Ale na pla­nie li­znę­łam cał­kiem spo­ro z teo­rii me­dy­cy­ny i to mi się te­raz przy­da­je. By­ło wie­le kon­cep­cji le­cze­nia Pa­ni, naj­waż­niej­szym miej­scem te­ra­pii oka­za­ła się jed­nak kli­ni­ka w Sal­zbur­gu. W każ­dym ra­zie bar­dzo waż­nym, choć to te­ra­pia wspo­ma­ga­ją­ca. Mam bar­dzo rzad­ki ro­dzaj no­wo­two­ru. Poruszamy się trosz­kę po omac­ku. Praw­do­po­dob­nie omi­nie mnie ope­ra­cja, nie unik­nę­łam jed­nak che­mii. Przyj­mo­wa­łam bar­dzo sil­ną, tak zwa­ną do­tęt­ni­czą che­mię, po­da­wa­ną przez pa­chwi­nę. Tak, by le­kar­stwo docierało wy­łącz­nie do cho­rych or­ga­nów. Skut­ki ubocz­ne che­mio­te­ra­pii by­wa­ją dla pa­cjen­tów nie do znie­sie­nia. Róż­nie by­wa. Le­cze­nie po­le­ga tu na po­wol­nym za­tru­wa­niu ca­łe­go or­ga­ni­zmu, w ta­kiej daw­ce jed­nak, by potrafił się obro­nić. Po tej do­tęt­ni­czej che­mii czu­łam się fa­tal­nie. Ale ogól­nie nie jest aż tak śle. Bio­rę różne le­ki osło­no­we, pi­ję zio­ła, ści­sła die­ta przy­no­si efek­ty. Naj­bar­dziej po­ma­ga mi jed­nak im­mu­no­te­ra­pia, ja­ką dok­tor Klehr ser­wu­je mi w Sal­zbur­gu. Ta me­to­da le­cze­nia po­le­ga na po­da­wa­niu pa­cjen­to­wi szcze­pion­ki wy­ho­do­wa­nej w opar­ciu o ba­da­nia je­go krwi. To wciąż me­to­da eks­pe­ry­men­tal­na, ale po­sta­wi­ła na no­gi wielu lu­dzi, na któ­rych tak zwa­na tra­dy­cyj­na me­dy­cy­na mach­nę­ła rę­ką. Roz­ma­wia­łam z ni­mi. Są w do­brej for­mie, choć od mo­men­tu le­cze­nia mi­nę­ło już pięć, sześć lat. Cho­ro­ba zmie­nia per­spek­ty­wę pa­trze­nia na cza­s. Co to jest dla zdro­we­go czło­wie­ka pięć lat? W wy­pad­ku no­wo­two­ru to ca­łe wie­ki. CZYTAJ TEŻ: Skończyła 97 lat, nie potrafiła być idealną matką. Jakie relacje łączą Wandę Traczyk-Stawską z dziećmi? Daria Trafankowska, 20.01.2004 rok Czy dok­tor Klehr miał już do czy­nie­nia z po­dob­nym przy­pad­kiem? Tyl­ko raz. Za to z do­brym skut­kiem. Pa­cjent ży­je do dziś. To na­stra­ja opty­mi­stycz­nie. Jak się Pa­ni czu­je po za­bie­gach? Le­piej, choć za wcze­śnie, by mó­wić o po­pra­wie. Ba­da­nia wy­ka­za­ły co praw­da, że zmia­ny w wą­tro­bie cof­nę­ły się o ja­kieś 3, mo­że 4 pro­cent, ale o re­gre­sie moż­na mó­wić do­pie­ro w przy­pad­ku 25. Wciąż je­stem na początku tej dro­gi. Prze­szłam w Sal­zbur­gu pierw­szą se­rię te­ra­pii. Do­sta­łam do do­mu szcze­pion­ki, codziennie je przyj­mu­ję, i chwa­ła Bo­gu wciąż je­stem spraw­na i ak­tyw­na. Choć mie­wam bar­dzo złe dni. Wiem już, co to ból no­wo­two­ro­wy. Ta­ki, na któ­re­go nie ma moc­nych. Nie­ustę­pli­wy. Łykasz pro­chy garściami, czu­jesz się jak nar­ko­man, a nie prze­sta­je cię bo­leć. Naj­więk­szy strach od­czu­wam jed­nak wówczas, gdy nic mnie nie bo­li. Przez pierw­sze trzy mie­sią­ce od dia­gno­zy czu­łam się bar­dzo do­brze. Wciąż py­ta­łam mo­ją psy­cho­te­ra­peut­kę: „Kie­dy to mnie wal­nie? No kie­dy?” Ona od­po­wia­da­ła: „Nie wiem. Nikt tego pa­ni nie po­wie”. No i wal­nę­ło. Wte­dy się uspo­ko­iłam. Kie­dy bo­li, tak moc­no sku­piam się na wal­ce z bólem, że prze­sta­ję kom­bi­no­wać. Na szczę­ście wciąż mo­gę pra­co­wać. Gram w se­ria­lu, choć no­we od­cin­ki pi­sa­ne są z du­żą ostroż­no­ścią. Tak, by w ra­zie gdy się śle po­czu­ję, mo­gła mnie za­stą­pić in­na ak­tor­ka. Na­dal też na­gry­wam dla ra­dia, a na­wet pro­wa­dzę w te­le­wi­zji no­wy pro­gram – no­men omen o zdro­wiu „Na­sze rytmy zdro­wia”. Spo­ty­kam się w stu­diu z le­ka­rza­mi, cho­ry­mi, każ­dy pro­gram po­świę­co­ny jest in­ne­mu prblemowi. Lu­bię go i mam na­dzie­ję, że uda mi się na­dal nad nim pra­co­wać. Kie­dyś od­wie­dza­ła Pa­ni wró­ży, ta­ro­ci­stów. My­śla­ła Pa­ni, by za­py­tać o efek­ty le­cze­nia? Nie od­wa­ży­ła­bym się na to, zresz­tą nie wie­rzy­ła­bym wróż­bie. Ta­ro­ci­ści nie mó­wią praw­dy, gdy wi­dzą w kartach coś złe­go. Ale przed pię­ciu la­ty je­den za­przy­jaś­nio­ny prze­po­wie­dział mi wszyst­ko to, co wła­śnie mi się przy­da­rzy­ło. Mó­wił, że przyj­dzie pro­po­zy­cja dłu­go­fa­lo­wej pra­cy, któ­ra zmie­ni mo­je za­wo­do­we ży­cie. I tak się sta­ło. Za­po­wia­dał, że spo­tkam męż­czy­znę, któ­re­go pa­mię­tam z mło­do­ści i że ni­gdy bym nie pdejrzewała, iż bę­dzie­my ra­zem. I po­zna­łam mo­je­go Jaś­ka. Opo­wia­dał o du­żych pie­nią­dzach, któ­re ma­ją krą­żyć wo­kół mnie, i o wy­jeździe za gra­ni­cę. A co naj­waż­niej­sze, oświad­czył, że to się zda­rzy w 49. ro­ku mojego ży­cia, że bę­dę wów­czas oto­czo­na ta­ką tro­ską i mi­ło­ścią, jak ni­gdy wcze­śniej. Kie­dy mi­nę­ły 49. urodziny, moi przy­ja­cie­le py­ta­li: „No i gdzie te pie­nią­dze, ta mi­łość, za­gra­nicz­ne wo­ja­że?” Od­po­wia­da­łam: „Jesz­cze tro­chę, pew­nie w koń­cu ro­ku. I się speł­ni­ło, ty­le że w mniej ra­do­snych oko­licz­no­ściach. Mój ksią­żę po­ja­wił się nie­co wcze­śniej, a du­że pie­nią­dze lu­dzie ze­bra­li na le­cze­nie. Za­gra­nicz­ny wy­jazd to oczy­wi­ście Sal­zburg, gdzie pie­nią­dze tra­fia­ją. Je­stem oto­czo­na mi­ło­ścią i tro­ską. Wszyst­ko się zga­dza, tyl­ko tro­chę żal, że baj­ka nie ta… W sta­nie wo­jen­nym gra­ła Pa­ni w słyn­nych spek­ta­klach te­atru domowego. Or­ga­ni­zo­wa­no je pod ha­słem: „Ży­jesz, pó­ki się nie bo­isz”. Czy wal­ka z cho­ro­bą nie jest prze­dłu­że­niem tam­tej, to­czo­nej w in­nych oko­licz­no­ściach? To bar­dzo mą­dre, co pa­ni mó­wi. Tyl­ko wte­dy by­ło nas wie­lu, mie-liśmy ten sam cel i na­wza­jem się wspomagali. Te­raz strach jest tyl­ko mój i nie chcę nim ni­ko­go obar­czać. Ale co­raz wię­cej we mnie spo­ko­ju. Cho­ro­ba no­wo­two­ro­wa ma w so­bie coś bar­dzo uczci­we­go, przy ca­łym jej okru­cieƒ­stwie. Da­je czas na uporządkowanie swo­je­go ży­cia, ja­kie­go nie da wy­lew czy za­wał ser­ca. Ma też je­den aspekt po­zy­tyw­ny – in­te­gru­je naj­bliż­szych cho­re­go. To praw­da. Mój syn po­now­nie zbli­żył się do oj­ca. Za­wsze by­li w przy­jaźni, ale chy­ba bra­ko­wa­ło im dla sie­bie cza­su. Te­raz, gdy mój by­ły mąż tak­że się o mnie trosz­czy, two­rzą wspól­ny front. Wit spę­dza z nim spo­ro czasu, a ich oj­cow­sko­-sy­now­ski zwią­zek sce­men­to­wał się. Skąd to nie­zwy­kłe imię Wit? Z cza­sów stu­diów. Przy­jaś­ni­li­śmy się ze zna­ko­mi­tym ope­ra­to­rem Wi­tem Dą­ba­lem. To świet­ny, uta­len­to­wa­ny fa­cet. Więc ochrzci­li­śmy je­go imie­niem sy­na. Zdrab­nia­my Wi­ta na Wit­ka, ale on te­go nie lu­bi. Je­dy­nie mnie po­zwa­la. Pa­ni też ma ory­gi­nal­ne imię. Mo­ja ma­ma mó­wi­ła, że Da­ria zna­czy dar bo­ży… Mia­łam się nie uro­dzić, stra­szo­no ją, że bę­dę oka­le­czo­na. Le­ka­rze dłu­go wal­czy­li o ży­cie mo­je i mat­ki. Więc fak­tycz­nie mo­je na­ro­dzi­ny moż­na po­strze­gać w kategoriach da­ru bo­że­go. Co ja­kiś czas w Pa­ni opo­wie­ści prze­wi­ja się ha­sło: „Mój Ja­siek”. Wówczas Pa­ni pro­mie­nie­je. Mi­łość jak grom z ja­sne­go nie­ba? Wła­śnie tak! Spo­tka­łam męż­czy­znę, o ja­kim dzi­siaj moż­na już tyl­ko po­czy­tać w sta­rych, pięk­nych książ­kach. Opie­kuƒ­czy, od­po­wie­dzial­ny, czu­ły… Zna­my się od daw­na, ale spo­tka­li­śmy się bo­daj po 12 la­tach, na imprezie u mo­je­go wiel­kie­go przy­ja­cie­la. O iro­nio, on nie­daw­no zmarł na ra­ka płuc. Pa­mię­tam, że spjrzałam na Jaś­ka sto­ją­ce­go w drzwiach, któ­ry pa­trzył w mo­ją stro­nę i po­wie­dzia­łam: „Tyl­ko mi nie mówcie, że coś z te­go bę­dzie. Bła­gam! Nie chcę, nie po­trze­bu­ję”. A po­tem wy­star­czył ty­dzień, by­śmy się od­na­leź­li… Ame­ry­kański chi­rurg Ber­nie Sie­gel w książ­ce „Mi­łość, me­dy­cy­na i cuda" udo­wad­nia, że mi­łość ma moc uzdra­wia­ją­cą, że po­tra­fi uru­cho­mić za­blo­ko­wa­ny bio­lo­gicz­ny me­cha­nizm ży­cia. Za­blo­ko­wa­ny przez nowotwór. Jed­nym sło­wem mój Ja­siek mo­że oka­zać się rów­nie sku­tecz­nym le­kar­stwem, co szcze­pion­ka dr Kleh­ra? Na pew­no bę­dzie dum­ny, gdy mu o tym po­wiem. Pla­nu­je Pa­ni tak po ci­chut­ku, co zro­bi naj­pierw, kie­dy wy­zdro­wie­je? Gdzie wy­je­dzie? Jak bę­dzie wspa­nia­le? Nie, na ra­zie jesz­cze nie. Bo­ję się się­gać tak da­le­ko my­śla­mi. Nie mam od­wa­gi. Roz­ma­wia­ła JU­STY­NA KO­BUS. CZYTAJ TEŻ: Od kilku lat pobiera emeryturę, jednak nie zawiesił kariery. Tak dziś wygląda życie Ryszarda Rynkowskiego Daria Trafankowska, 24.10.2000 rok
Bagi świętuje premierę najnowszego numeru VIVY! z własną okładką i wydaje pilny komunikat. Fani dostali konkretne zaproszenie
To dzień pełen emocji dla fanów Mikołaja „Bagiego” Bagińskiego. Twórca pojawił się na okładce najnowszego wydania VIVA! i z tej okazji ogłosił spontaniczne spotkanie. Zapowiedział podpisywanie egzemplarzy oraz ujawnił pierwsze szczegóły wydarzenia, które już teraz wywołuje ogromne poruszenie.
Premiera najnowszego numeru VIVA! z Mikołajem „Bagim” Bagińskim na okładce już od rana wywołuje spore poruszenie. A to dopiero początek — influencer nie tylko świętuje swój debiut na łamach magazynu, ale też błyskawicznie wciąga w to swoich fanów. Mikołaj Bagiński na okładce VIVA! — numer już w sprzedaży 9 kwietnia 2026 ukazało się nowe wydanie VIVA!, którego bohaterem okładki został Mikołaj „Bagi” Bagiński. Na ten moment jego społeczność czekała od tygodni. Sam zainteresowany od dawna zapowiadał, że szykuje coś wyjątkowego, jednak szczegóły trzymał w tajemnicy. Dziś już bez niedomówień zachęca do sięgnięcia po magazyn i przeczytania wywiadu. Jak podkreśla, po raz pierwszy mówi w nim o sprawach, których wcześniej nie poruszał publicznie. Spontaniczne spotkanie z fanami na Polu Mokotowskim Na samej premierze się jednak nie kończy. Tego samego dnia, o 08:05 rano, Bagi opublikował wiadomość na swoim kanale „BAGI TEAM EARLY”, który obserwuje niemal 200 tysięcy osób. W krótkim komunikacie zaprosił fanów na spotkanie: godzina: 14:30 miejsce: Pole Mokotowskie Jednym z głównych punktów wydarzenia będzie podpisywanie egzemplarzy najnowszej VIVA!. Według zapowiedzi potrwa ono mniej więcej do 15:30–16:00 — to właśnie wtedy będzie można zdobyć autograf na numerze z jego okładką. ZOBACZ: TYLKO W VIVIE!. Bagi był jeszcze dzieckiem, gdy jego siostra walczyła o życie w USA. Ten moment zmienił go raz na zawsze Dokładna lokalizacja? Na ostatnią chwilę Choć wiadomo, że spotkanie odbędzie się na Polu Mokotowskim, konkretne miejsce nie zostało od razu ujawnione. Influencer zapowiedział, że dokładna „pinezka” pojawi się tuż przed rozpoczęciem wydarzenia. Taki ruch tylko podkręca emocje i sprawia, że fani na bieżąco śledzą jego kanał, czekając na kolejne informacje. Wszystko dzieje się dynamicznie — dokładnie tak, jak lubi jego społeczność.
W wieku 36 lat adoptowała dziecko i zaczęła od nowa. „Macierzyństwo mnie wychowało”. TYLKO w VIVIE! Renata Przemyk o córce, która zmieniła wszystko
Renata Przemyk przez lata czuła się obca – w domu, wśród ludzi, nawet we własnym ciele. Dziś opowiada o drodze do siebie, którą przeszła dzięki muzyce i macierzyństwu.
W najnowszym numerze magazynu VIVA! i w rozmowie z Beatą Nowicką Renata Przemyk wraca do swojego dzieciństwa, w którym miłość oznaczała przede wszystkim troskę o przetrwanie, a nie czułość i słowa. Opowiada o samotności, nadwrażliwości i długiej drodze do samoakceptacji, a także o tym, jak adopcja córki nauczyła ją bliskości i zmieniła jej życie. Renata Przemyk: o samotności, macierzyństwie i drodze do samoakceptacji – wywiad dla VIVA! [...] – Mówiłaś, że wśród bliskich czułaś się obca? W liceum przeczytałam „Cudzoziemkę” Kuncewiczowej i pomyślałam, że to jest o mojej mamie spod Lwowa. I o mnie też. Nigdzie u siebie. Z nikim nie czułam głębokiej więzi, polegającej na wzajemnym zrozumieniu. Od kiedy pamiętam, wszędzie czułam się obca, w domu też. Rodzice byli pokoleniem wojennym, rocznik 1940 i 1941. Uczono ich, jak przetrwać. Wyrazem miłości było karmienie i dbanie, żeby rodzina miała wszystko, czego potrzebuje do przeżycia. Nikt nikogo nie przytulał, nie mówił, że kocha. Dzieci musiały być samodzielne i twarde. I były. Wszystko umiałam: gotować, peklować, szyć, cerować. Obcinałam włosy bratu. Namalowałam młodszemu pięść na koszulce. Ćwiczyłam karate. Bardzo chciałam być silna. – Jesteś niesamowita! Niestety to samosiowanie odbijało mi się czkawką. Nie umiałam nie być sama. Długo nie umiałam prosić o pomoc. Nie umiałam podziękować za komplement, za prezent. Środowisko studenckie, w które weszłam, też nie od razu było moje. Tam też byłam inna. Nie tak elokwentna i wygadana jak koleżanki. Nigdy nie zapomnę, jak po świętach wróciłam do akademika i koleżanka przytuliła mnie na powitanie: „Jezu, jak fajnie cię widzieć”. Stałam sztywno jak sopel lodu, zastanawiając się, co się dzieje… Sprawdzałam to potem na rodzinie. Kiedy po raz pierwszy przytuliłam mamę, zareagowała identycznie. Tato i bracia również. Nikt nic nie powiedział. Nie umieliśmy rozmawiać o emocjach, ale czułam, jak oni topnieją przy kolejnych razach. Moja nadwrażliwość była mi bardziej kulą u nogi niż pomocą. Wszystko analizowałam i przeżywałam stukrotnie. Nie umiałam mówić, więc pisałam wiersze i śpiewałam. Płyta „Vera to ja” jest symbolicznym dotarciem do etapu, kiedy w końcu zaakceptowałam całą siebie, swoje ciało. Mając sześć dych na karku, bardziej lubię siebie, niż kiedy miałam 20 lat. Paradoks! Dziś patrzę na swoje zdjęcia z młodości z czułością: byłam ładna, zgrabna, niczego mi nie brakowało. Ale dla mnie wszystko wtedy było nie tak, nie dość. Muzyka była jedyną twierdzą, w której czułam się naprawdę dobrze. I bezpiecznie. CZYTAJ TEŻ: Ten sam zawód, ale bez rywalizacji? Krzysztof Czeczot zdradza sekret związku z Karoliną Gorczycą | TYLKO W VIVIE! – Kiedy adoptowałaś ośmiotygodniową Klarę, miałaś 36 lat. Dziś Klara ma 23 lata, jest inna niż Ty w jej wieku? Jest bardzo kobieca. Ma to, czego ja nie wyniosłam z domu: pewność siebie, świadomość atrakcyjności, kobiecości, akceptację własnego ciała. Moja mama była bardzo wstydliwa, więc dużo czasu mi zajęło, żeby polubić swoje ciało. W naszej relacji z Klarą nie było tematów tabu. Z nią to było ponowne przeżywanie mojego dzieciństwa, dorastanie. Przez lata ubierałam się na czarno, chowając w cieniu. Moja mała dziewczynka kiedyś zawołała: „Mamo, kupmy sobie takie same różowe sukienki!”. Wcześniej pomyślałabym: Przecież to infantylne! A jednak nie tylko kupiłam te sukienki, ale jeszcze pozwoliłam uczesać się w kucyki (śmiech). Przy niej poczułam, co to znaczy się wyluzować, śmiać się głośno, turlać po trawie. Dzieci uczą otwartości. Chciałam, żeby Klara wyrosła na silną, mądrą, samodzielną, wierzącą w siebie, mającą poczucie własnej wartości dziewczynę, ale żeby ją tego nauczyć, musiałam najpierw sama taka być. Wykonałam olbrzymią robotę i wiem, że bez Klary by się to nie udało. Macierzyństwo mnie wychowało. [...] Rozmawiała Beata Nowicka. Cały wywiad do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 9 kwietnia. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE! Mikołaj "Bagi" Bagiński ujawnia: była dziewczyna miała ukryty cel. "To dało mi dużo do myślenia"