Cztery małżeństwa i jedna miłość na całe życie. „Zawsze będę ją kochał”, mówił Ernest Hemingway. Od tej historii i tego miejsca trudno się oderwać
„Wiem, że zawsze będę ją kochał”. To nie było wyznanie miłości do jednej z czterech żon, tylko do Kuby – najwspanialszego miejsca na świecie, jak mawiał Ernest Hemingway. Kochał zarówno rozbuchane, nocne życie Hawany, jak i spokojną, małą wioskę rybacką Cojímar. I to bezkresne morze, które dawało mu ukojenie, przestrzeń i inspirację.
Jest gorąca i parna noc w centrum Hawany. Knajpka jest malutka i wypełniona po brzegi turystami z całego świata. Próbujemy dopchać się do baru. W kącie przygrywa kubański zespół, kilka par tańczy w środku i na ulicy. Kiedy wreszcie dopadamy do baru i zamawiamy mojito (zresztą to jedyny drink, który tu podają), barman jednym rzutem ustawia na blacie 10 szklanek, błyskawicznie wciska limonkę i dorzuca grube gałązki mięty. Następnie wprawnym ruchem chwyta butelkę rumu i unosi ją wysoko, pół metra nad szklankami. Przezroczysty płyn leje się z góry gęstym strumieniem. Nieważne, że rozlewa się po szkle i po blacie. Kto by się tym przejmował? Jesteśmy na Kubie, jesteśmy w Hawanie, w ukochanej knajpie Ernesta Hemingwaya, La Bodeguita del Medio, gdzie podają najlepsze na świecie mojito! Każdy chce tu wypić zdrowie Hemingwaya. Pisarz miał jasny podział: „My mojito in La Bodeguita, my daiquiri in El Floridita”. Drugi jego ulubiony lokal El Floridita jest niedaleko i tam chadzał na daiquiri. Dzisiaj można się przysiąść przy barze do pomnika pana Ernesta z brązu i zamówić specjalną wersję tego drinka, stworzoną na życzenie pisarza, zwaną Papa Doble, bez cukru, za to z podwójną ilością rumu. Przy okazji, jest to najdroższy drink w lokalu, kosztuje ponad sześć dolarów. Ale za legendę trzeba zapłacić. Podobno noblista potrafił wypić 18 kieliszków jednej nocy, po czym zabierał jeszcze dwa na drogę, dla równego rachunku. Jak zwykł mawiać: „Piję, by ludzie stali się dla mnie bardziej interesujący”. Na ścianie, nad barem wisi zdjęcie Hemingwaya z Fidelem Castro. Wbrew plotkom nie zaprzyjaźnił się z przywódcą rewolucji. Spotkali się tylko raz, w latach 50., podczas otwarcia Mariny Hemingwaya. Wtedy właśnie powstało to jedno słynne zdjęcie z uściskiem dłoni. Czytaj też:Kolejna modernistyczna perełka z Polski na liście UNESCO! To miejsce trzeba odwiedzić <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-537131199KOLOR-a84b6d3.jpg" width="2362" height="1700" alt="Ernest Hemingway z aktorami Alekiem Guinnessem i Noëlem Cowardem podczas zdjęć do amerykańskiego filmu „Nasz człowiek w Hawanie” (1959)." title="Ernest Hemingway z aktorami Alekiem Guinnessem i Noëlem Cowardem podczas zdjęć do amerykańskiego filmu „Nasz człowiek w Hawanie” (1959)." /> Początki romansu na całe życie „Kuba jest najwspanialszym miejscem na świecie. Wiem, że zawsze będę ją kochał. Kocham ją tak, jak kochałem najbliższych mi ludzi w życiu”. Można zaryzykować stwierdzenie, że Kuba była jego piątą żoną i to właśnie ją kochał najbardziej. Ta miłość na całe życie, w przeciwieństwie do jego czterech małżeństw, trwała nieprzerwanie i bez zdrad. I pomyśleć, że Hemingway trafił na Kubę przez kompletny przypadek i było to zauroczenie od pierwszego wejrzenia. W 1928 roku płynął statkiem z Paryża, gdzie mieszkał z drugą żoną, bogatą i wpływową dziennikarką francuskiego „Vogue’a” Pauline Pfeiffer. Właśnie został ojcem dwóch synów, kiedy postanowił chwilę „odpocząć” w swoim domu na Florydzie. Z powodu złej pogody parowiec miał przymusowy postój w porcie w Hawanie. W 1932 roku powrócił na dłużej, a siedem lat później kupił piękny dom. W tym czasie był już wschodzącą gwiazdą literatury. W księgarniach stały dwie jego znane do dziś powieści: „Słońce też wschodzi” i „Pożegnanie z bronią”. Zanim jednak znalazł swoje wymarzone miejsce do zamieszkania na Kubie, zatrzymywał się w pudroworóżowym Hotelu Ambos Mundos, w małym i ciasnym pokoju 511. To właśnie tam większość turystów zaczyna zwiedzanie Hawany śladami pisarza. Hemingway mieszkał w hotelu przez siedem lat i czuł się tam jak w domu. Z jego okna na piątym piętrze roztacza się oszałamiający widok na Hawanę i port. Ten sam, do którego przypadkowo przypłynął kiedyś statek z pisarzem. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-647622920KOLOR-513b955.jpg" width="6016" height="4016" alt="Kapitol w Hawanie, czyli El Capitolio – jeden z najbardziej charakterystycznych i imponujących budynków stolicy Kuby. Zachwyca monumentalną fasadą, potężną kopułą i neoklasyczną architekturą." title="Kapitol w Hawanie, czyli El Capitolio – jeden z najbardziej charakterystycznych i imponujących budynków stolicy Kuby. Zachwyca monumentalną fasadą, potężną kopułą i neoklasyczną architekturą." /> Za dzień pobytu płacił tylko półtora dolara. Gdy miał towarzystwo – żony lub jednej z kochanek – opłata wzrastała do dolara siedemdziesięciu pięciu centów. Dziś ten pokój jest bezcenny i nie można go wynająć. Za to można go zwiedzić za około pięć dolarów. (Oczywiście w tak zwanych instytucjach państwowych na Kubie płatność dolarami nie jest akceptowana. Trzeba je wymienić na lokalną walutę – kubańskie peso CUP). W pokoju 511 pozostały oryginalne meble i rzeczy pisarza, łącznie z jego ukochaną maszyną do pisania Royal, stojącą na specjalnie zaprojektowanym wysokim stoliczku, ponieważ Ernest najbardziej lubił pisać na stojąco ze względu na dolegliwości, których nabawił się po przeżyciu dwóch katastrof lotniczych. Poza tym na stojąco lepiej mu się myślało. W garderobie nadal wiszą jego ubrania, szyte na miarę przez krawca, a także oryginalny kufer Louis Vuitton. Z Hotelu Ambos Mundos miał bardzo blisko do swoich dwóch knajpek, w których spędzał całe noce, nie tylko z powodu bezsenności, na którą cierpiał przez całe życie. Hemingway uwielbiał Kubańczyków, mówił po hiszpańsku i bardzo lubił rozmawiać z ludźmi. Sam o sobie mawiał, że jest Kubańczykiem z krwi i kości. W pokoju 511 na ścianie wisi telegram z 1954 roku, informujący o przyznaniu mu literackiej Nagrody Nobla. Został uhonorowany za całokształt twórczości wraz z jego ostatnim, napisanym na Kubie w 1952 roku opowiadaniem „Stary człowiek i morze”. Ale zanim dostał Nobla, w pokoju 511 napisał swoje wcześniejsze wielkie dzieło „Komu bije dzwon”. W kilka miesięcy od premiery książka sprzedała się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy, a także została nominowana do Nagrody Pulitzera. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1327231970KOLOR-9d2de2b.jpg" width="4000" height="6016" alt="Ktoś kiedyś porównał Hawanę do starszej damy, która lata swojej największej świetności ma już za sobą, ale wciąż zachwyca dawnym wdziękiem, niepowtarzalnym urokiem i ponadczasową elegancją." title="Ktoś kiedyś porównał Hawanę do starszej damy, która lata swojej największej świetności ma już za sobą, ale wciąż zachwyca dawnym wdziękiem, niepowtarzalnym urokiem i ponadczasową elegancją." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-513942494KOLOR-99be065.jpg" width="5923" height="3951" alt="Cojímar – niewielka wioska rybacka na wschód od Hawany, która stała się inspiracją dla Ernesta Hemingwaya podczas pisania „Starego człowieka i morza”." title="Cojímar – niewielka wioska rybacka na wschód od Hawany, która stała się inspiracją dla Ernesta Hemingwaya podczas pisania „Starego człowieka i morza”." /> Stara farma z widokiem Opuszczamy kolorową, rozśpiewaną i roztańczoną Hawanę i wynajętym niebieskim kabrioletem ruszamy na wschód, do prywatnego raju Ernesta Hemingwaya Finca Vigía – po hiszpańsku „farma z widokiem” lub „punkt obserwacyjny”, co idealnie oddaje jej położenie na wzgórzu z widokiem na Hawanę. Pisarz znalazł swoją kubańską posiadłość dzięki ówczesnej kochance, a wkrótce trzeciej żonie, Marcie Gellhorn. Amerykańska dziennikarka, reporterka i korespondentka wojenna była jedyną kobietą, która odważyła się porzucić tego słynnego Hemingwaya! Nie zamierzała być panią domu żyjącą w cieniu męża. Ale o tym później. Na razie zakochani mieszkali razem w Hotelu Ambos Mundos. Gellhorn miała już dosyć ciasnego pokoiku w głośnej Hawanie i znalazła ogłoszenie o willi do wynajęcia na obrzeżach miasta, w dzielnicy San Francisco de Paula. Wynajęli ją za 100 dolarów miesięcznie. Gdy w grudniu 1940 roku wzięli ślub, Hemingway zakupił całą posiadłość (dom wraz z 15 akrami ziemi) za 12,5 tysiąca dolarów, wykorzystując na ten cel część tantiem ze swojej bestsellerowej powieści „Komu bije dzwon”. Na terenie posiadłości jest basen, kort tenisowy, a nawet wieża, w której Martha zaprojektowała dla męża pracownię pisarską. Ale on i tak wolał pisać w swojej sypialni albo w salonie, oczywiście na stojąco. A wieżę polubiły wszystkie psy i koty gospodarzy. Dom został zbudowany w 1886 roku przez katalońskiego architekta Miguela Pascuala y Baguera. Po zamieszkaniu Hemingway przebudował go gruntownie na swoje potrzeby. Dzisiaj można zwiedzić Finca Vigía tylko z zewnątrz. Można obejść willę dookoła i zajrzeć do środka przez otwarte okna. Wnętrze pozostaje nienaruszone od 1960 roku, kiedy Hemingway na zawsze opuścił Kubę. Patrząc przez otwarte okiennice, dom wygląda tak, jakby gospodarz wyszedł na spacer albo wypłynął w morze na połów ryb swoją łódką Pilar. Na półkach wciąż stoi dziewięć tysięcy książek, dzieła sztuki, tysiące zdjęć i dokumentów, a także trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których pisarz był bardzo dumny. Chociaż jest tu pewna sprzeczność, bo Hemingway był znany ze swojej miłości do zwierząt i miał kilkanaście kotów i psów. Do dziś można zobaczyć ich nagrobki w ogrodzie przy domu. Czytaj też: Miliony ją uwielbiały. Po tej decyzji Jackie Kennedy przestała być ulubienicą Amerykanów <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/EN001171050001KOLOR-332d642.jpg" width="2702" height="3504" alt="Ernest Hemingway z czwartą żoną Mary Welsh. To małżeństwo trwało najdłużej – 15 lat, aż do śmierci pisarza. Zdjęcie wykonano na tarasie widokowym jego ukochanej willi Finca Vigía niedaleko Hawany." title="Ernest Hemingway z czwartą żoną Mary Welsh. To małżeństwo trwało najdłużej – 15 lat, aż do śmierci pisarza. Zdjęcie wykonano na tarasie widokowym jego ukochanej willi Finca Vigía niedaleko Hawany." /> Naga Ava w basenie Przewodnicy z błyskiem w oku opowiadają historię związaną z basenem pisarza i jego przyjaciółką, hollywoodzką gwiazdą Avą Gardner. Mimo że Ava zagrała w filmowych adaptacjach opowiadań Hemingwaya („Zabójcy” i „Śniegi Kilimandżaro”), osobiście poznali się dopiero w połowie lat 50. w Hiszpanii. Połączyła ich miłość do tego kraju i do corridy! Ava wielokrotnie odwiedzała też Hemingwaya w jego kubańskiej posiadłości Finca Vigía. Łączyła ich platoniczna przyjaźń i niemal rodzicielska więź – pisarz nazywał ją „córką”, a ona jego „papą”. Pewnego upalnego popołudnia Ava postanowiła popływać w basenie, zupełnie nago. Oszołomiony tym widokiem Hemingway wydał swojej służbie kategoryczny nakaz: „Proszę nigdy nie wymieniać wody w basenie!”. Niestety dzisiaj basen stoi pusty. Opuszczając wspaniałe ogrody pisarza, warto skusić się na koktajl ze świeżej trzciny cukrowej, który nazywany jest koktajlem Hemingwaya. Czy słodki napój bez rumu mógł być dla niego w ogóle interesujący? Nie wydaje nam się. W każdym razie na pewno warto go spróbować, nie tylko w Finca Vigía, bo guarapo można kupić w wielu miejscach na Kubie. Jeśli zobaczycie starą, lekko zardzewiałą maszynę na ulicy, przy której stoi długa kolejka, to będzie właśnie to! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-144100076KOLOR-7debb66.jpg" width="3300" height="5100" alt="Restauracja La Terraza, opisana przez Ernesta Hemingwaya w jego twórczości, działa do dziś i słynie z dań z ryb oraz owoców morza przygotowywanych ze świeżych połowów miejscowych rybaków." title="Restauracja La Terraza, opisana przez Ernesta Hemingwaya w jego twórczości, działa do dziś i słynie z dań z ryb oraz owoców morza przygotowywanych ze świeżych połowów miejscowych rybaków." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-96510017KOLOR-7ed36b4.jpg" width="3504" height="2336" alt="Na półkach wciąż stoi około dziewięciu tysięcy książek, a wnętrza wypełniają dzieła sztuki oraz trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których Ernest Hemingway był szczególnie dumny." title="Na półkach wciąż stoi około dziewięciu tysięcy książek, a wnętrza wypełniają dzieła sztuki oraz trofea myśliwskie z afrykańskiego safari, z których Ernest Hemingway był szczególnie dumny." /> Łódź, rybak i morze W ogrodzie willi Hemingwaya jest zacumowana także jego słynna, ukochana łódź Pilar, która tylko czeka, by znów wypłynąć na szerokie wody. To nie była zwykła łódź. To był symbol miłości pisarza do morza, jego pogoni za marlinami i jego połączenia z naturą. Miejscem, które upodobał sobie na połowy, była mała wioska rybacka na wschód od Hawany – Cojímar. To właśnie życie tamtejszych rybaków zainspirowało go do napisania opowiadania „Stary człowiek i morze”. Restauracja La Terraza, którą opisał w książce, istnieje do dziś i słynie z ryb i owoców morza złowionych przez miejscowych rybaków. O wielkim przywiązaniu papy Hemingwaya do Kuby i Kubańczyków świadczy fakt, że przekazał im swojego Nobla, a pieniądze z nagrody rozdał zaprzyjaźnionym rybakom z Cojímar. Ci z kolei zrobili na jego cześć popiersie, które do dziś można oglądać w wiosce. Wzrok pisarza wpatruje się w morze, nad zatoką Cojímar. Hemingway opuścił ukochaną Kubę 25 lipca 1960 roku. Był przekonany, że jeszcze wróci. Pogarszający się stan zdrowia, a także napięta sytuacja polityczna sprawiły, że nigdy więcej nie odwiedził swojej kubańskiej posiadłości. Hemingway popełnił samobójstwo 2 lipca 1961 roku w Ketchum w stanie Idaho za pomocą swojej ulubionej strzelby. Mieszkańcy rybackiej wioski Cojímar mówią, że jak się dobrze rozejrzysz i popytasz, to znajdziesz tam jeszcze starych rybaków, którzy pamiętają Ernesta Hemingwaya – pisarza, noblistę, Amerykanina z urodzenia i Kubańczyka z krwi i kości… I z rumu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/AdobeStock957963595EditorialUseOnlyKOLOR-abebf93.jpg" width="6580" height="4387" alt="Finca Vigía, czyli po hiszpańsku „farma z widokiem” – ukochana posiadłość Ernesta Hemingwaya, położona na wzgórzu i otoczona bujnym ogrodem, z którego rozciąga się widok na Hawanę." title="Finca Vigía, czyli po hiszpańsku „farma z widokiem” – ukochana posiadłość Ernesta Hemingwaya, położona na wzgórzu i otoczona bujnym ogrodem, z którego rozciąga się widok na Hawanę." />
Urodziła się w jednej z najsłynniejszych rodzin Europy, ale nie chciała żyć jak księżniczka. Wnuczka Grace Kelly poszła własną drogą. Jej historia zaskakuje
Miała wszystko, zanim jeszcze zdążyła wypowiedzieć pierwsze słowo. Urodziła się w jednej z najsłynniejszych rodzin Europy. Jej babką była Grace Kelly – hollywoodzka gwiazda, która została księżną Monako, matką – księżniczka Karolina. Wydawało się, że życie Charlotte Casiraghi zostało napisane z góry. Tymczasem zamiast dworskiego blasku ona wybrała niezależność.
Nie próbowała zostać drugą Grace Kelly ani kolejną ikoną stylu. Nie budowała kariery na rozpoznawalności, nie szukała rozgłosu i nie zamieniała swojego życia w spektakl dla mediów. Gdy świat zachwycał się jej książęcym wdziękiem, ona wolała czytać Stendhala, dyskutować o Hannah Arendt i godzinami jeździć konno. Zamiast błyszczeć na salonach, zaczęła organizować debaty filozoficzne. Zamiast spełniać oczekiwaniami innych, postanowiła żyć po swojemu. Jej uroda przez lata należała do najczęściej komentowanych tematów w europejskiej prasie. Delikatne rysy twarzy, ciemne włosy i naturalna elegancja sprawiały, że nieustannie porównywano ją do Grace Kelly. Na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI wieku uchodziła za jedną z najbardziej pożądanych europejskich it girls – dziewczyn, które wyznaczały trendy, nie zabiegając o rozgłos. Dziś ten etap ma już za sobą. Nadal zachwyca urodą i stylem, ale coraz częściej postrzegana jest jako osoba, która zbudowała swój wizerunek na kulturze, intelekcie i dyskretnej obecności w życiu publicznym, a nie na modowej sensacji. To właśnie dlatego jest dziś jedną z najciekawszych kobiet europejskich rodzin panujących. Nie dlatego, że pochodzi z rodu Grimaldich, ale dlatego, że potrafiła nadać swojemu życiu własny sens. Czytaj też: Ikona kina rezygnuje z kariery by wstąpić do rodziny królewskiej. Choć trudno w to uwierzyć, ta historia wydarzyła się naprawdę! Biograficzne dzieło z Kidman w telewizji już dziś Prawie jak w bajce Przyszła na świat 3 sierpnia 1986 roku w Monako jako córka księżniczki Karoliny i włoskiego przedsiębiorcy Stefano Casiraghiego. Była kolejną przedstawicielką rodu Grimaldich – jednej z najstarszych panujących dynastii Europy, która od ponad 700 lat włada niewielkim księstwem nad Morzem Śródziemnym. Nazwisko Grimaldi od dawna oznaczało więcej niż tylko rodzinę. Było symbolem prestiżu, władzy i świata, do którego zaglądały miliony ludzi. Na rodzinnych fotografiach wszystko wyglądało idealnie. Kochający rodzice, dwaj bracia, dzieciństwo między pałacem a Lazurowym Wybrzeżem. Można było odnieść wrażenie, że dla tej trójki dzieciaków los napisał gotowy scenariusz. Dwór w Monako odbiegał od innych królewskich rezydencji nie tylko dlatego, że należał do luksusowego, turystycznego raju. Był połączeniem wyrafinowania europejskiej arystokracji i hollywoodzkiego blasku, który wniosła ze sobą Grace Kelly. Był nowocześniejszy i bardziej otwarty niż sztywny, konserwatywny Pałac Buckingham. Księżniczki Karolina i Stefania biegały na dyskoteki, premiery i żyły w stylu śródziemnomorskiej elity. Tragiczna śmierć księżnej Grace w wypadku samochodowym w 1982 roku i osiem lat później śmiertelny wypadek na łodzi motorowej Stefano Casiraghiego przysłoniły na długo ten idylliczny obraz. Charlotte miała zaledwie cztery lata, gdy zginął jej ojciec. Zachowała z tamtego czasu niewiele wspomnień, ale po latach przyznała, że właśnie wtedy po raz pierwszy poczuła, czym jest strata. „Nagle wszystko się zawaliło. Jego śmierć, ból i nieobecność pogrążyły mnie w ciągłym niepokoju”, opowiadała w rozmowie z „Madame Figaro”. Dla księżniczki Karoliny śmierć męża oznaczała także konieczność podjęcia trudnej decyzji. Wiedziała, że jeśli zostanie z dziećmi w Monako, tragedia szybko zamieni się w pożywkę dla paparazzich. Wyjechała więc z Andreą, Charlotte i Pierre’em do Prowansji. Zamieszkali w Saint-Rémy-de-Provence, gdzie dzieci mogły dorastać z dala od nieustannego zainteresowania mediów. Chodziły do zwykłych szkół, miały kontakt z rówieśnikami spoza arystokracji i nie były wychowywane w przekonaniu, że nazwisko daje im jakiekolwiek szczególne prawa. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/2XPD8BEKOLOR-f6c2a3f.jpg" width="2361" height="3543" alt="Portret rodzinny: na kanapie księżniczka Karolina z Andreą, Charlotte i małym Pierre'em, za nią książę Rainier III oraz Stefano Casiraghi z rodzicami. Monako, lata 80." title="Portret rodzinny: na kanapie księżniczka Karolina z Andreą, Charlotte i małym Pierre'em, za nią książę Rainier III oraz Stefano Casiraghi z rodzicami. Monako, lata 80." /> Babcia Grace Grace Kelly zmarła cztery lata przed narodzinami Charlotte, jednak jej obecność była w rodzinie niemal namacalna. Zdobywczyni Oscara, księżna Monako i jedna z największych ikon XX wieku przez lata pozostawała punktem odniesienia dla wszystkich kobiet z rodu Grimaldich. Wystarczyło jedno zdjęcie Charlotte, by media znów zaczęły pisać o niezwykłym podobieństwie. Ten sam profil, podobny uśmiech, ta sama elegancja. „To musi być dziedziczne”, pisano. Charlotte nie przepadała jednak za takim sposobem myślenia, bo sugerował, że jej los został z góry określony. Nigdy nie próbowała budować własnej tożsamości na legendzie babki. W jednym z wywiadów powiedziała, że dziedzictwo należy pielęgnować, ale nie można pozwolić, by całkowicie określało nasze życie. Chętnie przywołuje zdanie, które często powtarza jej matka: „Tradycja to przekazywanie ognia, a nie oddawanie czci popiołom”. Znacznie większy wpływ na Charlotte miała właśnie matka. Ich relacja od lat zwraca uwagę niezwykłą bliskością. Nie ma w niej dworskiego dystansu ani chłodu, którego wielu spodziewa się po rodzinach panujących. Jest rozmowa, zaufanie i wzajemny szacunek. Charlotte wspominała kiedyś, że matka czuwała nad dziećmi, ale nigdy ich nie kontrolowała. „Mieliśmy bardzo dużo wolności. To nie znaczy, że byliśmy pozostawieni sami sobie. Zostaliśmy obdarowani dobroczynną samotnością. To właśnie ona pozwala zbudować potężną wyobraźnię” , wspominała. W ich domu książki nie były ozdobą biblioteki. Były częścią codzienności. Charlotte opowiadała, że jeszcze zanim nauczyła się czytać, udawała, iż już to potrafi. W samolocie siedziała obok matki z książką trzymaną… do góry nogami, chcąc wyglądać jak prawdziwa czytelniczka. Z czasem przyszli Stendhal, Balzac i studia filozoficzne na paryskiej Sorbonie, w 2007 roku zrobiła dyplom. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1992350652KOLOR-bd41878.jpg" width="5906" height="4012" alt="Charlotte Casiraghi i jej matka, Karolina, księżna Hanoweru. Łączy je zamiłowanie do literatury, filozofii i jazdy konnej." title="Charlotte Casiraghi i jej matka, Karolina, księżna Hanoweru. Łączy je zamiłowanie do literatury, filozofii i jazdy konnej." /> O emocjach Dla wielu osób wybór filozofii był zaskoczeniem. Od wnuczki Grace Kelly oczekiwano raczej kariery w świecie mody albo filmu. Charlotte poszła w zupełnie innym kierunku. Nigdy nie chciała zostać zawodową filozofką ani wykładowczynią akademicką. Znacznie bardziej interesowało ją przenoszenie filozofii poza uniwersytety i pokazywanie, że nie jest ona oderwaną od życia dziedziną wiedzy. W 2015 roku wspólnie z filozofem Robertem Maggiorim wydała książkę „Archipel des passions” – rozmowę poświęconą ludzkim emocjom. Autorzy zastanawiają się nad ich źródłami, wzajemnymi powiązaniami i sprzecznościami. Analizują miłość, okrucieństwo, cierpliwość, nudę, złośliwość. Osobne miejsce Charlotte i Robert Maggiori poświęcili emocji często ukrywanej i wypieranej – wstydowi. Książka spotkała się z dużym zainteresowaniem czytelników i krytyków. Trzy lata później Charlotte współtworzyła „Rencontres Philosophiques de Monaco” – cykl spotkań i debat, który szybko stał się jednym z najciekawszych wydarzeń intelektualnych we Francji i Monako. Do księstwa zaczęli przyjeżdżać filozofowie, pisarze, socjologowie i artyści. Pałac, kojarzony przede wszystkim z galami i oficjalnymi uroczystościami, zaczął być także miejscem rozmów o wolności, odpowiedzialności, pamięci i współczesnym świecie. Charlotte wielokrotnie podkreślała, że to właśnie kultura jest najcenniejszym dziedzictwem, jakie można przekazać kolejnym pokoleniom – znacznie cenniejszym niż rodzinne klejnoty czy pałace. Od lat pozostaje również związana z domem mody Chanel. Jest ambasadorką marki i regularnie pojawia się na pokazach, ale nawet tam stara się łączyć modę z literaturą i kulturą. Efektem wspólnego projektu kulturowego Charlotte i domu mody Chanel jest cykl spotkań literackich „Les Rendez-vous littéraires rue Cambon”. Inicjatywa odwołuje się do tradycji Coco Chanel, która tworzyła własne salony artystyczne i przyjaźniła się z pisarzami. Charlotte prowadzi rozmowy z pisarkami, filozofkami i artystkami, jej gośćmi były między innymi Leila Slimani czy Siri Hustvedt. W jej przypadku moda nigdy nie stała się celem samym w sobie. Traktuje ją raczej jako jedną z form kultury niż sposób na zdobywanie popularności. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-1132987111KOLOR-1338dc0.jpg" width="4000" height="2857" alt="W gronie it girls (od prawej): Charlotte Gainsbourg, Anja Rubik, Charlotte Casiraghi i Mica Argañaraz podczas Met Gali, 2018 rok." title="W gronie it girls (od prawej): Charlotte Gainsbourg, Anja Rubik, Charlotte Casiraghi i Mica Argañaraz podczas Met Gali, 2018 rok." /> Miłość to nie spektakl Miłość w rodzinie Grimaldich od pokoleń bywała opowieścią o wielkich uczuciach i równie wielkich rozczarowaniach. Charlotte doskonale zna tę historię. Być może dlatego konsekwentnie odmawia opowiadania o tym, co uważa za najbardziej osobiste. Nigdy nie była skandalistką, jak młodsza siostra jej matki – Stefania, która już jako 15-latka zaczęła spotykać się z hiszpańskim piosenkarzem Miguelem Bosé. Romansowała z synem Paula Belmondo, także Paulem, z Anthonym Delonem, z amerykańskim aktorem Robem Lowe’em. Sensacją stał się jej związek z własnym ochroniarzem Danielem Ducruetem. Charlotte przez kilka lat była związana z brytyjskim galerzystą Alexem Dellalem, później jej partnerem został znany francuski aktor Gad Elmaleh. W 2013 roku urodził się ich syn Raphaël. Choć związek nie przetrwał, oboje pozostali skoncentrowani na wychowaniu dziecka. Kiedy w 2016 roku poznała przystojnego producenta Dimitriego Rassama, wydawało się, że będzie szczęśliwa. Monako dawno nie widziało tak hucznego ślubu, Charlotte zaprezentowała się na uroczystościach aż w trzech ślubnych kreacjach, w tym mini od Yves’a Saint Laurenta. Inna suknia była hołdem dla jej babci – przypominała kreację Grace Kelly z filmu „Złodziej w hotelu” z 1955 roku. Dziś ten ślub jest legendą, a związek przeszłością. Podobno Dimitri stale był w rozjazdach, a Charlotte zależało na stabilizacji. Z tego związku Charlotte ma drugiego syna, ośmioletniego dziś Balthazara. Mówi, że macierzyństwo w niczym jej nie ograniczyło. I że nie jest pewnie idealną mamą, choć robi „wszystko, co w jej mocy”. Czy jest szczęśliwa? Od dwóch lat jej partnerem jest ceniony francuski pisarz 48-letni Nicolas Mathieu, jego książka „A dzieci ich po nich” ukazała się też w Polsce. Sprawdź też: Jak dwie krople wody! Wnuczka ikony kina olśniła na czerwonym dywanie. Grace Kelly byłaby dumna Nigdy nie próbowała przekonać świata, że znalazła miłość idealną. Nie tworzyła romantycznej baśni na użytek mediów ani nie opowiadała publicznie o rozczarowaniach. W historii rodu Grimaldich często powracał motyw „klątwy Grimaldich” – średniowiecznej przepowiedni, według której żadna kobieta z tego rodu nie zazna szczęścia w miłości. Charlotte nigdy nie odniosła się do tej opowieści wprost. Sprawia jednak wrażenie osoby, która świadomie nie chce dopisywać do niej kolejnego rozdziału. Nie buduje swojej tożsamości ani na szczęściu, ani na cierpieniu. Nie definiuje siebie przez relacje, lecz przez własne wybory. Dorastała w rodzinie, której historie miłosne od dziesięcioleci trafiały na okładki gazet. Ona postanowiła kochać poza spojrzeniem świata. W roli księżniczki Od momentu, w którym Charlotte zaczęła łączyć świat kultury z modą i życiem publicznym, coraz wyraźniej było widać, że nie interesuje jej rola księżniczki w klasycznym znaczeniu, nawet jeśli media uparcie próbowały ją do niej dopasować. W rzeczywistości jej funkcjonowanie w przestrzeni publicznej okazało się znacznie bardziej swobodne, ale też bardziej świadome niż w przypadku wielu osób z rodzin panujących. Nie jest księżniczką w sensie formalnym, choć bardzo często bywa tak nazywana. Nie posiada tytułu Jej Książęcej Wysokości, ponieważ jej ojciec Stefano Casiraghi nie należał do dynastii panującej. A w Monako tytuły szlacheckie i arystokratyczne są dziedziczone w linii męskiej, innymi słowy po ojcu. Jest jednak członkinią rodziny książęcej Monako, siostrzenicą księcia Alberta, władcy Monako. Ta niejednoznaczność – życie między światem dworu a światem prywatnej osoby – stała się jednym z najciekawszych elementów jej biografii. Z jednej strony wszyscy piszą o niej „księżniczka”. Uczestniczy w najważniejszych wydarzeniach księstwa, takich jak Narodowe Święto Monako czy Bal Róży. Jako ambasadorka i muza domu mody Chanel bierze udział w paryskich pokazach. Jest otoczona luksusem, ma pokaźny majątek, nie zamknęła się jednak w złotej klatce. Tworzy własny model obecności publicznej – mniej ceremonialny, bardziej oparty na kulturze i działalności intelektualnej. Nie zabiega o pierwsze strony gazet, choć regularnie na nie trafia. Nie potrzebuje skandali ani medialnych prowokacji, by pozostać jedną z najbardziej rozpoznawalnych kobiet europejskich rodzin panujących. Być może właśnie dlatego budzi zainteresowanie – nie jako celebrytka, lecz jako osoba, która wybrała własną drogę. Czytaj też: Śmierć ukochanego złamała jej serce. Kora we wzruszających słowach wspominała go przed własnym odejściem <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/pap201205181AGKOLOR-55e7d9a.jpg" width="3543" height="2375" alt="Charlotte regularnie pojawia się na Festiwalu Filmowym w Cannes, podobnie jak jej babka Grace Kelly. Na zdjęciu w kreacji domu mody Gucci, Cannes, 2012 rok." title="Charlotte regularnie pojawia się na Festiwalu Filmowym w Cannes, podobnie jak jej babka Grace Kelly. Na zdjęciu w kreacji domu mody Gucci, Cannes, 2012 rok." />
W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Co go bawi i rozwściecza? TYLKO W VIVIE! Paweł Wilczak: „Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną”
Z dala od blasku fleszy, wierny własnym zasadom i zawsze szczery do bólu. W dniu urodzin Pawła Wilczaka wracamy do wyjątkowej rozmowy z archiwum VIVY!, w której aktor opowiedział o latach bez pracy, rodzinie, marzeniach i świecie, za którym nie zamierza gonić. To wywiad pełen refleksji, humoru i słów, które po latach wybrzmiewają jeszcze mocniej.
Nie szuka poklasku. Nie goni za popularnością. Woli ciszę od zgiełku, książki od mediów społecznościowych, własną drogę od łatwych kompromisów. A jednak właśnie ta konsekwencja sprawia, że przyciąga uwagę z niezwykłą siłą. Dziś, w dniu urodzin Pawła Wilczaka, przypominamy wyjątkową rozmowę Beaty Nowickiej, opublikowaną w magazynie VIVA! w grudniu 2019 roku. Aktor odsłaniał siebie bez pozy, z charakterystycznym humorem i bezlitosną szczerością. Opowiadał o latach bez pracy, o marzeniach, których nie wolno porzucać, ojcostwie, kinie i świecie, za którym nie zawsze nadąża – i wcale nie próbuje. To jeden z tych wywiadów, które zostają z czytelnikiem na długo. PAWEŁ WILCZAK w archiwalnym wywiadzie VIVY! z 2019 roku. Tak mówił o aktorstwie i rodzinie Na siedem lat zniknął z ekranu, by powrócić z wielkim rozmachem. W tytułowej roli Pana T. jest genialny i magnetyczny. „Nie sposób oderwać od niego oczu”, czytamy w recenzjach. W życiu jest ascetyczny i zdystansowany. Funkcjonuje wyłącznie na własnych warunkach. W przewrotnej rozmowie z Beatą Nowicką uchyla drzwi do swojego świata. Opowiada, co go dręczy, bawi i… rozwściecza. – Zdziwiłeś się, że widzieliśmy się ostatnio osiem lat temu. Myślałeś, że to było niedawno. Bo szybko to umknęło… Podobno na starość pamięć długotrwała jest ok, a ta „tu i teraz” jest słaba. Jeśli nie zapiszę sobie, co mam do zrobienia danego dnia, zdarza się, że o tym zapominam. Nie umiem tego zrobić w telefonie. Nawet jak już coś nastawię, to mi przypomni za miesiąc albo wcale. Ale mam ołóweczek… – …notesik? Karteczki samoprzylepne. – Ale jak je przylepisz nie tam, gdzie trzeba, to też nie zadziałają. Zawsze przyklejam na stole albo na drzwiach wejściowych, więc muszę je zobaczyć. Czytaj też: Padło pytanie o Wilczaka, wymownie zareagowała. Mało kto się spodziewał – Pewnie jesteś łatwym obiektem żartów w rodzinie. Nie tylko w rodzinie, również wśród znajomych, oni trochę myślą, że to jest moja fanaberia. A tak nie jest. Ja po prostu nie umiem obsługiwać tych aplikacji. Ilość czasu i energii, jaką pochłania mi zaplanowanie czegoś w telefonie czy na komputerze, jest nieadekwatna do napisania kilku wyrazów na kartce. Zanim coś uruchomię, mam 60 razy zapisane. Tak samo jest ze zmywarkami do naczyń. W kuchni stoi zmywarka, która nie została włączona przeze mnie ani razu, dlatego że jak mam wyrzucić resztki do kosza, przemyć, załadować, włożyć kapsułkę… to ja już mam wymyte wszystkie talerze z kolacji. Więc po cholerę mi to? A jeszcze potem zmywarka robi takie wu, wu, wu przez półtorej godziny. Co prawda naczynia są lepiej wykąpane, no ale trudno. Cóż mam powiedzieć? Jestem niedostosowany. – Do nowoczesności. Pamiętasz, kiedyś był taki program „Nowoczesność w domu i zagrodzie”. Oglądaliśmy to, czekając na „Teleranek”. Oczywiście, że pamiętam. Jakoś przeraźliwie rano to leciało. Teraz moje dzieci śmieją się ze mnie, bo muszę zmienić telefon. Mam już nowy aparat, od dwóch miesięcy leży w szufladzie niewłączony. Trochę się go boję, bo ma najnowsze wnętrze i na pewno nie będę wiedział, o co chodzi. Ale w końcu się nauczę, muszę. Za dwa dni lecę do Stanów na pokazy filmu „Pan T.” i biorę ten stary, który co prawda się psuje, ale dużo ze mną przeżył, zwiedził kawał świata, więc się z nim oswoiłem. – Ci, którzy widzieli „Pana T.”, mówią: „Fantastyczna rola Wilczaka. Jest magnetyczny. Oczu nie można od niego oderwać”. I ja się pod tym podpisuję. Miło to słyszeć, dziękuję, bo to znaczy, że coś nam się udało, reżyserowi Marcinowi Krzyształowiczowi i mnie. Przeprowadziliśmy tysiące godzin rozmów telefonicznych, gadając najczęściej o życiu, o różnych filmach, najmniej o scenariuszu. Proces powstawania tego filmu był skomplikowany i długotrwały. Zresztą opinie są różne, jednym się podoba, innym nie. Jak wiadomo, o gustach się nie dyskutuje. Moim zadaniem było absolutne odcięcie się od wszystkiego, co zrobiłem do tej pory. Żeby broń Boże nie kojarzono mnie z czymś, co było kiedyś. – Masz na myśli swoje znakomite zresztą role, na przykład w „Ekstradycji”, „Kasi i Tomku”, „Sforze”? Wielka chwała i zasługa Marcina, któremu to kompletnie nie przeszkadzało. Marcin mnie poznał i na jakimś etapie stwierdził, że Pan T. to mam być ja. I koniec. Powtarzam to ostatnio do umęczenia, że ludzie, którzy decydują, czy robić film, decydują o obsadzie, zawsze myślą stereotypami: jeśli ktoś grał kiedyś w komedii, to w tej komedii będzie bardzo dobrze postrzegany. To jest nieprofesjonalne. Tom Hanks, który pracował w satyrycznym „Saturday Night Live”, występował w komediach, zagrał potem w „Filadelfii”, wcielił się w Forresta Gumpa i dwa razy z rzędu dostał Oscara. Trzeba mieć otwartą głowę i sięgać troszkę dalej. A to jest, niestety, w zaniku, jeśli chodzi o producentów, decydentów i reżyserów w Polsce. – Ułatwiłeś mu trochę zadanie, bo od 2012 roku nie pokazywałeś się na ekranie. Zagrałeś tylko w dwóch etiudach. To siedem lat. Wiesz co, nie zauważyłem tego czasu. Nie zauważyłem tych lat, bo były inne sprawy, inne obowiązki. A poza tym naprawdę nie wydaje mi się, żeby coś mnie ominęło. Całe szczęście mogłem pozwolić sobie na pewną wybiórczość. Jak do czegoś nie mam przekonania, nie angażuję się. Co nie oznacza, że mój wybór jest trafny. Każda praca kreatywna jest naznaczona ryzykiem i niewiadomą. Ale to właśnie jest piękne, daje napęd, kapitalne poczucie nasztramowania się. – Przez te lata nikt ciekawy się nie zgłosił? Ludzie, którzy chcieliby mnie znaleźć, wiedzieliby, gdzie szukać. – Masz agenta? Nie. Ale chętnie oddam tę jurysdykcję komuś, kto będzie lepszy ode mnie. Dlaczego pytasz? – Pytam, bo może Twoja duma nie pozwala Ci złapać za telefon, zadzwonić do reżysera X czy producenta Z i poprosić, żeby wziął Cię na zdjęcia próbne. Jaka duma?! Ja to robiłem przez lata. Mało tego, chodziłem do wytwórni, pukałem do wszystkich drzwi, w których rozpoczynała się jakaś interesująca mnie produkcja czy zdjęcia próbne i mówiłem: „Dzień dobry, nazywam się Paweł Wilczak. Słyszałem, że przymierzacie się do tego i owego, czy byłaby szansa pokazać się? Przekonać was, że może do czegoś się przydam?”. – I…? Częściowo byłem uważany za wariata. Więc pukałem, i to bardzo długo. Pewnie pamiętasz, ale i tak ci przypomnę, że byłem bez pracy sześć lat. – Żeby przeżyć, remontowałeś domy, handlowałeś patelniami, kopałeś rowy, byłeś kierowcą ciężarówki, ale głównie kelnerowałeś. Wydawało mi się, że to jest naturalna droga każdego aktora. I że to jest przejściowe. Chyba przeczytałem za dużo biografii amerykańskich aktorów i twórców wszelkiej maści. No ale Polska lat 90. nie była Ameryką. Trochę czasu mi zajęło, żeby się o tym przekonać. – Co dotkliwie zapamiętałeś? Ucieczki klientów, jak byłem kelnerem. To jest bardzo nieprzyjemna rzecz. Musiałem pokrywać rachunki z własnej kieszeni, wszystkie napiwki, jakie miałem, na to szły. A często jeszcze dopłacałem z pensji. Ale wierzyłem, że gdzieś tam jest to, co nazywam marzeniem, z czego nie wolno rezygnować. Bo jak się rezygnuje z marzeń, to jest śmierć. – Byłeś na skraju załamania? Nigdy. Częściej ze strony rodziny słyszałem delikatne sugestie: „No słuchaj, ale to już jest kolejny rok, może trzeba byłoby zacząć myśleć o czymś innym?”. A ja, że nie, że nie mam takiego poczucia. I oni się na to zgadzali, za co im jestem bardzo wdzięczny, bo u mnie w domu nigdy nie było jakiejkolwiek presji. Stwierdzili, że to jest moje życie i ja ponosiłem tego konsekwencje. – Jakie? Najnormalniej w świecie nie miałem za co żyć. – Rodzice Ci pomagali? No skąd, nie wiedzieli o tym. To był mój wybór, na Boga! Noszę portki, więc odpowiadam za swoje życie. Były takie momenty, że faktycznie nie miałem za co jeść. Pamiętam, mieszkałem jakiś czas u znajomej, podkradałem jej jedną kromkę chleba dziennie i posypywałem nesquikiem. Jak po 20 latach opowiedziałem o tym mojej mamie, omal nie zemdlała. – Wierzyłeś, że Ci się uda? Ale ja w ogóle nie wiem, czy mi się udało. Bo co mi się udało? Chyba to, że mam tyle lat, ile mam, i żyję, bo różnie bywa z naszymi rówieśnikami. Coraz szybciej odchodzą z tej planety. Częściej chodzi się na pogrzeby niż wesela. – „Biegle opanowałem sztukę pozorów”, mówi w filmie Pan T. Mój bohater opanował ją perfekcyjnie. Musiał zachowywać twarz, żeby przeżyć. Lata 50. w Polsce to był mroczny czas. Chodziło o przeżycie w sensie biologicznym, a nie tylko artystycznym. On codziennie toczył swoją walkę, a żeby walczyć, ta gra pozorów musiała być utrzymana, inaczej pewnie nie miałby na pomidorową. – Żyjemy w czasach, kiedy większość z nas prowadzi wirtualne życie w mediach społecznościowych. Ja tego kompletnie nie rozumiem. Faceci w slipach w toalecie prężą muskuły, dziewczyna siedzi na sedesie i robi dzióbek, żeby wysłać informację światu, że ma nowy kostium… Tylko po co?! Kiedy coś takiego widzę w internecie, mogę tylko zasromać się i powiedzieć, że świat oszalał. – „Mogę być na marginesie, dobrze się tam czuję” – Ty to powiedziałeś. Margines źle się kojarzy, nie wiem, dlaczego tak powiedziałem. Mogę być na aucie, gdzieś obok, zdystansowany, że fotografia telefonem komórkowym siebie z półmetrem kiełbasy zwyczajnej i wysyłanie tego zdjęcia w świat niekoniecznie jest tym, na co czeka nasza planeta. To miałem na myśli. Ale wiesz, ja mam chyba od urodzenie zespół takich cech wycofania się, obserwowania, łapania konkluzji. Po prostu inaczej nie potrafię. Taka rebelia była we mnie zawsze. – Nie pompujesz własnej próżności? Nie mam takiej potrzeby. Każdy człowiek ma swój mózg, cały czas w to wierzę. Czasami słyszę: „Bo ludzie tego potrzebują”. Ale przepraszam bardzo, narkoman potrzebuje narkotyków, czy to znaczy, że trzeba mu dawać amfetaminę? Jeśli dziecko chce napić się wódki, to znaczy, że trzeba mu tej wódki nalać? Uważam, że nie. To jest tak proste. Urżnięta łapa z kciukiem do góry – to jest fajne? Co ci da lajk w komputerze, jak cię w życiu nikt nie lubi? – Jak tłumaczysz to swoim synom? Bardzo się staram. Ale też uważam, że diabeł nie tkwi ani w laptopie, ani w telefonie komórkowym, tylko w tym, jak człowiek postrzega świat, jak jest wychowywany, jakie widzi kierunki, jakie ma relacje z bliskimi ludźmi. To są ważne rzeczy. Dostrzegam, że internet jest gigantycznym medium, które zrewolucjonizowało naszą planetę. Nasze dzieci w to wchodzą i nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Ja strzelałem z procy do butelek, a oni grają w gry. – Pozwalasz? Tak, ale z limitowanym czasem. To jest ich gęsie pióro, ich stalówka, ich długopis. Nie ma sensu z tym walczyć. Kiedyś będziemy mieli telefony wszczepione pod skórę palców i tak będziemy rozmawiać. Nie mówię im, że mają żyć przy lampie naftowej, ale trzeba nazywać rzeczy, które niosą zagrożenie. Ze wszystkim trzeba uważać. Uzależnienie jest wbudowane w naszą naturę. – Jesteś bardzo poważnym facetem… Kiedy ostatnio śmiałeś się do rozpuku? Całkiem niedawno. Często przypominam sobie różne sytuacje i żarty, dość dziwnie to wygląda, bo bywa, że nagle w towarzystwie śmieję się jak głupi do sera. Mam taką galerię różnych rzeczy i one zawsze działają. W kinie kompletnie się wzruszam. Jak idę z dziećmi, jest mi trochę wstyd, bo wciągam się totalnie. Tu idzie jakiś kundelek, tam dziewczyna wyjeżdża do college’u i żegna się z chłopakiem, i oni już wiedzą, że tato się wzrusza. Drży broda, oczy się szklą… (śmiech). Wiem, że to jest beznadziejne, ale zawsze daję się uwieść jako widz. Sprawdź też: Paweł Wilczak wcześniej o nim nie wspominał. Jego brat jest zasłużonym człowiekiem! – Łatwiej jest być synem czy ojcem? Jak wiesz doskonale, nie będę wchodził w ogóle w te tematy i te rejony. To jest życie, jakie znają miliony ludzi na Ziemi, nie ma o czym gadać. Łatwo popaść w śmieszność i banał. – Zrobiłeś w młodości plan na życie i listę rzeczy do zaliczenia? Niczego nie zaliczyłem. Zawsze myślę, że wszystko fajne przede mną. Jeszcze nie robię sobie takiego résumé. Daj mi szansę (śmiech). – Daję! Usłyszałam historię faceta, który osiągnął wszystko, co sobie zaplanował, i… ogłupiał. To niech zacznie biegać… – Biegasz? Biegam. Staram się trzymać formę. Moja profesja tego ode mnie wymaga. Jak już o tym mówimy, to do „Pana T.” udało mi się zrzucić 12 kilo, być może więcej. Przy którejś rozmowie z Marcinem stwierdziłem, że jest to też film o nędzy. Takiej biologicznej nędzy, więc muszę wyglądać adekwatnie. Zaczęła się dieta, ćwiczenia. Był moment, że przestałem się ważyć, bo trochę przestraszyłem się tej nędzy (śmiech). – Obsikałeś kiedyś nogawkę osobie, której nie lubiłeś? Twój Pan T. obsikał spodnie znienawidzonego Bolesława Bieruta. Nie. Ale wyobraź sobie, że poważni ludzie odbierają ten film jeden do jeden. Mówią, że to jest niemożliwe, żeby taka postać, jak Pan T., obsikała nogawkę Bieruta, i nie jest prawdą, że Bolesław Bierut palił jointy i chciał na Mazowszu założyć plantację marihuany. No horror! Mój kolega Krzyś Pieczyński opowiadał mi, że po serialu „Na dobre i na złe”, gdzie grał lekarza, ludzie zaczepiali go na ulicy i prosili o pomoc medyczną. „No, ale wie pani, ja nie jestem lekarzem. Ja jestem aktorem, a to jest wymyślony szpital”, odpowiadał i słyszał: „Niech pan lepiej od razu powie, że nie chce mi pan pomóc”. To jest anegdota, ale jeśli ktoś mówi, że Bolesław Bierut nie palił jointów, to ja zaczynam się bać, bo to znaczy, że ten ktoś nie rozumie istoty procesu twórczego. Na Boga, no również nie było gwiezdnych wojen, nie latamy na Marsa, nie żyjemy na planecie małp! Jak można na takim poziomie nie rozumieć sztuki filmowej?! To jest niepojęte. – Chciałam się pośmiać, a Ty znowu na poważnie! Ale czy to nie jest do śmiechu?! Przecież to są kompletne jaja! – Ty w ogóle chodzisz do kina na dorosłe filmy? Oczywiście, że tak. Ale przyznam ci się, że częściej oglądam filmy w domu, bo to jest po prostu wygodniejsze. Jestem chyba ramolem, lubię mieć długopis i kartkę, tu mam pudełko z płytą, w środku zazwyczaj jest książeczka z historią powstania filmu. Posiadam oczywiście klasyki: Buñuela, Felliniego, Hitchcocka, Chaplina, ale zbieram również filmy, które nie miały dystrybucji w kinach w Polsce. Bardzo je lubię. Jestem mistrzem wyszukiwania takich dvd. Na pewno w różnych marketach widziałaś takie kosze z filmami na wyprzedaży? – Oczywiście. Często mówię do znajomych, że wszyscy kiedyś wylądujemy w koszu za 9,90. Choć najtańszy film, jaki znalazłem, kosztował 2,40, całkiem niezły zresztą – „Znaki” z Melem Gibsonem. – Masz filmy, do których wracasz non stop? Mam wiele takich filmów. Nawet je policzyłem, jest ich ponad setka. „Ojca chrzestnego” Coppoli zawsze oglądam tak, jakbym widział go pierwszy raz. Ostatnio enty raz obejrzałem „Obcego”, ale tylko pierwszą i drugą część – Scotta z 79 i Camerona z 86 roku. Obie są wybitne: tak aktualne, tak genialnie sfotografowane, tak trzymające w napięciu. Są kamieniami milowymi tego gatunku. Tak jak „2001: Odyseja kosmiczna” Stanleya Kubricka – to film, który się kompletnie nie zestarzał. Jest oczywiście na tej liście „Czas apokalipsy”, który wciąż oglądam na świeżo, „Easy Rider”, „Lot nad kukułczym gniazdem”, „Maratończyk”, „Dawno temu w Ameryce”, „Pożegnanie z Afryką”, „Człowiek z blizną”… – Co Ci to daje? To jest jak oddech. Jak kontakt z czymś, co ma naddaną wartość. W tych filmach jest taka maszynka, która non stop pobudza emocje i one non stop są tak samo silne. – Wciąż cierpisz na bezsenność? Cierpię od dekad. Nie przyzwyczaiłem się, od razu uprzedzę twoje pytanie. Może trochę ją oswoiłem, choć są takie momenty, że mnie totalnie pokonuje. Czysto fizycznie. Człowiek nie ma siły, a muszę mieć. Bywa różnie, nawet nie chce mi się o tym gadać. Słyszałem tyle teorii, byłem w tylu miejscach, u tylu specjalistów, którzy obiecali pomoc… Daj spokój. Może taki się urodziłem? – Nocami oglądasz te wszystkie filmy? Naturalnie, ale w tej głębokiej nocy też czytam. Czytam kompulsywnie, dwie–trzy książki naraz: beletrystykę, dokument, rzeczy naukowe. W momencie czytania wszystko mi się układa, ale jak potem próbuję przypomnieć sobie jakiś szczegół, myśl, to wracam do tych książek, żeby się upewnić. Dlatego zawsze muszę sobie zagiąć kartkę, coś włożyć, w niektórych wydaniach powróciły sznurowadła i nimi zaznaczam najciekawsze rzeczy. Często wstaję w środku nocy i sprawdzam, co to było, co mi nagle chodzi po głowie i tak mnie dręczy. Staram się czytać codziennie. Kiedyś mnie to tonizowało, teraz ni cholery. Ale nie potrafię bez tego żyć. – „Wstydzę się myśli o sukcesie, którego wypatruję jak światła na morzu”, mówi Pan T. Ty doświadczyłeś i sukcesu, i sławy. Jaki sukces?! Jaka sława?! Daj spokój! Mnie to żenuje. Maria Skłodowska-Curie jest sławna. Sławni są The Rolling Stones. Olga Tokarczuk – to jest sukces. – Ciekawe, czy teraz spadnie na Ciebie deszcz propozycji? Tego nigdy nie wiadomo. Jak ktoś będzie miał ciekawość, spróbuje. Wiedzą, gdzie mnie znaleźć. Rozmawiała Beata Nowicka Zdjęcia Mateusz Stankiewicz/ SameSame Makijaż i fryzury Gosia Macias/ Van Dorsen Artists Stylizacja Michał Koszek/ Van Dorsen Artists Produkcja Łukasz Nowak
Gdy wskazywali go palcami obiecywał sobie jedno. Tylko w VIVIE! Gamou Fall: "Mój inny kolor skóry nie był moim problemem, tylko problemem kogoś innego"
Dorastał w przekonaniu, że nie różni się od swoich rówieśników. Z czasem zrozumiał, że świat nie zawsze patrzy na ludzi w ten sam sposób. W rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall wraca do dzieciństwa i opowiada o doświadczeniach, które ukształtowały jego siłę i wrażliwość.
Dorastał w domu, który dawał mu poczucie bezpieczeństwa i pewność, że jest dokładnie taki sam jak wszyscy inni. Z rzeczywistością, która nie zawsze odwzajemniała tę oczywistość, musiał zmierzyć się sam. Z wyczuciem i niezwykłą szczerością wraca dziś do dzieciństwa, opowiadając o tożsamości, doświadczeniu inności i wartościach wyniesionych z rodzinnego domu, które nauczyły go patrzeć na świat z odwagą. Gamou Fall w VIVIE!: "Rodzice tak wpoili mi poczucie, że jestem dokładnie taki sam jak inne dzieciaki" Gamou Fall : Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. – Miałeś też inny dom, w którym obchodziłeś święta chrześcijańskie i muzułmańskie. Ale mój dom nie różnił się za bardzo od domów moich kumpli. Mama nie jest praktykującą katoliczką, tata jest praktykującym muzułmaninem. Obchodzimy polskie święta, a na Boże Narodzenie tata przygotowuje tradycyjne potrawy. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" – Muzułmańskie święta też obchodzicie? Najczęściej zdarza się, że rodzice są wtedy w Senegalu. Jeśli moja siostra, brat i ja tam jesteśmy, to tak. – Nie było tak, że ktoś z nich próbował Cię przekabacić na swoją stronę? Poznałem obie religie, więc miałem wybór. Nigdy nie miałem nakazu, że mam być tym czy tym. Nie czułem presji z żadnej strony. Po prostu wyrastałem w jednej i drugiej religii. Nie czułem, że jestem inny, bo rodzice tak wpoili mi poczucie, że jestem dokładnie taki sam jak inne dzieciaki, że dopiero jak wracałem do domu, myłem ręce, spoglądałem w lustro, orientowałem się, że jednak nie jestem. Mój inny kolor skóry nie był moim problemem, tylko problemem kogoś innego. Żyłem też z potrzebą bycia reprezentantem ludzi takich jak ja. Miałem świadomość, że jak jestem jedynym czarnym dzieciakiem, jakiego znają na przykład moi sąsiedzi, to na inne czarne dzieciaki będą patrzyli przez mój pryzmat. – Duża odpowiedzialność. Na szczęście zrozumiałem, że nie tędy droga. Choć ze stereotypami spotykam się na każdym kroku. Zdarzało się, że ktoś zwracał się do mnie na ulicy po angielsku. Odpowiadałem po polsku. A ten ktoś znów do mnie mówi po angielsku, bo jego mózg nie przetworzył jeszcze informacji, że jestem Polakiem. Potem słyszę, że świetnie mówię po polsku. Odpowiadam: „Pan też”. Ale nie odbieram tego jako złośliwość. – Stałeś się kiedyś dla ludzi z osiedla „swój”? Tak. Poznałem ludzi z różnych środowisk. Miałem kumpli z zajęć ze sztuki walki, miałem ze stadionów, którzy byli kibicami Lecha Poznań, miałem ich na bramkach w klubach. Wiedziałem, że w razie kłopotów zawsze ktoś stanie po mojej stronie. – Buntowałeś się? Był we mnie bunt, bo nigdy nie mogłem być w stu procentach wyluzowany. Wchodziłem do jakiegoś miejsca i je skanowałem w poszukiwaniu potencjalnych zagrożeń. Ale bunt to jest broń obosieczna. Może pójść i w dobrą, i w złą stronę. Nie traktowałem mojego koloru skóry jako brzemię, ale wkurzałem się niejednokrotnie. Postanowiłem, że skoro wszyscy pokazują mnie palcem, to kiedyś będą płacić za to, żeby mnie zobaczyć, i będą musieli kupować bilety do teatru czy kina. Swoją historię Gamou Fall opowiedział w Tańcu z Gwiazdami – Opłaciło się. Wzbudziłeś sympatię widzów i zdobyłeś Kryształową Kulę. Całe życie miałem przekonanie, że ludzie boją się tego, czego nie znają. A ja właśnie poszedłem tam po to, żeby ludzie mnie poznali. I było zupełnie inaczej niż w aktorstwie, bo tam chowam się za rolą, a tu byłem w stu procentach sobą. Obnażony. Gdy wygrałem, byłem cholernie zaskoczony. Zrobiłem wszystko, co mogłem, ale reszta nie była już w moich rękach. Ludziom chyba spodobało się to, co mam do zaoferowania. – Opowiedziałeś im swoją historię. Pokazałem nie tylko swoją rodzinę i przyjaciół. Opowiedziałem też o złości, którą nosiłem w sobie przez wiele lat, o swojej niezgodzie na dyskryminację, o walce, jaką stoczyłem ze światem i ze sobą. Czytaj też: Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie" – Nadal masz tę złość w sobie? Ludzie noszą w sobie wszystko to, co im się w życiu przytrafiło, i związane z tym emocje. Każdy ma czasem gówniany etap w życiu, w którym są złe emocje. Zdarzało mi się mieć mroczny czas. Przeszedłem przez wszystkie etapy, stany, znam blaski i cienie życia. Ja tę złość nadal mam w sobie, ale nauczyłem się ją kontrolować i często ona jest moim motorem, żeby się nie poddawać. Dzisiaj wiem, czego pragnę i czego na pewno nie chcę. Mam nadzieję, że już nigdy nie spotka mnie nic złego… To jest jednak myślenie życzeniowe, bo na życie trzeba patrzeć racjonalnie i mieć świadomość, że i ono, i ludzie są przewrotni. Na szczęście tak pokierowałem swoim życiem, że dzisiaj górę biorą dobre emocje. Tata kiedyś mi powiedział, że życzy mi, żeby sukces nie przyszedł do mnie zbyt szybko. Wtedy tego nie rozumiałem. A tata widział, jak wygląda świat ludzi sukcesu, z pieniędzmi, z tym całym blichtrem, i co to potrafi zrobić z ludźmi. Wcześniej nie byłem na to gotowy. A teraz czuję, że wszystko toczy się w dobrym tempie. _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
TYLKO W VIVIE! Omenaa Mensah mówi wprost: „Dzięki pomaganiu poznałam mojego męża”. Tak zaczęła się ich historia
Omenaa Mensah od lat łączy działalność medialną z intensywną pracą charytatywną. W archiwalnym wywiadzie dla magazynu VIVA! z 2023 roku opowiadała o pomocy dzieciom w Ghanie, wsparciu dla Ukrainy, edukacji jako narzędziu zmiany świata oraz projektach, które realizuje wspólnie z fundacjami. Z okazji jej urodzin przypominamy tę inspirującą rozmowę.
Pracuje na pełnych obrotach. Omenaa Mensah prowadzi trzy fundacje, organizuje Wielką Aukcję Charytatywną, założyła Konsorcjum Filantropijne, a kilka razy w miesiącu… zapowiada pogodę. W jej słowniku nie ma słowa „niemożliwe”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o dzieciach ulicy w Ghanie, radości z niesienia pomocy i o tym, z kogo i z czego jest najbardziej dumna. Z okazji dzisiejszych urodzin Omeny Mensah, przypominamy archiwalny wywiad z nią, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2023 roku. Omenaa Mensah o pomocy dzieciom w Ghanie i edukacji, która zmienia życie Próbując umówić się z Tobą na wywiad, odkryłam, że Twój kalendarz jest wypełniony po brzegi. Ile godzin dziennie pracujesz? Nie liczę, ale myślę, że około 16. Ale mam wszystko pięknie w tym kalendarzu poukładane. Choć miewam wrażenie, że cały czas jestem w pracy. Tylko że kocham to, co robię, więc nie traktuję tego jako przykrego obowiązku. Prowadzisz fundacje, organizujesz Wielką Aukcję Charytatywną, założyłaś Konsorcjum Filantropijne, wciąż występujesz w telewizji i zajmujesz się pięcioletnim synkiem. Nie jesteś czasem zmęczona? Muszę przyznać, że niedawno przyszłam do biura mojej fundacji, klapnęłam na fotel i powiedziałam dziewczynom, że chyba mi się „duracelki” wyczerpują (śmiech). I nawet mój mąż zaczął ostatnio przebąkiwać, że chyba za dużo wzięłam sobie na głowę, bo zazwyczaj jestem pełna energii, działam jak nakręcona, a teraz nie mam siły. Ale jak się za coś zabiorę, to muszę to dowieźć do końca. A ja nie pracuję na to, żeby na koniec dnia powiedzieć: zarobiłam dla siebie tyle i tyle. Pracuję, żeby mieć pieniądze dla wszystkich, którym dzisiaj pomagam i, co najważniejsze, dla tych, którym obiecałam lepsze jutro. Gdy spotkałyśmy się rok temu, opowiadałaś o dzieciach z Ghany, dzieciach z polskich domów dziecka, którym pomagała Twoja fundacja. Od tego czasu zmieniło się bardzo wiele. Wybuchła wojna w Ukrainie… A mi doszli nowi podopieczni. Tamta VIVA! ukazała się dokładnie w dniu ataku Rosji na Ukrainę, 24 lutego. I wszystko okazało się nieważne, choć wówczas rozmawiałyśmy o bardzo ważnych rzeczach – tolerancji, akceptacji. Próbowałam sobie wyobrazić, co czuły i czują osoby dotknięte tym konfliktem. W ciągu kilku tygodni zorganizowaliśmy pomoc ukraińskim kobietom i dzieciom. Wspólnie z mężem stworzyliśmy RiO Edu Centrum, w którym pomagamy mamom z Ukrainy w aktywizacji zawodowej, a ich dzieciom zapewniamy edukację i opiekę terapeutyczną. W ciągu minionego roku przekazaliśmy na pomoc Ukrainie ponad trzy miliony złotych z fundacji i ponad pięć milionów prywatnie; między innymi na konwój polskich serc, który udało się zorganizować i wyekspediować również dzięki mobilizacji i wsparciu polskiego środowiska biznesowego. To ogromna kwota, ale też dowód na to, że na pomocy potrzebującym nie oszczędzasz… Rafał Sonik, który wspiera działania mojej fundacji, powiedział mi kiedyś, że „jakość jest sposobem okazania szacunku”. I jakość od zawsze była dla mnie wyznacznikiem, bo gdybym sama znalazła się w podobnej sytuacji, też chciałabym być potraktowana godnie. Jeśli organizuję obóz dla podopiecznych z domów dziecka, to musi być on na najwyższym poziomie, a program i atrakcje układamy tak, aby były to kolonie, o jakich marzyli. Organizując rzeczy dla potrzebujących, dbam o to, żeby były nowe. Do tej pory wielu ludzi kojarzyło mnie głównie z pomaganiem w Afryce, ale w tej chwili ogromną część środków przeznaczamy także na domy dziecka, bo tam potrzeby są ogromne. Omenaa Foundation wydała na ich wsparcie ponad półtora miliona złotych, czyli trzy razy tyle, co na dzieci w Ghanie. Kiedy poczułaś potrzebę pomagania? Kilka lat temu. Okazuje się, że do pomagania musiałam dojrzeć. Pamiętam, że siedziałam w kawiarni w TVN. Właśnie się rozwiodłam. Pomyślałam wtedy, tak po prostu, że chciałabym swój wizerunek wykorzystać w słusznej sprawie. Jakie to było oczyszczające uczucie! Jak już do tego doszłam, stwierdziłam, że chciałabym pomagać dzieciom w zdobywaniu wiedzy, bo wierzę, że edukacja to najpotężniejsza broń, dzięki której można zmieniać świat na lepsze. Jak mówił Nelson Mandela. Czemu edukacja jest dla Ciebie taka ważna? Ponieważ wiedza to największy ludzki kapitał. Daje wolność i sprawia, że możemy decydować o sobie i o tym, jak ją w życiu wykorzystać, zamiast bezproduktywnie czekać na pomoc od kogoś. Założyłam swoją fundację, by pomagać między innymi tym, którym odebrano szansę na naukę. Potem, po raz pierwszy w życiu, poleciałam do Ghany, gdzie urodził się mój tata. Poleciałaś tam z zamiarem pomagania ghańskim dzieciakom? Wybrałam się w podróż, żeby poznać swoje korzenie. Wtedy też pojawiła się myśl, że muszę tu zbudować szkołę. Znaleźć zaufanych partnerów – nie tylko biznesowych – nie było łatwo, ale udało się! Po wielu podróżach do Ghany i przygodach, jakie tam przeżyłam, trafiłam na salezjanów, którzy prowadzili ośrodek pomocy dla dzieci ulicy. I właśnie tam zbudowałam szkołę Kids Haven School. Jak Cię potraktowano w kraju Twoich przodków? Jak panią z Europy, która zjadła wszystkie rozumy (śmiech). Szybko zostałam przez Ghańczyków sprowadzona na ziemię. Odbyłam spotkanie z wysoko postawionym urzędnikiem, który uświadomił mi, że Afrykanie zawsze będą traktowali mnie jak Europejkę. To mnie zaskoczyło, bo myślałam, że skoro jestem czekoladowa, to jestem ich. A tymczasem okazało się, że dla nich jestem… za biała. Wytłumaczył mi też, że jak chcę coś zrobić w Ghanie, muszę uszanować lokalne zasady i nauczyć się z nimi pracować. Co Cię najbardziej zaskoczyło? Na przykład to, że my mamy zegarki, a oni zawsze mają czas. Jeśli przyjeżdżasz z Europy i myślisz, że coś będzie przygotowane na dany dzień, tak jak się umawiałaś, możesz być niemile zaskoczona. Różnice w mentalności pomiędzy nami są naprawdę kolosalne. Myślę, że wynikają one z przeszłości historycznej. Przez setki lat Afrykanie byli niewolnikami. Im zawsze ktoś mówił, co dokładnie mają robić. Na szczęście młode pokolenie Ghańczyków jest już inne. Wielu z nich studiuje za granicą, a potem wraca do Ghany, otwiera swoje biznesy i zaczyna żyć na poziomie, na jakim my funkcjonujemy w Europie. Choć nie wszyscy. Na przedmieściach Akry wciąż mieszkają tysiące bezdomnych dzieci. Nazywa się je dziećmi ulicy i to jest coś, z czym trudno mi się pogodzić. Nie ma dla wszystkich miejsca w wybudowanej przez Ciebie szkole? Niestety nie, do Kids Haven School możemy przyjąć maksymalnie 60 podopiecznych, a szacuje się, że dzieci ulicy jest ponad 61 tysięcy. Mamy rotację, bo staramy się przywrócić te dzieciaki do życia w naturalnych warunkach. Odnaleźć ich biologicznych rodziców lub umieścić w placówkach zastępczych. Próbowałaś kiedyś sobie wyobrazić, że mogłabyś być na ich miejscu? Wielokrotnie… Myślałam też o moich dzieciach, które miałyby mieszkać na ulicy, nie chodzić do szkoły, nie uczyć się i nie mieć szans na godną przyszłość. Dzieci ulicy trafiające do Kids Haven School nie znają innego życia. U nas po raz pierwszy śpią na łóżku, a nie na ziemi, korzystają z normalnej toalety, a dziewczynki dostają podpaski. Ich radość nakręca mnie do działania. Kiedy usłyszałam, że okoliczne jednostki „zajmujące się” tymi dziećmi przestały je przywozić do naszego ośrodka, nie załamałam się. Przeciwnie! Przełożyłam wszystkie możliwe siły na działanie! Kupiliśmy autobus, żeby mieć transport. W najbliższych tygodniach czekają nas kolosalne zmiany. To będzie też czas spotkań z nowymi podopiecznymi, którym, mam nadzieję, odmienimy życie na lepsze. Ile razy byłaś już w Ghanie? Nie liczyłam, ale mam już ghański paszport, z czego się bardzo cieszę. Zabierasz tam swoich bliskich? Byli ze mną Rafał i Vanessa. Mama nigdy nie wyjechała, podobnie jak mój synek Vincent, który ma dopiero pięć lat i jest jeszcze za mały. W przyszłym roku chcemy to nadrobić, dlatego zaplanowaliśmy dłuższą rodzinną podróż do Afryki. Z Ghany niedawno wrócili pracownicy moich fundacji oraz troje darczyńców: Sylwia Dobrzycka, Beata Drzazga i Rafał Sonik – ludzie, którzy przekazali największe dotacje, między innymi na działania pomocowe w polskich domach dziecka, dla dzieci w Ghanie oraz na wsparcie RiO Edu Centrum – dziennego ośrodka pomocy dla uchodźczyń z Ukrainy i ich dzieci. Zależało mi, by poznali drugi, bliski mi świat i na własne oczy zobaczyli, komu i dlaczego pomagam. Janina Ochojska powiedziała w jednym z wywiadów, że pomaganie jest podjęciem decyzji o tym, komu nie pomożesz. Aż ciarki mnie przeszły, gdy to powiedziałaś, ale to do darczyńcy należy decyzja, komu chce przekazać swoje pieniądze. Serce by mi pękło, gdyby ktoś zarzucił mi, że w nieodpowiedni sposób zarządziłam przekazanymi mi środkami, dlatego bardzo dbam o to, żeby działania Omenaa Foundation były transparentne. Założyłam Konsorcjum Filantropijne także po to, by wiedzieć, gdzie i komu trzeba pomóc. Jak działa Konsorcjum Filantropijne? Ma pomóc nam, ludziom czynu, połączyć wiedzę i siły, żeby wspierać się we wzajemnym działaniu. Konsorcjum Filantropijne będzie zrzeszać fundacje działające główne w obszarze edukacji i zdrowia. To właśnie na ich projekty trafi 30 procent kwoty zebranej podczas Wielkiej Aukcji Charytatywnej 2023. Partnerem naszej inicjatywy jest już Fundacja Siepomaga. Z tego miejsca zapraszamy kolejne, które mają ochotę się do nas przyłączyć. CZYTAJ TEŻ: Głos, za którym szalały wszystkie kobiety. Długo zwlekał z założeniem rodziny. Wszystko zmieniła ukochana Leokadia W pomaganiu ważna jest gra zespołowa? W pojedynkę jest ciężko. Trenowałam koszykówkę i wiem, że zespół jest niezwykle ważny, ale musi być w nim kapitan. Pomagać trzeba z głową, dlatego otaczam się ludźmi, którzy rozumieją moją misję. Wyobraź sobie, że jedna dzielnica Akry, Agbogbloshie, jest wysypiskiem elektrośmieci z całego świata. O tym miejscu powstał nawet film „E-Life”. Wygląda to tak, że Afrykańczycy zamawiają z Europy używany sprzęt elektroniczny. Przykładowo ze 100 wysłanych komputerów do wybrzeży Afryki trafia połowa względnie dobrego sprzętu, drugie 50 od razu trafia na śmietnik, czyli do Agbogbloshie, gdzie… mieszkają ludzie! Każdy ma swój rewir i niby-dom. Tuż obok na tej toksycznej elektronice bawią się dzieci, pasą się krowy, chodzą kury i kaczki, a mieszkańcy całymi dniami wydłubują z tych odpadów metale szlachetne – ich jedyne źródło zarobku. Chcesz usłyszeć jeszcze jedną historię? Oczywiście. Ksiądz Piotr, którego poznałam w trakcie poszukiwań miejsca na szkołę, opowiedział mi, że kiedyś zadzwonił do nich producent butów z pytaniem, czy nie potrzebują ich dla dzieci. Potrzebowali, więc przysłał cały tir… kozaków! Rozumiesz? Kozaki w Ghanie! Jest mi wstyd za Europejczyków, którzy mają czelność robić takie rzeczy, ale i za Afrykanów, bo godzą się to przyjmować. Chcę być przykładem, że można pomagać systemowo, rozsądnie i przede wszystkim mieć szacunek do ludzi, którym tę pomoc niesiemy. Mówi się, że dobro wraca. I tak jest! Przecież dzięki pomaganiu poznałam mojego męża. A to, że teraz robimy to razem, jest dla mnie znakiem, że wybrałam dobrą drogę. Fundacje, Wielka Aukcja Charytatywna i wsparcie Ukrainy. Jak wygląda misja Omeny Mensah? Rafała również zainspirowałaś do założenia fundacji. Rafał Brzoska Foundation wspiera młodych ludzi z biednych terenów wiejskich w zdobyciu wykształcenia. Mój mąż też pochodzi ze wsi i było mu w życiu bardzo trudno. Nikt go nie wspierał, nie dawał mu szans na to, że może coś w życiu osiągnąć. Gdy zapytałam, komu chciałby pomagać, odpowiedział, że dzieciakom takim jak on. Dziś mamy pod opieką 26 stypendystów, którzy osiągnęli już naprawdę dużo. Jedna z nich, Julia Stankiewicz, rozpoczyna właśnie pracę w NASA. Rozpiera nas duma! I teraz siedzicie wieczorem przy kolacji i zastanawiacie się, komu jeszcze możecie pomóc? Dokładnie tak! Ale… nie przy kolacji. Naszą salą konferencyjną jest łazienka (śmiech). Wskakujemy do wanny i w niej debatujemy. Mamy z Rafałem spisaną konstytucję miłości, a w niej deklarację, ile rocznie przekazujemy na różne cele, oczywiście poza działaniem naszych fundacji. I tak na przykład, już nie w wannie, ale podczas podróży do Afryki wymyśliliśmy, że zorganizujemy wigilijną kolację dla osób samotnych i ubogich. Chcieliśmy sprawić komuś prezent, a wyszło na to, że zaprosiliśmy dwa i pół tysiąca osób. Skoro wszystko jest transparentne, powiedz, ile pieniędzy w ubiegłym roku przeznaczyliście na działalność fundacji. Ponad cztery miliony złotych przekazaliśmy na stypendia dla podopiecznych Rafał Brzoska Foundation, a ponad półtora miliona złotych trafiło do polskich domów dziecka. Na pomoc Ukrainie przeznaczyliśmy ponad trzy miliony złotych, a na szkołę dla dzieci ulicy w Ghanie niemal 600 tysięcy złotych. W tym roku kwota będzie wyższa, bo planujemy przyjąć więcej podopiecznych. Pieniądze są ogromnie ważne, ale niezwykle istotne jest też to, że jeśli zachodzi taka potrzeba, sami ruszamy do pracy. Kiedy trzeba było wykończyć szkołę, zakasaliśmy rękawy, malowaliśmy, piłowaliśmy drewno i wykonywaliśmy fizyczną pracę. W ten sposób dajemy najlepszy przykład. Może dlatego nasze działania mają tak pozytywny odzew. A jeśli ktoś chce Wam przeszkadzać? Takie osoby odcinamy. Szkoda naszej energii na walkę z ludźmi, którym jest z nami nie po drodze. Dlaczego komuś miałaby przeszkadzać Wasza działalność? Z zazdrości. Wiesz, jak jest. Ludzie często szukają dziury w całym. Może denerwuje ich fakt, że nie muszę nic robić, a jednak robię? Dlaczego nazwałaś fundację swoim imieniem? Moje imię w języku ghańskim oznacza siłę i złoto, ale nie to było powodem. Zrobiłam to z przekory (śmiech). Usłyszałam kiedyś, że nie zawsze w mediach chcą mówić o mojej fundacji. Dlatego pomyślałam, że gdy nazwę fundację moim imieniem, kiedykolwiek będą mówić o jej działalności, będą musieli powiedzieć „Omenaa”. Omenaa Foundation (śmiech). Nigdy się nie poddajesz. W moim słowniku nie istnieje słowo „niemożliwe”. Jak ktoś mi mówi, że czegoś się nie da, to ja mu udowodnię, że jest dokładnie na odwrót. Poza tym jestem zodiakalnym Lwem z ascendentem w Wadze. Lwy są waleczne i pragmatyczne, a Wagi mają artystyczne dusze. Zatem jestem połączeniem pragmatyzmu z nutą artystycznego szaleństwa. To dlatego połączyłaś swoje dwie pasje – pomaganie i sztukę? To dla mnie sytuacja idealna. Od 10 miesięcy przygotowujemy Wielką Aukcję Charytatywną, podczas której odbędzie się licytacja dzieł sztuki znakomitych polskich i zagranicznych artystów. To niesamowite wydarzenie poprzedzi wystawa w Oranżerii przy Pałacu w Wilanowie, zorganizowana przez moją fundację artystyczną OmenaArt Foundation. Udało się nam pozyskać dzieła najlepszych artystów, w tym po raz pierwszy w Polsce będzie można zobaczyć z tej okazji rzeźbę Manolo Valdésa „Reina Mariana”. Zależy mi na tym, by każdy mógł obcować ze sztuką i mógł podziwiać dzieła światowej klasy. Przy każdym projekcie konsekwentnie trzymamy się najwyższej jakości, dlatego 3 czerwca będzie można wylicytować nawet rzeźbę Magdaleny Abakanowicz. Chyba lubisz przecierać szlaki. Pewnie! Jako jedna z pierwszych w Polsce robiłam afrykańskie fryzury i zbiłam na tym niezły biznes. Miałam trzy salony, z którymi współpracowałam jako studentka poznańskiej ekonomii. Zawsze lubiłam iść pod prąd i być w czymś pierwsza. Nigdy się tego nie bałam – mam to po mojej mamusi. Od wielu lat jestem miłośniczką sztuki i designu – teraz mam to szczęście, że rozwijam również moją artystyczną stronę duszy. Rewitalizacja historycznych budynków i dbanie o zachowanie tożsamości kulturowej to główne cele działań mojej nowej fundacji. Tata jest w końcu z Ciebie dumny? Pamiętasz, jak mówiłam, że był dumny, dopiero gdy wybudowałam szkołę w Ghanie! (śmiech) Za to mama zawsze była ze mnie dumna i mnie wspierała, i za to bardzo ją kocham. Czy Twoje dzieci nie są trochę zazdrosne, że tak dużo czasu poświęcasz innym? Różnie bywało. Vanessa czasami się denerwowała, że na fundacyjne dzieci miałam „czas”, ale nie byłam już tak skora, żeby jej cokolwiek w życiu ułatwić. Dzisiaj wie, że wyszło jej to na dobre. Poszła w ślady dziadka, studiuje medycynę i chce zostać lekarzem. Wybrała najpiękniejszy zawód, jaki mogłam sobie dla niej wymarzyć. Jest moją wielką dumą. Wiadomo, że macierzyństwo jest trudne. Ma wzloty i upadki, ale bilans wychodzi na plus. To wielka radość widzieć, gdy twoje dziecko robi coś, co sprawia mu radość. Zaszczepiłaś w niej chęć pomagania. Vanessa od 15. roku życia jeździ na wolontariat do Afryki. Gdy myślę o niej i o tym, jaką drogę wybrała, mam łzy w oczach. Za to Vincent zamiast do przedszkola woli chodzić do RiO Edu Centrum i tam bawić się z dziećmi z Ukrainy. Tłumaczymy mu, na czym polega świat i dlaczego niektórym w życiu się układa, a inni potrzebują naszej pomocy. Choć uczęszcza do fajnego przedszkola, w którym dzieci są mądrze prowadzone, to wierzymy, że najważniejsze są wartości wyniesione z rodzinnego domu. Czego najbardziej nie lubisz oprócz słowa „niemożliwe”? Pytania, po co pomagam. Jeśli ktoś je zadaje, oznacza to, że w ogóle tego nie czuje. Wychodzę z założenia, że wszyscy ludzie są dobroduszni, uczciwi i chcą czynić dobro. Jeśli ktoś nie chce, to niech chociaż nie przeszkadza. Mocno wierzę w to, że każdy ma coś dobrego, co może dać drugiemu człowiekowi. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. CZYTAJ TEŻ: Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Zdradzona, wyśmiana, przekreślona. Jennifer Lopez miała wszystko. Wystarczyło jedno, by imperium J.Lo zaczęło się sypać
Przez lata olśniewała spektakularnymi występami i zachwycała w wielu produkcjach filmowych. Ale bańka, którą budowała, nagle pękła. Kolejny miłosny zawód sprawił, że z dnia na dzień runęła na dno. Gdy media wróżyły jej koniec kariery, udowodniła, że nic nie jest w stanie jej złamać. J.Lo znów odrodziła się jak Feniks z popiołów. Ciekawe, na jak długo?
Czemu J.Lo zawdzięczała karierę? Talentowi, pracowitości i urodzie. Dokładnie w tej kolejności. Te cechy pozwoliły jej wybić się z tłumu aspirujących gwiazdek Latynosek. Pomógł też łut szczęścia. I „udramatyzowany” życiorys. Artykuł ukazał się na łamach magazynu VIVA! 10/2025. Tym razem miała to być miłość na całe życie… Podobno nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, ale kiedy Jennifer Lopez i Ben Affleck spotkali się ponownie kilka lat temu, wydawało się, że jest to zakończenie pięknej bajki. Miała już wszystko, prócz miłości. Teraz znów pojawiła się szansa… Tylko dlaczego zaledwie kilka lat później życie jednej z największych gwiazd show-biznesu posypało się jak domek z kart? Koniec miłości i koniec kariery wieszczyły media. I to nie po raz pierwszy. Czy zawodowe i miłosne życie może być takim rollercoasterem? Świat u stóp Zaczynała jako tancerka, ale w 1997 roku oczarowała publiczność w filmie „Selena”. Produkcja wyniosła ją na szczyt. Mówili o niej wszyscy. Zaczęła otrzymywać coraz więcej propozycji filmowych, dzięki którym umacniała swoją pozycję w branży. Gdy w 1999 roku wydała debiutancki album „On the 6”, zaskoczyła zarówno fanów, jak i krytyków. Piosenka „If You Had My Love” trafiła na pierwsze miejsce listy Billboardu. To właśnie wtedy J.Lo udowodniła, że jest nie tylko aktorką i tancerką, ale też piosenkarką. Do dziś kolejne pokolenia nucą jej hity z tamtego okresu, takie jak: „Jenny from the Block”, „On the Floor”, „Papi” czy „Ain’t Your Mama”. W branży filmowej również błyszczała. Szybko stała się królową kina akcji i romantycznych komedii. „Co z oczu, to z serca”, „Powiedz tak”, „Pokojówka na Manhattanie”, „Zatańcz ze mną” czy „Sposób na teściową” biły rekordy popularności. Ale dopiero rola w „Ślicznotkach” z 2019 roku miała jej dać szansę na największą filmową nagrodę. Krytycy nie mogli wyjść z podziwu, a magazyn „Variety” pisał o niej w samych superlatywach. Niestety nominacji do Oscara nie dostała, pozostając w kategorii gwiazd – o czym niedawno powiedziała Demi Moore – które przyciągają tłumy do kin, ale na takie laury nie zasługują. Jennifer szybko podniosła się po porażce. Jak zawsze. Przez wiele lat nie dawała o sobie zapomnieć. Nazywano ją ikoną, której nie da się prześcignąć. Gdy w 2000 roku pojawiła się na gali rozdania Grammy w zielonej sukience od Versace, świat oniemiał z zachwytu. Wszyscy próbowali znaleźć zdjęcia z wydarzenia w internecie, lecz w tamtym czasie nie było wyszukiwarki grafik w Google. Przedstawiciele giganta przyznali, że to wydarzenie zainspirowało ich do stworzenia nowej opcji dla użytkowników. Lopez nie tylko była inspiracją dla artystek i fanów, ale też zmieniała rzeczywistość, popkulturę i show-biznes. Miała świat u stóp. Nagły upadek Przez wiele lat konsekwentnie budowała swój wizerunek. Niestety wykreowana bańka szybko pękła. Wszystko zaczęło się sypać wraz z premierą ostatniego albumu piosenkarki – „This is Me… Now”, który wydała 16 lutego 2024 roku. Krążek okazał się klapą, a żaden z utworów nie podbił list przebojów. Prasa informowała, że w ten projekt nikt nie chciał zainwestować. Postanowiła więc z własnej kieszeni zapłacić 20 milionów dolarów zarówno za album, jak i film dokumentalny o sobie samej. Stworzyła wówczas dwie produkcje: pierwsza to musical inspirowany jej życiową historią, a drugi projekt to dokument przedstawiający jej drogę do sławy. Niestety „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”, zamiast chwycić za serca odbiorców, tylko ich rozzłościła. Internauci powiedzieli: dość! W sieci pojawiły się komentarze, że Lopez kłamie i specjalnie kreuje się na biedną dziewczynę z Bronxu, czyli z jednej z najbiedniejszych i najniebezpieczniejszych dzielnic w Nowym Jorku. „Ona po prostu kpi z nas wszystkich. Wyciera sobie twarz słowem Bronx i wydaje jej się, że zakłamie rzeczywistość”, pisali mieszkańcy dzielnicy. Podkreślano, że 55-latka oszukuje i manipuluje. To właśnie wtedy ujawniono, że gwiazda pochodziła z dobrego domu, chodziła do jednej z lepszych szkół w okolicy, a jej rodzice nie mieli problemów finansowych. Nawet wierni fani zaznaczali, że męczy ich nieustanne wspominanie o trudnym dzieciństwie. Prasa w pewnym momencie stwierdziła, że Lopez robi to, by wciąż kreować się na słynną „Jenny from the block”, której tak naprawdę nigdy nie było. J.Lo z dnia na dzień stała się antybohaterką, a internauci doszukali się kolejnych potknięć. Zarzucono jej nieodpowiedzialne zachowanie, gdyż w mediach społecznościowych reklamowała napoje alkoholowe. „Jej mąż jest byłym alkoholikiem, a ona promuje alkohol”, pisali rozzłoszczeni fani. Oliwy do ognia dolały jej archiwalne wywiady. Miała się wywyższać i wyśmiewać koleżanki z branży. Uważała się za jedną największych gwiazd Hollywood lat 90. „Jestem najlepsza. Czuję, że mogę robić wszystko”, mówiła w rozmowie z „Movieline”. Uderzyła w Salmę Hayek. „Jesteśmy z dwóch różnych światów. Ona jest seksbombą i takie właśnie gra role. Ja robię najróżniejsze rzeczy. Śmieszy mnie, że krąży plotka, że to jej najpierw zaproponowano rolę Seleny, ponieważ jest to całkowite kłamstwo”, mówiła. Nieprzychylnie wypowiedziała się również o Cameron Diaz, którą nazwała „szczęśliwą modelką, która dostała wiele możliwości, z którymi mogłaby więcej osiągnąć”. O Madonnie natomiast powiedziała: „Świetna performerka, lecz zła aktorka (…). Aktorstwem zajmuję się ja, więc jestem przewrażliwiona na tym punkcie”. Lopez zarzucono również, że nie potrafi śpiewać, a większość jej hitów wykonała inna wokalistka – Ashanti. Głos zabrała również Natasha Ramos, która wspomniała, że była jej chórzystką. Artystka zamieściła w sieci oświadczenie, w którym wyznała, że główny wokal w piosenkach takich jak: „This Is Me… Then”, „Loving You” czy „Jenny from the Block” należał do niej. „Najbardziej mnie słychać we fragmencie »From the Bronx« oraz śmiech w »Jenny from the Block« należy do mnie”, twierdziła. Na tym jednak nie koniec. Natasha Ramos miała zarobić zaledwie trzy i pół tysiąca dolarów. Nic więc dziwnego, że rok temu, gdy Jennifer miała wyruszyć w trasę po Stanach, wynajęte stadiony świeciły pustkami. W tym samym czasie na oczach świata zaczęło sypać się kolejne małżeństwo Jennifer – z Benem Affleckiem. Musiała zrezygnować z zawodowych zobowiązań na rzecz rodziny. „Cieszę się, że to zrobiłam, ponieważ był to dla mnie naprawdę trudny okres (…), ale z drugiej strony był to też najlepszy czas, ponieważ mogłam nad sobą pracować”, wyznała po kilku miesiącach w rozmowie z „Interview”. Trzeciej szansy nie będzie Affleck i Lopez przez długi czas byli power couple Hollywood. Poznali się w 2002 roku i wydawało się, że są dla siebie stworzeni. Niestety ciągła obecność paparazzi wpływała na ich związek destrukcyjnie. Zakochani – zwani przez media Bennifer – planowali nawet ślub, ale ku zdziwieniu wszystkich ogłosili rozstanie. Każde zaczęło układać sobie życie od nowa. Prawie 20 lat później postanowili dać sobie drugą szansę. „Jestem najszczęśliwsza w życiu”, wyznała artystka w jednym z wywiadów. „Nigdy nie czułam się lepiej (…). Jesteśmy w bardzo pięknym momencie (…). To piękna historia miłosna, że dostaliśmy drugą szansę”, mówiła w rozmowie z „People”. Tym razem miało być inaczej. Na ślubnym kobiercu stanęli 16 lipca 2022 roku w Las Vegas. Do samego końca ukrywali informację o ceremonii. „Zrobiliśmy to. Miłość jest piękna. Miłość jest łaskawa. I wychodzi na to, że miłość jest cierpliwa. Cierpliwa przez 20 lat”, pisała artystka na stronie onthejlo.com. Wydawało się, że ich szczęście będzie już trwać wiecznie. Niestety w 2024 roku, niedługo przed drugą rocznicą ślubu, media zaczęły huczeć o kryzysie w ich związku. Plotki okazały się prawdą. W tamtym czasie sugerowano, że to właśnie Jennifer miała niszczycielski wpływ na małżeńską relację. Ben miał dość medialnego życia i w przeciwieństwie do żony nie chciał pojawiać się na ściankach i imprezach branżowych. „Gdy wracaliśmy do siebie, powiedziałem: »Słuchaj, jedną z rzeczy, których nie chcę, jest związek w mediach społecznościowych«. Potem zdałem sobie sprawę, że to nie jest sprawiedliwe wobec Jennifer. To trochę tak, jakby miała poślubić kapitana łodzi i usłyszeć: »Cóż, nie lubię wody«. Staramy się wypracować kompromis”, mówił Ben w dokumencie „Nieopowiedziana historia wielkiej miłości”. Rozwiedli się w lutym 2025 roku. Po pięciu miesiącach negocjacji podpisali ugodę o podział majątku. W grę wchodził między innymi luksusowy dom w Beverly Hills wart 68 milionów dolarów. W poszukiwaniu miłości Artystka ma za sobą więcej nieudanych związków. Jej pierwszym mężem był kubański kelner Ojani Noa, którego poznała w restauracji w Miami. Pobrali się w lutym 1997 roku, rozwiedli niespełna rok później. W jednym z wywiadów Lopez przyznała, że różnice ambicjonalne i finansowe stanowiły problem w ich relacji. On też chciał, by Jennifer prowadziła spokojne, domowe życie, co jej nie odpowiadało. Po rozwodzie początkowo utrzymywali kontakt – Lopez zatrudniła byłego męża przy zarządzaniu swoją restauracją, jednak gdy go zwolniła, podał ją do sądu. W efekcie Noa otrzymał zakaz publicznego oczerniania Lopez, a planowany przez niego film o ich związku został zablokowany. Później na planie teledysku do „Love Don’t Cost a Thing” artystka poznała tancerza i choreografa Crisa Judda. Pobrali się w 2001 roku, jednak ich małżeństwo zakończyło się po dziewięciu miesiącach. Rozwód sfinalizowano w 2003 roku. Jej trzecie małżeństwo miało opierać się na przyjaźni. Piosenkarza i aktora Marca Anthony’ego poznała w 1998 roku, pobrali się w 2004, krótko po zakończeniu jej związku z Affleckiem. Cztery lata później zostali rodzicami bliźniaków – Maxa i Emme. Choć relacja trwała kilka lat, Lopez przyznała w wywiadzie dla „W Magazine”: „Wytrzymałam siedem lat. Wiedziałam bardzo szybko, że to nie było właściwe”. Rozwód sfinalizowano w 2014 roku. J.Lo była również w poważnym związku z bejsbolistą Alexem Rodriguezem, z którym zaprzyjaźniła się w 2005 roku. Romantyczna relacja rozpoczęła się jednak w 2017 roku. Szybko stali się jedną z najgłośniejszych par show-biznesu. Zamieszkali razem i wspólnie wychowywali dzieci z poprzednich związków. Zaręczyli się w 2019 roku podczas romantycznego wyjazdu na Bahamy. Planowali ślub we Włoszech, do którego miało dojść w 2020 roku. Został jednak odwołany z powodu pandemii. Termin przekładano kilkakrotnie, co wywołało spekulacje o kryzysie w związku. Zaczęły pojawiać się doniesienia o niewierności Rodrigueza. Napięcia między partnerami narastały. Para próbowała ratować związek. Chodzili nawet na terapię. Ostatecznie w kwietniu 2021 roku Jennifer Lopez i Alex Rodriguez ogłosili rozstanie. W wydanym wspólnie oświadczeniu zaznaczyli, że pozostają przyjaciółmi i zamierzają wspierać się zawodowo. Nie jest też tajemnicą, że przed laty J.Lo była w nieformalnym związku z P. Diddym, którego poznała w 1999 roku. Wtedy artystka debiutowała jako piosenkarka, a raper był już znaczącą postacią w branży muzycznej. Połączyła ich zarówno współpraca zawodowa, jak i uczucie. Ich związek szybko stał się medialną sensacją. Podsycali zainteresowanie, gdy wspólnie pojawiali się na galach. Jednak ta relacja nie była wolna od kontrowersji. W grudniu 1999 roku para była obecna podczas strzelaniny w nowojorskim klubie. Choć Lopez szybko oczyszczono z zarzutów, sprawa wpłynęła na jej wizerunek i pogłębiła napięcia między partnerami. Pojawiały się też plotki o niewierności Diddy’ego, co ostatecznie doprowadziło do rozstania w 2001 roku. Lopez później przyznała, że związek był pełen stresu i łez, a brak lojalności partnera odebrał jej poczucie bezpieczeństwa. Ich relacja, choć zakończona, wciąż budzi emocje. W 2024 roku temat powrócił w związku z oskarżeniami wobec P. Diddy’ego o przemoc i inne przestępstwa. Media spekulowały, że Lopez może zostać wezwana jako świadek, ale na razie nie zostało to potwierdzone. Artystka nie komentuje publicznie sprawy, konsekwentnie odcinając się od kontrowersyjnego muzyka. Jak Feniks z popiołów Dziś Jennifer stawia na siebie. Nie szuka miłości na siłę, a na pewno nie z show-biznesu. „Ludzie, którzy są romantykami, uwielbiają być w związkach i chcą się z kimś zestarzeć, myślą: »Muszę mieć kogoś, żeby być w pełni szczęśliwa«. Ale czy na pewno?”. Dotarcie do tego miejsca zajęło Jennifer 30 lat. „Właśnie tego potrzebowałam. Dziękuję, Boże. Przepraszam, że zajęło mi to tak długo”, wyznała w rozmowie z magazynem „Interview”. Na tym jednak nie koniec. Jennifer nie tylko układa sobie życie prywatne, ale też odbudowuje karierę. Niedawno ogłosiła trasę koncertową „Up All Night”, w ramach której po 13 latach wróci do Polski. Już 25 lipca 2025 roku zamierza oczarować publiczność na Stadionie Narodowym. Po wielu miesiącach przerwy w wielkim stylu powraca do show-biznesu. Poza powrotem do branży muzycznej równie głośno jest o jej kolejnym filmowym sukcesie. Aktorka zagrała w musicalu w reżyserii Billa Condona „Kiss of the Spider Woman”, który skradł serca publiczności na Festiwalu Filmowym Sundance. Lopez zdobyła nawet owacje na stojąco. Nic więc dziwnego, że później w wywiadach zaznaczała, że była to dla niej przełomowa chwila. „Czekałam na ten moment całe życie”, wyznała. Jeszcze rok temu zarzucano jej manipulacje, kłamstwa czy zrujnowanie małżeństwa. Dziś wszyscy z zapartym tchem śledzą jej odrodzenie. Jennifer Lopez kolejny raz udowadnia, że nic nie jest w stanie jej złamać. Jest silna, niezależna i zdeterminowana. W jej przypadku ciężka praca się opłaciła. Choć niektórzy krytycy nie zaliczają jej do grona najwybitniejszych aktorek Hollywood, często podkreślają jej autentyczność i wiarygodność na ekranie. Co więcej, swoimi osiągnięciami zawodowymi zapisała trwały ślad w historii. Trudno też nie dostrzec jej znaczącego wpływu na popkulturę. Pracowita i niezależna. Dla jednych jest nieuchwytną gwiazdą, dla drugich po prostu: Jenny from the block. Tekst: Karol Sowa
Fani śledzą jej każdy ruch. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o cenie życia pod presją: „Musiałam przygotować Kevina na to, co może się wydarzyć”
Od lat żyje pod nieustanną obserwacją. Roksana Węgiel-Mglej przyznaje, że wiedziała, co wydarzy się, gdy jej związek z Kevinem Mglejem ujrzy światło dzienne. W rozmowie z VIVĄ! opowiada o cenie sławy, życiu pod presją i fanach, przed którymi – jak sama mówi – niemal nic nie da się ukryć.
Sukces przyniósł jej spełnienie marzeń, ale odebrał anonimowość. Od nastoletnich lat każdy jej krok śledzą media, paparazzi i fani, którzy potrafią dostrzec nawet najmniejszy szczegół. Gdy w jej życiu pojawił się Kevin Mglej, wiedziała, że ich związek prędzej czy później stanie się przedmiotem publicznych analiz. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o cenie sławy, życiu pod nieustanną presją i doświadczeniach, które nauczyły ją zachować spokój mimo nieustannej uwagi. RoksanaWęgiel-Mglej w VIVE! o cenie sławy. Fani śledzą każdy jej krok. Tak odkryli jej związek z Kevinem – Masz 21 lat, ale pod presją żyjesz od 14. roku życia. Roksana Węgiel-Mglej: To prawda, ale na początku bardziej się tym przejmowałam. Z biegiem lat nabrałam dystansu. Ale gdy zaczęliśmy spotykać się z Kevinem, musiałam go przygotować na to, co może się wydarzyć. – Nie znał show-biznesu tak dobrze jak Ty? Znał z innej strony niż ja. Prowadził firmę marketingową, pisał piosenki. Ciemna strona show-biznesu była mu zupełnie obca. Nie wiedział, co to znaczy żyć pod presją, pod nieustającym ostrzałem opinii publicznej. Ja wiedziałam, co się wydarzy, gdy wyjdzie na jaw, że jesteśmy razem. Każde wydarzenie w moim życiu prywatnym było zawsze szeroko komentowane, a za mną podążali paparazzi. I tym razem się nie pomyliłam. Było dokładnie tak, jak przewidziałam. – Chodziło o to, że między Wami jest dziewięć lat różnicy? Czy o to, że jak się poznaliście, Ty miałaś 17 lat, a on miał małe dziecko? Chyba o wszystko. Mam takie zamknięte grono fanów, które, wyobraź sobie, prowadzi śledztwa na temat tego, co się dzieje w moim życiu. W tym wypadku połączyli kropki i wyszło im, że mam chłopaka. Na jakimś zdjęciu zobaczyli kawałek buta Kevina, czego ja nawet nie zauważyłam, potem coś tam jeszcze wpadło im w oko. A potem wkroczyli detektywi z TikToka (śmiech). Nic się przed nimi nie ukryje i na to właśnie musiałam przygotować Kevina. Życiowo to Kevin ma większy bagaż doświadczeń, showbiznesowo ja, bo jestem w tym już dziewięć lat. I doświadczyłam wszystkiego, czego można doświadczyć, więc nic mnie już nie zdziwi. Czytaj też: Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem: „Oboje mieliśmy wątpliwości” Kevin Mglej, Roksana Węgiel – Zaraz, zaraz, nie zgadza mi się rachunek. Tak naprawdę zaczęłam w tym żyć, mając 12 lat. Wtedy poszłam do programu „The Voice Kids”. Emisja miała miejsce później, jak miałam już skończone 13 lat. Tak czy inaczej zaczęłam bardzo wcześnie. I nikt się nie spodziewał, że to się nie skończy zaraz potem, jak się zaczęło. Ani ja, ani moi rodzice, którzy mnie wspierali. Oni wiedzieli, że moim największym marzeniem jest śpiewanie. Nikt mnie do niczego nie zmuszał, bo to ja chciałam występować, brać udział w konkursach wokalnych, więc mnie na wszystkie wozili. To były takie nasze wspólne weekendowe wypady. Aż wzięłam udział w castingu do „The Voice”. Potem była Eurowizja Junior. Wtedy wszystko nabrało tempa. – I przyniosło Ci sławę. Bez tego moja pasja nie ma sensu. Kocham koncerty, ludzi, którzy słuchają mojej muzyki. To mi daje bardzo dużo radości. Wiem też, że moje piosenki poruszają ludzi, i to nadaje sens mojemu działaniu. – To są plusy sławy, ale jest też mnóstwo minusów. Presja, jaką na mnie wywierano, jest na pewno jednym z największych. I odebranie mi części dzieciństwa. Tylko że, tak jak mówiłam, mnie nikt do tego nie zmuszał. Sama w to brnęłam, a rodzice mnie nie powstrzymywali, bo sami nie wiedzieli, czym tak do końca jest show-biznes. A ja chciałam iść za ciosem, podobało mi się, że dostałam możliwość spełnić marzenie. Nikt nie wiedział, jak to będzie, bo nie było wcześniej takiej młodej osoby w show-biznesie jak ja. Lata temu była Natalia Kukulska, ale to inna historia. Była też Ewa Farna, ale ona, jak zaczynała, była ode mnie starsza i jej droga była inna niż moja. Wychowałam się na jej piosenkach. Ja miałam wybór, mogłam w to iść albo wrócić do starego życia. I nie żałuję, że pozwolono mi tak pokierować tym wszystkim, żebym mogła wykorzystać szansę. Nigdy nie wiadomo, czy kolejny raz będzie ci dany. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy” _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Postawił wszystko na jedną kartę i zawalczył o marzenia. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wprost o karierze aktorskiej: „Mam dużo do udowodnienia. Nigdy nie szedłem drogą na skróty”
Dziś Gamou Fall z ogromną szczerością opowiada o przełomowej decyzji, która odmieniła jego życie, oraz o determinacji, dzięki której spełnia marzenia. W wywiadzie dla VIVY! zdradza, dlaczego nigdy nie pozwolił sobie pójść na skróty.
Wybrał marzenia. Zaryzykował wszystko, odrzucił gotowy scenariusz na życie i postawił na drogę, która wymagała odwagi, cierpliwości i bezgranicznej wiary w siebie. Dziś Gamou Fall udowadnia, że determinacja potrafi otwierać drzwi, które dla wielu pozostają zamknięte. Absolwent Warszawskiej Szkoły Filmowej w rozmowie z VIVĄ! opowiada o decyzji, która odmieniła jego życie, i zdradza, dlaczego nigdy nie szedł drogą na skróty. Gamou Fall o aktorstwie i karierze. Tak zaczęła się jego droga ze sceną | wywiad VIVY! – Jak postanowiłeś, tak się stało. Dlatego że tata jak mantrę powtarzał mi, że będę mógł osiągnąć w życiu wszystko, pod warunkiem że włożę w to pracę, serce i wiarę, że mi się uda. Tata i ja mamy takie same charaktery. Jak w coś wchodzimy, to na sto procent. Od zawsze wiedziałem więc, że nigdy nie dokończę rzeczy, których do końca nie czuję, nawet jeśli wiem, że mogłyby być dla mnie dobre. Mam taką konstrukcję psychiczną, że muszę oszaleć na jakimś punkcie. – Tak oszalałeś na punkcie aktorstwa? Tak, ale musiałem dojrzeć do decyzji o pójściu na studia aktorskie. To było miesiąc przed obroną pracy magisterskiej na Uniwersytecie Ekonomicznym. Wyleciałem ze studiów, więc uznałem, że to jest ten moment, w którym muszę zawalczyć o swoje marzenia. – Co się stało? Nie zaliczyłem warunku i żeby zostać magistrem, musiałbym powtarzać dwa lata. Uznałem, że to nie ma sensu. Dla mnie najbardziej liczy się w życiu zdobywanie doświadczenia. Przez pięć lat na uczelni nauczyłem się naprawdę dużo i papier nie jest mi do niczego potrzebny. Czytaj też: Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie" – Skoro marzyłeś o aktorstwie, dlaczego poszedłeś na studia ekonomiczne? Mój tata większość życia zajmował się handlem z Afryką Zachodnią, prowadził też w Poznaniu coś na kształt izby kulturalno-gospodarczo-handlowej, Centrum Afrykańskie, a mama prowadziła swój biznes. Uznałem, że to jest kierunek, który zapewni mi dobre życie. Ale myśl o aktorstwie pojawiała się w mojej głowie wielokrotnie, tylko realizacja tego marzenia wydawała mi się mało realna. – Dlaczego? Żyjemy w Polsce, nie ma tu zbyt dużo czarnoskórych aktorów. Myślałem, że może dla mnie nie być pracy. Ale wtedy, kiedy wyleciałem, zadzwoniłem do mamy i powiedziałem jej, co się stało, i że będę zdawał do szkoły aktorskiej. – Ciekawa jestem, co pomyślała. Gdy byłem młodszy, nieźle wywijałem, więc mama zawsze spodziewała się z mojej strony niespodziewanego (śmiech). Powiedziałem jej, że będę pierwszym czarnoskórym aktorem w Polsce, który będzie grał duże role. – Czujesz, że masz dużo do udowodnienia, nie tylko mamie? Pewnie, nie skończyłem szkoły państwowej, a w Polsce to jest niezwykle ważne. Poza tym jestem gościem, który wcześniej pracował jako model… Mam dużo do udowodnienia szczególnie ludziom ze środowiska artystycznego, które jest bardzo hermetyczne. A poza tym skończyłem szkołę, mając 30 lat. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – I…? W tym wieku ci, którzy zaczęli studia od razu po liceum, mają już siedem lat doświadczenia na deskach teatralnych. Ja musiałem nadgonić i zasypać tę przepaść. – Już na pierwszym roku zagrałeś w spektaklu Mai Kleczewskiej. Na casting wysłała mnie nauczycielka ruchu scenicznego Kaya Kołodziejczyk. Dostałem rolę Fortynbrasa w „Hamlecie”. To mi dało kopa, bo wcześniej myślałem, że ze względu na warunki fizyczne będę dostawał role kochanków mówiących łamaną polszczyzną. Dzisiaj jestem przykładem na to, że naprawdę warto walczyć o marzenia, bo teraz staję do castingów z białymi aktorami. Bardzo lubię mój zawód, bo on ewoluuje razem ze mną, z moimi doświadczeniami, z moim wiekiem. Teraz zacząłem próby do spektaklu z Kasią Figurą. Cały czas mylę się jeszcze i mówię „pani Kasia”, ale my już jesteśmy na ty, bo jesteśmy kolegami z pracy. To jest dla mnie spełnienie marzeń. Zawsze chciałem zagrać spektakl w duecie, ale o tym, że zagram z taką aktorką, nawet nie śniłem. A ile ja mogę się od niej nauczyć! Wiem, że to będzie spektakl, który się poniesie. – I żeby Cię zobaczyć, trzeba będzie zapłacić. Otóż to (śmiech). – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem: „Oboje mieliśmy wątpliwości”
Ich historia od początku budziła emocje i nie brakowało tych, którzy wątpili w jej przyszłość. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o pierwszym spotkaniu z Kevinem Mglejem, trudnych początkach ich związku i decyzjach, które na zawsze odmieniły ich życie.
Nie każda wielka miłość zaczyna się jak bajka. Ich historia narodziła się w chwili, gdy oboje dźwigali własne doświadczenia, a zamiast zachwytu otoczenia częściej spotykali się z niedowierzaniem. Miała 17 lat, on był starszy i miał dziecko. Dziś Roksana Węgiel-Mglej z niezwykłą szczerością wraca do tamtych chwil, odsłaniając kulisy związku z Kevinem Mglejem, który od początku wystawiany był na próbę. To opowieść o wyborach, które wymagają odwagi, o miłości silniejszej niż cudze opinie i o zaufaniu, które z czasem stało się fundamentem ich wspólnego życia. Roksana Węgiel-Mglej o początkach związku z Kevinem Mglejem | Tylko w VIVIE! – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. Sprawdź też: „Bałam się, że będę więźniem tej choroby. Ona… zabija po cichu”. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o diagnozie, która wszystko zmieniła – Oboje jesteście bardzo wierzący? Tak, i był to jeden z ważniejszych tematów, obecny zawsze w naszych rozmowach. – Nie bałaś się wejść w związek ze starszym od siebie mężczyzną z dzieckiem? Bałam się. William, syn Kevina, jest w wieku mojego najmłodszego brata. Nie wiedziałam, jak się odnajdę w roli macochy. Swoją drogą, jakie to nieprzyjemne słowo! Mamy dobrą relację, jesteśmy ze sobą zżyci. Na szczęście udało mi się zbudować relację tak, żeby nie wchodzić w kompetencje mamy. Jednak również odpowiadam za jego wychowanie, bo przecież jest częścią mojego życia. Mimo tego, że mieliśmy z Kevinem podobne poglądy, dobrze się ze sobą czuliśmy, wiele rzeczy się nie zgadzało. Miałam 17 lat i Kevin też miał z tyłu głowy, że wokół naszej relacji może być duże zamieszanie. Oboje mieliśmy wątpliwości, bo nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy. Ale to, co najmniej mi się zgadzało, okazało się najmniejszym problemem. Nasz niełatwy w sumie dwuletni początek bardzo nas wzmocnił. [...] – Straciliście znajomych przez miłość? Szczególnie przyjaciele Kevina, z którymi znał się od lat, twierdzili, że nie powinien wiązać się z tak młodą dziewczyną, i po prostu się odsunęli. Zauważyłam, że ci, którzy się odwrócili, sami nie żyli w szczęśliwych związkach. Może nam zazdrościli? [...] – Jesteście ze sobą niemal 24 godziny na dobę. Kiedyś nie wyobrażałam sobie, że mogłabym w takim układzie wytrzymać. Nie rozumiałam par, które tak funkcjonują, uważałam to za uzależnienie i niezdrową sytuację. Los, jak widać, jest przewrotny. Sama teraz jestem w takiej relacji i jestem szczęśliwa. To kwestia naszych charakterów i tego, że nie mamy wokół siebie zbyt dużo zaufanych osób, a dla siebie jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Przyjaźń jest fundamentem naszego małżeństwa. _______________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki"
Wiele zawdzięcza rodzicom, poruszająco mówi o relacji z ojcem. Tylko u nas Gamou Fall przyznaje: "Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie"
Za sukcesem Gamou Falla stoi człowiek, który od najmłodszych lat uczył go odwagi, wytrwałości i dumy z własnych korzeni. W rozmowie z VIVĄ! aktor z ogromnym szacunkiem opowiada o ojcu i lekcjach, które do dziś wyznaczają kierunek jego życia.
Za spokojem, który dziś emanuje, kryje się historia pełna trudnych doświadczeń, ważnych wyborów i rodzinnych wartości. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall wraca do wspomnień z dzieciństwa, opowiada o dorastaniu między dwiema kulturami i z ogromnym wzruszeniem mówi o ojcu, który przygotował go na życiowe wyzwania i nauczył patrzeć dalej niż tylko na to, co tu i teraz. To poruszająca opowieść o sile rodziny, tożsamości i lekcjach, które pozostają z człowiekiem na całe życie. Gamou Fall w poruszającej rozmowie z VIVĄ! o ojcu: – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. Nie udowadniał mi, że ją ma, ale z mądrością, doświadczeniem i wiedzą czekał, aż sam to zrozumiem. Jako dorosły człowiek zaczynam (śmiech). Głównie mówię o tacie, bo to on wziął na siebie większość spraw związanych z moim wychowaniem. On, czarnoskóry mężczyzna w Polsce, wiedział, jaka będzie moja droga. Moja mama, biała polska kobieta, wiedzieć tego nie mogła. Ale obojgu rodzicom zawdzięczam naprawdę dużo. – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o wyjątkowej relacji z synem Kevina: „Nie wiedziałam, jak odnajdę się w roli macochy”
Miłość, odpowiedzialność i dojrzałość przyszły do niej wcześniej, niż wielu mogło się spodziewać. W najnowszym wywiadzie dla VIVY! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o wspólnym życiu z Kevinem Mglejem, sile wyznawanych wartości i relacji, którą zbudowała z jego synem.
Miała 19 lat, gdy powiedziała „tak”, a jej decyzja wywołała lawinę komentarzy. Dziś, mając 21 lat, Roksana Węgiel-Mglej przekonuje, że nie żałuje ani jednej ze swoich życiowych decyzji. W szczerej rozmowie opowiada o błyskawicznym dojrzewaniu, małżeństwie z Kevinem Mglejem, wierze, wspólnym budowaniu przyszłości i relacji z jego synem. Padły poruszające słowa. Roksana Węgiel-Mglej o relacji z synkiem Kevina Mgleja. Tylko w VIVIE! mówi: "Jednak również odpowiadam za jego wychowanie" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. Czytaj też: Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki" – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. – Oboje jesteście bardzo wierzący? Tak, i był to jeden z ważniejszych tematów, obecny zawsze w naszych rozmowach. – Nie bałaś się wejść w związek ze starszym od siebie mężczyzną z dzieckiem? Bałam się. William, syn Kevina, jest w wieku mojego najmłodszego brata. Nie wiedziałam, jak się odnajdę w roli macochy. Swoją drogą, jakie to nieprzyjemne słowo! Mamy dobrą relację, jesteśmy ze sobą zżyci. Na szczęście udało mi się zbudować relację tak, żeby nie wchodzić w kompetencje mamy. Jednak również odpowiadam za jego wychowanie, bo przecież jest częścią mojego życia. Mimo tego, że mieliśmy z Kevinem podobne poglądy, dobrze się ze sobą czuliśmy, wiele rzeczy się nie zgadzało. Miałam 17 lat i Kevin też miał z tyłu głowy, że wokół naszej relacji może być duże zamieszanie. Oboje mieliśmy wątpliwości, bo nie wiedzieliśmy, czy sobie poradzimy. Ale to, co najmniej mi się zgadzało, okazało się najmniejszym problemem. Nasz niełatwy w sumie dwuletni początek bardzo nas wzmocnił. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Tylko w VIVIE! Gamou Fall szczerze o „Tańcu z Gwiazdami” i rodzinie. Nie ukrywa, że cena była wysoka: "Były napięcia. To nie był dla nas łatwy moment"
Zwycięstwo w „Tańcu z Gwiazdami” przyniosło Gamou Fallowi ogromną popularność, ale miało też swoją cenę. W rozmowie z VIVĄ! aktor szczerze opowiada o rodzinie, miłości, wyrzeczeniach i decyzjach, które ukształtowały jego życie.
Za uśmiechem, sceniczną charyzmą i spektakularnym zwycięstwem w „Tańcu z Gwiazdami” kryje się historia pełna wyrzeczeń, trudnych wyborów i życiowych lekcji. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o sile wyniesionej z domu, miłości, która uchroniła go przed złymi decyzjami, oraz cenie, jaką wraz z partnerką zapłacili za jego zawodowy sukces. To poruszające wyznanie o rodzinie, odpowiedzialności i dojrzewaniu do życia, w którym największym zwycięstwem okazuje się nie Kryształowa Kula, lecz ludzie, którzy są obok. TYLKO W VIVIE! Gamou Fall o Tańcu z Gwiazdami i cenie zwycięstwa – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. Nie udowadniał mi, że ją ma, ale z mądrością, doświadczeniem i wiedzą czekał, aż sam to zrozumiem. Jako dorosły człowiek zaczynam (śmiech). Głównie mówię o tacie, bo to on wziął na siebie większość spraw związanych z moim wychowaniem. On, czarnoskóry mężczyzna w Polsce, wiedział, jaka będzie moja droga. Moja mama, biała polska kobieta, wiedzieć tego nie mogła. Ale obojgu rodzicom zawdzięczam naprawdę dużo. – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. Czytaj też: Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot” – To ona poniosła największe koszta Twojego udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? Ponieśliśmy oboje. Ale ona miała naprawdę trudno, bo była świeżo upieczoną mamą. Nasza córeczka miała wtedy dopiero kilka miesięcy, a my nie mieliśmy w Warszawie nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale ja dostałem szansę, żeby pokazać ludziom, co mam do zaoferowania, i nie mogłem z tej szansy nie skorzystać. Słucham swojego instynktu. I choć czasem nie do końca wiem, dlaczego powinienem coś zrobić, mam świadomość, że kiedyś to mi się może do czegoś przydać. Szczerze, pomyślałem, że udział w „Tańcu z Gwiazdami” da mi rozpoznawalność i przełoży się na inne propozycje zawodowe. Nie pomyliłem się. Przez trzy miesiące byłem na przykład na pierwszym miejscu wyszukiwań na Filmwebie. A że wiedziałem, że fizycznie dam radę, bo pod tym kątem jestem świetnie przygotowany, przyjąłem propozycję. Podjęliśmy z Elizą świadomą decyzję. Oboje wiedzieliśmy, że robię to dla naszej rodziny, żeby zabezpieczyć przyszłość naszej córki. Oczywiście to było dla Elizy cholernie trudne i wywoływało napięcia. To nie był dla nas łatwy moment. Zawsze coś jest niestety kosztem czegoś innego. Trzeba mieć dużo mądrości i szczęścia, żeby się nie wykoleić przy okazji. Ale to jest jednak nasza wspólna walka, bo jesteśmy teamem, w którym koszta podjętych decyzji rozkładają się na dwoje. My dzielimy się zadaniami, a każde z nas w swojej sferze mierzy się z trudnościami i obowiązkami. Jeden statek, jeden kierunek, ale różne obowiązki. – Opłaciło się. Wzbudziłeś sympatię widzów i zdobyłeś Kryształową Kulę. Całe życie miałem przekonanie, że ludzie boją się tego, czego nie znają. A ja właśnie poszedłem tam po to, żeby ludzie mnie poznali. I było zupełnie inaczej niż w aktorstwie, bo tam chowam się za rolą, a tu byłem w stu procentach sobą. Obnażony. Gdy wygrałem, byłem cholernie zaskoczony. Zrobiłem wszystko, co mogłem, ale reszta nie była już w moich rękach. Ludziom chyba spodobało się to, co mam do zaoferowania. – Opowiedziałeś im swoją historię. Pokazałem nie tylko swoją rodzinę i przyjaciół. Opowiedziałem też o złości, którą nosiłem w sobie przez wiele lat, o swojej niezgodzie na dyskryminację, o walce, jaką stoczyłem ze światem i ze sobą. – Nadal masz tę złość w sobie? Ludzie noszą w sobie wszystko to, co im się w życiu przytrafiło, i związane z tym emocje. Każdy ma czasem gówniany etap w życiu, w którym są złe emocje. Zdarzało mi się mieć mroczny czas. Przeszedłem przez wszystkie etapy, stany, znam blaski i cienie życia. Ja tę złość nadal mam w sobie, ale nauczyłem się ją kontrolować i często ona jest moim motorem, żeby się nie poddawać. Dzisiaj wiem, czego pragnę i czego na pewno nie chcę. Mam nadzieję, że już nigdy nie spotka mnie nic złego… To jest jednak myślenie życzeniowe, bo na życie trzeba patrzeć racjonalnie i mieć świadomość, że i ono, i ludzie są przewrotni. Na szczęście tak pokierowałem swoim życiem, że dzisiaj górę biorą dobre emocje. Tata kiedyś mi powiedział, że życzy mi, żeby sukces nie przyszedł do mnie zbyt szybko. Wtedy tego nie rozumiałem. A tata widział, jak wygląda świat ludzi sukcesu, z pieniędzmi, z tym całym blichtrem, i co to potrafi zrobić z ludźmi. Wcześniej nie byłem na to gotowy. A teraz czuję, że wszystko toczy się w dobrym tempie. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Aga Zaryan odnalazła pierwszą miłość po blisko 30 latach. Dziś są małżeństwem. „Jesteśmy miłością życia”
Pięćdziesiątka przyniosła jej spokój, którego przez lata szukała. Aga Zaryan otwarcie mówi o terapii, diagnozie ADHD, nowym etapie w życiu prywatnym i miłości, która wróciła po blisko 30 latach. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! zdradza także, dlaczego dziś czuje, że najlepsze wciąż przed nią.
Po blisko 30 latach los ponownie postawił ich na swojej drodze. Gdy zakochali się w sobie po raz pierwszy, ona miała 15 lat, a on 16. Po latach, już po życiowych doświadczeniach i pierwszych małżeństwach, znów się spotkali. Kilka miesięcy temu wzięli ślub, wcześniej przez blisko sześć lat świadomie budując swoją relację i stawiając dobro dzieci na pierwszym miejscu. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! Aga Zaryan po raz pierwszy tak otwarcie opowiada o swoim życiu prywatnym, wyjaśniając, dlaczego chce dać nadzieję osobom, które po rozstaniu obawiają się, że nie znajdą już spełnionej miłości. Aga Zaryan poślubiła swoją pierwszą miłość. Ich historia zatoczyła koło. Wywiad VIVA! – Za to właśnie kocham jazz. W waszych głosach słychać całą skalę emocji. Kontekst bycia kobietą w jazzie jest dla mnie bardzo ważny. Dojrzały wiek w jazzie jest atutem. Rozgościłam się wygodnie we własnym głosie i ciele. Zdążyłam się poznać lepiej i jestem wdzięczna za to, w jakim punkcie życia się znalazłam. Pomogła mi w tym terapia. Czuję, że w muzyce i życiu nadal wiele przede mną. Jako 30- i 40-latka tkwiłam w potrzasku życia prywatnego. Dopiero pięćdziesiątka przyniosła rodzaj ulgi. Moje życie uczuciowe nareszcie się ułożyło. Staram się odcinać od tego, co mnie obciąża. Czuję, że to dobry moment pod każdym względem. Teraz czas zadbać o siebie, żeby moje ciało i głos mogły kolejne dekady robić to, co w głowie wciąż kiełkuje. – Czuję to samo! Znamienne, że z jednej strony wyczuwam w Pani jakiś rodzaj melancholii, a z drugiej buzującą energię, radość. Mam w sobie dużo chaosu, twórczego fermentu. Kilka lat temu zdiagnozowano u mnie ADHD. Mam głowę pełną pomysłów na kolejne projekty. Zawsze podkreślam, że Aga Zaryan to grupa muzyków, dzięki którym jestem w tym miejscu, w którym jestem, wiele im zawdzięczam. Mam swoje muzyczne plemię, niektórzy jak Michał Tokaj są ze mną od ponad 25 lat, inni pojawiają się po drodze. Gram ze wspaniałymi jazzmanami. Dzięki nim czuję się bezpieczna na scenie i w studiu. To oni pomagają mi ogarnąć to, czego sama nie potrafię. To też menedżerowie. Od ponad czterech lat pracuję z Asią Kalińską. Kobieca energia jest uwalniająca, narzuca inne standardy współpracy i komunikacji. Jeśli dochodzi do napięć, to wyjaśniamy je na bieżąco. Kobiety mają w takich sytuacjach mniejsze ego. Wracając do melancholii i buzującej energii, to tak, mam dwie strony, na scenie częściej pokazuję moją liryczną stronę, na bardziej dynamiczny i szalony album czekają moje przyjaciółki, które od lat powtarzają: „Pokaż swoją dziką, nieokiełznaną stronę, którą znamy od lat”. Nadejdzie i na taką płytę czas. Muzyka mnie uspokaja, wycisza. To przeciwwaga do tego, co dzieje się w życiu prywatnym, gdzie na ogół się spieszę i jestem w biegu. W muzyce mogę też wyrazić sprzeciw, przeciwstawić się temu, co mnie boli. Śpiewając, opowiadam o tym, co dla mnie ważne. – Część płyt nagrała Pani w Stanach, część w Polsce. Na czym polega różnica? Nagrywanie płyt to jak rozdział w książce. Kalifornia ma dodatkową aurę pięknej pogody, słońca, odcięcia od codzienności. Próby organizujemy w domach muzyków. W przerwie chodzimy zjeść coś dobrego, rozmawiamy o życiu, muzyce czy polityce. Kilka dni prób, a potem wspólne spędzanie czasu, na przykład wypad nad ocean czy spacer po górach. Kiedy wchodzimy do studia, płyta powstaje w dwa, maksymalnie trzy dni. Nagrywamy na ogół na tak zwaną setkę, czyli muzycy grają, a ja śpiewam w jednym czasie. Zawsze można poprawić kilka nut, ale jazz smakuje najlepiej, gdy jest zapisem chwili. Tak nagrywa się od dekad. Pytała pani o różnice – w Stanach zawsze czuję się rozpieszczana przez muzyków, bo jestem gościem, Darek Oleszkiewicz, genialny kontrabasista, sprawia, że moje pobyty w LA są dla mnie jak długo oczekiwane święto. – Która płyta jest dla Pani szczególna? Każda. Z płytami jest trochę jak z dziećmi. Nie wyobrażam sobie faworyzowania któregoś, każde ma w sobie coś wyjątkowego. Lubię wszystkie 12 albumów. Od debiutu z udziałem Tomasza Szukalskiego po „Second Time Around”, którą nagrałam w ubiegłym roku w Los Angeles z muzykami z mojego plemienia, czyli Darkiem Oleszkiewiczem, Larrym Koonse’em i Munyungo Jacksonem. W tej konfiguracji spotkaliśmy się po raz drugi po prawie 20 latach. Mój drugi album „Picking Up the Pieces”, od którego zaczęła się kariera Agi Zaryan, był prezentem, który sobie zrobiłam na 30. urodziny. „Second Time Around” na 50. Powrót do tego samego składu i charakterystycznego brzmienia: kontrabas, gitara, instrumenty perkusyjne, gdzie jest dużo przestrzeni na głos. To była cudowna sentymentalna podróż. I jest jeszcze drugi powrót… ZOBACZ TEŻ: TYLKO W VIVIE! Jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych mogła zostać tenisistką, wybrała inną drogę. Wszystko przez jedną kasetę – …miłosny! Tak, zeszliśmy po blisko 30 latach. Kiedy zakochaliśmy się w sobie, ja miałam 15 lat, Maciek 16. Wpadliśmy na siebie po osobistych turbulencjach, poobijani życiowo, każde z dwójką dzieci z pierwszych małżeństw. Kilka miesięcy temu wzięliśmy ślub. „Przymiarki” trwały blisko sześć lat. Nie na szybko, bo liczyły się dla nas najbardziej dzieci. Czuliśmy podwójną odpowiedzialność za nie, bo miały za sobą trudne emocje rozwodowe. Jeśli teraz my nawalimy, dzieci po raz drugi stracą nadzieję na stałość uczuć. Dane nam jest second time around i powtarzamy często, że jesteśmy miłością życia. Po niełatwych rozstaniach i burzach mamy siebie na dobre i na złe. Wspieramy się pomimo trudności, które niesie życie. Stworzyliśmy patchworkową rodzinę. Wiemy, czego nie chcemy i jak sobie wyobrażamy przyszłość. Nie spijamy sobie zawsze z dzióbków, ale fascynujemy się sobą nadal pomimo upływu lat. Po raz pierwszy mówię więcej o swoim życiu prywatnym, bo naszą historią chcę dać nadzieję tym, którzy decydują się na rozwody. Czasem ze strachu nie dają sobie szansy na spełnioną miłość. Warto uwierzyć, że każda miłość to nowe rozdanie, o ile przepracowaliśmy błędy i zrozumieliśmy, na czym polegały. Nasza relacja jest nie tylko romantyczna, ale też partnerska i to jej siła. Poza tym Maciek jest operatorem, a wcześniej był pianistą klasycznym. Mamy podobną wrażliwość i wspieramy się zawodowo, co jest bardzo ważne w związku. – Co Pani przyniosło życie w jazzie? Spotkania ze wspaniałymi ludźmi. Latami budowałam grono słuchaczy, którzy podchodzili po koncertach i mówili: „Przy tej płycie się zakochałam, przy tym utworze był pierwszy taniec z X, przy tamtej rodziłam dziecko…”. Ktoś kiedyś wszedł na moim koncercie na scenę i się oświadczył. Było to oczywiście zaplanowane. Wybranka serca powiedziała „tak”, a ja przyszłej parze młodej zadedykowałam piosenkę. Śpiewałam też na weselu mojej przyjaciółki, śpiewałam na pogrzebie taty mojej przyjaciółki i na ślubie kościelnym, po którym ksiądz powiedział: „Ładnie pani śpiewa, ale nazbyt to świeckie”. Ostatnio grupa kobiet była na moim koncercie w ramach wieczoru panieńskiego. Muzyka towarzyszy ludziom w ich życiu. Na Akademii Muzycznej w Łodzi studiowałam muzykoterapię. Muzyka nie wyleczy nas z ciężkiej choroby, ale przynosi ukojenie w tym szalonym, bezwzględnym świecie, ma ogromną moc. Wzrusza, łączy. Pozwala zatrzymać się na chwilę, wyciszyć się. Daje tak potrzebny oddech. Jest oazą, schronem, w którym spotykają się pokrewne dusze nadające na tych samych falach wrażliwości. Zapraszam was do tego świata. Już jesienią trasa koncertowa w 12 miastach Polski z piosenkami z najnowszej płyty. Zajrzyj do naszego muzycznego świata. Może znajdziesz w nim coś dla siebie? _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
„Bałam się, że będę więźniem tej choroby. Ona… zabija po cichu”. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o diagnozie, która wszystko zmieniła
Życie gwiazdy nie zawsze wygląda tak, jak widzą je fani. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej zdradza, jak diagnoza, terapia i codzienne wyzwania zmieniły jej spojrzenie na życie i sukces.
Za scenicznym blaskiem, wyprzedanymi koncertami i uśmiechem, który znają miliony fanów, kryje się historia, o której Roksana Węgiel-Mglej do tej pory mówiła niezwykle rzadko. W poruszającej rozmowie z VIVĄ! artystka odsłania najbardziej osobistą stronę swojego życia. Opowiada o diagnozie, która wywróciła jej codzienność do góry nogami, o lęku, z którym musiała się zmierzyć, i o chorobie, która zmusiła ją do przewartościowania wszystkiego, co dotąd wydawało się najważniejsze. Szczerze mówi także o cenie sławy, życiu pod nieustanną presją, psychoterapii oraz o tym, dlaczego dziś wie, że prawdziwym sukcesem nie są kolejne rekordy i zawodowe triumfy, lecz wewnętrzny spokój, równowaga i troska o własne zdrowie. Roksana Węgiel-Mglej o chorobie. Diagnoza zmieniła jej życie: "Teraz muszę zadbać o siebie, bo chcę korzystać z życia" – Potrzebujesz ochrony? Zawsze, gdy wychodzimy do miejsc publicznych albo tam, gdzie ludzie wiedzą, że będziemy, mamy przy sobie ochronę. Wcześniej zdarzało się, że szłam sama po galerii handlowej i byłam śledzona. Nie wspomnę o sytuacjach na koncertach i tych, kiedy ktoś sobie ubzdurał, że jestem jego żoną i w związku z tym musi się pozbyć Kevina. – Czy nieustanna obecność u Twojego boku ochrony ogranicza Twoją wolność? Można się do tego przyzwyczaić. Wolę, żeby ktoś ze mną był, niż bać się cały czas. – To się może odbić na zdrowiu psychicznym. Dlatego posłuchałam Kevina i od roku chodzę na psychoterapię. Ale trwało, zanim znalałam psychologa, który pasuje mi pod każdym względem. Ale wiesz… takie życie odbija się też na zdrowiu fizycznym. My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę. Ale granica jest cienka. Czasem przychodzi taki dzień, kiedy wszystko człowieka przerasta i nie da się już emocji tłumić w sobie. Ja poniosłam koszt fizyczny. Choruję na Hashimoto, a trzy lata temu doszła do tego cukrzyca typu 1. Gdy się o niej dowiedziałam przez przypadek, robiąc rutynowe badania, lekarz powiedział mi, że teraz Hashimoto będzie moim najmniejszym problemem. Wiadomo, że stało się tak, bo mam ku temu predyspozycje genetyczne, ale wiadomo nie od dzisiaj, że czynniki zewnętrzne uaktywniają choroby autoimmunologiczne. Nie jestem lekarzem, nie chcę snuć jakichś mądrości, ale wierzę w to, że w takich sytuacjach stres nie pomaga. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – To przewartościowało Twoje życie? Na początku bałam się, że będę więźniem tej choroby i że jest to najgorsze, co mnie mogło spotkać. Miałam oczywiście z tyłu głowy, że są grosze choroby niż cukrzyca, ale ona… zabija po cichu. Jej rozwój zależy od tego, jak o siebie dbamy. Dbam więc o siebie. Przyjmuję insulinę. Próbowałam być na pompie insulinowej, ale niestety to nie dla mnie, bo widać ją przy obcisłych strojach, w jakich występuję. Mówię o tym, bo widzę, że daję siłę innym chorym. Popatrz, mogłoby się wydawać, że mam idealne życie – miłość, dom, karierę, a jednak jestem jak każdy. Teraz muszę zadbać o siebie, bo chcę korzystać z życia. Tylko teraz nie chcę już siebie tak non stop eksploatować. Dostałam nauczkę, ale dobrze, że teraz. Nauczyłam się, że potrzebny jest balans. Dlatego cieszę się, że Kevin zgodził się na wyprowadzkę z miasta, bo mamy tu spokój, którego oboje bardzo potrzebujemy. Chyba nawet nie wiedzieliśmy, jak bardzo. – O tym jest Twoja nowa płyta „Błękit”? Jest o wszystkim, co dla mnie ważne. O miłości, ale nie tylko romantycznej. Utwór „Błękit” jest o Bogu. Taki niekomercyjny temat, a singiel osiągnął status platynowej płyty. Po prostu dojrzałam i pozwoliłam sobie na płytę taką, jaką chcę, i tak szybko, jak chcę. Poprzednią wydałam na swoją osiemnastkę, ale pomysł powstał trzy miesiące przed, więc tempo było zabójcze. Nad tą pracowaliśmy prawie trzy lata, bo nie chciałam jej tworzyć pod presją czasu. Wcześniej eksperymentowałam, szukałam swojej muzycznej drogi i myślę, że znalazłam. Zrozumiałam, że nie muszę podążać za trendami i mogę sobie być tą starą duszą. Śpiewam nawet: „Nie ma na co czekać, z nurtem płynąć jak rzeka”. Zdałam sobie sprawę z tego, że powinnam robić to, co czuję i jak czuję. Czytaj też: Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa” _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Córeczka jest jego całym światem, nadał jej wyjątkowe imię. Tylko w VIVIE! Gamou Fall szczerze o ojcostwie: „To moja najważniejsza życiowa rola”
Ojcostwo zmieniło jego spojrzenie na świat. W rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o córce, wyjątkowym imieniu, które dla niej wybrał, oraz o wartościach i rodzinnych korzeniach, które chce przekazać kolejnemu pokoleniu.
Jeszcze niedawno zachwycał widzów na parkiecie „Tańca z Gwiazdami”, dziś z jeszcze większym wzruszeniem mówi o roli, która odmieniła jego życie na zawsze. W szczerej rozmowie z VIVĄ! Gamou Fall opowiada o ojcostwie, córce, której nadał wyjątkowe imię po senegalskiej babci, oraz o wartościach wyniesionych z rodzinnego domu. To poruszająca historia o korzeniach, tożsamości i miłości, która – jak sam przyznaje – stała się jego najważniejszym życiowym zadaniem. TYLKO U NAS! Gamou Fall o córeczce. Jego pociecha nosi wyjątkowe imię – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. – Tak jak oni Tobie dali senegalskie imię, tak Ty dałeś swojej córce? Moje, Gamou, nie da się przetłumaczyć na polski, a w Senegalu, kraju mojego taty, oznacza święto i narodowe, i religijne. Moja córka ma imię po mojej senegalskiej babci. Zrobiłem to z pełną świadomością, bo chciałbym, żeby mimo tego, że urodziła się w Polsce i jak ja ma białą mamę, wiedziała, że jest i Polką, i Senegalką. Uważam, że człowiek, który nie zna swoich korzeni, dryfuje. Czytaj też: Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot” – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
TYLKO W VIVIE! Jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych mogła zostać tenisistką, wybrała inną drogę. Wszystko przez jedną kasetę
Dla jednych mogła zostać zawodową tenisistką, dla innych aktorką. Los napisał jednak zupełnie inny scenariusz. Aga Zaryan, jedna z najwybitniejszych polskich wokalistek jazzowych, świętuje wyjątkowy jubileusz 25/50 – 25 lat od nagrania debiutanckiego albumu i 50. urodziny. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! wraca do momentów, które ukształtowały jej drogę i sprawiły, że jazz stał się miłością na całe życie.
Historia Agi Zaryan mogła potoczyć się na wiele sposobów. Jako nastolatka zdobyła mistrzostwo Warszawy juniorów w tenisie, marzyła również o aktorstwie i przygotowywała się do egzaminów do szkoły teatralnej. Przełom przyszedł jednak wraz z przypadkowym odsłuchaniem nagrania Elli Fitzgerald. To właśnie wtedy odkryła świat jazzu, który całkowicie zmienił jej plany. W wywiadzie udzielonym Beacie Nowickiej dla magazynu VIVA! artystka opowiada o najważniejszych życiowych wyborach, wytrwałości wyniesionej ze sportu oraz drodze, która zaprowadziła ją od warszawskich kortów i szkolnych marzeń aż do wydania debiutanckiego albumu My Lullaby w 2002 roku. Aga Zaryan mogła zostać tenisistką. Dlaczego wybrała jazz? Wywiad dla magazynu VIVA! Dwadzieścia pięć lat od nagrania debiutanckiego albumu i… 50. urodziny. Zawahałam się, bo 10 od razu bym Pani odjęła! (Śmiech). Dziękuję. Pierwszy raz obchodzę jubileusz. Już 25/50? Szybko minęło. Jak mówiła moja mama, „z wiekiem przyspiesza”. Za młodu nie wiedziałam, o co jej chodzi. Mając 50 lat, wiem! Czas pędzi, a powinien zwalniać, bo przecież mamy go coraz mniej. – Zgadzam się! Debiutancką płytę nagrała Pani jako Agnieszka Skrzypek. Porozmawiajmy o tamtej dziewczynie. Pogdybajmy, jak Kieślowski w słynnym filmie „Przypadek”, bo właściwie mogłabym teraz rozmawiać z bardzo znaną tenisistką. Zdobyłam mistrzostwo Warszawy juniorów, mając 14 lat. W świat sportu weszłam późno, mając 10. Miałam ksywkę „Ściana”, byłam wytrzymała fizycznie, odbijałam trudne piłki, biegając bez wytchnienia z rumieńcami na twarzy. Jestem leworęczna, rotacja piłki zwodnicza, czyli niełatwa dla przeciwniczki. Nie byłam wybitna technicznie, ale miałam odpowiedni charakter. Zadziorna, zacięta, równocześnie miałam w sobie pokorę, cierpliwość, nie poddawałam się łatwo. Potem te cechy bardzo mi pomogły w drodze muzycznej. Na scenie debiutowałam blisko 30 lat temu, w nieistniejącym już, legendarnym klubie Akwarium, vis-à-vis Pałacu Kultury. To ciekawe, że cechy charakteru przydatne w sporcie nagle okazały się… – …przydatne w jazzie, sztuce, która wymaga wrażliwości. Z doświadczenia wiem, że trzeba mieć miękkie serce i twardy tyłek. Mam na koncie nie tylko wspaniałe doświadczenia, ale również trudne i stresujące. Mimo to otrzepywałam się, odrabiałam kolejną życiową lekcję i szłam dalej, nie zatracając wrażliwości. Show-biznes jest bezlitosny, cyniczny, bez sentymentów, a sztuką zajmują się często wrażliwcy i ludzie łatwowierni. Zderzenie tych światów bywa trudne. Wracając do tenisa, rodzice wspierali mój wybór, nie narzucali niczego. Nie mając szansy na karierę światową, jako 14-latka zmierzyłam siły na zamiary, porzuciłam zawodniczą grę i podjęłam decyzję, że odchodzę z klubu. Przez rok nadrabiałam zaległości w lekturach, bo w sporcie nie ma dużo czasu na czytanie czy naukę. Co weekend turnieje, prawie dzień w dzień trening. Trafiłam do 2 Społecznego Liceum Ogólnokształcącego i tam poznałam wspaniałych ludzi. W tym roku obchodzę z moimi trzema przyjaciółkami z klasy 35-lecie przyjaźni! Poleciałyśmy na tydzień na cudowny wypad. W liceum chciałam zostać aktorką. Przygotowywałam się do szkoły teatralnej. Miałam wybrany program: monolog Joanny d’Arc, fragment „Niebezpiecznych związków” i „Pana Tadeusza”, opowiadanie Mrożka. – Bardzo ambitnie! Na tym się skończyło. Rok wcześniej zdałam do Szkoły Muzycznej II stopnia im. Fryderyka Chopina na wydział piosenki. Od kolegi dostałam przegraną na kasetę w piracki sposób płytę Elli Fitzgerald. Rzucił: „Posłuchaj tej wokalistki, pasuje do ciebie”. No i wpadłam jak śliwka w kompot. To była miłość od pierwszej frazy. Do egzaminów na PWST nawet nie podchodziłam. Rok później wysłałam swoje pierwsze demo do Stanów i dostałam stypendium na wspaniałe letnie warsztaty jazzowe Stanford Jazz Workshop. Z Kalifornii trafiłam do Nowego Jorku. Zachłysnęłam się klubami nowojorskimi, chodziłam jak zahipnotyzowana z jednego klubu do drugiego i chłonęłam. Te wyjazdy mnie formowały. W 2002 roku wydałam pierwszy album „My Lullaby”. Miłość do jazzu jest bezwarunkowa. Wciąż buzuje we mnie. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Była śledzona, dziś nie rusza się bez ochrony. W VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej wyznała, jaką cenę płaci za sławę: "Uśmiechamy się, choć w środku często rozpadamy się na kawałki"
Choć na scenie nie schodzi z twarzy jej uśmiech, poza nią mierzy się z rzeczywistością, o której niewielu ma pojęcie. W rozmowie z VIVĄ! Roksana Węgiel-Mglej opowiada o stalkerach, ochronie, życiu pod nieustanną presją i emocjonalnych kosztach sławy, które od lat towarzyszą jej każdego dnia.
Za blaskiem reflektorów kryje się rzeczywistość, o której rzadko się mówi. Roksana Węgiel-Mglej w szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o cenie, jaką płaci za sławę: stalkerach, życiu pod presją, konieczności poruszania się z ochroną i psychoterapii. Ma zaledwie 21 lat, ale już wie, że sukces nie zawsze oznacza spokój. „My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę”, wyznaje wokalistka, odsłaniając kulisy życia, którego nie widać w świetle fleszy. Tylko u nas: Roksana Węgiel-Mglej o życiu pod presją – Zaszyliście się z dala od Warszawy… Mieszkaliśmy w centrum, gdzie był hałas, zgiełk, mnóstwo ludzi, a i tak nie korzystaliśmy z uroków życia w mieście. Namówiłam więc Kevina na dom pod miastem. Tu jest miejsce, gdzie czujemy się dobrze i gdzie jesteśmy sami. Napisaliśmy razem piosenkę „Miasto”, gdzie śpiewam „Miasto wciąga mnie”. Mnie nie wciągnęło, choć miałam chęć polubić Warszawę. Nie przekonałam się, bo dla mnie było tu za dużo wszystkiego. A ja przecież w pracy mam tyle bodźców, że jak wracam do domu, to chcę mieć ciszę i spokój. – I być z dala od ciekawskich oczu. Całe moje życie jest pożywką nie tylko dla portali plotkarskich, ale niemal dla każdego. A to tylko dlatego, że „to nasza mała Roksanka, którą znamy od dziecka”. Nawet moi fani liczyli, że zawsze taka będę. Tylko że ja nie jestem już małą Roksaną, która potrzebuje życiowych rad od nieznanych osób. Nasz ślub był też dla mnie dużym krokiem w kontekście odcięcia się od tej małej dziewczynki, której panie w sklepie grożą palcem, gdy nie podobają im się jej wybory. Oczywiście ślub, ze względu na to, że jestem osobą wierzącą, był przemyślaną decyzją. Nie podjęłabym jej, gdybym nie była pewna swoich uczuć i pragnień. Czytaj też: Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa” – Masz wspaniałe życie? Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest inaczej. Mimo tego, że moje dzieciństwo spędziłam, pracując – nagrywając, koncertując, mimo stalkerów, przez których nigdy nie wychodzę sama, bo muszę mieć przy sobie ochroniarza, mimo życia pod presją i hejtu, który codziennie na mnie spada. – Potrzebujesz ochrony? Zawsze, gdy wychodzimy do miejsc publicznych albo tam, gdzie ludzie wiedzą, że będziemy, mamy przy sobie ochronę. Wcześniej zdarzało się, że szłam sama po galerii handlowej i byłam śledzona. Nie wspomnę o sytuacjach na koncertach i tych, kiedy ktoś sobie ubzdurał, że jestem jego żoną i w związku z tym musi się pozbyć Kevina. – Czy nieustanna obecność u Twojego boku ochrony ogranicza Twoją wolność? Można się do tego przyzwyczaić. Wolę, żeby ktoś ze mną był, niż bać się cały czas. – To się może odbić na zdrowiu psychicznym. Dlatego posłuchałam Kevina i od roku chodzę na psychoterapię. Ale trwało, zanim znalałam psychologa, który pasuje mi pod każdym względem. Ale wiesz… takie życie odbija się też na zdrowiu fizycznym. My, artyści, nakładamy maski, uśmiechamy się ze sceny, choć w środku często rozpadamy się na kawałki, bo przecież ludzie przychodzą na koncert, żeby się dobrze bawić, a nie żeby patrzeć na smutnego artystę. Ale granica jest cienka. Czasem przychodzi taki dzień, kiedy wszystko człowieka przerasta i nie da się już emocji tłumić w sobie. Ja poniosłam koszt fizyczny. [...] Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Miłość uchroniła go przed zejściem z wyznaczonej drogi. Tylko w VIVIE! Gamou Fall o ukochanej Elizie: „Dzięki niej nie narobiłem głupot”
Za sukcesem Gamou Falla stoi nie tylko talent, ale także rodzina. W szczerym wywiadzie dla VIVY! aktor opowiada o miłości, ojcostwie i decyzjach, które zmieniły jego życie.
Gamou Fall, aktor, ojciec i zwycięzca ostatniej edycji „Tańca z Gwiazdami”, w szczerej rozmowie z VIVĄ! opowiada o sile wyniesionej z domu, miłości, która stała się jego kotwicą, oraz decyzjach podejmowanych z myślą o rodzinie. To wywiad o dojrzałości, odwadze i przekonaniu, że najważniejsze role rozgrywają się daleko poza światłami reflektorów. Gamou Fall o ukochanej Elizie. Razem budują wspaniałą rodzinę | wywiad VIVY! – Gdybym Cię dzisiaj zapytała, kim jesteś…? Człowiekiem w budowie. Od zawsze i na zawsze. Gdybym powiedział, że szukam siebie, nie byłaby to do końca prawda, bo dałbym sobie przestrzeń na niefrasobliwość i brak działania. A ja działam. Zbieram doświadczenia. I czasem muszę zrobić pięć kroków wstecz, żeby zrobić jeden do przodu. To jest w życiu ważne i to… buduje. – Myślałam, że może powiesz, że jesteś aktorem, ojcem… To są elementy składowe tego, kim jestem. Moją najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Jestem nim od siedmiu miesięcy. To jest rola, do której moi rodzice nakreślili mi plan filmu, ale scenariusz piszę sobie sam. [...] – Świat Ci sprzyja. I jestem za to cholernie wdzięczny i losowi, i Bogu. I sobie, że nigdy nie szedłem drogą na skróty i wierzyłem, że doprowadzę do tego, że moje marzenia staną się rzeczywistością. Tata nauczył mnie patrzeć daleko przed siebie i nie schylać się po to, co kuszące tu i teraz. Czytaj też: Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić" – Dużo mówisz o tacie. Wiesz, że on nigdy na żadne pytanie nie odpowiedział mi: „Nie wiem”? Nawet wkurzałem się, że zawsze ma odpowiedź. A jako młody człowiek podważałem to, co mówił, a potem… okazywało się, że miał rację. [...] – I swojej partnerce Elizie? Jesteśmy razem już wiele lat. Poznaliśmy się jeszcze w Poznaniu. Uchroniła mnie przed zejściem z drogi, którą sobie wyznaczyłem. Pracowałem jako model, teraz jestem aktorem. Każdy mój zawód polega na kontakcie z ludźmi. A ja, mimo tego, że jestem introwertykiem, zawsze miałem łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Gdy nie ma się w domu kotwicy, człowieka, z którym ma się wspólne cele, a za to ma się nadmiar wolnego czasu i znajomych, łatwo można podejmować nierozważne decyzje. A ja mam opokę. I spokój. To Eliza. Dzięki naszej relacji nie narobiłem głupot i mogłem skupić się na swojej robocie. Poza tym uważam, że bezwarunkowa miłość istnieje tylko między rodzicem a dzieckiem. Każda inna jest po coś. Każdy ma deficyty, potrzeby, oczekiwania. Jesteśmy z kimś, bo ten ktoś daje nam spokój, poczucie bezpieczeństwa, i po prostu żyje nam się lepiej. Cieszę się, że Eliza stanęła kiedyś na mojej drodze. – To ona poniosła największe koszta Twojego udziału w „Tańcu z Gwiazdami”? Ponieśliśmy oboje. Ale ona miała naprawdę trudno, bo była świeżo upieczoną mamą. Nasza córeczka miała wtedy dopiero kilka miesięcy, a my nie mieliśmy w Warszawie nikogo, kto mógłby nam pomóc. Ale ja dostałem szansę, żeby pokazać ludziom, co mam do zaoferowania, i nie mogłem z tej szansy nie skorzystać. Słucham swojego instynktu. I choć czasem nie do końca wiem, dlaczego powinienem coś zrobić, mam świadomość, że kiedyś to mi się może do czegoś przydać. Szczerze, pomyślałem, że udział w „Tańcu z Gwiazdami” da mi rozpoznawalność i przełoży się na inne propozycje zawodowe. Nie pomyliłem się. Przez trzy miesiące byłem na przykład na pierwszym miejscu wyszukiwań na Filmwebie. A że wiedziałem, że fizycznie dam radę, bo pod tym kątem jestem świetnie przygotowany, przyjąłem propozycję. Podjęliśmy z Elizą świadomą decyzję. Oboje wiedzieliśmy, że robię to dla naszej rodziny, żeby zabezpieczyć przyszłość naszej córki. Oczywiście to było dla Elizy cholernie trudne i wywoływało napięcia. To nie był dla nas łatwy moment. Zawsze coś jest niestety kosztem czegoś innego. Trzeba mieć dużo mądrości i szczęścia, żeby się nie wykoleić przy okazji. Ale to jest jednak nasza wspólna walka, bo jesteśmy teamem, w którym koszta podjętych decyzji rozkładają się na dwoje. My dzielimy się zadaniami, a każde z nas w swojej sferze mierzy się z trudnościami i obowiązkami. Jeden statek, jeden kierunek, ale różne obowiązki. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca
Musiała szybko dorosnąć. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej szczerze o cenie sukcesu: „Sława odebrała mi część dzieciństwa”
Zaczynała jako 12-latka, dziś jest jedną z największych gwiazd młodego pokolenia. Roksana Węgiel-Mglej po raz pierwszy z taką otwartością mówi o kulisach swojej kariery i życiu, które od lat toczy się na oczach milionów.
Miała zaledwie 12 lat, gdy weszła do świata wielkich scen i kamer. Dziś, mając 21 lat, może powiedzieć, że przeżyła więcej niż niejeden dorosły. Sukces, ogromna presja, błyskawiczne dojrzewanie i decyzje, które wywoływały lawinę komentarzy – Roksana Węgiel-Mglej w szczerej rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach życia w świetle reflektorów i cenie, jaką zapłaciła za spełnienie swoich marzeń. Roksana Węgiel-Mglej o cenie sukcesu. Poruszający wywiad VIVY! Roksana Węgiel-Mglej: Życiowo to Kevin ma większy bagaż doświadczeń, showbiznesowo ja, bo jestem w tym już dziewięć lat. I doświadczyłam wszystkiego, czego można doświadczyć, więc nic mnie już nie zdziwi. – Zaraz, zaraz, nie zgadza mi się rachunek. Tak naprawdę zaczęłam w tym żyć, mając 12 lat. Wtedy poszłam do programu „The Voice Kids”. Emisja miała miejsce później, jak miałam już skończone 13 lat. Tak czy inaczej zaczęłam bardzo wcześnie. I nikt się nie spodziewał, że to się nie skończy zaraz potem, jak się zaczęło. Ani ja, ani moi rodzice, którzy mnie wspierali. Oni wiedzieli, że moim największym marzeniem jest śpiewanie. Nikt mnie do niczego nie zmuszał, bo to ja chciałam występować, brać udział w konkursach wokalnych, więc mnie na wszystkie wozili. To były takie nasze wspólne weekendowe wypady. Aż wzięłam udział w castingu do „The Voice”. Potem była Eurowizja Junior. Wtedy wszystko nabrało tempa. – I przyniosło Ci sławę. Bez tego moja pasja nie ma sensu. Kocham koncerty, ludzi, którzy słuchają mojej muzyki. To mi daje bardzo dużo radości. Wiem też, że moje piosenki poruszają ludzi, i to nadaje sens mojemu działaniu. – To są plusy sławy, ale jest też mnóstwo minusów. Presja, jaką na mnie wywierano, jest na pewno jednym z największych. I odebranie mi części dzieciństwa. Tylko że, tak jak mówiłam, mnie nikt do tego nie zmuszał. Sama w to brnęłam, a rodzice mnie nie powstrzymywali, bo sami nie wiedzieli, czym tak do końca jest show-biznes. A ja chciałam iść za ciosem, podobało mi się, że dostałam możliwość spełnić marzenie. Nikt nie wiedział, jak to będzie, bo nie było wcześniej takiej młodej osoby w show-biznesie jak ja. Lata temu była Natalia Kukulska, ale to inna historia. Była też Ewa Farna, ale ona, jak zaczynała, była ode mnie starsza i jej droga była inna niż moja. Wychowałam się na jej piosenkach. Ja miałam wybór, mogłam w to iść albo wrócić do starego życia. I nie żałuję, że pozwolono mi tak pokierować tym wszystkim, żebym mogła wykorzystać szansę. Nigdy nie wiadomo, czy kolejny raz będzie ci dany. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Kobiety w Twoim wieku dopiero zaczynają dorosłe życie. Kończą studia. A Ty swoimi doświadczeniami mogłabyś obdzielić niejedną dużo starszą osobę. Niczego nie żałuję. Czasami oczywiście zastanawiam się, jak mogłoby wyglądać moje życie, gdybym podjęła inne decyzje. Poza tym… pochodzę z Jasła, małego miasta na Podkarpaciu. Historie moich koleżanek i kolegów są naprawdę różne. Wiem, że niektórzy mają już dzieci, u niektórych nie zmieniło się nic od podstawówki. Wszystko zależy od dojrzałości danej osoby, okoliczności i możliwości. Ja szybko biegnę przez życie, to prawda, ale czy szybciej niż inni? Owszem, wcześnie zaczęłam pracować i przez to wcześniej musiałam dorosnąć. Ale moim niektórym koleżankom życie się tak ułożyło, że mają tyle lat co ja, a już są mamami. – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. [...] – Masz wspaniałe życie? Skłamałabym, gdybym powiedziała, że jest inaczej. Mimo tego, że moje dzieciństwo spędziłam, pracując – nagrywając, koncertując, mimo stalkerów, przez których nigdy nie wychodzę sama, bo muszę mieć przy sobie ochroniarza, mimo życia pod presją i hejtu, który codziennie na mnie spada. Czytaj też: Ewa Chodakowska razem z VIVĄ! Startuje autorski podcast słynnej trenerki _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Walczył o siebie wiele razy. Tylko w VIVIE! Gamou Fall wyznał, z czym mierzył się jako dziecko: "Frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić"
Gamou Fall nie ukrywa, że dorastanie w Polsce wiązało się z trudnymi doświadczeniami. W rozmowie z Katarzyną Piątkowską dla VIVY! opowiada o dyskryminacji, walce o akceptację i wartościach wyniesionych z domu. W szczerym wywiadzie wraca także do historii swoich rodziców.
Nie mówi, że jest w połowie Polakiem, a w połowie Senegalczykiem, ale że jest w pełni i tym, i tym. Studiował ekonomię, ale został aktorem. Kocha kino artystyczne, ale wystąpił w „Tańcu z Gwiazdami”. Pokazał, jaki jest naprawdę, i podbił serca publiczności. Gamou Fall opowiedział Katarzynie Piątkowskiej o dyskryminacji, złości i podążaniu za własnymi pragnieniami. Gamou Fall w rozmowie z VIVĄ! o dzieciństwie w Polsce. Tak mówi o akceptacji i walce o siebie – Ty nigdy nie dryfowałeś. Nie, bo mój tata od samego początku zadbał o to, żebym wiedział, kim jestem. Dlatego, jak miałem trzy lata, zabrał mnie na trzy miesiące do Senegalu. Wpoił mi poczucie, że nie jestem w połowie Polakiem i w połowie Senegalczykiem, ale że w pełni jestem i tym, i tym. – Jak Twój tata trafił do Polski? W latach 80. przyjechał na studia do Poznania. Przez znajomych poznał moją mamę i został. Nigdy nie pytałem ich, czy to była miłość od pierwszego wejrzenia, ale na pewno jest miłością po dziś dzień. – Twoja mama jest odważną kobietą. W tamtych czasach związać się z facetem z Afryki, który dla Polaków był człowiekiem jak z innej planety, wymagało dużo odwagi, samozaparcia i pewności, że chce w tym być. Ludzie dookoła raczej im nie sprzyjali. Czytaj też: Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył" – Tobie też? Moje starsze rodzeństwo przetarło szlaki, ale i tak frycowe za kolor skóry musiałem zapłacić. Na osiedlu wszyscy wiedzieli, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, ale i tak stanowiliśmy atrakcję. Tak samo było w szkole. Tata robił wszystko, żeby pomóc mi zadomowić się w każdym miejscu, z jakim miałem styczność. W przedszkolu i w podstawówce organizował „Dni Afryki”, podczas których opowiadał o kulturze afrykańskiej, o nas. To było dla mnie dużym ułatwieniem, bo wchodziłem w środowisko z całą historią, przestawałem być anonimowy i egzotyczny. Wszyscy wiedzieli, że za mną stoją rodzice, że mam siostrę i brata, że nie jestem znikąd. Tata pokazywał, że nie jestem przypadkowo rzuconym pionkiem na mapę. To pomogło mi zdobyć akceptację rówieśników. Czytaj też: Faworyt „Tańca z gwiazdami” i świeżo upieczony tata. Gamou Fall pojawił się na wizji u boku ukochanej. Łączy ich wyjątkowa więź – Musiałeś o nią zawalczyć? Biłem się niezliczoną ilość razy, jeśli o to pytasz. Tata wiedział, z czym w życiu przyjdzie mi się mierzyć, i bardzo wcześnie zapisał mnie na lekcje karate. Sporty walki, które zacząłem trenować, z konieczności stały się później moją pasją. Trenowałem je jednak nie po to, żeby ludzie się mnie bali, tylko żebym ja nie musiał się bać. Nigdy więc nie byłem osobą atakującą ani prowokującą, bo nie chciałem walczyć, udowadniać swojej siły i budować swojej wartości na czyjejś krzywdzie. Chciałem żyć w spokoju. Bywały trudne momenty, ale nie mam syndromu ofiary. Każdy z nas ma swoje trudności, tylko większość ludzi nie musi się z nimi obnosić. Moja polegała na tym, że nie mam jak jej ukryć, bo po prostu mam inny kolor skóry. – Miałeś też inny dom, w którym obchodziłeś święta chrześcijańskie i muzułmańskie. Ale mój dom nie różnił się za bardzo od domów moich kumpli. Mama nie jest praktykującą katoliczką, tata jest praktykującym muzułmaninem. Obchodzimy polskie święta, a na Boże Narodzenie tata przygotowuje tradycyjne potrawy. _________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca.
Rodzice mieli wątpliwości, znajomi się od nich odwrócili. Tylko w VIVIE! Roksana Węgiel-Mglej o ślubie: "Mało kto dobrze nam życzył"
Ich decyzja zaskoczyła wiele osób, a komentarzy nie brakowało. Roksana Węgiel-Mglej wraca wspomnieniami do momentu, w którym razem z Kevinem Mglejem postanowili powiedzieć sobie „tak” i wyjaśnia, dlaczego nie chcieli czekać.
Ma dopiero 21 lat, ale w show-biznesie funkcjonuje już prawie dekadę. Gdy była 17-latką, wyprowadziła się z domu, a zaraz potem wyszła za mąż. Roksana Węgiel-Mglej opowiedziała Katarzynie Piątkowskiej o najważniejszych decyzjach, o kosztach sławy, życiu pod presją, chorobie i prawdziwej miłości. Roksana Węgiel-Mglej o ślubie z ukochanym Kevinem | Fragment wywiadu VIVY! – Czujesz się dojrzałą kobietą? Jak na swoje 21 lat, tak (śmiech). Jestem starą duszą. Zawsze miałam starszych od siebie znajomych, lepiej się z nimi dogadywałam niż z rówieśnikami. Jako dziecko wybierałam do śpiewania patetyczne piosenki i zawsze mnie w tę stronę ciągnęło. Pamiętam, jak moja nauczycielka śpiewu, pani Ewa Grzebień powiedziała, że to niemożliwe, żeby taka mała dziewczynka jak ja, miałam wtedy dziewięć lat, przychodziła do niej z tak trudną piosenką jak „Dłoń” Natalii Kukulskiej. Przecież to piosenka o śmierci. Dzisiaj nie czuję, że pozjadałam wszystkie rozumy. Zdaję sobie sprawę z tego, jak wiele nauki jeszcze przede mną. Dużo chciałabym jeszcze zrobić i osiągnąć. Nie mam takich myśli, że teraz to już mogę spocząć na laurach i odcinać kupony, bo dopiero się rozkręcam. Przede mną intensywne 10 lat. Przynajmniej 10 lat. Chcę się skupić na pracy i osiągać kolejne cele, które sobie postawiłam. Młodość to dobry moment na wyciskanie życia jak cytryny, kiedy człowiek ma mnóstwo energii i po prostu chce działać. – Masz u boku człowieka, który to rozumie? Doskonale. Razem pracujemy, piszemy piosenki, ale też działamy razem biznesowo. Przekonaliśmy się, że warto mieć długofalowy biznesplan, a nie skupiać się na tym, co jest tu i teraz. A to, co jest tu i teraz, doceniać i cieszyć się tym. – Dlaczego tak szybko podjęłaś decyzję o ślubie? Wiem, że wiele osób było zszokowanych, że w dzisiejszych czasach ktoś, kto ma 19 lat, wychodzi za mąż. Na początku zresztą mało kto dobrze nam życzył. I nie chodzi tylko o ludzi, którzy o nas wiedzieli tylko z medialnych przekazów. Nawet ludzie z bliskiego grona mówili, że chyba jesteśmy niepoważni. A my właśnie jesteśmy poważni i bardzo poważnie podchodzimy do naszej relacji i naszych wartości. Od początku czuliśmy, że tak czy inaczej skończy się ślubem. A przecież ja nie byłam typem dziewczyny marzącej o białej sukni i romantycznej ceremonii. Ale gdy pierwszy raz zobaczyłam Kevina, kiedy spojrzałam mu w oczy, poczułam, że coś jest na rzeczy. To nie tak, że natychmiast wpadliśmy sobie w ramiona i postanowiliśmy być ze sobą na zawsze. Ani on, ani ja nie szukaliśmy wtedy miłości życia. Kiedy się poznaliśmy w studiu nagraniowym, bo ja akurat szukałam nowego teamu, każde z nas miało właśnie gorszy moment. Z poprzednimi producentami relacje zawodowe się wypaliły, miałam bardzo intensywną trasę koncertową i byłam bardzo zmęczona. Ale znalazłam czas na spotkanie z grupą Wolf House, którą tworzył Kevin i jego wspólnik. I tego pierwszego dnia badaliśmy grunt. Sprawdzaliśmy, czy w ogóle razem zawodowo będzie nam po drodze. Aż Kevin poruszył temat wiary i Boga. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym, żeby podczas spotkania biznesowego ktoś poruszał taki temat. Okazało się, że dla nas obojga to jest bardzo ważny element życia. I już pierwszego dnia oboje czuliśmy, jakbyśmy znali się od dawna. [...] Czytaj też: Dzieli ich osiem lat, musieli zmierzyć się z hejtem. Roksana Węgiel i Kevin Mglej wzięli ślub kościelny! – To co z tym ślubem? Pobraliśmy się, bo byliśmy już tak pewni tej relacji, że nie było na co czekać. Ale wiele osób wtedy się od nas odwróciło. Aż w pewnym momencie byliśmy zdani tylko na siebie. – Straciliście znajomych przez miłość? Szczególnie przyjaciele Kevina, z którymi znał się od lat, twierdzili, że nie powinien wiązać się z tak młodą dziewczyną, i po prostu się odsunęli. Zauważyłam, że ci, którzy się odwrócili, sami nie żyli w szczęśliwych związkach. Może nam zazdrościli? – Rodzice zostali przy Tobie? Zostali, ale na początku też nie byli zadowoleni z takiego obrotu spraw. Nie dziwię im się, przecież mieli obawy, czy to dobra relacja, czy poważna, czy się nie rozmyślę. Musieli sobie pewne rzeczy poukładać, a przede wszystkim zrozumieć, że nie jestem już małą dziewczynką. Nie spodziewali się, że tak szybko wyfrunę z gniazda, bo przecież zawsze mówiłam, że będę z nimi długo mieszkała, bo nigdzie mi się nie spieszy. – To gdzie Ci się tak pospieszyło? Gdy poznałam Kevina, postanowiłam przeprowadzić się do Warszawy, bo czułam, że stoję w miejscu. Potrzebowałam tego. Choć wtedy tak na to nie patrzyłam, bo decyzję podjęłam spontanicznie, pod wpływem emocji. I byłam pewna, że Kevin jest tym człowiekiem, z którym chcę być. To, że zostałam jego żoną, było najlepszą decyzją, jaką mogłam podjąć. Przy tym, co dzieje się w moim życiu zawodowym, ile jest różnych dram, trudnych sytuacji, niestabilności i chaosu, w życiu prywatnym powinnam mieć stabilizację. I mam. Mam u boku osobę, na której mogę polegać, a ślub tylko przypieczętował naszą miłość. [...] Nasz ślub był też dla mnie dużym krokiem w kontekście odcięcia się od tej małej dziewczynki, której panie w sklepie grożą palcem, gdy nie podobają im się jej wybory. Oczywiście ślub, ze względu na to, że jestem osobą wierzącą, był przemyślaną decyzją. Nie podjęłabym jej, gdybym nie była pewna swoich uczuć i pragnień. _________________________________________________ Cały wywiad dostępny w nowym numerze VIVY! Magazyn w punktach sprzedaży od czwartku, 23 lipca. Co jeszcze w nowej VIVIE! 14/2026 Gamou Fall: Jego najważniejszą życiową rolą jest bycie tatą. Aga Zaryan: „Dojrzały wiek w jazzie jest atutem. Rozgościłam się wygodnie we własnym głosie i ciele”. Kobiety XXI wieku: Charlotte Casiraghi – sława, luksus, majątek i tytuły, ale ona chce czegoś więcej! Wakacje z...: Ernest Hemingway i jego miłość życia, czyli Kuba. Zwierzęta mówią „stop”: Im więcej wiemy o małpach, tym bardziej doceniamy ich inteligencję. Moda: Zwiewne fasony, delikatne sandały, biżuteria z przymrużeniem oka. Uroda: Siła nawilżenia dla skóry, najlepsze tusze wodoodporne i triki na ciało bliskie ideału. Kuchnia: Ketogeniczna dieta – pełna warzyw, ryb oraz bogata w zdrowe tłuszcze roślinne.
„Dalej jestem bardzo zakochana”. Karolina Gruszka szczerze o mężczyźnie swojego życia i ich 18-letnim związku
Z okazji 46. urodzin Karoliny Gruszki przypominamy jej wyjątkowo osobisty wywiad dla magazynu VIVA!. Aktorka opowiedziała o miłości do Iwana Wyrypajewa, która trwa już 18 lat, wspólnych duchowych poszukiwaniach, rodzinie i tym, jak mimo życiowych doświadczeń wciąż potrafi z przekonaniem powiedzieć: „Dalej jestem bardzo zakochana”.
Choć ich życie naznaczyły dramatyczne wydarzenia związane z wojną i wyrokiem wydanym przez rosyjski sąd na Iwana Wyrypajewa, Karolina Gruszka nie ma wątpliwości, co pozostaje jej największą siłą. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! (nr 18/2025) aktorka wróciła wspomnieniami do początku ich związku, opowiedziała o kilkunastu latach wspólnego życia, wzajemnym wsparciu i miłości, która – jak sama przyznaje – nie słabnie z upływem czasu. „Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem” – mówi z uśmiechem. Karolina Gruszka i Iwan Wyrypajew. Historia miłości, która trwa już 17 lat. Wywiad VIVA! 18/2025 – Kiedy widziałyśmy się ostatnio, byłaś zakochana i radosna. Nie miałaś dzieci. Mieszkałaś w Moskwie, do Warszawy wpadałaś na chwilę. Wyglądasz tak samo, emocjonalnie coś się zmieniło? Dalej jestem bardzo zakochana, cały czas w tym samym mężczyźnie, co jest sporym sukcesem (śmiech). Ostatnio policzyliśmy z Wanią, że to już 17 wspólnych lat. Poza tym nie mieszkam już w Moskwie i mam cudowną córkę. – Jak zapamiętałaś Moskwę? Zadajesz mi strasznie trudne pytanie… Oczywiście mam piękne wspomnienia, ale przez wojnę w Ukrainie nie wracam do nich myślami. Bazuję na tym, co tam przeżyłam, czego się nauczyłam, ale nie ma już we mnie sentymentalnych inklinacji. Do garstki przyjaciół Rosjan tak, do miasta – nie. To, co się wydarzyło, wypaliło emocje. Od tamtego spotkania jedna rzecz zmieniła się diametralnie – żyjemy w energii wojny i ja to czuję każdego dnia. Być może jest to spotęgowane faktem, że mam męża Rosjanina, że prowadzę fundację, centrum międzykulturowe, skupiające wokół siebie artystów z doświadczeniem uchodźczym z Ukrainy, Rosji i Białorusi. Ich dramatyczne historie różnej maści związane z tą wojną są bardzo mocno obecne w moim codziennym życiu. Sprawiają, że dużo myślę na przykład o tym, co będzie, jeśli wojna rozleje się na Europę? Jak odnaleźć się w takiej sytuacji? Jak się zachować? Nie mam gotowych odpowiedzi na te pytania, mimo że wałkuję je od rana do wieczora. – Sąd w Moskwie nazwał Twojego męża Iwana Wyrypajewa zdrajcą i zaocznie skazał na osiem lat kolonii karnej za sprzeciw wobec wojny w Ukrainie. Po apelacji – siedem i pół. Dla nas to nie są abstrakcyjne liczby. One dotyczą naszego życia, naszej rodziny. Cieszymy się, że jesteśmy w Polsce, że Wania ma polskie obywatelstwo. Mamy bliskich znajomych Rosjan, którzy siedzą w więzieniu, bo nie zdążyli wyjechać, uciec. Żenia Berkowicz, poetka, reżyserka, wrażliwa i niezwykle utalentowana osoba, dostała wyrok za wiersze! Dwójce dzieci odebrano mamę na wiele lat. Takich absurdalnych, a jednocześnie okrutnych i bezwzględnych historii znam mnóstwo. Nie wspominając o tysiącach ukraińskich ofiar wojny. W porównaniu z nimi jesteśmy w naprawdę dobrej sytuacji. Oczywiście musimy uważać, na przykład podróżując. Są kraje, które mają z Rosją podpisaną umowę o ekstradycję i aktywnie z nią współpracują, na przykład Indie, bardzo dla nas ważne, do których wcześniej często jeździliśmy. – Nie zdawałam sobie z tego sprawy. Niby nic strasznego. Nic, z czym nie można sobie poradzić, a jednak podświadomie cały czas o tym myślisz. Zrobisz jeden nieuważny krok, będzie jakieś międzylądowanie i znajdzie się ktoś „ambitny”, kto będzie chciał się wykazać przed Moskwą. Znana z krytyki Kremla grupa muzyczna Bi-2 została aresztowana na lotnisku w Tajlandii. Czytaj też: Zaskakuje ją niezwykłą dojrzałością i wrażliwością. Topowa aktorka tylko nam opowiada o wyjątkowej więzi z 13-letnią córką – W Warszawie czujecie się bezpiecznie? Staram się nie zapuszczać w te rejony, bo nie chcę wpaść w manię prześladowczą. Nie chcę żyć w strachu. Wybieram wiarę w to, że żyjemy w kraju demokratycznym, który ma narzędzia, żeby nas chronić. – Rzadko słyszę tak poruszające wyznanie miłosne, jakie mąż zadedykował Tobie: „W moim życiu są dwa kluczowe wydarzenia. Pierwsze, że się urodziłem, drugie, że spotkałem Karolinę. Ona mnie uratowała. Bez niej by mnie nie było”. Poznaliśmy się w momencie, kiedy oboje byliśmy wewnętrznie pogubieni i poszukujący, a jednocześnie osamotnieni w tych poszukiwaniach. Gdy się spotkaliśmy, rozumieliśmy się intuicyjnie. Zaczęliśmy od mocnych, duchowych poszukiwań. Próbowaliśmy różnych praktyk duchowych, jeździliśmy bardzo dużo po świecie: Tybet, Indie, Indonezja, Peru, na retreaty i warsztaty, spotykaliśmy różnych nauczycieli. W Moskwie razem pracowaliśmy. Na przestrzeni lat wykrystalizowała się z tego wspólna, dość eklektyczna ścieżka. Idziemy nią obok siebie, ale zgodni co do tego, po co tu jesteśmy i jaka jest nasza rola na tym świecie. – Odnalazłaś to, czego szukałaś? Tak. Zaskakujące jest to, że można nie wiedzieć, czego się szuka, a jednak bardzo chcieć szukać. Ja naprawdę nie miałam pojęcia, o co mi chodzi. Wynikała z tego frustracja, wieczny smutek, ale też niepokój, który sprawiał, że szukałam na oślep. Oboje czuliśmy ten niesprecyzowany głód. Myślę, że spotkaliśmy się w momencie, kiedy byliśmy na to gotowi. Po drodze nauczyliśmy się wspierać, ale też szanować odrębność drugiej osoby. – Jaka cecha męża Cię zachwyca? Pierwsza, która przychodzi mi do głowy, to jego odwaga. Odwaga w podążaniu za prawdą. Mówieniu tego, co się myśli. Podawaniu w wątpliwość tego, co wydaje się oczywiste. Prawda daje wolność. Wania jest dramaturgiem, w związku z czym jest bardzo emocjonalny i w tych poszukiwaniach rzuca go w różne strony. Nie boi się pomylić. Nie boi się zapuszczać w rejony, które są niebezpieczne. To bywa trudne, ale myślę, że to jest jedyna droga, jeżeli chcesz zachować swoje człowieczeństwo, szczególnie w czasach, kiedy na co dzień jesteśmy świadkami okrucieństwa i zła, a z drugiej strony hipokryzji naszego zachodniego świata. Miał być ostoją i dawać poczucie bezpieczeństwa, a boleśnie rozczarował. – No cóż… Sprawiasz wrażenie kruchej, a jesteś silna. W filmie „Chopin, Chopin!” grasz hrabinę Delfinę Potocką, przyjaciółkę geniusza. To była fascynująca kobieta. Kiedy przeczytałam jej biografię, pomyślałam, że można o niej zrobić odrębny film. Jej życie obfituje w wątki barwne i tragiczne. Była damą, królową salonów, przyjaciółką Chopina, poetów, malarzy. Kobietą wpływową i majętną, ale też bardzo utalentowaną, o artystycznej duszy, która amatorsko malowała i pisała, ale przede wszystkim przepięknie śpiewała. Robiła ogromne wrażenie na muzykach. Podobno Chopin bardzo lubił, jak grała na harfie. A z drugiej strony urodziła pięcioro dzieci i wszystkie zmarły w młodym wieku. Mąż, hrabia Potocki przez lata maltretował ją fizycznie. A ona nie tylko znalazła w sobie siłę, żeby się rozwieść, ale jeszcze wywalczyła dożywotnią rentę w wysokości 100 tysięcy franków rocznie. Potrafiła zadbać o swoją niezależność finansową. W połowie XIX wieku to był nie lada wyczyn! Otaczali ją zakochani w niej mężczyźni, artyści, których była muzą i z którymi miała bardzo ciekawe relacje. Żałuję, że nie mogliśmy pokazać tego wszystkiego na ekranie. Chopin ją uwielbiał, dawała mu ogromne wsparcie. Oczywiście była wielbicielką jego talentu, ale wytworzyło się też między nimi pokrewieństwo dusz. I to trwało do końca jego życia. Była przy nim, kiedy umierał. Takie role przypominają mi, że film to piękna przygoda. – Grając konkretną postać, przyglądasz się sobie? Zawsze. Każda rola coś mi daje. Gdy czytam scenariusz, zadaję sobie pytanie, co mnie w tej postaci interesuje. Ostatni rok był dosyć różnorodny. Z jednej strony Chopin i Potocka. Z wielką radością wróciłam do muzyki Chopina i do jego życiorysu. To jest film o człowieku z krwi i kości, gdzie przeplata się energia geniuszu muzycznego i energia śmierci. Eryk wspaniale to zagrał, uchylając drzwi do jego wewnętrznego świata. Często słucham „Nokturnów” Chopina, czuć tam cierpienie, smutek i melancholię. Wierzę, że wielka sztuka pomaga oswajać świat. A z kolei w serialu „Breslau” gram psychoanalityczkę Ingę, uczennicę Freuda, która prowadzi własną praktykę. Ciekawa rola, mocno rezonuje z dzisiejszymi czasami. Moja bohaterka nie popiera faszyzmu, ale na biurku postawiła zdjęcie Hitlera i prowadzi terapię dla członka rodziny wysokiego urzędnika SS. Ma dylemat moralny. Jaką cenę jest gotowa zapłacić za możliwość wykonywania zawodu? Czasami myślę o znajomych, którzy zostali w Moskwie, nie popierają polityki Putina, ale żyją tam, robią tam kariery. Wiem, że mają rodziny, dzieci, kredyty… Jednak pracując w Rosji, wspierają system. I tu pojawia się pytanie: Mamy prawo ich oceniać czy nie? Czytaj też: Odnaleźli się w chwili zagubienia, są razem od prawie 20 lat. Ta miłość odmieniła wszystko. Ceniona aktorka tylko nam zdradza sekret związku – Może zostawmy to pytanie bez odpowiedzi... Myślałam na ten temat bardzo dużo i wiem, jak ja chciałabym się w takiej sytuacji zachować. Jednocześnie wzdryga mną, kiedy widzę, jak łatwo przychodzą nam dzisiaj kategoryczne oceny. Niemal w każdej kwestii. Klasyczna mieszczańska postawa – z perspektywy wygodnej kanapy powiem innym, jak mają postępować. Do tego niepotrzebna jest odwaga. Jestem za tym, że skupiać się na sobie. Na tym, by samemu zachowywać się w sposób uczciwy i odpowiedzialny. Na przykład zadając sobie trud, żeby weryfikować bombardujące nas zewsząd informacje. Patrząc na problemy w szerszym kontekście, dostrzegając ich złożoność. Nie powielając propagandowych haseł i nie ulegając zbiorowej nienawiści. – Też tak myślę, ale… wróćmy na bezpieczny teren, czyli do kina, na film „Zamach na papieża” Władysława Pasikowskiego. Ta współpraca była dla mnie dużym zaskoczeniem, bo nawet sama siebie nigdy nie kojarzyłam z filmami Pasikowskiego. Gdy zostałam zaproszona na casting, zastanawiałam się nawet, czy reżyser w ogóle wie, że ja przyjdę. Czy to był jego plan, czy zaprosiła mnie reżyserka castingu? W międzyczasie przeczytałam scenariusz „Zamachu na papieża” i pokochałam tę postać od pierwszego wejrzenia. Uwielbiam grać wyraziste, barwne kobiety, których życiowe doświadczenia są dalekie ode mnie. Ta ma na imię Maria, pseudonim artystyczny Bianka, jest prostytutką w hotelu Victoria. Poszłam na casting. Nie znałam wcześniej Pasikowskiego, słyszałam tylko plotki, że trzyma duży dystans do aktorów. I rzeczywiście casting trwał bardzo krótko, właściwie bez żadnego feedbacku. Wyszłam z myślą, że to była totalna katastrofa. Następnego dnia dostałam rolę (śmiech). – Dodam, że taki proces trwa zazwyczaj kilka tygodni. A Pasikowski Cię zobaczył i nie miał wątpliwości. Tego nie wiem. Pamiętam za to, że przez pierwsze dni czułam się zagubiona. Jestem aktorką, która uwielbia próbować, analizować, gadać z reżyserem, szukać nowych rozwiązań. Większość aktorów jest przyzwyczajona do dialogu z reżyserem na planie. Kończy się scena, reżyser przychodzi i mówi, że było fajnie albo że coś trzeba zmienić. A tutaj w ogóle tego nie było. Nie mieliśmy żadnych prób. Musiałam uwierzyć, że reżyser mi ufa, i poczuć, że ja ufam jemu. Zrozumiałam, że muszę znaleźć własny klucz do bycia na tym planie, a to wymagało ode mnie dokopania się do ukrytych pokładów ekstrawertyzmu i przebojowej wiary w siebie. I tak się stało. Poczułam niesamowitą wolność i to było wspaniałe uczucie. Tęskniłam potem i za tą bohaterką, i za tą wolnością. – A wolność w życiu? Żona, matka, kobieta 45-letnia może być wolna? Na tym polega chyba sens. Na poszukiwaniu tej wolności. Wchodzę teraz w nowy etap życia. Skończyłam 45 lat. Zamknęłam jedną połówkę, zaczynam drugą, kompletnie inną, i bardzo mocno to czuję. Nie dlatego, że w lustrze widzę zmarszczki, czuję to wewnętrznie. Odkrywam w sobie nowy rodzaj siły, która domaga się tego, by być z nią w kontakcie. Przed rozpoczęciem wywiadu opowiadałam ci, że chodzę na siłownię. Taka prosta rzecz. Nagle, w czysto fizyczny sposób poczułam, że muszę podnosić ciężary. Mnie samą to zaskoczyło. Całe życie uprawiałam jogę i do tej pory praktykuję, ale teraz siłownia zaczęła tę jogę wypierać. Czuję zmiany na płaszczyźnie psychicznej. Zawsze wydawało mi się, że moim problem jest to, że jestem zbyt emocjonalna. Teraz zaczynam brać odpowiedzialność za swoje emocje, szanować je i doceniać. To pomaga w drodze ku wolności, o którą zapytałaś. Dzięki temu łatwiej mi wychodzić z toksycznych sytuacji, rozróżnić, co jest moje, a co nie. Doszłam do punktu, w którym czuję się wystarczająco silna, żeby nie musieć się już z życiem mocować… Zobacz również: Karolina Gruszka o chorobie: „Gdy miałam jeszcze niezgłębiony temat, był we mnie lęk” …tylko? Chcę się na życie otwierać. Dla mnie wolność to świadome przyjmowanie tego, co przyniesie los, a nie wchodzenie z nim w konflikt. Tak naprawdę nie mamy wpływu na to, co do nas przyjdzie. Na końcu zawsze jest zaskoczenie. Nigdy nie wiesz, czy zaraz na ciebie lub twoich bliskich nie spadnie choroba, czy nie wybuchnie pandemia, wojna. Nie wiesz, kto jak się zachowa w trudnej sytuacji. Odkąd Rosja napadła na Ukrainę, wróciłam do książek Viktora Frankla i Etty Hillesum. Historie obozowe, które są opowieściami o znajdowaniu światła w największym mroku. Gdy wokół ciebie dzieje się coś strasznego, nie chcesz w tym zgubić swojego człowieczeństwa. Energia wojenna jest jak tornado, może cię łatwo porwać i sprawić, że zaczynają rodzić się w tobie uczucia, które graniczą z nienawiścią. Nie chcę w swoim życiu nienawiści. I nie chcę, żeby wojna w ten sposób wypaczała moją wrażliwość. – Macie 13-letnią córkę Maję. Staracie się ją jakoś ochronić przed światem zewnętrznym? O czym z nią rozmawiasz? O wszystkim, o czym ona chce rozmawiać. U nas w domu nie ma tematów tabu. Uważam, że rozmowy na trudne tematy są formą ochrony. Więc rozmawiamy, odpowiednio dobierając słowa, o wszystkim: o pandemii, o problemach psychicznych jej rówieśników, o dojrzewaniu, o wojnie, o tym, że tata jest Rosjaninem i ma wyrok, o chorobach w rodzinie. – Domyślam się, że Maja jest bardzo dojrzała. Bardzo mnie zaskakuje swoją dojrzałością. A jednocześnie wciąż ma w sobie dziecięcą wrażliwość. I co ciekawe, sama o nią dba. Bardzo lubię spędzać z nią czas. Kiedy dzieci idą do szkoły, wielu rodziców przestaje im czytać książki. Choć większość czasu Maja sama sobie czyta, mamy rytuał, że jedną książkę ja jej czytam. Zawsze wybieram książkę trochę trudniejszą, która zahacza o tematy ważne, tłumaczącą świat, opisującą rzeczywistość. Teraz czytamy „Świat Zofii” Josteina Gaardera i omawiamy kolejnych filozofów. Czasami czytam jej wieczorem dwie strony, które potem przeradzają się w półtoragodzinną rozmowę o życiu. To jest naprawdę świetne. Bardzo polecam takie wspólne czytanie. – Jak widzisz przyszłość? Staram się pielęgnować w sobie gotowość na wszystko, żeby się potem nie przestraszyć.
Przeszła piekło jako dziecko, dziś walczy o prawa człowieka. Historia Amal Clooney porusza do głębi
Świat poznał ją jako żonę George’a Clooneya. Szybko okazało się jednak, że to kobieta, której nie da się opisać przez pryzmat sławnego mężczyzny. Amal Clooney od ponad dwóch dekad walczy o prawa człowieka, reprezentuje ofiary wojen, prześladowań i zbrodni przeciwko ludzkości. Zmienia świat w najbardziej dosłowny sposób.
Kiedy pojawia się na czerwonym dywanie, zdarza się, że ludzie widzą przede wszystkim kobietę u boku słynnego aktora. Tymczasem prawda jest odwrotna. Zanim Amal poznała Clooneya, była już cenioną specjalistką prawa międzynarodowego, występowała przed najważniejszymi trybunałami, doradzała organizacjom międzynarodowym i budowała reputację jednej z najbardziej błyskotliwych prawniczek swojego pokolenia. A droga do tego nie była łatwa, szczególnie dla dziewczynki z rodziny libańskich emigrantów. Ucieczka z ojczyzny Amal Ramzi Alamuddin przyszła na świat 3 lutego 1978 roku w Bejrucie. Liban, w którym się urodziła, nie przypominał kraju znanego z pocztówek. Od kilku lat trwała tam brutalna wojna domowa. Bomby, niepewność i polityczny chaos były codziennością milionów ludzi. Amal pochodzi ze specyficznego domu. Jej ojciec, profesor Ramzi Alamuddin jest druzem – to wyznanie, które łączy wpływy wielu religii. Druzowie szanują zarówno Koran, jak i Biblię, a do tego wierzą w reinkarnację. Matka Baria Alamuddin jest muzułmanką – sunnitką. W kraju, w którym religia i polityka przez dziesięciolecia wpływały na losy całych rodzin, ich małżeństwo było przykładem otwartości i przekonania, że człowieka definiuje coś więcej niż przynależność do określonej wspólnoty. Kiedy Amal miała dwa lata, rodzice podjęli decyzję, która zaważyła na całym jej życiu. Wyjechali do Wielkiej Brytanii. Nie szukali egzotyki ani lepszych zarobków. Byli jedną z tych rodzin, które z dziećmi i tobołkami uciekały przed wojną. Rodzina osiedliła się pod Londynem. Amal była jeszcze zbyt mała, by pamiętać moment wyjazdu, ale pamięć o Libanie była stale obecna w jej domu. Opowieści o kraju, który opuścili, o rodzinie, która tam pozostała, i o ludziach, których życie zostało zniszczone przez konflikt, stały się częścią jej wychowania. Po latach wielu współpracowników będzie mówiło, że właśnie tutaj należy szukać źródeł jej wrażliwości. Amal nie traktuje wojny jak abstrakcyjnego pojęcia z podręczników historii. Wie, że jedna decyzja polityczna może zmienić los całej rodziny. Czytaj też: On jest gwiazdą, ale jego żona to legenda. Amal Clooney od lat zmienia świat i inspiruje miliony kobiet <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/forum-0439616702KOLOR-4eb4393.jpg" width="2814" height="3563" alt="Amal Clooney w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu jako adwokatka reprezentowała rząd Armenii w sprawie przeciwko negowaniu ludobójstwa Ormian (2015)." title="Amal Clooney w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w Strasburgu jako adwokatka reprezentowała rząd Armenii w sprawie przeciwko negowaniu ludobójstwa Ormian (2015)." /> Być jak mama Największy wpływ na Amal miała jej mama – Baria Alamuddin. Ponad 60-letnia dziś Baria należała do znanych dziennikarek świata arabskiego. Przeprowadzała wywiady z prezydentami, monarchami i najważniejszymi postaciami życia politycznego Bliskiego Wschodu. Funkcjonowała w świecie zdominowanym przez mężczyzn i nie zamierzała nikogo przepraszać za własne ambicje. Dla Amal był to naturalny obraz kobiecości. W jej domu nie uczono dziewczynek, że powinny być grzeczne, ciche i skromne. Uczono je, że powinny być wykształcone. Sama Amal przykładała do tego ogromną wagę. Nie trzeba było przypominać jej o nauce. Miała dyscyplinę i determinację. Sama wymagała od siebie więcej niż inni. W rodzinie Alamuddinów dużo rozmawiało się o polityce, historii i świecie. Przy stole dyskutowano o wydarzeniach międzynarodowych równie naturalnie, jak w innych domach rozmawia się o pogodzie. Amal od dziecka obserwowała, jak ważne jest zadawanie pytań i samodzielne myślenie. Później wielokrotnie będzie podkreślać, że największym prezentem, jaki dali jej rodzice, było przekonanie, że nie istnieją marzenia zarezerwowane dla innych ludzi. Oksford i lekcja pokory Zdobycie miejsca na Uniwersytecie Oksfordzkim było właśnie jednym z takich wielkich marzeń. Dla Amal stało się też początkiem nowego etapu. Na uczelni szybko odkryła, że sama inteligencja nie wystarcza. Trafiła do środowiska pełnego wybitnych studentów z całego świata. Była znana z perfekcyjnego przygotowania do zajęć. Studiowała prawo, ale coraz bardziej interesowały ją kwestie praw człowieka i odpowiedzialności państw za łamanie podstawowych wolności. Po ukończeniu studiów wyjechała do Stanów Zjednoczonych i rozpoczęła naukę na New York University School of Law. Tam zdobyła tytuł magistra prawa, odbyła prestiżowe staże, pracowała przy Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości i współpracowała z późniejszą sędzią Sądu Najwyższego USA Sonią Sotomayor. To był początek kariery, która szybko nabierała rozpędu. Bez strachu Początkowo pracowała w prestiżowej kancelarii Sullivan & Cromwell w Nowym Jorku. Mogła pozostać na ścieżce prowadzącej do wielkich pieniędzy i korporacyjnych sukcesów. Wybrała jednak inną drogę. Coraz mocniej interesowało ją prawo międzynarodowe. Wróciła do Europy i związała się z londyńską kancelarią Doughty Street Chambers, specjalizującą się między innymi w prawach człowieka. To właśnie tam zaczęła zajmować się sprawami, które uczyniły ją prawniczką o globalnym znaczeniu. W 2014 roku reprezentowała Julię Tymoszenko przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka. Reprezentowała także Juliana Assange’a w postępowaniach dotyczących jego sytuacji prawnej, związanej z pobytem w ambasadzie Ekwadoru w Londynie. Doradzała sekretarzowi generalnemu ONZ Kofiemu Annanowi podczas prac komisji zajmującej się konfliktem w Syrii. Występowała przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym i Międzynarodowym Trybunałem Sprawiedliwości. Na początku 2015 roku ogłosiła, że będzie reprezentować Armenię w Europejskim Trybunale Praw Człowieka w sprawie przeciwko Turcji dotyczącej zaprzeczania ludobójstwu Ormian. Jednak najbardziej znaczące były sprawy ludzi, których nazwisk większość świata nigdy nie poznała. Na przykład kobiet wykorzystywanych seksualnie podczas konfliktów zbrojnych. W 2022 roku znalazła się na liście magazynu „Time” w gronie 12 wybitnych kobiet, które działają na rzecz równości i budowania lepszej przyszłości. Pod presją Amal ma jeszcze jedną ważną cechę. Należy do tych osób, które nie boją się podejmować tematów budzących ogromne emocje polityczne. Dobrym przykładem była jej działalność związana z Międzynarodowym Trybunałem Karnym w Hadze. W 2024 roku weszła w skład niezależnego zespołu ekspertów prawa międzynarodowego analizujących materiał dowodowy dotyczący wojny w Strefie Gazy. Zespół uznał, że istnieją podstawy prawne do wydania nakazów aresztowania zarówno wobec przywódców Hamasu, jak i izraelskiego premiera Benjamina Netanjahu oraz ministra obrony Izraela Jo’awa Galanta. Stanowisko to wywołało gwałtowne reakcje polityczne na całym świecie. Amal publicznie broniła jednak zasady, która od lat jest fundamentem jej pracy: prawo międzynarodowe musi obowiązywać wszystkich, niezależnie od pozycji, wpływów czy narodowości. Nie wycofała się pod presją krytyki, ataków ani gróźb. Trzeba mieć bardzo silną psychikę, by radzić sobie z taką presją, nie bać się zemsty i gróźb. Sama Amal mówi, że jej głównym napędem jest to, co ją oburza. Ale też pasja i wiara w sprawiedliwość. Podobną postawę prezentowała wobec wojny w Ukrainie. Po rozpoczęciu pełnoskalowej wojny wielokrotnie podkreślała znaczenie dokumentowania zbrodni wojennych oraz ścigania osób odpowiedzialnych za łamanie prawa międzynarodowego. W swoich wystąpieniach przypominała, że sprawiedliwość nie może być odkładana na później, a ofiary konfliktów mają prawo do prawdy, ochrony i rozliczenia sprawców. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2239074085KOLOR-6ea9f01.jpg" width="3543" height="2362" alt="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." title="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." /> Sprawa Nadii Murad Jednym z najważniejszych rozdziałów jej kariery była współpraca z Nadią Murad. Murad należała do społeczności jazydzkiej w Iraku, która była prześladowana przez tak zwane Państwo Islamskie. Została porwana, była więziona i brutalnie wykorzystywana seksualnie. Większość jej rodziny zginęła. Nadii udało się uciec, a później zaczęła walczyć o sprawiedliwość dla tysięcy kobiet, które spotkał podobny los. Amal pomogła nagłośnić sprawę prześladowań jazydów i zabiegała o uznanie tych zbrodni za ludobójstwo. Współpracowała również z organizacjami międzynarodowymi przy dokumentowaniu zbrodni wojennych i ściganiu ich sprawców. Była prawniczką Nadii i jedną z jej najważniejszych sojuszniczek. Nadia jest dziś laureatką Pokojowej Nagrody Nobla i ambasadorką dobrej woli ONZ do spraw godności osób ocalałych z handlu ludźmi. Z Amal łączy ją cały czas głęboka przyjaźń. Sprawdź też: Wystarczyło, że George Clooney wszedł na scenę. Publiczność w Poznaniu kompletnie oszalała Piękna Amal W pewnym momencie media odkryły Amal jako ikonę stylu. Projektanci mody zaczęli zabiegać o jej obecność. Magazyny publikowały analizy jej garderoby. Zdjęcia z rozpraw sądowych trafiały do rubryk modowych. Paradoks polegał na tym, że sama Amal nigdy nie próbowała budować takiego wizerunku. W tym samym czasie, gdy komentowano jej płaszcze i kostiumy, ona zajmowała się sprawami dotyczącymi ludobójstw, wolności słowa i zbrodni wojennych. Pytana o to, że media częściej opisują jej ubrania niż zawodowe osiągnięcia, odpowiadała spokojnie. Nie ma wpływu na to, czym interesują się inni. Ma wpływ jedynie na własną pracę. To charakterystyczne dla jej sposobu myślenia. Nie walczy z etykietami. Po prostu nie pozwala, by ją definiowały. Mój George Historia miłości Amal i jednego z najpopularniejszych amerykańskich aktorów George’a Clooneya nie zaczęła się w Hollywood. Poznali się w 2013 roku nad jeziorem Como. Clooney wspominał później, że od pierwszego spotkania Amal zrobiła na nim ogromne wrażenie. Nie zachowywała się jak ktoś onieśmielony jego sławą. Nie potrzebowała niczego udowadniać. W jednym z wywiadów powiedział: „Pomyślałem, że jest niezwykła. Potem dowiedziałem się, że jest również genialna”. To zdanie dobrze opisuje dynamikę ich relacji. George przez lata uchodził za najbardziej znanego kawalera Hollywood. Wielokrotnie deklarował, że nie planuje kolejnego małżeństwa. Spotkanie Amal zmieniło wszystko. Pobrali się w Wenecji we wrześniu 2014 roku. Był to jeden z najgłośniejszych ślubów dekady, ale bardzo szybko okazało się, że ich związek opiera się na czymś znacznie bardziej trwałym niż medialne zainteresowanie. Najciekawsze w ich małżeństwie jest to, że oboje konsekwentnie mówią o sobie jako o partnerach. Amal podkreślała w wywiadzie dla „Time’a”, że ma w mężu człowieka niezwykle wspierającego i inspirującego. Kogoś, przy kim nigdy nie czuła potrzeby ograniczania własnych ambicji. George Clooney jest rzeczywiście zachwycony żoną, a jej praca robi na nim duże wrażenie. Oboje zresztą założyli fundację, która pomaga ofiarom prześladowań w 40 krajach. Oboje mają własne kariery, własne osiągnięcia i własne miejsce w historii. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-510282194KOLOR-d0da166.jpg" width="3000" height="2000" alt="Amal Clooney towarzyszy mężowi podczas premiery filmu „Ave, Cezar!” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ich obecność wzbudza ogromne zainteresowanie (2016)." title="Amal Clooney towarzyszy mężowi podczas premiery filmu „Ave, Cezar!” na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. Ich obecność wzbudza ogromne zainteresowanie (2016)." /> Dom pełen śmiechu W 2017 roku Amal i George powitali na świecie bliźnięta: Ellę i Alexandra. Amal bardzo rzadko mówi publicznie o dzieciach. Chroni ich prywatność z niezwykłą konsekwencją. I chyba dużo od nich wymaga, bo dziewięciolatki znają już perfekcyjnie trzy języki. Kiedy jednak porusza temat małżeństwa i macierzyństwa, podkreśla własne szczęście. „Mam życiowego partnera, który bardzo wspiera to, co robię. Nie czuję, że muszę za to przepraszać albo się ograniczać”. „Nasz dom jest pełen ciepła i śmiechu”, mówiła w rozmowie dla „Time’a”. Powiedziała kiedyś, że bycie matką przyniosło jej radość większą, niż mogła sobie wyobrazić. Jednocześnie wraz z mężem bardzo chroni rodzinną prywatność. Czasem pozwala sobie na gwiazdorskie zachowania i narzucanie innym swojej woli. Wiadomo na przykład, że goście państwa Clooneyów są często proszeni o odkładanie telefonów. Amal tłumaczyła, że chce stworzyć przestrzeń, w której jej dzieci będą mogły dorastać normalnie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/07/GettyImages-2239074085KOLOR-6ea9f01.jpg" width="3543" height="2362" alt="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." title="Gala Fundacji na rzecz Sprawiedliwości założonej przez Amal i George'a Clooneyów. Obok George'a Clooneya widoczna jest Melinda Gates (Londyn, 2025)." /> Bez etykietek Kiedy dobrze przyjrzeć się Amal Clooney, można zadać pytanie, czy ona nie jest aż nazbyt idealna? Z pewnością niełatwo jest wejść na szczyt, ale też niełatwo na nim być. Amal jest ciągle pod lupą mediów społecznościowych, stale ktoś jej wypomina, że zrobiła korektę nosa, powiększyła usta, że stosuje wypełniacze. Amerykańscy dziennikarze podkreślają, że nigdy nie oglądamy jej w kryzysowych sytuacjach, a nawet w zmęczeniu, bo bardzo dozuje swój wizerunek. Trzeba jednak pamiętać, że Amal nie jest typową żoną gwiazdora. Ma swój świat i pracę, w której jest absolutnie wybitna. Sam George Clooney, któremu fascynacja żoną nie mija, mówi: „Miałem szczęście, że spotkałem taką kobietę”. Wszystko, co osiągnęła Amal, zawdzięcza własnemu talentowi, dyscyplinie i ciężkiej pracy. Nie pochodzi z rodziny należącej do światowych elit politycznych czy finansowych. Nie dostała kariery w prezencie. Nie odziedziczyła kancelarii prawnej i nazwiska po rodzinie. Każdy kolejny etap jej życia był efektem nauki, konsekwencji i ogromnych wymagań, jakie stawiała samej sobie. Dzisiaj ma już takie pieniądze, które pozwalają jej korzystać z pomocy najlepszych doradców, stylistów, prywatnych asystentów, niań i kogo tylko zapragnie. Czytaj też: Fryzura jak z czerwonego dywanu? Stylista Amal Clooney zdradza: to będzie hit 2026! A co najlepsze – zrobisz ją sama! W świecie, w którym wiele osób próbuje tłumaczyć sukces kobiet szczęściem, znajomościami albo korzystnym zbiegiem okoliczności, historia Amal Clooney jest dowodem na to, że talent połączony z dyscypliną i wiedzą potrafi otworzyć drzwi do największych instytucji świata. Amal Clooney nie buduje wokół siebie mitu. Nie wygłasza motywacyjnych przemówień o sukcesie. Nie próbuje być symbolem. Po prostu wykonuje swoją pracę najlepiej, jak potrafi. Pokazuje, że współczesna kobieta nie musi mieścić się w żadnej definicji. Może być wybitną prawniczką i ikoną stylu. Matką i żoną. Partnerką jednego z najsłynniejszych aktorów świata i osobą, której nazwisko otwiera drzwi najważniejszych instytucji międzynarodowych. I być może dlatego fascynuje świat bardziej niż wiele gwiazd kina. Tekst Agnieszka Dajbor
Dwa lata po ślubie Fit Lovers spełnili marzenie o rodzicielstwie. Tak mówili nam o swojej więzi: "Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń"
Fit Lovers rozpoczęli najważniejszy etap wspólnego życia – zostali rodzicami. Radosna wiadomość sprawia, że z jeszcze większym wzruszeniem wracamy do rozmowy, której udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wtedy o sile swojej relacji, wspólnych wartościach i marzeniach, które dziś nabrały wyjątkowego znaczenia.
Niektóre historie dojrzewają przez lata, by w końcu osiągnąć swój najpiękniejszy rozdział. Fit Lovers dwa lata temu stanęli na ślubnym kobiercu, a teraz zostali rodzicami. Ich życie zmieniło się na zawsze. Radość, wzruszenie i spełnienie, które dziś przeżywają, przywołują wspomnienie rozmowy, jakiej udzielili magazynowi VIVA! w 2018 roku. Opowiadali wówczas o miłości, która rosła wraz z nimi, o partnerstwie budowanym na zaufaniu i marzeniach wybiegających daleko poza kolejne zawodowe sukcesy. Dziś ich słowa nabierają nowego znaczenia – stając się pięknym świadectwem tego, że największe życiowe cele często spełniają się wtedy, gdy są oparte na autentycznej bliskości i wspólnym pragnieniu stworzenia rodziny. Przypominamy wywiad VIVY! z Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem Materiał ukazał się w magazynie VIVA! w 2018 roku. Pochodzą z małych miasteczek, na sukces, który osiągnęli, pracowali sami. Połączył ich fitness i to, że są do siebie bardzo podobni. Sześć lat temu Mateusz Janusz postanowił nauczyć koleżankę ze studiów, Pamelę Stefanowicz, wykonywać salta. Ćwiczą razem do dziś, a ich ewolucje życiowe i zawodowe oglądają trzy miliony fanów. Ostatnio razem walczyli w programie „Ameryka Express”. Pamelą Stefanowicz i Mateuszem Januszem, znanymi jako Fit Lovers, spotykamy się w budynku na warszawskim Mokotowie, w którym wynajmują biuro. Jest 10 rano. Przynoszą ze sobą dietę pudełkową. W social mediach obserwują ich miliony użytkowników. Nic więc dziwnego, że nie mają czasu na gotowanie. Skupiają się każdego dnia na motywowaniu milionów swoich odbiorców oraz pomocy osobom, które chcą zacząć przygodę z fit lifestyle’em. Nagrywają filmy wideo w internecie, gdzie pokazują, jak wygląda ich codzienne życie, inspirują do działania i walki o marzenia. Oprócz tego zajmują się swoją marką odzieżową EL WARIATO oraz nowo powstałą linią kosmetyków naturalnych… Opowiadają, dlaczego i jak ludzie z małych nadmorskich miejscowości odnieśli sukces, zbudowali firmę, zaręczyli się w Las Vegas i wystąpili w jednym z najpopularniejszych programów „Ameryka Express”. – W „Ameryka Express” przeszliście prawdziwą szkołę życia? Mateusz: To prawda. Emocje targały człowiekiem każdego dnia. Byliśmy poddawani skrajnym sytuacjom. Program był wymagający. Stres, adrenalina, towarzystwo kamer przez cały dzień. – Często zdarzały się Wam ciężkie chwile? Pamela: Oczywiście! Nie da się być zadowolonym przez cały dzień. To, co oglądają widzowie, to tylko namiastka całego wyścigu. Przed telewizorem nie czuć głodu, stresu i wysiłku, którego w codziennym życiu raczej nikt by nie chciał się podejmować. – Jak to wszystko, co się tam działo, wpłynęło na Wasz związek? Pamela: Na co dzień, w normalnych domowych warunkach, miewamy spięcia, jak w każdym związku. Tylko że w domu jesteśmy w stanie wytłumaczyć sobie, o co tak naprawdę chodzi, dlaczego jesteśmy zestresowani i co możemy z tym zrobić. Zawsze dużo rozmawiamy. To Mateusz nauczył mnie, że problemy rozwiązuje się, rozmawiając, a nie trzymając emocje w sobie. W programie nie mieliśmy tej możliwości, obecność kamer, mikrofonów i ciągły bieg nie dawały zbyt wielu możliwości do pogawędek. Dlatego zdarzały się kłótnie, bo człowiek nie mógł się oczyścić z negatywnych emocji. Mateusz: Jesteśmy razem sześć lat i dużo o sobie wiemy. Ten program potwierdził tylko, że przyjaźń, na której oparty jest nasz związek, jest supermocnym fundamentem i razem jesteśmy w stanie przetrwać wszystko. Czytaj też: Fit Lovers już we troje! Pierwsze zdjęcie z synkiem mówi więcej niż tysiąc słów – Między Wami miłość nie wybuchła od pierwszego wejrzenia? Pamela: Gdy się poznaliśmy, oboje byliśmy w innych związkach. Zaczepiłam Mateusza, bo myślałam, że nauczy mnie tańczyć breakdance. Widziałam, jak to robi na korytarzu w akademiku AFW. Poprosiłam naszego wspólnego kolegę, by mnie do niego zaprowadził. Byłam zapaloną tancerką, przez pięć lat trenowałam hip-hop i stwierdziłam, że ten chłopak na pewno mnie czegoś nowego nauczy. Mateusz: Tylko że ja nie trenowałem breakdance’u, tylko akrobatykę (śmiech). Pamela: Zaproponował, że nauczy mnie robić salto. Nigdy wcześniej tego nie próbowałam, więc ochoczo się zgodziłam. Mateusz: I tak przez cały rok chodziliśmy wspólnie na salę treningową na uczelni. Pamela: Spotykaliśmy się codziennie i przez ten czas bardzo się zaprzyjaźniliśmy. On uczył mnie akrobatyki, ja go trochę tańca. Okazało się, że podobnie myślimy o życiu, miłości, pracy. Można powiedzieć, że połączyła nas wspólna pasja. Czytaj też: Fit Lovers zaskoczyli fanów! Pamela i Mateusz ogłosili ciążę w święta – Skoro byliście przyjaciółmi, to pewnie radziliście się siebie nawzajem w sprawach sercowych? Pamela: Zawsze trzymałam kciuki za jego związki. Ale po roku, gdy oboje byliśmy już sami, Mateusz powiedział mi, że nigdy nie zaakceptuje innego mężczyzny u mojego boku i uważa, że powinniśmy być razem. Pomyślałam, że może rzeczywiście niepotrzebnie szukam nie wiadomo kogo, a najważniejsza osoba jest tak blisko. Mateusz: Nasze uczucie rodziło się powoli. I jeśli pytasz o „grom z jasnego nieba”, to nie, nie strzelił w nas. Połączyło nas to, że jesteśmy do siebie bardzo podobni. Mamy takie samo podejście do życia, jesteśmy pozytywni, lubimy żartować i zawsze byliśmy dla siebie wyrozumiali. – Jesteście ze sobą niemal 24 godziny na dobę. Nie potrzebujecie czasem od siebie odpocząć? Mateusz: Jak Pamela idzie na paznokcie, to wtedy od siebie odpoczywamy (śmiech). Pamela: Mamy ten sam cel, oboje jesteśmy za coś odpowiedzialni, tworzymy małą drużynę – nie jesteśmy sobą znudzeni ani zmęczeni. Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, że na przykład byłoby fajnie, gdyby Mateusza nie było w domu. – Znaleźliście się w gronie osób, które przełamują stereotyp, że ludzie po AWF-ie zostają nauczycielami wychowania fizycznego albo trenerami fitnessu. Mateusz: Nasza droga do miejsca, w którym się teraz znaleźliśmy, była długa, pełna poświęceń i ryzykownych decyzji. Tak naprawdę ja na AWF poszedłem tylko po to, żeby mieć dostęp do sali gimnastycznej. Nie wiedziałem wtedy, co będę w życiu robić, ale wiedziałem, co kocham robić. Mieszkałem więc nad salą, schodziłem do niej w klapkach, skakałem 10 godzin, wracałem do pokoju, jadłem, szedłem na wykłady i znowu na salę, żeby skakać. Wiedziałem, że kiedyś to moje skakanie przekuję w sukces. Pamela: Nie od razu mieliśmy świetny plan na życie. Po studiach zaczęliśmy, standardowo, pracę w klubach fitness. Byliśmy trenerami personalnymi, pracowaliśmy w fitness korporacjach. – Chcieliście czegoś więcej niż praca dla kogoś? Pamela: Zbuntowaliśmy się. Nie chcieliśmy, jak wszyscy po AWF, iść tą samą drogą. Taka praca nas bardzo ograniczała i pozbawiała możliwości robienia tego, co kochamy najbardziej. Co z tego, że całe dnie spędzaliśmy w klubach fitness, jak po kilkunastu treningach dziennie z klientami nie mieliśmy czasu na to, żeby zrobić swój własny trening. Przestaliśmy mieć siłę na robienie czegoś, co kochaliśmy od dziecka. Nasza pasja przestała dawać nam radość. Chcieliśmy zacząć działać na własnych zasadach, a nie kierownictwa. – Postanowiliście wszystko rzucić z dnia na dzień? Mateusz: Tak, u nas nic nie dzieje się stopniowo. Jak podejmujemy decyzję, że coś jest warte zmiany, odrzucamy wszystkie rzeczy. Z dnia na dzień podjęliśmy decyzję, że rzucamy pracę i idziemy na swoje. Założyliśmy swoje ministudio treningu personalnego. Przez rok ciężko pracowaliśmy, zainwestowaliśmy mnóstwo pieniędzy. Już wtedy raczkował nasz blog, na którym publikowaliśmy przepisy. I nagle trafiliśmy do Warszawy na nagranie programu w telewizji śniadaniowej. Tam usłyszeliśmy, że jesteśmy fajni, ale nawet nie biorą nas zazwyczaj pod uwagę przy programach, bo mieszkamy w Trójmieście. Wróciliśmy do domu i jeszcze tej samej nocy podjęliśmy decyzję o przeprowadzce do Warszawy. Pamela: W Gdyni mieliśmy już stabilną sytuację zawodową, wypracowaną pozycję, zarabialiśmy. Ale zaczęliśmy prowadzić swoje kanały w social mediach i zaczęło nam się podobać, że docieramy do dużej liczby osób. Pomyśleliśmy, że Warszawa może być szansą na nasz rozwój zawodowy. – Wasze filmiki to była zupełnie nowa jakość. Przede wszystkim robione z dużym poczuciem humoru i dystansem. Ale niektórym to się nie podobało… Pamela: Jak we wszystkim zawsze znajdą się krytykanci. Na samym początku głównie wyśmiewali nas, że jesteśmy pajacami, a my chcieliśmy pokazać, że bycie fit to radość i zabawa, a nie smutne życie z wyrzeczeniami. Udowodnić zwykłym ludziom, którzy chcą o siebie zadbać, że nie trzeba robić wszystkiego na 100 procent – wystarczy regularność i pozytywne podejście, a wszystko będzie ok. Wydaje mi się, że właśnie za to ostatecznie ludzie nas polubili. Mateusz: Wszystko zrobiliśmy sami, od podstaw, i bardzo spontanicznie. Nie mieliśmy żadnego planu ani oczekiwań. Sześć lat temu social media nie były aż tak popularne jak teraz. Nie spodziewaliśmy się, że to może przerodzić się w nasz sposób na życie. Czytaj też: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii – Jesteście pozytywni. To widać na pierwszy rzut oka. To dość niepolskie podejście… Pamela: Wiem. I często to słyszymy. Mateusz: Staramy się myśleć tylko o dobrych rzeczach, nie skupiać się na negatywnych emocjach, bo to ściąga w dół. Nie krytykujemy, a jeśli chodzi o ocenę, to wolimy oceniać siebie niż innych. – Skąd się wzięliście tacy optymistyczni i pozytywnie zakręceni? Pamela: Nasi rodzice są tacy. Chyba że czasem naoglądają się za dużo telewizji (śmiech). Mateusz: W Polsce włączasz wiadomości i nie słyszysz żadnej pozytywnej rzeczy, bo ludzie lubią dramy. I zapominają, że skupianie się na takich rzeczach wchodzi potem w nawyk. Zapominasz, że wewnętrznie jesteś pogodnym i miłym człowiekiem. – To, że jesteście wysportowani, pomogło Wam podczas „Ameryka Express”? Mateusz: Może nie tyle sprawność i kondycja, a cechy charakteru, które udało nam się wypracować przez lata treningu. Nie poddajemy się łatwo, jesteśmy zahartowani. Wiemy, co to ból, dyskomfort i że z dobrym nastawieniem jesteśmy w stanie to przezwyciężyć. – Spodziewaliście się, że może być tak trudno? Pamela: Nie. Ale nawet gdybyśmy wiedzieli, to i tak byśmy się zdecydowali. Zawsze chcieliśmy wziąć udział w programie telewizyjnym, przeżyć taką ekstremalną przygodę. – Jesteście gwiazdami social mediów, YouTube’a. Po co Wam jeszcze telewizja? Pamela: To jest zupełnie nowe doświadczenie. A my lubimy robić nowe rzeczy, rozwijać się. Mateusz: Wychowaliśmy się na telewizji, więc dostaliśmy szansę, żeby zobaczyć wszystko od podszewki. Ale social mediów nie rzucimy. Za bardzo to lubimy. – Ludzie oskarżają Was, że sprzedajecie swoją prywatność. Nawet film z zaręczyn wrzuciliście do sieci. Mateusz: My nasz kanał traktujemy jako nasz pamiętnik. Zresztą ja uwielbiam kręcić filmy, ale nie wszystkie wrzucam. Lubimy dzielić się z ludźmi pozytywnymi emocjami. Co w tym złego? To są tylko momenty. Pamela: Wejdźmy na Facebooka czy Instagram – nie ma znajomego, który by nie pokazał zaręczyn, zdjęć ze ślubu czy nowo narodzonego dziecka. To przecież też są rzeczy prywatne. Trzeba spojrzeć w lustro, a dopiero potem krytykować. Przynajmniej ja tak robię. Nauczyłam się nie oceniać ludzi, zanim nie spojrzę na siebie i nie stwierdzę, że może też tak bym zrobiła. Dużo osób odziera się z prywatności, jeśli to tak nazwać, tylko my mamy więcej odbiorców. – To jak było z Waszymi zaręczynami? Mateusz: Wymyśliłem, że na rocznicę zabiorę Pamelę do Las Vegas i tam poproszę ją o rękę. Wszystko sobie dokładnie przemyślałem. Na szczęście Pamela nic nie podejrzewała. Pamela: Dla mnie to był szok. Cały dzień mieliśmy totalnie pod górkę. Najpierw na autostradzie zabrakło nam benzyny. Jeśli zastanawiacie się, czy budki telefoniczne na autostradach amerykańskich działają, to mogę wam powiedzieć, że działają. W końcu przyjechała jakaś pomoc, zapłaciliśmy kupę pieniędzy, jechaliśmy potwornie długo. Ale w końcu Mateusz obudził mnie pod wypożyczalnią sportowych samochodów i powiedział, że w ramach rocznicowej niespodzianki mogę sobie wybrać auto, którym będziemy jeździć po Las Vegas. Ucieszyło mnie to, bo oboje jesteśmy fanami motoryzacji. Katalog aut był spory. Niektórych z nich nawet wcześniej nie widziałam na zdjęciach (śmiech) – wybrałam dla nas zielone lamborghini. Pojechaliśmy nim do Czerwonego Kanionu. Każde z nas pamięta co innego. Ja, że tam było bardzo romantycznie, zachodziło słońce, a Mateusz… Mateusz: A ja, że rozstawiałem statyw (śmiech). Zestresowałem się. Pamela dobrze mnie zna, wie, kiedy coś knuję. Starałem się postępować tak, żeby myślała, że nadal nagrywamy filmik z naszego wyjazdu. Marzyłem, żeby ta chwila była dla niej niespodzianką, którą zawsze będzie dobrze wspominać. Postawiłem w końcu ten statyw i powiedziałem, że teraz zrobimy zdjęcie na samowyzwalaczu. Zamiast zdjęcia nacisnąłem REC, podbiegłem do niej i stało się. Klęknąłem i wyciągnąłem pierścionek… Pamela: A potem poprosił mnie o rękę. I mimo że tyle się znamy, nie mogłam w to uwierzyć. Zastanawiałam się, czy to się dzieje naprawdę. Aż zaczęłam się trząść. Widziałam, że Mateusz też się trzęsie – z podniosłości tej chwili, ale się nie przyzna. Mateusz: Mi było zimno (śmiech). – To kiedy weźmiecie ślub? Mateusz: O ślubie na razie nie myślimy. Chcemy nacieszyć się narzeczeństwem. To piękny i nowy stan dla nas. – Znaleźliście się w świecie, w którym jesteście poddawani nieustającej ocenie. Pamela: Tak, jesteśmy, ale hejtem się nie przejmujemy. Dostajemy bardzo dużo pozytywnych wiadomości i komentarzy. Cieszymy się, że zainspirowaliśmy i zmotywowaliśmy mnóstwo osób. To na nich wolimy się skupiać. Mateusz: Naszym sukcesem są ludzie, którzy nas obserwują. Nazywamy ich EL WARIATO. – Czym tak naprawdę się zajmujecie? Pamela: Z wykształcenia jesteśmy trenerami, ja również dietetyczką. Mamy swoją platformę, gdzie pomagamy z treningami i dietą. Prowadzimy nasze kanały social media, które obserwuje aktualnie około trzech milionów ludzi. Tworzymy treści mające na celu inspirowanie do zmian, pokazujemy naszą drogę i spojrzenie. Oprócz tego mamy swoje biznesy – markę odzieżową oraz nowo powstałą linię kosmetyków naturalnych. Mateusz: Taki fit lifestyle. – Dzięki swojej pasji staliście się sławni. Fajnie jest być sławnym? Mateusz: Wiadomo, że są dwie strony medalu. Jak mamy dużo wolnego czasu, jesteśmy na wydarzeniach, to nie przeszkadza nam to, że ktoś nas zaczepia, chce pogadać, zrobić zdjęcie, poprosi o autograf. Wtedy chętnie to robimy, bo doceniamy również czas, który te osoby poświęciły nam w internecie. Ale czasami musimy odmówić, a to jest straszne powiedzieć „nie”. Wtedy pamiętasz to do końca dnia… – A potem usłyszysz, że jesteś niemiły? Pamela: Czasem nawet, że woda sodowa nam uderzyła do głowy. Ale ludzie nie zastanawiają się, dlaczego odmówiliśmy, że złapali nas w prywatnych sytuacjach, w strefie ciszy w pociągu czy na chrzcinach w kościele. Mateusz: Bywa ciężko. Pamela: Każdy zna cenę popularności. Mateusz: Ale jak ktoś sika obok mnie do pisuaru i mówi, że jego syn mnie ogląda… to wtedy robi się dziwnie i nawet już zabawnie (śmiech). – Jaki jest Wasz przepis na dobry związek? Mateusz: Rozmowa. Warto komunikować sobie, co jest nie tak. Trzeba też ciągnąć się w górę. Jeśli widzimy, że nasz partner ma jakąś pasję, zainteresowania, nie powinniśmy tego krytykować, a wspierać go w tym. Pamela: Związek to też praca. Nic samo się nie zrobi. Trzeba kompromisu, otwartości i miłości budowanej poprzez przyjaźń.
TYLKO W VIVIE! Artur Barciś wspomina, jak zakochał się w żonie. Wszystko zaczęło się w autobusie
Ona jest zdystansowana, rozsądna, spokojna. On żywiołowy, zaradny, dowcipny. Oboje są mistrzami w swoich zawodach. I – po 40 latach – tak samo w sobie zakochani. Beata i Artur Barcisiowie nie mają recepty na małżeńskie szczęście. Postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Wspólne poglądy i cele. I wygrali.
O Arturze Barcisiu znów jest wyjątkowo głośno. Widzowie z entuzjazmem przyjęli informacje o powrocie aktora do kultowego "Rancza", a sam artysta przygotowuje się do jednego z najważniejszych momentów swojej kariery. Już 25 września w warszawskim Teatrze Polonia odbędzie się premiera "Balu w operze" Juliana Tuwima w jego reżyserii i wykonaniu. Jak powiedział w rozmowie z Kozaczkiem: „To poetyckie arcydzieło, które inscenizuję jako monodram z muzyką Jerzego Satanowskiego. Będę na scenie zupełnie sam. To prawdopodobnie największe wyzwanie w moim życiu”. Aktor wkrótce skończy także 70 lat, ale ani na moment nie zwalnia tempa. To dobry moment, by wrócić do rozmowy, która pokazuje go z zupełnie innej strony. W 2023 roku Artur Barciś i jego żona Beata udzielili Beacie Nowickiej niezwykle szczerego wywiadu o miłości, małżeństwie, wspólnym pokonywaniu życiowych kryzysów, rodzicielstwie i codzienności, którą budują razem od niemal czterech dekad. To opowieść o związku opartym na zaufaniu, wzajemnym szacunku i poczuciu humoru – warto przypomnieć ją właśnie teraz, gdy aktor przeżywa kolejny ważny zawodowy rozdział. ZOBACZ TEŻ: Artur Barciś ujawnił prawdę o swojej emeryturze. Takich słów mało kto się spodziewał Artur Barciś z żoną Beatą. Przypominamy wywiad dla magazynu VIVA! – Po prawie 40 latach wspólnego życia wciąż patrzy Pan na żonę tym samym wzrokiem? Artur: Trochę innym, nie będę zmyślał. Kiedyś byłem zauroczony, a teraz przyzwyczaiłem się do tego uroku. Ale cały czas jestem zakochany. Nie wyobrażam sobie życia bez Beby. Jest moim aniołem. – Pięknie. Kiedy się poznaliście, Pan był 28-letnią gwiazdą aktorstwa, Pani 22-letnią asystentką montażysty. Jakie miała Pani plany na życie? Beata: Miałam jeden plan: nie będę pracowała od 8 do 16. Wiedziałam, że to nie wchodzi w grę. Tak żyła moja mama: rano do pracy, potem dom. Wszystko poukładane, codziennie ta sama monotonia. Ja się w tym dusiłam. Artur: Pewnie dlatego za mnie wyszła. Czuła, że ja jej takiego życia nie zafunduję. Beata: To prawda, ale najpierw wybrałam artystyczny kierunek studiów. W technikum fototechnicznym napisałam pracę dyplomową o montażu i mój profesor podsunął mi myśl, że to może być ciekawy zawód. Poszłam do pracy w telewizji jako asystentka montażysty i po roku zaczęłam studia w łódzkiej filmówce. Nie miałam pewności, czy mi się uda, bo nie pochodzę ani z rodziny intelektualistów, ani artystów. Nie wyniosłam z domu zaplecza kulturowego. Szybko zrozumiałam, że mam gigantyczne zaległości do nadrobienia w literaturze, sztuce, teatrze i filmie. Studia bardzo mi w tym pomogły, poza tym spotkałam wyjątkowych ludzi na swojej drodze. Artur: Mnie… Beata: (śmiech) Przede wszystkim ciebie, ale również Maćka Wojtyszkę, który jest chodzącą encyklopedią wiedzy, Kazimierza Ku- tza czy Jerzego Jarockiego. Praca z profesorem Jarockim to był egzamin życiowy. Godziny intensywnej pracy w takim skupieniu, że wychodziłam mokra. Każda osoba, którą spotykamy na swojej drodze, coś dokłada do naszej osobowości. Tamta 22-latka chciała się rozwijać, robić rzeczy niebanalne. – To przewrotnie zapytam, po co takiej ambitnej dziewczynie mąż? Artur: No wie pani… Zakochała się! Beata: Zakochałam się, oczywiście. Od razu była między nami chemia. Ale też zafascynowałam się światem, w którym Artur funkcjonował. Na tle szarego, ponurego PRL-u był wesoły i kolorowy. Choć pierwszy twój spektakl, czyli „Krakowiacy i górale” w Teatrze Narodowym… Artur: …na który spóźniła się z 40 minut. Stałem na deszczu i czekałem, bo ona nie wiedziała, w co się ubrać. Beata: To prawda (śmiech). W każdym razie ten spektakl to była katastrofa. Jako niewyrobiony wtedy jeszcze widz teatralny widziałam, że coś jest nie tak. Artur: Okropne przedstawienie. Śpiewogra, która trwała ze trzy godziny, a na dodatek ja w tym grałem. Ale potem poszliśmy na spacer do parku Saskiego. – Zakochała się Pani w mężczyźnie czy aktorze? Beata: W mężczyźnie. Gdybym zakochała się w aktorze, musiałabym go cały czas wielbić, co byłoby nie do zniesienia na dłuższą metę. Artur: Moja żona generalnie nie przepada za aktorami, wiem, bo z domowej montażowni czasami słyszę bardzo brzydkie wyrazy na temat moich kolegów. Na szczęście prawie nigdy mnie nie montowała (śmiech). Żona jest największym krytykiem mojej twórczości. Nigdy mnie nie chwali po premierze. Jeżeli usłyszę, że było nieźle, to znaczy, że było znakomicie. Twierdzi, że nie może mnie rozpieszczać: „Wszyscy cię chwalą, więc ja już nie muszę. W głowie by ci się kompletnie poprzewracało”. Cóż miałem zrobić… Przyzwyczaiłem się. – I słusznie. Od razu wiedzieliście, że chcecie zbudować wspólne życie? Artur: Ja tak. Zakochałem się w ułamku sekundy. To było olśnienie. Beba myślała, że się wygłupiam, bo od razu się oświadczyłem. Przysiadłem się do niej w autobusie i zapytałem, czy zostanie moją żoną. – Co odpowiedziała? Artur: „Tak”. Całą drogę przegadaliśmy o tym, jakie będzie nasze małżeństwo. To było bardzo śmieszne, bo ona mnie przepytywała jak na egzaminie: „No ale gdzie będziemy mieszkać, jak już się pobierzemy?”. „W naszym mieszkaniu”. „A masz mieszkanie?”. „Na razie wynajmuję, ale w końcu coś kupimy. A w podróż poślubną – powiedziałem – zabiorę cię do Hiszpanii”, co wtedy było absolutnym szaleństwem. Mówiłem prawdę. Mieszkałem wówczas u pani Romy, która stała się moją drugą mamą. Jej siostra była żoną Narciso Yepesa, jednego z najsłynniejszych wirtuozów gitary klasycznej, poznałem ich i zaprosili mnie do Hiszpanii, do swojej willi Cantarella nad Morzem Śródziemnym. Beata: Zapytałam rozsądnie: „Ale czym tam pojedziemy?”. Artur: „Naszym samochodem”. „A masz samochód?”. „Nie, jeszcze nie mam, ale zarobię na ten samochód, pojadę na jakieś saksy”. Słowa dotrzymałem, co prawda rok po ślubie, ale pojechałem do Nowego Jorku i tam w strasznych warunkach pracowałem sześć tygodni, zdzierając azbest. Zarobiłem na wykupienie mieszkania po babci Beby i malucha. Tym dwuletnim, ślicznym pomarańczowym maluchem pojechaliśmy do Hiszpanii. – Oprócz urody co Pana zauroczyło w żonie? Artur: Dobroć, którą Beba emanuje. Jakiś wewnętrzny zegar, dusza, coś, co budzi zaufanie, podpowiada, że to jest dobry człowiek. Beata: Każda dziewczyna porównuje faceta do swojego ojca. Mój ojciec był szalenie zaradnym człowiekiem. Artur: I bardzo przystojnym. Ja nie byłem przystojny, ale za to zaradny. Beata: Mąż wyszedł z domu, w którym rodzice niewiele mogli mu dać, musiał liczyć na siebie. Wszystkiego się nauczył. Potrafi gotować, szyć, umyć okna. Ma ogromne poczucie obowiązku i odpowiedzialności. Zapewnić rodzinie bezpieczeństwo – to dla niego podstawa. Jest opoką. Bardzo dużo podróżowaliśmy. Pierwsza rzecz, którą mąż musi zrobić w podróży, to „zakotwiczyć rodzinę”. – Czyli znaleźć bezpieczny dach nad głową? Artur: Tak. Nie było internetu, więc często nie mieliśmy zarezerwowanego hotelu. Pamiętam, jak przyjechaliśmy do Werony, była godzina 22. Syn zachwycony prosił: „Chodźmy pod balkon Romea i Julii”, a ja na to, że nie, bo musimy znaleźć hotel. Tak jest do dziś. Najpierw nocleg, potem zwiedzanie, choćby do trzeciej nad ranem. To był drogowskaz, który przekazaliśmy synowi: najpierw obowiązek, potem przyjemność. Beata: Artur nigdy nie wydaje wszystkich pieniędzy. Zawsze miał rezerwy finansowe. Powtarza: „Mam nieprzewidywalny zawód, nie wiadomo, co się jutro stanie” i nie szaleje. Oczywiście kiedy budowaliśmy dom, to wydaliśmy nie tylko oszczędności Artura, ale nawet dziecka (śmiech). Artur: Kiedy nastała pandemia i nagle po kolei skreśliłem wszystkie spektakle – a grałem codziennie – przerażony powiedziałem do żony: „Boże kochany, jak my sobie poradzimy?!”. Na co Beba: „Uspokój się. Mamy oszczędności, możesz nie pracować przez rok. Damy radę”. I daliśmy. Teraz to poczucie bezpieczeństwa jest trochę nadszarpnięte, bo mamy wojnę za płotem. – Pandemia wystawiła Państwa na próbę. Był Pan ciężko chory, właściwie na granicy życia i śmierci… Artur: Pamiętam moment, kiedy uświadomiłem sobie, że mogę umrzeć. Tak szybko… Zawsze myślałem, że będę żył długo, bo moja babcia żyła 96 lat, a mama właśnie świętowała 90. urodziny. Liczyłem na dobre geny, poza tym regularnie się badam. Nagle covid spowodował, że znalazłem się na granicy, i nie wiedziałem, w którą stronę popchnie mnie los. Byłem sam w domu. Leżałem w barłogu, potwornie się pociłem, ale nie miałem siły, żeby zmienić pościel. Nie spałem pięć dób. Na szczęście dzięki komórce Beba cały czas była przy mnie… Beata: Kiedy Artur wrócił z Gorzowa z covidem, Ewa, nasza przyjaciółka i lekarka pracująca na oddziale covidowym, zadzwoniła do mnie: „Nie wracasz do domu, Artur musi zostać sam”. Wtedy jeszcze lekarze nie znali dobrze tego wirusa. Mieszkałam u syna, przywoziłam Arturowi zupy pod drzwi. Cały czas rozmawialiśmy przez telefon. Artur: Kolejny przyjaciel Piotr, również lekarz, przynosił mi potrzebne rzeczy. Oboje z Ewą przez telefon monitorowali mój stan. Piotrek powiedział: „Jeśli tylko spadnie ci saturacja, masz dzwonić o każdej porze dnia i nocy. Podstawimy ci karetkę”. Godzinę schodziłem do kuchni, schudłem siedem kilo. Po czterech dniach Ewa telefonicznie stwierdziła, że oprócz covidu mam zapalenie płuc. Miałem 40 stopni gorączki i musiałem natychmiast wziąć antybiotyk. Zwlokłem się na dół i okazało się, że po jakiejś kuracji został mi listek antybiotyku, który był potrzebny w tym wypadku. Zażyłem go, ale o czwartej nad ranem przyszedł kryzys, było coraz gorzej. Nie miałem sumienia budzić Piotra i prosić o karetkę. Pomyślałem: Wytrzymam, nie będę dzwonił. No i wytrzymałem. Na drugi dzień Piotr strasznie mnie obsobaczył, krzyczał na mnie, że mogłem umrzeć. – Twardziel z Pana… Artur: W Nowym Jorku zrywałem azbest w absolutnie skrajnych warunkach. To była wycieńczająca harówka w gigantycznych temperaturach, pod sufitem. Tylko dlatego zostałem zatrudniony, że mieściłem się w rurach, do których inni nie mogli wejść. Pamiętam, jak w specjalnym kombinezonie ryczałem głośno, bo wiedziałem, że nikogo nie ma i nikt mnie nie słyszał. Byłem miesiąc po ślubie, tęskniłem straszliwie za Bebą, a jednocześnie tak dużo zarabiałem za godzinę pracy, że wiedziałem, że muszę wytrzymać. Tamtej nocy też zacisnąłem zęby. Dopiero Piotrek mi uświadomił, że to mogło się źle skończyć. Na szczęście antybiotyk zadziałał i było coraz lepiej. – To był jedyny raz w ciągu tych 40 lat, kiedy życie postawiło Państwa pod ścianą? Artur: Franek miał dwa latka, kiedy nagle przewrócił się w piaskownicy, dostał drgawek i cały zesztywniał. Miał bardzo wysoką temperaturę, więc szybko zapakowaliśmy go do malucha i pojechaliśmy na pogotowie. Powiedzieli, że nas nie przyjmą, bo nie mają pediatry. Pojechaliśmy do szpitala, gdzie usłyszeliśmy od lekarki, że muszą zrobić punkcję, bo bardzo możliwe, że to jest zapalenie opon mózgowych i należy się liczyć ze zgonem. Kazała wrócić do domu i zadzwonić za dwie godziny. Siedzieliśmy te dwie godziny na kanapie, trzymaliśmy się za ręce i płakaliśmy. Po godzinie Beba mówiła: „Zadzwoń już. Zadzwoń tam”. Ja odmawiałem. Bałem się, że usłyszę coś strasznego. No i w końcu zadzwoniłem. Okazało się, że dziecko ma zapalenie gardła. Beata: Mieliśmy dużo szczęścia. Nie doświadczyliśmy traum, los nas oszczędzał. A w każdej trudnej sytuacji zawsze mogliśmy na siebie liczyć. Kiedy mój tata zmarł na zawał w sanatorium w Polanicy-Zdroju, Artur po niego pojechał, załatwił wszystkie formalności i przywiózł do Warszawy. – Czym się różni miłość do syna od miłości do wnuków? Artur: To jest zupełnie inna odpowiedzialność. Przy Franku mieliśmy świadomość, że każdy nasz ruch, każda nasza decyzja może odcisnąć się na jego przyszłości. Wpłynąć na jego bezpieczeństwo, wykształcenie, wybory, zachowanie. Franek był dzieckiem słynnego ojca, musiał sobie z tym radzić, a jednocześnie z ojcem rywalizować. Tego rodzaju dylematów nie mamy przy wnukach. Jesteśmy wyłącznie od kochania i rozpieszczania. Beata: Od wychowywania są ich rodzice. Jadzia za chwilę skończy cztery latka, Gucio sześć. Buzie im się nie zamykają. Są bardzo inteligentni, wszystko rozumieją. Gucio uwielbia bawić się z dziadkiem w chowanego. Artur: U nas jest mnóstwo różnych zakamarków. Czasami go szukam, szukam, szukam i nagle ogarnia mnie przerażenie: Boże, a jak ja go nie znajdę?! Jak w horrorze. Było dziecko i nagle dziecka nie ma… (śmiech). Oczywiście nasz syn i synowa nie pozwalają nam zbytnio ich rozpieszczać, ale notorycznie łamiemy te zakazy. Nie ma innej opcji. To są absolutnie najcudowniejsze dzieci na świecie. – Ten szczęśliwy związek i dobre życie to łut szczęścia czy ciężka praca? Beata: Jedno i drugie. Mamy wspólne poglądy. To jest ważne. Myślimy podobnie na temat większości spraw. Artur: Nasz związek polega na tym, że my zawsze zakładamy dobre intencje. Nie mam nawet cienia podejrzenia, że Beba zrobi coś wbrew mnie, i z mojej strony jest dokładnie tak samo. To nam przychodzi naturalnie. Beata: W naszym gronie mamy przyjaciół i znajomych, którzy się rozstali, zranili, którzy się kłócą. Na dobry związek trzeba pracować, na przykład zgodzić się na czerwoną kanapę w salonie… Artur: …o której marzyłem i przy pierwszej okazji wywalczyłem. Pufa jest żółta, a fotel niebieski, żeby było bardziej kolorowo (śmiech). Ale też poszedłem na kompromis i cała podłoga jest w kolorze szarym, ponieważ moja żona może ubrać się w każdy możliwy kolor, pod warunkiem że będzie czarny albo szary. Mówi się, że ludzie dzielą się na słusznych i kolorowych. W naszym małżeństwie Beba jest słusznym aniołem, a ja kolorowym ptakiem. Rozmawiała Beata Nowicka SPRAWDŹ TEŻ: Joanna Racewicz odpowiada na krytykę po „samoślubie”. Tak tłumaczy symbolikę ceremonii