To miejsce zmienia ludzi. Kydryński wracał tam przez dekady. „Wracałem coraz bardziej inny”
To nie jest zwykła opowieść o podróży, lecz intymny zapis wieloletniej relacji z Etiopią – krajem, który staje się lustrem dla własnych emocji, wspomnień i przemijania. Poniżej publikujemy fragment książki Marcina Kydryńskiego „Oda. Zeszyty etiopskie 1994–2024”, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! 06/2026. Poruszająca historia o zachwycie, utracie i powrotach, które z czasem znaczą coraz więcej.
Etiopia Marcina Kydryńskiego nie jest miejscem na mapie, lecz doświadczeniem – powracającym jak echo, zmieniającym się wraz z upływem lat i dojrzewaniem spojrzenia. To opowieść o kraju, który wymyka się prostym definicjom, i o człowieku, który próbuje go zrozumieć, wiedząc, że nigdy nie uchwyci go w pełni. W tym fragmencie, publikowanym na łamach VIVA! 06/2026, podróż staje się czymś więcej niż przemieszczaniem się w przestrzeni – jest próbą zatrzymania czasu, zapisania pamięci i odnalezienia sensu w świecie, który nieustannie się zmienia. Fragment książki Marcina Kydryńskiego „Oda. Zeszyty etiopskie 1994–2024” 11 listopada 2019. „To tu powstała wiara, która w nieomal niezmienionej formie, w warunkach ścisłej izolacji, trwa do dzisiaj. I to ona spaja połowę stumilionowej społeczności”. Oda, wyjaśnia słownik języka polskiego, to pieśń pochwalna, niepozbawiona patosu. I ja go nie uniknę, bo – niech mi wieszcz przebaczy – pieśń moja będzie także odą do młodości, która minęła mi na tej wędrówce. Stanie się też – i tu o wyrozumiałość proszę Karen Blixen – jako ostatni po „Bieli” i „Dali” tom trylogii, moim pożegnaniem z Afryką. Tą sprzed „Wieku Informacji”. Tą, którą poznałem w udręce i ekstazie, na jakie już dziś nie mam siły, czasu i odwagi. Być może wrócę jeszcze na kontynent w kształcie serca, ale będzie to podróż inna. Aby nie drażnić losu, który i tak okazał się dla mnie aż nadto łaskawy. Edil znaczy po amharsku: los. Właściwie i taki tytuł mogłaby mieć ta książka. Bo opowiada o losie kraju i splata z nim losy pojedynczego człowieka. Zacząłem podróż dwudziestoparoletni. Kończę, zmierzając w stronę sześćdziesiątki. A co zdarzyło się w drodze, to historia miłosna. Namiętność do kraju i ludzi. Do samej drogi wreszcie. I jak w miłości bywa, jest czas uniesień i są chwile zwątpienia; lęki, złość i wdzięczność; ucieczki, powroty. Wracałem do Etiopii coraz bardziej inny. A ona wciąż nowe objawiała mi twarze. Ta książka próbuje opisać zmiany w życiu nas obojga. Wydaje mi się dzisiaj opowieścią o przemijaniu. I o pamięci. Jest, co nieuchronne, zapisem utraty. Ale i, raz jeszcze, kroniką zachwytu. II. Jeśli jest na kontynencie jeden kraj, który istotnie ma powody do dumy – zakładając na chwilę wbrew rozsądkowi, że jakakolwiek duma z osiągnięć przodków ma sens – to właśnie ten Dach Afryki. Przez pięć lat okupowany, lecz niezdobyty nigdy. Z trwałą historią pisaną od stu pokoleń. Ze szczątkami praczłowieka, z najzdrowszą dietą świata. Z autentyczną, głęboką wiarą – kto pójdzie na codzienne ośmiogodzinne msze, ten zrozumie różnicę między wiarą Etiopczyków a powierzchowną, odpustową religijnością. Z architektonicznym cudem skalnych kościołów, które – jakkolwiek liczą sobie blisko dziesięć wieków – codziennie służą tysiącom ludzi. Z wielokulturowością, dziesiątkami języków, ras, tradycji i ich szorstkim niejednokrotnie, ale jednak współistnieniem. Wreszcie, choć przyznaję, że tego nie da się zmierzyć: oto kraj największej urody pejzażu i ludzi. Jest powód do szczęścia raczej niż dumy. Powód, by to chronić, zatrzymać, ocalić. Wielokrotnie latałem nad górami i płowymi pustkowiami Etiopii. (…) Miałem wrażenie, że patrzę na ludzi doskonale odizolowanych od programów informacyjnych, pocztówek z Paryża, podatków, prądu i pism ilustrowanych czy pozostałych elementów, jakie składają się na nasze życie. Wystarczy im piękno pejzażu, plony z własnego pola, pokora wobec sił natury i płomień wieczornego ogniska. (…) O tym odosobnieniu, tej wolności od terroru nadążania, o ludziach żyjących na uboczu myślę z tęsknotą i kroplą zazdrości (…). Zobacz też: Wygląda jak Chorwacja. Trudno uwierzyć, że to miejsce leży w Polsce III. Dalej już nic, ciemność. Ilekroć widzę ją, mierzę kolejnymi kwadransami lotu, wraca mi nadzieja, że wciąż gdzieś tam, pod nami, żyją ludzie, dla których nie istniejemy. Nie ma presji, terroru nadążania, nie ma bolesnych porównań z naszym, ponoć lepszym życiem. Jest ciągłość trwania. Jego znój i szorstkość też, ale nie mogę przestać myśleć o tym, naiwnie zapewne, niczym krakowscy poeci na weselu w Bronowicach, że coś zgubiliśmy. Że to nie ich, tam w dole, w prostych domach z mułu, ale nas każdego dnia coś omija. A w naszym nadmiarze tkwi w istocie brak. Brak wzajemnej bliskości, brak czasu na kontemplację przyrody, brak ciszy, by przyjrzeć się własnym myślom. Spojrzenie z wysoka pomaga zrozumieć historię kraju i mentalność jego mieszkańców. Etiopia to twierdza. Nie musi to być widok z samolotu. Gdy podróżujesz z Erytrei na południe w stronę Gonderu i dalej do Addis, jedziesz drogą, która łączy Aksum i Debark. Innych większych arterii nie ma, choć region zajmuje powierzchnię średniej wielkości europejskiego kraju. Szosa pnie się serpentynami, wydaje ci się, że w pionie. (…) Nie minie kilka godzin, a znajdziesz się tak wysoko, że u stóp, daleko w dole, zamglą się szczyty niedostępnych gór. To tu powstała wiara, która w nieomal niezmienionej formie, w warunkach ścisłej izolacji, trwa do dzisiaj. I to ona spaja połowę stumilionowej społeczności kraju. Etiopska odrębność, nieprzystawalność do pozostałych krajów kontynentu zawsze budziła szacunek. To kraj, który niezrażony piętrzącymi się z tego powodu nieporozumieniami ma własny kalendarz. W nim zaś 12 miesięcy po 30 dni i jeden miesiąc pozostałych dni pięciu. Doba zaczyna się o wschodzie słońca, więc nasza godzina siódma rano jest w Etiopii pierwszą. Era zaczyna się od innej daty narodzenia Jezusa, wyliczonej przez Anonniosa z Aleksandrii na rok dziewiąty. Ich kolejny rok zaczyna się naszego 11 września. A opisują to wszystko własnym pismem, sylabowym alfabetem kilkuset znaków. (…) Ortodoksyjny Kościół etiopski zwany jest Tewahedo, co w języku gyyz oznacza: jednorodny. Ta jednorodność dotyczy natury Chrystusa, którą wyznawcy rozumieją jako nierozdzielną, ludzką i boską w jednym, nie zaś, jak w rzymskokatolickim lub wschodnim, podwójną. Gyyz, dziś używany nieomal wyłącznie w liturgii, powstał w Aksum w IV wieku. Do XIX stulecia był językiem literackim. W nim powstała epopeja Kebra Nagast, która wywodzi historię cesarskiej dynastii wprost od biblijnego Salomona. Spośród wielu języków współczesnej Etiopii tigrinia, którym do dziś mówią w okolicach Aksum i w Erytrei, najbardziej przypomina gyyz. Tak, nie przypadkiem Evelyn Waugh, gdy w 1930 roku pojawił się jako korespondent na koronacji cesarza Hajle Syllasje, z uśmiechem porównywał rzeczywistość etiopską do tej z „Alicji w Krainie Czarów”. I ja, po latach ucieczek i powrotów, gdy spośród wszystkich krajów Afryki zdecydowałem się wybrać jeden, by móc wracać do niego przez resztę życia, uczyć się go, próbować zrozumieć, skłaniać z miłością głowę przed pięknem jego pejzażu i urodą mieszkańców, postanowiłem, że będzie to Etiopia. IV. Przejrzeć się w osobliwym lustrze, które podsuwają nam twarze południowo-zachodniej Etiopii, pogranicza Sudanu i Kenii. W nadziei, że spotkamy siebie sprzed tysiącleci, gdy wszystko jeszcze mogło potoczyć się inaczej. Z czasu niewinności, przymierza z naturą, obojętności wobec mijającego czasu, prostoty życia, braku wszystkiego, co zbędne. Ileż wolności. Spotykam tu ludzi zdumiewająco do mnie podobnych. Bawi nas to samo, bliźniacze są nasze lęki i pragnienia: bliskości, czułości, miłości. Nie znajdziemy tu raju, ale postawimy parę przydatnych pytań. Co naprawdę daje nam szczęście? Czy koniecznie musimy wiedzieć, co się dzieje za górami na horyzoncie? Innymi słowy, włączać każdego rana programy informacyjne, gdzie jedynie przemoc, groza i brak nadziei? (…) Czy zostałbym? Czy zazdroszczę? Czy będę tęsknił? Wątpię. Ale raz na parę lat lubię wrócić na zerowy południk w nadziei, że własne wyprostuję ścieżki. Zobacz też: Zapomnij o drogich Malediwach. Ta hiszpańska perełka daje ten sam efekt za ułamek ceny V. Fotografowanie jest jak życie samo. Nie tym, czego się po nim spodziewasz, na co czekasz i masz nadzieję, co roisz sobie. Ale tym, co los stawia na twojej drodze. Stary Harar – 360 uliczek. Którą z nich, krętych, stromych, wybierzesz? Na każdej z nich przeżyjesz co innego. (…) Ale ty sfotografujesz jedynie to, co znajdziesz na drodze, którą sobie wybrałeś. Ważne, żebyś to ty wybrał ją dla siebie, gdy już pożegnasz przewodnika: rodziców i nauczycieli. A wtedy z pokorą, a przede wszystkim z uwagą przyjmij to, co ci rzeczywistość stawia na drodze. Bacz na to, co jest, a nie myśl, jak być mogło. I jeszcze pamiętaj, co mówi Julia Hartwig: „Patrzenie wymaga uwagi, czasu i milczenia”. VI. (…) Żurawie. Smużki dymu obleczone w pióra. Wracają do mnie każdego lata. Jestem za to wdzięczny. W godzinie półmroku jest ich dziś tak wiele. Liczę: dwadzieścia parę. Spacerują grupami, bez pośpiechu. Stają, jakby do omówienia było coś ważnego. Obowiązują stroje wieczorowe. Elegancja ich ruchu, spokój, dostojeństwo. Zwykle płoszą się prędko. A tego wieczoru nie czują niepokoju i podchodzę blisko. Na tyle, że łowię światło ich spojrzenia. Ta chwila waży i dziękuję za nią. Ich głosy mówią do mnie. Żale i tęsknoty klangoru pojmuję. Przecież ich oczy jeszcze tak niedawno patrzyły na Gheraltę i jezioro Tana. Ciała smukłe, lotne mijały linie frontu niezauważone. Wracajcie do mnie, żurawie, wracajcie. Mówcie, co nad Omo, w Aksum, Lalibeli. Przynoście swoje wspomnienia z gór Semien. Bo obrazy Afryki dzień po dniu mi blakną; milkną, nikną i gasną w pamięci. Tekst i zdjęcia MARCIN KYDRYŃSKI
To koniec historii, w którą nikt nie wierzył. Najdłuższa budowa świata dobiegła końca
Po 144 latach budowy Barcelona doczekała się chwili, w którą przestano wierzyć – Sagrada Família została ukończona. Najsłynniejsza świątynia świata, zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego, nie tylko domknęła swoją historię, ale też stała się symbolem cierpliwości, wiary i triumfu ludzkiej wizji nad czasem.
Barcelona odetchnęła. Przez niemal półtora wieku to miasto żyło w rytmie uderzeń dłuta i pisków hydraulicznych dźwigów. Nikt nie wierzył, że to się kiedyś skończy. A jednak w 2026 roku ostatni element układanki – fragment olbrzymiego krzyża na centralnej Wieży Jezusa wskoczył na swoje miejsce. Tym samym wieża osiągnęła 172,5 metra wysokości i Bazylika Świętej Rodziny, Sagrada Família, przewyższyła niemiecką katedrę w Ulm (161,53 metra). Antoni Gaudí celowo zaprojektował ją tak, by była metr niższa niż wzgórze Montjuïc w Barcelonie. Uważał, że dzieło człowieka nie powinno przewyższać dzieła Bożego. Architekt, który budował dla Boga, nie dla ludzi Kiedy w 1883 roku młody, genialny Antoni Gaudí przejmował budowę od Francisca de Pauli del Villara, nikt nie przypuszczał, że kładzie fundamenty pod najbardziej ambitne przedsięwzięcie nowożytnej Europy. Gaudí nie był tylko architektem, był wizjonerem, który rozumiał, że czas ludzki jest niczym wobec wieczności. Pytany o datę zakończenia prac, z uśmiechem spoglądał w niebo i odpowiadał: „Mój Klient się nie śpieszy”. Miał na myśli Boga. Ale przez dekady ciągnącej się budowy mieszkańcy Barcelony zaczęli podejrzewać, że ten „Klient” musi mieć nieskończoną cierpliwość do biurokracji. Przez ponad 137 lat miasto nie dawało zgody na budowę kościoła. Zalegalizowano ją dopiero w 2019 roku, co kosztowało zarząd Bazyliki Sagrada Família 4,6 miliona euro! Początkowo miała być tylko miejscem pokuty za grzechy. Dla Gaudíego Sagrada Família stała się nie tylko zleceniem, kolejnym budynkiem w rosnącej barcelońskiej metropolii, ale formą żarliwej modlitwy, która przeszła w całkowitą ascezę. Z genialnego dandysa, który w młodości jadał w najlepszych restauracjach Barcelony, nosił nienaganne garnitury, obracał się w kręgach katalońskiej socjety i nie był praktykującym katolikiem, stał się „Bożym architektem”. Każdy grosz zarobiony na innych projektach, jak Casa Milà czy Casa Batlló, przeznaczał na budowę świątyni. A kiedy brakowało funduszy, co stało się normą, chodził od domu do domu, prosząc o datki. Ta niemal mistyczna pobożność sprawiła, że pod koniec życia zjednoczył się ze swoim dziełem. Sypiał w zakurzonym, gipsowym warsztacie tuż przy fundamentach, jadał tylko chleb i orzechy, a jedyną rzeczą, jaka go jeszcze trzymała przy życiu, była chęć zobaczenia choćby fragmentu ukończonej Fasady Narodzenia Pańskiego. Zobacz też: Antonio Gaudi zaprojektował najsłynniejsze budowle w Barcelonie. Czemu żył w celibacie? Śmierć, którą jakby przewidział Na Drzwiach Różańcowych w Bazylice Sagrada Família jest płaskorzeźba „Śmierć sprawiedliwego”, przedstawiająca konającego mężczyznę z dużą brodą, przy którym czuwa Święta Rodzina. Aby rzeźba stała się realistyczna, Gaudí odwiedził stary Szpital Świętego Krzyża, prowadzony przez zakonnice i przyjmujący ubogich, by zrobić szkice umierających. Czyżby portretując konającego biedaka z wielkim zarostem, przewidział własną śmierć…? Był utrudzony pracą, kiedy 7 czerwca 1926 roku udał się z Sagrada Família do stojącego obok Oratorium Świętego Filipa Neri, gdzie zwykł się modlić. Na skrzyżowaniu ulic Bailén i Gran Vía potrącił go przejeżdżający tramwaj. Gaudí upadł i leżał na ziemi jak żebrak. Wyglądał tak nędznie, że nikt nie rozpoznał w nim wielkiego artysty. Przewieziono go do szpitala, tego samego, gdzie szkicował konających. Zmarł trzy dni później w samotności, w wieku 73 lat i gdyby nie dokumenty znalezione w jego kieszeni, świat mógłby się nie dowiedzieć, że odszedł genialny architekt. Śmierć Gaudíego poruszyła mieszkańców Barcelony, którzy 12 czerwca tłumnie wyszli na ulice, by towarzyszyć mu w ostatniej drodze. Został pochowany w krypcie Bazyliki Sagrada Família. Sagrada Família – świątynia pełna ukrytych znaczeń Sagrada Família nie jest zwykłą świątynią. To „kamienna Biblia”, w której nic nie jest dziełem przypadku. Każdy wymiar w bazylice jest wielokrotnością 7,5 metra. Gaudí uznał, że to idealny moduł architektoniczny, wynikający z proporcji kolumn i naw. Wyobrażał sobie, że świątynia będzie miała 18 wież w kształcie wrzecion, z których każda stanie się ukłonem w stronę innej postaci biblijnej: Jezusa, Matki Bożej, 12 apostołów i czterech ewangelistów. Oprócz tego miała mieć trzy główne fasady: Męki Pańskiej od zachodu, Chwały od południa i Narodzenia Pańskiego od wschodu, nad którą czuwał osobiście od początku do końca. Jest pełna detali i rzeźb wyglądających jak żywe. Do ich tworzenia Gaudí nie szukał idealnych modeli. Twarz żołnierza z rzeźby „Rzeź niewiniątek” ma rysy miejscowego murarza, który miał sześć palców, a do postaci osiołka w scenie ucieczki do Egiptu mistrz kazał… gipsować żywe zwierzę, by idealnie uchwycić jego anatomię. Był perfekcjonistą. Do budowy używał piaskowca ze wzgórza Montjuïc, na którym stworzył swój słynny Park Güell. Wybrał piaskowiec ze względu na jego trwałość i bogactwo odcieni od szarości, różu, brązu aż po niebieski. Wnętrze jak żywy las – geniusz natury według Gaudíego Wchodząc do środka ukończonej wreszcie bazyliki, człowiek natychmiast zapomina o surowej matematyce i tonach betonu. Gaudí nienawidził linii prostych, twierdząc, że w naturze one nie istnieją. Chciał, by wnętrze bazyliki było lasem. I dziś, w 2026 roku, ten las wreszcie w pełni rozkwitł. Kolumny nie są zwykłymi filarami. One rozgałęziają się pod sklepieniem niczym pnie potężnych sekwoi. Zastosowana w nich technologia podwójnej helisy sprawia, że wydają się skręcać w górę, naśladując strukturę ludzkich kości lub pni drzew. Symbolika jest tu obecna w każdym milimetrze. U podstawy Fasady Narodzenia Pańskiego widać dwa ogromne żółwie – morskiego i lądowego. To one w swojej powolności i trwałości dźwigają na sobie ciężar historii. Gaudí chciał, by światło wpadające do środka było przefiltrowane tak, jak słońce przedzierające się przez gęstwinę liści. Dziś ten efekt zachwyca bardziej niż kiedykolwiek. O poranku wnętrze tonie w chłodnych błękitach i zieleniach – to strona Narodzenia, symbolizująca nadzieję i początek. Jednak w miarę upływu dnia słońce wędruje na stronę Fasady Pasji, zalewając ją krwistą czerwienią i głębokim pomarańczem. To „płuca” bazyliki, które oddychają kolorem. W południe, gdy słońce znajduje się w zenicie, środek kościoła wypełnia czyste, białe światło, łączące wszystkie etapy życia Chrystusa w jedno. To nie jest kościół, lecz żywy organizm. Czytaj też: W Grecji powstaje ''miasto-kwadrans''. Na czym polega jego koncepcja? Technologia XXI wieku kończy wizję sprzed 140 lat W momencie śmierci Gaudíego Sagrada Família była ukończona w około 15 procentach. Największą tajemnicą tej budowy jest fakt, że mistrz nie zostawił planów. Podczas hiszpańskiej wojny domowej anarchiści spalili kryptę i większość rysunków. Ocalały tylko nieliczne gipsowe modele. Ukończenie dzieła wymagało jednak technologii, o której Gaudíemu, pracującemu z ołówkiem i gipsowymi modelami, nawet się nie śniło. Architekci XXI wieku musieli stać się detektywami. Używali oprogramowania do projektowania skrzydeł odrzutowców i silników NASA, by rozszyfrować geometryczne zagadki mistrza Gaudíego. Ostatnia faza budowy stała się spektaklem nowoczesności. Nad dzielnicą Eixample unosiły się specjalistyczne helikoptery, a wokoło nich uwijały się drony pszczoły. Największym wyzwaniem okazały się kosze z owocami, jak winogrona, figi czy jagody. Każdy z tych elementów ważył kilka ton, a ich powierzchnia była pokryta kruchą wenecką mozaiką trencadís. Tradycyjne dźwigi przy takiej wysokości i gęstej zabudowie Barcelony stawały się bezużyteczne. Inżynierowie wspominają montaż wieńczącego wieżę kosza z winogronami jako nawlekanie nitki na igłę podczas jazdy na rollercoasterze. Najmniejszy podmuch wiatru od Morza Śródziemnego mógł sprawić, że warta miliony euro mozaika roztrzaska się o fasadę. Drony wyposażone w lasery mapowały strukturę wież z dokładnością do milimetra, szukając idealnych punktów podparcia, podczas gdy helikoptery osadzały gotowe, prefabrykowane segmenty na szczytach. To był triumf cyfrowego bliźniaka (digital twin) – wirtualnej wersji bazyliki, w której każdy ruch przećwiczono tysiące razy, zanim stalowa lina uniosła kamień. Było to jak powietrzny balet: potężne helikoptery i drony pszczoły dokończyły wizję, którą 144 lata temu człowiek zaczął kreślić ołówkiem. Kiedy patrzy się dziś na te kolorowe szczyty – soczyste truskawki, pękate granaty i lśniące winogrona – widzi się coś więcej niż dekorację. Widzi się symbol przetrwania. Gaudí chciał, by jego kościół był „latarnią wiary” widoczną dla żeglarzy wpływających do portu. Dzięki dronom i lotnictwu te „latarnie” wreszcie zapłonęły pełnym blaskiem. Miasto bez rusztowań – jak Barcelona zmieniła się na zawsze Dla mieszkańców Barcelony ukończenie budowy to coś więcej niż koniec remontu. To zmiana tożsamości miasta. Montserrat, właścicielka małej kawiarni naprzeciwko Fasady Pasji, serwuje kawę od 40 lat. „Mój ojciec mówił, że te wieże rosną powoli jak bambus, ale nieubłaganie”, opowiada, wycierając blat, z którego wreszcie zniknął charakterystyczny biały pył kamieniarski. „Płaciliśmy podatek od pyłu przez całe życie. Wszystko wokół było białe. Kiedy rano zdemontowali ostatnie rusztowania i drony odleciały, poczułam się, jakby ktoś zdjął z miasta gorset. Możemy wreszcie zobaczyć niebo w całości. To dziwne uczucie – widzieć tę świątynię skończoną. Ale gdybym powiedziała ojcu, że te kolosy przylecą z nieba na stalowych linach, kazałby mi pić mniej wina. On jednak zawsze powtarzał, że dla Gaudíego niebo nie było granicą, tylko placem budowy. I chyba miał rację”. W kawiarni Montserrat zagraniczni goście siedzą razem z mieszkańcami, a ich wzrok nieustannie ucieka w górę. Patrzą na kwadrat magiczny na Fasadzie Pasji, gdzie suma liczb zawsze daje 33 – wiek Chrystusa. Patrzą na kolorowe owoce na iglicach, które Gaudí kazał umieścić tak wysoko, „by aniołowie mieli co podziwiać”. Dziś te owoce nie są już tylko dla aniołów – dzięki kamerom dronów i turystycznym lornetkom każdy detal tej „kamiennej Biblii” stał się dostępny dla ludzkiego oka. Zobacz też: Jak naprawdę wygląda życie w Pałacu Prezydenckim? Niewygodne tajemnice i codzienność głowy państwa 144 lata cierpliwości. Historia, która przetrwała wszystko Ostatni dźwięk śmigieł ucichł, słychać już tylko dzwony Barcelony, która wygląda dziś inaczej niż przez ostatnie dekady. Nie trzeba już mrużyć oczu, patrząc na Bazylikę Sagrada Família, by wyobrazić sobie, co „autor miał na myśli”. Wizja, która przez tyle lat wydawała się niemożliwa do spełnienia bez Boskiej interwencji, urzeczywistniła się dzięki uporowi, kosmicznej technologii i niezłomnej wierze. Gaudí mówił, że buduje tę świątynię dla Boga, a Bóg nie patrzy na zegarek, tylko na czystość serc budowniczych. Miał rację. Bóg miał czas, a Barcelona miała cierpliwość. Największy triumf nie polega jednak na tym, że budynek jest najwyższy czy najpiękniejszy. Gaudí udowodnił, że w świecie, gdzie liczy się to, co szybkie, tanie i tymczasowe, wciąż jest miejsce na projekty stulecia. Kurtyna opadła, żurawie odjechały. Ale legenda o człowieku, który stworzył perłę z kamienia, stała się nieśmiertelna. Sagrada Família stoi gotowa – 144 lata budowy, setki tysięcy rąk i niezłomna wizja. Czas zacząć ją podziwiać.
Gdzie znajduje się korona cierniowa i czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Relikwie męki Jezusa skrywają wiele tajemnic. Te pytania nie dają spokoju naukowcom
Relikwie męki Jezusa od wieków budzą ogromne emocje i kontrowersje. Gdzie dziś znajdują się najważniejsze z nich i co naprawdę o nich wiemy? Badacze od lat spierają się na temat autentyczności Całunu Turyńskiego. Manuskrypt Mikołaja z Oresme dowodzi, że jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych.
Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Jezusa Święta Helena odnalazła narzędzia jego męki? Ile jest gwoździ z krzyża Chrystusa? Gdzie znajduje się korona cierniowa? Czy Całun Turyński jest mistrzowskim falsyfikatem? Oto tajemnice relikwii związanych z męką Jezusa. Tajemnice relikwii Chrystusa Jak to możliwe, że istnieje ponad 30 relikwii gwoździ z Krzyża Chrystusa? Czy Całun Turyński pochodzi z I czy z XIII wieku? Czy korona cierniowa znajdująca się w Katedrze Notre-Dame w Paryżu na pewno jest prawdziwa? Dlaczego szczątki Krzyża Świętego, „na którym zawisło Zbawienie świata”, znaleziono dopiero około 300 lat po śmierci Jezusa? Na wiele pytań wciąż nie znamy odpowiedzi, choć poszukują ich naukowcy na całym świecie. A wierni… po prostu wierzą, że materialne pamiątki związane z męką Jezusa są po prostu prawdziwe i świadczą o wydarzeniach, które wpłynęły na losy całego świata. Gwóźdź ze skarbca Katedra na Wawelu przez cały rok przeżywa oblężenie. Zjeżdżają do niej turyści z całego świata. W każdy piątek Wielkiego Postu i w Wielki Piątek przybywa wiernych pragnących uczestniczyć w adoracji wyjątkowej relikwii. Na co dzień zamknięty w skarbcu katedry relikwiarz zawierający Święty Gwóźdź w te dni przenoszony jest do katedry. W rozmowie z portalem aleteia.pl ksiądz prof. Jacek Urban, autorytet w zakresie historii kościelnej Krakowa, mówi: „Takie relikwie pojawiają się niezwykle rzadko”. Według niego nie ma stuprocentowej pewności, że gwóźdź jest autentyczny. Wiadomo, że w 1425 roku podarował go Władysławowi Jagielle papież Marcin V w podziękowaniu za zasługi dla Kościoła, między innymi chrzest Litwy i w darze z okazji narodzin \królewskiego syna Władysława. Być może relikwia zawiera część jednego z trzech gwoździ, którymi przybito do krzyża Jezusa, i została potarta o ten, który pozostał w całości. Ksiądz Urban twierdzi: „Na autentyczność wawelskiej relikwii może wskazywać fakt, że jest ona niewielka. Ma około 1,5 centymetra długości. Ten właśnie drobny fragment gwoździa został nasadzony na gwóźdź z XV wieku i połączony przy pomocy złotej obwódki”. Profesor Tadeusz Bartoś, były dominikanin, filozof i teolog, w wywiadzie dla portalu wyborcza.pl mówił: „Niegdyś obowiązywały trzy stopnie relikwii: pierwszy stanowiły szczątki cielesne, kostne, drugi to ubrania świętego, relikwie trzeciego stopnia można sobie zrobić samemu, przez potarcie jakimś przedmiotem o relikwiarze dwóch poprzednich. (…) W 2017 roku w ramach reform zniesiono ideę relikwii trzeciego stopnia”. Czytaj też: Szokujące odkrycie! Prawdziwy wygląd Jezusa Chrystusa różni się od znanych wizerunków! Cudowne rozmnożenie Relikwie często były rozczłonkowywane, by mogły znaleźć się w jak największej liczbie kościołów i podnieść ich rangę. Właściwe gwoździe były trzy. Odnalazła je Święta Helena, matka cesarza Konstantyna. Znalazła też inne przedmioty, ale o nich za chwilę. Jeden zabrała do Rzymu. Został umieszczony w jej pałacu Sessorium w prywatnej kaplicy, później rozbudowanej, a dzisiaj będącej Bazyliką Świętego Krzyża z Jerozolimy. Dwa pozostałe wysłała do Konstantynopola. Doktor teologii Justyna Nowicka pisze na stronie misyjne.pl: „Dwa pozostałe gwoździe przez stulecia były własnością bizantyjskiego dworu cesarskiego. Jeden z nich został w 1354 roku nabyty przez kupca i sieneńskiego patrycjusza. A ponieważ handel relikwiami był wtedy zakazany, dokonano tego na zasadzie obopólnej darowizny. W Sienie wybudowano dla niego specjalną kaplicę i do dziś jest otaczany szacunkiem. Trzeci z gwoździ najprawdopodobniej został podzielony na mniejsze kawałki. Jeden z nich umieszczono w hełmie Konstantyna, a drugi w uprzęży jego konia. Pisze o tym w V wieku Teodoret z Cyru, a następnie potwierdził to Święty Ambroży z Mediolanu”. „Relikwie stają się w IV wieku podstawowym źródłem siły cudotwórczej. (…) Kult ów był jednym z kilku zjawisk, jakie pojawiły się w chrześcijaństwie w wieku IV, doprowadzając do ukształtowania się nowego typu religijności, w którym odnaleźć można już wiele cech pobożności średniowiecznej”, pisał we wstępie do książki „Początki kultu relikwii na Zachodzie” Robert Wiśniewski. Dzięki takim zabiegom relikwii gwoździ jest kilkadziesiąt i kilka razy w roku można je adorować w różnych miejscach. Archeologiczne wykopaliska Gdy na początku IV wieku zakończyły się prześladowania chrześcijan, można było spróbować odnaleźć Arma Christi, przedmioty związane ze śmiercią Jezusa. W 313 roku edykt cesarza Konstantyna zapewnił chrześcijanom pełną wolność religijną, a kilka lat później matka cesarza Helena udała się do Jerozolimy z pielgrzymką. Dlaczego liczyła na odnalezienie Arma Christi? Wszak od śmierci i zmartwychwstania Chrystusa minęły trzy stulecia. Zgodnie z tradycją żydowską przedmioty użyte do zabicia kogoś, zakrwawione gwoździe, tkaniny uznawano za rzeczy nieczyste i nie można było ich dotykać. Na miejscu kaźni, które znajdowało się w dawnym kamieniołomie, pełno było dziur i jam, do których można było je wrzucić. Helena zorganizowała poszukiwania, a ci, którzy na jej zlecenie zajmowali się kopaniem, musieli przerzucić kilka ton gruzu. W 130 roku, za panowania cesarza Hadriana, teren wyrównano, zasypując wszystkie dziury. Najważniejsze, że poszukiwania zakończyły się sukcesem. Pisałam już o gwoździach i relikwiach tworzonych dzięki nim. Ale w grocie z trzema 16-centymetrowymi gwoździami była też belka z krzyża, tabliczka lub jej część z napisem: „To jest Król Żydowski”, chusta, którą Święta Weronika otarła twarz Chrystusa podczas Drogi Krzyżowej, i korona cierniowa. To dzięki Helenie i jej znalezisku zaczął rozprzestrzeniać się kult relikwii. Robert Wiśniewski pisał: „Wspomnieć trzeba o odnalezieniu, rozdzieleniu i przesyłaniu innej relikwii – Drzewa Krzyża Świętego. Legenda o jego odkryciu przez cesarzową Helenę pojawia się w źródłach dopiero w końcu IV wieku, ale możliwe, że Krzyż Święty pojawił się w Jerozolimie jeszcze za panowania Konstantyna. W każdym razie w kazaniu wygłoszonym najprawdopodobniej w 352 roku biskup Cyryl Jerozolimski pisze, iż cząstki Drzewa Krzyża zapełniają cały świat. Słowa Cyryla potwierdzają inni autorzy IV-wieczni i przynajmniej dwie afrykańskie inskrypcje. Jest pewne, że fragmenty Drzewa Krzyża zaczęły podróżować po basenie Morza Śródziemnego wcześniej niż szczątki świętych”. Uważa się, że Święta Helena podzieliła odnalezione części Krzyża Świętego na mniejsze fragmenty i ofiarowała je głównym ośrodkom chrześcijaństwa w Jerozolimie, Rzymie i Konstantynopolu. Jego cząstki znajdują się między innymi w Kościele Santa Croce w Rzymie, Katedrze Notre-Dame w Paryżu i na Świętym Krzyżu w Polsce. Prawdopodobnie trafiły do opactwa w Górach Świętokrzyskich dzięki węgierskiemu królewiczowi Emerykowi, który miał przebywać w Polsce na zaproszenie Bolesława Chrobrego. Gdy w pogoni za jeleniem syn Stefana I Świętego oddalił się od orszaku i zabłądził w lesie, pomiędzy rogami jelenia pokazał się Krzyż Święty, a Emeryka oślepiła wielka jasność. Drogę do pobliskiego klasztoru wskazał mu anioł i nakazał zostawić w nim relikwie. Sprawdź też: Żona Jezusa. Kim była nowotestamentowa Maria Magdalena? Polski autor odsłania tajemnice „biblijnej nierządnicy” Całunu tam nie było Święta Helena nie mogła odnaleźć tkaniny, którą po śmierci owinięto ciało Chrystusa, bo jeśli miałaby gdzieś być znaleziona, byłaby to grota, w której złożono Ukrzyżowanego. Tymczasem historia Całunu Turyńskiego zaczyna się w dopiero w średniowieczu. Nawet Kościół nie jest pewien jego autentyczności i, jak mówi Karolinie Opolskiej w podcaście „Teoria spisku” watykanista prof. Arkadiusz Stępień, uznaje go nie za relikwię, ale za ikonę. „Niepodważalne jest to, co zostało ustalone metodą węglową pod koniec XX wieku, że całun pochodzi z XIII wieku. Sprawa się jednak skomplikowała, bo okazało się, że ta metoda nie jest doskonała. Badania przeprowadzone w 1988 roku w Pizie wykazały, że na tkaninie znajdują się pyłki roślin charakterystycznych dla Palestyny oraz odbicie monety, której używano właśnie na terenie Palestyny w I wieku, lepton Piłata. Jeśli całun byłby prawdziwy, byłby najważniejszą pierwszorzędną relikwią. Tymczasem Kościół tak go nie traktuje. Uważa go za ikonę. To oznacza, że nie potwierdza jego autentyczności, ale nie zakazuje kultu”. Badacze od lat spierają się na temat autentyczności tkaniny. Najprawdopodobniej, co potwierdza manuskrypt Mikołaja z Oresme, jest on „jawnym fałszerstwem” dokonanym przez duchownych z chęci zysku. Znajdujące się w Kaplicy Świętego Całunu w katedrze w Turynie płótno może i nie jest autentyczne, ale… od czego jest wiara? Pielgrzymowanie Każdy, kto chciałby odwiedzić miejsca, w których znajdują się relikwie związane z męką Pańską, powinien odwiedzić Katedrę Notre-Dame w Paryżu. To tam, na szczęście uratowana z pożaru w 2019 roku, znajduje się korona cierniowa, a także relikwia Drzewa Krzyża Świętego oraz jeden z gwoździ użytych do ukrzyżowania Chrystusa. Gwoździe można też adorować między innymi w Pradze – w klasztorze na Strachovie, w Rzymie – w Bazylice Świętego Krzyża z Jerozolimy, we Włoszech – w katedrze w Monzie, a nawet w Wiedniu – w Hofburgu na zamku. Największy fragment drzewa Krzyża Świętego znajduje się w Katedrze Świętego Michała i Świętej Guduli w Brukseli, a w Bazylice Świętego Piotra fragmenty, które cesarze bizantyńscy nosili na piersi w czasie największych uroczystości. Znajdują się też w Polsce, w Kościele Świętego Krzyża na Łysej Górze pod Kielcami. W Oviedo jest chusta, którą owinięto głowę Jezusa tuż przed zawinięciem Jego ciała w całun, który dzisiaj znajduje się w Turynie. W Kościele Świętej Praksedy w Rzymie jest kolumna, przy której Jezus był biczowany, a w kościołach w Mantui (Włochy), Brugii (Belgia) oraz w Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie znajdują się relikwie krwi, która wypłynęła z boku Chrystusa. Profesor Tadeusz Bartoś mówi, że obecnie kult relikwii nie ma zbyt dobrej opinii na świecie: „Jak rozumiem, ci, którzy są stróżami tych kultów, przede wszystkim Watykan, starają się tak postępować, żeby z tego nie było szkód”. A ponieważ Kościół mówi, że do wiary niepotrzebne są dowody, możemy uznać, że korona cierniowa, gwoździe, Drzewo Krzyża Świętego i Całun Turyński są dokładnie tym, czym chcielibyśmy, żeby były. Artykuł znalazł się w najnowszym numerze VIVY! 6/2026
TYLKO W VIVIE! Modzie. Od anonimowej modelki do silnej kobiety. Edyta Zając zdradza, co naprawdę zmieniło jej życie
Za kamerami i błyskiem fleszy kryje się zupełnie inna rzeczywistość. Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej siebie kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie.
Edyta Zając odsłania kulisy swojej przemiany. Od anonimowej modelki do świadomej kobiety, która dziś nie tylko kontroluje swój wizerunek, ale też wyznacza granice. Jej słowa pokazują, że siła nie tkwi w ubraniach, lecz w tym, co nosimy w sobie. Edyta Zając o pewności siebie: „Strój to tylko dodatek” [...] Czy ubranie może dodać pewności siebie? Na pewno ma na nią jakiś wpływ. Kiedy jestem na planie zdjęciowym, gdy dobrze czuję się w jakimś looku, od razu czuję w sobie inną, mocniejszą energię. Ale tak naprawdę strój pozostaje tylko dodatkiem. I powinien być jedynie podkreśleniem tego, co już jest w nas. Gdybyś miała powiedzieć, do którego z wielkich projektantów Ci najbliżej, to kto by to był? Myślę, że mój styl najlepiej odzwierciedla dom mody Saint Laurent i w takim stylu czuję się najlepiej. Ale… kiedy jestem w takiej zupełnie prywatnej chwili, po pracy, po planie zdjęciowym, moim ulubionym zestawem jest wygodny dres. Włosy spięte w luźny kok i brak makijażu. Jesteś delikatna, naturalna… Ale w pracy bardzo asertywna (śmiech). Nigdy nie zrobię nic wbrew sobie. I przestałam się zastanawiać, jak to zostanie odebrane. CZYTAJ TEŻ: Złoty Glob, nominacja do Oscara i Grammy w jednym roku. Teyana Taylor podbiła Hollywood. Jak ubiera się kobieta, której styl nie zna granic? Edyta Zając w „Hotel Paradise”. Przełom w karierze i nowa odpowiedzialność Umiesz stawiać granice i mówić „nie”? Nauczyłam się tego już we wczesnych latach swojej pracy w modelingu. Ta umiejętność bardzo przydaje mi się nie tylko w życiu zawodowym. W pracy na planie potrafię ze spokojem i w grzeczny sposób przekazać, że coś mi nie odpowiada. Wiem, że tylko jeśli będę funkcjonować w zgodzie ze sobą, a nie jedynie z zamysłem osób, które ze mną współpracują, wciąż będę kochała to, co robię. Właśnie ogłosiłaś, że zostajesz prowadzącą program „Hotel Paradise” już na stałe. Czuję, że moja kariera poszybowała, gdy naturalnie przeszłam z modelingu do pracy w telewizji. Przez wiele lat przychodziłam na plan jako modelka, a nie jako ja – Edyta Zając. W większości przypadków po pracy na wybiegu czy na sesji zdjęciowej nigdzie nie byłam podpisywana. Teraz, ponieważ moje nazwisko zaczęło się pojawiać w przestrzeni publicznej, czuję większą odpowiedzialność. To oczywiście nie oznacza, że wcześniej nie odpowiadałam za to, co robię, ale jednak czułam się inaczej. Dzisiaj jestem odpowiedzialna za swoją pracę, za swój wizerunek i dbam o niego. Stąd też moja ogromna samoświadomość i asertywność. To wiąże się też z chronieniem swojej prywatności. Prywatnie jestem introwertyczką. Lubię spędzać czas w domu, z bliskimi, w bardzo małym gronie, a często sama ze sobą i z moim pieskiem. Czasem śmieję się, że mam dwie osobowości – prywatną i medialną. Kocham to połączenie. Staram się chronić życie prywatne, a dom jest moją oazą i to w nim odnajduję spokój. Wydaje mi się, że świetnie to u mnie współgra. Praca daje mi dużo radości, spełniam się w niej i czuję, że się rozwijam. A po intensywnym dniu wracam do swojego ukochanego miejsca i bliskich mi ludzi. Od 15. roku życia żyjesz w biegu. W nieustającej podróży. I tak naprawdę wydarzyło się to wszystko przez przypadek. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE Modzie! Edyta Zając zaczynała od deportacji jako 15-latka. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno
Edyta Zając karierę modelki zaczęła od trudnego doświadczenia. Dziś zdradza, dlaczego ignoruje trendy i nosi tylko to jedno…
Zaczynała jako 15-latka, a przez ponad 20 lat była na szczycie świata mody. Dziś Edyta Zając odsłania kulisy swojego stylu i zdradza, co naprawdę liczy się w jej szafie. Od wybiegów po codzienność. Jej wybory mogą zaskoczyć nawet największych fanów trendów.
Karierę modelki zaczęła od… deportacji. Była wtedy 15-latką. Przez ponad 20 lat brała udział w największych pokazach mody, była twarzą perfum Kenzo. Dzisiaj Edyta Zając zamieniła wybiegi i modowe sesje na programy telewizyjne. Jakie marki kocha, czego nigdy by na siebie nie założyła i gdzie jest najprawdziwsza, sprawdzała Katarzyna Piątkowska. Edyta Zając i jej styl. Dlaczego nie podąża za trendami? Bogna Sworowska powiedziała, że odnalazła swój styl około czterdziestki, bo dopiero wtedy poczuła siebie i zaczęła bawić się modą. A jak jest u Ciebie? Też już jesteś około czterdziestki. Gdy zaczynałam pracę w modelingu, miałam 15 lat i nie nazwałabym siebie rasową modelką, która zna trendy, która wie, jak dobrze się ubrać, jak być fashion. Do własnego stylu dojrzewałam przez lata. Chyba każda z nas dorasta do tego we właściwym dla siebie czasie. Mam poczucie, że ja do wielu rzeczy ciągle dojrzewam. Nie tylko do tego, żeby mieć swój styl. Moda zawsze była dla Ciebie ważna? Podchodziłam do niej z naturalnością i dystansem. To, że coś jest w trendach, nie miało dla mnie większego znaczenia. Wręcz przeciwnie. Zawsze byłam indywidualistką i jeśli coś mi się nie spodobało, choć było modne, nie zakładałam tego. Często muszę najpierw przekonać się do jakiejś części garderoby, która nagle staje się modna. Tak było na przykład ze skórzaną ramoneską. Dopiero kiedy ten rodzaj kurtki został dobrze osadzony w trendach, a ja znalazłam model, który mi się spodobał, trafiła do mojej szafy. Kiedy już coś się w niej znajduje, mogę to nosić przez wiele lat, w różnych zestawieniach. I zupełnie nie mam z tym problemu. Zdecydowanie preferuję modę slow fashion. A jeśli coś Ci się nie podoba, ale wymaga tego Twoja praca? W pracy modelki często zdarza się, że zakładam na siebie rzeczy, które prywatnie zupełnie nie trafiają w mój gust. Zdaję się na stylistów, którzy widzą więcej niż ja i wiedzą, że dana rzecz w odpowiednim kontekście będzie wyglądała doskonale. Praca modelki dała mi niesamowitą możliwość zabawy modą, próbowania nowych rzeczy i zobaczenia swoich innych wcieleń. Często okazuje się, że to, co sprawdza się na planie sesji, na wybiegu czy podczas nagrywania programu, zupełnie nie sprawdza się na co dzień. Mam ogromne szczęście, ponieważ sporo ubrań dostaję. Od zaprzyjaźnionych marek modowych lub ulubionych projektantów. Oczywiście wybieram zawsze te rzeczy, które są w moim stylu i w których czuję się dobrze. Ale mój styl zmienia się w zależności od okazji. Wyjście na czerwony dywan rządzi się swoimi prawami. Często obowiązuje dress code, a ja lubię wtedy poczuć się bardzo kobieco. Stawiam na kolor, najczęściej czerwień. Choć na co dzień uwielbiam stonowaną kolorystykę w swoim ubiorze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jej szafa: beż, brąz, czerń i… złoto. Jagoda Maruda, właścicielka marki Jagg Jewels uważa, że biżuteria nie uzupełnia stylizacji. Ona nią jest! Co nosi Edyta Zając na co dzień? Konkretne wybory i ulubione marki A tak poza planem, gdybyśmy spotkały się na ulicy, jak byłabyś ubrana? Najprawdopodobniej miałabym na sobie dżinsy, wygodny top i oversize’ową marynarkę. Ewentualnie beżowy trencz, do którego również musiałam się przekonać, tak jak do ramoneski. Na pewno założyłabym płaskie buty. Połowę swojego życia spędziłam na szpilkach, więc nie są dla mnie butami pierwszego wyboru (śmiech). Lubię wyglądać modnie i z klasą. Ale przede wszystkim tak, aby czuć się wygodnie. W szafie mam sporo marynarek. Niektóre mają po kilka lat i wciąż je uwielbiam. Kilka z nich to projekty La Manii, bo bardzo lubię ich luźne kroje. Jedną z moich ulubionych polskich marek jest marka Matin. Lubię ich przepiękne sukienki, body i skórzane spodnie z pazurem. Ulubione płaszcze pochodzą od marki Bad Icon z Pabianic. Mam także w swojej szafie modowe perełki od polskich projektantów. Na co jesteś w stanie wydać dużo pieniędzy? Zawsze miałam do nich duży szacunek i większość swoich zarobków inwestuję. Bardzo rzadko wydaję pieniądze na ubrania. Jeśli miałabym wymienić najdroższe rzeczy w mojej garderobie, to będą to torebki. Mam kilka klasycznych modeli od Chanel, które traktuję jako inwestycję. Wiem, że zatrzymam je na wiele lat. I nie mam już potrzeby kupowania nowych. W modzie stawiam na ponadczasowość i jeśli coś trafia do mojej szafy, dobieram to tak, aby służyło mi przez długi czas. Rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze VIVA! Moda. Magazyn dostępny w całej Polsce od 31 marca. Do wyboru dwie okładki. CZYTAJ TEŻ: Zapach, który działa jak terapia. Dlaczego botaniczne perfumy zmieniają nasze samopoczucie
Zachwyciła Hollywood, porównywano ją do Grety Garbo. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu. Tyle że jej życie wcale nie było usłane różami
Joanna Pacuła była jedną z najbardziej obiecujących gwiazd Hollywood lat 80., zachwycała urodą i talentem, zdobyła nominację do Złotego Globu i trafiła na okładkę „Vogue’a”. Jej kariera potoczyła się jednak w nieoczywisty sposób. Dziś jej historia wraca za sprawą głośnej biografii.
Joanna Pacuła oczarowała Hollywood swoją urodą i magnetyzmem, a jednak wciąż pozostaje zagadką. Była na okładkach wielkich magazynów, grała u boku gwiazd i podejmowała decyzje, które zaskakiwały wszystkich. Właśnie ukazała się jej biografia „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Amerykański sen Joanny Pacuły Kiedy w 1983 roku pojawiła się na ekranie w hollywoodzkim filmie „Park Gorkiego”, amerykańscy krytycy byli zachwyceni. „Narodziła się nowa gwiazda”, pisał hollywoodzki reporter Dick Kleiner. Media nazwały ją diamentem, objawieniem, podziwiano jej piękną twarz, wydatne kości policzkowe, idealne światło na policzkach, spojrzenie, które kamera łapała natychmiast. Porównywano ją do Grety Garbo, Lauren Bacall, Ingrid Bergman. Fotografowie mówili, że jej twarz można „rzeźbić światłem”. Dwukrotnie trafiła na listę najpiękniejszych kobiet świata. Była pierwszą Polką na okładce „Vogue’a”. I jedną z najbardziej promowanych twarzy kina lat 80. Historia Joanny Pacuły wyglądała jak gotowy scenariusz filmu o spełnionym amerykańskim śnie. Dziewczyna z małego miasta w Polsce przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, nie mówi prawie po angielsku, a chwilę później robi karierę i dostaje nominację do Złotego Globu. Tyle że życie aktorki wcale nie było tak proste. A jej kariera – choć długa i imponująca – zatrzymała się gdzieś w pół kroku. O tej historii przypomina książka Marty Górnej „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie”. Autorka pokazuje, że w Polsce kariera Pacuły bywa zaskakująco niedoceniana. Traktowana jest jako przykład przerostu ambicji. Często sprowadza się ją do kilku anegdot – przede wszystkim o rolach, które Pacuła odrzuciła, nie dając sobie szansy na status filmowej ikony. A przecież ta historia jest znacznie bardziej skomplikowana. Czytaj też: Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię Dziewczyna jak czołg Wszystko zaczęło się bardzo daleko od Hollywood i czerwonych dywanów. Joanna Pacuła urodziła się w 1957 roku w Tomaszowie Lubelskim, niewielkim mieście na wschodzie Polski. Ojciec był inżynierem, matka farmaceutką. W domu wychowywało się czworo dzieci. Młodsza siostra Joanny – Ewa – zrobiła karierę w modelingu. Tomaszów w latach 60. był miejscem spokojnym i przewidywalnym. Joanna Pacuła wspominała później, że już jako dziewczynka miała ogromną wyobraźnię i poczucie, że świat musi być większy niż ten, który widzi wokół siebie. Warszawa wydawała jej się czymś w rodzaju Olimpu. Kiedy po maturze pojechała zdawać do warszawskiej szkoły teatralnej, na egzamin zgłosiło się ponad 400 osób. Miejsc było zaledwie 20. I to ona znalazła się w gronie szczęśliwców, już za pierwszym podejściem! Krąży opowieść, że po egzaminie z emocji zemdlała. Chociaż wcześniej profesor Aleksander Bardini miał powiedzieć słynne zdanie: „Dziecko, ty właściwie nie potrzebujesz szkoły. Ty już jesteś aktorką”. Żeby w ogóle podjąć te egzaminy, musiała bardzo wierzyć w siebie i mieć determinację. Zresztą po latach tygodnik „Time” napisze, że ta szczupła, drobna Polka jest w rzeczywistości „jak czołg”. Uroda Joanny Pacuły zawsze zwracała uwagę. Marek Kondrat wspominał: „Była zjawiskowo piękna. Trzymała się z Lilianą Komorowską. To były dwie największe piękności na roku”. Z kolei Piotr Pręgowski opowiada w książce Marty Górnej: „Studenci szkoły teatralnej jak psy w schronisku wyczuwają, kto wzbudza zainteresowanie, kogo wezmą. Instynktownie wiedzą, kto dostanie pracę, kto zrobi karierę. Joasia budziła ogromne zainteresowanie reżyserów”. Sprawdź też: Joanna Pacuła od lat robi karierę w Hollywood. Z Polski wyjechała w atmosferze skandalu po romansie z Piotrem Fronczewskim Gwiazda młodej Warszawy Pod koniec lat 70. Joanna Pacuła była już jedną z najbardziej obiecujących młodych aktorek w Polsce. Dostała angaż do prestiżowego Teatru Dramatycznego w Warszawie, którym kierował Gustaw Holoubek. Stała się totalną idolką, a jednocześnie grała z wielkimi aktorami w szekspirowskim repertuarze, między innymi Desdemonę w „Otellu”, z Olbrychskim i Fronczewskim. Krążyły też legendy, że mężczyźni ustawiali się w pierwszych rzędach tylko po to, by zobaczyć ją na scenie jako nagą Albertynkę w finale „Operetki” Gombrowicza. Ale sensacja była tylko częścią tej historii. Pacuła grała tę rolę fantastycznie – była jednocześnie krucha i chłodna, zmysłowa i zdystansowana. Ten chłód stanie się później jednym z jej znaków rozpoznawczych w Hollywood. W Warszawie była też bohaterką plotek. Krążyły opowieści o jej romansie z Mirosławem Konarowskim (tak naprawdę nigdy nie byli parą). A jej miłość z rozchwytywanym wtedy Piotrem Fronczewskim przeszła do legendy jako jeden z najgłośniejszych romansów tamtych lat. Paryż i emigracja W 1981 roku Joanna Pacuła wyjechała do Paryża. Miał to być krótki wyjazd. Ale w grudniu w Polsce wprowadzono stan wojenny. Joanna została na Zachodzie. Nagle ze znanej aktorki stała się anonimową emigrantką. Grała w reklamach, statystowała w filmach, próbowała odnaleźć się w świecie, którego nie znała. Potem mówiła zadziornie, że jako dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego w Warszawie nigdy nie czuła się „u siebie”. Wolała więc nie czuć się „u siebie”, mieszkając w Paryżu. To tam poznała Romana Polańskiego i to on namówił ją na wyjazd do Ameryki. „Zapomnij, co udało ci się osiągnąć w Polsce, i zacznij na nowo. A jeśli jesteś zbyt słaba, wracaj do Polski”, radził młodej aktorce. W 1982 roku Joanna Pacuła wsiada do samolotu i leci do Nowego Jorku. Dwie gwiazdy Ameryka to dla niej kolejny nierozpoznany ląd. W Nowym Jorku zatrzymała się u Elżbiety Czyżewskiej. Słynna kiedyś aktorka była jedną z największych gwiazd polskiego kina lat 60. Kilka lat wcześniej sama przeżyła dramat emigracji. Czyżewska przyjęła młodszą koleżankę pod swój dach. Pomagała jej odnaleźć się w Nowym Jorku, przedstawiała znajomym. Radziła, jak się ubierać, jak zachowywać, wprowadzała w środowisko. Niektórzy twierdzili, że zobaczyła w niej własne odbicie sprzed lat. Początkowo między obiema kobietami pojawiła się bliskość – coś w rodzaju przyjaźni, a może relacji mistrzyni i uczennicy. Ale szybko zaczęły się napięcia. Według wielu relacji Czyżewska próbowała „kształtować” Pacułę – wpływać na jej decyzje, sposób życia, znajomości. W pewnym momencie między kobietami doszło do gwałtownej kłótni. Była faworytka została wyrzucona na bruk. Do dziś nikt nie opowiada szczegółów. Ale historia obrosła legendą. Stała się inspiracją dla głośnego filmu Jerzego Bogajewicza „Anna” i sztuki Feliksa Falka „Aktorki”, w której wspaniałą rolę zagrała Iga Cembrzyńska. Poza tym jedni twierdzili, że Joanna Pacuła wykorzystała pomoc starszej aktorki i na jej plecach zrobiła karierę. Inni, że musiała walczyć o siebie. Sama Joanna Pacuła nie zdecydowała się na rozmowę ze swoją biografką, więc nie dowiemy się, jak to dzisiaj widzi. Reżyser Feliks Falk mówi o tej relacji tak: „Ela była trudną osobowością, miała wtedy problem z alkoholem, chciała Joannę kształtować, tworzyć. Początkowo Joanna przyjmowała to z wdzięcznością, potrzebowała takiej przewodniczki, ale wkrótce to kształtowanie stało się zbyt agresywne. Odłączyła się przy pierwszej okazji. W Ameryce tak trzeba. Tam się niszczy wszystkie przyjaźnie, koleżeństwa, znajomości, jeśli widzi się jakąś szansę dla siebie. Powstało o tym wiele filmów amerykańskich”. Obie kobiety nigdy już ze sobą nie rozmawiały, Pacuła była zaskoczona, gdy dowiedziała się o śmierci dawnej mentorki. Czytaj też: Miała u stóp cały świat, mąż przejął nad nią kontrolę. Joanna Pacuła zapłaciła wysoką cenę Hollywood otwiera drzwi Kilka tygodni po wspomnianej kłótni w życiu Joanny Pacuły wydarzyło się coś nieprawdopodobnego. Została zaproszona na casting do filmu „Park Gorkiego”. Do dzisiaj nie wie, komu to zawdzięcza, kto ją polecił – Polański? Nadal prawie nie mówiła po angielsku. Dialogów uczyła się fonetycznie. A jednak ten casting wygrała. Film okazał się sukcesem, a ona z dnia na dzień znalazła się w centrum zainteresowania. Dostała nominację do Złotego Globu. Po niej nie osiągnęła tego już żadna Polka. Dostawała kolejne propozycje, media ją oblegały. W latach 80. miała nawet swoją stand-in, czyli osobę, która zastępuje gwiazdę w czasie technicznych przygotowań, na przykład przy ustawianiu światła. Do dzisiaj amerykańscy rozmówcy Marty Górnej wspominają jej zjawiskową urodę, „najpiękniejsze oczy w bloku wschodnim”, aktorską klasę i spokój. Miłość i luksus Na planie filmu „Park Gorkiego” poznała starszego o 12 lat producenta Hawka Kocha Jr. Romans był gwałtowny. Koch zostawił dla niej rodzinę. Znajomym mówił, że spotkanie z Joanną było jak spotkanie Odyseusza z syrenami. Nie mógł się oprzeć jej urokowi. Pobrali się w listopadzie 1984 roku. To był czas, kiedy amerykańskie magazyny rozpisywały się o Joannie Pacule, o luksusowej willi w Beverly Hills, do której wprowadziła się z Hawkiem. O jej roli „bogini ogniska domowego”. Czytelników interesowało, jak mieszka, co lubi jeść, jak spędza wolny czas. Zakochany mąż kupił Joannie willę Rudolfa Valentino, spełniając jedno z jej marzeń. Koch był bardzo wpływową osobą w Hollywood. Wydawało się, że otworzy ukochanej drzwi do bajkowego świata. Ale nic takiego się nie stało. Co z tą karierą? W latach 80. i 90. Joanna Pacuła pracowała bardzo dużo. Zagrała między innymi w „Ucieczce z Sobiboru” z 1987 roku. Później w westernie „Tombstone” u boku Kurta Russella i Vala Kilmera. Wystąpiła też ze Stevenem Seagalem w filmie „Wybraniec śmierci”. W thrillerze „Wirus” z 1999 roku pojawiła się u boku Jamie Lee Curtis, Donalda Sutherlanda i Williama Baldwina. W sumie zagrała w ponad 60 filmach i serialach. A jednak nie dostała tej jednej roli, która uczyniłaby ją gwiazdą pierwszej wielkości. Film, który miał potwierdzić jej status gwiazdy – „Nie całkiem w raju” – okazał się totalną klapą. Do dziś wraca historia o dwóch filmach: „9 i pół tygodnia” i „Nagim instynkcie”, w których aktorka odrzuciła role. Oba do dzisiaj są wielkimi hitami. Oba sprawiły, że Kim Basinger i Sharon Stone stały się ikonami popkultury. Jak pisze Marta Górna, reżyser Paul Verhoeven był zachwycony Joanną i chciał, by w „Nagim instynkcie” zagrała. „Ilość golizny ją jednak zniechęciła”. Joanna Pacuła odrzuciła także role w „Batmanie” Tima Burtona z 1990 roku. To aż dziwne, że mając u boku męża, który Hollywood znał od podszewki, popełniała takie błędy. A może to część aktorskiego ryzyka i koniecznego szczęścia. Czytaj też: Ewa Pacuła pragnęła być jak jej starsza siostra. Joanna Pacuła zabrała ją za ocean i otoczyła matczyną opieką Gwiazda dzisiaj Dziś Joanna Pacuła żyje znacznie spokojniej niż w czasach hollywoodzkiego blasku. Mieszka w Los Angeles, ale regularnie odwiedza rodzinny Tomaszów Lubelski. Z Kochem dawno się rozstała. Nie wyszła po raz drugi za mąż. W jednej z rozmów sprzed lat przyznała, że nie ma statusu gwiazdy. I dodała: „Jestem w zawodzie, jestem pracującą aktorką. To już bardzo dużo, ponieważ tu jest 80 procent aktorów bezrobotnych”. Szkoda, że od dawna nie udziela wywiadów, a jeszcze bardziej, że nie zagrała od lat w żadnej polskiej produkcji. Radosław Piwowarski myślał o obsadzeniu Pacuły w roli Marioli Wafelek w „Pociągu do Hollywood” w 1987 roku. Wydawała się idealna do zagrania dziewczyny z prowincji, która trafia do filmowej mekki. Ale ostatecznie nie doszło nawet do wysłania scenariusza, a rolę zagrała brawurowo Katarzyna Figura. Pod koniec lat 90. miała pojawić się w „Operacji Samum” Władysława Pasikowskiego, ale okazała się za droga. Może jeszcze wszystko przed nią. Marta Górna uważa, że Joanna Pacuła była w Polsce przez lata niedoceniana, traktowana protekcjonalnie. Chętniej widziano w niej cyniczną żmijkę, jak w konflikcie z Czyżewską, niż kobietę, która potrafiła zrobić karierę w jednym z najtrudniejszych przemysłów filmowych na świecie. Wystarczył jeden, niezbyt udany wywiad, by wypominać jej, że pozuje na Amerykankę i zapomniała polskiego. A przecież naprawdę podbiła Hollywood, a potem po prostu żyła i pracowała. Może właśnie dlatego jej historia jest tak fascynująca. Bo zamiast hollywoodzkiej bajki przypomina prawdziwe życie. Tekst Agnieszka Dajbor ___________________________ Tekst ukazał się w najnowszym numerze magazynu VIVA! nr 6/2026
TYLKO W VIVIE!. Tomasz Włosok szczerze o przełomie w życiu. „Byłem totalnie zagubiony”
Tomasz Włosok wraca wspomnieniami do momentu, który odmienił jego życie. Decyzja o aktorstwie, wyjazd do Krakowa i pierwsze doświadczenia samodzielności okazały się przełomowe. W wywiadzie dla dla magazynu VIVA! aktor odsłania kulisy swojej drogi. Od zagubienia po determinację i walkę o marzenia.
Dwie torby, pusta kawalerka i cisza, która zmusza do zadania najważniejszych pytań. Tomasz Włosok stanął wtedy przed czymś więcej niż tylko decyzją o studiach. To był moment, który zdefiniował wszystko. W wywiadzie z Beatą Nowicką odsłania historię, która mogła potoczyć się zupełnie inaczej. Tomasz Włosok wywiad z VIVĄ!: decyzja o aktorstwie i wyjazd do Krakowa [...] Stałeś kiedyś w życiu pod ścianą? Trudnego wyboru? Jasne, kilka razy. O tym najtrudniejszym nie chciałbym rozmawiać, ale ważnym momentem było podjęcie decyzji o studiowaniu aktorstwa. W liceum nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Dni mi upływały na odbębnianiu rzeczy i spraw. Dryfowałem. Nie miałam żadnych planów na przyszłość. Kiedy pojawił się pomysł z aktorstwem, desperacko się go chwyciłem. W jakimś sensie chciałem uciec z domu, wyrwać się ze swojego otoczenia. Do Krakowa, na roczny kurs przygotowawczy w Larcie przyjechałem z dwiema torbami. Mama je zapakowała. W jednej miałem ubrania, w drugiej pościel. W wynajętej kawalerce była meblościanka z rozkładanym tapczanem. Usiadłem na nim, obok postawiłem obie torby i dwie godziny zastanawiałem się: Co teraz? Co dalej? Na czym właściwie polega ta samodzielność? Kadr jak z filmu. Jeden z najważniejszych kadrów w moim życiu, pamiętam go w szczegółach. Byłem totalnie zagubiony. W domu rytm ustawiała mama, ja adaptowałem się do schematu. Tu musiałem wszystko wymyślić na nowo. Na szczęście była szkoła. Zacząłem ostro zapieprzać i sprawiało mi to frajdę. Z domu wyniosłem przekonanie, że w życiu można coś osiągnąć wyłącznie ciężką pracą i poświęceniem. Odkryłem, że bardzo lubię ten mozół. Pierwszy raz poczułem, że mam cel. Odnalazłem sens życia i to było ekscytujące. Po roku zdałeś do szkoły teatralnej. Najlepsze studenckie kadry? Mam ich mnóstwo. Pierwsze spotkanie z ludźmi z roku, pierwsze wyjście na scenę i sprawdzanie swoich umiejętności. Pamiętam, jak Piotruś Nerlewski, mój najserdeczniejszy przyjaciel, z którym zresztą potem mieszkaliśmy razem, wychodzi na scenę, stawia stół, na nim krzesło i coś tam próbuje na wybranych tekstach. Studia to długa seria obrazów… Część nie nadaje się do opowiadania (śmiech). CZYTAJ TEŻ: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Tomasz Włosok i historia, którą zapamięta na zawsze Zaintrygowałeś mnie! Wybierz jedną historię. Wigilia. Rozjeżdżaliśmy się do domów, więc wymyśliliśmy swoją wigilię studencką i nazwaliśmy ją „żygilią”. Adekwatnie do nazwy imprezowaliśmy ostro, w samych kąpielówkach. Boże, dlaczego ja ci to opowiadam (śmiech)? No, dobra… W pewnym momencie, już na dość zaawansowanym etapie zabawy stwierdziliśmy, że brakuje nam asortymentu i postanowiliśmy uzupełnić braki, udając się na stację benzynową. Akurat wtedy przygotowywaliśmy jakiś egzamin dell’arte z profesorem Fabisiakiem. Grudzień, zimno. Na kąpielówki zarzuciliśmy barokowe żupany i w klapkach na nogach pomaszerowaliśmy na stację. Zamiast telefonu, do dziś nie wiem dlaczego, Oskar wziął walkie-talkie. Już za rogiem straciliśmy zasięg i kontakt z bazą. Kupiliśmy, co trzeba, wychodzimy i nagle z okna sąsiedniego bloku słyszymy wołanie: „Eee, chłopaki, co tam macie? Chodźcie do nas!”. Żadnemu z nas nie zapaliła się czerwona lampka. Idziemy. Wchodzimy do jakiegoś mieszkania, a tam z 15 chłopa gra w „FIFĘ”. Zaprosili nas do grania, zaczęli wypytywać, co tu robimy, skąd jesteśmy. My śmiało, że z Warszawy. Zapadła cisza… Trafiliśmy na zagorzałych fanów Wisły Kraków. Poczuliśmy wrzut adrenaliny! W końcu jeden się odzywa: „Słuchajcie, Wojtek odprowadzi was do domu”. Zrozumieliśmy, że chcą sprawdzić, gdzie mieszkamy. Psim swędem, w klapkach i żupanach jakoś udało nam się uciec, schować i na szczęście nic się nie stało. Naprawdę mieliście szczęście! Do Krakowa przyjechałeś z dwoma torbami. Akademię opuściłeś pełen marzeń? Mocno zdeterminowany. Szkoła nauczyła mnie walki o siebie, to była cenna lekcja. Chciałem zaistnieć, chciałem zdobyć pracę. Zresztą praca do tej pory jest dla mnie piekielnie ważna, daje mi satysfakcję, poczucie celu. Nadal w jakimś sensie mnie definiuje, choć w mniejszym stopniu niż kiedyś. Lubię czuć się potrzebny. Mam świadomość, że uprawiam trudny zawód, w który wpisana jest pewna niesprawiedliwość. Możesz być fantastycznym aktorem, dawać z siebie wszystko, a to nie ty tworzysz filmy, spektakle, seriale. Możesz pójść na casting i czekać na telefon. Musisz mieć szczęście. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
Była najbogatszą kobietą świata, żyła jak królowa. A jednak dziedziczka urodowego imperium nie uniknęła skandalu. Jej historia wciąż budzi emocje!
Liliane Bettencourt miała wszystko – fortunę sięgającą 40 miliardów dolarów, nazwisko, które otwierało każde drzwi, i życie niczym z „Downton Abbey”. Dziedziczka imperium L’Oréal przez lata pozostawała w cieniu, strzegąc swojej prywatności jak największego skarbu. A jednak za murami paryskiej rezydencji rozgrywała się historia pełna emocji, nieoczywistych relacji i decyzji, które na zawsze zmieniły jej los.
Niedawno do kin trafił film „Najbogatsza kobieta świata” z francuską gwiazdą Isabelle Huppert w roli głównej. Jest on inspirowany historią życia dziedziczki imperium kosmetycznego L’Oréal. Liliane Bettencourt była traktowana we Francji jak królowa. A jednak stała się bohaterką głośnego rodzinnego dramatu. Historia Liliane Bettencourt. Dziedziczka urodowego imperium żyła jak królowa Była najbogatszą kobietą świata. Jej majątek obliczano na 40 miliardów dolarów. Liliane Bettencourt jako jedyne dziecko Eugène’a Schuellera, założyciela słynnej firmy L’Oréal, odziedziczyła kosmetyczne imperium. We Francji porównywano ją z brytyjską królową Elżbietą. Z kolei jedna z bohaterek dokumentu o Bettencourt (do obejrzenia na Netflixie) mówi, że miliarderka żyła jak w serialu „Downton Abbey” – w wystawnej rezydencji, otoczona przez służbę gotową na każde jej skinienie. Inna sprawa, że była podsłuchiwana i nagrywana przez zaufanego kamerdynera, który podkładał mikrofon pod serwetkę na stoliku z przekąskami. I nigdy nie został złapany, choć cały dom był wiele razy sprawdzany pod kątem podsłuchów. W końcu rodzina Bettencourtów przyjaźniła się z elitą władzy, ale o tej historii później. Liliane miała klasę, była inteligentna, bystra. Wiedziała, że jest sławna, ale chciała być nieznana. Nie znosiła życia w blasku fleszy. Wyznawała pierwsze przykazanie europejskiej arystokracji: „Nigdy nie wyjaśniaj, nigdy się nie tłumacz”. Jednak pod koniec życia, gdy dobiegała dziewięćdziesiątki, ta zasada obróciła się przeciwko niej. Jej prywatność została naruszona, a nazwisko połączono z aferą Bettencourt, nazywaną „francuską Watergate”. Czytaj też: TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił Córka swojego ojca Liliane Bettencourt przyszła na świat w 1922 roku w Paryżu. Była jedynym dzieckiem Eugène’a Schuellera, który stworzył fundamenty imperium L’Oréala. Był synem piekarza i genialnym chemikiem. Swoje pierwsze nowoczesne farby do włosów tworzył w łazience, w małym dwupokojowym mieszkaniu. Nie wiedział, że tworzy właśnie historię wielkiej firmy. W 1909 roku ożenił się z Louise Berthe, zwaną Betsy. Szczęście rodzinne nie trwało długo. Betsy zmarła, gdy dziewczynka miała pięć lat. Liliane dorastała w internatach, wakacje spędzała w fabrykach ojca, myjąc butelki i naklejając etykiety na kosmetyki. Schueller był nie tylko geniuszem. Był także skrajnym prawicowcem, antysemitą, popierał faszystów. Nie ma sensu analizować tu jego poglądów. Warto jednak przypomnieć, że miał też jasne wyobrażenie o roli kobiet: „Zasadą jest, że mężczyźni powinni pracować, a kobiety siedzieć w domu”, pisał w 1942 roku. Nie wysłał Liliane na uniwersytet i nie powierzył jej żadnego istotnego stanowiska w swojej firmie. W ogóle nie przychodziło mu do głowy, że kobieta może stać się liderką. A ona się nie buntowała. Sprawdź też: Zaczęło się od skandalu, skończyło wielką miłością. Goldie Hawn i Kurt Russell są razem od ponad czterech dekad i wciąż zachwycają Tylko dziedziczka? Potem zarzucano jej czasem, że była „tylko dziedziczką”. To prawda, nie stworzyła własnej firmy, ale z tą odziedziczoną dobrze sobie radziła. Po śmierci ojca w 1957 roku przejęła kontrolę nad rodzinnym biznesem. Choć stroniła od blasku fleszy i rzadko udzielała wywiadów, miała ogromny wpływ na rozwój L’Oréala. To pod jej skrzydłami marka zmieniła się w globalne imperium ze słynnym hasłem „Jesteś tego warta”. Jednocześnie zmagała się z poważnymi kłopotami zdrowotnymi. W młodości zachorowała na gruźlicę, pozostałością po chorobie była głuchota. Liliane czytała nieraz z ruchu warg. Niektórzy śmiali się, że wiedziała, kiedy być głucha. Była jedną z gwiazd światowej śmietanki towarzyskiej. Na zdjęciu z legendarną Marią Callas w drodze na galę UNESCO, Paryż, 1968 rok. Samotna żona Życie osobiste? W 1950 roku wyszła za mąż za francuskiego polityka André Bettencourta. Męża, który pochodził z katolickiej, szlacheckiej rodziny, wybrał jej ojciec. Znali się z André, obaj mieli podobne, skrajnie prawicowe poglądy. Jednak André w 1943 roku zmienił front i przystąpił do francuskiego ruchu oporu. To pomogło mu zachować dobre imię, a teściowi wykaraskać się z kolaboranckich opresji. Liliane nie miała ochoty na ślub, ale zgodziła się dla ojca. Z André doczekali się jednego dziecka, córki Françoise. Przeżyli razem blisko 60 lat, do śmierci André w 2007 roku. Mieszkali w ogromnej rezydencji w Neuilly-sur-Seine, jednej z najdroższych podmiejskich dzielnic Paryża. Jeśli byli szczęśliwi jako para, to na swój sposób. André był ukrytym gejem, raczej przyjacielem swojej żony niż kochankiem, mieli zresztą osobne sypialnie. W dokumencie „Skandal Bettencourt: Jak oszukano najbogatszą kobietę świata” widać samotną kobietę w ogromnym, pustym domu. Jeden z rozmówców mówi, że Liliane była samotna i potwornie znudzona. W latach 80. najbogatsza kobieta świata zaczęła się starzeć, nie lubiła swojego wyglądu, postępująca głuchota sprawiła, że czuła się wyizolowana. Zaczęła mieć początki demencji. Czytaj też: Miał miliony na koncie i stał się legendą, ale dla rodziny porzucił Hollywood. O drugie małżeństwo dbał, bo pierwsze zniszczył na własne życzenie Niedoszły syn Była dobrze po sześćdziesiątce, gdy w jej życiu pojawił się młodszy o 25 lat François-Marie Banier, ekscentryczny fotograf, pisarz, gej, bywalec paryskich salonów. Miał zrobić Liliane sesję zdjęciową do elitarnego magazynu „Egoïste”. Udała się wspaniale. Krążyły plotki, że w rzeczywistości był kochankiem jej męża André. Stąd jego obecność. Inni twierdzili, że lisa do kurnika wprowadziła nieopatrznie córka dziedziczki, namawiając matkę na sesję. Ich relacja szybko wykroczyła poza zawodową znajomość. François-Marie Banier był głośny, prowokacyjny, bezczelny, czasem wulgarny. Nie przypominał ludzi ze sztywnej francuskiej burżuazji. Służbę szokowało, że sikał na klomb z różami. Mówili, że jest źle wychowany. Rozmawiali o sztuce, filozofii i literaturze. Krytykował jej stroje, ścierał jej szminkę z ust, mówiąc, że jest okropna. Żartował, ale i schlebiał. Jak pisali biografowie Liliane Bettencourt, wyciągnął ją ze skorupy, oprowadzając po galeriach sztuki, muzeach, teatrach i domach aukcyjnych. Sama Liliane powiedziała: „Odżyłam przy nim”. Zaczęła obsypywać Baniera prezentami: dziełami sztuki, nieruchomościami, gotówką, polisami ubezpieczeniowymi. Łączna wartość darowizn sięgnęła niemal miliarda euro. Dla niej były to upominki, gesty przyjaźni i wdzięczności. Dla jej córki – dowód manipulacji. W jednym z wywiadów Liliane Bettencourt przyznała, że była hojna. „Ale czy to źle? Czy można potępiać za hojność?”, pytała. Konflikt matki i córki Relacje Liliane z jedyną córką, Françoise Bettencourt Meyers od zawsze były trudne. Françoise była introwertyczna, chłodna. Gdy w życiu Liliane pojawił się Banier, Françoise poczuła się zagrożona, jakby fotograf próbował zająć jej miejsce. Może była zazdrosna o matkę. W 2007 roku Françoise złożyła zawiadomienie do prokuratury. „On wyszydził mojego ojca, zmanipulował moją matkę. Rozbił naszą rodzinę”, mówiła. Oskarżyła Baniera o „abus de faiblesse” – wykorzystywanie słabości osoby starszej. Afera stulecia Sprawa szybko wymknęła się spod kontroli. Potajemne nagrania rozmów Liliane z doradcami finansowymi, wykonane przez kamerdynera, ujawniły podejrzenia o unikanie podatków, konta w Szwajcarii, finansowanie kampanii politycznych, a nawet tropikalną wyspę na Seszelach przeznaczoną dla Baniera. Skandal dotknął samych szczytów władzy, w tym prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego, którego podejrzewano o korzystanie z pieniędzy Bettencourtów na finansowanie kampanii. Niczego jednak nie udowodniono. W 2011 roku sąd uznał Liliane Bettencourt za niezdolną do samodzielnego zarządzania majątkiem. Zdiagnozowano u niej chorobę Alzheimera. Banier został skazany na trzy lata pozbawienia wolności w zawieszeniu, a część majątku musiał zwrócić. Liliane Bettencourt zmarła w 2017 roku. Jej historia pozostaje jednym z najbardziej poruszających obrazów samotności w świecie absolutnego bogactwa. Sprawa, która zaczęła się jako rodzinny spór majątkowy, przerodziła się w wielką aferę finansowo-polityczną, która trwała niemal dekadę. Poraniła wszystkich, poczynając od Liliane, która te koszmary przechodziła u schyłku życia. Nie ma tu jednak czarno-białych postaci, bo trudno się dziwić Françoise, która bała się, że François-Marie Banier przejmie cały majątek rodziny. Jej matka nie była pierwszą starszą kobietą, od której brał pieniądze. Głośny we Francji proces pokazał, że nawet na szczycie świata można zostać bezbronnym. I że czasem największym luksusem nie jest fortuna, lecz prawdziwa miłość i szacunek drugiego człowieka.
Tak wyglądało jego życie, gdy poznał Korę. Kamil Sipowicz w wywiadzie VIVY! zwierza się: „Byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem”
Miał 21 lat, był zagubiony i szukał dla siebie miejsca w rzeczywistości Polski komunistycznej. Wychowany przez samotną matkę, szukał sensu w sztuce, muzyce i hipisowskiej wolności. Nie wiedział, że przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie połączy go z Korą i rozpocznie historię pełną emocji, pasji.
Miał 21 lat i poczucie, że stoi w miejscu. Wychowany przez samotną matkę, naznaczony trudną przeszłością i brakiem wyraźnych perspektyw, uciekał w świat idei, sztuki i hipisowskiej wolności. I wtedy wydarzyło się coś, czego nie dało się zaplanować. Jedno przypadkowe spotkanie w windzie w Warszawie sprawiło, że na jego drodze stanęła Kora. Od tej chwili nic już nie było takie samo. Kamil Sipowicz o poznaniu Kory. Jak wtedy wyglądało jego życie? – Kiedy poznał Pan Korę? Jakie miał Pan marzenia? Kim Pan wtedy był? Kamil Sipowicz: W 1974 roku miałem 21 lat. Kim byłem? Młodym chłopcem, zagubionym w rzeczywistości. Studiowałem na uczelni, która w Polsce komunistycznej nie dawała żadnych perspektyw, a wręcz była wilczym biletem, bo po tej uczelni nie można było dostać żadnej pracy. Więc już na starcie robiłem coś, co nie miało sensu. Mieszkałem z mamą w małym mieszkanku na Muranowie. Mama z powodu losu rodzinnego, wojny, komuny, śmierci jej matki na Pawiaku i własnego życia osobistego była nieszczęśliwa i potwornie nerwowa. Ojca znałem tylko z opowieści. Byłem więc wychowywany przez samotną, znerwicowaną matkę, która wysyłała mnie do ciotek i obcych ludzi. Podobnie jak Kora, byłem półsierotą, przerzucanym tobołkiem. Skończyłem technikum, bo matka chciała, żebym miał zawód. Pięć lat szkoły, której nienawidziłem – technikum mechaniki precyzyjnej. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” – Brzmi poważnie… Wspominam to jako koszmar. Po maturze ciocia Marysia, matematyczka, która częściowo mnie wychowywała, stwierdziła, że powinienem pójść na politechnikę. Coś mi tam załatwiła, ale pamiętam, że uciekłem przez okno. Zapisałem się na filozofię na Akademię Teologii Katolickiej, co moja biedna rodzina uznała za absurd. Zanurzyłem się w kontrkulturze hipisowskiej, w ideach, a przede wszystkim w muzyce. Dla matki 20-letni facet, który robi korale z jarzębiny, to była aberracja. Dla hipisów kultura i sztuka były bardzo ważne. Chodziliśmy do teatru, na festiwale. Tam szukaliśmy natchnienia i wolności. Każdy pisał wiersze, malował. Każdy chciał jakoś zaznaczyć swoją obecność w świecie. Niektórzy działali w różnych teatrach. Robiliśmy dużo happeningów. Naszymi guru był Tadeusz Kantor i Krzysztof Niemczyk, performer, prekursor queer, prześladowany przez milicję. Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo poważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. Sprawdź też: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
Czekała na narodziny córki, a w tym samym czasie przeżywała bolesną stratę. Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zwierza się: "To były dla mnie graniczne przeżycia"
Macierzyństwo dla Natalii Kukulskiej to opowieść utkana z czułości, bliskości i tych małych chwil, które budują największe szczęście. W trakcie oczekiwania na narodziny trzeciego dziecka, Laury, jej świat znów rozkwitł, ale niemal w tej samej chwili musiała zmierzyć się z bolesnym pożegnaniem ukochanej babci. Radość i strata spotkały się tu w jednym, niezwykle poruszającym momencie życia.
Macierzyństwo przyszło do niej jak najpiękniejsza przygoda – pełna czułości, bliskości i codziennych małych cudów. Wspólnie z ukochanym mężem, Michałem Dąbrówką, doczekała się trójki pociech: Jana, Anny i Laury. Jednak gdy Natalia Kukulska spodziewała się najmłodszej córki, jej życie nabrało zupełnie innego wymiaru. Radość oczekiwania splatała się z bólem po stracie ukochanej babci, tworząc jeden z najbardziej przejmujących momentów w jej życiu. "No i w tym momencie pojawiła się Laura, i przewróciła wszystko do góry nogami. Niestety w międzyczasie odeszła moja babcia. Wymiana pokoleń? Ktoś odchodzi, żeby zrobić miejsce na nowe życie… Babcia zmarła, gdy byłam w ciąży, kilka lat wcześniej zmarł tata. To były dla mnie graniczne przeżycia", opowiada artystka w rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY!. TYLKO W VIVIE! Natalia Kukulska o macierzyństwie, narodzinach trzeciej córki i pożegnaniu ukochanej babci – Macierzyństwo dla młodej artystki było…? Nowością i ogromną radością. Wszystko miałam ogarnięte. Babcia Halinka mieszkała z nami, mama Michała też bardzo nam pomagała. Mieliśmy pomoc niani Mai, która najpierw była w moim fanklubie. Kiedy wychodziłam na scenę, prosiłam, by potrzymała Jasia, i w ten sposób stała się nianią na cały etat. Z Jasiem się nie rozstawałam. Zabierałam go wszędzie, na wszystkie trasy, koncerty, nagrania. Kiedy się urodził, w Studio S4 nagrywaliśmy płytę „Tobie”, woziłam go w nosidełku, stawiałam na stole, a my z Leszkiem Kamińskim nagrywaliśmy. Jasio dał mi i mężowi mnóstwo miłości. Był bezproblemowy, otwarty na ludzi, zawsze uśmiechnięty. Patrzył na mnie i wzdychał: „Aaaa, piękna, piękna…” (śmiech). Nigdy tego nie zapomnę! Był naszym promyczkiem. Mieliśmy z mężem wtedy złoty czas, jeśli chodzi o nasze uczucie. Życie jak w bajce. – Tak brzmi… Pewnie dlatego album „Sexi Flexi” okazał się rewolucją. Spędziliśmy z Michałem kilka miesięcy w prestiżowym Musicians Institute w Los Angeles, po powrocie zmieniłam podejście do śpiewania, otworzyłam się na pisanie tekstów, zaczęłam współpracę z Bartkiem Królikiem. Płyta „Sexi Flexi” była odważna muzycznie, świeża, z zabawą formą. Pokazała mnie jako bardziej świadomą, kreatywną artystkę. Ci, którzy uważali mnie za „produkt popowy”, trochę inaczej na mnie spojrzeli. Płyta miała artystyczny sznyt, była stylistycznie wysmakowana. Dała mi nową publiczność, choć jednocześnie straciłam część starej. Tych, którzy nie rozumieli tej muzyki. Pierwszy sygnał, że pewne artystyczne decyzje mogą wiązać się ze stratą. Wzbudzają sympatię jednych, ale rozczarowanie innych. To była ważna lekcja. Miałam poczucie, że się rozwijam, idę dalej na swoich zasadach. – Ma Pani wtedy 31 lat, na świecie była już dwuletnia Ania. Mam nagrania wideo z próby w naszej piwnicy, na których Jasio z Anią cały czas tańczą. Dzieci znały wszystkie moje piosenki na pamięć. Najważniejsze dla nich były dwie płyty: „Sexi Flexi” i „CoMix”, który stworzyliśmy z Michałem w naszym domu. To był zresztą sprawdzian, czy umiemy ze sobą pracować. Na scenie każdy jest skupiony na swojej roli. Mamy oddzielne garderoby. Michał jest z muzykami, ja sama. Niby razem, ale osobno. Każdy z nas zanurzony w trochę innym świecie. Często po takich dniach koncertowych tęsknimy za sobą. Przy płycie „CoMix”, którą sygnowaliśmy Kukulska – Dąbrówka, musiałam być szefową. Żandarmem od deadline’u, który mówi: „Idziemy dalej. Kończymy. Nie szukamy innego czy lepszego brzmienia. Bo zawsze będzie”. Michał uwielbia proces, a ja w procesie lubię świadomość, że do czegoś prowadzi. Lubię stawiać kropkę. Lubię metę. Myślę, że dlatego udało mi się nagrać tyle płyt. [...] Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! – Płyta „Czułe struny” z interpretacjami Fryderyka Chopina i tekstami była precedensem. Publiczność oszalała: „Niekończąca się uczta dla duszy. Diament. Głębokie przeżycie estetyczne. Moja dusza tego potrzebowała”. Też tak czuję, gdy jej słucham. Bardzo dziękuję. Ta płyta była moim nowym początkiem. Spełnieniem wielkiego marzenia. I dowodem na to, że poprzeczkę zawsze można ustawić wyżej. Tylko my o tym decydujemy! Przez lata miałam menedżerów, z którymi byłam blisko, ale odkąd spotkałam Monikę, moje zawodowe życie nabrało rumieńców. Jak w piosence „Czułe struny”: „Poczuj to. Przecież tego właśnie chcesz. Zarumienić każdy poszarzały dzień, odwagę miej”. Nasza historia to scenariusz na film. Poznałyśmy się w 1999 roku, w Zamościu. Po koncercie 13-letnia Monika stała pod hotelem wśród fanów i płakała. Tak mnie to rozczuliło, że do niej podeszłam: „Dziewczynko, dlaczego płaczesz?”. A ona była po prostu wzruszona, że mnie widzi. Dzisiaj mówię do niej żartem: „Pewnie czułaś, co cię czeka ze mną w przyszłości” (śmiech). Zaczęłyśmy pracować ściśle razem 10 lat temu. Któregoś dnia powiedziałam: „Moniu, mam plan na 2020 rok. Chcę zrobić płytę symfoniczną z utworami Fryderyka Chopina”. Ona na to: „Oooo, mamy cztery lata. Czyli niedługo musimy zabrać się do roboty!”. To było największe logistyczno-artystyczne przedsięwzięcie w moim życiu. Za aranżacje odpowiadali między innymi Krzysztof Herdzin i Adaś Sztaba, którzy już wcześniej „dotykali” Chopina. Pod ich batutą zabrzmiała Sinfonia Varsovia. Gdy nagraliśmy orkiestrę, ogłoszono lockdown, w domu dogrywałam wokale i pisałam teksty. Płyta weszła ludziom pod skórę. To jest najważniejsze. – „Czułe struny” wydaje 44-latka, to ważny czas w Pani życiu. Wcześniej zostałam jurorką w „The Voice of Poland”, a chwilę potem okazało się, że jestem w ciąży. Ku mojemu zaskoczeniu. Nie wiedziałam, że w wieku 40 lat można być zaskoczonym ciążą. A jednak… Bardzo się ucieszyłam. Kiedyś myślałam o trójce dzieci, ale potem, gdy moje życie zawodowe nabrało przyśpieszenia, pomyślałam: Nie! Teraz jest czas dla mnie. No i w tym momencie pojawiła się Laura, i przewróciła wszystko do góry nogami. Niestety w międzyczasie odeszła moja babcia. Wymiana pokoleń? Ktoś odchodzi, żeby zrobić miejsce na nowe życie… Babcia zmarła, gdy byłam w ciąży, kilka lat wcześniej zmarł tata. To były dla mnie graniczne przeżycia, a jednocześnie zawodowo super się wszystko kręciło. Powstała płyta „Halo tu Ziemia” czy „Szukaj w snach” z Markiem Napiórkowskim, za którą dostaliśmy Fryderyka. Nagrałam piosenkę do serialu „Elena z Avaloru”, „Treflików”, głos do „Muminków”. Moje życie wypełnione było wydarzeniami – nagrałam koncertowy album MTV Unplugged. „Czułe struny” otrzymały podwójną platynę, a w zeszłym roku pojechaliśmy z tym projektem na EXPO do Japonii. Monia okazała się menedżerką, która jest krok przede mną, a nie krok za mną. Nazywa mnie „Natalia Jeszcze Bym Powalczyła Kukulska”, ale ona ma to samo usposobienie. Nie odpuszcza i jest bardzo kreatywna. Przyjaźnimy się. Pasmo sukcesów zawodowych łączyło się z wieloma prywatnymi trudnościami. Mieliśmy z Michałem poważny kryzys, problemy. Ale, jak śpiewam w piosence „Próba” na płycie „Dobrostan”: „Na szczęście mamy to za sobą. Nic się nie może stać. Chociaż niełatwą szliśmy drogą. Wszystko, co złe, już nie dotyczy nas”. Bardzo w to wierzę, bo te trudne doświadczenia nas tylko wzmocniły, a świadomość, że byliśmy na krawędzi, po raz kolejny przypomniała mi, że ważniejsza od każdego sukcesu jest rodzina. – „Niech dzieje się, już się nie boję zmian. Dobrze to wiem, znalazłam w sobie swój dobrostan”. Czym jest dobrostan dla dzisiejszej Natalii? Wczoraj i przedwczoraj na koncercie, gdy śpiewałam „Dobrostan”, widziałam, że publiczność zna prawie cały tekst i się z nim identyfikuje. Dla mnie dobrostan nie jest tożsamy ze szczęściem. Nie musi być uśmiechnięty. Jest bazą, oazą, prawdą. Zaufaniem, że wszystko, co się dzieje, jest nam potrzebne, jest po coś. Trudne do zrozumienia. Czytaj też: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki: mat. pras mat. pras
TYLKO W VIVIE! opowiedział o trudnej przeszłości. Tomasz Włosok o przełomie, który wszystko zmienił
Tomasz Włosok w szczerym wywiadzie opowiada o roli Dawida, czyli młodego studenta, który po śmierci ojca zaczyna produkować dopalacze. Historia, która miała być drogą do sukcesu, szybko zamienia się w opowieść o władzy, pieniądzach i dramatycznych konsekwencjach. Aktor nie ukrywa, że to opowieść o odpowiedzialności i cienkiej granicy między dobrem a złem.
Jedna decyzja może zmienić wszystko. Młody chłopak, szybkie pieniądze i świat, który nagle staje u jego stóp. Tomasz Włosok odsłania kulisy historii, w której granica między sukcesem a upadkiem zaciera się z każdą chwilą. To opowieść o wyborach, które mają swoją cenę. Czasem najwyższą. Tomasz Włosok o roli Dawida w filmie „Król dopalaczy" Porozmawiajmy o odpowiedzialności. Dawid, Twój bohater, to zwykły, sympatyczny student. Śmierć ojca i pozostawione długi sprawiły, że wpada na pomysł produkcji dopalaczy, legalnej „zabawki” dla tysięcy młodych ludzi. Pomysł chwyta. Dawid niemal z dnia na dzień stał się królem życia... Kiedy pierwszy raz spotkaliśmy się z Patem, reżyserem, studiował jeszcze w Szkole Wajdy. Miał pomysł i chciał nakręcić scenę na potrzeby zajęć. To była scena, w której wiozę swoim samochodem nieprzytomną dziewczynę, nie wiem – żyje czy nie żyje, próbuję dowieźć ją do szpitala, ale ostatecznie porzucam po drodze, bo pali mi się grunt pod nogami. Lecę ratować biznes, poświęcając czyjeś życie. To był punkt wyjścia tej historii. Kiedy powstawał scenariusz, od początku bazował na chęci opowiedzenia o konsekwencjach czynów. O odpowiedzialności. O determinacji, która czasami prowadzi w głąb mroku. Dawid to chłopak, który chciał czegoś więcej. Chciał wyrwać się ze świata, w którym żył. Tylko że źle zainwestował. Takie postaci jak Dawid są wyjątkowo niebezpieczne – dzięki swojej błyskotliwości i urokowi wydaje się fajnym kumplem, ale zadając się z nim, można wejść na drogę, z której nie ma powrotu. Jego historia to między innymi opowieść o tym, jak łatwo rodzi się zło. CZYTAJ TEŻ: „Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY! Lubisz go? Nie. Przez chwilę nim byłem, więc starałem się go zrozumieć. Dla mnie to jest najważniejsze w budowaniu postaci. Nie oceniać, nie usprawiedliwiać, nie piętnować. Tylko zrozumieć, dlaczego ktoś tak postępuje. Kiedy realizowaliśmy zdjęcia, próbowałem ogarnąć mechanizmy jego postępowania i amok, w który wpadł. Nagle świat leżał u jego stóp. Miał pieniądze, piękne kobiety, silne układy. I grupę wpatrzonych w niego ludzi. Był podziwiany, głaskany, popularny. Uwielbiał to uczucie. I ja go w pewnym sensie rozumiem. Władza i hajs to mieszanka uzależniająca. Problem w tym, że wszystko zdobył, czyniąc zło. Stawką było ludzkie życie. Mógł swoją energię zainwestować w inny sposób, nie krzywdząc młodych ludzi, ale nawet nie spróbował tej innej drogi poszukać. Tomasz Włosok o życiowych zmianach Zdjęcia zakończyliście ponad cztery lata temu. Świętowałeś trzydziestkę. Byłeś na innym etapie życia. Dziś mam 35 lat i lepiej rozumiem skalę i konsekwencje zła, o którym opowiadamy. Widzę proces, który zachodzi w człowieku i doprowadza do takiego upadku. Swojego i innych. Sobie można wykopać grób, ale innym? Kilka ostatnich lat to był czas przewartościowań w moim życiu. Mam perspektywę bycia ojcem, bycia odpowiedzialnym za czyjeś życie. Kiedy zaczęły się pierwsze zdjęcia, Jagoda miała roczek, dziś ma sześć lat. Jest malutkim człowiekiem, który wkrótce będzie zmagać się z własnymi problemami, z własnymi marzeniami, kompleksami i ambicjami. Jak potoczą się jej losy? Kogo spotka na swojej drodze? Nie wiem tego. Dlatego chciałem, żeby Dawid miał świadomość wyrządzonego zła, mam nadzieję, że to wybrzmiewa w filmie. Wybrzmiewa. W młodości kusiły Cię jakieś zakazane substancje? W moim najbliższym otoczeniu nikt nie używał narkotyków czy dopalaczy. Na imprezach byłem bardziej obserwatorem, widziałem, jak szybko zmieniają chemię mózgu. Natomiast my dość szybko zaczęliśmy pić alkohol. Myślę, że wszystkie używki spełniają tę samą funkcję – próbują oszukać rzeczywistość. Tworzą iluzję. Powodów, dla których po nie sięgamy, jest wiele. Czasami próbujemy odciąć się od złych wspomnień, wyciszyć emocje, zagłuszyć myśli, wypełnić pustkę. To kwestia charakteru, osobowości. Alkohol sprawiał, że czułem się odważny, we własnych oczach byłem ciekawszym człowiekiem. Kiedy przestałem pić, miałem poczucie, że coś traciłem, że staję się mniej… interesujący, żeby nie powiedzieć nudny. Dopiero po czasie zrozumiałem, że nie potrzebuję takiego „dopingu”. I że bez niego też jestem w porządku. [...] Rozmawiała: Beata Nowicka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
Nie była grzeczną dziewczynką. Natalia Kukulska w VIVIE! zdradza sekrety burzliwej młodości: "Wolność uderzyła mi do głowy"
Natalia Kukulska świętuje 50. urodziny i podsumowuje niezwykłą drogę artystyczną – od dziecięcej gwiazdy po dojrzałą ikonę muzyki. W szczerej rozmowie wraca do przełomowych momentów kariery, młodzieńczej odwagi i decyzji, które na zawsze ukształtowały jej życie.
To wyjątkowy moment w jej życiu. Natalia Kukulska wkracza w 50. rok życia, świętując imponującą drogę, która zaczęła się już cztery dekady temu wraz z premierą dziecięcego albumu „Natalia”. Dziesięć lat później zachwyciła jako dojrzała artystka płytą „Światło”. Dziś to nie tylko uznana wokalistka, ale także spełniona kobieta – mama, partnerka i przyjaciółka. W szczerej rozmowie z Beatą Nowicką otwiera przed nami drzwi do swojego pełnego emocji i barw świata. W młodości była jak żywioł – niecierpliwa, zachłanna na życie i spragniona wszystkiego, co nowe. "Woda sodowa nie uderzyła mi do głowy, ale wolność – tak. Młodość… Cudowny moment beztroski", mówi. Tylko w VIVIE!: Natalia Kukulska o czasach młodości i początku kariery: "Woda sodowa nie uderzyła mi do głowy, ale wolność – tak" – Dekadę później wydaje Pani pierwszy dorosły album „Światło”, a po roku znakomity „Puls”. Nagle przed 20-latką otwiera się świat… Jaka była tamta młodziutka artystka? Natalia Kukulska: Niecierpliwa. Głodna doświadczeń i doznań. Kochałam życie, wszystkie możliwości, które mi oferowało. Miałam duży apetyt również dlatego, że tata zatrzymał mnie w dziecięcym śpiewaniu. Powiedział: „Nie będziemy nagrywać żadnych piosenek. Teraz jest czas szkoły, nauki i skupienia”. W liceum pokochałam filozofię, zdałam na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Byłam ciekawa świata, chłonęłam wszystko. Ale… od dnia, kiedy usłyszałam: „Teraz nie będziesz śpiewać”, niecierpliwie czekałam, aż do tego wrócę. Wiedziałam, że ten moment nadejdzie. W domu cały czas śpiewałam, wymyślałam piosenki, wyobrażałam sobie stroje, rozkład muzyków na scenie. W liceum zapisałam się na lekcje gitary i już na drugich zajęciach wylądowaliśmy z młodym nauczycielem Grzesiem Klocem w restauracji na pizzy, omawiając muzykę, którą chciałabym robić, oraz skład przyszłego zespołu (śmiech). Tak się zaczęło. Byłam bardzo ambitna. Od początku chciałam wszystko robić na moich zasadach, pracować z rówieśnikami. Tatę trochę odsunęłam na dalszy plan. Uważałam, że nie zna się na tym, co powinno się grać i jak (śmiech). Czułam się wizjonerką. – Na płycie „Puls” śpiewa Pani: „Znowu biegnę, bo coś ciągle każe biec”. Dzięki płycie „Światło” zyskałam publiczność. Piosenka „Światłoczuła” odpaliła i zapewniła mi miejsce na rynku muzycznym, ale to „Puls” ugruntował moją pozycję. Największy komercyjny sukces, przerósł najśmielsze oczekiwania. Wtedy musiałam zrezygnować ze studiów. Moja ówczesna menedżerka powiedziała: „Jeśli masz się poświęcić na 100 procent, musisz wybrać. Albo filozofia, albo muzyka”. Miała rację, ku niezadowoleniu mojej rodziny. Pamiętam, że mój notes był wypełniony spotkaniami z muzykami, na które jeździłam autobusem. Zdawałam sobie sprawę ze swojej atrakcyjności, ale kiedy ludzie na mój widok zaczęli się szturchać i pokazywać palcami, wiedziałam, że mnie rozpoznają. Nigdy za tym nie przepadałam. Poza tym autobusy strasznie się spóźniały. Któregoś dnia wysiadłam wkurzona na Żoliborzu, kupiłam w kiosku „Życie Warszawy” i znalazłam najtańszy samochód, na jaki było mnie stać. Na drugi dzień zostałam właścicielką pomarańczowego malucha. Niecierpliwość powodowała, że czasami szybciej robiłam, niż myślałam. Do dziś nie mogę zrozumieć, dlaczego mój tata, który tak się o mnie troszczył, pozwolił mi jeździć takim gratem (śmiech). Czytaj też: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" – Dbał o Pani wolność… Jak wyglądał tamten świat? Mój chłopak Rysio Kunce studiował dziennikarstwo, pisał poezję, obracał się w środowisku, które bardzo mi imponowało, ludzi z Batorego, Reytana. Do grupy należała Maja Kleczewska, Tomek Zakrzewski, byłam najmłodsza. Inspirowali mnie. Czytali wiersze, rozmawiali o literaturze, marzeniach, palili papierosy. Dla mnie to było: „Wow, jestem już taka dorosła”. Podobał mi się ten smak. Jeśli chodzi o mój wizerunek sceniczny, byłam zosią samosią. Miałam swój styl i z czasem dziewczyny mnie naśladowały. Przy płycie „Puls” wizerunkiem już zaopiekowała się duża wytwórnia. Dostałam fotografów, stylistów, fryzjerów, makeupistów i… ochroniarza. Żartowałam: „I co?! Pan ochroniarz będzie szedł ze mną do toalety?!”. „Tak. Będzie czekał, aż wyjdziesz” (śmiech). Agencja, która odpowiadała za trasę koncertową, była nieugięta. Rzeczywiście na koncertach był szał. Tłumy ludzi, czasem straż pożarna i policja. A ja w tym wszystkim świetnie się bawiłam. Nigdy mi nie odbiło, bo miałam poczucie humoru i fajnych ludzi wokół. Przyznam, że prowadziłam się mało higienicznie. Piłam alkohol, imprezowałam, popalałam papierosy. Rock and roll. Zresztą po koncercie trudno było się położyć spać. Zwłaszcza że w zespole wszyscy się lubiliśmy. Były więc tańce, wygłupy, wrzaski. Woda sodowa nie uderzyła mi do głowy, ale wolność – tak. Młodość… Cudowny moment beztroski. – „Już nie chodzę spać. Każdą z chwil przeżyć chcę jeszcze raz” – komentarz z Pani piosenki. Zanim ukaże się rewolucyjny album „Sexi Flexi”, w wieku 24 lat zostaje Pani mamą. Jasio był moim świadomym wyborem. Zapragnęłam dziecka, co więcej, syna. Może dusza usiadła mi na ramieniu: „Chcę już być w twoim świecie, jestem ci potrzebny”. Zakochałam się w Michale, z którym graliśmy razem. To uczucie przyszło po dwóch latach, ale z taką intensywnością, że pragnęłam owocu tej miłości. Wiedziałam, że zdefiniuje moje dalsze życie. To był w pewnym sensie trudny moment. Dziewczyny w moim wieku często chodziły z różnymi chłopakami. Ja od 15. roku życia do 22. byłam związana z jednym, z którym dorastaliśmy razem. Wszyscy byli mocno przywiązani do nas jako pary i „wiedzieli lepiej” ode mnie, jaką decyzję powinnam podjąć. A ja postawiłam wszystko na jedną kartę. Tak jak w piosence „Czułe struny”: „Strzałę amora precyzyjnie wbił wcale nie ślepy los”. Czytaj też: Babcia i tata dali jej mnóstwo miłości, ale nikt nie wiedział, przez co przechodziła. Natalia Kukulska tylko w VIVIE! dzieli się bolesną stratą: "Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Była jej najwierniejszą przyjaciółką, odeszła wkrótce po niej. Tylko w VIVIE! Kamil Sipowicz wyznaje: "Z uczuć znała tylko miłość. Do końca tęskniła za Korą"
Roztocze było dla Kory prawdziwym azylem, miejscem, gdzie wśród natury i zwierząt odnajdywała spokój i sens codzienności. Jak wspomina Kamil Sipowicz, to właśnie tam szczególną rolę odgrywała Ramona, ukochana suczka artystki, która „z uczuć znała tylko miłość” i do końca tęskniła za swoją opiekunką.
Kora uciekała na Roztocze. Uciekała od świata do ciszy i bliskości natury szczególnie w najtrudniejszych momentach. To właśnie tam zwierzęta stawały się najważniejszymi towarzyszami codzienności, równorzędnymi domownikami. Kora otaczała je czułością i uwagą, odnajdując w ich obecności spokój, którego tak bardzo potrzebowała. Wśród nich była także Ramona, ukochana suczka, z którą łączyła ją wyjątkowa więź. "Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała", mówi w nowym wywiadzie VIVY! Kamil Sipowicz. TYLKO W VIVIE!: Kamil Sipowicz o azylu Kory, Roztoczu i ukochanych zwierzętach Kot nie marnuje ani sekundy swojego kociego życia. Tak samo pies. Żadne zwierzę tego nie robi. Robi to tylko człowiek. Tylko on nie czuje cudu istnienia”. Piękną książkę napisał Pan o zwierzętach i Roztoczu. To książka dość nietypowa, nie jest linearna, pojawiają się różne historie, trochę nibydziennik, czasami lapidaria. Wychodzę od szczegółu, obserwacji. Przebywając dłuższy czas bez kontaktów z innymi ludźmi, a zdarzało nam się z Korą w tamtych latach bardzo często, człowiek skupia się bardziej na zwierzętach, współdomownikach. One wychodzą na plan pierwszy. Zacząłem ją pisać na Roztoczu, bodajże w 2015 roku. To był przypadek. Kora w starym domku (mamy domek stary i nowy) razem ze mną malowała nasze zwierzęta, ale nie tylko, były też małpki, świnki, a ja w pokoju obok zacząłem pisać o naszym życiu ze zwierzętami. Tworzyliśmy obok siebie i była w tym jakaś aura, natchnienie. Wyszło to jakoś spontanicznie. Ale Kora lubiła, jak ja piszę, a ja cieszyłem się z tego, że ona coś robi. Kochała malować. Uwielbiała Fridę Kahlo, już zanim stała się sławna. – Pamiętam, że Kora zamawiała kopie jej obrazów… Mieliśmy słynny obraz, na którym cierpiąca Frida ma nad sobą granaty. Dolorystyczna psychodelia. Zresztą los Kory w pewnym momencie też stał się cierpieniem. Żeby było śmiesznie, kopia ta wisi teraz u naszych przyjaciół, rodziny Jachów w Źwiartowie. Jach też jest bohaterem mojej książki. Przysłuchiwałem się opowieściom Krzysia Jacha, Iwonki i wielu innych przyjaciół. Na Roztoczu ludzie rozmawiają godzinami o zwierzętach. Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby rozmawiali o polityce. Po śmierci Kory uzupełniłem książkę różnymi historiami. To miejsce ma magnetyczne przyciąganie. Muszę przyznać, że Roztocze to był mój pomysł. Kora długo się opierała. Dopiero diagnoza jej uświadomiła, że lepiej wracać po walce ze szpitali do Matki Przyrody. To było nasze refugium. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Piękne to refugium! Jak pachnie Wasze Roztocze? Dobre pytanie… Roślinnie. Nie ma jednej, dominującej nuty. Kiedy pada deszcz, ziemia pachnie intensywnie i orzeźwiająco. Rędziny wapienne skrzypią pod stopami. Miejscowi mówią, że ziemia gada do człowieka. Coś w tym jest. W powietrzu unosi się woń olejków eterycznych i jodu. Wokół jest dużo sadów, na wiosnę kwitną jabłonie, wiśnie, czereśnie. Kiedy Kora umierała, przyjaciele zwrócili uwagę, że na drzewach pojawiło się mnóstwo czereśni i wiśni… Powiedziałbym: zapach życia. – Wiele zwierząt, które Pan opisuje, już nie żyje. Kto został? U mnie jest Frida i Mimi. Pies i kotka. Maleńką Mimi znaleźliśmy pod naszym tarasem. Była bardzo blisko Kory, garnie się do człowieka i lubi pieszczoty. U Iwony, naszej przyjaciółki, została Donka, reszta niestety odeszła. Bobo i Mila odeszli jeszcze za życia Kory. Bello i Ramona po śmierci Kory. Kora bardzo ją kochała. Żartowałem, że nie wiadomo, gdzie kończy się Kora, a gdzie zaczyna Ramona. Ale pod koniec życia Kora w ogóle nie poświęcała jej uwagi, gdyż sama musiała walczyć o każdy krok. Ja też nie mogłem się skupić na naszej suczce, bo były ważniejsze sprawy. Ramona z uczuć znała tylko miłość, więc nie rozumiała, co się dzieje. Do końca tęskniła za Korą. Po śmierci Kory zachorowała. Zawiozłem ją do weterynarza razem z Fridą. Doktor Kulig zlecił transfuzję krwi od Fridy do Ramonki. Pomogło na jakiś czas, ale potem już w Warszawie Ramonka leżała na łóżku Kory i bardzo tęskniła. Zaraz potem odeszła. – Pisze pan: „Z Pikusiem lubię rozmawiać o filozofii, przemawiam do niego: Ty jesteś najbardziej szczęśliwym stworzeniem na ziemi. Jesteś wolny, możesz biegać, dokąd cię nos poprowadzi. A my, rasa ludzka, musimy pracować. Musimy też myśleć. Przynajmniej powinniśmy”. Pana ulubieniec? Tak. Najbardziej łagodne, radosne, kochane i wolne stworzenie świata. Roztoczański owczarek, czyli kundelek z dużą głową na krótkich nóżkach, o rudawym futerku. Miał białą kreskę na czubku głowy. Oczy brązowe, wesołe i kontaktowe. Był psem wyjątkowym – śmiejącym się. U wybitnego rosyjskiego pisarza Michaiła Bułhakowa pojawia się sabaka, katoraja gawarit, my mieliśmy psa, który się uśmiecha. Jego energia wydawała się niewyczerpana. Niestety, mamy sąsiada, który ma cztery wilkowate psy. Już raz w obecności Kory wyrwałem Pikusia z kłów jednego. Podejrzewam, że to one w końcu go zagryzły. Bardzo przeżyłem jego śmierć. Czytaj też: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. Kora w sesji VIVY! z Ramoną
„Kiedy w moim życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć". Tak Agata i Wojciech Młynarscy mówili o swojej relacji w rozmowie dla VIVY!
Jego piosenki uwielbiają kolejne pokolenia Polaków, a kolejni artyści sięgają po jego jego kultowe teksty. Dla nas był kultowym artystą, ale dla Agaty Młynarskiej przede wszystkim ukochanym ojcem. O swojej wyjątkowej, ale też niełatwej relacji, opowiedzieli w wywiadzie dla "VIVY!". Przypominamy tę niezwykle intymną rozmowę z okazji 9. rocznicy śmierci Wojciecha Młynarskiego.
Ojca i córkę łączyła wyjątkowa, ale dość trudna więź. Agata Młynarska dopiero przed śmiercią swojego taty usłyszała, że ten ją kocha... „Ojciec, że mnie kocha powiedział na łożu śmierci. Zapytałam: „Tato, czy ty mnie kochasz?”. Tata już ledwo mówił, odpowiedział: „Oczywiście, kocham Cię córeczko”, wyznała dziennikarka w programie Eks-tra zmiana. Dlaczego nie zrobił tego wcześniej? Okazuje się, że nie był świadomy, że nigdy jej tego nie powtarzał... Przypominamy archiwalny wywiad Wojciecha Młynarskiego i Agaty Młynarskiej z Izą Bartosz. Wojciech Młynarski i Agata Młynarska — wspólny wywiad w VIVIE! „Młyn” u Młynarskich był zawsze. I artystyczny, i życiowy. Była radość, były łzy, brak porozumienia, rozstania, rozwody. A wszystkim perypetiom towarzyszyły piosenki. Przeczytajcie poruszającą rozmowę ojca z córką. Nie jest łatwo pytać, gdy pyta się o trudne sprawy. Trzeba odwagi, żeby przeprowadzić wywiad z własnym ojcem? Agata Młynarska: Oj, trzeba. Bardzo długo nosiłam się z tym pomysłem. Najpierw doszłam do wniosku, że chciałabym mieć zapis wspomnień taty, i postanowiłam, że od czasu do czasu będę do niego przyjeżdżać i podpytywać go o jego życie. I szczerze mówiąc, wcale nie chciałam tych rozmów wydawać w formie wywiadu. Ale później, słuchając jego wspomnień, zaczęła we mnie walczyć córka z dziennikarką. Bo jak tu nie napisać o jego fascynacji Wysockim, o jego perypetiach w Kabarecie Dudek, o tym, jak występował w Hybrydach? I o domu rodzinnym, młodości, początkach pracy. Bałaś się zadać niektóre pytania? A.M.: Myślę, że rozmawiać z własnym ojcem jest dużo trudniej niż nawet z największą gwiazdą. Bo do tego jeszcze dochodzi fakt, że w takiej rozmowie dotyka się też własnego życia. Przecież sama doskonale pamiętam, jak wychodził z domu na koncerty, które potem okazywały się wielkim wydarzeniem piosenki. I to była wielka frajda rozmawiać o tym. Chociaż przyznam szczerze, że jak jechałam do niego na kolejne rozmowy, byłam trochę stremowana. Bałam się, że może moje pytania wydadzą mu się głupie, infantylne, że mnie w końcu zapyta: „Dziecko, ale o co ci chodzi”. Wojciech Młynarski: Nie przesadzaj, córeczko, nie było przecież tak źle. A.M.: Akurat. A pamiętasz, ile razy mi mówiłeś: „Dobrze, to może już wystarczy tego materiału? Już może coś z tego napiszesz?!”. Miałeś mnie trochę dosyć. W.M.: Ale się nie dałaś. Agata stale mówiła, że jeszcze musimy coś dograć, jak to się wyrażała, żeby ocieplić rozmowę. I ja się na te dogrywki zgadzałem. Agata to wykapany Pan? W.M.: Ona jest najstarsza i chyba najbardziej do mnie podobna. Jest otwarta, bardzo energetyczna i impulsywna. Zupełnie jak ja. Śmiałem się kiedyś, gdy dowiedziałem się, że w szkole dali jej przezwisko „Elektrownia”. To bardzo do niej pasuje. A.M.: Oboje z tatą jesteśmy Baranami. Ja urodziłam się 23 marca, a tata 26. Ludzie spod tego znaku wszystko niezwykle intensywnie przeżywają, mają nerwy na wierzchu. Ale ja po tacie odziedziczyłam coś jeszcze: nauczył mnie, że w życiu najważniejsza jest praca. Był zawsze nią pochłonięty i takiego go pamiętam najbardziej. Pochylonego nad kartką papieru? A.M.: Tak. Tata zawsze był rannym ptaszkiem. Kiedy Paulina i ja byłyśmy małe, często budził nas do szkoły. Przychodził do naszych sypialni z magnetofonem Panasonic i puszczał nam jedną ze swoich piosenek, np. „Żyj kolorowo” albo „Serce to jest muzyk”. Śpiewał do wtóru z Ewą Bem, a nam wtedy od razu chciało się wstać. Potem w szlafroku w paski i w drewniakach zasiadał z nami do śniadania. Kiedy wychodziłyśmy do szkoły, ty, tato, zostawałeś w domu i pisałeś. Mówiłeś mi, że to tak samo, jak byś sam był w szkole. CZYTAJ TEŻ: Wystąpienie w Białym Domu i fala krytyki. Nawrocka w ogniu komentarzy. „Hipokryzja” Pamiętasz? W.M.: To prawda. Zawsze musiałem mieć szczegółowo zaplanowany dzień. A rano pracowało mi się najlepiej, miałem świeży umysł. Zasiadałem nad kartką papieru i pisałem zazwyczaj do 14, do obiadu. Wtedy już wy przychodziłyście ze szkoły. A.M.: I w domu Młynarskich zaczynał się „młyn”. Czasem miałam wrażenie, że masz nas dość, że marzysz, żeby pobyć sam. W.M.: To nieprawda, córeczko, nigdy tak nie myślałem. Lubiłem to zamieszanie, które robiłyście z Pauliną. Często obserwowałem, jak się bawicie. Od początku miałyście tak inne temperamenty. Żałuję tylko, że nie poświęcałem wam tak dużo czasu, jak bym chciał. Ale wtedy zarabiałem na rodzinę i tak naprawdę ciągle byłem w pracy. Agata, były momenty, kiedy brakowało Ci ojca? A.M.: Teraz już tego nie pamiętam, ale pewnie tak było. Moje dzieciństwo było pełne taty, chyba w myśl zasady, że nieważne, jak długo jesteś ze swoim rodzicem, oby to było intensywne. A kontakty z tatą zawsze były intensywne. Najmilej wspominam nasze wyjazdy do Zakopanego. Pamiętasz, tato, jak zawsze marzły mi nogi? Zabrałeś mnie kiedyś na Bukowinę i na środku stoku zdjąłeś mi buty i zacząłeś nacierać mi stopy. W.M.: Naturalnie, że pamiętam. Albo ten moment, kiedy dałem ci góralskiej herbaty, a ty krzyczałaś potem: „Oj, ja jestem pijana”. A.M.: (śmiech) Tak było. I obie z Pauliną uwielbiałyśmy, kiedy robiłeś tunel z rękawa i pokazywałeś nam przez niego gwiazdy. Albo kiedy w Zakopanem czytałeś nam „Pana Tadeusza”. A jaka piosenka kojarzy Ci się z tatą najbardziej? A.M.: „Pucio, pucio” oczywiście. Kiedy tata ją napisał, miałam trzy, może cztery lata i nagle wszyscy zaczęli tak na tatę wołać. Ale z dzieciństwa pamiętam też piosenki taty napisane dla innych wykonawców. Na przykład Ewa Bem śpiewała: „Po co jechać aż do Werony, do Werony daleko hen, w naszym mieście też są balkony, do tragicznych stworzone scen”. Byłaś dumna z ojca? A.M.: Bardzo. Nigdy nie chciałam, tak jak to się czasem dzieje z dziećmi sławnych rodziców, żeby mój tata był zwykłym ojcem z teczką. Tylko czasem czułam się mało komfortowo, kiedy rodzice przychodzili do szkoły na wywiadówki. Bo w tamtych smutnych czasach PRL-u oni wcale nie wyglądali smutno. Ojciec nosił dżinsy, niebieską koszulę, amerykańską kurtkę wojskową i taką kaszubską czapkę kupioną gdzieś na Helu. I moje nauczycielki często bardziej przejęte były tym, że oto mogą rozmawiać z Wojciechem Młynarskim, niż tym, że mają mu powiedzieć o postępach w nauce jego córki. Często prowadził Pan z Agatą poważne rozmowy dotyczące tego, jak należy żyć? W.M.: Raczej nie. Starałem się po prostu dawać przykład swoim postępowaniem, a nie pustymi rozmowami. A.M.: Ale to tata właśnie nauczył mnie takiego kodeksu zachowań. Obserwując go, wiedziałam, że w bardzo złym tonie jest spóźnianie się i że najwięcej osiągają ludzie skromni i pokorni wobec tego, co robią. I cudownie było obserwować go w pracy. Kiedy jako kierownik literacki całymi dniami przesiadywał w Teatrze Rozmaitości, traktowałyśmy to miejsce jak drugi dom. Moja mama miała wówczas wspólną garderobę z Kaliną Jędrusik. I pamiętam, że uwielbiałam z nią rozmawiać. Wystarczyło kilka minut przebywania w jej towarzystwie, żeby wiedzieć, że ma się do czynienia z kimś wybitnym. Ona mówiła niezwykle barwnym językiem i jak nikt potrafiła puścić wiązankę najbardziej niecenzuralnych słów sobie tylko właściwym tonem. W takich momentach tata mówił do mnie: „Słuchaj i ucz się. To mówi dama”. I ja już wtedy wiedziałam, że kiedy Kalina Jędrusik powie „kurwa”, to to nie jest przekleństwo, ale poezja (śmiech). Ojciec zawsze był dla Ciebie drogowskazem. Tak jak on zdecydowałaś się studiować polonistykę. A.M.: Jakoś nawet nie przyszło mi do głowy, że mogłabym studiować coś innego. Tata zawsze sobie bardzo chwalił te studia. W.M.: Choć teraz, kiedy wspominam te studenckie lata, to zastanawiam się, kiedy ja właściwie studiowałem. Już wtedy zaczęły się występy w Hybrydach, pisanie piosenek. A.M.: A ja na studiach właśnie napisałam pracę roczną zatytułowaną „Teoria mimezis w twórczości Wojciecha Młynarskiego” i pamiętam, tato, że bałam się powiedzieć o tym w domu. Dowiedziałeś się dopiero, kiedy praca została oceniona. W.M.: Pamiętam. I ona była naprawdę niezła. A.M.: O! I to wielki komplement z taty ust. Bo tata nigdy nie chwali, co najwyżej skrytykuje. A jeśli nic nie mówi, to znaczy, że jest bardzo dobrze. Pamiętam, kiedy zaczęłam pracować w telewizji, tata na początku nie pozostawiał na mnie suchej nitki. Wszystko było nie tak. A potem nagle przestał mówić. I kiedyś zadzwoniłam z prośbą: „Tatusiu, ja tak bym chciała, żebyś mi powiedział, że było dobrze, a ty nic nie mówisz”, a tata na to: „Milczę właśnie dlatego, że jest dobrze”. Jest Pan dumny z Agaty? W.M.: Naturalnie. A.M.: Widzisz, jak wylewnie! (śmiech) Bałaś się powiedzieć tacie, że będziesz pracowała w telewizji? A.M.: Bardzo. Pamiętam, że kiedy kończyłam studia, dowiedziałam się, że w telewizji organizowany jest egzamin dla prowadzących „Wiadomości”. W domu nie powiedziałam nikomu, że decyduję się na to pójść. Kiedy przeszłam przez wszystkie etapy, zakomunikowałam tacie, że zaczynam pracę na Woronicza. Bardzo się zdziwił. I wtedy zaczął mi tłumaczyć, żeby to nigdy nie był mój jedyny adres, że zawsze muszę mieć jakąś alternatywę, bo na Woronicza świat się nie kończy. Marzył Pan o innej karierze dla córki? W.M.: Myślę, że podobnie jak ja miała możliwość pozostania na uczelni i poświęcenia się karierze naukowej. Kiedy ja kończyłem studia, miałem ogromny dylemat. Bo z jednej strony ciągnęła mnie scena, piosenka, a tu z uczelni przyszła propozycja asystentury. I wtedy poszedłem na rozmowę do swojej mamy, która powiedziała mi, żebym robił to, co mnie bardziej nęci. I zrezygnowałem z uczelni. Potem nigdy tego nie żałowałem i zawsze uważałem, że moje dzieci też same muszą podejmować decyzje dotyczące ich życia, że nie mogę wywierać na nich presji. Sławne nazwisko w karierze zawodowej pomaga czy przeszkadza? A.M.: Przeszkadza. Bo kiedy jesteś anonimowy, wbrew pozorom jest łatwiej. Pamiętam, że zawsze tak było, że schody zaczynały się wtedy, gdy okazywało się, że jestem córką „tego” Młynarskiego. Wtedy wszyscy zaczynali być zadziwieni, że nie potrafię pisać takich piosenek jak on, że nie jestem tak błyskotliwa jak on i że w ogóle jestem jakaś dziwna. Kiedy ma się tak sławnego i wybitnego ojca, to niełatwo też chyba przedstawiać mu swoich chłopaków. Jak sobie z tym radziłaś? W.M.: Tak wielu tych chłopaków to Agata nie miała. Ona szybko wyszła za mąż i ten jej wybór też zaakceptowałem. A.M.: To prawda. Tata w ogóle był w tych sprawach zawsze godny zaufania. Bo nie dość, że nie bojkotował tych moich sympatii, to jeszcze w dodatku zawsze miałam świadomość, że gdyby coś było nie tak, to będę go miała po swojej stronie. I potem zresztą tak było. Za każdym razem, kiedy w moim prywatnym życiu coś się nie układało, wiedziałam, że będę mogła na niego liczyć. Wybierałaś w życiu takich mężczyzn, którzy choć trochę przypominali tatę? A.M.: Świadomie nie. Ale potem okazywało się, że najbardziej mnie w nich pociąga poczucie humoru i błyskotliwa inteligencja, czyli to, co ma tata. Kiedy mój pierwszy mąż na jednej z randek, patrząc na mnie, powiedział: „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał”, to pomyślałam sobie: „Nie jest źle. Mówi do mnie tekstem taty. Trafiony, zatopiony”. Z tego, co mówisz, wynika, że zawsze byłaś z tatą blisko. Nie było ciężkich momentów? A.M.: Oczywiście, że były. Wielokrotnie byłam świadkiem spalania się taty w pracy. Widziałam, jak wiele go to kosztuje. A potem przychodziły takie miesiące, kiedy tata zamykał się w sobie, nie było z nim kontaktu. Takie chwile nie są łatwe dla nikogo, a szczególnie dla dziecka. ZOBACZ TAKŻE: Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna” Rozwód rodziców był dla Ciebie wstrząsem? A.M.: Nie. Oni zdecydowali o tym, kiedy sama byłam już po rozwodzie. To ja przetarłam chyba szlaki. Wiedziałam, że to jest ich dojrzała decyzja, i czułam, że szczęśliwsi będą, żyjąc oddzielnie. Miałam świadomość, że nie stracę kontaktu ani z tatą, ani z mamą. I tak się stało. Jak między Wami jest teraz? Można powiedzieć, że się przyjaźnicie? A.M.: My mamy niesamowite szczęście, i ja, i Paulina, i Jasiek, że los dał nam nieprzeciętnego ojca. Zawsze mogę do niego zadzwonić z każdym problemem. Po prostu naprawdę się przyjaźnimy. A Pan też często dzwoni do Agaty? W.M.: Różnie. Kiedyś jak tylko coś napisałem, dzwoniłem do niej i prosiłem o opinię. Bardzo często była pierwszym recenzentem moich tekstów. Polegam na jej zdaniu, a ona wobec mnie bywa często bardzo surowa. I to w niej cenię. A.M.: Dobrze wiedzieć, tato. Teraz łatwiej mi będzie znieść te telefony o 7 rano, kiedy w słuchawce słyszę: „Córeczko, potrzebuję twego mózgu” (śmiech). Rozmawiała: Iza Bartosz
Tylko w VIVIE! Natalia Kukulska zaryzykowała wszystko dla miłości i dziecka. „Chciałam syna”
Świadome macierzyństwo w wieku 24 lat, wielka miłość i artystyczny przełom – Natalia Kukulska wraca do momentów, które ukształtowały jej życie prywatne i zawodowe. W szczerej rozmowie opowiada o odwadze, wyborach i cenie twórczej niezależności.
Zanim na dobre zdefiniowała swój muzyczny język i zaskoczyła publiczność albumem „Sexi Flexi”, była już mamą i kobietą, która odważnie podążała za intuicją. W rozmowie z Beatą Nowicką dla VIVY! Natalia Kukulska odsłania kulisy tamtych lat – opowiada o miłości do Michała Dąbrówki, sile macierzyństwa i artystycznych decyzjach, które przyniosły jej zarówno nowe możliwości, jak i pierwsze zawodowe rozczarowania. Natalia Kukulska o łączeniu macierzyństwa z karierą muzyczną. Wywiad VIVA! – „Już nie chodzę spać. Każdą z chwil przeżyć chcę jeszcze raz” – komentarz z Pani piosenki. Zanim ukaże się rewolucyjny album „Sexi Flexi”, w wieku 24 lat zostaje Pani mamą. Jasio był moim świadomym wyborem. Zapragnęłam dziecka, co więcej, syna. Może dusza usiadła mi na ramieniu: „Chcę już być w twoim świecie, jestem ci potrzebny”. Zakochałam się w Michale, z którym graliśmy razem. To uczucie przyszło po dwóch latach, ale z taką intensywnością, że pragnęłam owocu tej miłości. Wiedziałam, że zdefiniuje moje dalsze życie. To był w pewnym sensie trudny moment. Dziewczyny w moim wieku często chodziły z różnymi chłopakami. Ja od 15. roku życia do 22. byłam związana z jednym, z którym dorastaliśmy razem. Wszyscy byli mocno przywiązani do nas jako pary i „wiedzieli lepiej” ode mnie, jaką decyzję powinnam podjąć. A ja postawiłam wszystko na jedną kartę. Tak jak w piosence „Czułe struny”: „Strzałę amora precyzyjnie wbił wcale nie ślepy los”. – Macierzyństwo dla młodej artystki było…? Nowością i ogromną radością. Wszystko miałam ogarnięte. Babcia Halinka mieszkała z nami, mama Michała też bardzo nam pomagała. Mieliśmy pomoc niani Mai, która najpierw była w moim fanklubie. Kiedy wychodziłam na scenę, prosiłam, by potrzymała Jasia, i w ten sposób stała się nianią na cały etat. Z Jasiem się nie rozstawałam. Zabierałam go wszędzie, na wszystkie trasy, koncerty, nagrania. Kiedy się urodził, w Studio S4 nagrywaliśmy płytę „Tobie”, woziłam go w nosidełku, stawiałam na stole, a my z Leszkiem Kamińskim na grywaliśmy. Jasio dał mi i mężowi mnóstwo miłości. Był bezproblemowy, otwarty na ludzi, zawsze uśmiechnięty. Patrzył na mnie i wzdychał: „Aaaa, piękna, piękna…” (śmiech). Nigdy tego nie zapomnę! Był naszym promyczkiem. Mieliśmy z mężem wtedy złoty czas, jeśli chodzi o nasze uczucie. Życie jak w bajce. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! – Tak brzmi… Pewnie dlatego album „Sexi Flexi” okazał się rewolucją. Spędziliśmy z Michałem kilka miesięcy w prestiżowym Musicians Institute w Los Angeles, po powrocie zmieniłam podejście do śpiewania, otworzyłam się na pisanie tekstów, zaczęłam współpracę z Bartkiem Królikiem. Płyta „Sexi Flexi” była odważna muzycznie, świeża, z zabawą for mą. Pokazała mnie jako bardziej świadomą, kreatywną artystkę. Ci, którzy uważali mnie za „pro dukt popowy”, trochę inaczej na mnie spojrzeli. Płyta miała artystyczny sznyt, była stylistycznie wysmakowana. Dała mi nową publiczność, choć jednocześnie straciłam część starej. Tych, którzy nie rozumieli tej muzyki. Pierwszy sygnał, że pewne artystyczne decyzje mogą wiązać się ze stratą. Wzbudzają sympatię jednych, ale rozczarowanie innych. To była ważna lekcja. Miałam poczucie, że się rozwijam, idę dalej na swoich zasadach. – Ma Pani wtedy 31 lat, na świecie była już dwuletnia Ania. Mam nagrania wideo z próby w naszej piwnicy, na których Ja sio z Anią cały czas tańczą. Dzieci znały wszystkie moje piosenki na pamięć. Najważniejsze dla nich były dwie płyty: „Sexi Flexi” i „CoMix”, który stworzyliśmy z Michałem w naszym domu. To był zresztą sprawdzian, czy umie my ze sobą pracować. Na scenie każdy jest skupiony na swojej roli. Mamy oddzielne garderoby. Michał jest z muzykami, ja sama. Niby razem, ale osobno. Każdy z nas zanurzony w trochę innym świecie. Często po takich dniach koncertowych tęsknimy za sobą. Przy płycie „CoMix”, którą sygnowaliśmy Kukulska – Dąbrówka, musiałam być szefową. Żandarmem od deadline’u, który mówi: „Idziemy dalej. Kończy my. Nie szukamy innego czy lepszego brzmienia. Bo zawsze będzie”. Michał uwielbia proces, a ja w procesie lubię świadomość, że do czegoś prowadzi. Lubię stawiać kropkę. Lubię metę. Myślę, że dlatego udało mi się nagrać tyle płyt. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
Babcia i tata dali jej mnóstwo miłości, ale nikt nie wiedział, przez co przechodziła. Natalia Kukulska tylko w VIVIE! dzieli się bolesną stratą: "Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu"
Brak mamy był dla niej ogromną wyrwą w sercu. Natalia Kukulska w rozmowie z VIVĄ! wraca do trudnych doświadczeń z wrażliwością, mówiąc o dzieciństwie, w którym ból współistniał z miłością i ciepłem domu. „Nigdy świadomie nie przepracowałam straty mamy, ale uważam, że moje dzieciństwo pomimo tej straty było niezwykle barwne, ciepłe”, wyznaje Beacie Nowickiej.
To historia, w której dziecięca niewinność spotyka się z emocjami, na które nikt nie byłby gotowy. Natalia Kukulska jako 10-letnia dziewczynka śpiewała o „małej, smutnej królewnie, której rozbawić nigdy nie mógł nikt” — te słowa były symboliczne. Za sceną i uśmiechem kryła się ogromna wyrwa po stracie mamy. Dziś z niezwykłą wrażliwością wraca do dzieciństwa utkanego z bólu i miłości, która pozwoliła jej przetrwać. TYLKO W VIVIE!: Natalia Kukulska poruszająco o stracie mamy i dzieciństwie – W 1986 roku ukazuje się pierwsza płyta, zatytułowana „Natalia”. Obok przebojów „Co powie tata” i „Puszek Okruszek” 10-letnia Natalka śpiewa o „Małej, smutnej królewnie, której rozbawić nigdy nie mógł nikt”. Symboliczne. Przywołała pani piosenkę, która została napisana na moją prośbę. Wujek Lech Konopiński zapytał, o czym chciałabym śpiewać. Opowiedziałam mu wtedy, że na wakacjach w Ustce wymyśliłyśmy z koleżankami przedstawienie o królewnie, która miała wszystko, ale była nieszczęśliwa. Tata król przychylał jej nieba, czarodzieje próbowali ją odczarować, a ona wciąż była smutna. Któregoś dnia jeden z nich podarował jej lusterko. (Natalia nuci – przypis redakcji). „Spotkała się królewna z czarodziejem, który lustra złożył do jej stóp. Co królewna spojrzy na nie, to się śmieje. Więc ze szczęścia płacze stary król. (…) Mała, piękna królewna jest radośniejsza od słonecznych snów”. Niesamowite jest to, że w wieku 10 lat zrozumiałam, czy może raczej poczułam, że szczęścia trzeba poszukać w sobie. Metafora tej piosenki jest całkiem niegłupia. Sama to wymyśliłam. – To też dobra metafora Pani dzieciństwa: podskórny smutek i radość. Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu. Nikt mi wprost nie powiedział, że moja mama zginęła. Dziś wiemy, jak rozmawiać z dziećmi o śmierci rodzica, 45 lat temu był to temat tabu. Cmentarz, na który chodziliśmy, długo był dla mnie „ogródkiem”, którym opiekowaliśmy się niby na prośbę mamy. Sama odkryłam prawdę. Dwa lata po jej śmierci przez przypadek zobaczyłam w telewizji program wspomnieniowy o mamie. Puszczano jej piosenki i pokazano szczątki samolotu po katastrofie. Podobno wyszłam bez słowa do swojego pokoju i zamknęłam drzwi. Nikt o tym ze mną nie porozmawiał. Po prostu nie umieli. Więc ja też to przemilczałam. Nigdy świadomie nie przepracowałam straty mamy, ale uważam, że moje dzieciństwo pomimo tej straty było niezwykle barwne, ciepłe – babcia z tatą dali mi mnóstwo miłości – a dzięki muzyce i śpiewaniu było również wyjątkowe. Nie każde dziecko wchodzi do studia i nagrywa płytę! W szarej, peerelowskiej rzeczywistości to był wspaniały, kolorowy świat. Czytaj też: Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała" – Dekadę później wydaje Pani pierwszy dorosły album „Światło”, a po roku znakomity „Puls”. Nagle przed 20-latką otwiera się świat… Jaka była tamta młodziutka artystka? Niecierpliwa. Głodna doświadczeń i doznań. Kochałam życie, wszystkie możliwości, które mi oferowało. Miałam duży apetyt również dlatego, że tata zatrzymał mnie w dziecięcym śpiewaniu. Powiedział: „Nie będziemy nagrywać żadnych piosenek. Teraz jest czas szkoły, nauki i skupienia”. W liceum pokochałam filozofię, zdałam na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Byłam ciekawa świata, chłonęłam wszystko. Ale… od dnia, kiedy usłyszałam: „Teraz nie będziesz śpiewać”, niecierpliwie czekałam, aż do tego wrócę. Wiedziałam, że ten moment nadejdzie. W domu cały czas śpiewałam, wymyślałam piosenki, wyobrażałam sobie stroje, rozkład muzyków na scenie. W liceum zapisałam się na lekcje gitary i już na drugich zajęciach wylądowaliśmy z młodym nauczycielem Grzesiem Klocem w restauracji na pizzy, omawiając muzykę, którą chciałabym robić, oraz skład przyszłego zespołu (śmiech). Tak się zaczęło. Byłam bardzo ambitna. Od początku chciałam wszystko robić na moich zasadach, pracować z rówieśnikami. Tatę trochę odsunęłam na dalszy plan. Uważałam, że nie zna się na tym, co powinno się grać i jak (śmiech). Czułam się wizjonerką. [...] – „Niech dzieje się, już się nie boję zmian. Dobrze to wiem, znalazłam w sobie swój dobrostan”. Czym jest dobrostan dla dzisiejszej Natalii? Wczoraj i przedwczoraj na koncercie, gdy śpiewałam „Dobrostan”, widziałam, że publiczność zna prawie cały tekst i się z nim identyfikuje. Dla mnie dobrostan nie jest tożsamy ze szczęściem. Nie musi być uśmiechnięty. Jest bazą, oazą, prawdą. Zaufaniem, że wszystko, co się dzieje, jest nam potrzebne, jest po coś. Trudne do zrozumienia. – „Dwie pary oczu patrzą, dwugłosem mówić chcą. Wzajemny front, a w głębi wojna. Osobno czy razem? Zostańmy sobą. Zmądrzejemy z czasem. Z wielkiej chmury mały deszcz” – Pani to napisała. Na płycie „Dobrostan” jest bardzo dużo moich osobistych odkryć. To rodzaj pamiętnika, autorefleksji związanej z mijającym czasem, z relacjami, z tym, kim jestem dzisiaj, co przeszłam. Jaki mamy w sobie dualizm i jak trudno być jednogłośną. Mam wrażenie, że uprawiam tu ekshibicjonizm momentami wręcz zawstydzający. Uważny słuchacz jest w stanie wyczytać wszystko z tych piosenek o mnie. Koło się zatoczyło. Od pierwszej płyty „Światło” do „Dobrostanu” po raz kolejny odkrywam, że szczęścia należy poszukać w sobie. Ono nie zależy od sukcesów, pieniędzy, władzy. Szczęście jest sztuką wyboru. Sztuką nurkowania w głąb siebie i usłyszenia własnego głosu. Gdyby ktoś mnie zapytał, co uważam za swój największy sukces, odpowiedziałabym, że bycie autentyczną. Nie dałam się sprowokować światu. Dlatego mam co świętować i szykuję muzyczną ucztę. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki:
TYLKO W VIVIE!. Córka Tomasza Włosoka „wzięła ślub” w przedszkolu… Jego reakcja mówi wszystko
Tomasz Włosok w rozmowie z Beatą Nowicką dla magazynu VIVA! odsłania kulisy swojej kariery i życia prywatnego. Aktor opowiada o pierwszych porażkach, przełomowych rolach oraz o tym, jak strach zamienia w siłę. Nie brakuje też osobistych wyznań o miłości, ojcostwie i potrzebie równowagi.
Pierwszy casting zakończył się porażką, ale to właśnie on zmienił wszystko. Tomasz Włosok wraca do momentów, które ukształtowały jego życie. W tle pojawia się strach, ryzyko i decyzje, które na zawsze odmieniły jego drogę. Zarówno zawodową, jak i prywatną. [...] Zdefiniuj szczęście. Trafiasz na casting, na którym zaiskrzy. Moim pierwszym castingiem był „Zły” Xawerego Żuławskiego. Byłem na drugim roku. Dałem ciała, bo straszliwie zżerał mnie stres, nawet Xawcio przyznał, że pierwszą scenę zawaliłem. A jednak spośród setek twarzy Marta Kownacka, reżyserka obsady, zapamiętała właśnie mnie i zaprosiła na zdjęcia do serialu „Bodo”. Wtedy się udało, dostałem rolę. Więc… szczęście. Początkowo moje role sprowadzały się do grania miłego chłopca z sąsiedztwa, a jednak Maciek Kawulski zobaczył we mnie potencjał do zagrania skomplikowanego, nieobliczalnego gangstera. Miał odwagę zaryzykować i dać mi tę szansę. Byłem podekscytowany, a jednocześnie bałem się, że temu nie podołam. Często moją pierwszą reakcją na wyzwanie jest strach. Z czasem przekuwam go w ekscytację. Lubię boksować się z przeciwnościami. To dla mnie sposób na niepoddawanie się – nie ma w tym agresji, raczej upór. Wspaniale boksowałeś w filmie „Kulej” Xawerego Żuławskiego. Kolejna znakomita rola! Po tym filmie zrobiłeś sobie przerwę? Przy „Kuleju” byłem w trybie szalenie intensywnej pracy, dużo czasu spędzałem poza domem. Mamy z Malwiną umowę, że po każdym planie mam dwa tygodnie na to, żeby wyjść z roli i dojść do siebie. Tym razem zrobiłem sobie prawie roczną przerwę dla higieny psychicznej. Mówię „prawie”, bo w międzyczasie dostałem propozycję z kategorii nie do odrzucenia, więc ją przyjąłem. Ale potrzebowałem odpocząć. Pobyć w domu. Bardzo lubię pracować i bardzo lubię być w domu. Lubię codzienność, rutynę zwykłego dnia. To mi daje poczucie bezpieczeństwa. Dobrze mi ta przerwa zrobiła. W nowy projekt wszedłem ze świeżą, gotową do działania głową. [...] Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. CZYTAJ TEŻ: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. [...] Macie [przyp.red. "Tomasz Włosok i jego partnerka] cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? Wybrałeś… …ciekawość. Chciałem się dowiedzieć, co dla niej znaczy ten chłopiec, do którego bije jej serduszko. Usłyszałem, że ma piękne kręcone blond włosy. Próbowałem tłumaczyć, że w miłości nie tylko o wygląd chodzi… No, ale całe przedszkole żyje przygodami Biedronki i Czarnego Kota. To dziewczyna i chłopak z jednej klasy wybrani na superbohaterów. Mają się ku sobie, ale cały czas się mijają. Nie wiedzą o swoim alternatywnym istnieniu. Oczywiście Czarny Kot też ma długie blond włosy (śmiech). Wczoraj Jagoda wróciła do domu z dylematem. Otóż kolega chce obciąć włosy i ona nie jest pewna, czy nadal będzie się jej podobał. Wywiązała się kolejna dyskusja. Jagoda jest Wagą, będzie wiecznie w miłościach. Kiedy moja córka pojawiła się na świecie, coś chemicznie zmieniło się w mojej głowie. Poczułem, że inaczej odbieram rzeczywistość. Zmieniła się perspektywa. Kiedy mówi do mnie „tato”, czuję odpowiedzialność, ale wszystko się porządkuje. Najpierw jest ona, potem reszta. Chciałbym dać córce poczucie bezpieczeństwa, a jednocześnie wolność, która pozwoli jej odkrywać sens swojego życia. Rozmawiała: Beata Nowicka. Cały wywiad przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, który dostępny będzie w sprzedaży od 26 marca. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Został strażnikiem jej pamięci. Kamil Sipowicz w VIVIE! odsłania nieznane kulisy życia z Korą: "Trochę się na mężczyznach odgrywała"
Osiem lat po śmierci Kory jej historia wciąż budzi ogromne emocje. Kamil Sipowicz w szczerej, momentami bolesnej rozmowie wraca do ich wspólnego życia, odsłaniając kulisy związku.
Filozof, pisarz, malarz, poeta. Pięćdziesiąt lat życia spędził u boku Kory. Właśnie mija osiem lat od śmierci artystki. Kamil Sipowicz w poetyckiej rozmowie z Beatą Nowicką opowiada o ich magicznym Roztoczu, ukochanych zwierzętach, demonach Kory, sensie oraz bezsensie śmierci. I o egzystencjalnych rozmowach z naszymi braćmi mniejszymi. Kamil Sipowicz w VIVIE! o życiu z Korą: "Nie było sielanką" Kamil Sipowicz: [...] Nie znałem Kory, ale żyliśmy w tym samym krajobrazie duchowym i mieliśmy wspólnych znajomych. W Krakowie poznałem Ryśka Terleckiego, czyli „Psa”, i wiedziałem, że ma piękną dziewczynę o imieniu Kora. Najdziwniejsze jest to, że poznał nas w Warszawie mój kuzyn, Jurek Korytkowski, pseudonim „Hipster”. Spotkaliśmy się w windzie, no i się zaczęło. – Więc przeznaczenie? Dlaczego nie? Wielu filozofów uważa, że przeznaczenia nie da się połączyć z wolną wolą, ale życie jakby mówi co innego. W 37-milionowym kraju spotykają się dwie osoby, te, a nie inne? Mój kuzyn, Jurek Korytkowski, który wciągnął mnie do ruchu hipisów, całe życie miał do siebie pretensje, że nas poznał. Czytaj też: Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść” – Dlaczego kuzyn miał wyrzuty sumienia, że Was poznał? Życie z Korą nie było sielanką, nie oszukujmy się. On to widział i mi współczuł. Nie było łatwo, ponieważ Kora miała bardzo po ważny problem z mężczyznami, spowodowany być może przemocą seksualną w dzieciństwie. I trochę się na mężczyznach odgrywała, a ja często byłem workiem treningowym. Byliśmy bardzo silnie związani, nie dość że żyliśmy razem, to razem pracowaliśmy. Poza tym bardzo ważna rzecz – gdy w związku dwie osoby są artystami i jedna odnosi gigantyczny sukces, dla drugiej to jest wyzwanie. Kora stała się ikoną, wielką, charyzmatyczną artystką. Ja też miałem swoje ambicje, ale oczywiście wszystko było podporządkowane Korze. Wspaniałej, pięknej, cudownej. Wydzielała takie promieniowanie, że moja podmiotowość właściwie nie istniała, byłem neantyzowany. Wie pani, co to znaczy? – Unicestwiony. Kora była czasami zaborcza, nielicząca się z nikim. Rzadko pytała się innych o zdanie. Nigdy za nic nie przepraszała. Trzeba było sobie z tym poradzić i przeżyć. Nie było łatwo. Żeby była jasność – nie skarżę się, po prostu pokazuję drugą stronę życia z Korą. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy po śmierci Kory przeczytałem swoje dzienniki. Wiem, że sama nie miała lekko… Życie w domu dziecka, walka o swoją indywidualność, swoją przestrzeń spowodowały, że stała się bezwzględna i surowa. Kochała matkę, która nigdy nie zabrałaby jej z domu dziecka, gdyby państwo go nie zamknęło. Nie mogła się z tym pogodzić. Kiedy zamieszkała z trzema braćmi w suterynie, obsesyjnie porządkowała świat wokół. Była naczelną energią tego domu. To jej zostało. Porządek przestrzegany ad absurdum. Nie było spokoju. Nigdy nie spoczywała, coś musiała robić, zmieniać, sprzątać, układać, porządkować, poprawiać. Wszystko musiało być perfekcyjnie. Dążyła do perfekcji. – Od śmierci Kory minęło osiem lat. Pan jest strażnikiem pamięci o niej. Czuję się zobligowany, żeby pielęgnować jej twórczość. Kora mnie o to prosiła, wiedziała, że może liczyć tylko na mnie. Część udało się zrobić: mural na Bielanach, skwer w Krakowie, dbam o festiwale, koncerty, wydaję płyty Kory. W czasie naszej rozmowy zadzwonił artysta w sprawie odsłonięcia pomnika Kory w Opolu. Dbam o pamięć o niej, a także o całym zespole Maanam, a szczególnie Marku Jackowskim. W Opolu miał się odbyć koncert z okazji 50-lecia Maanamu, ale został zablokowany. Sam muszę walczyć z tym oporem materii, o wszystko dbać. Jest masa rzeczy do ogarnięcia, nikt mi nie pomaga. Smutno mi przyznać, że nawet najbliżsi nie odwiedzają grobu Kory, a w sprawach walki o popularyzowanie jej twórczości wsadzają kije w szprychy. – Jako historyk filozofii zajmował się Pan między innymi Heideggerem. Czy śmierć żony zmieniła Pana postrzeganie przemijania? Heidegger uważał, że śmierć jest częścią życia. Żyjąc, de facto umieramy. Człowiek tak naprawdę nie ma po jęcia, czym jest śmierć, więc ani Heidegger tego nie ułatwia, ani śmierć bliskiej osoby. Widzimy tylko choroby i umieranie, a sama śmierć jest tajemnicą. Jesteśmy zamknięci w swoim własnym bycie. Nikt nam nie zabierze naszego cierpienia, bólu, śmierci. Te doświadczenia nie są przekazywalne. Wiemy dwie rzeczy: myślimy (Kartezjusz) i umiera my. Umieranie jest częścią życia. W ostatniej fazie nie mogłem za bardzo zagłębiać się w cierpienie Kory, bo gdybym myślał o tym, co ona czuje, byłbym sparaliżowany. A musiałem załatwić setki spraw: łóżko, lekarza, pielęgniarki, lekarstwa, morfinę, to, tamto, siamto… Ja to wszystko aranżowałem, organizowałem… (milczenie). Śmierć widzimy tylko z naszej perspektywy. Nigdy z perspektywy osoby, która umiera. A ten, kto obserwuje, z logicznego punktu widzenia, nie wie, co się dzieje. Śmierć jest dla tych, którzy zostają. Czytaj też: „W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE! Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
Tylko w VIVIE: Tomasz Włosok bez filtrów o związku. „To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść”
Niezwykle utalentowany, a przy tym skromny. Bliżej mu do marzyciela niż realisty. Pracoholik domator. Tomasz Włosok opowiada Beacie Nowickiej o swoich rozterkach, rolach, dojrzewaniu, miłości do partnerki Malwiny Buss i cudownych rozmowach z sześcioletnią córeczką Jagodą. Na ekrany kin wchodzi „Król dopalaczy” z Tomkiem w roli głównej.
Choć na ekranie coraz częściej widzimy go w wymagających, intensywnych rolach, prywatnie Tomasz Włosok stawia na spokój, bliskość i uważność. W rozmowie zdradza, jak zmieniało się jego podejście do życia i relacji, co daje mu poczucie równowagi oraz dlaczego najważniejsze decyzje podejmuje dziś nie tylko z myślą o sobie. To opowieść o odpowiedzialności, partnerstwie i codzienności, która – choć zwyczajna – okazuje się najcenniejsza. Miłość, ojcostwo i dojrzewanie – życie prywatne Tomasza Włosoka bez tajemnic. Wywiad VIVA! – Gdy ostatnio rozmawialiśmy, miałam poczucie, że siedzi przede mną chłopak. Dziś patrzę na młodego mężczyznę. Czuję się dojrzalszy, a jednocześnie pielęgnuję w sobie dziecko. Kiedy spędzam cztery godziny przed konsolą, tłumaczę, że przecież ja tylko podtrzymuję dziecięce pasje (śmiech). Uwielbiam grać. Śledzę rynek na bieżąco. Kolekcjonuję gry retro, stare konsole. Trzymam je na półeczce, lubię na nie patrzeć, nie dają mi zapomnieć o dzieciństwie, którego były bardzo ważnym elementem. Ucieczka w świat wyobraźni. Miałem super komfort, którego nie mają współczesne dzieciaki, że te gry przekładały się na relacje przyjacielskie w realu. Wychodziliśmy na podwórko wspólnie grać na przenośnych konsolkach, potrafiliśmy godzinami o tym rozmawiać. Doświadczyłem fuzji życia podwórkowego i fascynacji elektroniką. – Szczęściarz. Oboje z Malwiną byliście bardzo młodzi, kiedy się poznaliście. To był skok do basenu z zamkniętymi oczami? Wiedziałeś, na co się rzucasz? Wątpię, żeby ktokolwiek to wiedział w wieku dwudziestu paru lat… A jednak wskoczyliśmy do tej głębokiej wody. Dość szybko zamieszkaliśmy razem i zaczęliśmy układać wspólne życie. Życie to sinusoida, weryfikuje nas cały czas. Kiedy się poznaliśmy, byliśmy inni, niż jesteśmy dzisiaj. Wiele musieliśmy nauczyć się od siebie. I o sobie. Oboje ciężko pracowaliśmy nad zbudowaniem wzajemnego zaufania. Nikt tak dobrze mnie nie zna i nie rozumie jak Malwina. Jest moim najlepszym przyjacielem, wyrozumiałym, potrafi ustawić mnie do pionu. Oboje wykonujemy ten sam zawód. W związku to może być sekretna broń albo… niewybuch. Był taki moment, kiedy zawodowo żyliśmy na przeciwstawnych biegunach. Ja miałem nadmiar pracy, a Malwina cierpiała na deficyt pracy. Bywało, że mieliśmy problem ze zrozumieniem siebie. To była przeszkoda, którą musieliśmy razem przejść, docierając się. Związek to jeden organizm, ale tworzą go dwie osoby, każ da ma swoje marzenia, emocje. Dbamy o nie. Nie wyobrażam sobie życia z nikim innym. To jest dla mnie miłość. – Kibicujesz jej? Zawsze, bardzo. Zrobiła teraz krótki metraż „Waga idealna” z Kasią Warzechą. To film, który będzie krążył festiwalowo, o relacji ze sztuczną inteligencją, walce z kompleksami. Bohaterka kupuje inteligentną wagę. Urządzenie – zamiast jedynie mierzyć kilogramy – zaczyna komentować jej wybory i wpływać na jej codzienne decyzje. Malwa jest świetna. Trzymam mocno kciuki. – Macie cudowną, sześcioletnią córkę. Kolekcjonujesz pytania Jagody, które zbijają Cię z pantałyku? Jagoda ma bardzo silny charakter. Jest typem lidera. Gdy coś jej nie pasuje, walczy o swoje. Ostatnio, gdy zabrakło jej argumentów, zaczęła wołać: „Przecież to jest absurd!”. Malwina na to: „Ale kto cię w ogóle nauczył takich słów?! Przecież to jakiś absurd…” (śmiech). Wieczorem, jej przed zaśnięciem zawsze czytamy książki i rozmawiamy o tym, jak nam minął dzień. Kilka dni temu skończyliśmy czytać „Małego Księcia”, pytam, jak było w przedszkolu, rozmawiamy sobie i nagle, z czapy, Jagoda mówi: „No i wiesz, tato, dzisiaj wzięłam ślub z tym moim kolegą. Fajnie było”. „Zaraz, ale jak to wzięłaś ślub?!”. „No, normalnie, tato. Wzięliśmy ślub, całowaliśmy się, a potem chodziliśmy za rękę” (śmiech). Bomba spadła. Byłem kompletnie zdezorientowany. Zacząłem gorączkowo myśleć, co ja teraz mam powiedzieć?! Ignorować czy pójść w ciekawość? [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca.
„W tych 50 latach zmieściłabym niejedno życie”. Wyjątkowe wyznanie Natalii Kukulskiej na 50. urodziny. Tylko w VIVIE!
To jej rok! Świętuje 50. urodziny. Czterdzieści lat temu ukazała się jej pierwsza dziecięca płyta „Natalia”. Dekadę później – pierwsza dorosła, czyli „Światło”. Wspaniała artystka, piękna kobieta, mama, żona, przyjaciółka. Natalia Kukulska w rozmowie z Beatą Nowicką zabiera nas w odyseję po swoim barwnym życiu.
50. urodziny to nie tylko moment podsumowań, ale i odważnego spojrzenia w głąb siebie. Natalia Kukulska – artystka, która dorastała na oczach publiczności – dziś wraca do swoich początków, by lepiej zrozumieć, kim jest jako kobieta, matka i twórczyni. W rozmowie z Beatą Nowicką dla magazybu VIIVA! opowiada o dzieciństwie naznaczonym stratą, o pierwszych muzycznych marzeniach i o drodze do dojrzałości, która wciąż ją zaskakuje. To szczera, pełna refleksji podróż przez emocje, wspomnienia i kolejne odsłony samej siebie. Natalia Kukulska: 50 lat życia, muzyki i nieustannego odkrywania siebie. Wywiad VIVA! Każdy z nas składa się z genów, pamięci przodków i wy chowania. Jesteśmy też sumą wszystkich wersji samych siebie. Niedawno święto wała Pani 50. urodziny. Kogo widzi Pani w lustrze? Aby odpowiedzieć sobie na to pytanie, podjęłam się wyzwania artystyczno-filozoficznego w postaci trasy jubileuszowej, którą zatytułowałam „Czy ona jest taka jak ja”. Traktuję to jako rodzaj autolustracji. Konfrontacji z przeszłością, z moimi doświadczeniami, ale też jako próbę zrozumienia, kim jestem dzisiaj. Ile jest we mnie tej 10-letniej czy 20-letniej Na talii? Na koncertach wrócę do piosenek, których dawno nie śpiewałam… Od tych dziecięcych poprzez te z lat 90., piosenki filmowe, takie jak „Zakochani”, „Ani słowa” czy „Wierność jest nudna”, a nawet utwory z „Czułych strun”. Przekrojowo i różnorodnie, sentymentalnie, ale też z dystansem, gdyż moje życie jest niezwykle barwne, intensywne. Będzie sporo archiwalnych wspomnień. Oglądając swoje zdjęcia przy okazji urodzin, pomyślałam, że w tych 50 latach zmieściłabym nie jedno życie! Z jednej strony coraz lepiej znam swoje potrze by, wiem, co mi służy, a co nie. A jednocześnie cały czas sama siebie zaskakuję. Sokrates ma wiał: „Wiem, że nic nie wiem”. Im człowiek dojrzalszy, tym bardziej świadomy, że życie ma o wiele więcej barw i odcieni, niż nam się wydawało. – W 1986 roku ukazuje się pierwsza płyta, zatytułowana „Natalia”. Obok przebojów „Co powie tata” i „Puszek Okruszek” 10-letnia Natalka śpiewa o „Małej, smutnej królewnie, której rozbawić nigdy nie mógł nikt”. Symboliczne. Przywołała pani piosenkę, która została napisana na moją prośbę. Wujek Lech Konopiński zapytał, o czym chciałabym śpiewać. Opowiedziałam mu wtedy, że na wakacjach w Ustce wymyśliłyśmy z koleżankami przedstawienie o królewnie, która miała wszystko, ale była nieszczęśliwa. Tata król przychylał jej nieba, czarodzieje próbowali ją odczarować, a ona wciąż była smutna. Któregoś dnia jeden z nich podarował jej lusterko. (Natalia nuci – przypis redakcji). „Spotkała się królewna z czarodziejem, który lustra złożył do jej stóp. Co królewna spojrzy na nie, to się śmie je. Więc ze szczęścia płacze stary król. (…) Mała, piękna królewna jest radośniejsza od słonecznych snów”. Niesamowite jest to, że w wieku 10 lat zrozumiałam, czy może raczej poczułam, że szczęścia trzeba poszukać w sobie. Metafora tej piosenki jest całkiem niegłupia. Sama to wymyśliłam. – To też dobra metafora Pani dzieciństwa: podskórny smutek i radość. Brak mamy był ogromną wyrwą w sercu. Nikt mi wprost nie powiedział, że moja mama zginęła. Dziś wiemy, jak rozmawiać z dziećmi o śmierci rodzica, 45 lat temu był to temat tabu. Cmentarz, na który chodziliśmy, długo był dla mnie „ogródkiem”, którym opiekowaliśmy się niby na prośbę mamy. Sama odkryłam prawdę. Dwa lata po jej śmierci przez przypadek zobaczyłam w telewizji program wspomnieniowy o mamie. Puszczano jej piosenki i pokazano szczątki samolotu po katastrofie. Podobno wyszłam bez słowa do swojego pokoju i zamknęłam drzwi. Nikt o tym ze mną nie porozmawiał. Po prostu nie umieli. Więc ja też to przemilczałam. Nigdy świadomie nie przepracowałam straty mamy, ale uważam, że moje dzieciństwo pomimo tej straty było niezwykle barwne, ciepłe – babcia z tatą dali mi mnóstwo miłości – a dzięki muzyce i śpiewaniu było również wyjątkowe. Nie każde dziecko wchodzi do studia i nagrywa płytę! W szarej, peerelowskiej rzeczywistości to był wspaniały, kolorowy świat. – Dekadę później wydaje Pani pierwszy dorosły album „Światło”, a po roku znakomity „Puls”. Nagle przed 20-latką otwiera się świat… Jaka była tamta młodziutka artystka? Niecierpliwa. Głodna doświadczeń i doznań. Kochałam życie, wszystkie możliwości, które mi oferowało. Miałam duży apetyt również dlatego, że tata zatrzymał mnie w dziecięcym śpiewaniu. Powiedział: „Nie będziemy nagrywać żadnych piosenek. Te raz jest czas szkoły, nauki i skupienia”. W liceum pokochałam filozofię, zdałam na filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. By łam ciekawa świata, chłonęłam wszystko. Ale… od dnia, kiedy usłyszałam: „Teraz nie będziesz śpiewać”, niecierpliwie czekałam, aż do tego wrócę. Wiedziałam, że ten moment nadejdzie. W domu cały czas śpiewałam, wymyśla łam piosenki, wyobrażałam sobie stroje, rozkład muzyków na scenie. W liceum zapisałam się na lekcje gitary i już na drugich zajęciach wylądowaliśmy z młodym nauczycielem Grzesiem Klocem w restauracji na pizzy, omawiając muzykę, którą chciałabym robić, oraz skład przyszłego zespołu (śmiech). Tak się zaczęło. Byłam bardzo ambitna. Od początku chciałam wszystko robić na moich zasadach, pracować z rówieśnikami. Tatę trochę odsunęłam na dalszy plan. Uważałam, że nie zna się na tym, co powinno się grać i jak (śmiech). Czułam się wizjonerką. [...] Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 26 marca. *** Zapraszamy na jubileuszową trasę artystki: Co jeszcze w VIVIE! 6/2026? Tomasz Włosok. Jeden z najbardziej utalentowanych aktorów młodego pokolenia mówi: "Czuję się dojrzalszy" O tym się mówi. Joanna Pacuła podbiła Hollywood i usunęła się w cień. Dlaczego? Kamil Sipowicz. W poetyckiej rozmowie o magicznym Roztoczu, Korze i ich zwierzętach. Extra. Jak to się stało, że po 300 latach od ukrzyżowania Chrystusa Święta Helena znalazła narzędzia Jego męki? Podróże. "Wracałem do Etiopii coraz bardziej inny. A ona wciąż nowe objawiała mi twarze...", pisze Marcin Kydryński
Do dziś jest inspiracją, ale mało kto wie, że żyła jak królowa. Po wielu latach prawnuczka Tamary Łempickiej ujawniła jej tajemnice
Miała problem z werbalnym wyrażaniem miłości, ale okazywała ją na różne sposoby. W jej świecie wszystko musiało być perfekcyjne, jak ona sama. „Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. Może stać się wzorem dla wielu kobiet”, mówi o Tamarze Łempickiej jej prawnuczka Marisa de Lempicka.
Marisa w sukience i czepku ręcznie uszytych przez jej prababcię, Tamarę Łempicką. Spotkały się po raz pierwszy w Cuernavaca w Meksyku – Marisa miała pięć lat, Tamara 78. Jak wspomina, spędziła tu „kilka cudownych wakacji”. Przypominamy archiwalny wywiad z prawnuczką Tamary Łempickiej, który ukazał się na łamach magazynu VIVA! w 2025 roku Tamara Łempicka oczami prawnuczki. Życie, charakter i relacje Przyjechałaś specjalnie z Aspen do Warszawy na wystawę Artshow, na zaproszenie Vitkacy.com, producenta poduszek, aby opowiedzieć o swojej legendarnej prababce Tamarze Łempickiej i pokazać niektóre jej rysunki. Czy miałaś okazję ją poznać? Oczywiście. Po raz pierwszy spotkałyśmy się, gdy miałam pięć lat, a ona już 78, ale wszystko pamiętam. Zaprosiła mnie z moją siostrą i mamą do swojej meksykańskiej posiadłości Tres Bambus w Cuernavaca. Nasza podróż z Buenos Aires, gdzie mieszkałyśmy, z przesiadką w Peru – do Mexico City, trwała 20 godzin. Na miejsce dowiózł nas szofer Tamary… Jak ją odebrałaś? Wyglądała jak królowa i miała maniery królowej. Nigdy wcześniej nikogo takiego nie spotkałam. Miała na sobie długą tunikę własnego projektu i ogromny kapelusz. Złote bransolety z diamentami wydawały się ogromne na jej szczupłych nadgarstkach, tak samo jak wieczny pierścień na jej palcu, który dostała od swojego wielbiciela Gabriele’a D’Annunzia prawie pół wieku wcześniej. Jej twarz była pełna zmarszczek od nadmiernego opalania się i palenia papierosów. Uderzyły mnie zwłaszcza jej oczy. Ogromne, przeszywające, w kolorze niebieskiej wody, podkreślone cienką czarną kreską, dodającą dramatyzmu. Była w nich siła, ale też łagodność. Czy to prawda, że nie chciała, żeby mówić do niej „babciu”? Tak. Nie pozwalała nazywać siebie babcią, prababcią czy w podobny sposób. Oznaczałoby to, że jest bardzo stara, a starości nie lubiła. Jak tylko mnie poznała, otworzyła ramiona i powiedziała: „Możesz nazywać mnie Chérie, kochana”. I wszyscy nazywaliśmy ją „Chérie”. Ona zaś nazywała nas „dziewczynkami”, mnie i moją młodszą siostrę Cristinę, moją mamę i babcię Kizette. Tak więc dla trzech pokoleń Łempickich Tamara była „Chérie”. „Chérie” nie miała zwyczaju przytulać swoich wnuczek. Czy była osobą oziębłą? Cóż znowu. Nie była typową babcią. Nie tuliła, nie okazywała miłości werbalnie, ale wyrażała ją w inny sposób. Kiedy z nami rozmawiała, poświęcała nam sto procent uwagi. Można było przy niej poczuć się kimś ważnym i bardzo wielu rzeczy się nauczyć. Zapłaciła za naszą podróż z Argentyny, zapewniła piękny dom i cudowne doświadczenia. W ten sposób również okazała nam swoją miłość. Uchodziła za ikonę mody, kreacje dla niej szyli najwięksi projektanci, ale dla swoich prawnuczek sama uszyła sukienki. Czy chociaż Wam się spodobały? To było niesamowite, bo uszyła je ręcznie. Pamiętam, jak siedziała w salonie przy basenie i szyła te sukienki. Dla każdej po dwie. Był to jeszcze jeden z dowodów jej miłości. Jedna była biała w niebieskie kropki, druga zaś biała z różowymi paskami i wielką kokardą. Do każdej był dopasowany berecik. Podobały nam się sukienki, ale bereciki już nie. Swędziały nas od nich głowy, chociaż nosiłyśmy je z dumą. Rozumiałyśmy, że „Chérie” poświęciła swój cenny czas i energię, by stworzyć dla nas coś ekstra. Byłyśmy więc bardzo wdzięczne i szczęśliwe. CZYTAJ TEŻ: Ma 71 lat i zachwyca formą! Teściowa Brooklyna Beckhama była wziętą modelką Meksyk, kariera i legenda. Fakty z życia Tamary Łempickiej Jej meksykańska willa musiała robić na Was wrażenie… Zakochałam się w niej. Była otwarta na basen i piękny japoński ogród, bo Tamara uwielbiała naturalne światło. To jedne z najszczęśliwszych wspomnień z mojego dzieciństwa. Cały dom pachniał tuberozą. Wszędzie stały bukiety ze świeżych kwiatów, po które raz w tygodniu moja prababka posyłała swoją kucharkę na targ. Wszystko w domu było białe i lawendowe, od sypialni, salonu aż po jadalnię. Ściany i kanapy, jej łóżko miały jasny lawendowy kolor. A jeśli coś nie było w tym kolorze, kazała to przemalować. Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To zabawne, bo kiedy kupiła ten dom, był tam czarny lakier, dużo pomarańczowego i czerwonego. Ale wtedy kochała już jasne kolory zamiast wyrazistych kolorów z epoki art déco. Kochała też wydawać przyjęcia… O tak, w każdym calu była perfekcjonistką. Wszystko musiało być tak, jak chciała. Dom, lawenda i biel, świeże kwiaty, obsługa podczas lunchu, który zazwyczaj był wielkim wydarzeniem. Uczyła swój personel, jak podawać do stołu w stary europejski sposób. Pokojówce pokazała, jak składać serwetki, więc jednego dnia miały kształt gołębia, innego kształt kwiatu czy wachlarza. Siadaliśmy do lunchu na tarasie w cieniu bananowców. Wyobraź sobie, że stół był codziennie nakryty w innym meksykańskim kolorze – fuksji, turkusu, żółci, fioletu. Przychodziły tam znane osobistości, takie jak ostatnia królowa Włoch Maria Józefa Belgijska, jedna z jej najlepszych przyjaciółek, szach Iranu, znani artyści i pisarze, w tym laureat literackiej Nagrody Nobla Octavio Paz, czy jej dobry przyjaciel, znakomity meksykański rzeźbiarz Victor Contreras. Rozmawiałam z nim, był w niej szaleńczo zakochany, nieprawdaż? Nie wiem. Był od niej prawie 30 lat młodszy. I szczerze mówiąc, lubił mężczyzn. Niedawno odszedł. Myślę, że bardzo ją podziwiał i adorował. Potrafił też rozśmieszyć, kiedy była smutna. Był mocno zaangażowany w życie społeczności w Cuernavaca i zapraszał Tamarę na imprezy czy do kościoła w niedzielę. Victor razem z moją babcią Kizette wykonali ostatnią wolę Tamary. Tak jak chciała, rozsypali jej prochy nad wulkanem Popocatépetl, który widziała ze swojego domu, przy czym turbulencje były tak wielkie, że omal nie wypadli z helikoptera, a jeszcze Kizette cierpiała na klaustrofobię… Czego się nie robi dla królowej… Tamara dostawała zawsze to, co chciała. Miała silną osobowość, wszystko musiało być po jej myśli. Była przy tym szalenie oryginalna. W malarstwie rozwinęła własny, niezwykle unikalny styl, jakiego wcześniej nie znano. Połączyła swoich ukochanych mistrzów renesansu i manieryzmu, bo widzimy w jej obrazach piękne, świecące się ciała, z ówczesnym modernizmem, z samochodami, ze strojami i oczywiście z kubizmem. Okazała się bystra i inteligentna i doskonale wiedziała, co działo się w świecie. No cóż, czytała pięć gazet dziennie w różnych językach. Niewiele kobiet mogło jej dorównać. Dlaczego ostatnie lata życia spędziła w Meksyku? W latach 70., mieszkając w Houston w Teksasie, często jeździła tam na wakacje. Znała więc Meksyk wcześniej, a z Houston nie czuła się związana. Poza tym w Cuernavaca mieszkało wielu europejskich emigrantów, więc było to dla niej idealne miejsce na emeryturę. Znów mogła sobie pozwolić na królewskie życie, na szofera, kucharza, sprzątaczkę i ogrodnika, którzy troskliwie zajmowali się jej domem, a także nią samą. Opiekowali się Tamarą, a przy tym ją kochali. To się czuło w tym domu. Łempicka była obywatelką świata, ale do końca tęskniła za Polską? Jeśli pytano ją o jej rodowód, zawsze mówiła, że jest Polką. Rozmawiała często ze swoją córką Kizette po polsku, kiedy nie chciała, żeby je podsłuchiwano. To był ich sekretny język. Gotowała polskie jedzenie na święta. Myślę, że bardzo chciała przyjechać do Polski, ale za każdym razem coś stało na przeszkodzie, najczęściej niepewna sytuacja polityczna. Słyszałam, że denerwowała się, kiedy nazywano ją Rosjanką? Nie chcę wchodzić w politykę, ale nie lubiła Rosjan. Przetrwała rewolucję rosyjską. Mieszkała wtedy w Petersburgu ze swoim mężem Tadeuszem Łempickim i to było traumatyczne przeżycie. W jednej chwili stracili wszystko. Piękny dom, przyjaciół i dostatnie życie, bo Tadeusz był prawnikiem cara w rosyjskich sądach. Z nastaniem rewolucji trafił do bolszewickiego więzienia, po którym nie potrafił już się podnieść, co zaciążyło na ich dalszym życiu w Paryżu. Nie mógł zmusić się do jakiejkolwiek pracy, Tamara więc sama musiała zarabiać na utrzymywanie rodziny, bo mieli już wtedy dziecko. Jednak Paryż przyniósł jej szczęście i wkrótce stała się sławną malarką, niekwestionowaną królową art déco. W karierze pomogła jej utalentowana siostra Adrianna Górska, jedna z pierwszych kobiet w Europie z dyplomem architekta. Zachęciła ją do malowania w stylu modernizmu, który był wówczas czymś nowym. Tamara to podchwyciła, ale nie zamierzała być tylko malarką. Chciała stać się najbardziej rozchwytywaną portrecistką i żądać za swoje obrazy jak najwięcej pieniędzy. Wkrótce ustawiały się do niej kolejki chętnych, bo każdy chciał mieć w domu „Łempicką”. Okazała się mistrzynią autopromocji, w czym pomogły jej liczne skandale obyczajowe. Dziś pewnie odnosiłaby sukcesy jako celebrytka? Prawdopodobnie byłaby sławną celebrytką. Jej obrazy stały się teraz bardzo modne. Wiele z nich trafiło do prywatnych kolekcji, między innymi Barbry Streisand. Najwięcej dzieł Tamary posiada jednak Madonna, która naśladowała jej styl w teledyskach do swoich piosenek, takich jak „Open Your Heart” czy „Express Yourself”. Obrazy Łempickiej wykorzystywano w scenografiach filmowych, powstały o niej filmy dokumentalne i musical, który zebrał świetne recenzje na Broadwayu. Łempicka inspiruje artystów, kreatorów mody, twórców reklamy, a nawet gier wideo. Japońska firma kosmetyczna Shiseido wzorowała swoją kampanię reklamową na życiu Tamary i nazwała ją „Nieustraszone piękno”. „Chéri” pokochałaby tę nazwę. Obrazy Tamary Łempickiej biją rekordy w domach aukcyjnych. „Różową tunikę” wylicytowano za ponad 13 milionów dolarów, a „Portret Marjorie Ferry” za 21 milionów dolarów. Co można zrobić z taką fortuną? Chciałabym ją mieć, naprawdę, ale obrazy pochodziły z prywatnej kolekcji. Pamiętajmy, że w latach 20. i 30. Tamara malowała na zamówienie klientów portrety, które przeszły na własność ich rodzin. A przed śmiercią kilka swoich dzieł, takich jak portret Tadeusza czy słynną dziewczynę w zielonej sukience, podarowała Centrum Pompidou. Była bardzo mądra, chciała zostać zapamiętana jako wielka malarka. Dzięki temu dzisiaj możemy organizować wystawy jej obrazów, wypożyczając je z muzeów. Bliskie memu sercu stało się też przedsięwzięcie podjęte wspólnie z polskim Wydawnictwem BoSz, któremu zawdzięczamy trzy piękne albumy prezentujące obrazy Łempickiej, w tym ostatni wyjątkowy, bardzo ekskluzywny z najpiękniejszymi reprodukcjami. Po prababce masz nie tylko nazwisko, ale też zamiłowanie do sztuki. Nie od razu jednak zdecydowałaś się na prowadzenie fundacji Tamara de Lempicka Estate LLC? Robię to dopiero od pięciu lat, odkąd moja matka Victoria, która ją prowadziła, przeszła na emeryturę. Wcześniej zajmowałam się nieruchomościami. Pracowałam w hotelach, na statkach wycieczkowych. Zarządzałam też firmą rozrywkową w Argentynie, więc było to inne życie. Ale wydaje mi się, że życie z Tamarą jest o wiele bardziej interesujące. Czuję, że jest to moje przeznaczenie, bo dzięki Tamarze i jej sztuce mogę podróżować, poznawać ludzi na całym świecie. Chciałabym, aby jej sztuka i historia jej życia inspirowały ludzi na całym globie. W pewnym sensie jest to moja misja. Mam też nadzieję, że wkrótce uda się stworzyć fundację, która będzie wspierać kobiety artystki i biznesmenki na całym świecie. Cristina, moja siostra, „Malutka”, jak nazywała ją Tamara, poświęciła życie ratowaniu zwierząt i swojej pasji, którą stały się konie. Wspomaga także amazonki w realizacji ich marzeń. W przeciwieństwie do mnie wykazuje też pewien talent malarski po prababce. Który z obrazów Tamary lubisz najbardziej? Oczywiście „Autoportret w zielonym bugatti”. Obraz najpierw nazywał się „Mon Portrait”. A kiedy dziennikarz zapytał Tamarę: „Co to za samochód, którym jeździsz?”, odpowiedziała: „Oczywiście bugatti”. Naprawdę jeździła niedużym, żółtym renault. Ale namalowała siebie w bugatti, najdroższym samochodzie świata w tamtych czasach. Ten słynny obraz przedstawia ją jako przykład dla niezależnych, silnych kobiet, odpowiedzialnych za swoje życie. A przy tym efektownych i pięknych. Obraz powstał w 1929 roku i wciąż, prawie sto lat później, pokazuje na wskroś nowoczesną kobietę. Czy Tamara może być wzorem dla współczesnych kobiet? Z całą pewnością tak. Jej ciężka praca i determinacja są imponujące. Przeżyła dwie wojny światowe, rewolucję bolszewicką, wielki kryzys 1923 roku i hiszpańską wojnę domową. Uciekając z Rosji, stała się uchodźczynią, tak jak wiele dzisiejszych kobiet szukających dla siebie nowego miejsca na ziemi. Wiedziała, czym jest dyskryminacja, z powodu bycia kobietą malarką. Zmagała się z depresją i lękiem, a pomimo tego odniosła wielki sukces. Była utalentowana, kulturalna, piękna i pełna pasji. To zaszczyt być jej prawnuczką. Rozmawiała Elżbieta Pawełek. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Poznali się przez Internet, po roku powiedzieli sobie „tak”. Oto historia miłości Poli i Michała Wiśniewskich
To był ich pierwszy wspólny wywiad. Aleksandra Popławska szczerze o relacji z siostrą: „Nie potrafiłyśmy mówić, że się kochamy”
Dwie siostry, dwa temperamenty, jedno trudne dzieciństwo i długa droga do bliskości. Aleksandra i Magdalena Popławskie w szczerej rozmowie z Beatą Nowicką opowiadają o rywalizacji, miłości, stracie i uczeniu się emocji na nowo.
Z okazji urodzin Aleksandry Popławskiej wracamy do wyjątkowej rozmowy, której wraz z siostrą Magdaleną udzieliła Beacie Nowickiej na łamach Vivy! (nr 24/2023). To szczery, momentami bolesny, ale też pełen ciepła portret siostrzanej relacji – takiej, która dojrzewa latami. O bliskości, której trzeba się nauczyć, emocjach, które długo nie miały głosu, i o tym, że czasem dopiero dorosłość pozwala naprawdę się odnaleźć. Aleksandra i Magdalena Popławskie w pierwszym wspólnym wywiadzie Podobne do siebie, a jednocześnie osobne. Ten sam materiał genetyczny, ale w innych proporcjach. Jako jedynaczka, która urodziła jedynaczkę, patrzę na Was z zazdrością. Magda: My też urodziłyśmy jedynaczki. Ola: Chociaż nasze córki mają starsze przyrodnie siostry z poprzednich związków ich ojców i ze swoimi siostrami nie mieszkały. A to mieszkanie razem robi sporą różnicę. Byłam jedynaczką pierwsze cztery lata mojego życia. Cztery lata wolności, a potem pojawiła się ONA! Magda: I spędziłyśmy razem 15 lat! Jeden mały pokój, łóżko obok łóżka i dwie dorastające dziewczyny. Nie było łatwo, co? Ola: Człowiek przeżywa okres dojrzewania, buntu i ma młodszą siostrę, która pałęta mu się pod nogami, kradnie ciuchy, a potem rzuca je byle gdzie. Doprowadzała mnie tym do szału, bo wtedy byłam pedantką. Potem tak mnie zdominowała, że się poddałam i sama zaczęłam robić bałagan (śmiech). Magda: Bałagan może być twórczy. Ale wojny o ciuchy były straszne. W ogóle często się kłóciłyśmy, biłyśmy. Chyba to były nasze pierwsze próby kaskaderskie i wprawki aktorskie. Ola: To prawda. Zawsze była jakaś drama, jakiś cyrk. Żeby poruszać się po naszym pokoiku, musiałyśmy złożyć tapczany. Na tej przestrzeni stało jeszcze moje pianino, na którym rzępoliłam gamy i pasaże. Jak ty to wytrzymałaś?! Nigdy cię o to nie zapytałam… Magda: Może dlatego zamknęłam się w sobie w okresie dojrzewania, bo nie mogłam tego wytrzymać (śmiech). Ale podziwiałam cię za to, że grasz, że chodzisz do szkoły muzycznej. Zawsze byłaś tą sumienną i pracowitą. Podawali mi cię za przykład. Ja poszłam na parę prywatnych lekcji i uznałam, że to jest zbyt męczące. Wolałam chodzić po drzewach, biegać po strychach… Ola: Wtedy byłam w stanie wysiedzieć kilka godzin przy pianinie, dziś nie dałabym rady. Któregoś dnia zamknęłam klapę fortepianu i powiedziałam: „Nigdy więcej cię nie dotknę”. I jestem konsekwentna. Aczkolwiek miewam tęsknoty. Magda: Ja też. Lubiłam, jak grasz, oczywiście kiedy już się nauczyłaś. Byłyśmy bardzo różne i ciągle się ścierałyśmy, ale przez to siebie ciekawe. Ja Oli na pewno, bo przede wszystkim była starsza. Ola: Ja ciebie też, bo byłaś inna, dziwna. Urodziłaś się zupełnie niepotrzebnie – tak myślałam w wieku czterech lat. Miałam harmonijne życie, własny pokój i rodziców wyłącznie dla siebie, a tu rodzi się jakiś dzieciak, który wszystko zmienia. Na dodatek szybko okazałaś się przemądrzała, uparta i niepokorna. Moje przeciwieństwo. Ja byłam dzieckiem, które potrafiło siedzieć w jednym miejscu parę godzin. Chociaż kiedyś mama odkryła, że gdy tak grzecznie siedziałam, zlizywałam siarkę z główek zapałek. Czyli po cichu robiłam rzeczy niestosowne i zakazane, ale generalnie – „grzeczne dziecko”. Magda: Byłaś ukochaną jedynaczką, zanim pojawiłam się na świecie. Potem zostałaś starszą siostrą, która musiała oddać swoją przestrzeń młodszej, to nigdy nie jest łatwe. Kiedy byłyśmy małe, cztery lata to była przepaść. Rodzice czasem zostawiali nas same i musiałaś się mną opiekować. W kryzysie były momenty absolutnej sztamy. Pamiętam różne sytuacje. Raz w sylwestra jakiś pijany gość dobijał się do naszych drzwi. Rodzice byli u sąsiadów na imprezie. Dawne czasy, bez komórek. Spałyśmy z nożami pod poduszką. – Wyobrażam sobie ten widok… Kochałyście się? Ola: Kochałyśmy się, ale nie potrafiłyśmy wyrazić tego słowami. Długo nie było między nami silnej więzi. Magda: Wspólny pokój sprawił, że byłyśmy na siebie skazane i każda z nas ostro walczyła o swoją przestrzeń, niezależność. Z jednej strony jesteśmy do siebie bardzo podobne – z wiekiem widać to coraz wyraźniej, ale w okresie dojrzewania była między nami przepaść. Bywało ciężko. Ola: Świat się zmienił, metody wychowawcze również. Kiedyś okazywanie dzieciom miłości nie było tak oczywiste, nie mówiło się wiele o uczuciach. W domu miałyśmy tak zwany zimny chów, zamiast przytulania, raczej wymagania. W związku z tym my też nie potrafiłyśmy ani okazywać, ani wyrażać swoich uczuć. Ciekawe, że poszłyśmy w aktorstwo i tam potrafimy to zawodowo. Na szczęście dziś mówimy naszym córkom, że je kochamy, praktycznie każdego dnia i dostajemy feedback. To wspaniałe uczucie. Magda: Ale w stosunku do siebie wciąż mamy z tym problem. Czasami się zmuszamy, dosłownie. Piszemy do siebie SMS: „Kocham cię” czy na koniec rozmowy szybko dodajemy takie wyznanie, ale za każdym razem jest to trochę niezręczne. Nie ma w tym naturalności, którą odczuwamy, wyznając miłość naszym córkom. Ale ćwiczymy i nauczymy się. Zobacz też: Dzieli ich 18 lat, wychowali piękną córkę. Aleksandra Popławska i Marek Kalita długo czekali ze ślubem – I dobrze! Kiedy Ola wyjechała do Wrocławia na studia, poczułyście się wolne? Magda: Tak. Wreszcie miałam pokój dla siebie, to był sztos. Ola: Magda poczuła się wolna, ja trochę zagubiona. Studia, nowe środowisko, nowe miasto, obcy świat, a przede wszystkim brak pieniędzy, który sprawił, że mieszkałam w dziwnych miejscach i w dość słabych warunkach. Na pierwszej stancji wynajmowałam pokój w mieszkaniu samotnego mężczyzny, który mnie podglądał, a w szufladach ukrywał gazetki pornograficzne. Musiałam się stamtąd szybko wyprowadzić. Potem mieszkałam w zagrzybionej suterenie, w której moje łóżko sąsiadowało z rurą kanalizacyjną całej kamienicy. Mało przyjemne. Podczas gdy koledzy imprezowali, ja musiałam się uczyć, żeby zdobyć stypendium. Szybko poszłam też do pracy, żeby móc zamieszkać w trochę lepszych warunkach. Doceniłam wtedy nasz rodzinny dom i wspólny pokój. Magda: Kiedy Ola wyjechała na studia, nie miałyśmy ze sobą wiele wspólnego. Rzadko przyjeżdżała do domu. Szkoła teatralna, jak sama się potem przekonałam, bardzo absorbuje. I jak w tym zawodzie jesteśmy w pracy świątek, piątek czy niedziela, po 12–13 godzin dziennie albo i dłużej, trudno o zdrowe relacje. – Tęskniłyście za sobą? Magda: Ja nie tęskniłam. Ola: Dzięki za szczerość. Magda: Ty na pewno też nie tęskniłaś. Każda z nas zajęła się swoim życiem. Ola w liceum założyła z kolegami Entuzjastyczny Teatr Muzyczny KME, ale kiedy wyjechała, ja wskoczyłam na jej miejsce i paradoksalnie bardziej niż ona zżyłam się z całą grupą. Zdobyliśmy nawet nagrodę na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Krakowie. W wakacje jeździliśmy stopem po Europie i śpiewaliśmy na ulicach Barcelony czy Awinionu. Nie miałam czasu tęsknić. Ale z rzadka przyjeżdżałam do Wrocławia zobaczyć egzamin Oli. Pamiętam, że gdy tylko wchodziła na scenę, zalewałam się łzami ze wzruszenia. Był wybuch emocji, po czym każda z nas wracała do własnego świata. Nie dzwoniłyśmy do siebie, nie pisałyśmy. Miesiącami nie miałyśmy ze sobą kontaktu. Po czterech latach studiów we Wrocławiu Ola przeprowadziła się do Warszawy i zaczęła współpracę z Teatrem Rozmaitości, dzisiejszym TR Warszawa. Wtedy ja zaczęłam studia w Krakowie, ale na czwartym roku zostałam zaproszona do tego samego teatru na roczne eksperymentalne studia „Terenu Warszawa”. I tak wylądowałyśmy razem w stolicy. A nawet przez rok w tym samym teatrze. Wtedy po raz pierwszy spotkałyśmy się po długim czasie, ale na zupełnie innych warunkach. Ola: Okazało się, że wiele nas łączy, a nie miałyśmy o tym pojęcia. Na przykład przez te lata czytałyśmy te same książki. Magda: Przyszłam do ciebie na ulicę Wilczą i zobaczyłam, że na półce masz… Ola: …książki Sylvii Plath i Virginii Woolf, opowiadania Dostojewskiego, „Opowieść podręcznej” Margaret Atwood, wiersze Achmatowej. Magda: Fascynacje dobrze nas określające. Ola: Dekadenckie i trochę mroczne. – To wszystko w Was jest: trochę mroku, smutku i samotności. Widać to też w Waszych rolach. Aktorstwo zawdzięczacie mamie? Magda: No tak, mama… Ola: No właśnie, mama… Zawsze mówili, że ja jestem cały Janek, czyli tata, a Magda cała Marysia, mama. Im jesteśmy starsze, tym bardziej widzimy w nas obydwu dziwną mieszaninę ich dwojga. Bardzo różnych ludzi. Nasza mama rzeczywiście jest silną osobowością. Sprawia wrażenie, jakby niczego się nie bała. Wszystko załatwi. Jeśli zamkną przed nią drzwi, wejdzie oknem. To ma plusy i minusy. Plusy są takie, że za nas wskoczyłaby w ogień. Zawsze potrafiła o nas zawalczyć, zadbać. Starała się nam wszystko zapewnić. Do dziś biegnie o każdej porze dnia i nocy, jeśli jej potrzebujemy. Pchała nas w ten zawód, bo sama chciała być aktorką. Niestety jej ojciec, górnik, nie pozwolił jej na to. Taki zawód wydawał mu się niepoważny. W dniu egzaminów zamknął ją w domu. Najbliższa szkoła teatralna była w Krakowie. Mama poddała się, a potem po kryjomu przed ojcem dostała się na polonistykę i amatorsko grała w teatrze. Zawsze była zafascynowana teatrem i nas tą fascynacją zaraziła. Magda: Miałyśmy karnety na wszystkie przeglądy teatralne na Śląsku, więc siedziałyśmy w teatrze non stop. To była przestrzeń, która wydawała się nam środowiskiem naturalnym, lepiej ją rozumiałyśmy niż rzeczywistość. Mama przygotowywała nas i jeździła z nami na różne konkursy recytatorskie, które – nieskromnie powiem – wygrywałyśmy. Teatr dla nas był dosyć naturalnym kierunkiem. Mama jest bardzo energiczną, zdecydowaną, ale i dominującą osobą. A to bywało przytłaczające. Lepiej wiedziała, co jest dla nas dobre, i nie bardzo pytała, czego my chcemy. Ola: Czytam teraz „Chłopki”, opowieść Joanny Kuciel-Frydryszak o naszych babkach. Poruszająca książka, która przypomina mi opowieści naszych babć i pomaga zrozumieć, z czego wynikały zachowania tamtego pokolenia. Mama pochodzi z Kielecczyzny. Urodziła się w prostej rodzinie, nikt się tam nie rozczulał nad dziećmi. Po swoim ojcu, który pracował w kopalni i był bardzo surowy, powtarzała, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Kochała nas, ale nie potrafiła nam tego powiedzieć. Była i jest zadaniowcem. Stawiała nam zadania do wykonania. Magda: Miłość okazywała nam tym, że była w stanie wszystko dla nas zrobić, przyjechać o każdej porze, odebrać telefon w środku nocy, załatwić to, o co prosisz… Działanie zamiast czułości i bliskości. Ola: Na intymne tematy się nie rozmawiało. W ogóle mało się rozmawiało. Mama żałuje, że była dla nas zbyt surowa. Teraz to nadrabia, jest niesamowita, bo cały czas się edukuje i rozwija. Stara się mówić o uczuciach i powtarza, że żałuje, że pewnych rzeczy nie wiedziała wcześniej. Magda: My też się staramy. To nie były żarty, naprawdę zobowiązałyśmy się, że od czasu do czasu będziemy sobie mówić: „Kocham cię”. Na początku to było bardzo sztywne, nienaturalne, ale jest coraz lepiej. Uwaga: Kocham cię, Ola. Ola: Ja ciebie też kocham. Dopiero jako dorosłe kobiety i matki zrozumiałyśmy, jak bardzo nam tego brakowało. – Myślę, że to jest doświadczenie pokoleniowe. Jaką rolę odegrał w Waszym życiu tato? Ola: Tato pochodził ze wschodu, z małej miejscowości Horodło nad Bugiem, przy samej granicy z Ukrainą. Dziadek był krawcem, a babcia pracowała na roli, mieli małe gospodarstwo. Z dzieciństwa pamiętam z jednej strony surowy socrealizm: bunkry na Śląsku, hałdy węgla, szare blokowisko, zabawy na trzepaku. A z drugiej wakacje u rodziców taty: bieganie po polu, jedzenie owoców prosto z krzaków, smak zerwanego świeżego pomidora. Dojenie krowy, kury biegające po podwórku, które uwielbiałam przytulać. Przetwory babci, zwłaszcza ogórki kiszone. Zapach ciasta unoszący się z prodiża. To był raj. Oderwanie się od śląskiego mroku. Myślę, że dlatego od lat mieszkam w lesie, lubię ciszę, spokój, przyrodę, zapach lasu, nie znoszę zgiełku i smrodu miasta. Magda: Mieszkaliśmy w blokowisku, ale przed naszymi oknami rozciągały się pola, dopiero gdzieś daleko kopalnie i huta Biskupice. W podświadomość mamy wdrukowaną przestrzeń i niekończący się horyzont. – Mam podobne doświadczenia. Tato… Magda: …tato to trudny temat. Ola: Tata był introwertykiem. Osobą bardzo wycofaną i wrażliwą. Magda: Prawda jest taka, że nie bardzo go znamy. Ola: Kompletnie się z mamą nie dobrali: woda i ogień. Często zamykał się w swoim pokoju. Chyba był dosyć samotny. I wpadł w alkoholizm. W pracy był wspaniały, bardzo zaangażowany. Miał przezwisko „Żyleta”. Był wuefistą, lekkoatletą. Uwielbiał sport. Dlatego od dziecka jeździłyśmy na nartach. Niestety pił, kiedy miał wolne. Na przykład święta, to był problem. Dlatego nie kojarzą nam się dobrze. Magda: Teraz czujemy, że trzeba o tym mówić. Poza tym minęło już trochę czasu. Chyba w końcu zaakceptowałyśmy, że był, jaki był. Ale przez lata było to dla nas cholernie trudne. Trudno pogodzić się z tym, że twoi rodzice nie potrafią się kochać. Dogadać. Dwa sprzeczne charaktery. Mama była towarzyska, ekstrawertyczna, dominująca. Tata introwertyk, nieumiejący rozmawiać o uczuciach. Patrząc z perspektywy czasu, mam wrażenie, że trochę go we trójkę zdominowałyśmy. – Byłyście dziećmi, nie ponosicie za to odpowiedzialności. Magda: No tak, to nie nasza wina, ale jako dzieci wszystko interpretowałyśmy przeciwko sobie. My siedziałyśmy cały czas w teatrze, on nigdy z nami tam nie chodził. My jeździłyśmy na konkursy recytatorskie, jego to w ogóle nie interesowało. Te światy coraz bardziej się rozjeżdżały. Nie miały punktów stycznych. Dziś wiemy, że miał ciężką depresję, ale jako dzieci nie miałyśmy o tym pojęcia. Widziałyśmy, że tato pije, ale nie rozumiałyśmy, dlaczego. Jego alkoholizm generował wieczne napięcia w domu. Złość i żal. Poza tym nie mówiło się głośno o takich sprawach. Choć alkoholizm w tamtych czasach był nagminny. To była rodzinna tajemnica. Jej ukrywanie sprawiło, że przez lata tkwiłyśmy w toksycznej obłudzie. Ola: W najgłębszą depresję wpadł, kiedy przeszedł na emeryturę. To często jest problem, szczególnie kiedy człowiek nie ma innych zainteresowań. Praca była całym jego życiem i pasją. Zanurzył się w pustce i samotności. Nie wiedział, co ze sobą zrobić. Przeciwieństwo naszej mamy. Zawsze prowadziła bujne życie towarzyskie. Parę lat temu przeprowadziła się do Warszawy. Dla wnuczki zostawiła na Śląsku tabun przyjaciół i pracę. W ciągu chwili zawiązała tu nowe znajomości i znalazła nowe zajęcie. Magda: Tata przestał się leczyć na depresję. Nie dał sobie pomóc. My wiedziałyśmy już, że to depresja, poważna choroba, ale ludzie nadal wstydzą się takich tematów. Dlatego ja mówię otwarcie, że jestem na antydepresantach – bo jestem – i chodzę do psychiatry – bo chcę sobie pomóc – i jestem z siebie dumna. W dodatku czuję dużą potrzebę, żeby o tym mówić. Różnie radzimy sobie z rzeczywistością. Trzeba umieć sobie pomóc. Ola: W 2016 roku przegrał z chorobą. Miał 64 lata i fizycznie był zdrowy. Mógł żyć, ale nieleczona depresja jest chorobą śmiertelną. Mówiąc o tym, staramy się pomóc innym. Uświadamiać, że choroba to nie wstyd. Trzeba się leczyć. – Współczuję Wam… Jak sobie z tym radzicie? Ola: Myślę, że do dzisiaj sobie z tym nie poradziłam. Trudno o tym mówić. Magda: Ja przeszłam żałobę z opóźnieniem, ale mam to już za sobą. Pogodziłam się z nim. Zawsze go obwiniałam za wszystkie niepowodzenia w moim życiu. Ale teraz mogłabym go pokochać. Ola: Magda była bardziej zbuntowana przeciwko ojcu. Ja go zawsze usprawiedliwiałam i jeszcze nie przerobiłam tego, co się stało. Ale kilka miesięcy temu Magda kazała mi iść na terapię. Poszłam. Może uda mi się to zrozumieć. Magda: Każda z nas przeżywa to inaczej. Ja cały czas nad sobą pracuję, bo już wiem, jaka to jest ulga, kiedy zmieniasz perspektywę i przestajesz się za wszystko obwiniać. Zrozumieć przeszłość to jedno, ale wydostać się z tych obciążeń to drugie. Wiem, że bez pomocy nie dałabym rady. Mam poczucie, że pod tym względem jestem starsza i mądrzejsza od ciebie. Ola: Tak. Długo unikałam konfrontacji. Siostra mnie zmusiła i bardzo jej za to dziękuję. Poczucie winy jest wyniszczające, a terapia rzeczywiście przynosi pewnego rodzaju ulgę. Pozwala spojrzeć na problemy z dystansem. Dopiero teraz to rozumiem. Wolno to trwa i pewnie potrzeba czasu, ale jest ważne. – Psychologowie uważają, że siostry są silniejsze psychicznie, bo mają od dzieciństwa obgadany każdy problem, każdy kryzys. Magda: Psychologowie też się mylą. Dla mnie przełomowe jest to, że po latach się z Olą odnalazłyśmy. Troszeczkę się zestarzałyśmy, jesteśmy już zmęczone swoimi frustracjami, podważaniem własnej wartości. Nikt nie chce opowiadać o traumach czy kompleksach. Sama przez lata nie rozumiałam, że jestem DDA. W naszym domu nie rozmawiało się na trudne tematy, nie było takiego zwyczaju. Nikt nie mówił otwarcie, co czuje, co myśli, w związku z tym ja i Ola też ze sobą nie rozmawiałyśmy. To się zaczęło zmieniać po śmierci taty. Na stypie zaczęłyśmy sobie przypominać różne wydarzenia z dzieciństwa, które jedna pamiętała, a druga nie. Ola: Albo obie pamiętałyśmy, tylko każda inaczej. Magda: A potem coś się między nami przełamało. Pękła bariera. Pierwszy raz w życiu zaczęłyśmy rozmawiać o tym, co było głęboko ukryte. Ola myślała, że to ja jestem „ta lepsza”, a ja, że „tą lepszą” jest Ola. Przez lata trzymałyśmy dystans, przekonane, że ta druga nie zmaga się z takimi problemami jak ja. Ola: Ostatecznie gdzieś te problemy okazały się podobne. Zawsze mogłyśmy na siebie liczyć w kryzysowych sytuacjach, ale postanowiłyśmy, że chcemy się wspierać też na co dzień. To jest proces, raz nam wychodzi lepiej, raz gorzej. Magda: Wczoraj się pokłóciłyśmy, ale dzisiaj się pogodziłyśmy. Ola: Targają nami emocje, ale jesteśmy chyba na dobrej drodze, żeby się lepiej rozumieć. Magda: Mamy sztamę, której nie miałyśmy przez lata. Wcześniej każda była zajęta sobą. Ola: Wracając do twojego pytania, jak to jest mieć siostrę? Ostatecznie to jest bardzo miłe. Fajnie mieć się z kim pokłócić, a potem pogodzić. Magda wali mi prosto w oczy, co myśli, czasem jest apodyktyczna, mówi mi, jak mam się zachowywać, co robić, czego nie, wkurza mnie to i zwracam jej uwagę, ale ostatecznie wiem, że robi to z potrzeby serca. Bo chce dla mnie dobrze. Takie konfrontacje są bardzo oczyszczające. Dla nas obu. – Elizabeth Fishel w książce „Siostry” napisała: „Siostra jest twoim lustrem. I twoim przeciwieństwem”. Magda: Równocześnie. To prawda. Jesteśmy identyczne i różne zarazem. Lustrem i przeciwieństwem. – Przed nami Boże Narodzenie i sylwester. Spędzicie je razem? Magda: Nie przepadam za świętami ani sylwestrem. Z Kościołem katolickim pożegnałam się dawno temu, aczkolwiek jak próbowałam dokonać apostazji, ksiądz przede mną uciekał. Muszę spróbować go w końcu dogonić. Trochę przytłacza mnie szalejący dookoła beztroski konsumpcjonizm, niehumanitarne traktowanie karpi i obżarstwo. Jeśli tylko mogę, najchętniej wtedy wyjeżdżam. Ola: Mam podobnie, nie przepadam za świętami. Podczas kryzysu na granicy polsko-białoruskiej nie mogłam zrozumieć, jak ludzie mogą podczas świąt stawiać pusty talerz na stole w oczekiwaniu na zbłąkanego wędrowca, a jednocześnie popierać stosowanie push-backów i godzić się, żeby ludzie umierali w lesie. Jakoś mi się ta chrześcijańska miłość do bliźniego nie skleja z rzeczywistością. Obchodzę święta ze względu na rodzinę, ale zawsze staram się zaprosić na nie kogoś, kto jest samotny, żeby pusty talerz na stole nie był tylko „teorią”. Też rozważam apostazję jak siostra. Magda: Ola od dwóch miesięcy ma męża. Wzięła ślub cywilny „po angielsku” ze swoim partnerem, z którym jest od 20 lat! Były na nim cztery osoby, w tym ja. Pod tym względem okazałaś się jednak tradycjonalistką. Ola: Tak, tradycjonalistka od dwóch miesięcy (śmiech). Mam też fantastyczną teściową, wspaniałą pasierbicę i cudowną córkę. Czasami na Wigilię przyjeżdża mama, czasami Magda z córką. Najważniejszy jest wspólnie spędzony czas, ale na luzie. Bez świątecznej napinki. Pamiętam, jak mama sprzątała i gotowała po nocach przed świętami, a potem zmęczona siadała do stołu. Obiecałam sobie, że nie będę tak szaleć. Jest skromnie, ale przyjemnie. Moja rodzina na szczęście nie lubi dużo jeść, więc gotujemy mało, ale smacznie. – Robicie listę noworocznych postanowień? Ola: Co roku przepisuję to samo do nowego kalendarza, ale generalnie chodzi mi o to, żeby być lepszą wersją siebie. Taki jest cel. Każdego dnia zrobić coś wartościowego dla siebie i innych. Mamy jedno życie, dobrze je przeżyć tak, jak chcemy, na własnych zasadach, żeby na koniec mieć poczucie, że przeżyło się je fajnie, w poczuciu sensu. To moje coroczne postanowienie. Magda: Ja nie robię postanowień, bo i tak jestem mało konsekwentna. Za to najlepsza w takich postanowieniach jest nasza mama. W pandemii zaczęła ćwiczyć jogę i ćwiczy regularnie, zaczęła od zera uczyć się angielskiego i jest w tym bardzo wytrwała. My przy niej wymiękamy, Aleksandra. Podziwiamy ją za to i zazdrościmy. Ale mamy te geny, więc jest nadzieja, że po siedemdziesiątce w końcu się ogarniemy. Czyli… na razie możemy sobie odpuścić (śmiech). Ola: Podoba mi się! Odpuszczenie bez wyrzutów sumienia. Dobry plan na nadchodzące święta. Tego nam życzę, siostra (śmiech). Zobacz także: Nie zawsze były blisko, ich relacja była trudna. Dziś Aleksandra i Magdalena Popławskie są wdzięczne za bycie siostrami
Żona Miłosza pierwsza dostrzegła w nim nutę szaleństwa. Taki prywatnie jest prezes stowarzyszenia im. Ludwiga van Beethovena
Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską opowiada o kulisach pracy przy organizacji festiwalu, dyplomacji w świecie muzyki klasycznej i determinacji w kontaktach z artystami oraz instytucjami. Wspomina lekcje wyniesione od Elżbiety Pendereckiej, anegdoty z międzynarodowych negocjacji oraz to, jak praca w kulturze przenika się z życiem prywatnym.
Czasem wystarczy odręczny list i bukiet kwiatów, by przełamać milczenie jednej z najważniejszych filharmonii w Europie. Andrzej Giza w rozmowie z Katarzyną Piątkowską zdradza, jak wygląda dyplomacja w świecie muzyki klasycznej, dlaczego trzeba być „trochę szalonym”, by organizować festiwal, i jakie lekcje wyniósł od Elżbiety Pendereckiej. [...] Uczysz młodych ludzi dyplomacji, nie powinieneś mieć z tym problemu. Chyba wiem, jak to robić. Ale nie jest łatwo. Do tego akurat jesteś już przyzwyczajony. Tak, i zawsze znajdę sposób, żeby stanęło na moim. Jak pani Penderecka. Uczyłem się od najlepszych (śmiech). Kiedy szefowa jednej z berlińskich filharmonii nie chciała ze mną rozmawiać nawet przez swoją asystentkę, nie poddałem się. Napisałem odręczny list i wysłałem z pięknym bukietem kwiatów przez konsjerża hotelu, w którym się zatrzymałem. W ciągu pół godziny miałem telefon zwrotny z przeprosinami, że przez miesiące nikt nie odpowiadał na moje maile. Czujesz, jakbyś przebijał głową mur? Trochę tak. Na szczęście, jak słyszysz, wiem, z kim i jak rozmawiać. CZYTAJ TEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa Festiwal i stowarzyszenie to praca czy życie? To banał, co powiem, ale jeśli robisz to, co lubisz, te światy się przenikają. Pani Penderecka nie uznawała ośmiogodzinnego dnia pracy. Jeśli czegoś chciała, nie miało znaczenia, czy jest weekend, czy może jakieś święta. Ale to nie znaczy, że moje życie prywatne nie istniało, choć nauczyłem się, że nawet na urlop wiozę ze sobą garnitur, na wypadek gdyby okazało się, że będę uczestniczył w jakimś koncercie czy innym wydarzeniu kulturalnym. Lubisz muzykę klasyczną? Często, jak mam już wszystkiego dość, głośno słucham muzyki. Oczywiście klasycznej. Dokąd zmierzasz razem z festiwalem? Choć kontraktujemy już artystów na pięć lat naprzód, mam świadomość, że żyjemy w kompletnie nieprzewidywalnych czasach. Nie wiemy, co wydarzy się za chwilę, gdzie wybuchnie jakiś konflikt i kto nie będzie mógł przyjechać. Ale muszę być trochę szalony, bo naprawdę nie da się inaczej. Zawsze taki byłeś? Ależ skąd. Kiedyś byłem spiętym urzędnikiem, choć ludzie widzieli mnie inaczej. Z jakiegoś powodu wzbudziłem sympatię Carol Thigpen-Miłosz. Kiedyś przyszła do mojego biura i zaproponowała spacer po Plantach. Powiedziałem, że nie mogę, bo co ja powiem dyrektorowi. A ona, że powinien zrozumieć, że poszedłem na spacer z żoną Miłosza. To chyba Carol pierwsza dostrzegła we mnie tę nutę szaleństwa. Uważała, że w tym szarym, brudnym Krakowie ja jestem uśmiechnięty i kolorowy. Teraz Ty będziesz witał publiczność w filharmonii warszawskiej. Festiwal ma swoją publiczność i pewnie spotkam wiele znanych mi osób. Może znów przyjadą brytyjscy ornitolodzy. [...] Rozmawiała: KATARZYNA PIĄTKOWSKA. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia”
Penderecka była jego mentorką, teraz on przejął po niej stery. O ich relacji mało kto wiedział
Śmierć Elżbiety Pendereckiej była ogromnym zaskoczeniem dla środowiska muzyki klasycznej i zespołu Festiwalu Beethovenowskiego. Teraz za jego przyszłość odpowiada Andrzej Giza, który współtworzył markę wydarzenia przez lata. Choć tegoroczna edycja jest w 85 procentach projektem Pendereckiej, nowy prezes staje przed wyzwaniem: musi przekonać partnerów i światowe agencje, że festiwal nadal będzie realizowany z takim samym rozmachem.
Nic nie zapowiadało tej zmiany. Festiwal, który przez lata miał jedną twarz i jedną liderkę, nagle musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Choć większość tegorocznej edycji powstała jeszcze pod kierunkiem Elżbiety Pendereckiej, dziś odpowiedzialność spoczywa na Andrzeju Gizie. [...] Czy to nie było dla nich oczywiste, że to Ty przejmiesz po pani Pendereckiej fotel prezesa stowarzyszenia i dyrektora generalnego festiwalu? Myśmy o tym rozmawiali wielokrotnie, ale mi się wydaje, że pani Elżbieta nie przyjmowała do wiadomości tego, że w pewnym momencie miałaby oddać festiwal w inne ręce, nawet zaufanej osoby. Ten projekt był dla niej niezwykle ważny. Ona go kreowała, była jego twarzą i on wyznaczał rytm jej kalendarza. Nad tegoroczną edycją zdążyła popracować? Tak, bo my zaczynamy przygotowania często wiele lat wcześniej. Teraz rozmawiam już z agentami orkiestr, artystów i chórów na lata 2030 i 2031. Tegoroczna edycja jest w 85 procentach jej projektem. CZYTAJ TEŻ: Spędził u jej boku 30 lat, nauczyła go, że niemożliwe nie istnieje. TYLKO W VIVIE! Andrzej Giza wspomina Elżbietę Penderecką: „Ona jest nie do zastąpienia” Będzie rewolucja czy ewolucja? Raczej ewolucja. Choć prowadzę zajęcia ze studentami z zarządzania kulturą i z dyplomacji kulturalnej, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem osobą analogową. Ale wiem też, że świat idzie do przodu i musimy być otwarci na nowe rzeczy. Dlatego na przykład jedną z pierwszych decyzji, jakie podjąłem jako prezes stowarzyszenia, było uruchomienie całorocznej strony internetowej beethovenfestiwal.pl. Uważam, że festiwal musi żyć cały rok, musimy komunikować nowe produkcje okołofestiwalowe, zaistnieć w cyfrowym świecie. Co Cię najbardziej zaskoczyło w tej nowej sytuacji? Dużym zaskoczeniem jest dla mnie to, że choć kreowałem markę festiwalu razem z panią Penderecką, dzisiaj muszę na nowo budować relacje z mecenasami, z agentami artystów i przekonywać, że powinni mi na nowo zaufać. Śmierć pani Pendereckiej była szokiem dla wszystkich. Nic nie zapowiadało, że odejdzie. Nie była chora. I teraz wszystkie światowe agencje muszą przestawić się na współpracę z nowym partnerem. Skąd u nich taka ostrożność? Jak wspomniałem, muzyka klasyczna to są kontrakty na ogromne kwoty. Jest więc pewnego rodzaju niedowierzanie, że uda się ten projekt kontynuować z takim rozmachem. Poza tym to jest zamknięty świat, a ja muszę udowodnić, że jestem częścią tego środowiska. [...] CZYTAJ RÓWNIEŻ: Bez niej wielkość Krzysztofa Pendereckiego miałaby dziś zupełnie inny wymiar. W rozmowie z VIVĄ! Andrzej Giza ujawnia kulisy słynnego małżeństwa
TYLKO W VIVIE! Ewa Gawryluk szczerze o miłości po pięćdziesiątce. Jej mąż jest młodszy o 16 lat
Ewa Gawryluk od lat jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorek telewizyjnych. Tym razem jednak mówi nie tylko o pracy, ale przede wszystkim o życiu prywatnym – związku z młodszym o 16 lat mężem i o tym, dlaczego wiek w relacjach wciąż budzi tyle emocji.
Ewa Gawryluk i jej mąż Piotr pokazują, że różnica wieku w związku wcale nie musi być przeszkodą. Aktorka opowiada o życiu po pięćdziesiątce, stereotypach dotyczących dojrzałych kobiet oraz o tym, jak wygląda ich codzienność poza światem show-biznesu. O szczerości w relacji, pracy nauczyciela i spojrzeniu ludzi na ich związek z parą rozmawiała Katarzyna Piątkowska. Ewa Gawryluk o życiu po pięćdziesiątce i młodszym mężu. Wywiad VIVA! [...] – Żyjemy w czasach, kiedy wciąż starsza kobieta i młodszy mężczyzna wzbudzają może nie sensację, ale na pewno spore zainteresowanie. Piotr: Zawsze wiązałem się z kobietami starszymi ode mnie. Ewa: Nie metryka jest ważna, ale emocje i uczucia. Żyjemy w czasach, w których króluje przyzwolenie na to, żeby mężczyzna był dużo starszy od partnerki. W drugą stronę to już jest sensacja. Między nami jest 16 lat różnicy. Piotr: Ale w show-biznesie palmę pierwszeństwa w tym zakresie dzierżą Magdalena Cielecka i Bartosz Gelner. Dzięki nim nas o to nikt nie pyta (śmiech). Ewa: Może dlatego, że nie obracałeś się do tej pory w świecie show-biznesu i nie można było o tobie znaleźć za dużo informacji. Piotr: Jestem nauczycielem wychowania fizycznego w szkole podstawowej. Moje miejsce pracy jest jak papierek lakmusowy, bo to dość konserwatywne środowisko. Ale tam nikt się nie dziwi i nie komentuje różnicy wieku między nami. Ewa: Ludzie myślą, że jak kobieta przekroczyła pięćdziesiątkę, wypuściła z domu dorosłe dzieci, to już musi usiąść i tylko na wnuki czekać. A przecież życie się nie kończy razem z menopauzą. Dojrzałe kobiety mają swoje zainteresowania, życie zawodowe, pracują, są ciekawe świata i ciekawe dla świata. I tak, po pięćdziesiątce można mieć wspaniały związek z młodszym mężczyzną. Świat się zmienia, jesteśmy coraz starsi, żyjemy coraz dłużej, a dla kobiet w moim wieku jest wciąż tak mało miejsca. [...] SPRAWDŹ TEŻ: Nie zakochał się w aktorce. W Ewie Gawryluk zobaczył coś znacznie ważniejszego. Dziś są małżeństwem Cała rozmowa do przeczytania w nowej VIVIE!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 12 marca.