Miliony go uwielbiały, ale nikt nie znał prawdy. Żona Jerzego Stuhra zdradziła, jaki był naprawdę. Te słowa zapadają w pamięć
Jerzy Stuhr zapisał się w historii jako wybitny aktor i reżyser. Dla Barbary i Macieja Stuhrów był jednak przede wszystkim mężem, ojcem i człowiekiem pełnym codziennych rytuałów. We wzruszających wspomnieniach odsłaniają jego prywatne oblicze i opowiadają o tym, jakim był naprawdę.
Publiczność zapamiętała go jako wybitnego aktora, reżysera i mistrza słowa. Najbliżsi znali jednak Jerzego Stuhra przede wszystkim jako męża, ojca i gospodarza domu. W ostatnich wywiadach Barbara Stuhr odsłania codzienność, której nikt poza najbliższymi nie miał dostępu. Jerzy Stuhr prywatnie. Bliscy ujawniają tajemnice wybitnego aktora Jerzy Stuhr przez dekady należał do grona najwybitniejszych polskich artystów. Jego zawodowe życie toczyło się w intensywnym rytmie prób, planów filmowych i kolejnych projektów. Barbara Stuhr we wspomnieniach podkreśla, że mąż, mimo licznych obowiązków, potrafił odnaleźć równowagę między życiem zawodowym a rodzinnym. Gdy sytuacja tego wymagała, był obecny i angażował się w sprawy najbliższych. Nie kreował wizerunku bohatera codzienności — po prostu starał się być tam, gdzie był potrzebny. Wdowa po wybitnym aktorze nie ukrywała, że za drzwiami domu Jerzy Stuhr był człowiekiem o wyjątkowych przyzwyczajeniach. Z uśmiechem w rozmowie z Pytaniem na Śniadanie mówiła: „W domu był jaskiniowcem”. Bo najlepiej odnajdywał się w świecie książek, scenariuszy i własnych myśli. Kiedy przygotowywał się do kolejnej roli, potrafił całkowicie odciąć się od otoczenia. Dom żył swoim rytmem, w tle grał telewizor, toczyły się rozmowy, a on z niezwykłą łatwością zanurzał się w tekście, ucząc się kolejnych kwestii. „Nie mam pojęcia, jak on to robił”, wspominała Barbara Stuhr, podziwiając niezwykłą umiejętność męża do pełnego skupienia. Czytaj też: „Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska Maciej Stuhr w poruszającym wyznaniu o ojcu, Jerzym Stuhrze O swoim ojcu z ogromnym wzruszeniem mówi także Maciej Stuhr. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” przyznał, że z upływem czasu pamięć o Jerzym Stuhrze nabiera nowych znaczeń. Żałoba ustępuje miejsca wspomnieniom, a wraz z nimi pojawiają się refleksje nad tym, jak wiele cech i wartości odziedziczył po ojcu. Aktor wyznał, że coraz częściej wraca myślami do chwil, które dziś wydają mu się bezcenne. Najmocniej zapisał się w jego pamięci niezwykły talent Jerzego Stuhra do snucia opowieści. Potrafił zamienić nawet zwyczajną historię w fascynującą opowieść, pełną barw, humoru i emocji. Maciej nie ukrywa, że właśnie tej umiejętności zawsze trochę ojcu zazdrościł. „Też czasami różne rozrachunki, człowiek się zaczyna zastanawiać, skąd pewne rzeczy ma, ale też mnóstwo wspomnień i rzeczywiście to wspomnienie jego bajdurzenia i cudownego opowiadania jest bardzo mocne, jedno z najwspanialszych moich wspomnień o tacie, to były jego opowieści, miał niezwykły dar po prostu tak ciekawego, tak barwnego opowiadania, którego mu czasami nawet zazdroszczę”, opowiadał aktor. Czytaj też: Po sukcesie "Wodzireja" Jerzy Stuhr dostawał zaskakujące propozycje. Mógł na tym zarobić ogromne pieniądze O chorobie Jerzy Stuhr potrafił mówić otwarcie. Znacznie trudniej było mu jednak opowiadać o własnych lękach, słabościach i emocjach. Po latach do tej rodzinnej lekcji wrócił Maciej Stuhr, który przyznał, że długo nosił w sobie podobny sposób myślenia o męskości i okazywaniu uczuć. Uważał, że ten model za naturalny. Dziś jednak patrzy na niego z zupełnie innej perspektywy. Jak podkreślił, doświadczenia ojca stały się dla niego ważną lekcją i skłoniły go do refleksji nad tym, jak chciałby przeżywać własne emocje. „Trochę zostałem tak wychowany i sporo tego odziedziczyłem, i przez dużą część życia myślałem, że rzeczywiście to jest mój wzorzec i tak chcę. Ale też taka lekcja, którą mimochodem tato mi udzielił, pokazał mi pewne rzeczy na sobie. Ja dziś, jako debiutujący starszy człowiek, chciałbym jednak unikać. Takie twardzielstwo, mimo że wychowaliśmy się na takich filmach, patrzyliśmy na Gregory'ego Pecka, który wjeżdżał na koniu i odjeżdżał na koniec, i nic nie było wiadomo, czy on się czegoś przestraszył, czy się zmartwił, co czuje. Wydaje mi się, że dobrze, że z tym Gregorym Peckiem trochę odjechało. Teraz ja próbuję odrabiać takie lekcje, w których jeszcze mężczyźni w moim wieku słabo się orientują, jak jakieś męskie uczucia, emocje, żeby umieć to rozpoznać w sobie”, opowiadał w rozmowie z „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr o odejściu męża Najtrudniejsze pożegnania nie zawsze przychodzą w chwili śmierci. Czasem trwają miesiącami, a nawet latami, odbierając bliską osobę po kawałku. W rozmowie w programie „Dzień Dobry TVN” Barbara Stuhr po raz pierwszy z taką szczerością opowiedziała o ostatnich latach życia Jerzego Stuhra i emocjach, które towarzyszyły jej już po jego odejściu. Aktor zmarł 9 lipca 2024 roku. „Cztery lata była ciężka choroba, pod koniec już była depresja, demencja. To były trudne chwile i potem, jak on odszedł, miałam do siebie trochę żal, że jakoś tak mi spadł jakiś ciężar z serca i trochę się nie lubiłam za to. Teraz to już jest tak, rozmawiam z nim (sobie myślę tak): "czy ty byś lubił, żebym ja była taką smutną wdową z ołtarzykiem twoim? Chyba byś tego nie lubił". Dlatego, ja teraz żyję pełnią życia”, mówiła w rozmowie z Dzień Dobry TVN skrzypaczka, wiceprezes Stowarzyszenia Unicorn. Barbara Stuhr opowiadała, że Jerzy Stuhr nie należał do mężczyzn, którzy z łatwością ubierali uczucia w słowa. Miłość wyrażał przede wszystkim w codziennych gestach, spojrzeniach i czułej obecności. Paradoksalnie, najpiękniejsze wyznania często odnajdywała dopiero w jego wywiadach, kiedy publicznie mówił o tym, jak wiele dla niego znaczyła. Jak przyznała, był jednak moment, który oboje zapamiętali szczególnie mocno. Gdy ważyły się losy ich córki Marianny, wszystkie emocje przestały mieścić się za maską codziennej powściągliwości. Strach o dziecko sprawił, że po raz pierwszy tak wyraźnie dzielili ten sam ból i bezradność. „Wtedy po prostu płakaliśmy razem”, wspominała Barbara Stuhr, podkreślając, że właśnie w tych najtrudniejszych chwilach ich więź wybrzmiewała najmocniej. Stuhralia jako forma pamięci Barbara Stuhr opowiedziała również o festiwalu Stuhralia oraz jego kolejnej edycji. Jak podkreśla, inicjatywa narodziła się spontanicznie przy pierwszej rocznicy śmierci Jerzego Stuhra i stała się sposobem na pielęgnowanie pamięci o artyście. Druga edycja Stuhraliów potrwa od 2 do 5 lipca i po raz kolejny zgromadzi w Krakowie przyjaciół, współpracowników oraz miłośników twórczości wybitnego aktora. Festiwal otworzyło spotkanie „Obiad czwartkowy z Jerzym Stuhrem”, a oficjalna inauguracja odbyła się dzień później w Kopalni Soli w Wieliczce. W programie znalazły się także projekcja kultowego „Kingsajzu” i rozmowa z jego reżyserem Juliuszem Machulskim. Organizatorzy przygotowali również przegląd najważniejszych filmów z udziałem Jerzego Stuhra oraz wydarzenia poświęcone ludziom, którzy współtworzyli niezwykłą epokę polskiego teatru i kina. Jednym z nich będzie spotkanie poświęcone Jerzemu Treli w Narodowym Starym Teatrze im. Heleny Modrzejewskiej. „Zamysłem tego było rozszerzenie, pokazanie, że to nie Jerzy Stuhr był fantastyczny, no był fantastyczny, ale był taki fantastyczny, bo miał fantastycznych przyjaciół reżyserów, to w ogóle była epoka, za którą ludzie w moim wieku w Krakowie tęsknią, za tym Starym Teatrem z tamtych czasów, za atmosferą SPATiF-u i stąd się wziął Jurek Trela”, relacjonowała w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Festiwal zakończy „Bal z Jerzym Stuhrem” w Dworku Białoprądnickim. Czytaj też: „Obudził się na chwilę” – syn legendy polskiego kina o ostatnich słowach ojca, które z nim zostały
„Mój tato nie był rodzicem uczestniczącym, a ja wyszedłem na ludzi”. Maciej Stuhr o wychowaniu przez legendę kina i cenie sławnego nazwiska
Maciej Stuhr wielokrotnie podkreślał, że ojcostwo jest jedną z najważniejszych ról w jego życiu. Choć w pewnym sensie powtórzył historię Jerzego Stuhra, budując karierę zawodową równolegle z wychowywaniem dzieci, zaznacza, że starał się być obecny w ich codzienności. W szczerej rozmowie opowiedział nie tylko o relacji z córką Matyldą i synem Tadeuszem, ale także o wyjątkowej więzi z ojcem, który do końca pozostawał dla niego autorytetem i życiowym bohaterem.
Maciej Stuhr spełnia się na scenie i przed kamerą, ale od lat podkreśla, że na pierwszym miejscu stawia rodzinę. Jest ojcem Matyldy i Tadeusza oraz ojczymem Stanisława. Czy w wychowaniu dzieci powtórzył historię swojego taty? Jerzy Stuhr przyznawał kiedyś, że ze względu na charakter zawodu większość czasu spędzał poza domem i nie był ojcem uczestniczącym. „Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi” – wspominał Maciej Stuhr w rozmowie z Beatą Nowicką. Z okazji Dnia Ojca przypominamy te słowa oraz wyjątkową relację, jaka łączyła aktora z Jerzym Stuhrem. Choć wybitny artysta, który zmarł 9 lipca 2024 roku, często bywał poza domem, jego syn nigdy nie miał do niego żalu o nieobecność. Dziś sam Maciej Stuhr przyznaje, że choć podczas budowania kariery zawodowej również nie zawsze mógł być w domu, starał się być dla swoich dzieci bardziej „uczestniczącym” rodzicem niż jego ojciec. Jak podkreśla, to właśnie rodzina i bliskie relacje są dla niego najważniejsze. Maciej Stuhr o relacji z ojcem. A jakim ojcem sam jest dla dzieci? Wobec kogo czuje się Pan bardziej bezbronny: Tadzia czy Matyldy? Wobec obojga, ale w zupełnie różnych aspektach. Odkąd mój syn powiedział, że jestem srogi, staram się być przede wszystkim miłym tatusiem, chociaż jakiś element srogości jest wpisany w figurę ojca, którą mam w głowie, i ona wiąże się z autorytetem. Nie chciałbym, żeby ten autorytet był przemocowy, ale ojciec – według mnie – między innymi po to jest, żeby dziecko czasami postawić do pionu. A z drugiej strony dzieci mogą sobie z nami pozwolić na o wiele więcej niż ktokolwiek inny. Wiedzą, że mogą nam wejść na głowę i w tym sensie jestem momentami bezbronny. Jak te oczka popatrzą i zatrzepoczą rzęski: „Tatusiu, pójdziemy na te drugie lody też?”. Mimo że tam jest przecież cukier! „A sorbet?”. Dobra, chodźmy na sorbet. Pana ojciec kiedyś dowcipnie mi powiedział, że na 40 lat małżeństwa 20 spędził poza domem. Nie było go, rzeczywiście, ale ja nigdy tego braku nie odczuwałem boleśnie. Mogę zaryzykować stwierdzenie, że lubiłem, że ojca nie ma, a potem wraca z dalekich krajów i opowiada fantastyczne historie o świecie, pracy, filmach i ludziach. I jeszcze prezenty przywozi. A ponieważ też był srogi, kiedy znikał, w domu było trochę luźniej. Siostra potrzebowała go bardziej, jego czasu, fizycznej obecności niż ja. Jest w niej jakiś rodzaj tęsknoty za tatą z dzieciństwa. [...] Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Próba spektaklu " Bal manekinów" Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Herbalife Triathlon Gdynia Przy Matyldzie, dziś 23-letniej, budował Pan swoją karierę i w ojcostwie trochę powtórzył casus ojca. To nie jest zarzut. Nie było mnie, ale jak już byłem, to dużo bardziej niż mój ojciec. Byłem – jak to się dziś mówi – rodzicem uczestniczącym, czego mój ojciec nigdy nie uprawiał. To było pokoleniowe. Wtedy nikt takiego ojcostwa nie praktykował i nie możemy dzisiaj tego oceniać. Mój tato nie był uczestniczący, a ja wyszedłem na ludzi. Nie wiem, czy moje dzieci wyjdą na ludzi. Może będą czuły się lepiej, nie mając problemu z tym, że tatuś nigdy im nie powiedział, że je kocha, bo tatuś, owszem, mówi, ale to nie znaczy, że będą miały usiane różami całe życie. I jak dorosną, winą obarczą rodziców. Bo kogóż? [...] Prawda, choć absurdalnie zabrzmiała. Jedno z najważniejszych odkryć psychologii: dzieci, owszem, słuchają naszych mądrości, ale przede wszystkim patrzą na nasze życie. Powiedziała mi to terapeutka, gdy chciałem zasięgnąć u niej rady, jak postępować z dorastającą córką: „Panie Macieju, dzieci wychowuje się do 12. roku życia”. Ależ co pani opowiada?! „Do 12. roku życia dzieci obserwują i wdrukowują na twardy dysk nie to, co pan do nich mówił, tylko kim pan przy dzieciach był”. Potem albo za tym podążają, albo temu zaprzeczają, ale zawsze się do tego będą odnosić. Dziś Matylda ma 23 lata. To, że jest dorosła, wbrew pozorom niewiele zmienia. Myślę nawet, że teraz wkraczamy w bardzo ciekawy okres, kiedy zaczniemy się poznawać już nie jako tato z córką, ale jak ludzie. Czytaj też: Maciej Stuhr czule o mamie: „Jeśli cokolwiek wiem o uczuciach, to dzięki niej. Nauczyła mnie wrażliwości” W Tadziu widzi Pan siebie? Jest teatromanem. Skądś to znam… Jak tylko się dowie, że idę do teatru, to on też idzie. Czy to Warlikowski, czy „Wujaszek Wania”. Fascynuje go świat teatru: zmiana świateł, dekoracji, fakt, że aktorzy po jednej stronie kulisy są tym, a po drugiej – tamtym. Ta magia przyciąga go jak magnes. Kiedy Krzysztof Kieślowski poprosił ojca, żeby w „Dekalogu X” zagrał Pan jego syna, na początku się wzbraniał. Pan pozwoli Tadziowi wejść na plan? Pewnie. Rodzice nie są od tego, żeby zabraniać dzieciom takich rzeczy. Oczywiście trzeba być ostrożnym, żeby dziecku nie stała się jakaś krzywda, ale zobaczymy. Oboje dzieci są bardzo nieśmiałe, przynajmniej przy mnie. Jestem prawie pewien, że to musi być moja wina. Nieśmiałość w tym zawodzie może stanowić problem… [...] Jest Pan ojcem i ojczymem. Nauczył się Pan czegoś od Stasia? Nauczyłem. Jest niebywałym bratem dla Tadzika. Nieraz o tym rozmawialiśmy, że różnica między mną a moją siostrą była niefortunna, pięć i pół roku. Między Stachem a Tadkiem jest dokładnie taka sama i nie stanowi dla nich problemu. Staś nigdy nie dawał bratu odczuć, że jest gówniarzem, który powinien dać mu święty spokój. Przeciwnie. To czasami Tadek od niego ucieka, a Staś ma dla niego wiele czułości. Są naprawdę fantastycznym rodzeństwem. Aż mnie to zawstydziło w stosunku do mojej siostry. Zobaczyłem, że nie otoczyłem jej taką czułością, jaką mogłem. Przeczyta i będzie jej miło. Ma Pan poczucie, że w relacji ojciec–syn powoli wchodzi Pan w nową rolę? Mam w ogóle nową odsłonę w tej relacji. Tato, jak pani wie, jest bardzo schorowanym starszym panem. Pięć–sześć lat temu odwiedziliśmy rodziców na wsi. Ojciec próbował naprawić leżak. Ja czytałem gazetę, coś pisałem, a on siedział i siedział nad tym leżakiem. Po godzinie powiedział: „Maciek, chodźże mi tutaj pomóc. Weź to pociągnij i zobacz, czy da się to w ogóle wyjąć”. Podszedłem i jednym ruchem wyjąłem. „O Jezu, dzięki, no nie mogłem sobie z tym poradzić”. Dla mnie to był szok. Moment przejścia. Mój heros, najsilniejszy na świecie ojciec, po prostu nie ma już siły. Ta chwila wryła mi się w pamięć. Nie chcę już więcej mówić o ojcu. Na amerykańskich filmach zawsze jest scena, w której policjant, aresztując gościa, mówi: „Wszystko, co od teraz powiesz, może być użyte przeciwko tobie”. Kiedy mówię o ojcu, nie ma „może”. Wszystko, co powiem, zostanie użyte przeciwko mnie. Przecież jeden incydent – godny potępienia – nie przekreśla całego życia i twórczości człowieka! Pani Beato, ja mówię, co będzie. Nie co ja i pani powiemy w tej rozmowie, tylko jak to zostanie zinterpretowane. Będzie: „Młody Stuhr broni ojca pijaka”. W takim żyjemy świece. Tak już jest. Proszę, nie rozmawiajmy o tym. Zobacz też: Zostali ojcami, gdy inni byli już dziadkami. Historie Strasburgera, Kondrata i Kalisza dają do myślenia
Maciej Stuhr nie kryje uczuć do żony. „Nie sądziłem, że związek może tak nie ostygnąć”. Przypominamy wywiad, który wzruszył czytelników VIVY!
Maciej Stuhr kończy dziś 51 lat. Aktor, reżyser i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiej kultury od lat imponuje nie tylko zawodowymi sukcesami, ale także zaangażowaniem społecznym. Z okazji jego urodzin przypominamy wyjątkową rozmowę, której w 2022 roku udzielił magazynowi VIVA! wspólnie z żoną, Katarzyną Błażejewską-Stuhr.
On – jeden z najpopularniejszych aktorów swojego pokolenia. Ona – dietetyczka kliniczna, aktywistka i autorka książek. W wywiadzie dla VIVY! Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr opowiedzieli o miłości, rodzinie, otwartym domu, pomaganiu uchodźcom i wartościach, które od lat wyznaczają kierunek ich wspólnego życia. „Spotkałem rudego anioła” – mówił Beacie Nowickiej o żonie Maciej Stuhr. Dziś, w dniu jego 51. urodzin, wracamy do tej poruszającej rozmowy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr i Maciej Stuhr: wywiad dla VIVY! Po raz pierwszy spotkaliśmy się we trójkę osiem lat temu. My pracowaliśmy nad książką, a Kasia do nas dołączyła. Bawiłam się na Waszym weselu. Wiedliście w miarę beztroskie, szczęśliwe życie. Dziś mam wrażenie, jakby to się działo w innej epoce. Prowadzicie inne życie. Katarzyna: Dalej szczęśliwe, chyba… (śmiech). Rzeczywiście, wyprowadziliśmy się z mieszkania w centrum do domu, na stałe jest z nami dwójka dzieci, dwa psy, uchodźcy. Ale cały czas walczę o tamtą beztroskę, bo ona wciąż jest, tylko gubi się w natłoku obowiązków. Maciej: Dużo rzeczy się też nie zmieniło. – Miłość na przykład? Maciej: Przede wszystkim fascynacja sobą, mówię o swoim uczuciu do Kasi. Nie sądziłem – zabrzmi to banalnie – że związek może tak nie ostygnąć. Wciąż dużo robimy wspólnie, z pasją. Wiadomo, że niektóre rzeczy muszą walczyć o palmę pierwszeństwa i przegrywają z codziennością: z wożeniem dzieci, psami, lekarzami, szpitalami, zakupami… – …niespodziewanymi gośćmi? Maciej: Goście są naszą spécialité de la maison, mam wrażenie. Jesteśmy mistrzami w przyjmowaniu gości i oboje to uwielbiamy. To się stało naszym stylem życia. Katarzyna: I nie mówimy tylko o uchodźcach. Maciej: Mamy dom otwarty. Zauważyłem, że jesteśmy siebie ciekawi przy gościach. Niektóre rzeczy wiemy o sobie tylko dlatego, że przychodzą goście i w żartach, albo nie w żartach, coś mówimy. W ich obecności przerabiamy różne tematy. Tak dowiedziałem się, że Kasi nie podoba się moja broda, którą zapuściłem do serialu „Szadź”. Potem przez osiem miesięcy cztery razy dziennie słyszałem… Katarzyna: …że nie lubię tej brody, ta broda jest okropna. Teraz, kiedy ją zgolił, 80 razy dziennie mówię, jak mi się podoba, jaki jest przystojny, a wręcz piękny. Maćka to peszy, ale nie mogę się pohamować (śmiech). – No i osiągnęliśmy piękną równowagę. Brody nie ma, miłość jest. Maciej: Kluczem jest to, żeby wyrywać chwile, kiedy jest się tylko we dwoje. Czasami zakrada się jakiś niepokój, czy przypadkiem coś się nie wypaliło. Okazuje się jednak – jak już zostajemy sami – że nie. Tym silniejsza jest wtedy ta ulga: o Jezu, jednak nic się nie zmieniło. Czasami po prostu nie ma czasu na uważność w tym całym zamieszaniu. – Zwanym życiem. Z ważnych zmian – po latach odszedł Pan z teatru Warlikowskiego. Maciej: Przez 20 lat byłem przepracowany i nie chciałem tak funkcjonować do końca życia. W sferze marzeń zawsze było: mniej pracować. Decyzja, żeby się rozstać, przynajmniej formalnie, z zespołem Warlikowskiego, nie jest prosta. Praca z nim to marzenie wszystkich aktorów. Do dzisiaj jest mi czasami smutno i tęsknię. Wciąż gram stare rzeczy. Zresztą od Krzyśka chyba nigdy definitywnie się nie odchodzi. Katarzyna: Pamiętam, jak nam kolana zmiękły, kiedy zobaczyliśmy plan wyjazdów ze spektaklem „Wyjeżdżamy”. Okazało się, że przez cztery miesiące nie będzie Maćka w domu. Kiedy zrezygnował, przyjęłam to z ulgą. Ale nie naciskałam na ciebie w tej decyzji. Zwłaszcza że dla mnie Nowy Teatr też jest bardzo ważnym miejscem. Pracowałam od lat z całym zespołem. – Tam się poznaliście? Katarzyna: Poznaliśmy się w Teatrze Polonia, ale Maciek mnie nie pamięta, bo miałam wtedy dredy. Maciej: Jak można pamiętać kogoś, kto ma dredy? Katarzyna: Zwłaszcza że to były rude dredy do pasa (śmiech). Maciej: To było ciekawe, bo jak się poznaliśmy, miałem największy w swoim życiu kociokwik, choć wiele ich bywało, a pani o tym wie najlepiej. Ale wtedy było wszystko: zagranica, teatry, kilka premier, seriale, filmy, radio, studenci. I tak funkcjonowaliśmy z Kasią przez pierwsze lata, że właściwie w ogóle nie było tematu, ile ja pracuję, gdzie pracuję i dlaczego. Katarzyna: Cenię pracowitość, więc raczej mi to nie przeszkadzało. Maciej: Natomiast potem, kiedy założyliśmy rodzinę i na świecie pojawił się nasz syn Tadzik, z oczywistych powodów fakt, ile mnie w tym domu jest bądź nie ma, ma ogromny wpływ na funkcjonowanie tego przedsiębiorstwa. Trzeba było zrobić jakiś plan, żeby to wszystko się nie zawaliło. Katarzyna: Wcześniej, jak Maćka nie było w domu, ja też dużo pracowałam, pisałam książki albo jeździłam do Maćka na plany filmowe i tam pracowałam. Kiedy urodził się Tadzik, musiałam zwolnić, bo kawał ciąży przeleżałam. No a potem każda mama wie – pracowałam, ale i karmiłam piersią, więc musiałam być niedaleko. Po jakimś czasie Maciek mógł włączyć się w działania domowe. Pamiętam, jak mnie zaszokowałeś decyzją, że odchodzisz z teatru. Powiedziałeś mi o tym w sklepie i w pierwszej chwili pomyślałam, że to jest żart. Nie przypuszczałam, że Maciek nosił się z taką myślą, na pewno długo to rozważał. Maciej: Pomysł chodził za mną ze dwa lata. Decyzję podjąłem tuż przed pandemią. Między nami jest 10 lat różnicy wieku. Teraz Kasia ma tyle, ile ja miałem, kiedy zaczęliśmy być razem. Wydaje mi się, że to jest taki wiek, kiedy warto docisnąć pedał kariery na maksa, a potem trochę go poluzować, bo nie wyobrażam sobie, żeby tak jechać do końca życia. Ja bym nie chciał. Zobacz też: Niepokojące wyznanie Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. Żona Macieja Stuhra szczerze o problemach zdrowotnych. Zrezygnowała z ukochanej pasji – Myśli Pan, że żona chciałaby docisnąć pedał kariery na maksa? Maciej: Trzeba zacząć od tego, że kiedy się poznaliśmy, Kasia, która była wykształconą na Akademii Medycznej dietetyczką, pracowała jako kierowniczka widowni, a później jako koordynatorka pracy artystycznej w Nowym Teatrze. Katarzyna: Przyjmowałam też pacjentów, ale nie dało się z tego wyżyć. Maciej: Usilnie ją wtedy namawiałem na powrót do zawodu. Nie żeby mi było z nią źle w teatrze, ale uważałem, że to ma sens. Kasia ma bardzo dużą wiedzę i ambitne plany zawodowe, a oprócz tego staje się świetlaną postacią nie tylko dla mnie, ale też dla ludzi. Wydaje mi się, że powinna się tym zająć. – Kiedy umawialiśmy się na to spotkanie, powiedziałaś mi przez telefon: „Żadnej słodkiej sesji zakochanych. Siła kobiet. Ja walczę, mąż mnie wspiera”. O co walczysz? Katarzyna: Nie starczyłoby mi palców u obu rąk, żeby wyliczyć, o co walczę. Z Fundacją „Kobiety bez diety” walczę o uwolnienie kobiet z dyktatu bycia szczupłą, z poczucia winy, obowiązku bycia na niekończących się dietach i traktowania jedzenia jako formy opresji, a nie źródła zdrowia i przyjemności. Walczę o to, żeby wszyscy ludzie byli traktowani równo, mieli równe prawa i mogli żyć w spokoju. Maciej: Jednym ze źródeł zmiany naszego życia, od której zaczęliśmy rozmowę, było to, że od 2015 roku czuliśmy rosnącą frustrację z powodu braku wpływu na rzeczywistość. Wszystko, co robiliśmy, sądziliśmy, mówiliśmy, wydawało się logiczne, podparte wiedzą, faktami, które my i nasze autorytety uważają za oczywiste, i nic, absolutnie nic z tego nie wynikało. W pewnym sensie ta sytuacja trwa do dziś. Pierwsze lata były bojowe, wierzyliśmy, że zaraz coś się wydarzy, ktoś się ocknie… A potem siedzieliśmy przed telewizorami, czytaliśmy gazety i myśleliśmy: Co, do cholery, się dzieje? Dlaczego nic się nie zmienia? Katarzyna: Pamiętam, jak jesienią 2016 przeczytaliśmy jakiś artykuł, w którym Jarosław Kaczyński mówił, że w organizmach uchodźców są pasożyty groźne dla Polaków. Strasznie się wtedy zapieniłam i umówiłam z Zosią Jaworowską, która założyła stowarzyszenie Refugees Welcome Polska, żeby to jakoś odkręcać. Mam wewnętrzny imperatyw chodzenia na protesty. Nie potrafiłam usiedzieć w domu. Nie zapomnę, jak 16 grudnia partia rządząca przeniosła obrady Sejmu do Sali Kolumnowej. Tadek miał wtedy trzy miesiące. Wieczorem zaniosłam go śpiącego do Magdy Popławskiej, która mieszka obok nas i ma rok starszą Haneczkę, pojechałam pod Sejm i siedziałam tam do północy. Następnego dnia z Tadkiem w wózku protestowałam na Krakowskim Przedmieściu. To był czas, kiedy często jeździłam służbowo po Polsce i protestowałam w każdym mieście: Kołobrzegu, następnego dnia w Poznaniu, później w Krakowie. – Zamiast siedzieć przed telewizorem, czytać gazety i zadręczać się, dlaczego nic się nie zmienia, zostaliście… trendsetterami pomagania. Maciej: Chodziło o to, żeby chociaż w drobnym stopniu móc nadać sens swoim działaniom, swojemu życiu. A to jest najbardziej spektakularne i bezdyskusyjne w pomocy drugiemu człowiekowi. Katarzyna: To naturalne, że jak na naszej drodze pojawia się bezdomny pies, to go przygarniamy. Potem pojawił się drugi, niewidomy. Kilka lat temu Monika Głuska-Durenkamp zaprosiła mnie na wegańskie gotowanie do restauracji Vege Małpa. Pamiętam, że nie mogłam dogadać się z czeczeńskimi kobietami, bo nie znam ani czeczeńskiego, ani rosyjskiego, ale robiłam pasty tahini i kroiłam różne rzeczy. Powiedziałam, że zawsze mogę pomóc, kogoś gdzieś zawieźć, przywieźć, wziąć jakieś dziecko na weekend. Tydzień później przywiozłam do domu Edelbeka. Był bardzo przestraszony, usnął na podłodze, nie chciał jeść. Zadzwoniła do nas jego mama i po rosyjsku tłumaczyła Maćkowi, że jej syn jest straumatyzowany, że tata go głodził. Czułam, że ta historia jest na tyle ważna, że nie mogę jej bagatelizować. Wtedy po raz pierwszy umówiłam się z Madiną. Spotkałyśmy się raz, drugi, trzeci i gadałyśmy na migi. Zaczęła się pandemia, Madina, która pracowała jako sprzątaczka, straciła pracę, nie miała z czego żyć. Usiadłam wtedy z Maćkiem i powiedziałam, że Madina nie ma gdzie mieszkać i czy może zamieszkać u nas. A Maciek odpowiedział: „OK”. – Tak… po prostu? Maciej: Mniej więcej tyle trwało. Gdybyśmy zasiedli przy stole, zrobili tabelki za i przeciw, co nam grozi, a co zyskamy, nie wiem, czybyśmy się wtedy zdecydowali i kiedykolwiek później. To była krótka piłka. Akcja–reakcja. – Madina spędziła z Wami prawie rok. Czego Was to nauczyło? Maciej: Od tamtego czasu gościliśmy w domu wiele osób różnych narodowości, religii, wieku, wykształcenia, a jednak wszyscy mają wspólny mianownik. Kiedy otwierasz swój dom w momencie, kiedy ktoś tego naprawdę potrzebuje, rodzi się między ludźmi coś trudnego do opisania i opowiedzenia na łamach prasy. Nie chciałbym sprowadzać wszystkiego do wdzięczności i zaciągniętego długu. Pomoc to jest jedno. Ale ta pomoc wynika z zaufania. A zaufanie jest jednym z piękniejszych darów, które można ludziom ofiarować. Powiedzieć: „Ufam ci”. To jest coś obezwładniającego. Dla obu stron. – Poczuliście pustkę, kiedy się wyprowadziła? Katarzyna: Nawet Stasiek powiedział: „Dziwnie, jak jest tak cicho w domu”. Madina plus trójka nastolatków i dwoje naszych dzieci tworzyło nieustający harmider. Nadal jesteśmy blisko. Dziś dzwoniła do mnie… 15 razy. Z radością patrzę, jak nabrała siły, pewności siebie, odstresowała się. – À propos dzieci, wzięliście udział w projekcie Anji Rubik „SEXEDPL. Przewodnik dla rodziców”. Od razu Pana zapytam, bo pewnie wszyscy są ciekawi, czy wybitny aktor, reżyser, profesor Jerzy Stuhr rozmawiał z synem o edukacji seksualnej? Maciej: (śmiech) Nie przypominam sobie. Zanim dojdziemy do seksu, musielibyśmy przejść przez parę innych rozdziałów i tematów, których też nie poruszaliśmy. Nam się zawsze z moim tatą rozmawiało wspaniale, ale głównie o filmie i teatrze. O świętej pamięci Jerzym Treli, jaki jest wybitny i najwspanialszy. Przypomniała mi się anegdota… – …to w hołdzie Jerzemu Treli zróbmy dygresję. Maciej: Z Jurkiem się wychowałem. Postać symboliczna. Mistrz i bardzo bliski człowiek. W szkole teatralnej robiliśmy z Wajdą „Jak wam się podoba”. Kiedyś mistrz gdzieś pojechał i parę prób przejęła Anna Polony. Postanowiła wprowadzić dyscyplinę, bo pan Andrzej nie był tym zainteresowany. Zrobiła nam karczemną awanturę, że nie umiemy tekstu, że się spóźniamy… I nic z nas nigdy nie będzie. Wszyscy stoją na scenie, bo to była scena zbiorowa, uszy po sobie, a ona z widowni drze się na nas potwornie. Byłem wtedy z Jurkiem Trelą w parze, ja grałem Orlanda, a on służącego, nosiłem go nawet na barana. Do dzisiaj na korytarzu w szkole teatralnej wisi nasze zdjęcie. Stoję, słucham tej Polony i nagle czuję, że coś mi skubie spodnie. Pies jakiś czy co? Zerkam, a Trela stoi za mną i szepcze: „Ty, gdzieżeś se te spodnie kupił?”. – Piękne: dwa w jednym. Wielkość i prostota. A wracając do naszego tematu i rozmów z ojcem… Maciej: Zawsze dobrze czuliśmy się ze sobą, byliśmy zaprzyjaźnieni. Może czasami prowadziliśmy jakieś dyskusje polityczno-światopoglądowe, czasami pogadaliśmy o jakiejś książce, natomiast rozmów o dojrzewaniu, o uczuciach, o tym, co ja teraz przeżywam i na jakim jestem etapie emocjonalnym, tośmy w naszym Krakowie cudownym w tamtych czasach nie prowadzili. A ponieważ wtedy ich nie prowadziliśmy, to nie nauczyliśmy się ich prowadzić również z kolejnym pokoleniem. To, że dzisiaj Anja Rubik rusza w bój, wynika z tego, że pewne zaniedbania są tak głęboko kulturowe i pokoleniowe, że trzeba zacząć krok po kroku od podstawowych rzeczy. Katarzyna: U mnie było trochę inaczej. Bardzo wcześnie byłam z mamą u ginekolożki, bo miałam różne bóle brzucha. Okazało się, że to torbiele, i musiałam brać środki antykoncepcyjne. A z drugiej strony to nie sprawiło, że mogłam prowadzić z mamą otwarte rozmowy o seksie. Maciej: Nas uświadamiali koledzy za śmietnikiem, a dzisiaj każdy dzieciak ma w kieszeni dostęp do twardej pornografii. Szkoła i system edukacji nie zapewnia nam wsparcia w tym temacie, więc musimy pomóc sobie sami. To, że ja z Jerzym Stuhrem nie rozmawiałem na jakieś tematy, nie oznacza, że mam nie rozmawiać z Tadeuszem, mimo że jestem dość nieporadny w trudnych rozmowach. Katarzyna: Książka Anji Rubik ma formę pytań i odpowiedzi. Mamy tu de facto gotowe narzędzie. Kiedy nie wiemy, co odpowiedzieć dziecku, wystarczy znaleźć stosowny fragment i go przeczytać. Zamiast snuć opowieści o bocianie i kapuście, można snuć opowieści z dziedziny biologii. Maciej: Wydaje mi się, że duża część rzeczy, którymi zajmujemy się z Kasią, które nas bolą, które chcemy zmienić, w które się angażujemy, w istocie rzeczy sprowadza się do edukacji. Katarzyna: Czasami nawet takiej podstawowej, na poziomie języka. Maciej: Paradoks naszych czasów najlepiej streściła w mowie noblowskiej Olga Tokarczuk. Każdy z nas ma dostęp do całej wiedzy świata w swoim telefonie komórkowym, ale jakoś nie posuwa nas to do przodu. Przeciwnie. W internecie nieprawda szerzy się dużo lepiej i szybciej niż prawda. Pandemia pokazała, że mamy problem z zaufaniem do specjalistów i ekspertów razem wziętych, ponieważ w internecie czytamy co innego i czujemy się od nich mądrzejsi! Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor – Pomóc uchodźcom czy nie pomagać. Jednym wolno, innym nie wolno. Katarzyna: Tu nie ma dylematu. Dla mnie i Maćka nie ma znaczenia, czy ktoś pochodzi z Afganistanu, Syrii, Iraku czy Ukrainy. Nikt nie powinien cierpieć z powodu strachu przed bombami, głodu, braku wody, dachu nad głową. Ja się na to nie zgadzam. Nie daję sobie prawa do oceniania, czyje życie więcej znaczy. Czy lepiej uratować kobietę, czy mężczyznę? Muzułmanina czy katolika? Nikt nie zasługuje na śmierć w lesie z głodu i zimna. Na granicy białoruskiej spotkaliśmy się z nieludzkimi historiami. A z drugiej strony poznaliśmy wielu fantastycznych mieszkańców tamtych terenów. Całe dnie i noce przez długie miesiące chodzili po lesie, zostawiając jedzenie i ciepłe okrycia dla uchodźców, pomagając chorym, biorąc ich pod swój dach, czasem odbierając porody martwych dzieci. Tragiczne, ale też budujące. Życie każdego człowieka jest bezcenne. – Porażająco prosta prawda, ale może – jak Pan mówił – nadajemy się do reedukacji. Katarzyna: Kiedy wybuchła wojna na Ukrainie, w szkole Staszka powstał punkt recepcyjny. Stamtąd zaprosiliśmy pierwszą rodzinę ukraińsko-afgańską, zdawaliśmy sobie sprawę, że muzułmanom trudniej będzie znaleźć miejsce. Byli u nas sześć dni. W czasie ich pobytu Staszek zapytał: „Dlaczego my nic nie robimy i nie pomagamy?”. Spojrzeliśmy na siebie z Maćkiem z konsternacją. Dla Stasia fakt, że uchodźcy mieszkają w naszym domu, jest już normą. Dopiero przygotowanie torby z zabawkami i ubraniami dla ukraińskich dzieci uspokoiło jego sumienie. Maciek w nocy odwiózł naszych gości na dworzec, a następnego dnia rano zadzwonił domofon. To była sąsiadka: „Słyszałam, że już nie macie uchodźców? Może chcecie następnych?”. Tak pojawiła się u nas Ira, projektantka mebli z Kijowa, z dwójką swoich dzieci i dwójką dzieci przyjaciół ze Lwowa, którzy walczą na froncie. Maciej: My, Polacy, upajamy się, jacy jesteśmy wspaniali, bo rzeczywiście jesteśmy. Na całym świecie Polska stała się symbolem pomocy uchodźcom. Jest jednak wstydliwy margines, o którym wszyscy chcą jak najszybciej zapomnieć – łącznie z miłościwie panującymi – i który jakoś dziwnie nie współgra z tym naszym największym od dekad sukcesem na arenie międzynarodowej. Uchodźcy na białoruskiej granicy to jest nasza narodowa trauma, która będzie do nas wracać. Będą o tym kręcić filmy i pisać książki. – A Pan w jednym z tych filmów zagra i będzie powtórka z rozrywki. Dla Staszka uchodźcy w domu to standard, a dla Tadzia? Katarzyna: Ostatnio czytaliśmy książeczkę o liczbach i liczeniu. Były tam różne pytania: ile masz lat, ilu masz braci? Na pytanie: „Ile osób mieszka w twoim domu?” Tadek westchnął zrezygnowany: „Ale tak z rodziny czy na serio? Bo jak na serio, to chyba nie umiem policzyć”. Maciej: (śmiech) Zastanawiam się, co z tego naszego eksperymentu, naszego stylu życia, krótko mówiąc, przejmą nasze dzieci? Czy to się jakoś odbije na ich dorosłym życiu? – I ku jakiej wizji Pan się skłania? Maciej: Chciałoby się wierzyć, że oczywiście będą pomagać, ale to nie jest aż tak proste przełożenie. Moi rodzice byli i są dobrymi i ciepłymi ludźmi, wielu ludziom w różny sposób pomogli, ale nie do końca potrafię sobie nawet wyobrazić, żeby przyjęli kogoś pod swój dach. Ja poznałem Kasię i Kasia to coś we mnie uruchomiła. Co będzie z naszymi chłopakami? Nie wiem. Prawda jest taka, że nasza przyszłość zależy od tego, co się w niej wydarzy, kogo poznamy, kto nam co zrobi dobrego albo złego, co przeczytamy, na co zachorujemy, ile będziemy mieli forsy lub jej nie będziemy mieli. Ja miałem szczęście, że na swojej drodze spotkałem rudego anioła, który mnie pchnął w takim kierunku. Jakbym jej nie spotkał, nie byłoby mnie tu. Katarzyna: Można pomagać i można nie pomagać. Tu nie ma dylematu. Czytaj również: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Zachwyciła widzów rolą w „Poranku kojota”, wróżono jej wielką karierę. Tak dziś wygląda filmowa Noemi
Karolina Rosińska była jedną z najbardziej rozpoznawalnych młodych aktorek lat 90. Sukces „Uprowadzenia Agaty” i później „Poranka kojota” sprawił, że wielu wróżyło jej wielką karierę filmową. Tymczasem gwiazda obrała zupełnie inną drogę. Wyjazd do USA, studia, życie rodzinne i kolejne zawodowe zwroty sprawiły, że dziś zajmuje się czymś całkowicie nieoczywistym.
Role w "Uprowadzeniu Agaty" i "Poranku kojota" miały być jej przepustką do grania u największych reżyserów. Równie mocno o zdolną aktorkę upominał się polski show-biznes. Ale ostatecznie Karolina Rosińska postanowiła spróbować swoich sił zupełnie gdzie indziej. Jeśli nie media to, co dziś robi? Dziś, 2 czerwca świętuje urodziny. Kim jest Karolina Rosińska? Kariera filmowa Karolina Rosińska urodziła się 2 czerwca 1974 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Pierwszy raz pojawiła się na planie w wieku 16 lat, a trafiła tam zupełnym przypadkiem. Nie myślała wtedy o wyborze zawodowej drogi, ale jej koleżanka wręcz przeciwnie i to ona zaciągnęła ją na casting do zagranicznej produkcji "Escape". Na miejscu okazało się, że to właśnie Karolina spodobała się twórcom filmu najbardziej. "Moja koleżanka strasznie chciała zostać aktorką i zapytała mnie, czy nie poszłabym z nią na casting do pewnego zagranicznego filmu. Do Polski przyjechała wtedy grupa Amerykanów, miłośników Polańskiego. Planowali coś nakręcić. Film nosił tytuł »Escape« . Okazało się, że to ja im się spodobałam i wybrali właśnie mnie. Miałam wtedy 16 lat. Teraz, jak patrzę na ten czas z perspektywy, to widzę, że był to niesamowity zwrot w moim życiu. Od tego wszystko się zaczęło. Miałam ogromne szczęście. Napływały kolejne propozycje, ot tak, bez castingów", mówiła w wywiadzie dla Plejady w 2014 r. Kiedy w wieku 17 lat Karolina Rosińska stanęła do castingu o rolę w filmie Marka Piwowskiego "Uprowadzenie Agaty", reżyser z miejsca obsadził ją w głównej roli. Nastolatka pokonała aż trzysta innych kandydatek, ale przez cały ten czas uważała, że po prostu los jej sprzyja. Na planie czuła się bardzo dobrze i komfortowo, ale zdecydowanie bardziej niż odgrywaniem głównej roli w filmie przejmowała się wtedy nadchodzącą maturą. W 1993 roku zagrała w filmie "Łowca. Ostatnie starcie", polsko-norweskiej produkcji "Koloss" oraz polsko-francuskiej produkcji "Moja historia", a potem przyszedł czas na kino stricte zagraniczne. Zobacz też: Tylko w VIVIE! Wiesław Komasa zdradził, z czego jest dziś najbardziej dumny. Padły ważne słowa o dzieciach Chwilowa przygoda na planie filmowym zaczęła zamieniać się w poważną aktorską karierę, a na to Karolina Rosińska nie była jeszcze gotowa. Wciąż była tą samą nastolatką z Piotrkowa Trybunalskiego, która wybrała się na casting dla zabawy. Jednak chcąc nie chcąc, zaczęła być rozpoznawalna, a wokół jej osoby zrobiło się w świecie show-biznesu szumnie. Jednak cały blichtr, który szedł w parze z coraz bardziej rosnącą popularnością, przytłaczał młodą aktorkę. "Jestem wrażliwą osobą i jakakolwiek krytyka mnie bolała. Strasznie chciałam wtedy udowodnić wszystkim, że potrafię więcej niż tylko pięknie wyglądać na ekranie. Słyszałam o sobie, że jestem tylko piękną twarzą", wyznała kilka lat temu w wywiadzie dla Plejady. Bardzo krzywdzące okazały się dla nastolatki plotki o jej rzekomym romansie ze sławnym reżyserem, Markiem Piwowskim. Karolina Rosińska: wyjazd do USA W 1994 roku grupa filmowców z Ameryki, z którymi kilka lat wcześniej Karolina Rosińska pracowała przy filmie "Escape", zaproponowała jej kolejną rolę i zaprosiła do USA. Okazało się, że poza kolejną filmową przygodą, Karolina odnalazła na miejscu miłość. "Tych samych, z którymi robiłam pierwszy film. To w sumie dość ciekawa historia, ponieważ jednym z tych Amerykanów był mój przyszły mąż. On wyprodukował »Escape«. Choć dostaliśmy się z filmem nawet na festiwal do Cannes, z jego dystrybucją było jednak ciężko. Może brakowało nam szczęścia? Nie wiem. Przyjaciele ocenili, że »Escape« to najdroższa randka mojego męża, ponieważ to, co mu po filmie pozostało, nazwijmy to »profitem«, to właśnie nasz związek" - wyznała w rozmowie z Plejadą. W Stanach Zjednoczonych poczuła, że chciałaby spróbować swoich sił jako studentka uniwersytetu. Mimo że jej mąż na co dzień miał kontakt z wieloma osobami z branży filmowej, Rosińska nie była wtedy zainteresowana rozwojem kariery aktorskiej. Postawiła na naukę filozofii, dziennikarstwa i literatury na kalifornijskim uniwersytecie UCLA. Czytaj również: „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia”. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku Macieja Stuhra Nowy tryb życia i miejsce zamieszkania jej sprzyjało. Czuła się w Stanach Zjednoczonych bardzo komfortowo, jednocześnie cały czas będąc w kontakcie z bliskimi z kraju. Gdy z Polski napłynęła ciekawa propozycja filmowa, Karolina Rosińska na jeden rok zostawiła swoje życie w USA i wróciła w rodzinne strony. Właśnie wtedy jej małżeństwo się rozpadło. "Niestety to była moja wina. Przyjechałam do Polski do pracy w kolejnym filmie. Zostałam rok i weszłam w inny związek. Rozbiłam moje małżeństwo", przyznała aktorka. W 2000 roku pojawiła się w filmie "Bajland", następnie w serialu "Skarb sekretarza", ale to trzecia produkcja od czasu powrotu do Polski okazała się dla młodej aktorki przełomowa. Karolina Rosińska zagrała u boku Macieja Stuhra w filmie Olafa Lubaszenki "Poranek kojota". Ulubienica widzów wcieliła się w postać piosenkarki Noemi - widzowie pokochali ją za tę rolę. O aktorce ponownie zrobiło się głośno, ale ona i tym razem wymknęła się przed blichtrem i sławą - tuż po premierze wróciła do USA. Zobacz też: Czy rola w „Seksmisji” była dla niej przekleństwem?! Co dziś robi Bożena Stryjkówna, filmowa Lamia Reno? Karolina Rosińska i Maciej Stuhr, 2001 r. Karolina Rosińska: drugie małżeństwo, dzieci Związku z amerykańskim artystą nie udało się uratować. Po rozwodzie aktorka odnalazła szczęście u boku instruktora nurkowania, Piotra Bukowieckiego. Postanowili zamieszkać w Szczecinie i tam założyć rodzinę. Para doczekała się dwójki dzieci, Vivian i Melchiora. Szczęście małżeństwa nie trwało jednak długo. Częste wyjazdy służbowe partnera aktorki nie wpływały dobrze na ich relację. "Niestety nie był to bardzo szczęśliwy okres. Po jakimś czasie zaczęło się psuć w moim małżeństwie. [...] Po prostu rozeszły nam się drogi", tłumaczyła Rosińska. Jak dziś wygląda życie Karoliny Rosińskiej? Karolina Rosińska na powrót próbowała swoich sił w aktorstwie, ale tym razem jej role przeszły bez echa. Aktorka miała okazję pojawić się w kilku spotach reklamowych i zagrać drugoplanowe role w serialach takich jak "M jak miłość", "Ojciec Mateusz", "Pierwsza miłość" czy "Klan", jednak dawna popularność i rozgłos już nie powróciły. Karolina Rosińska po rozwodzie z Piotrem Bukowieckim mieszkała w Szczecinie, w związku z czym trudniej jej było pojawiać się w stolicy w oczekiwaniu na aktorskie zadania. Żeby zapewnić swojej rodzinie stały dochód, zdecydowała się na tymczasową pracę i została nauczycielką angielskiego. "To miała być praca tylko na chwilę. Okazało się jednak, że doskonale się w tym odnalazłam. Nie wiem, czy mogę tu mówić o powołaniu, ale ten kontakt z młodymi ludźmi stał się dla mnie inspirujący" - wyznała aktorka. Aktorka nie ogląda się za siebie i nie żałuje decyzji, które wcześniej podjęła. Podsumowała, że na pewno wszystko wyglądałoby inaczej gdyby miała menedżera. Dziś jest szczęśliwą i spełnioną kobietą, mamą dwójki dzieci, która cieszy się z odzyskanej nad życiem kontroli. "Czuję, że dopiero teraz tak naprawdę mam kontrolę nad własnym życiem. Trzymam stery. To bardzo przyjemne. Wiem dokładnie, jak będzie wyglądał mój tydzień, co muszę zrobić, gdzie pójść. Z drugiej jednak strony brakuje mi czasami takiej ekscytacji, jaką miałam kiedyś. Tej niewiadomej" - dodawała w rozmowie z Plejadą aktorka. Zobacz też: Przed laty była gwiazdą TVP. Tak Jolanta Fajkowska wspomina pracę w telewizji Mikołaj Krawczyk i Karolina Rosińska na planie "Pierwszej miłości", 2010 r. Karolina Rosińska o zmianach Niedawno ulubienica widzów podkreślała, że nigdy sama nie porzuciła kina. Także kino nie porzuciło jej, ale nie wszystko w jej życiu wydarzało się w odpowiednim czasie. Kiedy więc przestawała grać? „To był bardzo bogaty okres w moim życiu. W momencie, kiedy pojawiły się w moim życiu dzieci, to te decyzje stały się o wiele trudniejsze", powiedziała w nowym wywiadzie dla portalu Show News. Przed kamerą halo tu Polsat dodawała: „Natomiast te wszystkie filmy to była taka droga, otworzyły mi właściwie tę drogę do tego, że jestem tutaj, że poznałam ludzi w tych filmach i jakoś to tak wszystko mnie poprowadziło dalej, że jestem teraz tutaj. Natomiast to nie był mój wybór do końca. Jakby życie tak postanowiło i w ten sposób się stało”. Co ciekawe, Karolina Rosińska nie pracuje już jako nauczycielka. Ma nowe zajęcie. Bardzo ciekawe i… nieoczywiste! Swoje życie buduje na co dzień w USA. „Po raz kolejny zmieniłam kierunek swojej kariery i od całkiem niedawna rozwijam biznes sprzedaży i kupna nieruchomości”, wyznała. Czy jest coś, co jest dla niej w tym zawodzie wyzwaniem? „Promocja swojej osoby, media społecznościowe. Nigdy nie było dla mnie naturalne żyć w świetle reflektorów. A teraz mój biznes tego ode mnie wymaga”, czytamy w Show News. Na szczęście w czasie wolnym aktorka ma przestrzeń do odpoczynku. „Mieszkamy dość blisko oceanu i często chodzę na plażę, by posiedzieć i pogapić się na wodę. Chodzę też po Santa Monica, po wzgórzach i uwielbiam to. Ta dostępność przyrody, a jednocześnie mieszkanie w tętniącym życiem mieście, daje mi poczucie balansu w dość szybkim tempie tutejszej codzienności”, podsumowała swoją codzienność. Choć gwiazda nie wspomniała nic o ewentualnym powrocie do grania, my za to mocno trzymamy kciuki. Źródła: plejada.pl, Show News swiatseriali.interia.pl, telemagazyn.pl
Niezwykle rzadki widok. Maciej Stuhr pokazał 10-letniego syna. Fani nie kryją zachwytu
Nie każdy wyjazd ojca z synem trafia na nagłówki, ale ten skrywa coś więcej niż tylko rodzinne chwile. Maciej Stuhr zabrał 10-letniego Tadeusza w miejsce, gdzie spełniają się kibicowskie sny.
Maciej Stuhr znów to zrobił. Rozczulił fanów i pokazał, że w roli taty odnajduje się równie świetnie, co na scenie. Tym razem aktor zabrał swojego 10-letniego syna Tadeusza w podróż, która dla wielu fanów piłki nożnej jest spełnieniem marzeń. Kierunek? Słoneczna Barcelona. Ale to nie była zwykła wycieczka. Maciej Stuhr z synem na Camp Nou Artysta postawił na emocje, które zostają na całe życie. Maciej Stuhr, który na co dzień bardzo chroni prywatność swojej rodziny, tym razem zrobił wyjątek. W mediach społecznościowych pojawiły się zdjęcia z wyjątkowego wyjazdu ojca i syna. Okazja była naprawdę szczególna. Wspólne oglądanie meczu FC Barcelona z RCD Espanyol na legendarnym stadionie Camp Nou. Dla 10-letniego Tadeusza to było coś więcej niż tylko sportowe wydarzenie. Chłopiec pasjonuje się piłką nożną, więc możliwość zobaczenia na żywo swojej ukochanej drużyny była dla niego ogromnym przeżyciem. Emocje sięgnęły zenitu, zwłaszcza że FC Barcelona, w której gra Robert Lewandowski, wygrała spotkanie wynikiem 4:1. Zdjęcia mówią wszystko. CZYTAJ TEŻ: Wystąpiła w Amsterdamie i rzuciła publiczność na kolana. Nie obeszło się jednak bez drobnego skandalu Internauci zachwyceni 10-letnim synem Macieja Stuhra Na opublikowanych fotografiach widać wyraźnie, że Tadeusz przygotował się do tego dnia jak prawdziwy kibic. Na sobie miał klubową koszulkę z własnym nazwiskiem i numerem 9, Tym samym, który nosi Robert Lewandowski. To detal, który nie umknął uwadze fanów. Maciej Stuhr nie krył radości z tej wspólnej chwili. Pod zdjęciem napisał krótko, ale wymownie: „Z synkiem na Camp Nou! Wielka frajda! Lewy do boju”. Internet natychmiast zareagował. Pod postem pojawiła się lawina komentarzy pełnych ciepła i zachwytu. Internauci byli zgodni: takie chwile są bezcenne. „Rośnie kolejny Stuhr. To dar dla całego narodu”, „FC Barcelona zyskała nowy transfer!”, „Piękni ludzie w pięknym miejscu”. To tylko niektóre z reakcji. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Znają się od ponad 20 lat. Połączył je kultowy program. „Nigdy się nie zdradziłyśmy”
Żona Macieja Stuhra szczerze o zdrowiu. „To była bardzo trudna diagnoza”
Katarzyna Błażejewska-Stuhr ujawniła, że zmaga się z osteoporozą. Żona Macieja Stuhra opowiedziała w „Pytaniu na śniadanie” o serii złamań, operacji obojczyka i przedłużającej się diagnozie. Przyznała wprost: „mam lęk i obawy”, a leczenie wciąż nie może zostać wdrożone.
Katarzyna Błażejewska-Stuhr otwarcie mówi o chorobie, z którą mierzy się od miesięcy. W połowie lutego 2026 roku poinformowała na Instagramie, że zdiagnozowano u niej osteoporozę. Teraz w programie „Pytanie na śniadanie” ujawniła kulisy diagnozy, serię złamań oraz powód, przez który leczenie wciąż nie może zostać wdrożone. „Mam lęk i obawy” – przyznała żona Macieja Stuhra. Katarzyna Błażejewska-Stuhr osteoporoza – diagnoza po serii złamań Dokładnie w połowie lutego 2026 roku Katarzyna Błażejewska-Stuhr poinformowała za pośrednictwem Instagrama, że zmaga się z chorobą kości – osteoporozą. To wyznanie poruszyło jej obserwatorów, ponieważ znana dietetyczka i psychodietetyczka od lat promuje zdrowy tryb życia. Jak ujawniła w poniedziałkowym programie „Pytanie na śniadanie”, do diagnozy doszło po serii złamań. „Kilka lat temu upadłam na rowerze i złamałam kości śródręcza” – wyznała. Rok później doszło do kolejnego wypadku. „Upadłam na chodniku – poślizgnęłam się i złamałam obojczyk, który roztrzaskał się na drobne kawałki i musiałam mieć operację sczepiania tego blaszką i śrubami”. To właśnie wtedy lekarz zwrócił uwagę na niepokojący sygnał. „Ortopeda, który mnie operował, powiedział, że te kości wchodziły za lekko, w związku z tym zaleca wizytę u endokrynologa” – relacjonowała. Diagnoza osteoporozy była dla Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr ogromnym zaskoczeniem. W programie śniadaniowym przyznała wprost: „Była to bardzo trudna diagnoza, bo nagle mam lęk i obawy”. Guzy przy tarczycy a rozwój osteoporozy Choć rozpoznano osteoporozę, leczenie nie może zostać jeszcze wdrożone. Powodem są inne problemy zdrowotne. „Okazuje się, że mam guzy przy tarczycy, które powodują, że ta osteoporoza się rozwija, więc najpierw musimy z tym sobie poradzić, żeby zacząć wzmacniać kości” – wyznała. To właśnie guzy przy tarczycy sprawiają, że terapia wzmacniająca kości musi zostać odłożona. Katarzyna Błażejewska-Stuhr podkreśliła, że diagnoza się przedłuża, a ona wciąż czeka na możliwość rozpoczęcia leczenia. Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor „Mam lęk i obawy” – rezygnacja z nart i wspinaczki Choroba wpłynęła na jej codzienne życie. Żona Macieja Stuhra przyznała, że z powodu osteoporozy zrezygnowała z aktywności fizycznych, które wcześniej były dla niej ważne. "Była to bardzo trudna diagnoza, bo nagle mam lęk i obawy na przykład — w tym roku nie pojechałam na narty, bo się bałam, że mogę się połamać i będzie to zbyt uciążliwe" — powiedziała w „Pytaniu na śniadanie”. W połowie lutego 2026 roku informowała również, że przestała chodzić na ściankę wspinaczkową. „Odkąd wiem, że mam osteoporozę, przestałam chodzić na ściankę. Czekam, aż będzie można wdrożyć leczenie, ale diagnoza się przedłuża” – napisała na Instagramie. Po czasie zdecydowała się jednak wrócić na ściankę. Przyznała, że towarzyszył jej ogromny lęk. „Od tygodnia miałam milion sabotujących myśli. Może jednak nie. (…) Nie spadłam, nie połamałam się, przełamałam swój ogromny lęk” – relacjonowała. Leczenie wstrzymane. Co dalej z walką o zdrowie? Na ten moment Katarzyna Błażejewska-Stuhr nie może rozpocząć właściwego leczenia osteoporozy. Najpierw konieczne jest ustabilizowanie sytuacji związanej z guzami przy tarczycy. Do czasu wdrożenia terapii próbuje wspierać organizm innymi metodami. Jak ujawniono, nosi kamizelkę obciążeniową, która powoduje większy nacisk na kości. Katarzyna Błażejewska-Stuhr otwarcie mówi o swoich emocjach i obawach. „Mam lęk i obawy” – przyznała, opisując wpływ diagnozy na swoje życie. Jej występ w „Pytaniu na śniadanie” był próbą wyjaśnienia, jak wygląda proces diagnozy i dlaczego leczenie wciąż nie zostało rozpoczęte.
Niepokojące wyznanie Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr. Żona Macieja Stuhra szczerze o problemach zdrowotnych. Zrezygnowała z ukochanej pasji
Katarzyna Błażejewska-Stuhr, żona Macieja Stuhra, ujawniła, że zmaga się z problemami zdrowotnymi. „Czekam, aż będzie można wdrożyć leczenie, ale diagnoza się przedłuża....”, wyznała.
Katarzyna Błażejewska-Stuhr, znana i ceniona dietetyczka, a prywatnie żona aktora Macieja Stuhra i podzieliła się w mediach społecznościowych niezwykle osobistym wpisem o problemach zdrowotnych, z którymi przyszło jej się zmierzyć. Choć diagnoza się przedłuża, a leczenie jeszcze nie zostało wdrożone, kobieta z odwagą opisuje swoje emocje, lęki i pierwszy krok powrotu do aktywności, którą kochała. Katarzyna Błażejewska-Stuhr: Katarzyna Błażejewska-Stuhr od lat buduje swoją markę w oparciu na autentyczności i konsekwencji. Znana dietetyczka i promotorka zdrowego stylu życia regularnie dzieli się w mediach społecznościowych wiedzą, doświadczeniem oraz codziennością, w której równowaga między ciałem a emocjami odgrywa kluczową rolę. Jej profil to nie tylko porady żywieniowe, ale także refleksje o uważności, samoakceptacji i odpowiedzialności za własne zdrowie. U boku Macieja Stuhra – jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich aktorów – tworzy duet, który od lat wzbudza zainteresowanie opinii publicznej. Małżeństwem są od 2015 roku, a ich wspólne życie, pasje i wzajemne wsparcie niejednokrotnie stawały się tematem medialnych publikacji. Katarzyna Błażejewska-Stuhr konsekwentnie jednak pozostaje wierna sobie – niezależna, merytoryczna, skupiona na pracy i wartościach, które promuje. To właśnie ta spójność sprawia, że jej głos w sprawach zdrowia i stylu życia wybrzmiewa tak mocno i wiarygodnie. Czytaj też: Po latach trudnych doświadczeń są silniejsi niż kiedykolwiek. „Rudy anioł zmienił moje życie” — mówi znany aktor Katarzyna Błażejewska-Stuhr o problemach zdrowotnych W środę 18 lutego tego roku Katarzyna Błażejewska-Stuhr opublikowała na Instagramie wpis, w którym ujawniła, że zmaga się z osteoporozą. Informacja o przewlekłej chorobie stała się dla niej momentem zatrzymania. Osteoporoza – jak sama przyznała – wpłynęła na jej codzienność i zmusiła do przewartościowania wielu aktywności, które do tej pory były naturalną częścią jej życia. To doświadczenie okazało się nie tylko wyzwaniem fizycznym, ale także emocjonalnym, wymagającym oswojenia lęku i nowego spojrzenia na własne możliwości. Choroba wymusiła na niej rezygnację z ukochanej wspinaczki – aktywności, która dawała jej poczucie siły, sprawczości i wolności. „Odkąd wiem, że mam osteoporozę, przestałam chodzić na ściankę. Czekam, aż będzie można wdrożyć leczenie, ale diagnoza się przedłuża.... a przecież na linie szansa na upadek i złamanie nie jest tak znowu wielka.... więc poszłam dziś z dziewczynami”, wyznała. Sprawdź też: Muzykę mają w DNA, scena należy do nich. Rodzeństwo Natalii Szroeder z impetem wkracza na polską scenę. Robią prawdziwą furorę Katarzyna Błażejewska-Stuhr nie pozwoliła, by lęk całkowicie przejął kontrolę nad jej codziennością. W jednym z najbardziej osobistych fragmentów wpisu opisała moment powrotu na ściankę wspinaczkową po diagnozie osteoporozy. Przyznała, że przez tydzień towarzyszyły jej „milion sabotujących myśli”, a każdy ruch budził obawę o zdrowie. „Ale piszę o tym dziś nie dlatego, że to super i się chwalę. Od tygodnia miałam milion sabotujących myśli. Może jednak nie. Przy przeprowadzce zapodziały się buty i uprząż. Dziś nawet nie byłam w stanie znaleźć bidonu (a mamy głuch w domu z 10) na wodę. Potem się zgubiłam — wszystko to odczytywałam jako znaki, żeby zawrócić. Nie spadłam, nie połamałam się, przełamałam swój ogromny lęk. Nie miałam radości, którą znam ze wspinaczki, ale zrobiłam pierwszy krok. Znacie to uczucie, gdy czytacie wszystko, jako sygnał do odwrotu?”, wyznała. To świadectwo nie tylko fizycznej, ale przede wszystkim psychicznej odwagi — pokazuje, jak trudne bywa pogodzenie się z ograniczeniami narzuconymi przez chorobę, a jednocześnie jak ważne są drobne kroki powrotu do codzienności. Życzymy dużo zdrowia i wszystkiego, co najlepsze!
Twórcy hitu Netflixa z nowym kryminałem. W jednej z ról zobaczymy... Macieja Stuhra!
Premiera nowego serialu twórców kasowego „Domu z papieru” już w ten weekend. To trzymająca w napięciu historia o kobiecej zemście i poszukiwaniu sprawiedliwości. W obsadzie nie zabrakło polskiego akcentu - na ekranie zobaczymy hiszpańskojęzyczny debiut Macieja Stuhra.
Już w sobotę 19 lipca premiera pierwszego odcinka nowego serialu twórców „Domu z papieru”. To wstrząsająca historia dziewczyny, która po brutalnym zamachu na swoją rodzinę, poszukiwać będzie zemsty. „Blizna” to też nie lada gratka na polskich widzów! W jednej z ról występuje Maciej Stuhr, dla którego angaż jest hiszpańskojęzycznym debiutem. Co wiemy o produkcji? Twórcy i obsada serialu „Blizna” Za reżyserię najnowszej serii twórców „Domu z Papieru” odpowiada Miguel Ángel Vivas, który w pojedynczych odcinkach wspierany był przez Alejandra Bazzano oraz Manuela Carballo. Serial jest adaptacją bestsellerowej powieści, jednego z najchętniej czytanych hiszpańskich pisarzy kryminalnych - Juana Gómeza-Jurado. Scenariusz powstał we współpracy duetu, składającego się z Pablo Roa i Fernando Sancristóbala. Za kamerą stanął Aitor Mantxola, a producentem jest César Benítez, wspierany przez Asacha Media Group, Adrenalin i CANAL+ Polska. Czytaj także: Po raz pierwszy zobaczyli się... na własnym ślubie! Prawdziwa historia tej niespotykanej miłości doczeka się ekranizacji W głównych rolach występują serbska aktorka młodego pokolenia Milena Radulovic oraz aktor Juanlu González. W obsadzie dominują głównie artyści pochodzenia hiszpańskiego, poza pojedynczymi przypadkami. Wschodni akcent, poza udziałem Radulovic, potęguje angaż Macieja Stuhra, dla którego rola jest hiszpańskojęzycznym debiutem! Czy serial ma szansę powtórzyć sukces „Domu z papieru”? I jak, w tym nowym środowisku, odnalazł się polski aktor? Przekonamy się już niebawem. O czym opowiada serial „Blizna”? Fabuła serialu „Blizna” skupiać się będzie na kobiecej perspektywie, ale w wydaniu rzadko spotykanym na srebrnym ekranie. Irina jest Ukrainką, która w wieku 9 lat była świadkiem tragedii, zmieniającej jej życie na zawsze. Gdy cudem przeżyła brutalny zamach, w wyniku którego straciła rodziców, a jej siostra została porwana, wyprowadza się na słoneczne hiszpańskie wybrzeża. Jej nowe życie kierowane będzie poszukiwaniem zemsty na wschodnioeuropejskiej grupie przestępczej, odpowiedzialnej za tragedię w przeszłości. W Marbelli podejmie się treningu pod okiem byłego sierżanta armii, a nabyte umiejętności zamienią ją w prawdziwą, żądną sprawiedliwości femme fatale. Gdy niespodziewanie na jej drodze stanie Simon, ambitny programista, jej misja stanie pod znakiem zapytania. View oEmbed on the source website „Blizna” jest serialem wpisującym się w gatunek kryminału, o uniwersalnych fundamentach. Jest to bowiem historia o przetrwaniu, poszukiwaniu tożsamości, walki o rodzinę oraz poczuciu przynależności. To także opowieść o namiętnym romansie, w który wejdą głowni bohaterowie - z pozoru inni, a jednak o podobnych problemach. Jeżeli lubicie pełne zwrotów akcji historie kryminalne, które trzymają w napięciu od pierwszych sekund, to ten serial z pewnością jest dla was. To też nie lada gratka dla polskiej widowni, która będzie miała szansę podglądać hiszpański debiut Stuhra, który wciela się w postać tak nieoczywistą, jak sama fabuła. Czytaj także: Bridget Jones z Powiśla wchodzi do gry! Ta komedia pokaże ci, jak żyć, by nie zwariować Gdzie oglądać serial „Blizna”? Serial „Blizna” swoja premierę ma 19 lipca tego roku. Produkcja podzielona została na osiem odcinków, które pojawiać się będą pojedynczo w soboty. Dla polskich widzów serial dostępny będzie w ramach subskrypcji na platformie CANAL+.
Maciej Stuhr: "Im mniej Jerzego Stuhra, tym więcej taty". Tak mówi o pierwszym roku bez ojca
Zbliża się pierwsza rocznica śmierci Jerzego Stuhra. W programie "Dzień dobry TVN" jego syn Maciej oraz żona Barbara opowiedzieli o wspomnieniach, relacjach rodzinnych i zbliżającym się festiwalu "Stuhralia". "Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego" — wyznał Maciej Stuhr.
Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów i reżyserów, zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat. Pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny i ogromną pustkę – zarówno w świecie kultury, jak i w sercach bliskich. Jego śmierć była ogromnym ciosem nie tylko dla środowiska twórczego, ale przede wszystkim dla jego rodziny. W sobotnim wydaniu "Dzień dobry TVN" jego żona Barbara Stuhr oraz syn Maciej Stuhr podzielili się swoimi refleksjami i wspomnieniami, które – mimo upływu czasu – wciąż są pełne emocji i tęsknoty. Maciej Stuhr o relacji z ojcem: "Wyłania się 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" Maciej Stuhr pojawił się w programie zdalnie, by opowiedzieć o relacji z ojcem i emocjach, które towarzyszą mu niemal rok po jego śmierci. Zbliżający się pierwszy Dzień Ojca bez obecności Jerzego Stuhra skłonił go do głębokich przemyśleń. — "Właśnie kończymy pierwszy rok, kiedy go nie ma. Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego i potem pierwsza rocznica śmierci. To jest czas, w którym już trochę emocje opadły, a ten obraz wciąż jest bardzo żywy" — wyznał. Artysta podkreślił, że im więcej czasu mija, tym silniejszy jest obraz ojca jako osoby prywatnej — nie ikony kina, ale po prostu "taty". — "Im więcej czasu upływa, tym bardziej wyłania się w mojej pamięci 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" — dodał. Zobacz też: Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno Barbara Stuhr o prywatnym obliczu męża W studiu pojawiła się Barbara Stuhr, wdowa po aktorze. Wspominała męża jako osobę mało wylewną, ale bardzo ciepłą i przywiązaną do rodziny. — "Czuło się ciepło natomiast to, że on był bardzo do mnie przywiązany i pięknie o mnie mówił, to ja zawsze dowiadywałam się z mediów lub wywiadów" — powiedziała, zdradzając przy tym, że mąż niechętnie okazywał uczucia bezpośrednio. W jednym z poruszających wspomnień przytoczyła sytuację, gdy Jerzy Stuhr mówił: "Siedzę tu samotnie jak pies", kiedy wyjeżdżała z domu. Pomimo oszczędności w słowach, bliscy wiedzieli, że są dla niego ważni. Festiwal "Stuhralia" w Krakowie. Jak uczczą pamięć aktora? Jednym z głównych powodów, dla których Maciej Stuhr wystąpił w programie, był zbliżający się festiwal "Stuhralia", poświęcony twórczości jego ojca. Odbędzie się on w Krakowie w dniach 3–6 lipca 2025 r., tuż przed pierwszą rocznicą śmierci Jerzego Stuhra. W programie festiwalu zaplanowano pokazy filmów, koncert muzyki filmowej, wystawy oraz spotkania z twórcami. Jak zaznaczył Maciej Stuhr, to idealny moment, by wspominać ojca nie tylko z bólem, ale również z radością. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Rok bez Jerzego Stuhra. Emocjonalne refleksje jego bliskich Dla rodziny Jerzego Stuhra nadchodzące dni są szczególnie trudne. To czas refleksji, żałoby, ale też chęci pielęgnowania pamięci o artyście. Zarówno Maciej, jak i Barbara Stuhr zgodnie przyznają, że choć ból po stracie jest wciąż obecny, coraz częściej pojawia się także uśmiech — wspomnienie wspólnych chwil, codziennych nawyków i wyjątkowego charakteru Jerzego Stuhra. Zarówno wywiad w "Dzień dobry TVN", jak i zbliżający się festiwal "Stuhralia", to dla nich forma hołdu, ale też publiczne podzielenie się niezwykłą relacją, jaka ich łączyła. ZOBACZ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Źródło: plejada.pl
Oddał jej piękny hołd. Tak Maciej Stuhr uczcił pamięć o Ewie Dałkowskiej. W tych słowach jest wszystko
Maciej Stuhr opublikował poruszający wpis, w którym pożegnał Ewę Dałkowską. Przez wiele lat występowali na jednej scenie. Aktor wyraził wdzięczność za nadzieję, z którą zawsze mu się kojarzyła. Co napisał?
Maciej Stuhr w poruszających słowach pożegnał Ewę Dałkowską – wybitną aktorkę, z którą przez lata spotykał się na deskach Nowego Teatru w Warszawie. Jej obecność kojarzyła mu się z nadzieją – tą cichą, lecz niezłomną wiarą, że można wspólnie budować coś wielkiego, mimo różnic i trudnych momentów. Oddał piękny hołd artystce, która na zawsze pozostanie częścią historii polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej poruszyła środowisko artystyczne Ewa Dałkowska zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina, kreując niezapomniane role w tak wyrazistych i głośnych produkcjach jak „Skazany na bluesa”, „Body/Ciało”, „Przedwiośnie”, „Komedia małżeńska”, „Panny i wdowy” czy „Rok spokojnego słońca”. Była postacią wyjątkową – pełną charyzmy, talentu i wewnętrznej siły. Jej śmierć to bolesna strata dla polskiej kultury. Wybitna aktorka odeszła w niedzielę, 8 czerwca po ciężkiej chorobie. To bolesna strata dla polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony artystów, reżyserów i widzów. W mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy, w których środowisko artystyczne dziękowało jej za obecność, za sztukę, za emocje, które zostawiła na scenie i ekranie. Przyjaciele, współpracownicy, znajomi w poruszających wpisach żegnają Ewę Dałkowską. Jedną z tych osób był Maciej Stuhr. Na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikował portret artystki, który opatrzył słowami: „Żegnaj, Ewa!”. Czytaj też: Przyjaźnili się przez lata, ostatnia rozmowa z Ewą Dałkowską złamała mu serce: "Płakałem, prowadząc samochód" Poruszające słowa Macieja Stuhra o Ewie Dałkowskiej Następnego dnia na profilu aktora pojawił się kolejny wpis. Aktor w tych poruszających słowach zawarł tęsknotę i wdzięczność za lata wspólnej pracy. Jego pożegnanie to nie tylko osobista refleksja, ale i hołd dla kobiety, która przez dekady tworzyła historię polskiego teatru i kina. „Umarła Ewa Dałkowska. Jaką była aktorką i jaką osobą- pozostawiam to moim kolegom, którzy potrafią pisać piękne wspomnienia- ja tej sztuki nie posiadam. Byliśmy w jednym zespole teatralnym przez kilkanaście lat. Jej obecność w naszej grupie zawsze kojarzyła mi się z nadzieją, i o tym chciałbym napisać kilka słów”, zaczął. Nowy Teatr w Warszawie był miejscem, które połączyło Ewę Dałkowską i Macieja Stuhra zawodowo i emocjonalnie. To tutaj przez lata współpracowali, budując nie tylko repertuar, ale też artystyczne relacje. „Trudno o bardziej oddalone wizje politycznej rzeczywistości. „Lewacki” teatr, a w nim Ona. Członkini honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego, itp., itd. Już na lotnisku, już w samolocie, podczas licznych podróży było zabawnie, ale też trudno. Jacek Poniedziałek z Wyborczą, a obok w fotelu Ewka, Gazetą Polską, a zdarzało się też, że i z Warszawską. Nie będę opisywał licznych anegdot z tym związanych, bo nie czas ku temu”, dodawał. Sprawdź też: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Wspólne występy, próby, kulisy premier – Dałkowska i Stuhr stanowili część zespołu, który wnosił do polskiej sceny teatralnej nową jakość. Nie ukrywał, że nie zawsze wszystko układało się jak należy. Bywały trudne chwile, nie brakowało tych dobrych, ale przede wszystkim liczyło się to, że razem tworzyli piękny i ważny teatr, którego sztuka skłaniała do refleksji. W jego słowach czuć nie tylko zawodowy szacunek, ale i osobistą więź. Jak zaznaczył, Ewa Dałkowska zawsze kojarzyła mu się z nadzieją. „Przez te wszystkie lata było różnie- czasem zabawnie, czasem ciężko, czasem na krawędzi. Ale do końca nie ulegliśmy pokusom łatwych i szybkich rozwiązań. Nie było łatwo. Myślę, że chyba jej było nawet trudniej. Robiliśmy teatr. Piękny, ważny teatr, dający ludziom w Polsce do myślenia, a na świecie będący wizytówką polskiej kultury. Dla wszystkich nas było to ważniejsze, niż to, do której Polski jest nam bliżej. A zatem Ewa w naszym teatrze zawsze kojarzyła mi się z nadzieją. Da się. Da się wspólnie, przez kilkanaście lat tworzyć coś w imię wyższych celów. Dziękuję Ci Ewka za tę nadzieję”, podkreślił Pożegnanie Macieja Stuhra to nie tylko gest pamięci, ale i przypomnienie, jak ważne są słowa wypowiedziane w odpowiednim momencie – z serca, z miłości, z szacunku.
Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno
Pradziadek był przekonany, że spełnienie jego marzeń możliwe jest wyłącznie w Warszawie – mieście nad Wisłą. Dziadek znajdował rozrywkę w dość osobliwej zabawie, inscenizując własny pogrzeb. Ciotka natomiast zwykła powtarzać, że wartość kobiety mierzy się liczbą męskich spodni, które zawiesza na sznurze. „Jakby Mrożek spotkał się z Gombrowiczem” – komentował z uśmiechem Jerzy Stuhr. Nic dziwnego, że zdecydował się uwiecznić te niezwykłe „Historie rodzinne”. Zrobił to nie tylko z potrzeby serca, ale i z poczucia obowiązku wobec swoich dzieci. [Ostatnia publikacja na FB: 19.04.2026 r.] Przypominamy archiwalny tekst i zdjęcia, które ukazały się na łamach magazynu VIVA! w 2008 roku. Gabinet Jerzego Stuhra wygląda jak przed laty kancelaria jego ukochanego stryjecznego dziadka Oskara. Na ścianie zresztą wisi jego okazały portret. W gablotce Wojskowy Krzyż Zasługi, który Oskar otrzymał za bohaterską walkę pod Przemyślem w 1914 roku. Obok biblioteczka wypełniona książkami. Część z nich należała do dziadka, resztę kupił Jerzy. Teraz, patrząc na nie, zastanawia się, kto będzie czytał te wszystkie zbiory. „Pamiętam, jak ojciec zaczytywał się w Słowackim. Ale kto to ma teraz czas na Słowackiego”, zastanawia się. On sam zajęty jest od 40 lat. Właściwie od czasu, gdy zdał do szkoły teatralnej. Szybko posypały się propozycje filmowe. Potem zaczął reżyserować i pisać scenariusze. Najbardziej lubi, kiedy w głowie zaczyna mu kiełkować pomysł na film. Wtedy siada w gabinecie i tępo patrzy w ścianę. Kilka miesięcy temu odebrał telefon z wydawnictwa: „Nie napisałby pan książki o swojej rodzinie?”, usłyszał. „A kogo to może obchodzić?”, pomyślał. A potem doszedł do wniosku, że taką książkę jest winien swoim rodzicom, dziadkom, pradziadkom. A wnuczka Matylda? Taka książka to będzie dla niej kopalnia wiedzy o tym, z jakiego świata pochodzi. „Zabieram się do pracy”, postanowił. Początki pisania były żmudne. Na szczęście okazało się, że jedna z krewnych jest od lat zafascynowana historią rodziny. Można było porównać wiadomości, uzupełnić luki pamięci i tak po ludzku powspominać. „W każdym z nas znajdują się jakieś cechy, które dziedziczymy po dziadkach, pradziadkach. Odkrywanie tego to jak wyprawa w głąb samego siebie”. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Państwo Stuhrowie 26 lat temu [na rok 2008]. Jerzy nie ukrywa, że to dzięki żonie Barbarze tak naprawdę zrozumiał, jak ważna jest rodzina. „Basia jest matką doskonałą”, mówi. Historia różowego serwisu Stuhrowie nie lubią o sobie opowiadać. Barbara Stuhr, żona Jerzego, rzadko pojawia się w prasie. Podobnie córka państwa Stuhrów Marianna. „To moja żona postanowiła, że sprawy rodziny będziemy zachowywać dla siebie. Jest niezwykle dyskretna. Zawsze pozostawała w cieniu. Byłem ciekaw, czy zgodzi się, aby powstała książka tak szczegółowo traktująca o każdym z nas. Po raz pierwszy nie usłyszałem sprzeciwu. Wtedy też przekonałem się, że to dobry pomysł”. Książka ma jeszcze jednego bohatera – Kraków. Jerzy historię swojego rodu zaczął od roku 1879. Wtedy to jego pradziad Leopold namówił narzeczoną, wkrótce żonę, Annę na przeprowadzkę z Austrii do Krakowa. Przekonywał ją, że tylko tam mogą być naprawdę szczęśliwi. „Nikt w naszej rodzinie nigdy nie potrafił mi wytłumaczyć, dlaczego mój pradziad właśnie Kraków wybrał na miejsce życia. Wiem jednak, że kiedy jego marzenie się ziściło i zamieszkał w końcu w mieście nad Wisłą, poczuł się naprawdę szczęśliwy”. Pradziad nie był biedny. Do Krakowa przyjechał z walizką pieniędzy i od razu założył dobrze prosperującą restaurację. Tutaj na świat przyszli jego synowie: Rudolf, Oskar i Leopold. Po narodzinach pierwszego syna Anna Stuhr w prezencie od męża dostała piękny różowy serwis. Na filiżankach kazał umieścić podobiznę swoją i żony. Anna była szczęśliwa. Zawsze o takim marzyła. Dziś ten ponadstuletni serwis stoi w salonie Jerzego i Barbary. Nikt jednak nie ma odwagi go używać. To największa rodzinna pamiątka. „Tylko fotografii swoich pradziadków nie mam w domu. Oddałem ją do Teatru STU. Kiedy ówczesny dyrektor Krzysztof Jasiński urządzał swój gabinet, poprosił każdego z aktorów, aby przyniósł jakąś pamiątkę. Niewiele myśląc, zabrałem z domu ten portret. I tak Anna i Leopold ozdabiają ściany teatru”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Dziadek Leopold z synem Tadeuszem. Jerzy mówi, że to po dziadku męska linia Stuhrów odziedziczyła pewną niedostępność i trudności w okazywaniu uczuć. Fotografia z 1917 lub 1918 roku. Szaleństwa dziadka Oskara Dziad Leopold był zamknięty w sobie, niedostępny. „Właściwie nie miałem z nim kontaktu. Najwspanialsze wspomnienia z dzieciństwa to zabawy z bratem dziadka Oskarem. Był niesamowity”. Dziadek, znany w Krakowie adwokat, był duszą towarzystwa. Kochano go za żarty i wielkie poczucie humoru. Był jakby żywcem wyjęty z książki o przygodach wojaka Szwejka. Najwspanialsze były jednak zabawy, które wymyślał. Jak ta w pogrzeb. „Miał już wtedy chyba z 80 lat. Kiedy przychodził, kładł się do łóżka, patrzył na mnie i z błyskiem w oku mówił: »W nogach już umarłem«. A ja na to krzyczałem: »Dziadku, to skoro w nogach już umarłeś, to zaczynamy pogrzeb na Rakowicach!«. I wtedy Oskar wyliczał wszystkich, którzy na ten pogrzeb zostaną zaproszeni. Ja wtedy święciłem i okadzałem, jak przystało na wzorowego ministranta. A Oskar krzyczał: »Jurunia, czas śpiewać: O clemens, o pia, o dulcis virgo Maria. Za duszę świętej pamięci doktora Oskara Stuhra«. Kiedy kończyliśmy śpiewać, Oskar zaczynał wygłaszać mowę nad swoim grobem: »Żegnamy dzisiaj nestora palestry krakowskiej…«”. Jeszcze dziś na wspomnienie tamtych zabaw Jerzy zanosi się śmiechem. I mówi, że nic go w życiu tyle nie nauczyło, ile te igraszki ze świętościami, które zafundował mu dziad. „Przecież te pogrzeby to był Mrożek pomieszany z Gombrowiczem. Oskar zaszczepił we mnie coś niezwykle ważnego, przekonanie, że śmiech może więcej uczyć niż moralizatorskie tyrady”. Dziadek Oskar sam o sobie opowiadał, że jest wielkim tchórzem. Los jednak chciał, że walczył i w jednej, i w drugiej wojnie światowej. To po wojnie Oskar spotkał miłość swojego życia, Marię Chorąży. „Cóż to była za kobieta. Najbarwniejsza postać w całej naszej rodzinie. Była żoną oficera, który zaginął na wojnie. Dziadka Oskara poznała, szukając śladów po nim. Szybko się w sobie zakochali. Dziadek był babcią Masią, bo tak żeśmy ją nazywali, zauroczony”. Po ślubie z adwokatem Stuhrem babcia Masia zaczęła realizować rzuconą pasję – śpiewanie. Nie mogła żyć bez muzyki. I bez mężczyzn. Jej życiowe motto powtarzane jest ze śmiechem przez wszystkie kobiety w rodzinie Stuhrów: „Kobieta jest tyle warta, ile te portki mężczyzny, które rozwiesza na sznurze”. „A ja do dziś pamiętam, jak, już po śmierci Oskara, gdy nie miała pieniędzy na nowy strój, wycinała z papieru kołnierzyki na sweter. Ona jest dla mnie uosobieniem klasy”. Wspominając babcię Masię, Jerzy ma przed oczami obiady, na które zapraszała go, gdy dopiero co poślubił Basię. „Moja żona była wówczas wziętą skrzypaczką, jeździła na turnée po całym świecie. Babcia Masia po obiedzie mówiła: »To teraz czas na chwilę muzyki«. Basia musiała grać, a babcia śpiewała. Cóż to były za przedstawienia. Masia fałszowała niemiłosiernie, a Basia grała bez mrugnięcia okiem. Świetnie się bawiłem, obserwując ten duet”. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Trzy pokolenia Stuhrów: Jerzy, jego ojciec Tadeusz i ukochany stryjeczny dziadek Oskar, znany w Krakowie adwokat i dusza towarzystwa. Z Barbarą Kóską, wziętą skrzypaczką, Jerzy znał się jeszcze od przedszkola. Miłość wybuchła dopiero na studiach. Pobrali się w 1971 roku. Wędrówki rodziców Maciej książki o swojej rodzinie jeszcze nie przeczytał. Jerzy uśmiecha się: „Przeczyta, spokojnie, on tylko potrzebuje czasu i na pewno zrobi to ostatni w rodzinie”. Nauczył się już, że syn wszystko musi robić we własnym rytmie. Nigdy nie starał się go na siłę zmieniać, broń Boże, na swoje podobieństwo. „Dziś myślę, że moją wielką, może nawet największą wadą jest to, że nie potrafię okazywać uczuć. Mam to po ojcu. On był zamknięty w sobie tak samo jak dziadek Leopold. Kiedy wracałem do domu ze szkoły i wiadomo było, że dostałem dwóję, ojciec zabierał płaszcz i wychodził z domu. Przed kłopotami uciekał na kilkugodzinne spacery. To mama, jeśli było trzeba, dawała mi w dupę”. Gdy Jerzy był mały, rodzice mieszkali w Bielsku-Białej. Ojciec, prokurator, ze względu na koligacje rodzinne nie mógł swojego zawodu uprawiać w Krakowie. „Do miasta, w którym mieszkała dotąd moja cała rodzina, przyjechałem już jako student. Kiedy powiedziałem rodzicom, że chcę studiować aktorstwo, powiedzieli, że zgodzą się dopiero wówczas, gdy najpierw zdobędę wykształcenie uniwersyteckie. Wybrałem polonistykę i spakowałem walizki. Czułem się w końcu wolny”. To w Krakowie tak naprawdę rozpoczęło się dorosłe życie Jerzego. „W klubie studenckim Żaczek oświadczyłem się mojej ukochanej Basi. Znaliśmy się właściwie od przedszkola. Ona też pochodziła z Bielska-Białej, ale nasze uczucie wybuchło dopiero na studiach. Dziś jestem pewien, że to dzięki Basi tak naprawdę zrozumiałem, jak ważna jest rodzina. Myślę jednak, że łatwo jej ze mną nigdy nie było”. Jerzy szybko zaczął robić karierę. Bywało tak, że większą część roku spędzał we Włoszech, a nie w Polsce. Kiedy przyjeżdżał, nie potrafił się odnaleźć, wszystko go drażniło. „Miałem często wyrzuty sumienia, bo cały dom był na głowie żony. Pamiętam jednak swoją podróż do Bangkoku. Zacząłem wtedy rozmawiać z jedną ze stewardes, która powiedziała mi: »Wie pan, jak wracam do domu, najpierw jest euforia, a potem nagle orientuję się, że oni mają w domu swoje ścieżki, zajęcia i że ja im po prostu przeszkadzam«. Ze mną było tak samo. Trzy tygodnie wytrzymywałem i już chciałem jechać dalej. Żona chyba się do tego po prostu przyzwyczaiła”. Momentem zwrotnym były rodzinne wakacje. Kilka dni przed wyjazdem okazało się, że Jerzy dostał propozycję roli w filmie. „Nie pojadę. Zostaję”, powiedział. Żona odpowiedziała: „Rozwód” i w liście do męża wyłuszczyła, co powinno być w życiu najważniejsze. „Pojechałem z rodziną. To były nasze najwspanialsze wakacje. Chyba wtedy zmieniły mi się priorytety”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński 1982 rok. Jerzy z synem Maciejem. Czy przypuszczali wtedy, że oprócz więzów krwi połączy ich w przyszłości wspólna pasja My dzisiaj Teraz w Krakowie mieszka już jedynie Jerzy z Barbarą. Ich dzieci – Maciej i siedem lat młodsza Marianna – wyprowadziły się do Warszawy. „Marianna tak jak Maciej ma artystyczną duszę. Tyle że wolała ASP. Dziś jest grafikiem”. Jerzy nie może się nadziwić, że dzieci są już takie duże. „To naprawdę niesamowite, że życie tak mija. Kiedy wspominam ich dzieciństwo, to dochodzę do wniosku, że długo nie wiedziałem, że mam jakikolwiek wpływ na dzieci. A niedawno w którejś z książek znalazłem list napisany przez Maćka. Bał się powiedzieć mi, że źle mu poszła klasówka. Czytając to, pomyślałem, że musiałem być bardzo zamknięty w sobie, skoro nie chciał mi tego powiedzieć, wolał napisać. Żona też pisała do mnie listy, tylko Marianna nigdy”. O tym, jak ważny jest dla dzieci, opowiedziała mu żona. „Kiedyś sama wyjechała z dziećmi na narty. Zostałem w domu, bo pracowałem. I żona zadzwoniła do mnie z hotelu: »Słuchaj, to niesamowite, ale Maciek kopiuje całe twoje zachowanie. Kazał nam oddać mu paszporty i tak jak ty trzyma je w swoim portfelu i pilnuje jak oka w głowie«”. Podczas pisania książki Jerzy doszedł do wniosku, że żałuje w życiu jednego. Że nie poświęcił dzieciom wystarczająco dużo czasu. Wychowywać nie można na odległość ani moralizując przez telefon, tylko swoją codzienną obecnością, przykładem. „Na szczęście Basia jest matką doskonałą”, mówi. Teraz, kiedy w Krakowie zostali już tylko we dwoje, Basia mówi, że tęskni za dziećmi. Pewnie dlatego w końcu namówiła męża… na kupno mieszkania w Warszawie. „Ja, krakus, w Warszawie – nigdy! Tak myślałem dotychczas. Jakiś czas temu zatrzymałem się w hotelu Hyatt. To blisko Łazienek. Była ładna pogoda, wybrałem się na spacer i nagle zobaczyłem inną Warszawę, nie taką rozbieganą, głośną, ale starą, niemal przedwojenną. Zadzwoniłem do córki i pytam: »Marianka, a może byś znalazła jakieś mieszkanie w okolicach? Byłoby dla ciebie, a my mielibyśmy bazę«. Szybko się uwinęła. Teraz więc jesteśmy już tutaj jak u siebie”. Maciej z żoną Samantą i córką Matyldą mieszkają na Mokotowie. Jerzy przyznaje jednak, że wcale nie jest dziadkiem wpadającym do wnuczki za każdym razem, gdy jest w Warszawie. „Dobrze sobie zapamiętałem tę lekcję, że każda rodzina ma udeptane ścieżki. Nie chcę im przeszkadzać w codziennym rytmie. Wolę się zapowiedzieć i przyjść oczekiwany”. Ośmioletnia wnuczka Matylda to teraz dziadka oczko w głowie. „Uwielbia słuchać opowieści z mojego dzieciństwa. Pewnie dla niej brzmią jak zaklęcie. Kiedy była młodsza, strasznie śmieszyło ją imię krowy należącej do moich pradziadków. »Szeketegestukhea!« – krzyczałem za nią. To był taki nasz szyfr”. Teraz Matylda ma już osiem lat. Niedawno zaczęła szkołę. Jej zdjęcie zamyka książkę o historii Stuhrów. Książkę napisaną dla niej. CZYTAJ TEŻ: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna, o siedem lat młodsza od Macieja, tak jak on ma artystyczną duszę, tyle że wybrała ASP i jest grafikiem. Jerzy Stuhr nie żyje Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. Informację o jego śmierci potwierdził syn, Maciej Stuhr. Artysta od lat zmagał się z chorobą nowotworową i odszedł w Krakowie, gdzie spędził większość swojego życia. Jerzy Stuhr od dłuższego czasu zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2011 roku przeszedł ciężką operację usunięcia nowotworu krtani. Pomimo wygranej walki z chorobą, przez kolejne lata jego stan zdrowia ulegał pogorszeniu. W ostatnich miesiącach życia przebywał pod opieką najbliższych. Zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat, a jego śmierć była wynikiem długotrwałej walki z chorobą. To Barbara miała zadecydować, czy książka o Stuhrach w ogóle powstanie. Dyskretna, zawsze pozostająca w cieniu męża, na szczęście powiedziała „tak”. Tu z córką Marianną. Jerzy Stuhr z synem - Maciejem Stuhrem, VIVA! 2008 rok Tekst: Iza Bartosz Na podstawie książki „Stuhrowie. Historie rodzinne”, Jerzy Stuhr, Wyd. Literackie, listopad 2008. Zdjęcia: BEATA WIELGOSZ Stylizacja: JOLA CZAJA Asystentka: AGNIESZKA DĘBSKA Makijaż: WILSON/D’VISION ART Fryzury: KACPER RĄCZKOWSKI/D’VISION ART Scenografia: MICHAŁ ZOMER Produkcja sesji: ELŻBIETA CZAJA Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Barbara Stuhr, Marianna Stuhr
Jerzy Stuhr tylko raz był pod wrażeniem syna. "To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko"
Maciej Stuhr pojawił się w sobotnim wydaniu "halo tu Polsat", gdzie poruszył temat relacji z ojcem. Jerzy Stuhr, który zmarł w lipcu zeszłego roku po długiej chorobie, był surowy wobec syna. Choć była między nimi więź, to nie zawsze było kolorowo. Maciej Stuhr zdradza, jakie miał relacje z ojcem Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat pozostawiając świat polskiego kina w głębokiej żałobie. 77-letni aktor zmagał się z problemami zdrowotnymi, a w najgorszych chwilach mógł liczyć na wsparcie rodziny: żony Barbary, córki Marianny i syna Macieja, który poszedł w jego ślady i również został aktorem. Choć zdawać by się mogło, że wspólna pasja i zawód pozwolą zbliżyć się synowi do zapracowanego ojca, to było zupełnie inaczej. Maciej Stuhr nie wspomina najlepiej spotkań na planie. Towarzyszyły mu negatywne uczucia. "Praca z tatą to nie była największa przyjemność mojego życia, wręcz powiedziałbym, że to było coś tak dziwnego, a nawet nieprzyjemnego. Jak on mi dawał jakąś uwagę, to oczywiście dawał ją jako reżyser lub partner, ale też będąc tatą, więc ja zupełnie inaczej reagowałem na te jego sugestie czy polecenia, niż w stosunku do wszystkich moich innych reżyserów" — wyznał 49-letni aktor w śniadaniówce Polsatu. Ojca określił jako autorytarnego. Teraz w życiu zawodowym odczuwa większą swobodę. "Z tatą autorytarnym jest tak, że jak on ci każe coś zrobić, no to musisz zrobić tak, jak on chce. I właśnie dlatego ta praca nie była komfortowa. [...] Teraz dopiero czuję, że trochę tak zaklinałem rzeczywistość. Oczywiście dawałem radę i tak dalej... Ale to nie było łatwe i teraz trochę ten plecak ściągam" — podkreślił, mówiąc o tym, co zmieniło się po śmierci Jerzego Stuhra. ZOBACZ: Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę Jerzy Stuhr był surowym ojcem. Rzadko chwalił syna Aktor przyznał też, że rzadko kiedy słyszał pochwały od ojca. W pewnym momencie to uległo zmianie. "Dopiero — co było całkiem zabawne — jak ja się zacząłem, już jako dojrzały, dorosły człowiek, w wywiadach skarżyć trochę, opowiadać o tym, że ojciec nie chwali, wtedy, nie wiem, czy mama mu coś powiedziała, czy sam coś przepracował, wtedy coś tam zrozumiał" — powiedział. Wtedy Jerzy Stuhr zmienił swoje podejście do syna: "W tej drugiej połowie mojego życia, czy powiedzmy, w trzeciej tercji, zdarzało mu się powiedzieć, że to było ok, to było spoko". Jednak jeden moment szczególnie utknął w głowie syna artysty. To wtedy po raz pierwszy — i jedyny — poczuł się szczerze doceniony. "Raz w życiu widziałem, że był pod ogromnym wrażeniem czegoś, co ja zrobiłem. To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko". Maciej Stuhr dodał też, że ojciec nie był człowiekiem uczuciowym, a na czuły gest czy przytulenie nie miał co liczyć. Sam jednak stara się przytulać swoje dzieci i przyznaje, że współczesne pokolenie coraz lepiej radzi sobie w takich sytuacjach. SPRAWDŹ: Marianna Stuhr opowiedziała o dzieciństwie u boku nieobecnego ojca: „To było nieustanne czekanie”
Ale wieści! Kto zastąpi Jerzego Stuhra w nowym Shreku? Zbigniew Zamachowski ujawnił wszystko
Fani produkcji nie posiadają się z radości
To już pewne, kultowa produkcja powraca. W 2026 roku na ekrany wyjdzie piąta część Shreka. Film już wzbudza ogromne emocje. Polscy fani zastanawiali się, kto będzie dubbingował postać Osła, w którego do wcielał się Jerzy Stuhr. Wszystko wskazuje na to, że spekulacje mogą się potwierdzić. Zbigniew Zamachowski ujawnił więcej na temat możliwych zmian w produkcji. Shrek powraca! W piątek części nie zabraknie zaskoczeń Fani Shreka czekali na tę informację od lat! W końcu mają powody do radości, bowiem film powraca! Produkcja pojawi się na ekranach 23 grudnia 2026 roku. Do głównej obsady ma dołączyć Zendaya. Oprócz niej występują także - Eddie Murphy, Antonio Banderas, Mike Myers i Cameron Diaz. Na razie nie wiadomo wiele na temat samego scenariusza i historii, która twórcy chcą zaprezentować widzom. Scenarzysta zapowiadał, że należy spodziewać się czegoś zaskakującego i nowego. W polskiej wersji językowej w najsłynniejszego ogra niezmiennie wciela się Zbigniew Zamachowski. Na ekranie stworzył niesamowitą kreację wspólnie z Jerzym Stuhrem, który brawurowo odegrał postać Osła. Tak w jednym z wywiadów mówił o tej roli. „Lubię tego Osła. Tylko wydaję mi się, że to nie jest rola wymagająca głębokiej analizy. Muszę się bawić, bo inaczej Osioł mówiłby po prostu smutnym, zdenerwowanym i złym głosem. Z drugiej strony na zabawę nie bardzo jest czas, bo trzeba być nieustannie skoncentrowanym, żeby się zmieścić w sekwencji i odpowiednio podłożyć głos. W studiu jest zawsze miłe towarzystwo, bo przecież reżyserem dźwięku jest Joasia Wizmur, a ona jest moją byłą studentką", zwierzał się [cyt. za. Plotek.pl]. Czytaj też: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ View oEmbed on the source website Maciej Stuhr zastąpi ojca w kultowej produkcji? Odtwórca roli Shreka w polskim dubbingu komentuje Po śmierci Jerzego Stuhra fani zaczęli się zastanawiać, kto będzie w stanie zastąpić mistrza. Niektórzy sugerowali, że produkcja może zdecydować się na wykorzystanie technologii AI, a inni uważali, że to Maciej Stuhr jest idealny następcą ojca. I okazuje się, że taka propozycja do aktora zdążyła dotrzeć. O wszystkim wygadał się Zbigniew Zamachowski podczas spotkania a Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. „Maciej Stuhr otrzymał ofertę podłożenia głosu postaci Osła w filmie SHREK 5. Informację wyjawił Zbigniew Zamachowski na spotkaniu na Wydziale Filologicznym UŁ. Nic jeszcze nie jest jednak pewne na 100 proc.”, przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych portal Immersja. O ile faktycznie oferta została złożona, to nie jest pewne, czy Maciej Stuhr ją zaakceptuje. Jakiś czas temu w komentarzu dla Gazety.pl wspominał, że jest otwarty na wszystko. „Gdyby była taka wola, to mógłbym się zmierzyć z tą rolą, a dzisiejsze sztuczki techniczne być może mogłyby ten głos troszeczkę upodobnić w stronę pamięci o Jerzym Stuhrze. Może to by było jakieś rozwiązanie?”, zastanawiał się. Fani byliby zachwyceni, gdyby ten scenariusz się ziścił. Wkrótce z pewnością wszystkiego się dowiemy. źródło: NaTemat, Dziennik.pl, Fakt.pl Sprawdź też: Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Takiego wyznania nikt się nie spodziewał
Nie milkną echa po występie Macieja Stuhra podczas tegorocznej gali rozdania Orłów. Przypomnijmy, że zanim aktor wręczył statuetkę za najlepszy scenariusz, miał krótkie wystąpienie, w którym zakpił ze współczesnych tekstów piosenek. Najwięcej uwagi poświęcił liderowi zespołu Feel. Teraz Piotr Kupicha przerywa milczenie i komentuje występ artysty. Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel podczas tegorocznej gali rozdania Orłów Maciej Stuhr podczas tegorocznej gali rozdania Orłów, która odbyła się 10 marca w warszawskim Teatrze Polskim, postanowił zażartować ze współczesnych tekstów piosenek. Aktor za przykład podał utwór zespołu Feel — Jak anioła głos. „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zaczął. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", dodał. Następnie Maciej Stuhr założył różową pelerynę i zaśpiewał humorystyczną piosenkę, którą sam napisał - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa". „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", słyszeliśmy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ Piotr Kupicha reaguje na występ Macieja Stuhra Okazuje się, że Maciej Stuhr od dawna przyjaźni się z Piotrem Kupichą. Lider zespołu Feel w rozmowie z serwisem Plejada.pl został spytany o to, jak się czuje po humorystycznym występie aktora. Mało kto wiedział, że utwór „Jak anioła głos" od lat jest częścią stand-upu ulubieńca publiczności. „To jest element stand-upu Maćka. Znamy się z Maćkiem i bardzo lubimy. Sam często żartuję z tego zwrotu", skwitował Piotr Kupicha. CZYTAJ TEŻ: Ojcostwo to dla niego najważniejsza rola. Maciej Pela wrócił wspomnieniami do narodzin starszej córki Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 13.03.2025 r.
Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ
Za nami 27. gala rozdania Orłów, która odbyła się w Teatrze Polskim w Warszawie. Podczas wczorajszego wieczora nie zabrakło wielkich emocji. Ogromną uwagę zwrócił Maciej Stuhr, który rozbawił publiczność do łez. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 12.03.2025 r.] Maciej Stuhr po latach wraca do TVP Maciej Stuhr od wielu lat zachwyca nie tylko jako aktor, ale też: reżyser, scenarzysta, wykładowca akademicki, konferansjer oraz komik. Przed laty to właśnie on prowadził galę rozdania Orłów. Niestety po zmianach zarządu w Telewizji Polskiej, zniknął ze stacji. Teraz powrócił, by wręczyć statuetkę w kategorii najlepszy scenariusz. Wcześniej jednak zdecydował się na zabawną przemowę. „Chciałbym dwa słowa poświęcić słowom. Bo film oczywiście czaruje nas obrazem. Czaruje nas dźwiękiem, wdziękiem, talentem i emocjami aktorów. Ale przecież każdy film zaczyna się od słowa zapisanego na kartce. Jak ogromnie ważne jest to słowo? Chciałem państwa uświadomić za pomocą pieśni. Jednocześnie z okazji mojego wzruszającego... mnie samego powrotu do Telewizji Polskiej, chciałbym zdradzić państwu mój mały sekret", zaczął. Następnie dodał: „Moim największym marzeniem, o którym mało kto wie, to żeby śpiewać o miłości. Pozwólcie, że z okazji tego powrotu zaśpiewam prawdziwą pieśń o miłości. [...] Ja mówię o takich pieśniach, co nas tak chwycą za serce i to zostanie", kontynuował. CZYTAJ TEŻ: Maciej Stuhr w mocnych słowach o wypadku ojca: „Cieszyłem się, że stracił prawo jazdy” Maciej Stuhr kpi z tekstów współczesnych utworów W tym momencie aktor zaczął kpić z tekstów współczesnych utworów, a dokładnie z piosenki zespołu Feel „Jak anioła głos". „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zacytował fragment utworu Piotra Kupichy. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", słyszeliśmy. Po tej przemowie aktor założył na siebie pelerynę i zaprezentował publiczności własną piosenkę - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa", która miała wymiar humorystyczny i miała podkreślić, jak czasem absurdalne są słowa piosenek. „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", śpiewał. Po występie Grażyna Torbicka powiedziała: „Telefony się urywają", czym rozbawiła publiczność. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Teraz komentuje swoje słowa
Maciej Stuhr mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Teraz komentuje swoje słowa
"Poziom szczerości musiał być zupełnie inny"
Jakiś czas temu Maciej Stuhr zdobył się na szczere słowa o rodzinie. Wyznanie dotyczyło jego doświadczeń jako ojca córki "z lekką niepełnosprawnością". W najnowszym wywiadzie aktor powrócił do wspomnianego tematu. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 14.02.2025 r.] Mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Wyznanie Macieja Stuhra wywołało poruszenie W świątecznym odcinku "Autentyczni" Maciej Stuhr wspomniał o swojej córce. Ujawnił wówczas, że 24-letnia Matylda jest "lekko niepełnosprawna". "Widzę, z czym się boryka i jak trudne jest jej życie przez to. Widzę też, jaka jest dzielna w pokonywaniu trudności. Nie zmienia to faktu, że jestem osobą sprawną, zdrową i gdybym zaczął teraz teoretyzować za bardzo, byłoby to trochę nie fair" — powiedział aktor. Jego wyznanie odbiło się szerokim echem w mediach, a on sam postanowił odnieść się do swoich słów w jednej z najnowszych rozmów. ZOBACZ: Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział Maciej Stuhr odniósł się do słów o córce W wywiadzie dla serwisu WP Maciej Stuhr wyjaśnił, czemu zdecydował się wyznać tak prywatną rzecz publicznie. Podkreślił między innymi, że w rozmowie z osobami ze spektrum autyzmu niezbędna jest szczerość i spontaniczność, jako klucz do autentycznej komunikacji. "Poziom szczerości w rozmowie z bohaterami i bohaterkami tego programu w oczywisty dla mnie sposób musiał być zupełnie inny, niż w oficjalnych wywiadach. Znacznie wyższy. Ich się po prostu nie da okłamać. W kontakcie z nimi kluczem jest spontaniczność — nie da się niczego zaplanować" — tłumaczył aktor. Wyraził też nadzieję, że jego uczestnictwo w programie oraz osobiste wyznanie przyczynią się do zmiany spojrzenia na osoby ze spektrum autyzmu, które każdego dnia stykają się z ostracyzmem oraz niezrozumieniem. "Wiedziałem, że ten odcinek będzie dla mnie trudny i że padną tam słowa, które trudno będzie mi wypowiedzieć na głos. Ale czułem, że jestem to winny osobom z programu. Miałem nadzieję, że dzięki temu uda się zwrócić na nich uwagę szerszej publiczności i przywrócić im miejsce w społeczeństwie, które im się bardzo należy". Życie prywatne Macieja Stuhra i jego rodziny nieustannie pozostaje na świeczniku. Aktor jednak nie przejmuje się komentarzami — jego słowom przyświecał wyższy cel, więc publiczne wyznanie nie stanowiło dla niego problemu. "Przez te wszystkie lata mojej — nie lubię tego słowa, ale niech będzie — kariery, zdążyłem się już przyzwyczaić, że moje prywatne życie odbywa się w przestrzeni publicznej. Nauczyłem się też, żeby nie śledzić debaty na te tematy" — podsumował. SPRAWDŹ: Maciej Stuhr w mocnych słowach o wypadku ojca: „Cieszyłem się, że stracił prawo jazdy”
Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział
Maciej Stuhr rzadko udziela wywiadów. Gdy jednak to robi, zawsze jest szczery. W ostatnim odcinku programu Autentyczni zdradził wiele informacji ze swojego życia prywatnego. Aktor opowiedział również, z jakimi trudnościami zmaga się jego pierworodna córka. Mało kto o tym wiedział. Maciej Stuhr szczerze o córce W szóstym odcinku programu Autentyczni tym razem uczestnicy zadawali pytania Maciejowi Stuhrowi. Artysta uchylił rąbka tajemnicy z życia prywatnego. Jeden z gości zadał pytanie, czy zastanawiał się kiedyś nad tym, co by zrobił, gdyby sam był osobą w spektrum. Ulubieniec publiczności przez dłuższy czas zastanawiał się nad odpowiedzią, aż nagle wspomniał o swojej córce - 24-letniej Matyldzie, która jest owocem miłości między nim a Samantą Janas. CZYTAJ TEŻ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek" Maciej Stuhr opowiedział, z czym zmaga się jego córka Aktor w kolejnym odcinku programu powiedział wprost: „Moja córka jest lekko niepełnosprawna", wyznał. „Widzę, z czym się boryka i jak trudne jest jej życie przez to. Widzę też, jaka jest dzielna w pokonywaniu trudności. Nie zmienia to faktu, że jestem osobą sprawną, zdrową i gdybym zaczął teraz teoretyzować za bardzo, byłoby to trochę nie fair", kontynuował artysta. Przypomnijmy, że Maciej Stuhr w jednym z wywiadów przyznał, że relacja ze starszą córką jest dość trudna. "[...] Różne były pomiędzy nami perypetie. Trauma rozstania rodziców powodowała, że bardzo różnie się między nami działo. Czasami cudownie i w przyjaźni, a czasami okropnie darliśmy koty. Do dziś próbujemy sobie te relacje układać. [...]", wyznał na łamach „Polityki". CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia
Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę
Maciej Stuhr ponownie otworzył się na temat trudnej relacji z ojcem, która skomplikowała się krótko przed śmiercią legendarnego aktora. Jerzy Stuhr cierpiał z powodu chorób i postępującej demencji — ta z kolei mocno wpłynęła na kontakty z bliskimi oraz poczucie odpowiedzialności. "Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości" — tłumaczył syn artysty w najnowszym wywiadzie. Maciej Stuhr czuł wstyd po kolizji z udziałem ojca Ostatnie lata życia Jerzego Stuhra naznaczone były problemami ze zdrowiem, a także medialną aferą związaną ze sprawą sądową dotyczącą doprowadzenia do kolizji drogowej i prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu. Aktor odszedł 9 lipca br. pozostawiając najbliższych w ogromnej rozpaczy, choć nie ukrywają, że był to dla nich trudny czas... ZOBACZ: Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia Teraz Maciej Stuhr pojawił się w odcinku "Autentycznych", wyemitowanym w drugi dzień świąt. Syn aktora musiał zmierzyć się z pytaniami zadawanymi mu przez osoby w spektrum autyzmu. Szczególnie trudny okazał się temat kolizji, do której jego ojciec dopuścił się pod wpływem alkoholu. Artysta nie stanął w obronie ojca, jednak zwrócił uwagę na błędny sposób określania kategorii zdarzenia w przestrzeni medialnej. "W języku kodeksu drogowego była to kolizja. Do wypadku nie doszło. Wbrew temu, co pisze prasa, była to kolizja... Zwał jak zwał. Chodzi o to, że przeżyłem mocno". Po zdarzeniu Jerzy Stuhr udzielił kilku wywiadów, w których zdawał się umniejszać powagi zdarzenia. Tego samego zdania jest jego syn, któremu nie podobało się zachowanie ojca. Między mężczyznami doszło do konfliktu. Mimo to artysta podkreśla, że taki stan rzeczy mógł mieć związek z postępującą demencją ojca. "Byłem potwornie zdenerwowany na ojca i na tę całą sytuację. Przeżyłem to ogromnie. On też zresztą. Było to absolutnie karygodne. Nie powinno w ogóle do tego dojść. Pierwszy raz w życiu było mi wstyd za mojego tatę. [...] całe 50 lat byłem dumny. Jest taki stan starszych ludzi, który się nazywa demencją. On powoduje, że ludzie w demencji nie tylko nie pamiętają czegoś, nie tylko nie mogą ogarnąć rozumem, ale też na przykład wypierają to, co to złego, co zrobili. I mój tato był trochę w takim stadium" — wyjaśnia Maciej Stuhr. Choroba zmieniła Jerzego Stuhra. Jego konflikty z synem narosły pod koniec Padło też pytanie o konflikty między Maciejem a jego ojcem na przestrzeni lat. Nie było ich jednak zbyt wiele, a Jerzy Stuhr cieszył się dużym szacunkiem wśród swoich dzieci. "Byłem dzieckiem, które się nie buntowało. Jakoś nie przypominam sobie jakiegoś okresu buntu w stosunku do moich rodziców. Właściwie byłem w szczęśliwym domu wychowywany, mimo nieobecności rodziców. Mógłbym sobie teraz wymyślać, czego mi tam brakowało, ale wtedy nie miałem takiego poczucia i raczej z moim ojcem nie byłem jakoś mocno skonfliktowany. Zwłaszcza że on był szalenie taką osobą autorytarną w domu" — zaznaczył syn. "To była tak zwana silna ręka, mimo że był sympatycznym człowiekiem, wesołym, świetnie opowiadał i tak dalej. Ale porządek musiał być. I to tak jak on powiedział. Nie było za dużo dyskusji z tym", dodał. Jednak pod koniec życia aktora ich relacja zaliczyła kilka poważniejszych upadków. "Oczywiście parę konfliktów w życiu mieliśmy i to do samego końca. Nawet w tym ostatnim okresie, kiedy mój tato już był dość mocno zgnębiony chorobami przeróżnymi. Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości, w jego postrzeganiu świata też i na niektóre tematy nam się coraz trudniej dogadywało" — podsumował. SPRAWDŹ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia
Syn aktora wyznał smutną prawdę o ojcu...
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej chorobie. Stratę najmocniej przeżyła rodzina. W nowym wywiadzie jego syn opowiedział, jak wyglądały ostatnie miesiące życia cenionego aktora. Okazuje się, że bliscy opłakiwali go jeszcze na długo przed śmiercią... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.12.2024 r.] Jerzy Stuhr miał wiele problemów ze zdrowiem Minęło pięć miesięcy od śmierci Jerzego Stuhra. Mający na koncie dziesiątki niezapomnianych ról aktor w ostatnich latach swojego życia zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi. Przeżył kilka zawałów serca, walczył z rakiem krtani oraz przeszedł udar mózgu. Los nie szczędził mu ciosów, lecz w oczach swoich dzieci — Marianny i Macieja — pozostał prawdziwym bohaterem. Pomimo niezłomności aktora, ostatnie miesiące jego życia naznaczone były bólem oraz powolną utratą własnej tożsamości. "To był naprawdę bardzo mocno schorowany człowiek, który miał problemy z podstawowymi funkcjami życiowymi, po czym wychodził na scenę i grał dwugodzinny spektakl" — wyznał syn Stuhra w programie "Bez polityki" Piotra Jaconia. ZOBACZ: Przejęty Maciej Stuhr zwrócił się do fanów. Wspomina o ojcu: „Łzy lecą mi nawet przy pisaniu" Maciej Stuhr o żałobie po ojcu. "Trwała już za jego życia" Maciej Stuhr zdobył się również na gorzkie wyznanie, w którym podsumował wszystko, co działo się tuż przed śmiercią taty. Okazuje się, że rodzina już od dawna obserwowała, jak głowa rodziny powoli staje się innym człowiekiem. Trudno było im pogodzić się z nieodwracalnymi zmianami, dlatego też zdarzało im się je po cichu "opłakiwać"... "U nas ten proces żałoby, może to będzie bardzo brutalne, co teraz powiem, i może nawet nie na miejscu, ale on trwał już za jego życia. Już za nim tęskniliśmy jeszcze zanim go zabrakło fizycznie" — przyznał. "Właściwie każda moja rozmowa z mamą przez telefon, prawie codziennie, połowa, jak nie 80 proc. tej rozmowy polegało na tym, że ona mówiła, że już nie ma tego partnera, którego miała całe życie. No właśnie ostatnio jej to uświadomiłem: "Mamo, ty tę żałobę już przeżywałaś od jakiegoś czasu". W sensie tęsknoty za tym, kogo pamiętamy, kto nam był taki bliski" — dodawał syn aktora w programie Piotra Jaconia. SPRAWDŹ TEŻ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek" View oEmbed on the source website
Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej walce z chorobą. O tym, z czym naprawdę się mierzył, wiedziało niewiele osób... Teraz syn ujawnił, jak wyglądały ostatnie lata życia legendy polskiego kina. "Przypominał raczej dziecko" — przyznaje Maciej Stuhr w szczerym wywiadzie. Maciej Stuhr o ostatnich latach życia ojca. Tak żegnał się z widzami i ze sceną Śmierć Jerzego Stuhra poruszyła całą Polskę. Aktor ciężko chorował, przez lata walczył o zdrowie, a w zmaganiach wiernie wspierała go rodzina... Choć jego stan był ciężki, do niemal samego końca nie chciał rezygnować z ukochanego teatru. Jednym z ostatnich spektakli z udziałem artysty był "Geniusz", wystawiany w teatrze Krystyny Jandy. Maciej Stur udzielił wywiadu Newsweekowi, w którym przyznał, że występ ojca w sztuce był pewnym pożegnaniem z publicznością. Z perspektywy czasu rola ta zdaje się być jedną z najważniejszych w karierze Stuhra. "Byłem na przedstawieniu 'Geniusz' i widziałem jego walkę, nawet muszę powiedzieć, że ona była wzruszająca. Miałem poczucie, że widzowie, którzy koło mnie siedzieli, też wiedzieli, że przyszli nie tylko dla efektu artystycznego, ale byli świadkami pożegnania z Jerzym Stuhrem, jakiegoś aktu heroizmu, żeby jeszcze raz wyjść przed ludzi i o czymś im powiedzieć. I jeżeli w ten sposób się do tego spektaklu podeszło, robił nawet spore wrażenie. Natomiast jeżeli ktoś chciał zobaczyć po prostu solidne przedstawienie, z dobrymi rolami, to mógł czuć się momentami dziwnie. Zwłaszcza że ojciec miał już duże wahnięcia formy, były dni lepsze, ale też dużo gorsze, kiedy efekt artystyczny był, niestety, mizerny" — tłumaczył syn zmarłego aktora. ZOBACZ TEŻ: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra Choroba odmieniła Jerzego Stuhra. Nikt nie wiedział, z czym naprawdę się mierzy W ostatnich latach życia Jerzy Stuhr stoczył wiele wyczerpujących walk. To, co przeżył, miało wpływ na wiele jego zachowań, czego nie umiała zrozumieć opinia publiczna, przyzwyczajona do wizerunku niezłomnego i wybitnego geniusza scenicznego... "Wycięto mu przełyk, żołądek miał przyszyty niemal do gardła. Do tego miał kłopoty ze słuchem, mówieniem, myśleniem. Zasadniczo był kiepsko skomunikowany ze światem. Rozmowa z nim na jakikolwiek temat była coraz trudniejsza. Przypominał raczej dziecko" — wyznał Maciej Stuhr, wspominając trudne chwile zmarłego ojca. "Ciężko mi mówić o tym publicznie, ale widzowie nie mieli do końca świadomości, że w ostatnich latach to nie był ten sam człowiek, którego mają w pamięci. Udar sprzed czterech lat bardzo go zmienił, potem był nawrót choroby nowotworowej i bardzo poważna operacja", dodał w tej samej rozmowie. SPRAWDŹ: Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
Pogrzeb Jerzego Stuhra. Tłumy zebranych opłakują wybitnego aktora
Na uroczystości oprócz rodziny i bliskich pojawiło się wiele znanych osób związanych nie tylko z kinem
Na środę 17 lipca 2024 r. zaplanowano pogrzeb zmarłego niedawno Jerzego Stuhra. W ostatnim pożegnaniu aktora wzięło udział wiele jego bliskich, a także jego przyjaciele i współpracownicy oraz inne znane osoby ze świata sztuki i nie tylko. Rozbrzmiały także bardzo wzruszające słowa, a zebrani modlili się nie tylko w intencji artysty, ale także o pokój na świecie... Pogrzeb Jerzego Sturha: bliscy żegnają wybitnego aktora Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca w wieku 77 lat. Tydzień po jego śmierci, 17 lipca, w jego ukochanym Krakowie odbywa się ostatnie pożegnanie artysty. Uroczystość rozpoczęto w południe nabożeństwem w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie. Mszę prowadzi kardynał Grzegorz Ryś, jednak na ołtarzu obecnych jest aż sześciu kapłanów. Po zakończonej mszy żałobnicy udadzą się na Cmentarz Rakowicki, gdzie pochowana zostanie urna z prochami Jerzego Stuhra. Ołtarz w kościele przyozdobiony został wieloma kwiatami. Na środku ustawiono czarną, skromną urnę podpisaną imieniem aktora. Obok niej postawiono portret, przedstawiający Jerzego Stuhra z ciepłym uśmiechem. Dodatkowo obok zauważyć można także różne odznaczenia, które przyznano aktorowi. Są to m.in. Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej oraz działalności pedagogicznej”. Sprawdź też: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Tłumy na pogrzebie Jerzego Stuhra. Znane osoby ze świata sztuki opłakują aktora Na uroczystości ostatniego pożegnania wybitnego aktora nie zabrało jego bliskich i przyjaciół, a także innych wybitnych postaci ze świata filmu, sztuki czy polityki. W tłumie, który zebrał się w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie można było zauważyć m.in. najbliższą rodzinę Jerzego Stuhra: jego żonę Barbarę w otoczeniu syna Macieja Stuhra i córki Marianny Stuhr. Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Wśród zebranych wyróżnić możemy Jerzego Fedorowicza, Marka Kondrata, Olgierda Łukaszewicza czy Zbigniewa Zamachowskiego. Na pogrzebie pojawiła się także Monika Olejnik oraz Agnieszka Holland z córką. Nie mogło zabraknąć także Anny Polony, która jako jedna z pierwszych zebranych zabrała głos i wygłosiła przemówienie. Anna Polony, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Z ambony wybrzmiały także bardzo ważne słowa: poproszono o modlitwę nie tylko za zmarłego i jego bliskich, ale także o pokój na świecie, w szczególności w Ukrainie i w Palestynie. Żałobnicy zebrali się nie tylko w samej świątyni, ale także i na zewnątrz: osoby odpowiedzialnie za przygotowanie uroczystości przewidziały, że wokół kościoła zebrać może się prawdziwy tłum, który chciałby pożegnać Jerzego Stuhra, dlatego zorganizowano specjalne wytyczne dla fanów, którzy chcieliby towarzyszyć aktorowi w jego ostatniej drodze. Zobacz także: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Marek Kondrat, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Małgorzata Kidawa-Błońska, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Paweł Edelman, Monika Olejnik, Tomasz Ziółkowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Olgierd Łukaszewicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Jerzy Fedorowicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Stowarzyszenie Unicorn, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Gabriela Muskała, Zbigniew Zamachowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r.
Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu
Matylda Stuhr podzieliła się pięknym zdjęciem...
Kochający mąż, ojciec i dziadek. Taki był Jerzy Stuhr. W poruszających słowach żegnają go przyjaciele, ale przede wszystkim bliscy. Wnuczka aktora Matylda Stuhr pożegnała go w poruszających słowach, a jej wpis rozdziera serce. Jerzego Stuhra żegnają bliscy i przyjaciele Trudno pogodzić się z jego odejściem. Jerzy Stuhr na stałe zapisał się w sercach fanów i historii polskiego kina. Wielki artysta, wspaniały człowiek. W sieci pojawiają się kolejne, piękne wpisy osób, które miały okazję z nim rozmawiać, współpracować, przyjaźnić się. Dzięki tym wspomnieniom jeszcze lepiej możemy poznać Jerzego Stuhra. "Odchodzą najwięksi. Mistrzowie. Legendy. Jerzego Stuhra spotkałam na początku swojej zawodowej drogi. Na planie Kilera Juliusza Machulskiego. Byłam zestresowana i onieśmielona. Graliśmy scenę wywiadu Ewy Szańskiej z komisarzem Rybą. Świt. Przeraźliwie zimno. Po którymś dublu tak szczękały mi zęby z zimna, że nie mogłam już nad tym zapanować. Ujęcie było na pana Jerzego. Zagrał bez mrugnięcia okiem, mimo że moje kwestie mogły brzmieć cokolwiek niewyraźnie. Nie zrobił mi wyrzutów, nie okazał wyższości, niezadowolenia. Rozumiał. Zaopiekował się. Po ludzku, z życzliwością. Pomyślałam sobie wtedy, że w przyszłości też chciałabym taka być. Pamiętam tę lekcję i jestem za nią wdzięczna do dziś. Odpoczywaj w pokoju", pisała Małgorzata Kożuchowska. A Andrzej Seweryn dodawał w rozmowie z Plejadą mówił: „On nie był zawistny. Był szlachetnym człowiekiem, wspaniałym artystą, reżyserem, pedagogiem, aktorem. [...] Odszedł wielki aktor. To bardzo smutny dzień dla polskiej kultury”. Czytaj też: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Wpis wnuczki Jerzego Stuhra poruszył internautów Był artystą, ale przede wszystkim - mężem, ojcem i dziadkiem. To dla jego bliskich trudny czas. Jerzy Stuhr dla czwórki swoich wnuków był w stanie zrobić wszystko. Starał się spędzać z nimi jak najwięcej czasu. Najmłodsi zawsze cenili to, jak wczuwa się w role czytając im bajki. Syn Macieja Stuhra skomplementował kiedyś dziadka następującymi słowami: „Dziadek czyta bajki zupełnie jak audiobook!”. Czytaj także: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Wyjątkowy wpis zamieściła w mediach społecznościowych wnuczka artysty, najstarsze dziecko Macieja Stuhra. Matylda Stuhr pokazała archiwalne fotografie z dziadkiem. Na zdjęciach z rodzinnego albumu widzimy legendarnego aktora z małą wnuczką, którzy koszą trawę. Pod postem pojawiły się słowa, które płynęły prosto z serca. „Wszyscy dzisiaj opłakują śmierć Wielkego Polskiego aktora. Ja nie opłakuję. Ja opłakuję śmierć mojego dziadka. Dziadka OO. Z którym kiedyś co wakacje kosiłam trawę na działce. Papa dziadku, może kiedyś jeszcze razem pokosimy trawę
Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce
Odeszła legenda kina i teatru, wspaniały pedagog, lojalny przyjaciel, ukochany mąż, ojciec i dziadek. Dla Jerzego Stuhra rodzina była najważniejsza. Dla bliskich śmierć aktora jest ogromnym ciosem. W poruszających słowach tatę pożegnały dzieci Marianna Stuhr i Maciej Stuhr. Nie żyje Jerzy Stuhr. Na zawsze pozostanie w sercach bliskich oraz fanów Smutna wiadomość o śmierci Jerzego Stuhra obiegła media we wtorek. Informację o stracie wybitnego artysty potwierdził w rozmowie z Onetem jego syn, Maciej. Wciąż trudno w to uwierzyć. W mediach społecznościowych wspaniałego aktora wspominają przyjaciele, artyści, którzy mieli okazję z nim współpracować i dla których był mentorem, inspiracją. Wychował kilka pokoleń artystów. „Kochany przez widzów, ludzi, rodzinę, partnerów scenicznych, przyjaciół w Polsce i na całym świecie, studentów, młodzież aktorską. Wspaniały Polak i Obywatel, odważny, zawsze występujący w obronie wolności i zwykłego człowieka. Nieobojętny na krzywdę, ostrożny w sądach, lojalny, wierny swoim ideałom, prawdziwy, zawsze prawdziwy”, pisała Krystyna Janda. Z kolei Cezary Pazura dodawał: „Żegnaj kochany Mistrzu, Profesorze, niezapomniany komisarzu Rybo! Będzie mi Ciebie bardzo brakowało”. Czytaj też: Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz” Maciej Stuhr pożegnał tatę Jerzy Stuhr na zawsze pozostanie w sercach swoich fanów poprzez niesamowite role w Seksmisji, Kilerze, Kingsajzie. Odeszła legenda i skończyła się pewna epoka polskiego kina. Tatę pożegnała malarka, Marianna Stuhr. Córka aktorka zamieściła w sieci wymowny, czarny kadr. W komentarzach pojawiło się wiele słów wsparcia. „Zostawił dużo dobrego po sobie. Będę Go dobrze wspominać”, „Bardzo mi przykro”, „Marianno, sercem i myślami z Tobą i Twoją rodziną”, mogliśmy przeczytać. Wieczorem poruszający post dodał syn aktora, Maciej Stuhr. W mediach społecznościowych pojawiło się wyjątkowe zdjęcie, które zostało wykonane kilka lat temu. Widzimy na nim aktora, Jerzego Stuhra i jego wnuka. Sztafeta pokoleń… Siła rodziny. To zdjęcie wyraża więcej niż tysiące słów. Fotografię opatrzył podpisem: „Wdzięczność”. Sprawdź też: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński W komentarzach nie zabrakło komentarzy od przyjaciół, znajomych i fanów. „Trzymaj się Maćku. Będzie nam brakowało kreacji aktorskich Twojego taty”, „Wdzięczność, miłość i hołd od nas wszystkich dla Człowieka Wielkiego Formatu. Czapki z głów”, „Utulam w smutku”, „Wąski i Siara musieli tam u góry nieźle rozrabiać, że komisarz Ryba został wezwany”, „Jedyny taki Aktor, nikt Go nie zastąpi. Najszczersze wyrazy współczucia dla Pana i Rodziny” pisano. „Trzej wspaniali mężczyźni. Sztafeta pokoleń”, dodał Adam Bodnar. „I wdzięczności miłość to wieczność”, podkreśliła Natalia Kukulska. Magdalena Cielecka napisała: „Miłość”. „Bardzo mi przykro. Wyrazy współczucia”, przekazała Anna Czartoryska-Niemczycka. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 10.07.2024 r.]
Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
W ostatnich latach zdarzało mu się myśleć o śmierci
Jerzy Stuhr zmarł w wieku 77 lat. Aktor zmagał się z wieloma problemami zdrowotnymi. Pierwszy zawał serca, który przeszedł w wieku 37 lat, omal nie zakończył jego kariery. „Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie”, sugerował aktorowi profesor, który uratował mu życie. Choć los nie oszczędzał artysty w późniejszych latach, on nie zrezygnował z aktorstwa. Zdarzało mu się jednak myśleć o śmierci… Jerzy Stuhr: choroby Dwa lata temu doznał udaru mózgu, zdiagnozowano u niego nowotwór przełyku, a także przeszedł w przeszłości dwa ataki serca. Już wtedy doradzano mu, aby dla swojego dobra zrezygnował z aktorstwa. „Pierwszy był zawał, miałem wtedy 37 lat. Profesor, który mnie uratował, powiedział: "Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie", wyznał Jerzy Stuhr w wywiadzie dla magazynu „Twój Styl”. Zobacz także: Borykał się z problemami zdrowotnymi, odwoływał spektakle. Tak Jerzy Stuhr wyglądał jeszcze w kwietniu Jerzy Stuhr, VIVA! listopad 2017 Poważne problemy zdrowotne nie powstrzymały jednak aktora przed powrotem na plan filmowy, co robił wbrew opiniom specjalistów. Nie tylko nie zrezygnował z kariery aktorskiej, ale również bardziej zaczął doceniać swoje życie. „Przeżyłem drugi zawał, a po nim przyszła choroba onkologiczna. Wyszedłem po dziewięciu miesiącach ze szpitala i tydzień później leciałem do Rzymu, mierzyć kostium przeora jezuitów w filmie "L'ultimo Papa Re". Miałem tak wycieńczony organizm, że musiałem się go uczyć od początku. A na koniec udar. Dwa lata minęły, a ja gram we Włoszech w obcym języku, co zawsze jest trudniejsze” - kontynuował. Jerzy Stuhr, VIVA! styczeń 2012 Jerzy Stuhr szczerze o śmierci: „Już za niczym nie pędzę” Zmagającemu się z wieloma problemami zdrowotnymi aktorowi zdarzało się jednak myśleć o śmierci. W następujących słowach podsumowywał swoje życie. „Jak miałem chorobę onkologiczną, myślałem, że już odchodzę - tyle że powolutku. Przy zawale serca wszystko dzieje się nagle: bum, gruch i po sprawie. Choroba onkologiczna się tli, masz czas na przemyślenia. Podsumowujesz siebie. Myślisz: "Coś tam zrobiłem. Mam dwoje dzieci". Dzieci zawsze były u mnie na pierwszym miejscu. Role to łatki”, mówił w rozmowie dla „Twojego Stylu” ojciec Macieja i Marianny Stuhrów. Czytaj także: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna Stuhr, Maciej Stuhr, VIVA 21/2015 Choć życie nie oszczędzało Jerzego Stuhra, on wyciągnął z trudnych doświadczeń coś wartościowego. Swoimi przemyśleniami zdecydował się podzielić na koniec. „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz (...). Radość, że przeżyłem kolejny rok. Już za niczym nie pędzę. Czuję spokój”. Aktor zmarł w wieku 77 lat. Sprawdź również: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Jerzy Stuhr, 1979 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 09.07.2024 r.]
Chociaż są członkami tej samej rodziny, diametralnie się od siebie różnili. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku sławnego ojca i brata
Córka aktora opowiedziała o tym, jak choroba ojca zbliżyła ich rodzinę
Jej brat poszedł śladami sławnego taty i również zajął się aktorstwem. Marianna Stuhr, chociaż dorastała w tym samym domu, zdecydowała się iść nieco inną drogą. Kilka lat temu opowiedziała o tym, jak wyglądało jej dzieciństwo i lata młodzieńcze, a także o tym, jakie relacje łączyły tę trójkę. [Artykuł aktualizowany 09.07.24 r.] Marianna Stuhr wspomina dzieciństwo. Jak to jest być siostrą Macieja Stuhra? Marianna Stuhr w wywiadzie, który ukazał się łamach magazynu „Uroda Życia” w 2015 r. opowiedziała Marzenie Rogalskiej o tym, jak przez lata wyglądały jej relacje z bratem, Maciejem Stuhrem. Przyznała, że chociaż oboje są owocami miłości Jerzego Stuhra i Barbary Stuhr, oraz dorastali w tym samym domu, są zupełnie różni. „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia. Na dodatek różnica wieku między mną a nim była dosyć felerna i w pewnym sensie zabrała nam wspólne dzieciństwo. Młodsza o siedem lat siostra zazwyczaj nie jest wymarzonym kompanem do zabaw dla starszego brata. I rzeczywiście, tych wspólnych zabaw nie było zbyt wiele, za to pamiętam sporo momentów, w których razem wymyślaliśmy występy dla rodziców. Maciek grał na pianinie, a ja śpiewałam lub popisywałam się tanecznie. Poza tym przez długi czas dzieliliśmy z sobą pokój. Olbrzymi, więc rodzice przedzielili nas regałem z książkami”. „Nie było między nami szczególnej zażyłości, Maciek nie był też wobec mnie nadmiernie opiekuńczy z racji tego, że jestem młodszą siostrą. Są czasami tacy bracia, którzy „tatusiują” siostrzyczkom. On tak nie miał, ale za to był niesłychanie obowiązkowy. Kiedy mama poprosiła go, żeby zaprowadził mnie na lekcje baletu lub z nich odebrał, robił to bez najmniejszego zająknięcia – do dziś wspominam to z rozczuleniem. „Kiedyś rodzice wyjechali i poprosili go, żeby przyszedł i sprawdził, co się dzieje w domu. Miałam może 15, może 16 lat. Pech chciał, że właśnie przeżyłam jedno z pierwszych uniesień alkoholowych. Wróciłam do domu na rauszu i ze zdziwieniem zauważyłam włączony telewizor. To było jeszcze przed erą telefonów komórkowych, więc mój brat siedział i czekał, aż przyjdę. W końcu się doczekał. Ale chyba się nie spodziewał, że jego młodsza siostra wróci kompletnie zawiana. Widziałam, że jest na mnie potwornie wkurzony, ale nie podniósł nawet głosu, nie było żadnej reprymendy. Nigdy tego nie skomentował i do dzisiaj nie wiem, czy powiedział o tym rodzicom. Pewnie nie, bo to dobry brat! (śmiech)”. Marianna i Maciej Stuhrowie na zdjęciu z 1987 r. „Do moich wspomnień związanych z Maćkiem trzeba jeszcze dorzucić wakacyjne podróże, głównie do Włoch. Najpierw były jazda samochodem i wspólne śpiewanie – zabieraliśmy magnetofon kasetowy do auta z jakimiś przemyconymi nagraniami – potem już same Włochy, czyli słońce, plaża, jedzenie, wspólne zabawy na plaży i kąpiele w morzu. Choć rodzice też pracowali. Na przykład „Kontrabasistę”, monodram taty, przez parę lat poprzedzał występ kwartetu smyczkowego, w którym grała mama. A my z Maćkiem siedzieliśmy razem w kulisach”. „Tak się złożyło, że przez rok chodziliśmy do jednej szkoły muzycznej w Krakowie – on był w ósmej klasie, ja w pierwszej. Pamiętam, że byłam strasznie dumna z tego, że to mój starszy brat i że wzbudzałam zainteresowanie koleżanek z wyższych klas. Natomiast na domowych prywatkach Maciek wcale nie był zadowolony z tego, że te koleżanki zwracają uwagę na jego młodszą siostrzyczkę (śmiech). Ale to jeszcze nic. Najgorzej było, jak pojawiał się u nas jego przyjaciel z podstawówki Michał. Natychmiast włączało im się wstrętne zachowanie w stosunku do mnie i robili mi lekko upokarzające numery – nieustająco mnie przedrzeźniali lub strzelali do mnie z jakichś dziecięcych pistoletów. Ale wszystko to odbywało się w granicach absolutnej normy siostrzano-braterskiej” „Ważny epizod w życiu Maćka to harcerstwo. Bardziej skupiał się na byciu druhem drużynowym niż na zajmowaniu się siostrą (śmiech). A ja, wpatrzona w niego jak w obrazek, za mała, żeby być harcerką, zapisałam się do zuchów. Marzyłam, że kiedyś z nim pojadę na obóz. Maciek traktował to harcerstwo wyczynowo, bardzo po męsku. Pamiętam opowieści, jak zdobywał odznaki, jak musiał całą noc sam przeżyć w lesie. Słuchałam tego z zapartym tchem. Mój brat miał zresztą na koncie masę wyczynów, które robiły na mnie wrażenie. Kiedy był w Paryżu i zabrakło mu pieniędzy, poszedł do metra z gitarą, zaczął śpiewać piosenki harcerskie i zarobił. Ja chyba na coś takiego bym się nie zdobyła”. Czytaj też: Wielki artysta, wzorowy mąż i ojciec. Najmłodszy syn był dla Tadeusza Woźniaka całym światem Od lewej: Jerzy Stuhr, Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Warszawa, 16.06.1997 r. Marianna Stuhr: jakim bratem jest Maciej Stuhr? „Można powiedzieć, że trochę się z Maćkiem mijaliśmy. Żyliśmy w dwóch różnych światach. Na dodatek miałam jeszcze taką świadomość i obciążenie od dziecka, że mój brat jest bardzo popularny, czy to na forum klasy, czy szkoły. Był przystojny, od początku występował, był aktywny, a dziewczyny za nim szalały. Koleżanki nieustająco zazdrościły mi starszego brata, a ja za bardzo nie wiedziałam, o co im chodzi. Chyba nie umiałam sobie tego wszystkiego skleić w sensowną całość. A może brakowało mi większej uwagi ze strony Maćka? A może chciałam trochę uszczknąć z tej jego popularności? To bardzo prawdopodobne, chociaż na forum rodzinnym Maciek nie miał uprzywilejowanej pozycji. Nie czuję, żeby któreś z nas było faworyzowane”. „Czasami starszy brat może zrobić zadrę w sercu młodszemu rodzeństwu, u nas absolutnie niczego takiego nie było. Zawsze serdecznie, ale też bez jakiejś wielkiej zażyłości. Myślę, że ze strony Maćka trudno o taką zażyłość. Na zewnątrz jest otwarty i ciepły, bryluje, opowiada anegdoty, ale jeżeli przychodzi do głębszych relacji intymnych, to potrzeba wiele czasu i cierpliwości, żeby się do niego doskrobać. Wtedy odkrywasz, że tak naprawdę jest introwertykiem. Jak tata. Dziesięć lat temu miałam duży problem zdrowotny. Maciek bardzo przeżywał moją chorobę. Wiem to od jego byłej żony, bo mi tego nie okazywał, jak zwykle chował emocje do środka. To jest jego sposób radzenia lub nieradzenia sobie z problemami – wszystko dusi w sobie. Ja mam zupełnie inny temperament. Jestem ekstrawertyczna i „paplam”, zwracam się od razu do mamy, do przyjaciółek i przerabiam problem. On jest o 180 stopni inny – nie mówi nic nikomu, aż nazbiera się taka petarda, która w końcu musi wybuchnąć. Jest mu na pewno dużo ciężej”. „Maciek szybko się usamodzielnił i już po maturze wyprowadził się z domu. Miał akurat taką możliwość, bo po 1989 roku tata odzyskał część swojej kamienicy, w której było mieszkanko w sam raz dla chłopaka wchodzącego w dorosłe życie. Mój brat się do niego przeprowadził i tyle było naszego mieszkania razem. Ale pamiętam, że kiedy zaraz po liceum założył kabaret Po Żarcie i poprosił mnie o scenograficzną pomoc, to czułam się bardzo wyróżniona. Głębokie lata 90., byłam jeszcze młodziutka. I szczęśliwa, że starszy brat mnie ceni i że poprosił mnie o pomoc – wcześniej robiłam jakieś scenograficzne drobnostki na zapleczu festiwalu PAKA w Rotundzie”. „W okresie mojego dorastania dalej się mijaliśmy. Maciek miał swoje studia, swój krąg znajomych i przede wszystkim pracował. Imponowało mi, że od wczesnej młodości był bardzo pracowity. I że tak zupełnie bez kompleksów na tle taty robił swoje. Szedł własną drogą, a jego kabaret był po prostu świetny! Ja z kolei miałam swoje wybory szkolne, towarzyskie i zupełnie odmienne zainteresowania. Już wtedy słuchałam innej niż on muzyki, inne rzeczy mi się podobały i niespecjalnie mieliśmy wspólny punkt zaczepienia. Był taki czas, że łączyły nas narty i wyjeżdżaliśmy razem w góry, ale Maćkowi potem trochę przeszło, a ja wylądowałam w klubie narciarskim i zaczęłam jeździć jeszcze więcej, ale już bez niego”. „Aż tu nagle Maciek przychodzi i mówi, że będzie tatusiem. Bardzo się wtedy ucieszyłam, choć informacja mocno mnie zaskoczyła, bo obiektywnie patrząc, wydarzyło się to trochę za wcześnie, to był krótki związek. Ale myśl, że będę ciocią, że rodzina się powiększa i wzmacnia, dawała mi poczucie radości. Rzeczywistość mocno to zweryfikowała, bo pojawienie się mojej siostrzenicy Matyldy nie spowodowało wcale zacieśnienia więzów. Trudno ocenić, z jakiej przyczyny, na pewno takim czysto logistycznym powodem była przeprowadzka brata do Warszawy. Byłam wtedy w liceum, więc siłą rzeczy rzadko się widywaliśmy. Na szczęście mój brat odnotował, że stałam się pełnoletnia, bo jako świeżo upieczoną „osiemnastkę” zabrał mnie na pierwsze imprezy z prawdziwego zdarzenia właśnie do Warszawy. Byłam podekscytowana i dowartościowana (śmiech)”. „Maciek poświęcał dużo czasu przyjaciołom, a jak się zakochiwał, to zawsze na amen, był tak zaangażowany we wszystkie swoje miłości, że rodzina wtedy nie istniała. Po prostu znikał. Fajną relację wykształciliśmy sobie dużo później, już jako dorośli ludzie. Maciek bardzo lubił zapraszać mnie do siebie do domu, wychodziliśmy razem na imprezy i dobrze się bawiliśmy. A kiedy burzliwie się rozstawałam z narzeczonym, dał mi wsparcie i pomoc. Powiedział, że mogę u niego mieszkać tyle, ile będę potrzebować. Potem przyszła jego kolej, kiedy miał kryzys małżeński. Dużo zmieniło się między nami, od kiedy mój brat przeszedł straszny magiel w życiu i my wszyscy stanęliśmy za nim murem. Odbyliśmy kilka szczerych rozmów. Maciek dusi wszystko w sobie, więc to, że się w ogóle zdobył, by mi opowiedzieć o swoim problemie, na pewno nieprawdopodobnie dużo go kosztowało. Ale jestem przekonana, że i on poczuł ulgę, bo takie doświadczenie jest bardzo oczyszczające”. „Teraz mamy bardzo fajne relacje i jestem zdecydowanie bardziej zaangażowana w jego sprawy niż wcześniej. Z jego nową narzeczoną, którą bardzo lubię, widuję się częściej niż z nim, ale mam pewność, że już się nie zgubimy jako rodzeństwo, że nie znikniemy sobie z oczu, tylko będziemy o siebie troskliwiej dbać. Cieszy mnie, że od jakiegoś czasu stanowię dużo większą część życia Maćka. Do tego stopnia, że na przykład ostatnio na moje urodziny zafundował mi i mojemu mężowi wyjście do spa, a sam przyszedł i dzielnie cały wieczór zajmował się naszą córką Helenką. Wcześniej nie przypuszczałabym, że zdobędzie się na coś takiego”. Zobacz też: Wiele mu zawdzięcza, to on pomógł jej spełnić wielkie marzenie. Łączyła ich wspólna pasja Maciej Stuhr i Marianna Stuhr, sesja dla „Viva!”, październik 2015 Marianna Stuhr o bracie: zbliżyła ich choroba taty Marianna Sturh bardzo przeżyła chorobę ojca. Przypomnijmy, że Jerzy Stuhr przez lata zmagał się z nawracającą chorobą nowotworową, a także przeszedł wylew. Jego rodzina wspierała aktora w tych trudnych momentach, a rodzeństwo wspierało także siebie nawzajem. „Podczas choroby taty trzymaliśmy z Maćkiem wspólny front. Byliśmy rodzeństwem w takim dorosłym i racjonalnym wydaniu, bo razem próbowaliśmy wpływać na decyzje taty i namawiać go, żeby na przykład poszedł do gastrologa, a nie do setnego laryngologa. Pamiętam wspólne narady, omawianie sytuacji. Bo mimo fantastycznej opieki, którą tata dostał, na różnych etapach tej choroby popełniono dużo błędów lekarskich, które on prawie przypłacił życiem. To był zresztą słodko-gorzki okres, bo dokładnie z wiadomością o mojej ciąży przyszła informacja o chorobie ojca, a Maćkowi walił się już wtedy związek. Mimo to pamiętał o mnie, wysyłał mi SMS-y, w których dopytywał, jak się czuję”. „Mieć brata to komfort, że masz w życiu TĘ osobę. Że nie jesteś sam. Wiem teraz, że zawsze za sobą staniemy. Bo mój brat jest z gruntu bardzo dobrym człowiekiem. Różnie się w jego życiu układało, ale po prostu nie wierzę, że kiedykolwiek mógłby świadomie kogoś skrzywdzić albo że osiągnął coś nie dzięki swojej pracy, tylko wstawiennictwu osób trzecich. Po tym, co przeżyliśmy, mamy z Maćkiem sztamę. Nie przeszkadza mi, że jest introwertykiem. Przyzwyczaiłam się, że to taki mężczyzna, który niewiele mówi o uczuciach, że świadczą o nich jego czyny. Parę razy mu powiedziałam, a raz napisałam w liście, że go bardzo kocham. On mi tego chyba nie powiedział. Gdyby to zrobił, zapamiętałabym. Ale wiem na pewno, że tak jest”. Marianna Stuhr: relacja z ojcem, Jerzym Stuhrem Marianna Stuhr przyznała, że zawsze nieco odstawała od swojego brata czy ojca. Wybrała życie z dala od show-biznesu i dziś jest artystką i zajmuje się sztuką wizualną. Jak popowiedziała w rozmowie z portalem Nap.com.pl, gdy była młodsza często... nie przyznawała się do tego, z jakiej rodziny pochodzi. Często przedstawiała się samym imieniem, pomijając rozpoznawalne nazwisko. „Rozumiem, że chcąc nie chcąc, ludzie patrzą na innych przez pryzmat nazwiska. I wiem, że to bardziej mój problem niż osoby, która próbuje mnie jakoś zaszufladkować. Domyślam się, że mój brat dużo lepiej sobie z tym radził, w związku z czym poszedł w ślady taty” opowiadała. Dodała także, że bardzo różnili się także charakterami: jej ojciec i brat byli znacznie bardziej introwertyczni i spokojniejsi, niż sama Marianna. Później jednak udało się jej przezwyciężyć to uczucie i zaczęła nosić swoje nazwisko z dumą. Tak samo opowiadała zawsze o swoim ojcu, z którym łączyła ją bliska relacja, którą trzymali jednak z dala od świata mediów. U boku ojca pokazywała się raczej sporadycznie — znacznie rzadziej, niż jej brat. Nie było to jednak spowodowane zażyłością ich relacji, a po prostu tym, że Marianna wybrała życie z dala od show-biznesu. O tym, jak ważna była dla Jerzego Stuhra jego córka, świadczy fakt, że gdy zaszła w ciążę, aktor czerpał z tego faktu wolę do życia i walki z chorobą. „Tak się złożyło, że moja córka była w ciąży, a ja wtedy zachorowałem. Pomyślałem sobie, że muszę "dotrzeć" do momentu aż dziecko się urodzi. Wyszedłem ze szpitala w dniu, w którym wnuczka przyszła na świat” mówił w rozmowie z Mariuszem Szczygłem. Sprawdź też: Ma troje dzieci, w tym dwoje adoptowanych. Gorzko wypowiedziała się na temat adopcji Gdy 9 lipca 2024 r. media obiegła smutna wiadomość o śmierci legendarnego aktora, jego córka kilka godzin później pożegnała ojca bardzo wymowną publikacją na Instagramie. W obliczu tragedii nie zdobyła się na żadne słowa: na jej profilu pojawiła się czarna fotografia, która wprowadziła duży kontrast pomiędzy zazwyczaj publikowanymi kolorowymi zdjęciami obrazów. Nie dodała żadnego opisu, jednak komentarze w mig przepełniły się kondolencjami i ciepłymi słowami.