Twórcy hitu Netflixa z nowym kryminałem. W jednej z ról zobaczymy... Macieja Stuhra!
Premiera nowego serialu twórców kasowego „Domu z papieru” już w ten weekend. To trzymająca w napięciu historia o kobiecej zemście i poszukiwaniu sprawiedliwości. W obsadzie nie zabrakło polskiego akcentu - na ekranie zobaczymy hiszpańskojęzyczny debiut Macieja Stuhra.
Już w sobotę 19 lipca premiera pierwszego odcinka nowego serialu twórców „Domu z papieru”. To wstrząsająca historia dziewczyny, która po brutalnym zamachu na swoją rodzinę, poszukiwać będzie zemsty. „Blizna” to też nie lada gratka na polskich widzów! W jednej z ról występuje Maciej Stuhr, dla którego angaż jest hiszpańskojęzycznym debiutem. Co wiemy o produkcji? Twórcy i obsada serialu „Blizna” Za reżyserię najnowszej serii twórców „Domu z Papieru” odpowiada Miguel Ángel Vivas, który w pojedynczych odcinkach wspierany był przez Alejandra Bazzano oraz Manuela Carballo. Serial jest adaptacją bestsellerowej powieści, jednego z najchętniej czytanych hiszpańskich pisarzy kryminalnych - Juana Gómeza-Jurado. Scenariusz powstał we współpracy duetu, składającego się z Pablo Roa i Fernando Sancristóbala. Za kamerą stanął Aitor Mantxola, a producentem jest César Benítez, wspierany przez Asacha Media Group, Adrenalin i CANAL+ Polska. Czytaj także: Po raz pierwszy zobaczyli się... na własnym ślubie! Prawdziwa historia tej niespotykanej miłości doczeka się ekranizacji W głównych rolach występują serbska aktorka młodego pokolenia Milena Radulovic oraz aktor Juanlu González. W obsadzie dominują głównie artyści pochodzenia hiszpańskiego, poza pojedynczymi przypadkami. Wschodni akcent, poza udziałem Radulovic, potęguje angaż Macieja Stuhra, dla którego rola jest hiszpańskojęzycznym debiutem! Czy serial ma szansę powtórzyć sukces „Domu z papieru”? I jak, w tym nowym środowisku, odnalazł się polski aktor? Przekonamy się już niebawem. O czym opowiada serial „Blizna”? Fabuła serialu „Blizna” skupiać się będzie na kobiecej perspektywie, ale w wydaniu rzadko spotykanym na srebrnym ekranie. Irina jest Ukrainką, która w wieku 9 lat była świadkiem tragedii, zmieniającej jej życie na zawsze. Gdy cudem przeżyła brutalny zamach, w wyniku którego straciła rodziców, a jej siostra została porwana, wyprowadza się na słoneczne hiszpańskie wybrzeża. Jej nowe życie kierowane będzie poszukiwaniem zemsty na wschodnioeuropejskiej grupie przestępczej, odpowiedzialnej za tragedię w przeszłości. W Marbelli podejmie się treningu pod okiem byłego sierżanta armii, a nabyte umiejętności zamienią ją w prawdziwą, żądną sprawiedliwości femme fatale. Gdy niespodziewanie na jej drodze stanie Simon, ambitny programista, jej misja stanie pod znakiem zapytania. View oEmbed on the source website „Blizna” jest serialem wpisującym się w gatunek kryminału, o uniwersalnych fundamentach. Jest to bowiem historia o przetrwaniu, poszukiwaniu tożsamości, walki o rodzinę oraz poczuciu przynależności. To także opowieść o namiętnym romansie, w który wejdą głowni bohaterowie - z pozoru inni, a jednak o podobnych problemach. Jeżeli lubicie pełne zwrotów akcji historie kryminalne, które trzymają w napięciu od pierwszych sekund, to ten serial z pewnością jest dla was. To też nie lada gratka dla polskiej widowni, która będzie miała szansę podglądać hiszpański debiut Stuhra, który wciela się w postać tak nieoczywistą, jak sama fabuła. Czytaj także: Bridget Jones z Powiśla wchodzi do gry! Ta komedia pokaże ci, jak żyć, by nie zwariować Gdzie oglądać serial „Blizna”? Serial „Blizna” swoja premierę ma 19 lipca tego roku. Produkcja podzielona została na osiem odcinków, które pojawiać się będą pojedynczo w soboty. Dla polskich widzów serial dostępny będzie w ramach subskrypcji na platformie CANAL+.
Maciej Stuhr: "Im mniej Jerzego Stuhra, tym więcej taty". Tak mówi o pierwszym roku bez ojca
Zbliża się pierwsza rocznica śmierci Jerzego Stuhra. W programie "Dzień dobry TVN" jego syn Maciej oraz żona Barbara opowiedzieli o wspomnieniach, relacjach rodzinnych i zbliżającym się festiwalu "Stuhralia". "Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego" — wyznał Maciej Stuhr.
Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów i reżyserów, zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat. Pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny i ogromną pustkę – zarówno w świecie kultury, jak i w sercach bliskich. Jego śmierć była ogromnym ciosem nie tylko dla środowiska twórczego, ale przede wszystkim dla jego rodziny. W sobotnim wydaniu "Dzień dobry TVN" jego żona Barbara Stuhr oraz syn Maciej Stuhr podzielili się swoimi refleksjami i wspomnieniami, które – mimo upływu czasu – wciąż są pełne emocji i tęsknoty. Maciej Stuhr o relacji z ojcem: "Wyłania się 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" Maciej Stuhr pojawił się w programie zdalnie, by opowiedzieć o relacji z ojcem i emocjach, które towarzyszą mu niemal rok po jego śmierci. Zbliżający się pierwszy Dzień Ojca bez obecności Jerzego Stuhra skłonił go do głębokich przemyśleń. — "Właśnie kończymy pierwszy rok, kiedy go nie ma. Za chwilę pierwszy dzień ojca bez niego i potem pierwsza rocznica śmierci. To jest czas, w którym już trochę emocje opadły, a ten obraz wciąż jest bardzo żywy" — wyznał. Artysta podkreślił, że im więcej czasu mija, tym silniejszy jest obraz ojca jako osoby prywatnej — nie ikony kina, ale po prostu "taty". — "Im więcej czasu upływa, tym bardziej wyłania się w mojej pamięci 'tato', mniej 'Jerzy Stuhr'" — dodał. Zobacz też: Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno Barbara Stuhr o prywatnym obliczu męża W studiu pojawiła się Barbara Stuhr, wdowa po aktorze. Wspominała męża jako osobę mało wylewną, ale bardzo ciepłą i przywiązaną do rodziny. — "Czuło się ciepło natomiast to, że on był bardzo do mnie przywiązany i pięknie o mnie mówił, to ja zawsze dowiadywałam się z mediów lub wywiadów" — powiedziała, zdradzając przy tym, że mąż niechętnie okazywał uczucia bezpośrednio. W jednym z poruszających wspomnień przytoczyła sytuację, gdy Jerzy Stuhr mówił: "Siedzę tu samotnie jak pies", kiedy wyjeżdżała z domu. Pomimo oszczędności w słowach, bliscy wiedzieli, że są dla niego ważni. Festiwal "Stuhralia" w Krakowie. Jak uczczą pamięć aktora? Jednym z głównych powodów, dla których Maciej Stuhr wystąpił w programie, był zbliżający się festiwal "Stuhralia", poświęcony twórczości jego ojca. Odbędzie się on w Krakowie w dniach 3–6 lipca 2025 r., tuż przed pierwszą rocznicą śmierci Jerzego Stuhra. W programie festiwalu zaplanowano pokazy filmów, koncert muzyki filmowej, wystawy oraz spotkania z twórcami. Jak zaznaczył Maciej Stuhr, to idealny moment, by wspominać ojca nie tylko z bólem, ale również z radością. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Rok bez Jerzego Stuhra. Emocjonalne refleksje jego bliskich Dla rodziny Jerzego Stuhra nadchodzące dni są szczególnie trudne. To czas refleksji, żałoby, ale też chęci pielęgnowania pamięci o artyście. Zarówno Maciej, jak i Barbara Stuhr zgodnie przyznają, że choć ból po stracie jest wciąż obecny, coraz częściej pojawia się także uśmiech — wspomnienie wspólnych chwil, codziennych nawyków i wyjątkowego charakteru Jerzego Stuhra. Zarówno wywiad w "Dzień dobry TVN", jak i zbliżający się festiwal "Stuhralia", to dla nich forma hołdu, ale też publiczne podzielenie się niezwykłą relacją, jaka ich łączyła. ZOBACZ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Źródło: plejada.pl
Oddał jej piękny hołd. Tak Maciej Stuhr uczcił pamięć o Ewie Dałkowskiej. W tych słowach jest wszystko
Maciej Stuhr opublikował poruszający wpis, w którym pożegnał Ewę Dałkowską. Przez wiele lat występowali na jednej scenie. Aktor wyraził wdzięczność za nadzieję, z którą zawsze mu się kojarzyła. Co napisał?
Maciej Stuhr w poruszających słowach pożegnał Ewę Dałkowską – wybitną aktorkę, z którą przez lata spotykał się na deskach Nowego Teatru w Warszawie. Jej obecność kojarzyła mu się z nadzieją – tą cichą, lecz niezłomną wiarą, że można wspólnie budować coś wielkiego, mimo różnic i trudnych momentów. Oddał piękny hołd artystce, która na zawsze pozostanie częścią historii polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej poruszyła środowisko artystyczne Ewa Dałkowska zapisała się złotymi zgłoskami w historii polskiego kina, kreując niezapomniane role w tak wyrazistych i głośnych produkcjach jak „Skazany na bluesa”, „Body/Ciało”, „Przedwiośnie”, „Komedia małżeńska”, „Panny i wdowy” czy „Rok spokojnego słońca”. Była postacią wyjątkową – pełną charyzmy, talentu i wewnętrznej siły. Jej śmierć to bolesna strata dla polskiej kultury. Wybitna aktorka odeszła w niedzielę, 8 czerwca po ciężkiej chorobie. To bolesna strata dla polskiej kultury. Śmierć Ewy Dałkowskiej wywołała falę wspomnień i pożegnań ze strony artystów, reżyserów i widzów. W mediach społecznościowych pojawiły się liczne wpisy, w których środowisko artystyczne dziękowało jej za obecność, za sztukę, za emocje, które zostawiła na scenie i ekranie. Przyjaciele, współpracownicy, znajomi w poruszających wpisach żegnają Ewę Dałkowską. Jedną z tych osób był Maciej Stuhr. Na swoim profilu w mediach społecznościowych opublikował portret artystki, który opatrzył słowami: „Żegnaj, Ewa!”. Czytaj też: Przyjaźnili się przez lata, ostatnia rozmowa z Ewą Dałkowską złamała mu serce: "Płakałem, prowadząc samochód" Poruszające słowa Macieja Stuhra o Ewie Dałkowskiej Następnego dnia na profilu aktora pojawił się kolejny wpis. Aktor w tych poruszających słowach zawarł tęsknotę i wdzięczność za lata wspólnej pracy. Jego pożegnanie to nie tylko osobista refleksja, ale i hołd dla kobiety, która przez dekady tworzyła historię polskiego teatru i kina. „Umarła Ewa Dałkowska. Jaką była aktorką i jaką osobą- pozostawiam to moim kolegom, którzy potrafią pisać piękne wspomnienia- ja tej sztuki nie posiadam. Byliśmy w jednym zespole teatralnym przez kilkanaście lat. Jej obecność w naszej grupie zawsze kojarzyła mi się z nadzieją, i o tym chciałbym napisać kilka słów”, zaczął. Nowy Teatr w Warszawie był miejscem, które połączyło Ewę Dałkowską i Macieja Stuhra zawodowo i emocjonalnie. To tutaj przez lata współpracowali, budując nie tylko repertuar, ale też artystyczne relacje. „Trudno o bardziej oddalone wizje politycznej rzeczywistości. „Lewacki” teatr, a w nim Ona. Członkini honorowego komitetu poparcia Lecha Kaczyńskiego, itp., itd. Już na lotnisku, już w samolocie, podczas licznych podróży było zabawnie, ale też trudno. Jacek Poniedziałek z Wyborczą, a obok w fotelu Ewka, Gazetą Polską, a zdarzało się też, że i z Warszawską. Nie będę opisywał licznych anegdot z tym związanych, bo nie czas ku temu”, dodawał. Sprawdź też: Był miłością jej życia, na ślub z drugim mężem czekała 40 lat. Historia Ewy Dałkowskiej i Tomasza Miernowskiego Wspólne występy, próby, kulisy premier – Dałkowska i Stuhr stanowili część zespołu, który wnosił do polskiej sceny teatralnej nową jakość. Nie ukrywał, że nie zawsze wszystko układało się jak należy. Bywały trudne chwile, nie brakowało tych dobrych, ale przede wszystkim liczyło się to, że razem tworzyli piękny i ważny teatr, którego sztuka skłaniała do refleksji. W jego słowach czuć nie tylko zawodowy szacunek, ale i osobistą więź. Jak zaznaczył, Ewa Dałkowska zawsze kojarzyła mu się z nadzieją. „Przez te wszystkie lata było różnie- czasem zabawnie, czasem ciężko, czasem na krawędzi. Ale do końca nie ulegliśmy pokusom łatwych i szybkich rozwiązań. Nie było łatwo. Myślę, że chyba jej było nawet trudniej. Robiliśmy teatr. Piękny, ważny teatr, dający ludziom w Polsce do myślenia, a na świecie będący wizytówką polskiej kultury. Dla wszystkich nas było to ważniejsze, niż to, do której Polski jest nam bliżej. A zatem Ewa w naszym teatrze zawsze kojarzyła mi się z nadzieją. Da się. Da się wspólnie, przez kilkanaście lat tworzyć coś w imię wyższych celów. Dziękuję Ci Ewka za tę nadzieję”, podkreślił Pożegnanie Macieja Stuhra to nie tylko gest pamięci, ale i przypomnienie, jak ważne są słowa wypowiedziane w odpowiednim momencie – z serca, z miłości, z szacunku.
Z domu wyniósł nie tylko zasady. Jerzy Stuhr przez lata ukrywał coś, o czym nikt nie mówił głośno
Pradziadek był przekonany, że spełnienie jego marzeń możliwe jest wyłącznie w Warszawie – mieście nad Wisłą. Dziadek znajdował rozrywkę w dość osobliwej zabawie, inscenizując własny pogrzeb. Ciotka natomiast zwykła powtarzać, że wartość kobiety mierzy się liczbą męskich spodni, które zawiesza na sznurze. „Jakby Mrożek spotkał się z Gombrowiczem” – komentował z uśmiechem Jerzy Stuhr. Nic dziwnego, że zdecydował się uwiecznić te niezwykłe „Historie rodzinne”. Zrobił to nie tylko z potrzeby serca, ale i z poczucia obowiązku wobec swoich dzieci. Ostatnia publikacja na FB 19.10.2025 r. Przypominamy archiwalny tekst i zdjęcia, które ukazały się na łamach magazynu VIVA! w 2008 roku. Gabinet Jerzego Stuhra wygląda jak przed laty kancelaria jego ukochanego stryjecznego dziadka Oskara. Na ścianie zresztą wisi jego okazały portret. W gablotce Wojskowy Krzyż Zasługi, który Oskar otrzymał za bohaterską walkę pod Przemyślem w 1914 roku. Obok biblioteczka wypełniona książkami. Część z nich należała do dziadka, resztę kupił Jerzy. Teraz, patrząc na nie, zastanawia się, kto będzie czytał te wszystkie zbiory. „Pamiętam, jak ojciec zaczytywał się w Słowackim. Ale kto to ma teraz czas na Słowackiego”, zastanawia się. On sam zajęty jest od 40 lat. Właściwie od czasu, gdy zdał do szkoły teatralnej. Szybko posypały się propozycje filmowe. Potem zaczął reżyserować i pisać scenariusze. Najbardziej lubi, kiedy w głowie zaczyna mu kiełkować pomysł na film. Wtedy siada w gabinecie i tępo patrzy w ścianę. Kilka miesięcy temu odebrał telefon z wydawnictwa: „Nie napisałby pan książki o swojej rodzinie?”, usłyszał. „A kogo to może obchodzić?”, pomyślał. A potem doszedł do wniosku, że taką książkę jest winien swoim rodzicom, dziadkom, pradziadkom. A wnuczka Matylda? Taka książka to będzie dla niej kopalnia wiedzy o tym, z jakiego świata pochodzi. „Zabieram się do pracy”, postanowił. Początki pisania były żmudne. Na szczęście okazało się, że jedna z krewnych jest od lat zafascynowana historią rodziny. Można było porównać wiadomości, uzupełnić luki pamięci i tak po ludzku powspominać. „W każdym z nas znajdują się jakieś cechy, które dziedziczymy po dziadkach, pradziadkach. Odkrywanie tego to jak wyprawa w głąb samego siebie”. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu Państwo Stuhrowie 26 lat temu [na rok 2008]. Jerzy nie ukrywa, że to dzięki żonie Barbarze tak naprawdę zrozumiał, jak ważna jest rodzina. „Basia jest matką doskonałą”, mówi. Historia różowego serwisu Stuhrowie nie lubią o sobie opowiadać. Barbara Stuhr, żona Jerzego, rzadko pojawia się w prasie. Podobnie córka państwa Stuhrów Marianna. „To moja żona postanowiła, że sprawy rodziny będziemy zachowywać dla siebie. Jest niezwykle dyskretna. Zawsze pozostawała w cieniu. Byłem ciekaw, czy zgodzi się, aby powstała książka tak szczegółowo traktująca o każdym z nas. Po raz pierwszy nie usłyszałem sprzeciwu. Wtedy też przekonałem się, że to dobry pomysł”. Książka ma jeszcze jednego bohatera – Kraków. Jerzy historię swojego rodu zaczął od roku 1879. Wtedy to jego pradziad Leopold namówił narzeczoną, wkrótce żonę, Annę na przeprowadzkę z Austrii do Krakowa. Przekonywał ją, że tylko tam mogą być naprawdę szczęśliwi. „Nikt w naszej rodzinie nigdy nie potrafił mi wytłumaczyć, dlaczego mój pradziad właśnie Kraków wybrał na miejsce życia. Wiem jednak, że kiedy jego marzenie się ziściło i zamieszkał w końcu w mieście nad Wisłą, poczuł się naprawdę szczęśliwy”. Pradziad nie był biedny. Do Krakowa przyjechał z walizką pieniędzy i od razu założył dobrze prosperującą restaurację. Tutaj na świat przyszli jego synowie: Rudolf, Oskar i Leopold. Po narodzinach pierwszego syna Anna Stuhr w prezencie od męża dostała piękny różowy serwis. Na filiżankach kazał umieścić podobiznę swoją i żony. Anna była szczęśliwa. Zawsze o takim marzyła. Dziś ten ponadstuletni serwis stoi w salonie Jerzego i Barbary. Nikt jednak nie ma odwagi go używać. To największa rodzinna pamiątka. „Tylko fotografii swoich pradziadków nie mam w domu. Oddałem ją do Teatru STU. Kiedy ówczesny dyrektor Krzysztof Jasiński urządzał swój gabinet, poprosił każdego z aktorów, aby przyniósł jakąś pamiątkę. Niewiele myśląc, zabrałem z domu ten portret. I tak Anna i Leopold ozdabiają ściany teatru”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Dziadek Leopold z synem Tadeuszem. Jerzy mówi, że to po dziadku męska linia Stuhrów odziedziczyła pewną niedostępność i trudności w okazywaniu uczuć. Fotografia z 1917 lub 1918 roku. Szaleństwa dziadka Oskara Dziad Leopold był zamknięty w sobie, niedostępny. „Właściwie nie miałem z nim kontaktu. Najwspanialsze wspomnienia z dzieciństwa to zabawy z bratem dziadka Oskarem. Był niesamowity”. Dziadek, znany w Krakowie adwokat, był duszą towarzystwa. Kochano go za żarty i wielkie poczucie humoru. Był jakby żywcem wyjęty z książki o przygodach wojaka Szwejka. Najwspanialsze były jednak zabawy, które wymyślał. Jak ta w pogrzeb. „Miał już wtedy chyba z 80 lat. Kiedy przychodził, kładł się do łóżka, patrzył na mnie i z błyskiem w oku mówił: »W nogach już umarłem«. A ja na to krzyczałem: »Dziadku, to skoro w nogach już umarłeś, to zaczynamy pogrzeb na Rakowicach!«. I wtedy Oskar wyliczał wszystkich, którzy na ten pogrzeb zostaną zaproszeni. Ja wtedy święciłem i okadzałem, jak przystało na wzorowego ministranta. A Oskar krzyczał: »Jurunia, czas śpiewać: O clemens, o pia, o dulcis virgo Maria. Za duszę świętej pamięci doktora Oskara Stuhra«. Kiedy kończyliśmy śpiewać, Oskar zaczynał wygłaszać mowę nad swoim grobem: »Żegnamy dzisiaj nestora palestry krakowskiej…«”. Jeszcze dziś na wspomnienie tamtych zabaw Jerzy zanosi się śmiechem. I mówi, że nic go w życiu tyle nie nauczyło, ile te igraszki ze świętościami, które zafundował mu dziad. „Przecież te pogrzeby to był Mrożek pomieszany z Gombrowiczem. Oskar zaszczepił we mnie coś niezwykle ważnego, przekonanie, że śmiech może więcej uczyć niż moralizatorskie tyrady”. Dziadek Oskar sam o sobie opowiadał, że jest wielkim tchórzem. Los jednak chciał, że walczył i w jednej, i w drugiej wojnie światowej. To po wojnie Oskar spotkał miłość swojego życia, Marię Chorąży. „Cóż to była za kobieta. Najbarwniejsza postać w całej naszej rodzinie. Była żoną oficera, który zaginął na wojnie. Dziadka Oskara poznała, szukając śladów po nim. Szybko się w sobie zakochali. Dziadek był babcią Masią, bo tak żeśmy ją nazywali, zauroczony”. Po ślubie z adwokatem Stuhrem babcia Masia zaczęła realizować rzuconą pasję – śpiewanie. Nie mogła żyć bez muzyki. I bez mężczyzn. Jej życiowe motto powtarzane jest ze śmiechem przez wszystkie kobiety w rodzinie Stuhrów: „Kobieta jest tyle warta, ile te portki mężczyzny, które rozwiesza na sznurze”. „A ja do dziś pamiętam, jak, już po śmierci Oskara, gdy nie miała pieniędzy na nowy strój, wycinała z papieru kołnierzyki na sweter. Ona jest dla mnie uosobieniem klasy”. Wspominając babcię Masię, Jerzy ma przed oczami obiady, na które zapraszała go, gdy dopiero co poślubił Basię. „Moja żona była wówczas wziętą skrzypaczką, jeździła na turnée po całym świecie. Babcia Masia po obiedzie mówiła: »To teraz czas na chwilę muzyki«. Basia musiała grać, a babcia śpiewała. Cóż to były za przedstawienia. Masia fałszowała niemiłosiernie, a Basia grała bez mrugnięcia okiem. Świetnie się bawiłem, obserwując ten duet”. CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Trzy pokolenia Stuhrów: Jerzy, jego ojciec Tadeusz i ukochany stryjeczny dziadek Oskar, znany w Krakowie adwokat i dusza towarzystwa. Z Barbarą Kóską, wziętą skrzypaczką, Jerzy znał się jeszcze od przedszkola. Miłość wybuchła dopiero na studiach. Pobrali się w 1971 roku. Wędrówki rodziców Maciej książki o swojej rodzinie jeszcze nie przeczytał. Jerzy uśmiecha się: „Przeczyta, spokojnie, on tylko potrzebuje czasu i na pewno zrobi to ostatni w rodzinie”. Nauczył się już, że syn wszystko musi robić we własnym rytmie. Nigdy nie starał się go na siłę zmieniać, broń Boże, na swoje podobieństwo. „Dziś myślę, że moją wielką, może nawet największą wadą jest to, że nie potrafię okazywać uczuć. Mam to po ojcu. On był zamknięty w sobie tak samo jak dziadek Leopold. Kiedy wracałem do domu ze szkoły i wiadomo było, że dostałem dwóję, ojciec zabierał płaszcz i wychodził z domu. Przed kłopotami uciekał na kilkugodzinne spacery. To mama, jeśli było trzeba, dawała mi w dupę”. Gdy Jerzy był mały, rodzice mieszkali w Bielsku-Białej. Ojciec, prokurator, ze względu na koligacje rodzinne nie mógł swojego zawodu uprawiać w Krakowie. „Do miasta, w którym mieszkała dotąd moja cała rodzina, przyjechałem już jako student. Kiedy powiedziałem rodzicom, że chcę studiować aktorstwo, powiedzieli, że zgodzą się dopiero wówczas, gdy najpierw zdobędę wykształcenie uniwersyteckie. Wybrałem polonistykę i spakowałem walizki. Czułem się w końcu wolny”. To w Krakowie tak naprawdę rozpoczęło się dorosłe życie Jerzego. „W klubie studenckim Żaczek oświadczyłem się mojej ukochanej Basi. Znaliśmy się właściwie od przedszkola. Ona też pochodziła z Bielska-Białej, ale nasze uczucie wybuchło dopiero na studiach. Dziś jestem pewien, że to dzięki Basi tak naprawdę zrozumiałem, jak ważna jest rodzina. Myślę jednak, że łatwo jej ze mną nigdy nie było”. Jerzy szybko zaczął robić karierę. Bywało tak, że większą część roku spędzał we Włoszech, a nie w Polsce. Kiedy przyjeżdżał, nie potrafił się odnaleźć, wszystko go drażniło. „Miałem często wyrzuty sumienia, bo cały dom był na głowie żony. Pamiętam jednak swoją podróż do Bangkoku. Zacząłem wtedy rozmawiać z jedną ze stewardes, która powiedziała mi: »Wie pan, jak wracam do domu, najpierw jest euforia, a potem nagle orientuję się, że oni mają w domu swoje ścieżki, zajęcia i że ja im po prostu przeszkadzam«. Ze mną było tak samo. Trzy tygodnie wytrzymywałem i już chciałem jechać dalej. Żona chyba się do tego po prostu przyzwyczaiła”. Momentem zwrotnym były rodzinne wakacje. Kilka dni przed wyjazdem okazało się, że Jerzy dostał propozycję roli w filmie. „Nie pojadę. Zostaję”, powiedział. Żona odpowiedziała: „Rozwód” i w liście do męża wyłuszczyła, co powinno być w życiu najważniejsze. „Pojechałem z rodziną. To były nasze najwspanialsze wakacje. Chyba wtedy zmieniły mi się priorytety”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński 1982 rok. Jerzy z synem Maciejem. Czy przypuszczali wtedy, że oprócz więzów krwi połączy ich w przyszłości wspólna pasja My dzisiaj Teraz w Krakowie mieszka już jedynie Jerzy z Barbarą. Ich dzieci – Maciej i siedem lat młodsza Marianna – wyprowadziły się do Warszawy. „Marianna tak jak Maciej ma artystyczną duszę. Tyle że wolała ASP. Dziś jest grafikiem”. Jerzy nie może się nadziwić, że dzieci są już takie duże. „To naprawdę niesamowite, że życie tak mija. Kiedy wspominam ich dzieciństwo, to dochodzę do wniosku, że długo nie wiedziałem, że mam jakikolwiek wpływ na dzieci. A niedawno w którejś z książek znalazłem list napisany przez Maćka. Bał się powiedzieć mi, że źle mu poszła klasówka. Czytając to, pomyślałem, że musiałem być bardzo zamknięty w sobie, skoro nie chciał mi tego powiedzieć, wolał napisać. Żona też pisała do mnie listy, tylko Marianna nigdy”. O tym, jak ważny jest dla dzieci, opowiedziała mu żona. „Kiedyś sama wyjechała z dziećmi na narty. Zostałem w domu, bo pracowałem. I żona zadzwoniła do mnie z hotelu: »Słuchaj, to niesamowite, ale Maciek kopiuje całe twoje zachowanie. Kazał nam oddać mu paszporty i tak jak ty trzyma je w swoim portfelu i pilnuje jak oka w głowie«”. Podczas pisania książki Jerzy doszedł do wniosku, że żałuje w życiu jednego. Że nie poświęcił dzieciom wystarczająco dużo czasu. Wychowywać nie można na odległość ani moralizując przez telefon, tylko swoją codzienną obecnością, przykładem. „Na szczęście Basia jest matką doskonałą”, mówi. Teraz, kiedy w Krakowie zostali już tylko we dwoje, Basia mówi, że tęskni za dziećmi. Pewnie dlatego w końcu namówiła męża… na kupno mieszkania w Warszawie. „Ja, krakus, w Warszawie – nigdy! Tak myślałem dotychczas. Jakiś czas temu zatrzymałem się w hotelu Hyatt. To blisko Łazienek. Była ładna pogoda, wybrałem się na spacer i nagle zobaczyłem inną Warszawę, nie taką rozbieganą, głośną, ale starą, niemal przedwojenną. Zadzwoniłem do córki i pytam: »Marianka, a może byś znalazła jakieś mieszkanie w okolicach? Byłoby dla ciebie, a my mielibyśmy bazę«. Szybko się uwinęła. Teraz więc jesteśmy już tutaj jak u siebie”. Maciej z żoną Samantą i córką Matyldą mieszkają na Mokotowie. Jerzy przyznaje jednak, że wcale nie jest dziadkiem wpadającym do wnuczki za każdym razem, gdy jest w Warszawie. „Dobrze sobie zapamiętałem tę lekcję, że każda rodzina ma udeptane ścieżki. Nie chcę im przeszkadzać w codziennym rytmie. Wolę się zapowiedzieć i przyjść oczekiwany”. Ośmioletnia wnuczka Matylda to teraz dziadka oczko w głowie. „Uwielbia słuchać opowieści z mojego dzieciństwa. Pewnie dla niej brzmią jak zaklęcie. Kiedy była młodsza, strasznie śmieszyło ją imię krowy należącej do moich pradziadków. »Szeketegestukhea!« – krzyczałem za nią. To był taki nasz szyfr”. Teraz Matylda ma już osiem lat. Niedawno zaczęła szkołę. Jej zdjęcie zamyka książkę o historii Stuhrów. Książkę napisaną dla niej. CZYTAJ TEŻ: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna, o siedem lat młodsza od Macieja, tak jak on ma artystyczną duszę, tyle że wybrała ASP i jest grafikiem. Jerzy Stuhr nie żyje Jerzy Stuhr, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat. Informację o jego śmierci potwierdził syn, Maciej Stuhr. Artysta od lat zmagał się z chorobą nowotworową i odszedł w Krakowie, gdzie spędził większość swojego życia. Jerzy Stuhr od dłuższego czasu zmagał się z problemami zdrowotnymi. W 2011 roku przeszedł ciężką operację usunięcia nowotworu krtani. Pomimo wygranej walki z chorobą, przez kolejne lata jego stan zdrowia ulegał pogorszeniu. W ostatnich miesiącach życia przebywał pod opieką najbliższych. Zmarł 9 lipca 2024 roku w wieku 77 lat, a jego śmierć była wynikiem długotrwałej walki z chorobą. To Barbara miała zadecydować, czy książka o Stuhrach w ogóle powstanie. Dyskretna, zawsze pozostająca w cieniu męża, na szczęście powiedziała „tak”. Tu z córką Marianną. Jerzy Stuhr z synem - Maciejem Stuhrem, VIVA! 2008 rok Tekst: Iza Bartosz Na podstawie książki „Stuhrowie. Historie rodzinne”, Jerzy Stuhr, Wyd. Literackie, listopad 2008. Zdjęcia: BEATA WIELGOSZ Stylizacja: JOLA CZAJA Asystentka: AGNIESZKA DĘBSKA Makijaż: WILSON/D’VISION ART Fryzury: KACPER RĄCZKOWSKI/D’VISION ART Scenografia: MICHAŁ ZOMER Produkcja sesji: ELŻBIETA CZAJA Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Barbara Stuhr, Marianna Stuhr
Jerzy Stuhr tylko raz był pod wrażeniem syna. "To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko"
Maciej Stuhr pojawił się w sobotnim wydaniu "halo tu Polsat", gdzie poruszył temat relacji z ojcem. Jerzy Stuhr, który zmarł w lipcu zeszłego roku po długiej chorobie, był surowy wobec syna. Choć była między nimi więź, to nie zawsze było kolorowo. Maciej Stuhr zdradza, jakie miał relacje z ojcem Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca 2024 r. w wieku 77 lat pozostawiając świat polskiego kina w głębokiej żałobie. 77-letni aktor zmagał się z problemami zdrowotnymi, a w najgorszych chwilach mógł liczyć na wsparcie rodziny: żony Barbary, córki Marianny i syna Macieja, który poszedł w jego ślady i również został aktorem. Choć zdawać by się mogło, że wspólna pasja i zawód pozwolą zbliżyć się synowi do zapracowanego ojca, to było zupełnie inaczej. Maciej Stuhr nie wspomina najlepiej spotkań na planie. Towarzyszyły mu negatywne uczucia. "Praca z tatą to nie była największa przyjemność mojego życia, wręcz powiedziałbym, że to było coś tak dziwnego, a nawet nieprzyjemnego. Jak on mi dawał jakąś uwagę, to oczywiście dawał ją jako reżyser lub partner, ale też będąc tatą, więc ja zupełnie inaczej reagowałem na te jego sugestie czy polecenia, niż w stosunku do wszystkich moich innych reżyserów" — wyznał 49-letni aktor w śniadaniówce Polsatu. Ojca określił jako autorytarnego. Teraz w życiu zawodowym odczuwa większą swobodę. "Z tatą autorytarnym jest tak, że jak on ci każe coś zrobić, no to musisz zrobić tak, jak on chce. I właśnie dlatego ta praca nie była komfortowa. [...] Teraz dopiero czuję, że trochę tak zaklinałem rzeczywistość. Oczywiście dawałem radę i tak dalej... Ale to nie było łatwe i teraz trochę ten plecak ściągam" — podkreślił, mówiąc o tym, co zmieniło się po śmierci Jerzego Stuhra. ZOBACZ: Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę Jerzy Stuhr był surowym ojcem. Rzadko chwalił syna Aktor przyznał też, że rzadko kiedy słyszał pochwały od ojca. W pewnym momencie to uległo zmianie. "Dopiero — co było całkiem zabawne — jak ja się zacząłem, już jako dojrzały, dorosły człowiek, w wywiadach skarżyć trochę, opowiadać o tym, że ojciec nie chwali, wtedy, nie wiem, czy mama mu coś powiedziała, czy sam coś przepracował, wtedy coś tam zrozumiał" — powiedział. Wtedy Jerzy Stuhr zmienił swoje podejście do syna: "W tej drugiej połowie mojego życia, czy powiedzmy, w trzeciej tercji, zdarzało mu się powiedzieć, że to było ok, to było spoko". Jednak jeden moment szczególnie utknął w głowie syna artysty. To wtedy po raz pierwszy — i jedyny — poczuł się szczerze doceniony. "Raz w życiu widziałem, że był pod ogromnym wrażeniem czegoś, co ja zrobiłem. To było wtedy, jak oddałem szpik i uratowałem dziecko". Maciej Stuhr dodał też, że ojciec nie był człowiekiem uczuciowym, a na czuły gest czy przytulenie nie miał co liczyć. Sam jednak stara się przytulać swoje dzieci i przyznaje, że współczesne pokolenie coraz lepiej radzi sobie w takich sytuacjach. SPRAWDŹ: Marianna Stuhr opowiedziała o dzieciństwie u boku nieobecnego ojca: „To było nieustanne czekanie”
Ale wieści! Kto zastąpi Jerzego Stuhra w nowym Shreku? Zbigniew Zamachowski ujawnił wszystko
Fani produkcji nie posiadają się z radości
To już pewne, kultowa produkcja powraca. W 2026 roku na ekrany wyjdzie piąta część Shreka. Film już wzbudza ogromne emocje. Polscy fani zastanawiali się, kto będzie dubbingował postać Osła, w którego do wcielał się Jerzy Stuhr. Wszystko wskazuje na to, że spekulacje mogą się potwierdzić. Zbigniew Zamachowski ujawnił więcej na temat możliwych zmian w produkcji. Shrek powraca! W piątek części nie zabraknie zaskoczeń Fani Shreka czekali na tę informację od lat! W końcu mają powody do radości, bowiem film powraca! Produkcja pojawi się na ekranach 23 grudnia 2026 roku. Do głównej obsady ma dołączyć Zendaya. Oprócz niej występują także - Eddie Murphy, Antonio Banderas, Mike Myers i Cameron Diaz. Na razie nie wiadomo wiele na temat samego scenariusza i historii, która twórcy chcą zaprezentować widzom. Scenarzysta zapowiadał, że należy spodziewać się czegoś zaskakującego i nowego. W polskiej wersji językowej w najsłynniejszego ogra niezmiennie wciela się Zbigniew Zamachowski. Na ekranie stworzył niesamowitą kreację wspólnie z Jerzym Stuhrem, który brawurowo odegrał postać Osła. Tak w jednym z wywiadów mówił o tej roli. „Lubię tego Osła. Tylko wydaję mi się, że to nie jest rola wymagająca głębokiej analizy. Muszę się bawić, bo inaczej Osioł mówiłby po prostu smutnym, zdenerwowanym i złym głosem. Z drugiej strony na zabawę nie bardzo jest czas, bo trzeba być nieustannie skoncentrowanym, żeby się zmieścić w sekwencji i odpowiednio podłożyć głos. W studiu jest zawsze miłe towarzystwo, bo przecież reżyserem dźwięku jest Joasia Wizmur, a ona jest moją byłą studentką", zwierzał się [cyt. za. Plotek.pl]. Czytaj też: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ View oEmbed on the source website Maciej Stuhr zastąpi ojca w kultowej produkcji? Odtwórca roli Shreka w polskim dubbingu komentuje Po śmierci Jerzego Stuhra fani zaczęli się zastanawiać, kto będzie w stanie zastąpić mistrza. Niektórzy sugerowali, że produkcja może zdecydować się na wykorzystanie technologii AI, a inni uważali, że to Maciej Stuhr jest idealny następcą ojca. I okazuje się, że taka propozycja do aktora zdążyła dotrzeć. O wszystkim wygadał się Zbigniew Zamachowski podczas spotkania a Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Łódzkiego. „Maciej Stuhr otrzymał ofertę podłożenia głosu postaci Osła w filmie SHREK 5. Informację wyjawił Zbigniew Zamachowski na spotkaniu na Wydziale Filologicznym UŁ. Nic jeszcze nie jest jednak pewne na 100 proc.”, przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych portal Immersja. O ile faktycznie oferta została złożona, to nie jest pewne, czy Maciej Stuhr ją zaakceptuje. Jakiś czas temu w komentarzu dla Gazety.pl wspominał, że jest otwarty na wszystko. „Gdyby była taka wola, to mógłbym się zmierzyć z tą rolą, a dzisiejsze sztuczki techniczne być może mogłyby ten głos troszeczkę upodobnić w stronę pamięci o Jerzym Stuhrze. Może to by było jakieś rozwiązanie?”, zastanawiał się. Fani byliby zachwyceni, gdyby ten scenariusz się ziścił. Wkrótce z pewnością wszystkiego się dowiemy. źródło: NaTemat, Dziennik.pl, Fakt.pl Sprawdź też: Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Piotr Kupicha nie wytrzymał po występie Macieja Stuhra. Tak skomentował jego występ
Takiego wyznania nikt się nie spodziewał
Nie milkną echa po występie Macieja Stuhra podczas tegorocznej gali rozdania Orłów. Przypomnijmy, że zanim aktor wręczył statuetkę za najlepszy scenariusz, miał krótkie wystąpienie, w którym zakpił ze współczesnych tekstów piosenek. Najwięcej uwagi poświęcił liderowi zespołu Feel. Teraz Piotr Kupicha przerywa milczenie i komentuje występ artysty. Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel podczas tegorocznej gali rozdania Orłów Maciej Stuhr podczas tegorocznej gali rozdania Orłów, która odbyła się 10 marca w warszawskim Teatrze Polskim, postanowił zażartować ze współczesnych tekstów piosenek. Aktor za przykład podał utwór zespołu Feel — Jak anioła głos. „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zaczął. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", dodał. Następnie Maciej Stuhr założył różową pelerynę i zaśpiewał humorystyczną piosenkę, którą sam napisał - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa". „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", słyszeliśmy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ Piotr Kupicha reaguje na występ Macieja Stuhra Okazuje się, że Maciej Stuhr od dawna przyjaźni się z Piotrem Kupichą. Lider zespołu Feel w rozmowie z serwisem Plejada.pl został spytany o to, jak się czuje po humorystycznym występie aktora. Mało kto wiedział, że utwór „Jak anioła głos" od lat jest częścią stand-upu ulubieńca publiczności. „To jest element stand-upu Maćka. Znamy się z Maćkiem i bardzo lubimy. Sam często żartuję z tego zwrotu", skwitował Piotr Kupicha. CZYTAJ TEŻ: Ojcostwo to dla niego najważniejsza rola. Maciej Pela wrócił wspomnieniami do narodzin starszej córki Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 13.03.2025 r.
Maciej Stuhr zakpił z zespołu Feel, rozbawił publiczność do łez. Tak Grażyna Torbicka podsumowała jego występ
Za nami 27. gala rozdania Orłów, która odbyła się w Teatrze Polskim w Warszawie. Podczas wczorajszego wieczora nie zabrakło wielkich emocji. Ogromną uwagę zwrócił Maciej Stuhr, który rozbawił publiczność do łez. [Ostatnia publikacja na VIVA! Historie i VUŻ: 12.03.2025 r.] Maciej Stuhr po latach wraca do TVP Maciej Stuhr od wielu lat zachwyca nie tylko jako aktor, ale też: reżyser, scenarzysta, wykładowca akademicki, konferansjer oraz komik. Przed laty to właśnie on prowadził galę rozdania Orłów. Niestety po zmianach zarządu w Telewizji Polskiej, zniknął ze stacji. Teraz powrócił, by wręczyć statuetkę w kategorii najlepszy scenariusz. Wcześniej jednak zdecydował się na zabawną przemowę. „Chciałbym dwa słowa poświęcić słowom. Bo film oczywiście czaruje nas obrazem. Czaruje nas dźwiękiem, wdziękiem, talentem i emocjami aktorów. Ale przecież każdy film zaczyna się od słowa zapisanego na kartce. Jak ogromnie ważne jest to słowo? Chciałem państwa uświadomić za pomocą pieśni. Jednocześnie z okazji mojego wzruszającego... mnie samego powrotu do Telewizji Polskiej, chciałbym zdradzić państwu mój mały sekret", zaczął. Następnie dodał: „Moim największym marzeniem, o którym mało kto wie, to żeby śpiewać o miłości. Pozwólcie, że z okazji tego powrotu zaśpiewam prawdziwą pieśń o miłości. [...] Ja mówię o takich pieśniach, co nas tak chwycą za serce i to zostanie", kontynuował. CZYTAJ TEŻ: Maciej Stuhr w mocnych słowach o wypadku ojca: „Cieszyłem się, że stracił prawo jazdy” Maciej Stuhr kpi z tekstów współczesnych utworów W tym momencie aktor zaczął kpić z tekstów współczesnych utworów, a dokładnie z piosenki zespołu Feel „Jak anioła głos". „Nie, też o takich, co słuchamy na co dzień w radiu. Co ci tu wleci, tu wyleci. Prawdziwa pieśń o miłości. Ona tu wleci i nie wyleci. Przypomnę państwu tekst literacki tej rangi, o którą mi dzisiaj chodzi. "W pustej szklance pomarańcze to dobytek mój...", zacytował fragment utworu Piotra Kupichy. „Widzicie państwo, to wleciało i już nie wyleci. Ja próbowałem wszystkiego. Nie wyleci. To już masz do końca życia na twardym dysku", słyszeliśmy. Po tej przemowie aktor założył na siebie pelerynę i zaprezentował publiczności własną piosenkę - „Bandaże znaczeń, czyli kasztany zwycięstwa", która miała wymiar humorystyczny i miała podkreślić, jak czasem absurdalne są słowa piosenek. „Z brzegu szklanki drażni myśl. A w szklance znowu nikną pomarańcze. Pustka. Znowu w samotności pragnę gryźć. [...] Farfocle marzeń stronią od szkarady. Wiedząc, że aż w Iranie mieszka Pers. Ojojoj. Skąd się wziął ten Pers? Czyżby rym do wers? Ojojoj. No fakt", śpiewał. Po występie Grażyna Torbicka powiedziała: „Telefony się urywają", czym rozbawiła publiczność. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Maciej Stuhr mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Teraz komentuje swoje słowa
Maciej Stuhr mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Teraz komentuje swoje słowa
"Poziom szczerości musiał być zupełnie inny"
Jakiś czas temu Maciej Stuhr zdobył się na szczere słowa o rodzinie. Wyznanie dotyczyło jego doświadczeń jako ojca córki "z lekką niepełnosprawnością". W najnowszym wywiadzie aktor powrócił do wspomnianego tematu. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 14.02.2025 r.] Mówił, że jego córka jest "lekko niepełnosprawna". Wyznanie Macieja Stuhra wywołało poruszenie W świątecznym odcinku "Autentyczni" Maciej Stuhr wspomniał o swojej córce. Ujawnił wówczas, że 24-letnia Matylda jest "lekko niepełnosprawna". "Widzę, z czym się boryka i jak trudne jest jej życie przez to. Widzę też, jaka jest dzielna w pokonywaniu trudności. Nie zmienia to faktu, że jestem osobą sprawną, zdrową i gdybym zaczął teraz teoretyzować za bardzo, byłoby to trochę nie fair" — powiedział aktor. Jego wyznanie odbiło się szerokim echem w mediach, a on sam postanowił odnieść się do swoich słów w jednej z najnowszych rozmów. ZOBACZ: Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział Maciej Stuhr odniósł się do słów o córce W wywiadzie dla serwisu WP Maciej Stuhr wyjaśnił, czemu zdecydował się wyznać tak prywatną rzecz publicznie. Podkreślił między innymi, że w rozmowie z osobami ze spektrum autyzmu niezbędna jest szczerość i spontaniczność, jako klucz do autentycznej komunikacji. "Poziom szczerości w rozmowie z bohaterami i bohaterkami tego programu w oczywisty dla mnie sposób musiał być zupełnie inny, niż w oficjalnych wywiadach. Znacznie wyższy. Ich się po prostu nie da okłamać. W kontakcie z nimi kluczem jest spontaniczność — nie da się niczego zaplanować" — tłumaczył aktor. Wyraził też nadzieję, że jego uczestnictwo w programie oraz osobiste wyznanie przyczynią się do zmiany spojrzenia na osoby ze spektrum autyzmu, które każdego dnia stykają się z ostracyzmem oraz niezrozumieniem. "Wiedziałem, że ten odcinek będzie dla mnie trudny i że padną tam słowa, które trudno będzie mi wypowiedzieć na głos. Ale czułem, że jestem to winny osobom z programu. Miałem nadzieję, że dzięki temu uda się zwrócić na nich uwagę szerszej publiczności i przywrócić im miejsce w społeczeństwie, które im się bardzo należy". Życie prywatne Macieja Stuhra i jego rodziny nieustannie pozostaje na świeczniku. Aktor jednak nie przejmuje się komentarzami — jego słowom przyświecał wyższy cel, więc publiczne wyznanie nie stanowiło dla niego problemu. "Przez te wszystkie lata mojej — nie lubię tego słowa, ale niech będzie — kariery, zdążyłem się już przyzwyczaić, że moje prywatne życie odbywa się w przestrzeni publicznej. Nauczyłem się też, żeby nie śledzić debaty na te tematy" — podsumował. SPRAWDŹ: Maciej Stuhr w mocnych słowach o wypadku ojca: „Cieszyłem się, że stracił prawo jazdy”
Maciej Stuhr niespodziewanie wyznał na wizji, z czym zmaga się jego córka. Mało kto o tym wiedział
Maciej Stuhr rzadko udziela wywiadów. Gdy jednak to robi, zawsze jest szczery. W ostatnim odcinku programu Autentyczni zdradził wiele informacji ze swojego życia prywatnego. Aktor opowiedział również, z jakimi trudnościami zmaga się jego pierworodna córka. Mało kto o tym wiedział. Maciej Stuhr szczerze o córce W szóstym odcinku programu Autentyczni tym razem uczestnicy zadawali pytania Maciejowi Stuhrowi. Artysta uchylił rąbka tajemnicy z życia prywatnego. Jeden z gości zadał pytanie, czy zastanawiał się kiedyś nad tym, co by zrobił, gdyby sam był osobą w spektrum. Ulubieniec publiczności przez dłuższy czas zastanawiał się nad odpowiedzią, aż nagle wspomniał o swojej córce - 24-letniej Matyldzie, która jest owocem miłości między nim a Samantą Janas. CZYTAJ TEŻ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek" Maciej Stuhr opowiedział, z czym zmaga się jego córka Aktor w kolejnym odcinku programu powiedział wprost: „Moja córka jest lekko niepełnosprawna", wyznał. „Widzę, z czym się boryka i jak trudne jest jej życie przez to. Widzę też, jaka jest dzielna w pokonywaniu trudności. Nie zmienia to faktu, że jestem osobą sprawną, zdrową i gdybym zaczął teraz teoretyzować za bardzo, byłoby to trochę nie fair", kontynuował artysta. Przypomnijmy, że Maciej Stuhr w jednym z wywiadów przyznał, że relacja ze starszą córką jest dość trudna. "[...] Różne były pomiędzy nami perypetie. Trauma rozstania rodziców powodowała, że bardzo różnie się między nami działo. Czasami cudownie i w przyjaźni, a czasami okropnie darliśmy koty. Do dziś próbujemy sobie te relacje układać. [...]", wyznał na łamach „Polityki". CZYTAJ TEŻ: Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia
Wtedy Maciej Stuhr pierwszy raz wstydził się za ojca. Przez 50 lat odczuwał jedynie dumę
Maciej Stuhr ponownie otworzył się na temat trudnej relacji z ojcem, która skomplikowała się krótko przed śmiercią legendarnego aktora. Jerzy Stuhr cierpiał z powodu chorób i postępującej demencji — ta z kolei mocno wpłynęła na kontakty z bliskimi oraz poczucie odpowiedzialności. "Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości" — tłumaczył syn artysty w najnowszym wywiadzie. Maciej Stuhr czuł wstyd po kolizji z udziałem ojca Ostatnie lata życia Jerzego Stuhra naznaczone były problemami ze zdrowiem, a także medialną aferą związaną ze sprawą sądową dotyczącą doprowadzenia do kolizji drogowej i prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu. Aktor odszedł 9 lipca br. pozostawiając najbliższych w ogromnej rozpaczy, choć nie ukrywają, że był to dla nich trudny czas... ZOBACZ: Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia Teraz Maciej Stuhr pojawił się w odcinku "Autentycznych", wyemitowanym w drugi dzień świąt. Syn aktora musiał zmierzyć się z pytaniami zadawanymi mu przez osoby w spektrum autyzmu. Szczególnie trudny okazał się temat kolizji, do której jego ojciec dopuścił się pod wpływem alkoholu. Artysta nie stanął w obronie ojca, jednak zwrócił uwagę na błędny sposób określania kategorii zdarzenia w przestrzeni medialnej. "W języku kodeksu drogowego była to kolizja. Do wypadku nie doszło. Wbrew temu, co pisze prasa, była to kolizja... Zwał jak zwał. Chodzi o to, że przeżyłem mocno". Po zdarzeniu Jerzy Stuhr udzielił kilku wywiadów, w których zdawał się umniejszać powagi zdarzenia. Tego samego zdania jest jego syn, któremu nie podobało się zachowanie ojca. Między mężczyznami doszło do konfliktu. Mimo to artysta podkreśla, że taki stan rzeczy mógł mieć związek z postępującą demencją ojca. "Byłem potwornie zdenerwowany na ojca i na tę całą sytuację. Przeżyłem to ogromnie. On też zresztą. Było to absolutnie karygodne. Nie powinno w ogóle do tego dojść. Pierwszy raz w życiu było mi wstyd za mojego tatę. [...] całe 50 lat byłem dumny. Jest taki stan starszych ludzi, który się nazywa demencją. On powoduje, że ludzie w demencji nie tylko nie pamiętają czegoś, nie tylko nie mogą ogarnąć rozumem, ale też na przykład wypierają to, co to złego, co zrobili. I mój tato był trochę w takim stadium" — wyjaśnia Maciej Stuhr. Choroba zmieniła Jerzego Stuhra. Jego konflikty z synem narosły pod koniec Padło też pytanie o konflikty między Maciejem a jego ojcem na przestrzeni lat. Nie było ich jednak zbyt wiele, a Jerzy Stuhr cieszył się dużym szacunkiem wśród swoich dzieci. "Byłem dzieckiem, które się nie buntowało. Jakoś nie przypominam sobie jakiegoś okresu buntu w stosunku do moich rodziców. Właściwie byłem w szczęśliwym domu wychowywany, mimo nieobecności rodziców. Mógłbym sobie teraz wymyślać, czego mi tam brakowało, ale wtedy nie miałem takiego poczucia i raczej z moim ojcem nie byłem jakoś mocno skonfliktowany. Zwłaszcza że on był szalenie taką osobą autorytarną w domu" — zaznaczył syn. "To była tak zwana silna ręka, mimo że był sympatycznym człowiekiem, wesołym, świetnie opowiadał i tak dalej. Ale porządek musiał być. I to tak jak on powiedział. Nie było za dużo dyskusji z tym", dodał. Jednak pod koniec życia aktora ich relacja zaliczyła kilka poważniejszych upadków. "Oczywiście parę konfliktów w życiu mieliśmy i to do samego końca. Nawet w tym ostatnim okresie, kiedy mój tato już był dość mocno zgnębiony chorobami przeróżnymi. Wylew, którego doświadczył cztery lata temu, spowodował zmiany w jego osobowości, w jego postrzeganiu świata też i na niektóre tematy nam się coraz trudniej dogadywało" — podsumował. SPRAWDŹ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr odszedł pięć miesięcy temu. Rodzina przeżywała żałobę już za jego życia
Syn aktora wyznał smutną prawdę o ojcu...
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej chorobie. Stratę najmocniej przeżyła rodzina. W nowym wywiadzie jego syn opowiedział, jak wyglądały ostatnie miesiące życia cenionego aktora. Okazuje się, że bliscy opłakiwali go jeszcze na długo przed śmiercią... [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 17.12.2024 r.] Jerzy Stuhr miał wiele problemów ze zdrowiem Minęło pięć miesięcy od śmierci Jerzego Stuhra. Mający na koncie dziesiątki niezapomnianych ról aktor w ostatnich latach swojego życia zmagał się z licznymi problemami zdrowotnymi. Przeżył kilka zawałów serca, walczył z rakiem krtani oraz przeszedł udar mózgu. Los nie szczędził mu ciosów, lecz w oczach swoich dzieci — Marianny i Macieja — pozostał prawdziwym bohaterem. Pomimo niezłomności aktora, ostatnie miesiące jego życia naznaczone były bólem oraz powolną utratą własnej tożsamości. "To był naprawdę bardzo mocno schorowany człowiek, który miał problemy z podstawowymi funkcjami życiowymi, po czym wychodził na scenę i grał dwugodzinny spektakl" — wyznał syn Stuhra w programie "Bez polityki" Piotra Jaconia. ZOBACZ: Przejęty Maciej Stuhr zwrócił się do fanów. Wspomina o ojcu: „Łzy lecą mi nawet przy pisaniu" Maciej Stuhr o żałobie po ojcu. "Trwała już za jego życia" Maciej Stuhr zdobył się również na gorzkie wyznanie, w którym podsumował wszystko, co działo się tuż przed śmiercią taty. Okazuje się, że rodzina już od dawna obserwowała, jak głowa rodziny powoli staje się innym człowiekiem. Trudno było im pogodzić się z nieodwracalnymi zmianami, dlatego też zdarzało im się je po cichu "opłakiwać"... "U nas ten proces żałoby, może to będzie bardzo brutalne, co teraz powiem, i może nawet nie na miejscu, ale on trwał już za jego życia. Już za nim tęskniliśmy jeszcze zanim go zabrakło fizycznie" — przyznał. "Właściwie każda moja rozmowa z mamą przez telefon, prawie codziennie, połowa, jak nie 80 proc. tej rozmowy polegało na tym, że ona mówiła, że już nie ma tego partnera, którego miała całe życie. No właśnie ostatnio jej to uświadomiłem: "Mamo, ty tę żałobę już przeżywałaś od jakiegoś czasu". W sensie tęsknoty za tym, kogo pamiętamy, kto nam był taki bliski" — dodawał syn aktora w programie Piotra Jaconia. SPRAWDŹ TEŻ: Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek" View oEmbed on the source website
Maciej Stuhr ujawnił prawdę o ostatnich latach życia ojca. "To nie był ten sam człowiek"
Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca br. po długiej walce z chorobą. O tym, z czym naprawdę się mierzył, wiedziało niewiele osób... Teraz syn ujawnił, jak wyglądały ostatnie lata życia legendy polskiego kina. "Przypominał raczej dziecko" — przyznaje Maciej Stuhr w szczerym wywiadzie. Maciej Stuhr o ostatnich latach życia ojca. Tak żegnał się z widzami i ze sceną Śmierć Jerzego Stuhra poruszyła całą Polskę. Aktor ciężko chorował, przez lata walczył o zdrowie, a w zmaganiach wiernie wspierała go rodzina... Choć jego stan był ciężki, do niemal samego końca nie chciał rezygnować z ukochanego teatru. Jednym z ostatnich spektakli z udziałem artysty był "Geniusz", wystawiany w teatrze Krystyny Jandy. Maciej Stur udzielił wywiadu Newsweekowi, w którym przyznał, że występ ojca w sztuce był pewnym pożegnaniem z publicznością. Z perspektywy czasu rola ta zdaje się być jedną z najważniejszych w karierze Stuhra. "Byłem na przedstawieniu 'Geniusz' i widziałem jego walkę, nawet muszę powiedzieć, że ona była wzruszająca. Miałem poczucie, że widzowie, którzy koło mnie siedzieli, też wiedzieli, że przyszli nie tylko dla efektu artystycznego, ale byli świadkami pożegnania z Jerzym Stuhrem, jakiegoś aktu heroizmu, żeby jeszcze raz wyjść przed ludzi i o czymś im powiedzieć. I jeżeli w ten sposób się do tego spektaklu podeszło, robił nawet spore wrażenie. Natomiast jeżeli ktoś chciał zobaczyć po prostu solidne przedstawienie, z dobrymi rolami, to mógł czuć się momentami dziwnie. Zwłaszcza że ojciec miał już duże wahnięcia formy, były dni lepsze, ale też dużo gorsze, kiedy efekt artystyczny był, niestety, mizerny" — tłumaczył syn zmarłego aktora. ZOBACZ TEŻ: Z domu wyniósł żelazne zasady. Mało kto wie, kim byli jego rodzice. Odsłaniamy rodzinne tajemnice Jerzego Stuhra Choroba odmieniła Jerzego Stuhra. Nikt nie wiedział, z czym naprawdę się mierzy W ostatnich latach życia Jerzy Stuhr stoczył wiele wyczerpujących walk. To, co przeżył, miało wpływ na wiele jego zachowań, czego nie umiała zrozumieć opinia publiczna, przyzwyczajona do wizerunku niezłomnego i wybitnego geniusza scenicznego... "Wycięto mu przełyk, żołądek miał przyszyty niemal do gardła. Do tego miał kłopoty ze słuchem, mówieniem, myśleniem. Zasadniczo był kiepsko skomunikowany ze światem. Rozmowa z nim na jakikolwiek temat była coraz trudniejsza. Przypominał raczej dziecko" — wyznał Maciej Stuhr, wspominając trudne chwile zmarłego ojca. "Ciężko mi mówić o tym publicznie, ale widzowie nie mieli do końca świadomości, że w ostatnich latach to nie był ten sam człowiek, którego mają w pamięci. Udar sprzed czterech lat bardzo go zmienił, potem był nawrót choroby nowotworowej i bardzo poważna operacja", dodał w tej samej rozmowie. SPRAWDŹ: Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
Pogrzeb Jerzego Stuhra. Tłumy zebranych opłakują wybitnego aktora
Na uroczystości oprócz rodziny i bliskich pojawiło się wiele znanych osób związanych nie tylko z kinem
Na środę 17 lipca 2024 r. zaplanowano pogrzeb zmarłego niedawno Jerzego Stuhra. W ostatnim pożegnaniu aktora wzięło udział wiele jego bliskich, a także jego przyjaciele i współpracownicy oraz inne znane osoby ze świata sztuki i nie tylko. Rozbrzmiały także bardzo wzruszające słowa, a zebrani modlili się nie tylko w intencji artysty, ale także o pokój na świecie... Pogrzeb Jerzego Sturha: bliscy żegnają wybitnego aktora Jerzy Stuhr zmarł 9 lipca w wieku 77 lat. Tydzień po jego śmierci, 17 lipca, w jego ukochanym Krakowie odbywa się ostatnie pożegnanie artysty. Uroczystość rozpoczęto w południe nabożeństwem w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie. Mszę prowadzi kardynał Grzegorz Ryś, jednak na ołtarzu obecnych jest aż sześciu kapłanów. Po zakończonej mszy żałobnicy udadzą się na Cmentarz Rakowicki, gdzie pochowana zostanie urna z prochami Jerzego Stuhra. Ołtarz w kościele przyozdobiony został wieloma kwiatami. Na środku ustawiono czarną, skromną urnę podpisaną imieniem aktora. Obok niej postawiono portret, przedstawiający Jerzego Stuhra z ciepłym uśmiechem. Dodatkowo obok zauważyć można także różne odznaczenia, które przyznano aktorowi. Są to m.in. Złoty Krzyż Zasługi oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi dla kultury polskiej, za osiągnięcia w twórczości artystycznej oraz działalności pedagogicznej”. Sprawdź też: Przedpogrzebowa msza za Jerzego Stuhra: niezwykły gest księdza zauważyli wszyscy Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Urna z prochami Jerzego Stuhra, Jerzy Stuhr, 17.07.24 r. Tłumy na pogrzebie Jerzego Stuhra. Znane osoby ze świata sztuki opłakują aktora Na uroczystości ostatniego pożegnania wybitnego aktora nie zabrało jego bliskich i przyjaciół, a także innych wybitnych postaci ze świata filmu, sztuki czy polityki. W tłumie, który zebrał się w kościele św. Piotra i Pawła przy ulicy Grodzkiej w Krakowie można było zauważyć m.in. najbliższą rodzinę Jerzego Stuhra: jego żonę Barbarę w otoczeniu syna Macieja Stuhra i córki Marianny Stuhr. Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Maciej Stuhr, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Wśród zebranych wyróżnić możemy Jerzego Fedorowicza, Marka Kondrata, Olgierda Łukaszewicza czy Zbigniewa Zamachowskiego. Na pogrzebie pojawiła się także Monika Olejnik oraz Agnieszka Holland z córką. Nie mogło zabraknąć także Anny Polony, która jako jedna z pierwszych zebranych zabrała głos i wygłosiła przemówienie. Anna Polony, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Z ambony wybrzmiały także bardzo ważne słowa: poproszono o modlitwę nie tylko za zmarłego i jego bliskich, ale także o pokój na świecie, w szczególności w Ukrainie i w Palestynie. Żałobnicy zebrali się nie tylko w samej świątyni, ale także i na zewnątrz: osoby odpowiedzialnie za przygotowanie uroczystości przewidziały, że wokół kościoła zebrać może się prawdziwy tłum, który chciałby pożegnać Jerzego Stuhra, dlatego zorganizowano specjalne wytyczne dla fanów, którzy chcieliby towarzyszyć aktorowi w jego ostatniej drodze. Zobacz także: Ostatnie zdjęcie Jerzego Stuhra u córki. Wykonano je w wyjątkowym miejscu, pokazano dzień przed pogrzebem Marek Kondrat, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Małgorzata Kidawa-Błońska, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Paweł Edelman, Monika Olejnik, Tomasz Ziółkowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Olgierd Łukaszewicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Jerzy Fedorowicz, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Stowarzyszenie Unicorn, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r. Gabriela Muskała, Zbigniew Zamachowski, pogrzeb Jerzego Stuhra, 17.07.24 r.
Wnuczka wspomina Jerzego Stuhra w poruszającym wpisie. Łzy same cisną się do oczu
Matylda Stuhr podzieliła się pięknym zdjęciem...
Kochający mąż, ojciec i dziadek. Taki był Jerzy Stuhr. W poruszających słowach żegnają go przyjaciele, ale przede wszystkim bliscy. Wnuczka aktora Matylda Stuhr pożegnała go w poruszających słowach, a jej wpis rozdziera serce. Jerzego Stuhra żegnają bliscy i przyjaciele Trudno pogodzić się z jego odejściem. Jerzy Stuhr na stałe zapisał się w sercach fanów i historii polskiego kina. Wielki artysta, wspaniały człowiek. W sieci pojawiają się kolejne, piękne wpisy osób, które miały okazję z nim rozmawiać, współpracować, przyjaźnić się. Dzięki tym wspomnieniom jeszcze lepiej możemy poznać Jerzego Stuhra. "Odchodzą najwięksi. Mistrzowie. Legendy. Jerzego Stuhra spotkałam na początku swojej zawodowej drogi. Na planie Kilera Juliusza Machulskiego. Byłam zestresowana i onieśmielona. Graliśmy scenę wywiadu Ewy Szańskiej z komisarzem Rybą. Świt. Przeraźliwie zimno. Po którymś dublu tak szczękały mi zęby z zimna, że nie mogłam już nad tym zapanować. Ujęcie było na pana Jerzego. Zagrał bez mrugnięcia okiem, mimo że moje kwestie mogły brzmieć cokolwiek niewyraźnie. Nie zrobił mi wyrzutów, nie okazał wyższości, niezadowolenia. Rozumiał. Zaopiekował się. Po ludzku, z życzliwością. Pomyślałam sobie wtedy, że w przyszłości też chciałabym taka być. Pamiętam tę lekcję i jestem za nią wdzięczna do dziś. Odpoczywaj w pokoju", pisała Małgorzata Kożuchowska. A Andrzej Seweryn dodawał w rozmowie z Plejadą mówił: „On nie był zawistny. Był szlachetnym człowiekiem, wspaniałym artystą, reżyserem, pedagogiem, aktorem. [...] Odszedł wielki aktor. To bardzo smutny dzień dla polskiej kultury”. Czytaj też: Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce Wpis wnuczki Jerzego Stuhra poruszył internautów Był artystą, ale przede wszystkim - mężem, ojcem i dziadkiem. To dla jego bliskich trudny czas. Jerzy Stuhr dla czwórki swoich wnuków był w stanie zrobić wszystko. Starał się spędzać z nimi jak najwięcej czasu. Najmłodsi zawsze cenili to, jak wczuwa się w role czytając im bajki. Syn Macieja Stuhra skomplementował kiedyś dziadka następującymi słowami: „Dziadek czyta bajki zupełnie jak audiobook!”. Czytaj także: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Wyjątkowy wpis zamieściła w mediach społecznościowych wnuczka artysty, najstarsze dziecko Macieja Stuhra. Matylda Stuhr pokazała archiwalne fotografie z dziadkiem. Na zdjęciach z rodzinnego albumu widzimy legendarnego aktora z małą wnuczką, którzy koszą trawę. Pod postem pojawiły się słowa, które płynęły prosto z serca. „Wszyscy dzisiaj opłakują śmierć Wielkego Polskiego aktora. Ja nie opłakuję. Ja opłakuję śmierć mojego dziadka. Dziadka OO. Z którym kiedyś co wakacje kosiłam trawę na działce. Papa dziadku, może kiedyś jeszcze razem pokosimy trawę
Maciej Stuhr pożegnał ojca. Opublikował zdjęcie, które chwyta za serce
Odeszła legenda kina i teatru, wspaniały pedagog, lojalny przyjaciel, ukochany mąż, ojciec i dziadek. Dla Jerzego Stuhra rodzina była najważniejsza. Dla bliskich śmierć aktora jest ogromnym ciosem. W poruszających słowach tatę pożegnały dzieci Marianna Stuhr i Maciej Stuhr. Nie żyje Jerzy Stuhr. Na zawsze pozostanie w sercach bliskich oraz fanów Smutna wiadomość o śmierci Jerzego Stuhra obiegła media we wtorek. Informację o stracie wybitnego artysty potwierdził w rozmowie z Onetem jego syn, Maciej. Wciąż trudno w to uwierzyć. W mediach społecznościowych wspaniałego aktora wspominają przyjaciele, artyści, którzy mieli okazję z nim współpracować i dla których był mentorem, inspiracją. Wychował kilka pokoleń artystów. „Kochany przez widzów, ludzi, rodzinę, partnerów scenicznych, przyjaciół w Polsce i na całym świecie, studentów, młodzież aktorską. Wspaniały Polak i Obywatel, odważny, zawsze występujący w obronie wolności i zwykłego człowieka. Nieobojętny na krzywdę, ostrożny w sądach, lojalny, wierny swoim ideałom, prawdziwy, zawsze prawdziwy”, pisała Krystyna Janda. Z kolei Cezary Pazura dodawał: „Żegnaj kochany Mistrzu, Profesorze, niezapomniany komisarzu Rybo! Będzie mi Ciebie bardzo brakowało”. Czytaj też: Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz” Maciej Stuhr pożegnał tatę Jerzy Stuhr na zawsze pozostanie w sercach swoich fanów poprzez niesamowite role w Seksmisji, Kilerze, Kingsajzie. Odeszła legenda i skończyła się pewna epoka polskiego kina. Tatę pożegnała malarka, Marianna Stuhr. Córka aktorka zamieściła w sieci wymowny, czarny kadr. W komentarzach pojawiło się wiele słów wsparcia. „Zostawił dużo dobrego po sobie. Będę Go dobrze wspominać”, „Bardzo mi przykro”, „Marianno, sercem i myślami z Tobą i Twoją rodziną”, mogliśmy przeczytać. Wieczorem poruszający post dodał syn aktora, Maciej Stuhr. W mediach społecznościowych pojawiło się wyjątkowe zdjęcie, które zostało wykonane kilka lat temu. Widzimy na nim aktora, Jerzego Stuhra i jego wnuka. Sztafeta pokoleń… Siła rodziny. To zdjęcie wyraża więcej niż tysiące słów. Fotografię opatrzył podpisem: „Wdzięczność”. Sprawdź też: Jerzy Stuhr omal nie pojawił się na własnym ślubie! Pomógł mu... Janusz Rewiński W komentarzach nie zabrakło komentarzy od przyjaciół, znajomych i fanów. „Trzymaj się Maćku. Będzie nam brakowało kreacji aktorskich Twojego taty”, „Wdzięczność, miłość i hołd od nas wszystkich dla Człowieka Wielkiego Formatu. Czapki z głów”, „Utulam w smutku”, „Wąski i Siara musieli tam u góry nieźle rozrabiać, że komisarz Ryba został wezwany”, „Jedyny taki Aktor, nikt Go nie zastąpi. Najszczersze wyrazy współczucia dla Pana i Rodziny” pisano. „Trzej wspaniali mężczyźni. Sztafeta pokoleń”, dodał Adam Bodnar. „I wdzięczności miłość to wieczność”, podkreśliła Natalia Kukulska. Magdalena Cielecka napisała: „Miłość”. „Bardzo mi przykro. Wyrazy współczucia”, przekazała Anna Czartoryska-Niemczycka. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 10.07.2024 r.]
Jerzy Stuhr miał za sobą wiele problemów zdrowotnych: „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz”
W ostatnich latach zdarzało mu się myśleć o śmierci
Jerzy Stuhr zmarł w wieku 77 lat. Aktor zmagał się z wieloma problemami zdrowotnymi. Pierwszy zawał serca, który przeszedł w wieku 37 lat, omal nie zakończył jego kariery. „Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie”, sugerował aktorowi profesor, który uratował mu życie. Choć los nie oszczędzał artysty w późniejszych latach, on nie zrezygnował z aktorstwa. Zdarzało mu się jednak myśleć o śmierci… Jerzy Stuhr: choroby Dwa lata temu doznał udaru mózgu, zdiagnozowano u niego nowotwór przełyku, a także przeszedł w przeszłości dwa ataki serca. Już wtedy doradzano mu, aby dla swojego dobra zrezygnował z aktorstwa. „Pierwszy był zawał, miałem wtedy 37 lat. Profesor, który mnie uratował, powiedział: "Niech pan nie myśli o scenie, tylko o rencie", wyznał Jerzy Stuhr w wywiadzie dla magazynu „Twój Styl”. Zobacz także: Borykał się z problemami zdrowotnymi, odwoływał spektakle. Tak Jerzy Stuhr wyglądał jeszcze w kwietniu Jerzy Stuhr, VIVA! listopad 2017 Poważne problemy zdrowotne nie powstrzymały jednak aktora przed powrotem na plan filmowy, co robił wbrew opiniom specjalistów. Nie tylko nie zrezygnował z kariery aktorskiej, ale również bardziej zaczął doceniać swoje życie. „Przeżyłem drugi zawał, a po nim przyszła choroba onkologiczna. Wyszedłem po dziewięciu miesiącach ze szpitala i tydzień później leciałem do Rzymu, mierzyć kostium przeora jezuitów w filmie "L'ultimo Papa Re". Miałem tak wycieńczony organizm, że musiałem się go uczyć od początku. A na koniec udar. Dwa lata minęły, a ja gram we Włoszech w obcym języku, co zawsze jest trudniejsze” - kontynuował. Jerzy Stuhr, VIVA! styczeń 2012 Jerzy Stuhr szczerze o śmierci: „Już za niczym nie pędzę” Zmagającemu się z wieloma problemami zdrowotnymi aktorowi zdarzało się jednak myśleć o śmierci. W następujących słowach podsumowywał swoje życie. „Jak miałem chorobę onkologiczną, myślałem, że już odchodzę - tyle że powolutku. Przy zawale serca wszystko dzieje się nagle: bum, gruch i po sprawie. Choroba onkologiczna się tli, masz czas na przemyślenia. Podsumowujesz siebie. Myślisz: "Coś tam zrobiłem. Mam dwoje dzieci". Dzieci zawsze były u mnie na pierwszym miejscu. Role to łatki”, mówił w rozmowie dla „Twojego Stylu” ojciec Macieja i Marianny Stuhrów. Czytaj także: Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje Marianna Stuhr, Maciej Stuhr, VIVA 21/2015 Choć życie nie oszczędzało Jerzego Stuhra, on wyciągnął z trudnych doświadczeń coś wartościowego. Swoimi przemyśleniami zdecydował się podzielić na koniec. „Jak ci ktoś podarował drugie życie, to je sobie cenisz (...). Radość, że przeżyłem kolejny rok. Już za niczym nie pędzę. Czuję spokój”. Aktor zmarł w wieku 77 lat. Sprawdź również: Jerzy Stuhr nie żyje. Z ukochaną żoną tworzył wspaniały związek przez ponad 50 lat Jerzy Stuhr, 1979 r. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 09.07.2024 r.]
Chociaż są członkami tej samej rodziny, diametralnie się od siebie różnili. Marianna Stuhr o swoim dzieciństwie i dorastaniu u boku sławnego ojca i brata
Córka aktora opowiedziała o tym, jak choroba ojca zbliżyła ich rodzinę
Jej brat poszedł śladami sławnego taty i również zajął się aktorstwem. Marianna Stuhr, chociaż dorastała w tym samym domu, zdecydowała się iść nieco inną drogą. Kilka lat temu opowiedziała o tym, jak wyglądało jej dzieciństwo i lata młodzieńcze, a także o tym, jakie relacje łączyły tę trójkę. [Artykuł aktualizowany 09.07.24 r.] Marianna Stuhr wspomina dzieciństwo. Jak to jest być siostrą Macieja Stuhra? Marianna Stuhr w wywiadzie, który ukazał się łamach magazynu „Uroda Życia” w 2015 r. opowiedziała Marzenie Rogalskiej o tym, jak przez lata wyglądały jej relacje z bratem, Maciejem Stuhrem. Przyznała, że chociaż oboje są owocami miłości Jerzego Stuhra i Barbary Stuhr, oraz dorastali w tym samym domu, są zupełnie różni. „Mój brat i ja to kompletnie dwa różne usposobienia. Na dodatek różnica wieku między mną a nim była dosyć felerna i w pewnym sensie zabrała nam wspólne dzieciństwo. Młodsza o siedem lat siostra zazwyczaj nie jest wymarzonym kompanem do zabaw dla starszego brata. I rzeczywiście, tych wspólnych zabaw nie było zbyt wiele, za to pamiętam sporo momentów, w których razem wymyślaliśmy występy dla rodziców. Maciek grał na pianinie, a ja śpiewałam lub popisywałam się tanecznie. Poza tym przez długi czas dzieliliśmy z sobą pokój. Olbrzymi, więc rodzice przedzielili nas regałem z książkami”. „Nie było między nami szczególnej zażyłości, Maciek nie był też wobec mnie nadmiernie opiekuńczy z racji tego, że jestem młodszą siostrą. Są czasami tacy bracia, którzy „tatusiują” siostrzyczkom. On tak nie miał, ale za to był niesłychanie obowiązkowy. Kiedy mama poprosiła go, żeby zaprowadził mnie na lekcje baletu lub z nich odebrał, robił to bez najmniejszego zająknięcia – do dziś wspominam to z rozczuleniem. „Kiedyś rodzice wyjechali i poprosili go, żeby przyszedł i sprawdził, co się dzieje w domu. Miałam może 15, może 16 lat. Pech chciał, że właśnie przeżyłam jedno z pierwszych uniesień alkoholowych. Wróciłam do domu na rauszu i ze zdziwieniem zauważyłam włączony telewizor. To było jeszcze przed erą telefonów komórkowych, więc mój brat siedział i czekał, aż przyjdę. W końcu się doczekał. Ale chyba się nie spodziewał, że jego młodsza siostra wróci kompletnie zawiana. Widziałam, że jest na mnie potwornie wkurzony, ale nie podniósł nawet głosu, nie było żadnej reprymendy. Nigdy tego nie skomentował i do dzisiaj nie wiem, czy powiedział o tym rodzicom. Pewnie nie, bo to dobry brat! (śmiech)”. Marianna i Maciej Stuhrowie na zdjęciu z 1987 r. „Do moich wspomnień związanych z Maćkiem trzeba jeszcze dorzucić wakacyjne podróże, głównie do Włoch. Najpierw były jazda samochodem i wspólne śpiewanie – zabieraliśmy magnetofon kasetowy do auta z jakimiś przemyconymi nagraniami – potem już same Włochy, czyli słońce, plaża, jedzenie, wspólne zabawy na plaży i kąpiele w morzu. Choć rodzice też pracowali. Na przykład „Kontrabasistę”, monodram taty, przez parę lat poprzedzał występ kwartetu smyczkowego, w którym grała mama. A my z Maćkiem siedzieliśmy razem w kulisach”. „Tak się złożyło, że przez rok chodziliśmy do jednej szkoły muzycznej w Krakowie – on był w ósmej klasie, ja w pierwszej. Pamiętam, że byłam strasznie dumna z tego, że to mój starszy brat i że wzbudzałam zainteresowanie koleżanek z wyższych klas. Natomiast na domowych prywatkach Maciek wcale nie był zadowolony z tego, że te koleżanki zwracają uwagę na jego młodszą siostrzyczkę (śmiech). Ale to jeszcze nic. Najgorzej było, jak pojawiał się u nas jego przyjaciel z podstawówki Michał. Natychmiast włączało im się wstrętne zachowanie w stosunku do mnie i robili mi lekko upokarzające numery – nieustająco mnie przedrzeźniali lub strzelali do mnie z jakichś dziecięcych pistoletów. Ale wszystko to odbywało się w granicach absolutnej normy siostrzano-braterskiej” „Ważny epizod w życiu Maćka to harcerstwo. Bardziej skupiał się na byciu druhem drużynowym niż na zajmowaniu się siostrą (śmiech). A ja, wpatrzona w niego jak w obrazek, za mała, żeby być harcerką, zapisałam się do zuchów. Marzyłam, że kiedyś z nim pojadę na obóz. Maciek traktował to harcerstwo wyczynowo, bardzo po męsku. Pamiętam opowieści, jak zdobywał odznaki, jak musiał całą noc sam przeżyć w lesie. Słuchałam tego z zapartym tchem. Mój brat miał zresztą na koncie masę wyczynów, które robiły na mnie wrażenie. Kiedy był w Paryżu i zabrakło mu pieniędzy, poszedł do metra z gitarą, zaczął śpiewać piosenki harcerskie i zarobił. Ja chyba na coś takiego bym się nie zdobyła”. Czytaj też: Wielki artysta, wzorowy mąż i ojciec. Najmłodszy syn był dla Tadeusza Woźniaka całym światem Od lewej: Jerzy Stuhr, Marianna Stuhr, Barbara Stuhr, Warszawa, 16.06.1997 r. Marianna Stuhr: jakim bratem jest Maciej Stuhr? „Można powiedzieć, że trochę się z Maćkiem mijaliśmy. Żyliśmy w dwóch różnych światach. Na dodatek miałam jeszcze taką świadomość i obciążenie od dziecka, że mój brat jest bardzo popularny, czy to na forum klasy, czy szkoły. Był przystojny, od początku występował, był aktywny, a dziewczyny za nim szalały. Koleżanki nieustająco zazdrościły mi starszego brata, a ja za bardzo nie wiedziałam, o co im chodzi. Chyba nie umiałam sobie tego wszystkiego skleić w sensowną całość. A może brakowało mi większej uwagi ze strony Maćka? A może chciałam trochę uszczknąć z tej jego popularności? To bardzo prawdopodobne, chociaż na forum rodzinnym Maciek nie miał uprzywilejowanej pozycji. Nie czuję, żeby któreś z nas było faworyzowane”. „Czasami starszy brat może zrobić zadrę w sercu młodszemu rodzeństwu, u nas absolutnie niczego takiego nie było. Zawsze serdecznie, ale też bez jakiejś wielkiej zażyłości. Myślę, że ze strony Maćka trudno o taką zażyłość. Na zewnątrz jest otwarty i ciepły, bryluje, opowiada anegdoty, ale jeżeli przychodzi do głębszych relacji intymnych, to potrzeba wiele czasu i cierpliwości, żeby się do niego doskrobać. Wtedy odkrywasz, że tak naprawdę jest introwertykiem. Jak tata. Dziesięć lat temu miałam duży problem zdrowotny. Maciek bardzo przeżywał moją chorobę. Wiem to od jego byłej żony, bo mi tego nie okazywał, jak zwykle chował emocje do środka. To jest jego sposób radzenia lub nieradzenia sobie z problemami – wszystko dusi w sobie. Ja mam zupełnie inny temperament. Jestem ekstrawertyczna i „paplam”, zwracam się od razu do mamy, do przyjaciółek i przerabiam problem. On jest o 180 stopni inny – nie mówi nic nikomu, aż nazbiera się taka petarda, która w końcu musi wybuchnąć. Jest mu na pewno dużo ciężej”. „Maciek szybko się usamodzielnił i już po maturze wyprowadził się z domu. Miał akurat taką możliwość, bo po 1989 roku tata odzyskał część swojej kamienicy, w której było mieszkanko w sam raz dla chłopaka wchodzącego w dorosłe życie. Mój brat się do niego przeprowadził i tyle było naszego mieszkania razem. Ale pamiętam, że kiedy zaraz po liceum założył kabaret Po Żarcie i poprosił mnie o scenograficzną pomoc, to czułam się bardzo wyróżniona. Głębokie lata 90., byłam jeszcze młodziutka. I szczęśliwa, że starszy brat mnie ceni i że poprosił mnie o pomoc – wcześniej robiłam jakieś scenograficzne drobnostki na zapleczu festiwalu PAKA w Rotundzie”. „W okresie mojego dorastania dalej się mijaliśmy. Maciek miał swoje studia, swój krąg znajomych i przede wszystkim pracował. Imponowało mi, że od wczesnej młodości był bardzo pracowity. I że tak zupełnie bez kompleksów na tle taty robił swoje. Szedł własną drogą, a jego kabaret był po prostu świetny! Ja z kolei miałam swoje wybory szkolne, towarzyskie i zupełnie odmienne zainteresowania. Już wtedy słuchałam innej niż on muzyki, inne rzeczy mi się podobały i niespecjalnie mieliśmy wspólny punkt zaczepienia. Był taki czas, że łączyły nas narty i wyjeżdżaliśmy razem w góry, ale Maćkowi potem trochę przeszło, a ja wylądowałam w klubie narciarskim i zaczęłam jeździć jeszcze więcej, ale już bez niego”. „Aż tu nagle Maciek przychodzi i mówi, że będzie tatusiem. Bardzo się wtedy ucieszyłam, choć informacja mocno mnie zaskoczyła, bo obiektywnie patrząc, wydarzyło się to trochę za wcześnie, to był krótki związek. Ale myśl, że będę ciocią, że rodzina się powiększa i wzmacnia, dawała mi poczucie radości. Rzeczywistość mocno to zweryfikowała, bo pojawienie się mojej siostrzenicy Matyldy nie spowodowało wcale zacieśnienia więzów. Trudno ocenić, z jakiej przyczyny, na pewno takim czysto logistycznym powodem była przeprowadzka brata do Warszawy. Byłam wtedy w liceum, więc siłą rzeczy rzadko się widywaliśmy. Na szczęście mój brat odnotował, że stałam się pełnoletnia, bo jako świeżo upieczoną „osiemnastkę” zabrał mnie na pierwsze imprezy z prawdziwego zdarzenia właśnie do Warszawy. Byłam podekscytowana i dowartościowana (śmiech)”. „Maciek poświęcał dużo czasu przyjaciołom, a jak się zakochiwał, to zawsze na amen, był tak zaangażowany we wszystkie swoje miłości, że rodzina wtedy nie istniała. Po prostu znikał. Fajną relację wykształciliśmy sobie dużo później, już jako dorośli ludzie. Maciek bardzo lubił zapraszać mnie do siebie do domu, wychodziliśmy razem na imprezy i dobrze się bawiliśmy. A kiedy burzliwie się rozstawałam z narzeczonym, dał mi wsparcie i pomoc. Powiedział, że mogę u niego mieszkać tyle, ile będę potrzebować. Potem przyszła jego kolej, kiedy miał kryzys małżeński. Dużo zmieniło się między nami, od kiedy mój brat przeszedł straszny magiel w życiu i my wszyscy stanęliśmy za nim murem. Odbyliśmy kilka szczerych rozmów. Maciek dusi wszystko w sobie, więc to, że się w ogóle zdobył, by mi opowiedzieć o swoim problemie, na pewno nieprawdopodobnie dużo go kosztowało. Ale jestem przekonana, że i on poczuł ulgę, bo takie doświadczenie jest bardzo oczyszczające”. „Teraz mamy bardzo fajne relacje i jestem zdecydowanie bardziej zaangażowana w jego sprawy niż wcześniej. Z jego nową narzeczoną, którą bardzo lubię, widuję się częściej niż z nim, ale mam pewność, że już się nie zgubimy jako rodzeństwo, że nie znikniemy sobie z oczu, tylko będziemy o siebie troskliwiej dbać. Cieszy mnie, że od jakiegoś czasu stanowię dużo większą część życia Maćka. Do tego stopnia, że na przykład ostatnio na moje urodziny zafundował mi i mojemu mężowi wyjście do spa, a sam przyszedł i dzielnie cały wieczór zajmował się naszą córką Helenką. Wcześniej nie przypuszczałabym, że zdobędzie się na coś takiego”. Zobacz też: Wiele mu zawdzięcza, to on pomógł jej spełnić wielkie marzenie. Łączyła ich wspólna pasja Maciej Stuhr i Marianna Stuhr, sesja dla „Viva!”, październik 2015 Marianna Stuhr o bracie: zbliżyła ich choroba taty Marianna Sturh bardzo przeżyła chorobę ojca. Przypomnijmy, że Jerzy Stuhr przez lata zmagał się z nawracającą chorobą nowotworową, a także przeszedł wylew. Jego rodzina wspierała aktora w tych trudnych momentach, a rodzeństwo wspierało także siebie nawzajem. „Podczas choroby taty trzymaliśmy z Maćkiem wspólny front. Byliśmy rodzeństwem w takim dorosłym i racjonalnym wydaniu, bo razem próbowaliśmy wpływać na decyzje taty i namawiać go, żeby na przykład poszedł do gastrologa, a nie do setnego laryngologa. Pamiętam wspólne narady, omawianie sytuacji. Bo mimo fantastycznej opieki, którą tata dostał, na różnych etapach tej choroby popełniono dużo błędów lekarskich, które on prawie przypłacił życiem. To był zresztą słodko-gorzki okres, bo dokładnie z wiadomością o mojej ciąży przyszła informacja o chorobie ojca, a Maćkowi walił się już wtedy związek. Mimo to pamiętał o mnie, wysyłał mi SMS-y, w których dopytywał, jak się czuję”. „Mieć brata to komfort, że masz w życiu TĘ osobę. Że nie jesteś sam. Wiem teraz, że zawsze za sobą staniemy. Bo mój brat jest z gruntu bardzo dobrym człowiekiem. Różnie się w jego życiu układało, ale po prostu nie wierzę, że kiedykolwiek mógłby świadomie kogoś skrzywdzić albo że osiągnął coś nie dzięki swojej pracy, tylko wstawiennictwu osób trzecich. Po tym, co przeżyliśmy, mamy z Maćkiem sztamę. Nie przeszkadza mi, że jest introwertykiem. Przyzwyczaiłam się, że to taki mężczyzna, który niewiele mówi o uczuciach, że świadczą o nich jego czyny. Parę razy mu powiedziałam, a raz napisałam w liście, że go bardzo kocham. On mi tego chyba nie powiedział. Gdyby to zrobił, zapamiętałabym. Ale wiem na pewno, że tak jest”. Marianna Stuhr: relacja z ojcem, Jerzym Stuhrem Marianna Stuhr przyznała, że zawsze nieco odstawała od swojego brata czy ojca. Wybrała życie z dala od show-biznesu i dziś jest artystką i zajmuje się sztuką wizualną. Jak popowiedziała w rozmowie z portalem Nap.com.pl, gdy była młodsza często... nie przyznawała się do tego, z jakiej rodziny pochodzi. Często przedstawiała się samym imieniem, pomijając rozpoznawalne nazwisko. „Rozumiem, że chcąc nie chcąc, ludzie patrzą na innych przez pryzmat nazwiska. I wiem, że to bardziej mój problem niż osoby, która próbuje mnie jakoś zaszufladkować. Domyślam się, że mój brat dużo lepiej sobie z tym radził, w związku z czym poszedł w ślady taty” opowiadała. Dodała także, że bardzo różnili się także charakterami: jej ojciec i brat byli znacznie bardziej introwertyczni i spokojniejsi, niż sama Marianna. Później jednak udało się jej przezwyciężyć to uczucie i zaczęła nosić swoje nazwisko z dumą. Tak samo opowiadała zawsze o swoim ojcu, z którym łączyła ją bliska relacja, którą trzymali jednak z dala od świata mediów. U boku ojca pokazywała się raczej sporadycznie — znacznie rzadziej, niż jej brat. Nie było to jednak spowodowane zażyłością ich relacji, a po prostu tym, że Marianna wybrała życie z dala od show-biznesu. O tym, jak ważna była dla Jerzego Stuhra jego córka, świadczy fakt, że gdy zaszła w ciążę, aktor czerpał z tego faktu wolę do życia i walki z chorobą. „Tak się złożyło, że moja córka była w ciąży, a ja wtedy zachorowałem. Pomyślałem sobie, że muszę "dotrzeć" do momentu aż dziecko się urodzi. Wyszedłem ze szpitala w dniu, w którym wnuczka przyszła na świat” mówił w rozmowie z Mariuszem Szczygłem. Sprawdź też: Ma troje dzieci, w tym dwoje adoptowanych. Gorzko wypowiedziała się na temat adopcji Gdy 9 lipca 2024 r. media obiegła smutna wiadomość o śmierci legendarnego aktora, jego córka kilka godzin później pożegnała ojca bardzo wymowną publikacją na Instagramie. W obliczu tragedii nie zdobyła się na żadne słowa: na jej profilu pojawiła się czarna fotografia, która wprowadziła duży kontrast pomiędzy zazwyczaj publikowanymi kolorowymi zdjęciami obrazów. Nie dodała żadnego opisu, jednak komentarze w mig przepełniły się kondolencjami i ciepłymi słowami.
Był nieobecnym ojcem, z synem wiele musieli sobie wyjaśnić. Jerzy Stuhr nie żyje
W wieku 77 lat zmarł Jerzy Stuhr, jeden z najważniejszych aktorów polskiego kina. Aktor i jego syn Maciej Stuhr mieli wyjątkową realcję, jednak nie zawsze wszystko układało się tak, jak po latach. „Jeśli czegokolwiek żałuję, to dzieciństwa Maćka i jego siostry, które mi umknęło. Takie są koszta pracy i kariery”, mówi ojciec. „Na samym początku zrozumiałem, że jeśli chcę coś osiągnąć, muszę przestać ścigać się z tatą”, mówi syn. Mają ten sam gen samotności. To, co najważniejsze, było zawsze między nimi poza słowami. Dla nas złamali schemat i w poruszającej rozmowie opowiedzieli o sobie i swoich korzeniach. Tak wyglądała ich relacja. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 09.07.2024 r.] View Ediplayer on the source website Maciej Stuhr szczerze ojcu 17 października 2022 roku Jerzy Stuhr spowodował zderzenie drogowe. Okazało się również, że słynny aktor był pod wpływem alkoholu. Z tego powodu został dwuktorenie skazany przez sąd pierwszej instancji. Maciej Stuhr w rozmowie z Polityką postanowił odnieść się do tej sprawy. „Nienawidzę, że mój stary wsiadł za kółko po kielichu, ale kocham, że mnie tyle nauczył i w dużym stopniu ukształtował. Atakując ojca, atakowałbym samego siebie", mówił. „Znam aktora, który znakomicie podłożył kiedyś głos pod osiołka. Państwo się domyślają, o kim mowa. Można powiedzieć: najsłynniejsze 07 w historii polskiego kina od czasów porucznika Borewicza. Któż z was nie chciałby zagłosować na niego w kategorii Osioł Roku?", wyznał. Dodał również, że jego tata nie czuł się wtedy najlepiej. „Dziś jest już starszym i bardzo schorowanym panem, który po wielu latach zawodowej szarpaniny, osiadł w domu i to jest trudne i dla niego, i dla rodziny", czytamy. Poniżej przypominamy archiwalny materiał z Jerzym Stuhrem i Maciejem Stuhrem, który na łamach „VIVY!” ukazał się w 2014 roku. W „Obywatelu” Jerzego Stuhra po raz pierwszy syn zagrał ojca Jerzy i Maciej Stuhr. Mają ten sam uśmiech. Lekko ironiczny i zaraźliwy. Podobne spojrzenie. Badawcze, zaciekawione, czujne. Kiedy są razem, mają specyficzny sposób rozmowy: ojciec mówi chętnie, syn chętnie milczy. Kiedy coś opowiadają, ojciec kreuje sceny filmowe, syn tworzy fragmenty prozy. Mają cięty język i dar błyskotliwej narracji. Przez lata ojciec był przede wszystkim wsłuchany w siebie, syn był wiernym słuchaczem ojca. Męskie rozmowy o życiu toczyli rzadko, mimochodem, w przelocie, bo to, co najważniejsze, było zawsze między nimi poza słowami. Rola ojca nie polega na tym, że mówi synowi, co ma robić i kim ma być, to rola syna polega na tym, że obserwuje, kim jest ojciec, i to stanowi dla niego punkt wyjścia. Od czasu niedawnej choroby ojciec uważniej spogląda na syna, a syn stał się bardziej pewny siebie. Mają ten sam gen wewnętrznej samotności i wolności. Znają się 39 lat i są sobie coraz bliżsi. Siedzimy w apartamencie hotelowym na piątym piętrze, w centrum Warszawy. Jest 10 rano, za oknem mgła, ale u nas panuje energetyczna jasność, bo kilkanaście osób krząta się przy sesji zdjęciowej, która zacznie się za dwie godziny. Na stole kawa, mleko, herbata i miniaturowe bułeczki nadziewane jabłkami i czekoladą. Przez chwilę ojciec z synem rozmawiają o sprawach domowych – nie widzieli się ponad trzy miesiące. Jesteśmy tu, ponieważ na ekrany kin wchodzi „Obywatel”, film Jerzego Stuhra. „Komediowe rozliczenie mojego pokolenia i mojego życia z historią Polski w tle”, jak sam mówi. Na festiwalu filmowym w Gdyni „Obywatela” przyjęto salwami śmiechu, łzami wzruszenia i kilkuminutową owacją na stojąco. To film szczególny, bo przez wiele miesięcy choroby Jerzego Stuhra nie było wiadomo, czy w ogóle kiedykolwiek powstanie. Film osobisty, w którym pierwszy raz syn gra ojca. Dom „Obywatel” narodził się pięć lat temu, znienacka, w domu na wsi, niedaleko Rabki. Dom jest z 1889 roku, w rodzinie Stuhrów od 20 lat. Trzeszczy starym drewnem, w lecie pachnie łąką, wczesną jesienią – owocami, które wiszą na drzewach. Niedawno niechlubnie już słynny sąsiad antysemita wyciął wszystkie gałęzie Stuhrowych drzew, które naruszyły przestrzeń powietrzną po jego stronie płotu. W zimie w domu unosi się zapach palonego drewna z kominka. „Do skansenu mógłbym go oddać, do Miasteczka Galicyjskiego pod Nowym Sączem, gdzie niedawno kręciłem »Rewizora«”, żartuje ojciec. Wszyscy wiedzą, że domu za żadne skarby nie odda. Co roku szykuje jakąś innowację: tu dach naprawi, tam miejsce na samochody wyznaczy po drugiej stronie ogrodu, w ostatnie wakacje nowością było to, że rodzina zaczęła jadać na werandzie. Przedtem stół stał w altanie. To właśnie tam ojciec, wychowany na kuchni włoskiej, w czasie rekonwalescencji po chorobie zrobił pierwszą „próbę makaronową”: pastę z oliwą i peperoncino. To był najlepszy makaron świata. Pięć lat wcześniej, przy tym samym stole, który stał jeszcze w altanie, z winem, wiśnióweczką i herbatą, podczas jednej z letnich kolacji w gronie najbliższej rodziny ojciec powiedział mniej więcej tak: „Chodzi mi po głowie scenariusz o losach faceta z mojego pokolenia, o tym, jak sobie poradził z wichrami historii. To byłby też film o mnie, chciałbym, żeby fragmenty z mojej młodości zagrał Maciek”, co Maciek skomentował ze śmiechem: „To było polecenie służbowe. Mam świadków”. „Gdyby Maciek się nie zgodził, film by nie powstał”, Jerzy Stuhr mówił całkiem poważnie. „A zakładał pan, że syn może się nie zgodzić?”, sprawdzam. „Nie. Bo kto by mnie wtedy zagrał? Nikt. Nie ma innej możliwości. Wtedy bym sobie opowiadanko napisał, nowelkę, i opublikował w »Dialogu«. Ale film jest, a scenariusz pisałem kilka lat z myślą o nim i jak potem obserwowałem Maćka na planie, myślałem sobie: Po co mu moje uwagi. On tę rolę ma we krwi. Z rodzinnych opowieści, z poczucia humoru”. Po chwili milczenia dodaje: „Za każdym razem, kiedy zabieram się za film, to jest mój dziennik intymny. Trochę leczę się nim z kompleksów, trochę z niezrozumienia pewnych spraw w życiu. Jedna trzecia to moje doświadczenia, jedna trzecia – znajomych i przyjaciół, jedna trzecia to wyobraźnia”. Jedną trzecią filmu gra Maciek. Czytaj też: Nie żyje Jerzy Stuhr, legendarny polski aktor. Miał 77 lat Jerzy Stuhr i Maciej Stuhr w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok Rozkaz „Maciej gra sytuacje z mojego życia, a ja wiem, że on nigdy pewnych rzeczy nie zrozumie. Bo nie zrozumie, jak to jest brać udział w głupkowatych zajęciach w studium wojskowym. Jako student polonistyki dostałem kategorię A i dawaj w kamasze! Pamiętam, raz w miesiącu miałem obowiązkowe zajęcia na poligonie. Jezus Maria, co to była za głupota!”, mówił Jerzy Stuhr. W filmie „Obywatel” jest zabawna scena, kiedy główny bohater dostaje rozkaz od pana porucznika: – To jest akcja ściśle tajna. Tu są trzy tematy. Wybierzcie jeden. Piszecie do 11.45 u mnie w pokoju. Ogniowe będziecie mieli zaliczone! – Ale co to jest? Matura?! No, ale ja muszę wiedzieć, dla kogo, gdzie?! – Dziewczyna pisze, w gastronomicznym technikum. Wieczorówka. Fajna babeczka. „Najbardziej wzruszyłem się, kiedy na planie zobaczyłem Maćka w mundurze. Zobaczyłem siebie sprzed kilkudziesięciu lat”, mówi Jerzy Stuhr, bo w tej scenie Maciek gra prawdziwą historię z życia ojca. „Tato mi opowiadał, jak po kilku tygodniach zasalutował: »Jak tam poszło, panie poruczniku?«. »Tró-ja! Spo-cznij«”, śmieje się Maciek. Jerzy Stuhr nigdy nie poznał dziewczyny, której napisał maturę z polskiego. „Przy kolejnej lepiej by mi pewnie poszło, ale tylko raz się załapałem. Z tamtych czasów zostało mi również to, że codziennie w kilka sekund pięknie ścielę łóżko. I tego Maciek też, niestety, nie zrozumie (śmiech). Dwa tygodnie temu strzelałem na planie »Rewizora« z kałasznikowa. Pirotechnik pyta: »Uczyć pana?«. »Nie trzeba, ja to miałem. Ja ten karabin znam«. Jak już wyładowałem serię, to mnie pochwalił: »Nooo, panie Jurku, widać wprawną rękę. Młodych to muszę wszystkiego uczyć od podstaw.«”. „Mnie już nauczyli. Teraz biegam z pistoletem po Czechach i Słowacji”, mówi Maciek, który gra główną rolę – detektywa wydziału zabójstw, Richarda Krauzego – w słowackim filmie „Czerwony Kapitan”. „Wiecie, jak są naboje po słowacku? Bombićki!”. Pytam Maćka, czy tato doprowadzał go do szału na planie. Ale… odpowiada ojciec. Jerzy: Ja jestem za dobrym psychologiem, żeby coś takiego zrobić. Chciałem, żeby dobrze zagrał, a nie żeby się ze mną pożarł. Ale gdybyście się, Panowie, pożarli, mogłaby to być kłótnia twórcza. Jerzy: Nie stosuję takich metod. Poza tym Maciek posiadł taką umiejętność aktora filmowego, która się nazywa posłuszeństwo. Był Pan grzeczny…? Jerzy: Musiał być. Tam nie ma czasu na dyskusje. Wszystko musi być robione szybko. To było pytanie do syna… Maciek: (śmiech). Na planie nie musieliśmy paplać, używać wielu słów, mieliśmy to wszystko przegadane w domu. Poza tym coraz swobodniej się u ojca czuję, a on chyba coraz bardziej mi ufa. To jest ważne, bo nie muszę już grać dokładnie tak, jak on sobie coś wyobraził, tylko mogę go czasem czymś zaskoczyć. A to jest bardzo trudne. Jerzy: Gra lekko, to jest trudne. Pochwalił go Pan? Jerzy: Nigdy nikogo nie chwaliłem, bo mnie nikt nie chwalił. To jest pewnie uciążliwe, zwłaszcza dla domowników, ale tak byłem wychowany i takim jestem pedagogiem. Tam, gdzie jest dobrze, nic nie mówię. Jestem po to, żeby mówić, gdzie jest źle. Ale chyba Maciek korzysta z tego, że może ode mnie usłyszeć zdanie bezwzględnie prawdziwe. Nie wiem, czy taka bezwzględna prawda jest zawsze konieczna, ale widziałam film – Maciek świetnie zagrał. Jerzy: Mam nadzieję. Dlatego wystawiłem go do nagrody aktorskiej. Siebie nie wystawiłem, a jego – tak. Maciek: (śmiech). Czasami też mi się zdarza nie raczyć zachwycić się czymś, co nie jest warte zachwytu, mimo że bliska osoba tego zachwytu się domaga. A wracając do filmu, to mam poczucie, że mojej części przypadły najbardziej łakome kąski, sceny bardzo krwiste, śmieszne i wzruszające. Zresztą mnóstwo historii z filmu znałem z dzieciństwa, zwłaszcza te z lat 80. Pamiętam tatę z tego okresu i to było niesamowicie sentymentalne, że mogłem wcielić się w rolę własnego ojca z okresu, kiedy ja byłem małym dzieckiem. Korzenie Jerzy: Nieraz trzeba całego życia, żeby dowiedzieć się, skąd jesteś. I mieć taką ciekawość tego, poszukać po swoich przodkach. Ja też się dowiedziałem, kim jestem, skąd jestem i powiem pani, że jak człowiek już to wie, czuje się pewniej. Jakoś tak spokojnie, powiedziałbym. Kiedy wszedłem na wzgórze w austriackiej wiosce mojego pradziadka – a to dziura straszna, Wildendurnbach koło Poysdorf, przy granicy czeskiej, niedaleko Mikulova – i zobaczyłem te winnice, ten zamek na horyzoncie, to mnie olśniło: rany boskie, to ja stąd jestem! Wreszcie zrozumiałem, dlaczego mój dziadek zawsze mówił po czesku: „Ku jidlu a spatki”, czyli „do jedzenia i do spania”, bo to przecież było tak blisko. Maciek: Dzisiaj blisko. Wtedy to był jeden kraj, z Krakowem włącznie. Jerzy: Cały czas się zastanawiam, jaka była ich motywacja, że oni przyjechali do tego Krakowa pod koniec XIX wieku. A dlaczego nie do Brna, tam było bliżej. Myślałem, że ekonomiczna, ale nie. Mieli pieniądze, bo zaraz w Krakowie kupili kamienicę. Chyba już się nigdy tego nie dowiem. Maciek: To dość zabawne, ponieważ w naszej rodzinie przez długi czas panowała legenda, że Stuhrowie przyjechali z Wiednia. W zasadzie czuliśmy się wiedeńczykami, robiliśmy sernik i byliśmy z tego, nie ukrywam, nieco dumni. I nagle za sprawą pewnego programu telewizyjnego, który zaangażował profesjonalnych genealogów, okazało się, że jednakowoż nie jest to Wiedeń, tylko Wildendurnbach, który jest miejscowością nieco mniejszą od Wiednia. A dowiedzieliśmy się o tym w momencie, kiedy opuściłem nasz ukochany Kraków i zostałem warszawiakiem. Taka paralelność losów. Odkrywasz u swoich przodków coś, co się w jakimś stopniu i sensie pokrywa z twoim życiem. Decyzja zapadła, że jedziesz kilkaset kilometrów dalej i zaczynasz nowy rozdział życia. Ale na podstawie losów przodków wiesz, że skutki tej decyzji nie są złe. I czujesz się pewniej. Jerzy: Dwie rzeczy chcę dodać. Raz, że ten mit powstał też z tego, że jak mój dziadek był mały, to z dwoma braćmi co tydzień jeździł do Wiednia. Mama wsadzała ich w Krakowie do pociągu, a ciotka Ungerowa odbierała na peronie i spędzali weekend w Wiedniu. Dziadek zawsze bardziej wspominał Wiedeń niż wioskę, gdzie pewnie też jeździł, ale na wakacje. A dwa, chcę powiedzieć, żeby nie włączać takiego polskiego myślenia, że wiochę i miasto dzieli przepaść. Ci z Wildendurnbach mieli taką samą dumę, jak mieszkańcy wiedeńskiego Ringu. Maciek: Ale kiedy moi drudzy dziadkowie, czyli rodzice mamy, przeprowadzili się z Komorowic do Bielska, dzisiaj to właściwie już dzielnica Bielska, był to dla nich – podejrzewam – gigantyczny skok cywilizacyjny. Z roli do miasta, krótko mówiąc. Jerzy: No i dzięki temu mogliśmy się z mamą poznać. Gdyby nie komuna, toby Maćka nie było. Różne są losy ludzi (śmiech). W czasie marca 1968 roku Jerzy Stuhr ma 21 lat i studiuje polonistykę na UJ. Podobnie jak bohater jego filmu, Jan Bratek, bierze udział w strajku: w wiecu na UJ, w demonstracjach na Rynku, jest w komitecie strajkowym w okupowanych akademikach. „Pamiętam, jak 19 marca od rana wszyscy czekaliśmy nerwowo w akademiku na przemówienie Gomułki, co on tam powie, bo od tego zależało, czy dalej strajkujemy, czy też nie. Długo to trwało i kiedy w końcu puścili w radio to przemówienie, akurat wtedy nie zajmowałem się polityką. Leżeliśmy z przyszłą mamą Maćka na golasa w łóżku, a Gomułka w tle mówił: »Ni pies, ni wydra, coś na kształt świdra« swoje słynne zdanie o operze Szpotańskiego. Po tym wystąpieniu wszystko wzięło w łeb, ale dzięki marcowi znalazłem żonę. Dorosłem w tydzień”. W „Obywatelu” jest scena, kiedy Kazia ze szczęścia, że los jej zesłał wielką miłość, czyli Jana Bratka, mówi: „Jakie mnie dzięki tej esbecji szczęście spotkało (…) Braciątko ty moje słodkie”. Pytam Jerzego Stuhra, dlaczego nie pokazał swojej historii miłosnej w filmie, ale tylko się śmieje: „Przecież nikt by mi nie uwierzył! Mieliby pretensje, że znowu szargam wartości”. Zobacz także: Metallica zagrała przebój Maanamu. Kamil Sipowicz szczerze wyznał, co o tym myśli, wspomniał o Korze Jerzy Stuhr i Maciej Stuhr w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok Opowieści rodzinne Kiedy Jerzy Stuhr zaczyna działać w „Solidarności” w Starym Teatrze, Maciek ma pięć lat. W domu nieustannie mówi się o polityce, a na magnetofonie szpulowym słucha homilii polskiego papieża. Maciek niewiele z tego rozumie, ale słucha, przygląda się i uczy. Kiedy ma osiem lat i chodzi do drugiej klasy szkoły podstawowej, dostaje od ojca znaczek „Solidarności” i przypina go sobie do szkolnego mundurka. Tak udekorowany pewnego ranka przechodzi przez plac Inwalidów, żeby zdążyć na autobus linii 164. „Na tym placu, pod Pomnikiem Braterstwa ku czci żołnierzy Armii Radzieckiej, zobaczyłem wycieczkę szkolną z nauczycielką, która akurat mówiła: »A tutaj, dziewczynki, proszę dygnąć, a chłopcy proszę zdjąć czapki i skinąć głową«. Skoro pani tak mówi, pomyślałem, tak trzeba. I za każdym razem, idąc do szkoły z tym znaczkiem »Solidarności« w klapie, oddawałem hołd żołnierzom radzieckim, ściągając czapkę. W końcu jakiś sąsiad mnie przyuważył, doniósł rodzicom, wybuchł skandal i afera na pół Krakowa. Był wstyd, zdziwienie i konsternacja”, śmieje się Maciek. I pierwsza osobista lekcja historii. Maćka pociesza jego ukochana babcia Maria Stuhrowa, mama ojca. W filmie „Obywatel” wątek mamy głównego bohatera jest niezwykle ważny. „Tak jak dla mnie”, mówi Jerzy Stuhr. „Nadal z nią rozmawiam, mimo że już jej tak długo nie ma przy mnie. Ciągle mam poczucie że ona gdzieś tam się mną opiekuje”. To mama twardą ręką wychowywała małego Jerzego. „Po każdej wywiadówce dostawałem od mamy lanie – ojciec, przeczuwając nadchodzącą burzę, wychodził z domu na trzygodzinny spacer – ale nigdy nie prześladowała mnie trauma z tego powodu, więc myślę, że mama miała rację. Kiedy sam zostałem ojcem, Maćka uderzyłem raz, za to w sposób okrutny. W środę zakomunikowałem mu, że będzie bity w sobotę, i musiał z tą świadomością przetrwać dwa dni. Zrobiło mi się nawet głupio w pewnym momencie, ale musiałem mu już wymierzyć tę karę, żeby ratować autorytet. Mam nadzieję, że Maciek tego nie pamięta”. Maciek miał wtedy 10 lat, lanie pamięta, ale uważa, że było sprawiedliwie, bo proporcjonalne do występku, za który je dostał. Mama była najważniejszym widzem Jerzego. Chodziła na wszystkie przedstawienia swojego jedynaka. „Miała naturę powściągliwą, nigdy mnie nie chwaliła, ale była dumna. Jak tylko widziałem, że mama jest dumna, to już nie musiała nic mówić. Ojciec, bezpartyjny prokurator, nie był na żadnym moim przedstawieniu. Nawet go nie prosiłem. Myślę, że gdyby zobaczył, jak biegam po scenie w rajtuzach, bardzo by się zdenerwował. To był poważny człowiek”, uśmiechał się Jerzy Stuhr. „Dziadek Tadeusz to pod wieloma względami był ewenement”, mówi Maciek. „Po pierwsze, był z pokolenia wychowanego przed wojną, jak Wojtyła, Bartoszewski, które kończyło klasyczne gimnazja, potem szło na studia i wynosiło edukację, która starczała im na całe życie. Dziadek nigdy w życiu nie był za granicą, a mógłby pani narysować plan niejednego europejskiego miasta, które doskonale znał z literatury: Paryża, Petersburga, Rzymu, Londynu. Wiedział, co gdzie było i pod jakim numerem. Mój ojciec przez lata namawiał dziadka, żeby gdzieś wyjechał, a on powtarzał: „nie, nie i nie”. Czasami myślę, że jego świat był wewnątrz. Gdyby on go skonfrontował z prawdziwym Rzymem czy Paryżem, mogłyby go tylko rozczarować. Przynajmniej w jego mniemaniu. Nie przypominam sobie sytuacji, żeby mój dziadek zmienił zdanie. Był szalenie skrytym, samotniczym, nigdy nieujawniającym uczuć człowiekiem. W pewnym sensie ojciec ma to po nim. I ja”. Gen wewnętrznej wolności? Maciek: Mnie się wydaje, że to jest mieszanina genu wolności z genem samotnictwa. Jerzy: A tak. Dobrze mówi. Maciek: Ten gen, mam wrażenie, jest bardzo silny w naszej rodzinie. Jerzy: Dobrze mówi, że gen wolności łączy się z samotnością. Jak sobie nie dasz rady z samotnością, nie będziesz szukał wolności. Będziesz przylepiał się do tego, tamtego. Dawniej w „Kontrabasiście” mówiłem: „No, daję wypowiedzenie, proszę bardzo, jutro, natychmiastowe, nic mi nie mogą zrobić. Jestem wolny, wolny i co z tego? Pytam państwa: I co z tego? Zostaję na bruku ja i on. Wolni”. Dawniej to na sali od razu było słychać: ha, ha, ha, ha. A dziś jest taka przerażająca cisza na widowni. Jak makiem zasiał. Maciek: Nigdy nie zapomnę, jak kiedyś przez przypadek ojciec spotkał kolegę dziadka jeszcze z Bielska, gdzie po studiach dziadka wysłano do pracy, i w pewnym momencie ten kolega mówi tak: „Spacerowaliśmy z pana ojcem po tym Bielsku i rozmawialiśmy po angielsku”. Na co tato: „Ale przecież mój ojciec nie znał angielskiego?!”. „Jak to nie znał?! Wspaniale znał! Przecież godzinami rozmawialiśmy na różne tematy”. Tato był w szoku, nic o tym nie wiedział. Jerzy: Ojca w ogóle było trudno zrozumieć. Jako prokurator często był w nocy wyciągany z łóżka. Potrafił wyjść, oglądać faceta zamordowanego czterdziestoma ciosami nożem i siekierą, a potem przyjść i położyć się z powrotem do łóżka. Całe życie był samotny, skupiony na swoim wewnętrznym świecie. Rodzina musiała się do tego przyzwyczaić i zaakceptować. Kiedy pytam, czy potrafią za pomocą jednego obrazu odmalować własną samotność, odpowiadają: Maciek: Triathlon to jest codziennie przynajmniej godzina poświęcona tylko sobie. To mi robi fantastycznie. Jestem totalnie sam w tym basenie, lesie, na szosie. Borykam się ze sobą w milczeniu. Jerzy: Ale są też gorsze momenty, że ja jestem, fizycznie siedzę przy stole z rodziną, ale myślami błądzę gdzieś zupełnie indziej: czy dobrze zrobiłem tę scenę, czy dobrze obsadziłem, co będę jutro kręcił… Oni są, ale ja się patrzę na nich jako widz. Wciąż popełniam ten błąd. To jedynie bym w swoim życiu zmienił…(milczenie). Jeśli czegoś czasami żałuję, to dzieciństwa Maćka i jego siostry, które gdzieś mi umknęło, przeleciało przez palce. To są koszta pracy, kariery. Powiem pani, że reżyseria to jest straszliwa samotność. Brniesz w sferę, w której nikt nic nie może ci podpowiedzieć. Błagam o uwagi, żeby mi ktoś dawał uwagi, ale nikt nie śmie. Maciej Stuhr w sesji dla magazynu VIVA!, 2018 rok Odwaga Słowa, jakie najczęściej słyszy od osób, które widziały „Obywatela”, brzmią: „Gratuluję odwagi”. Jerzy: Ale ja zrobiłem ten film tak, jak musiałem. Nienawidzę naszej polskiej histerycznej skłonności do martyrologii i przyznaję sobie prawo do krytyki. To moje widzenie historii, choć zdaję sobie sprawę, że mogę być w tym osamotniony. Maciek: Zauważyłem parę razy w życiu, że te momenty, w których najbardziej nam ktoś gratuluje odwagi, to dla ciebie jest jakby naturalna rzecz. I to jest niezwykłe. Tak miałem w przypadku oddania szpiku. Dużo ludzi mówiło: „Człowieku, że ty się zdecydowałeś na coś takiego! Jezus Maria, jakie to niesamowite!”. Ale co jest w tym niesamowitego? Poszedłem, oddałem trochę krwi i tyle. Tak samo miałem z „Pokłosiem”. Dla mnie to było oczywiste, że trzeba tę historię opowiedzieć i jej bronić. Jerzy: W każdym filmie jestem tak samo odważny. Widocznie tu są tematy, które wzbudzają ogromne emocje. Ale byłem tak samo odważny w „Pogodzie na jutro”, kiedy opowiadałem o tym, że się nie wychowało własnych dzieci. Z samej definicji odwagi wynika, że aby ją okazać, trzeba się najpierw bać. Więc pytam ojca i syna, kiedy w ciągu ostatnich lat najbardziej się bali. Odpowiedź jest jedna. Maciek: Jak się łatwo domyśleć, choroba taty była takim traumatycznym, trudnym momentem. Patrzyłem, jak tato odważnie ją przyjmuje i z nią walczy. Jak olbrzymiej nabiera pokory. To było niesamowite. Nawet sobie ostatnio pomyślałem, że ojciec przechodził takie perypetie przy tej chorobie i przy poprzedniej chorobie serca, a ja mam poczucie, że nigdy nie widziałem mojego ojca cierpiącego. Że on zawsze umiał nas ochronić przed tym. Jerzy: Mój ojciec też taki był. Do końca nie pokazał nam swojej choroby. Tak to ukrywał, że zorientowaliśmy się w ostatniej chwili. Maciek: Dziadek w wieku 84 lat zaczął mieć pierwsze kłopoty zdrowotne. Pielęgniarka przyszła do niego do domu pobrać mu krew i pyta: „Kiedy ostatnio miał pan krew pobieraną?”. A dziadek na to: „Jeszcze nigdy”. Nie pił, nie palił, uprawiał codzienną gimnastykę i leczył się… kremem Nivea. Taki to był dinozaur. Jerzy: Dyskrecja. Ogromna dyskrecja to była. Zauważyłem, że coraz bardziej odzywa się we mnie natura ojca: skrytości, słuchania, milczenia. Staję się bardziej obserwatorem świata. Maciek: To, że tato ma wielką dyscyplinę, wiedziałem od lat, ale jego pokora mnie szalenie wzruszyła i dotknęła. Jerzy: W domu wszystko nagle stanęło na głowie, był szalony strach. Razem byliśmy w szpitalu w Gliwicach, kiedy usłyszeliśmy najgorszą diagnozę. Maciek mnie odwoził. Siedział na korytarzu, ale profesor powiedział: „Proszę tu syna też poprosić”. I powiedział, że to jest bardzo ciężki stan. Później się przyznał, że dawał mi cztery miesiące życia. Trochę się pomylił, na szczęście. Dzięki tej pomyłce mógł powstać „Obywatel”. Siódmy film, szczególny. Takie moje siedem grzechów głównych. Mam nadzieję, że wiele osób z mojego pokolenia odnajdzie się w tych obrazkach. Bardzo bym chciał. Kiedy są razem, mają specyficzny sposób rozmowy: ojciec mówi chętnie, syn chętnie milczy. To – i nie tylko to – rzuciło mi się w oczy, gdy spotkałam się z Jerzym Stuhrem i Maćkiem w hotelowym apartamencie w centrum Warszawy. W czasie najtrudniejszej życiowej próby byli razem. Maciek przywiózł ojca do szpitala i czekał na korytarzu. Profesor powiedział: „Proszę tu syna też poprosić”. „Dawał mi wtedy cztery miesiące życia. Trochę się pomylił, na szczęście”, mówił Jerzy. Nie żyje Jerzy Stuhr Dziś, 9.07.2024 roku Maciej Stuhr w rozmowie z Onetem potwierdził, że zmarł Jerzy Stuhr. Legendarny aktor odszedł w wieku 77 lat. Kilka lat temu przeszedł zawał. Cierpiał również wpowodu nowotworowych zmian w krtanii. To bardzo smutny dzień dla fanów jego talentu, przyjaciół i rodziny. Jerzy Stuhr był prawdziwą legendą już za życia. Jego role w "Kilerze", "Kingsajz" czy "Seksmisji" były na językach wszystkich, a niesamowity dubbing do Osła ze "Shreka" kochały zarówno dzieci, jak i dorośli. Panie Jerzy, będzie Pana brakowało. Rodzinie i najbliższym składamy najszczersze wyrazy współczucia. Jerzy Stuhr w sesji dla magazynu VIVA!, 2014 rok
Maciej Stuhr trafił na szpitalny oddział ratunkowy. Aktor przeprosił fanów w krótkim oświadczeniu. "Padłem"
Dzisiejsze plany nie doszły do skutku...
Syn Jerzego Stuhra znalazł się w szpitalu. Maciej Stuhr podzielił się z obserwującymi zdjęciem prosto ze szpitalnego oddziału ratunkowego i poinformował, że musi odwołać swoje dzisiejsze zobowiązania zawodowe. Fani pośpieszyli z życzeniami zdrowia. Co dokładnie się stało? Maciej Stuhr trafił do szpitala. Przekazał pilne wieści Maciej Stuhr poszedł w ślady ojca i od wielu lat spełnia się jako aktor. Od jakiegoś czasu jeździ też po Polsce z własnym programem stand-upowym "Mam wszystko w standupie", a na 28 kwietnia zaplanowany miał występ w Gdańsku. Niestety okoliczności zmusiły go do przełożenia długo wyczekiwanego spotkania z fanami z Trójmiasta. Gwiazdor poinformował właśnie za pośrednictwem Instagrama, że popołudnie spędzi nie na scenie, a szpitalnym oddziale ratunkowym. "Kochany Gdańsku! Tak bardzo cieszyłem się na nasze spotkanie. Tymczasem padłem. Ściskam was i pozdrawiam z SOR-u! Do zobaczenia za miesiąc w nowym terminie" — czytamy w krótkim oświadczeniu, do którego dołączone zostało zdjęcie z SOR-u. Widzimy na nim dłoń Macieja Stuhra, wraz z opaską zawierającą jego dane na nadgarstku. Nie wiadomo na ten moment, co dokładnie dolega artyście. Fani mają nadzieję, że syn Jerzego Stuhra już wkrótce będzie mógł wrócić do swoich codziennych zajęć. Stand-up działa na niego zbawiennie, dlatego okoliczności przełożenia występu mogą być dla niego naprawdę trudne. "Ja poczułem, że przyszedł taki moment w moim życiu, kiedy ten stand-up jest mi bardzo potrzebny. Chcę rozśmieszać, słyszeć ten śmiech, sam się pośmiać, mamy naprawdę takie półtorej godziny miłego, spokojnego czasu, kiedy się po prostu lubimy, nie obrażamy, śmiejemy się, dużo się śmiejemy" — mówił Maciej Stuhr. Tymczasem życzymy dużo zdrowia! SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Andrzej Morozowski zniknął nagle z wizji, fani zadrżeli. TVN wydał pilny komunikat i ujawnił powód
Wszystko, czego nie wiecie o Polskich Nagrodach Filmowych. Odsłaniamy tajemnice Orłów
Roztopiona plastelina, pomieszczenie bez okien i najładniejsze statuetki
Mam piękne wspomnienia sprzed 25 laty, kiedy pierwsze Orły prowadziłam z Piotrusiem Machalicą. To były czasy, kiedy nie wiadomo było nawet, jaką suknię włożyć. W ogóle nie było wiadomo, jak to wszystko ma wyglądać, bo wszyscy robiliśmy coś takiego pierwszy raz w życiu. Czuliśmy, że spadła na nas wielka odpowiedzialność i byliśmy tym bardzo zestresowani”, podczas ubiegłorocznej, jubileuszowej gali Orłów opowiadała Maria Pakulnis dziennikarzowi viva.pl Rafałowi Kowalskiemu. Wtedy, w 1999 roku, zestresowany również musiał być Dariusz Jabłoński, którego film dokumentalny „Fotoamator” święcił triumfy na festiwalach na całym świecie. Po powrocie z Los Angeles reżyser doszedł do wniosku, że pora, by Polska też miała swoje Oscary, niezależną nagrodę filmową, przyznawaną głosami środowiska... Fot. Maria Pakulnis i Piotr Machalica podczas pierwszej gali wręczenia Orłów. 1999 rok, kino Capitol W tajnej kancelarii z certyfikatem NATO „Mieliśmy szczęście, że Dariusz Jabłoński trafił na ludzi z pasją”, opowiada dyrektor Polskich Nagród Filmowych Izabela Wójcik. „Od 26 lat strażnikiem tajności głosowania jest firma audytrsko-doradcza PwC, która liczy również głosy akademików przyznających Oscary”. Głosy ponad 800 członków Polskiej Akademii Filmowej zlicza się w Tajnej Kancelarii PwC. To pomieszczenie posiada certyfikat NATO, nie ma w nim okien, a drzwi są grubości 50 cm. Każde wejście i wyjście partnera PwC liczącego głosy jest rejestrowane, a większość pracowników firmy nie ma pojęcia, gdzie kancelaria się znajduje. Koperty z wynikami głosowania są przechowywane w sejfie i pieczętowane przy pomocy specjalnej lakownicy. Otwierane są dopiero na scenie. Do tej pory tylko sześć osób brało udział w liczeniu głosów. Początkowo, gdy kategorii było tylko 12 robiła to jedna osoba, od jakiegoś czasu zajmują się tym dwie. Pierwszym partnerem liczącym głosy Akademii był Wojciech Roman, który wspomina godziny spędzone w Tajnej Kancelarii: „Bardzo się cieszę, że dałem się przekonać pomysłodawcy i organizatorowi „Orłów”, Dariuszowi Jabłońskiemu, do wzięcia udziału w tym fascynującym projekcie, który zaczyna swoje nowe ćwierćwiecze. Gdy przypominam sobie pierwsze edycje Polskich Nagród Filmowych, w pierwszej kolejności myślę o niezliczonych godzinach spędzonych w samotności podczas wielokrotnego sprawdzania wyników głosowania w poszczególnych kategoriach. Myśl o tym, co jeszcze powinienem zrobić, by nie zdarzyła się jakaś pomyłka, towarzyszyła mi bezustannie. To poczucie ogromnej odpowiedzialności dawało dopiero odetchnąć w chwili otwarcia kopert podczas gali wręczenia Orłów. Czytaj też: Ujawniamy, jak wyglądają kulisy oscarowej nocy! Koperty z nazwiskami i obrotowa scena Widzowie, a nawet uczestnicy gali nie zdają sobie sprawy jak wielkie znaczenie mają nawet najdrobniejsze szczegóły, nad którymi ekipa kilkudziesięciu osób zaczyna pracować już kilka miesięcy przed uroczystą galą. Najważniejsze oczywiście są filmy i ich twórcy. Jednak równie istotne jest miejsce, w którym odbywa się uroczystość, a nawet papier z jakiego wykonane są koperty skrywające wyniki głosowania. Wojciech Roman opowiada: „Poza samą kwestią czysto audytorską, była masa pozornie drobnych rzeczy do ustalenia. Pamiętam szczególnie kwestię doboru kopert. Z jakiego papieru, jak mają się zamykać, czy będą się elegancko otwierać na oczach widowni, czy powinienem je mieć w wewnętrznej kieszeni marynarki, czy może w aktówce, jak ma wyglądać „plomba”, jak ma wyglądać kartka z nazwiskiem i jak ma być włożona do koperty, żeby przy wyjmowaniu kamery nie wypatrzyły nazwisk laureatów zanim nie zostaną odczytane. I jeszcze tysiące innych tego typu kwestii. No i oczywiście tak bliskie spotkanie ze światem filmu, z jego najznakomitszymi reprezentantami, reżyserami, aktorami, producentami, też zostało w mojej pamięci jako wspaniałe przeżycie”. Fot. Głosy członków Akademii liczą partnerzy PwC w Tajnej Kancelarii z certyfikatem NATO. Pierwsza gala odbyła się 21 czerwca 1999 roku w warszawskim kinie Capitol. Później zmieniła się data i miejsce. Od kilku lat Orły wręczane są przed Oscarami, w Teatrze Polskim, który może pomieścić ponad 700 widzów. Przez te dwadzieścia sześć lat wręczenia nagród odbywały się najczęściej właśnie w budynku wybudowanym w 1912 roku według projektu Czesława Przybylskiego z najnowocześniejszym jak na tamte czasy wyposażeniem, czyli na przykład pierwszą w Polsce sceną obrotową. Ale Polskie Nagrody Filmowe gościły też w Teatrze Wielkim, hotelu Intercontinental, na Zamku Królewskim, a także na warszawskim Torze Wyścigów Konnych Służewiec. Izabela Wójcik opowiadała mi, że budynek należący do toru wyścigowego był jedynym miejscem w Warszawie, w którym można było rozstawić stoliki tak, by zachować konieczność narzuconego dystansu, bowiem chodziło o edycję, która odbywała się tuż po poluźnieniu pandemicznych obostrzeń. „Zaproszeni byli tylko nominowani, ale wcale nie było smutno. Radość ze spotkania, po miesiącach spędzonych w zamknięciu była przeogromna. To z wiadomych przyczyn była edycja, która wyjątkowo zapadła mi w pamięci. Również z tego powodu, że ogłoszenie osób nominowanych do Orłów odbyło się w studiu wirtualnym, w którym byli tylko Joanna Kulig i Bartosz Bielenia”, opowiada mi Izabela Wójcik. I dodaje, że drugą, którą bardzo zapamiętała, była ta w 2012 roku odwołana na dzień przed z powodu żałoby narodowej ogłoszonej po katastrofie kolejowej w Szczekocinach. „W ciągu dwóch tygodni udało nam się wszystko zorganizować po raz kolejny. Pierwotnie mieliśmy spotkać się w Teatrze Polskim, ale dwa tygodnie później gościł nas Teatr Narodowy. Nie wiem, jak ale udało nam się zorganizować wszystko w tempie błyskawicznym i w niezmienionym składzie”. W samo południe Ogłoszenie nazwiska Laureata Orła za Osiągnięcia Życia odbywa się zawsze w samo południe. Podczas konferencji zostaje ogłoszone nazwisko jedynej osoby, która wie, że podczas uroczystej gali wejdzie na scenę i otrzyma nagrodę. Tegoroczna laureatka nagrody honorowej Agnieszka Holland przez kilka kadencji była prezydentką Polskiej Akademii Filmowej. Nominowanych zawsze jest ponad 100 osób. To ważne i cenione w środowisku nagrody, o czym mówią ich laureaci i nominowani, bo przyznawane profesjonalistom przez profesjonalistów. Co drugi rok prowadzący galę jest ten sam. Maciej Stuhr pojawił się na scenie Orłów jako bardzo młodziutki aktor, na początku lat 2000. „Zdarzało się, że był i prowadzącym i nominowanym. Wtedy przy swojej kategorii chował się za kulisami i czekał na otwarcie słynnej koperty”, wspomina Izabela Wójcik. Maciej Stuhr do Orłów był nominowany siedem razy, a dwa razy wychodził na scenę po statuetkę – w 2012 roku za rolę w „Pokłosiu” i w 2021 za „Powrót do tamtych dni”. Skoro już jesteśmy przy nominowanych i nagrodzonych… Podczas pierwszej edycji najwięcej nagród otrzymali twórcy filmu „Historia kina w Popielawach” w reżyserii Jana Jakuba Kolskiego (Najlepszy Film, Najlepsze Zdjęcia, Najlepsza Muzyka i Najlepszy Montaż). Drugim pod względem ilości liczby nominacji był „Zabić Skala” w reżyserii Vladimira Michalka, a który otrzymał trzy statuetki (Najlepszy Scenariusz, Najlepszy Producent i Główna Rola Męska). Najczęściej nagradzanym aktorem jest Janusz Gajos (na 11 nominacji otrzymał pięć statuetek). Z aktorek najwięcej nominacji miała Kinga Preis, aż 14 (i cztery nagrody). Najczęściej nagradzany reżyser to Wojciech Smarzowski (cztery razy). Najwięcej Orłów od początku istnienia otrzymało „Boże Ciało” Jana Komasy, aż 10. Ten film, ex-equo z „25 lat niewinności. Sprawa Tomasza Komendy” w reżyserii Jana Holoubka nominowany był w piętnastu kategoriach. Wyjątkowa dla kobiet była ubiegłoroczna edycja bowiem wtedy nominowano aż osiem reżyserek w kategoriach Najlepszy Film, Najlepsza Reżyseria, Najlepszy Film Dokumentalny i Odkrycie Roku. W tym roku najwięcej, bo aż 16 nominacji przypadło filmowi „Kos” w reżyserii Pawła Maślony. O nagrody w 13 kategoriach powalczy „Filip” Michała Kwiecińskiego oraz „Doppelgänger. Sobowtór” Jana Holoubka. Druty, plastelina i chusteczki Laureaci otrzymują statuetki Orłów bez swoich nazwisk. „Gdy wszyscy już udzielą wywiadów, zbieramy od nich statuetki i oddajemy do grawerowania. Po jakimś miesiącu wracają do właścicieli z pamiątkowymi dyplomami”, opowiada Izabela Wójcik. Zdarzają się osoby, którym bardzo zależy, by otrzymać do domu dokładnie tę samą statuetkę, którą otrzymali na gali, bo każda z nich jest ręcznie robiona i nie ma dwóch identycznych. „Laureaci oznaczają je najróżniejszymi rzeczami, od wstążek po chusteczki znalezione w kieszeni”, opowiada dyrektor Polskiej Nagrody Filmowej. Nagroda Polskiej Akademii Filmowej to symboliczne orle skrzydła umieszczone są na marmurowej podstawie, oplecione taśmą filmową wykonaną z brązu. Statuetka jest wykonywana ręcznie, waży dwa kilogramy i ma 37 cm. Autorem projektu jest rzeźbiarz Adam Fedorowicz, który… przygotowywał go dwa razy. Izabela Wójcik wspomina: „Gdy Dariusz Jabłoński wymyślił nagrody ogłoszono konkurs na projekt statuetki. Adam Fedorowicz wykonał go z drutu i plasteliny. Niestety, projekt nie wytrzymał gorąca czerwcowego dnia i rozpłynął się przed publiczną prezentacją. Odtworzony w ekspresowym tempie projekt wygrał konkurs i od 26 lat trafia w ręce najlepszych polskich filmowców. Wykonany ze szlachetnych materiałów, marmuru i brązu, jest zaliczany do najładniejszych statuetek. Grażyna Szapołowska, aktorka, laureatka Orła za Główną Rolę Kobiecą w filmie „Pan Tadeusz” powiedziała o nagrodzie: „Najpiękniejsza jaką wręczałam i jaką otrzymałam…”. Fot. Rzeźbiarz Adam Fedorowicz ze statuetkami Orłów.
Kiedyś oglądał jego filmy, później sam zagrał u jego boku. Maciej Musiał wspomniał współpracę z Maciejem Stuhrem
„Dla takiego młodego aktora pan Maciej jest legendą”
Maciej Stuhr po latach znów wcielił się w rolę Aleksa Bagińskiego. W „Fuksie 2” u jego boku ponownie zobaczyć możemy Janusza Gajosa, chociaż nie zabrakło również miejsca dla aktorów młodego pokolenia. Wśród nich m.in. Maciej Musiał, który ostatnio wspominał współpracę z legendami polskiego kina. Przyznał, że początkowo bardzo krępował się Macieja Stuhra. Ten zaś wypowiedział się o nim bardzo ciepło... Jak wygląda ich relacja? „Fuks 2” już w kinach. Wśród obsady znane twarze sprzed 25 lat 12 stycznia 2024 r. do kin wszedł film „Fuks 2”. Co ciekawe, w produkcji zobaczyć możemy aktorów, których znamy z pierwszej odsłony „Fuksa”, chociaż nie jest to klasyczna kontynuacja: „Nie jest to zwykły sequel, ponieważ minęło bardzo wiele lat. Nie jest to taka klasyczna dwójka, która po sukcesie pierwszej części, po 2 czy 3 latach się kontynuuje, tylko mamy zupełnie inny czas, inną epokę. Przyszła pora, kiedy nasz bohater z przeszłości doczekał się własnego potomstwa. [...] Teraz to mój syn może być nowym fuksem” opowiadał Dawidowi Muszyńskiemu z NaEkranie.pl Maciej Stuhr, który ponownie zagrał Aleksa Bagińskiego. Oprócz niego, w rolę Śledczego Mazura po 25 latach ponownie wciela się Janusz Gajos. Tym razem obok znanych z pierwszej części aktorów, na ekranie pojawili się także nowi aktorzy tacy jak Cezary Pazura czy Sonia Bohosiewicz oraz aktorzy młodego pokolenia, w tym Paulina Gałązka, Katarzyna Sawczuk czy Maciej Musiał. Aktor, który stał się rozpoznawalny dzięki roli Tomka Boskiego w serialu Rodzinka.pl przyznał, zagranie u boku legend polskiego kina było sporym wyzwaniem. Zobacz także: Krzysztof Miruć przeszedł ogromną metamorfozę. Tak ulubieniec widzów wyglądał w przeszłości Maciej Musiał, Cezary Pazura, Maciej Stuhr, Janusz Gajos, plan zdjęciowy filmu „Fuks 2”, 13 września 2021 Maciej Musiał o pracy z Maciejem Stuhrem: „Dla takiego młodego aktora pan Maciej jest legendą” Maciej Musiał nie krył ekscytacji, gdy to właśnie jemu przypadła rola w filmie ze znanymi aktorami. „Cieszę się bardzo, bo jest to film kultowy z lat 90-tych. Jestem dumny i cieszę się, że mogłem zagrać w takiej obsadzie aktorskiej obok Maćka Stuhra, Cezarego Pazury, Pana Janusza Gajosa. To wielkie wyróżnienie, więc jestem szczęśliwy” mówił w rozmowie z portalem shownews.pl. Zdradził również, jak wyglądała praca na planie filmowym „Fuksa 2”: „Ciekawym doświadczeniem było to, że gdy na początku przychodziłem na plan i był Maciej, to ja się stresowałem Maćka. Potem przychodził Czarek. Wtedy ja i Maciek milkliśmy i wtedy Czarek opowiadał historie. Wtedy przychodził Janusz Gajos i wszyscy byliśmy cicho i wpatrywaliśmy się w legendę. Ciekawa była taka międzypokoleniowość tego wszystkiego”. Zdradził także, że najwięcej problemu sprawiło mu jednak przełamanie lodów z Maciejem Stuhrem. „Krępowałem się przy Januszu Gajosie, ale najbardziej przy Maćku Stuhrze. Dlaczego? Dlatego, że wychowywałem się na filmach, w których grał. Kocham „Chłopaki nie płaczą” czy „Poranek kojota”. Chodziłem często do Nowego Teatru, w którym grał. Dla takiego młodego aktora pan Maciej jest legendą” opowiadał. Z czasem jednak udało im się nawiązać ciepłą relację i współpracowali ze sobą bez większych przeszkód. Zresztą sam aktor, który w filmie odgrywa jego ojca, młodszego kolegę darzył wielkim szacunkiem nawet zanim zaczęli razem pracować. Czytaj również: Nazywano go ostatnim baronem PRL-u. O długoletnim ukochanym Jerzy Waldorff mówił brat cioteczny Maciej Stuhr zobaczył w Macieju Musiale młodszego siebie W rozmowie z Plotkiem Maciej Stuhr przyznał, że zauważył skrępowanie młodszego aktora w jego obecności. „Na planie był bardzo skupiony. Był stremowany też trochę obecnością, być może moją i paru innych kolegów. I tym tytułem, który zna od dzieciństwa, ale podołał zadaniu. Myślę, że świetnie” przyznał. Dodał także, że w Macieju Musiale dostrzegł... samego siebie sprzed lat! „Ja z Maćkiem poczułem jakąś więź, jeszcze zanim go poznałem, bo bardzo mnie wzruszyło to, że on zdecydował się zdawać do szkoły aktorskiej w momencie, kiedy był już bardzo znanym, popularnym aktorem. To mi przypomniało moją historię, gdzie dokładnie tuż po filmie „Fuks”, też już zaczęło się dziać dużo rzeczy wkoło mnie. Też tę decyzję podjąłem, mimo że nie wszyscy mnie wtedy rozumieli” mówił. Bardzo docenił takie zaangażowanie dla świata kina i teatru. „Pomyślałem, że temu chłopakowi nie tyle zależy na większej karierze, co na lepszej karierze. Pomyślałem, że jeśli ktoś ma grać mojego syna, to dlaczego nie on” przyznał. Efekty międzypokoleniowej współpracy aktorów podziwiać można w kinach w całej Polsce od 12 stycznia 2024 r. Czytaj też: Michał Urbaniak poślubił wieloletnią przyjaciółkę. "Jesteśmy z różnych światów, ale jakimś cudem trwamy razem" Maciej Musiał, VIVA! 11/2014 Maciej Stuhr, Viva! 12/2023
Żona Macieja Stuhra skrytykowała Romę Wąsik. Polała się fala hejtu
„Ludzie, to, że coś jest pretekstem, nie oznacza drwiny”
Medialny szum wokół Macieja Wąsika i Mariusza Kamińskiego oraz ich rodzic wciąż nie cichnie. Coraz częściej głos w sprawie zabierają inne postaci medialne: celebryci, aktorzy czy ich rodziny. Swoje zdanie zdecydowała się także wyrazić Katarzyna Błażejewska-Stuhr, żona Macieja Stuhra. Wykorzystała moment, by wspomnieć o samodzielności kobiet. Jej komentarz wywołał falę krytyki. Teraz ponownie odniosła się do sprawy. Katarzyna Błażejewska-Stuhr skrytykowała Romę Wąsik Przez ostatnie tygodnie tematem odmienianym przez wszystkie przypadki jest tzw. afera gruntowa, oraz jej uczestnicy: Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik. Gdy mężczyźni zostali zatrzymani, w mediach pojawiły się ich żony, które apelowały o pomoc w przywróceniu ich na wolność. Kobiety udzieliły wywiadu w TV Republika. To właśnie tam Roma Wąsik skarżyła się, że gdy aresztowano jej męża, warunki, które panują w jej domu uległy znacznemu pogorszeniu. „Nie spodziewałam się tego, że zastanę taką rzeczywistość. [...] I takie prozaiczne rzeczy — jest za zimno, trzeba zrobić cieplej. Ale jak? To zawsze robił on” mówiła. Do jej wypowiedzi kilka dni później zdecydowała się nawiązać żona Macieja Stuhra, Katarzyna Błażejewska-Stuhr. W publikacji na Instagramie oraz Facebooku napisała: „Trochę politycznie, ale bardziej feministycznie i ludzko. Męża nie ma, zimno jest. Na szczęście mąż nie łamał prawa, więc jest w pracy, a nie w więzieniu. A co ważniejsze — ja wiem, co zrobić i gdzie szukać pomocy, kiedy jej potrzebuję”. Zobacz także: Córka Jolanty Fraszyńskiej i Roberta Gonery odnosi międzynarodowe sukcesy Internauci wzburzeni wypowiedzią Katarzyny Błażejewskiej-Stuhr „Awaria pieca składania mnie do tego, żeby o samodzielności kilka słów powiedzieć… osoby każdej płci powinny umieć gotować, gospodarować finansami, zarabiać pieniądze i robić rzeczy, które są niezbędne do codziennego funkcjonowania” dodała, tłumacząc zamiary swojego postu. Internauci nie pozostawili na niej jednak suchej nitki. Bardzo nie spodobał im się żart zawarty w poście. Komentarze przepełniły się hejtem. Kobieta zdecydowała się do nich odnieść i wyprostować niedomówienia. „Ludzie, to, że coś jest pretekstem, nie oznacza drwiny. A tym kluczem przekręcałam wczoraj zawór wody do pieca, a nie pozowałam. Wyluzujcie. Jak są zapowietrzone grzejniki, to może oznaczać ubytek wody w instalacji” tłumaczyła, sugerując, że nie miała złych intencji. Czytaj również: To właśnie dzięki niemu powróciła na scenę. Kim jest najważniejszy mężczyzna w życiu Edyty Bartosiewicz? Katarzyna Błażejewska-Stuhr, Maciej Stuhr, Viva! 13/2022
Ma 24 lata, jest jedyną córką Macieja Stuhra. Tak dziś wygląda Matylda
Aktor i jego córka zachwycili na premierze filmu „Fuks 2"
Wczoraj, czyli 11 stycznia odbyła się uroczysta premiera filmu — Fuks 2. Przypomnijmy, że w produkcji zagrali między innymi: Janusz Gajos, Cezary Pazura, Katarzyna Sawczuk czy Maciej Stuhr. Ostatni z wymienionych artystów szczególnie zwrócił uwagę na wczorajszym wydarzeniu. Wszystko ze względu na jego córkę, która bardzo dojrzała. Tak dziś wygląda Matylda. Tak dziś wygląda córka Macieja Stuhra Plejada gwiazd i moc wrażeń. Wczorajsza premera filmu — Fuks 2 nie przeszła bez echa. Media huczą o 24-letniej córce Macieja Stuhra, która towarzyszyła mu na wczorajszym pokazie. Nie jest to jednak pierwszy raz, gdy słynny aktor zabiera ze sobą Matyldę na imprezę branżową. Kim jest i jak dziś wygląda? Matylda ma obecnie 24 lata i nie poszła w ślady ojca. I choć ukończyła specjalizację aktorską w warszawskim liceum filmowym, to nie zamierza kontynuować tej przygody. Córka Macieja Sthura wybrała się na Collegium Civitas, gdzie poznaje tajniki dziennikarstwa. CZYTAJ TEŻ: Żyje w zgodzie z Bogiem, jest osobą wierzącą. Maciej Musiał szczególnie wspomina jedno wydarzenie Tak zaprezentowali się wczoraj Maciej i Matylda Stuhrowie: Maciej Stuhr o relacjach z dorosłą córką Matyldą Maciej Stuhr nie ukrywa, że dzisiaj z córką łączy go wyjątkowa i piękna relacja, chociaż w przeszłości nie było łatwo. „[...] Mam dorosłą córkę z pierwszego małżeństwa i różne były pomiędzy nami perypetie. Trauma rozstania rodziców powodowała, że bardzo różnie się między nami działo. Czasami cudownie i w przyjaźni, a czasami okropnie darliśmy koty. Do dziś próbujemy sobie te relacje układać. Czasami trzeba je zresetować, niemal do zera", wyznał w rozmowie z tygodnikiem Polityka. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Związek Macieja Zakościelnego i Pauliny Wyki przeszedł do historii? Maciej Stuhr, Matylda Stuhr, Warszawa, 16.09.2012 rok
Macieja Stuhra i Dominikę Chorosińską łączy wspólna przeszłość
Powołanie Dominiki Chorosińskiej na stanowisko minister kultury i dziedzictwa narodowego wywołało niemałe zamieszanie Na temat zaprzysiężenia pani polityk wypowiedział się niedawno Maciej Stuhr. Aktor zdradził, że łączy ich wspólna przeszłość. W sieci pojawił się wymowny komentarz. Maciej Stuhr o powołaniu na urząd ministra kultury Dominiki Chorosińskiej Maciej Stuhr mówi otwarcie o swoich poglądach. Zdarza mu się w charakterystyczny dla siebie sposób komentować w mediach społecznościowych wydarzenia społeczno-polityczne. Aktor nie przeszedł obojętnie obok powołania Dominiki Chorosińskiej na stanowisko minister kultury i dziedzictwa narodowego w rządzie Mateusza Morawieckiego. Nominacja i zaprzysiężenie pani polityk dla wielu była zaskoczeniem. To wywołało lawinę skrajnych komentarzy. W sieci nie brakuje słów poparcia od sprzymierzeńców, a także oponentów Dominiki Chorosińskiej. Zobacz też: Dominika i Michał Chorosińscy pierwszą noc spędzili w seminarium. "Po czym rano, jak nigdy, dobijanie się do drzwi" Maciej Stuhr w VIVIE!, 2018 rok Maciej Stuhr o wspólnej przeszłości z Dominiką Chorosińską Pani polityk przez wiele lat była związana ze środowiskiem artystycznym. Zyskała popularność rolami w serialu M jak miłość czy Zostać miss. Zrezygnowała z aktorstwa i kilka la temu związała się ze światem polityki. Maciej Stuhr przypomniał o tym w swoim poście. Przy okazji przypomniał, że mają wspólną przeszłość. Jak się okazuje, oboje kończyli tę samą szkołę teatralną. „Jakaż to radość, że nową Ministrą Kultury została Dominika Figurska! Studiowaliśmy razem w szkole teatralnej. Trochę szkoda, że wielka polityka przeszkodziła jej w jeszcze większej karierze aktorskiej, ale to dobrze, że po człowieku, który był żartem w środowisku artystycznym, teraz będzie nami przewodziła osoba, która wywodzi się z samych trzewi kulturalnych przestrzeni! Ależ nam będzie teraz dobrze!”, napisał z ironią. Czytaj też: Dominika Chorosińska ma szóstkę dzieci, a przed laty przeżyła chwile grozy. Jej synkowi groziła utrata wzroku <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="246" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMaciekStuhr%2Fposts%2Fpfbid02nNMPCvJLbJ4bRREam6M8UfS8CXoyUaEckGWzEwQ97MVyoG8bWyo3yt5E5H4kr3adl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Niedawno w obronie żony stanął Michał Chorosiński. Podkreślił, że od kilkudziesięciu lat wspólnie żyją w artystycznym świecie i znają od podszewki problemy, z którymi twórcy mierzą się na co dzień. „Do tego żona przez te cztery lata spotykała się z wieloma przedstawicielami różnych środowisk, organizacji więc wiedzę na temat co można zrobić, co można poprawić, ma dużą”, wyjaśniał w rozmowie z Anną Zasiadczyk dla Faktu. Przy okazji dodał, że żona ma misję, która nie ma szans na powodzenie. „Wiele wskazuje na to, że ten rząd może nie przetrwać. Ale wydaje mi się, że będzie chciała zaproponować pewne rozwiązanie, które mogłyby być, choć poddane dyskusji z korzyścią dla środowisk artystycznych. Bez względu czy ta misja się powiedzie, czy nie, jest to dobry przykład, że kobiet powinno być więcej w polityce, może to złagodziłoby polityczne obyczaje”, dodał Michał Chorosiński. Dominika Chorosińska, Warszawa, Pałac Prezydencki, 27.11.2023 rok