Mało kto wie, jak wygląda ich relacja poza kamerami. To dzięki temu ich przyjaźń przetrwała dekady. Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska wyjawiły swój sekret
Ponad 20 lat temu poznały się na planie serialu „Bulionerzy”. Dziś Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska nie tylko nadal współpracują zawodowo, ale także pozostają bliskimi przyjaciółkami. Aktorki zdradziły kulisy swojej relacji.
W świecie show-biznesu trwałe przyjaźnie należą do rzadkości. Tym większe emocje budzi historia Lucyny Malec i Izabeli Dąbrowskiej, które od ponad dwóch dekad pozostają sobie bliskie. Poznały się na planie serialu „Bulionerzy”, a dziś nie tylko nadal współpracują zawodowo, ale także spotykają się prywatnie. Ich relacja opiera się na zaufaniu, wzajemnym wsparciu i poczuciu humoru, które przez lata okazały się fundamentem niezwykłej przyjaźni. Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska poznały się ponad 20 lat temu Niektóre znajomości zaczynają się niepozornie, by z czasem przerodzić się w jedną z najważniejszych relacji w życiu. Tak właśnie było w przypadku Lucyny Malec i Izabeli Dąbrowskiej. Aktorki poznały się przy produkcji serialu „Bulionerzy” na początku lat dwutysięcznych. Wówczas żadna z nich nie mogła przypuszczać, że zawodowe spotkanie stanie się początkiem przyjaźni, która przetrwa próbę czasu. Od tamtej pory minęło już ponad 20 lat, a ich relacja nie straciła na sile. Wręcz przeciwnie – kolejne wspólne doświadczenia sprawiły, że więź między aktorkami stała się jeszcze mocniejsza. Obie podkreślają, że doskonale się znają, rozumieją i mogą na siebie liczyć w różnych sytuacjach. W branży, w której zawodowe drogi często się rozchodzą, ich historia wyróżnia się wyjątkową trwałością. To przykład przyjaźni budowanej konsekwentnie przez lata, opartej na autentycznym szacunku i wzajemnej życzliwości. „Znamy się ponad 20 lat. Ja myślę, że nie mamy wszystkiego odkrytego, kobieta jest tajemnicą. Jesteśmy z tego samego rocznika, ognistego konia. To koleżeństwo powinno być burzliwe, a nie jest, jest urocze, łagodne, wspaniałe”, wyznała Lucyna Malec w rozmowie z Dzień Dobry TVN. Czytaj też: Rozstanie z Koterskim wiele zmieniło. Teraz Marcela Leszczak mówi o ślubie i powiększeniu rodziny Wspólna praca na planie „Na Wspólnej” i w Teatrze Kamienica Los sprawił, że Lucyna Malec i Izabela Dąbrowska nadal spotykają się nie tylko prywatnie, ale również zawodowo. Obecnie aktorki współpracują na planie serialu „Na Wspólnej”, gdzie mogą dzielić codzienność pracy przed kamerą. To jednak nie koniec ich wspólnych projektów. Obie występują także w Teatrze Kamienica w spektaklu „Teściowe wiecznie żywe”. Dzięki temu ich kontakt nie ogranicza się do pojedynczych spotkań czy okazjonalnych rozmów. Wspólnie spędzają czas podczas prób, nagrań i przedstawień, co dodatkowo wzmacnia ich wieloletnią relację. W przypadku wielu osób częsta współpraca mogłaby prowadzić do zmęczenia czy rutyny. Ale u nich jest odwrotnie. Doskonale rozumieją swoje podejście do pracy i mogą liczyć na wzajemne wsparcie w każdej sytuacji. „Zostałyśmy połączone przez Stanisława Brudnego i Stasiu powiedział o Izie, że jest taką osobą, na której można polegać jak na Zawiszy i że można być z nią w konspiracji i ja się z tym zgadzam, i to jest dla mnie najcenniejsze”, dodawała Lucyna Malec. Czytaj też: Kiedyś były nierozłączne, a dziś? Ula Radwańska ujawniła, jak wyglądają jej relacje z siostrą. Wszystko stało się jasne Zaufanie, wsparcie i spotkania poza pracą Choć wspólne projekty zawodowe odgrywają ważną rolę w ich relacji, prawdziwa siła tej przyjaźni ujawnia się poza planem zdjęciowym i sceną teatralną. Aktorki nie ukrywają, że chętnie spotykają się również prywatnie. Ważnym elementem ich życia są domówki organizowane w gronie pięciu przyjaciółek. To właśnie podczas takich spotkań mogą oderwać się od codziennych obowiązków, porozmawiać i spędzić czas w atmosferze bliskości oraz zaufania. Lucyna Malec przyznała, że szczególnie ceni u Izabeli Dąbrowskiej jej gościnność, talent kulinarny oraz słowność. „Wspaniale gotuje. Jest zawsze przystawka, zupa, drugie. (...) A ja przynoszę ciasto”, wyznała. Z kolei Izabela Dąbrowska zwróciła uwagę na optymizm przyjaciółki i jej niezwykłą zdolność poprawiania nastroju. Te wzajemne komplementy pokazują, jak dobrze się znają i jak wiele dobrego dostrzegają w sobie nawzajem. „My się sobie nie nudzimy. To nie jest tak, że mieszkamy przez ścianę i widzimy się codzienne. To nie jest ten typ relacji. Mamy większe grono, jest pięć przyjaciółek”, zwierzały się na kanapie Dzień Dobry TVN. W ich wypowiedziach wyraźnie wybrzmiewa również znaczenie wsparcia, które przez lata stało się jednym z filarów tej relacji. To właśnie zaufanie, poczucie humoru i wzajemna obecność sprawiły, że przyjaźń Lucyny Malec i Izabeli Dąbrowskiej przetrwała ponad dwie dekady. Ich historia przypomina, że w świecie pełnym zmian są relacje, które potrafią oprzeć się upływowi czasu. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze!
Wielkie pożegnanie Stanisławy Celińskiej. Gwiazdy mówią jednym głosem. „Była dobrem narodowym”
Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła środowisko artystyczne w całej Polsce. Aktorka, która przez dekady zachwycała widzów na scenie i ekranie, zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. W programie „Dzień Dobry TVN” bliscy współpracownicy i przyjaciele opowiedzieli o jej niezwykłej osobowości, ogromnej pasji i wymagającym charakterze.
Śmierć Stanisławy Celińskiej wstrząsnęła polskim światem kultury. Wybitna aktorka, wokalistka i legenda sceny zmarła 12 maja 2026 roku w wieku 79 lat. Wzruszające wspomnienia gwiazd pokazują, jak wielki wpływ miała na kolejne pokolenia artystów. W „Dzień Dobry TVN” Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek i Małgorzata Różniatowska opowiedzieli o jej niezwykłej charyzmie, bezkompromisowości oraz ogromnym sercu, które kryło się pod twardym charakterem. Stanisława Celińska nie żyje. Polska żegna wybitną aktorkę Informacja o śmierci Stanisławy Celińskiej wywołała ogromne emocje w świecie kultury i polskiego show-biznesu. Aktorka odeszła we wtorek, 12 maja 2026 roku, w wieku 79 lat. Dla wielu była nie tylko wielką gwiazdą teatru i filmu, ale również symbolem autentyczności, siły oraz bezkompromisowego podejścia do sztuki. W mediach społecznościowych i programach telewizyjnych pojawiają się kolejne wspomnienia osób, które miały okazję pracować z artystką. W „Dzień Dobry TVN” głos zabrali Lucyna Malec, Jacek Poniedziałek oraz Małgorzata Różniatowska. Każde z nich podkreślało, że Stanisława Celińska była osobą niezwykle wymagającą, ale jednocześnie pełną ciepła i wrażliwości. Aktorka przez lata związana była z warszawskimi teatrami. Widzowie pamiętają ją także z wielkich ról filmowych oraz charakterystycznych występów scenicznych. Jej śmierć dla wielu osób oznacza koniec pewnej epoki polskiego kina i teatru. Lucyna Malec: „Była naszym dobrem narodowym” Jedne z najbardziej poruszających słów padły z ust Lucyny Malec. Aktorka nie ukrywała emocji i podkreślała, jak wyjątkową osobą była Stanisława Celińska. – Mówiłam jej, że jest naszym dobrem narodowym. Cudowna osoba, wielka gwiazda, która nie miała w sobie nic z gwiazdorstwa. Była po prostu wspaniałą aktorką – powiedziała Lucyna Malec w „Dzień Dobry TVN”. Wspominając wspólne chwile, aktorka zdradziła także mniej znane szczegóły z życia Celińskiej. Opowiadała o jej fascynacji dużymi maszynami oraz o nietypowym prezencie od Andrzeja Wajdy. Reżyser miał podarować jej bezprzewodową wiertarkę-wkrętarkę podczas jubileuszu aktorki. Lucyna Malec wspominała również, że podczas wspólnych podróży potrafiły zatrzymywać się, by obserwować dźwigi i inne maszyny. Te historie pokazały zupełnie inne oblicze Stanisławy Celińskiej – osoby pełnej ciekawości świata i prostych fascynacji. CZYTAJ TAKŻE: Stanisława Celińska nie żyje. Legendarna aktorka miała 79 lat. „Odeszła Nasza Stasia” Jacek Poniedziałek o Celińskiej: „Była kobietą pasji” Wzruszenia nie krył także Jacek Poniedziałek, który wielokrotnie współpracował ze Stanisławą Celińską. Aktor podkreślał, że była niezwykle wymagająca zarówno wobec siebie, jak i swoich partnerów scenicznych. – Skrajnie dużo wymagająca od siebie i od swoich partnerów, od reżyserów – mówił w „Dzień Dobry TVN”. Jacek Poniedziałek tłumaczył, że Celińska poszukiwała w teatrze duchowości i głębokich emocji. Jeśli nie odnajdywała ich w projekcie, traciła zainteresowanie pracą nad nim. Według aktora była „kobietą pasji”, która potrafiła reagować bardzo emocjonalnie i stanowczo. Jednocześnie podkreślił jej ogromną empatię. Przyznał, że Stanisława Celińska potrafiła doskonale rozumieć emocje drugiego człowieka. Ich relacja była szczególna również dlatego, że aktorka aż czterokrotnie wcielała się w rolę jego matki. – Ona potrafiła być bardzo ciepła, bardzo rozumieć, co się dzieje w duszy człowieka – wspominał aktor. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Rozwód, o którym milczała przez lata. Prawda o małżeństwie Stanisławy Celińskiej i Andrzeja Mrowca wyszła na jaw Małgorzata Różniatowska wspomina znajomość od dzieciństwa Bardzo osobistą historią podzieliła się również Małgorzata Różniatowska. Aktorka znała Stanisławę Celińską od najmłodszych lat i nie ukrywała, że ich relacja trwała praktycznie przez całe życie. – „Rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej i trafiłam pod skrzydła mamy Stasi, prof. Basi Celińskiej, która uczyła mnie grać na skrzypcach. Wtedy poznałam Stasię” – wspominała w „Dzień Dobry TVN”. Jak podkreślała, już jako dziecko Stanisława Celińska była pewna swojej przyszłości. "Wiedziała, że będzie aktorką". Różniatowska opowiadała także o niezwykłych podobieństwach między nimi. – „Obie byłyśmy rude, obie piegowate. Nawet, jak się okazało stosunkowo niedawno, urodziłyśmy się tego samego dnia, czyli, 29 kwietnia” – wyznała. Ich zawodowe drogi wielokrotnie się przecinały. Jak zdradziła Małgorzata Różniatowska, kilka razy przejmowała role po Stanisławie Celińskiej. – „Trzy razy zdarzyło się to, że dostałam rolę po Stasi” – mówiła. „Skupiała na sobie uwagę wszystkich” – wspominała wzruszona. Na zakończenie dodała słowa, które najlepiej oddały ich wieloletnią relację: – „I tak całe życie dreptałam sobie, parę lat później, za Stasią”. Tak widzowie zapamiętają Stanisławę Celińską Stanisława Celińska była jedną z najwybitniejszych polskich aktorek teatralnych i filmowych. Na ekranie zadebiutowała w 1970 roku w filmie Andrzeja Wajdy „Krajobraz po bitwie”. W pamięci widzów zapisała się między innymi jako Agnieszka z „Nocy i dni” Jerzego Antczaka. Ogromną sympatię zdobyła także dzięki rolom komediowym. Widzowie doskonale pamiętają jej występ jako Lusi w filmie „Nie ma róży bez ognia” Stanisława Barei. Do historii przeszło również wykonanie przez nią utworu „Uśmiechnij się. Jutro będzie lepiej” podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Aktorka była związana z warszawskimi teatrami i współpracowała między innymi z Krzysztofem Warlikowskim. Stanisława Celińska otwarcie mówiła również o swoich zmaganiach z chorobą alkoholową. W jednym z wywiadów dla „Dzień Dobry TVN” przyznała, że zdecydowała się publicznie opowiadać o problemie, ponieważ chciała pomagać innym osobom walczącym z uzależnieniem. Śmierć Stanisławy Celińskiej poruszyła tysiące widzów oraz ludzi kultury. Dla wielu pozostanie symbolem talentu, odwagi i niezwykłej pasji do sztuki.
Rozstała się z mężem po narodzinach córki. Lucyna Malec opiekuje się nią samodzielnie
„Obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie”
Dla wielu jest inspiracją i wzorem. Jedynemu dziecku Lucyna Malec podporządkowała całe swoje życie. Zosia zmaga się z porażeniem mózgowym. Nie jest samodzielna i wymaga stałej opieki. Małżeństwo Lucyny Malec rozpadło się wkrótce po narodzinach córki. Czy aktorka myśli o miłości? „Czasem czuję się samotna, i dziś, gdy wszystko z Zosią mamy poukładane, może przemknie mi przez głowę taka myśl, że pięknie byłoby się jeszcze zakochać?”, mówiła w jednym z wywiadów. Ostatnia aktualizacja tekstu na VUŻ 15.01.2024 r. Ostatnia publikacja na FB 17.05.2026 r. Lucyna Malec – samodzielnie opiekuje się córką. Mąż odszedł od niej po narodzinach Zosi Lucyna Malec od zawsze z nadzieją patrzy w przyszłość. Jednak los nie zawsze był dla niej łaskawy. Aktorka miała marzenia, plany i pragnęła zbudować kochający dom. Ukochanego poznała w Szwecji, dokąd pewnego lata wyjechała z siostrą zbierać truskawki. Był rok 1989. „To ja za nim goniłam i to dosłownie. Studenci tak szybko pracowali, że już po chwili widziałam tylko ich plecy z daleka. Mnie nie szło najlepiej, wszystko mnie bolało. Pod koniec dnia myślałam, że to koniec mojej kariery zbieraczki truskawek”, mówiła Lucyna Malec w jednym z wywiadów. Coś między nimi zaiskrzyło. Do kraju wrócili już jako para. Po dziesięciu latach wspólnej drogi postanowili wziąć ślub. W tym samym czasie oczekiwali narodzin córeczki. Zosia przyszła na świat 21 sierpnia 1998 roku. Sprawdź też: Dorota Szelągowska podzieliła się wielkim szczęściem. Projektantka znów jest zakochana! Lucyna Malec z mężem, Warszawa, 1998 Całą ciążę gwiazda Na Wspólnej przechodziła cudownie. Miała 32 lata, czuła się fantastycznie. Nie zakładała strasznego scenariusza. Dramatyczne wydarzenia sprzed 25 lat wciąż w niej są. „Nie mogłam Zosi urodzić, użyto vacuum i włożono moje dziecko do inkubatora, a ja zasnęłam, bo byłam bardzo zmęczona. Kiedy spałam, córka umierała, ale nie umarła. Wszystko się wydarzyło w trakcie porodu i zaraz po. Choć to było 20 lat temu, nadal tkwię na tej sali porodowej. Następnego dnia zobaczyłam ją zaintubowaną, taką małą biduleczkę”, opowiadała w VIVIE! Podczas pierwszej nocy życia Zosia przestała oddychać, dostała drgawek i została zaintubowana. Nastąpiło niedotlenienie. Dziewczynka od początku znajdowała się pod bardzo dobrą opieką. „Od razu zresztą włączono Zosi rehabilitację, jeszcze w inkubatorze. W szpitalu przy Żelaznej była pod bardzo dobrą opieką neonatologiczną. Zosia jest rehabilitowana do dzisiaj. [...] Zosia dostała tylko cztery punkty na dziesięć w skali Apgar, zdążyłam ją przytulić i od razu ją ode mnie zabrano. Niedotlenienie nastąpiło później w nocy", tłumaczyła Lucyna Malec. Lucyna Malec, Plan M jak miłość, 2006 rok To był najtrudniejszy czas w jej życiu. Rozpadło się także małżeństwo aktorki. Została sama. „Nie chcę o nim mówić, bo potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest”, opowiadała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Samodzielne macierzyństwie, choroba i śmierć mamy… Lucyna Malec pożegnała ją 21 sierpnia 2004 roku. „Dla mnie to dzień narodzin i dzień śmierci. Jakiś znak od losu? Gdy mama żyła, bardzo mnie wspierała”, mówi. Na każdym kroku aktorka mogła i cały czas może liczyć na ogromne wsparcie przyjaciół i rodziny. Stara się być odpowiedzialna za życie swoje i Zosi. I jak zaznacza, samotne macierzyństwo nie jest łatwe. „Ale ten problem dotyczy wielu kobiet na świecie, nie tylko mnie. Po prostu tak już jest, że związki czasem się rozpadają. I to jest zupełnie normalne, bo czasem lepiej się rozstać niż tkwić w relacji, która nie daje nam szczęścia”, zwierzała się w Dobrym Tygodniu. Czytaj też: Spekulowano, że odbiła męża przyjaciółce. Maja Ostaszewska po latach wyjawiła prawdę Aktorka długo wypierała fakt niepełnosprawności córki. To dla niej bolesny temat. Trudno było jej się podzielić ich historią. Zosia nie mówi, nie chodzi samodzielnie. Cały czas wymaga stymulacji i wymaga stałej pomocy innej osoby. Lucyna Malec robiła wszystko, by złagodzić skutki choroby. Z biegiem lat przywykła do choroby córki, ale cały czas z niepokojem patrzy w przyszłość. „Ale ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna”, zwierzała się Krystynie Pytlakowskiej. Dziś Lucyna Malec jest wzorem dla innych, imponuje odwagą, siłą. To wspaniała i dzielna kobieta. Walczy z chwilami zwątpienia i nie poddaje się, choć życie jej nie oszczędza... „Czuję, że mam w sobie ogromną siłę, a poza tym wokół mnie jest mnóstwo wartościowych ludzi, na których pomoc mogę liczyć”, zwierzała się. Plan zdjęciowy, teatr pomagają jej się wyłączyć, odpocząć. Wtedy zapomina o świecie i wchodzi w postać. Zosia wie, że mama jest aktorką. „Teatr jednak daje mi namiastkę tego, że wszystko w sztuce się dobrze kończy. Może więc w życiu także? Ale żeby nie było za smutno, powiem tylko tyle, że Zosia daje mi wiele szczęścia. Dostarcza powodów do dumy. Nie wyobrażam sobie, jak by to było, gdybym jej nie miała. Nawet nie chcę o tym myśleć”, mówiła Lucyna Malec w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Czytaj też: Zbigniew Buczkowski zrywał z kobietami i uciekał sprzed ołtarza. Jego życie zmieniła... randka w ciemno Lucyna Malec w VIVIE! 2018 rok Lucyna Malec o miłości Aktorka poświęciła się córce – opiece, wychowaniu. Spełnia się także na scenie i przed kamerą. Walka o zdrowie Zosi wypełniła całe jej życie i nie miała czasu dla nikogo innego. Lucyna Malec patrzy na życie z miłością i uśmiecha się do świata. „Mam dużo. Dziecko, które kocham, rodzinę, przyjaciół, na których pomoc mogę liczyć”, opowiadała w jednym z wywiadów. Nie ukrywa, że są chwile, gdy czuje się samotna. Przez cały czas odsuwała od siebie myśl, że mogłaby znów pokochać i znaleźć mężczyznę, z którym stworzyłaby szczęśliwy związek. Pytana o to, czy chciałaby się jeszcze zakochać, odpowiada: „Drugi człowiek wymaga uwagi, nie wiem, czy znalazłabym na to czas. Poza tym nas trzeba by pokochać obie. Czasem czuję się samotna, i dziś, gdy wszystko z Zosią mamy poukładane, może przemknie mi przez głowę taka myśl, że pięknie byłoby się jeszcze zakochać?”. Z kolei w rozmowie z Krystyną Pytlakowską mówiła: „Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu. Chociaż tak naprawdę to obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie. Ale jestem optymistką, nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham i, jak w „Deszczowej piosence”, będę tańczyć na ulicy. Moje życie miało być właśnie takie”. Życzymy dużo szczęścia, uśmiechu i spełnienia. Źródło: Teleshow, Viva , Super Express, Wp Lucyna Malec, VIVA! 22/2018 [Ostatnia publikacja na Viva Historie 27.07.2024 r.]
Lucyna Malec: „Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu”
„Nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham”
Szerszej publiczności znana jest głównie z roli Danusi w serialu Na Wspólnej. Nie każdy jednak wie, że Lucyna Malec samotnie wychowuje chorą na mózgowe porażenie dziecięce 24-letnią córkę Zosię. Dla fanów jest przykładem siły. Podziwiają ją i mocno kibicują. Lucyna Malec cieszy się z małych rzeczy i docenia czas spędzony z bliskimi. „Mam dużo. Dziecko, które kocham, rodzinę, przyjaciół, na których pomoc mogę liczyć”, mówiła w rozmowie z Rewią. Czasami czuje się samotna. Czy chciałaby się jeszcze zakochać? „I dziś, gdy wszystko z Zosią mamy poukładane, może przemknie mi przez głowę taka myśl, że pięknie byłoby się jeszcze zakochać. Ale zaraz sama się za to karcę, że w tym wieku to już chyba nie wypada", mówiła aktorka. W jednym z ostatnich wywiadów opowiedziała o tym, skąd czerpie swoją siłę. Lucyna Malec martwi się o przyszłość córki W jednym z wywiadów z Pauliną Smaszcz aktorka „Na wspólnej” nie ukrywała, że wizja przyszłości spędza jej sen z powiek. „Najbardziej brakuje mi pomysłu na przyszłość, ale także staram się za bardzo o tym nie myśleć. Bo właściwie nie wiem, co mogę wymyślić. Staram się ten temat odpuścić. Coś samo musi przyjść, bo sama tego nie wymyślę. Ale nie wiem, jak będziemy funkcjonowały”, wyjawiła mama Zosi podczas czatu na żywo. Lucyna Malec dodała, że niepokój ten towarzyszy jej właściwie od momentu, w którym Zosia przyszła na świat. Każdy etap wychowania i opieki nad córką wymagał bowiem od niej poświęceń, nowych umiejętności i przystosowywania się do trudnej sytuacji. „Tak samo jak Zosia była mała, to nie miałam pojęcia, jak ona będzie funkcjonowała, jak będzie miała 10, 15 czy 20 lat. Tej przyszłości naszej też nie wymyślę. Możemy tylko cieszyć się każdym kolejnym dniem”, zakończyła wówczas pozytywnie. W 2020 roku w rozmowie z Krystyną Pytalkowska dla viva.pl aktorka opowiedziała, jak wyglądał dla nich czas pandemii. „To duża wartość - od tak dawna nie byłyśmy razem. Okazuje się, że ten czas spędzony wspólnie przez 24 godziny na okrągło nie jest straszny czy męczący. Można się zorganizować. Ja wiem, że czasami bycie razem bywa trudne, ale dajemy radę. Zosia jest bardzo spostrzegawcza. Ma bardzo dobre serce, jest chętna do pomocy. Najmniej chce robić to, co robią w szkole. Zosia rozgranicza szkoła - szkołą i to się robi w szkole, a tu jest dom. Nie chce rysowanek, wyklejanek, woli siedzieć ze mną, woli poczytać”, mówiła kobieta. W maju 2020 roku aktorka otrzymała cios od losu. Wtedy odszedł tata Lucyny Malec, który był dla niej wielkim wsparciem w wychowywaniu córki. Mimo to artystka walczy z chwilami zwątpienia i nie poddaje się, choć życie jej nie oszczędza... Czytaj też: Patrycja Markowska odniosła się do informacji o rozstaniu. „Płaczę, ale muszę być silna dla syna” Lucyna Malec z córką, Zofią. Premiera spektaklu "Za jakie grzechy?" , Teatr Kwadrat, Warszawa, 15.10.2022 Niedawno Zosia towarzyszyła mamie podczas premiery sztuki „Za jakie grzechy” w Teatrze Kwadrat. Po raz pierwszy 24-latka towarzyszyła mamie w takim wydarzeniu. „Zosia wprawdzie często bywa w Teatrze Kwadrat, ale głównie w mojej garderobie. Zna ten teatr od kulis i oczywiście wszystkich moich kolegów i koleżanki”, wyznała aktorka w nowym wywiadzie dla Faktu. Gwiazda serialu Na Wspólnej zauważa, że sytuacja osób z niepełnosprawnościami zmienia się na lepsze, społeczeństwo staje się coraz bardziej otwarte i nie przechodzi obojętnie obok problemów. Sama Lucyna Malec i jej córka nie spotkały się z nieprzychylnymi reakcjami. „Mam nadzieję, że nastąpi jeszcze więcej zmian. Chciałabym, czego życzę wszystkim nam rodzinom osób niepełnosprawnych, żeby nasze państwo było silne i bogate. Żeby nam się żyło milej, bo opiekunom dorosłych niepełnosprawnych nie jest lekko”, dodawała aktorka w Fakcie. Lucyna Malec w rozmowie z dziennikarzami zdradziła, że jest szczęśliwa, gdy patrzy na swoją córkę i widzi jej uśmiech. Na co dzień 24-letnia Zosia chodzi na zajęcia do Ośrodka Wsparcia i Rehabilitacji dla Osób z Niepełnosprawnościami. „Jest tam zadbana, zadowolona i szczęśliwa. A kiedy ona jest szczęśliwa, to jej szczęście spływa i na mnie”, zwierzała się aktorka. Magazyn VIVA! Lucyna Malec wywiad Przypominamy archiwalną rozmowę Krystyny Pytlakowskiej z aktorką. Wywiad ukazał się w październiku 2018 roku w magazynie VIVA!. „Długo wypierałam z głowy fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne”, mówi. Dramatyczne wydarzenia z sali porodowej sprzed 23 lat nadal w niej są. Czy wypracowała zgodę na chorobę dziecka, czy też dalej dręczy ją pytanie: dlaczego?, a także o poczuciu winy i nadziei Lucyna Malec opowiada Krystynie Pytlakowskiej. Gdy urodziła się Twoja córka Zosia, od razu wiedziałaś, że jest chora? Od razu nie, wszystko działo się bardzo szybko i bardzo dramatycznie. Nie mogłam Zosi urodzić, użyto vacuum i włożono moje dziecko do inkubatora, a ja zasnęłam, bo byłam bardzo zmęczona. Kiedy spałam, córka umierała, ale nie umarła. Wszystko się wydarzyło w trakcie porodu i zaraz po. Choć to było 20 lat temu, nadal tkwię na tej sali porodowej. Następnego dnia zobaczyłam ją zaintubowaną, taką małą biduleczkę. Ile ważyła? Dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt gramów. Poczekaj, muszę się uspokoić, do dziś na to wspomnienie zaczynam reagować płaczem. Chciałam być dzielna i opowiedzieć ci naszą historię pięknie i z godnością, a jednak 20 lat niewiele zmieniło, to cały czas jest we mnie. Byłaś przygotowana psychicznie na to, że nie wszystko w czasie porodu pójdzie dobrze? Nie, całą ciążę przechodziłam cudownie. Dramat wydarzył się podczas pierwszej nocy życia mojej Zosi. Wielokrotnie to analizowałaś. Tak, ale już nie chcę tego robić. Raczej zadawałam sobie pytania, co mogłam zrobić, a czego nie zrobiłam, czego nie dopilnowałam, może zaniechałam jakichś badań. Wszystkie moje pytania były do mnie samej. Gdyby wiedza była na tym poziomie co teraz, moja Zosia pewnie byłaby zdrowa. Co się właściwie wtedy wydarzyło? Dostała drgawek, przestała oddychać, dlatego ją zaintubowano. Podobno zdarzył się też wylew krwi do mózgu, dostała leki przeciwpadaczkowe. Wszystko przez vacuum? Nie sądzę, ona po prostu nie chciała się urodzić, a ja biorę winę na siebie, że nie umiałam jej do życia zachęcić. Zresztą nie chcę już myśleć o niczyjej winie, nie chcę nikogo oskarżać. Najgorsze przeżycie dla matki, gdy dowiaduje się, że coś jest z dzieckiem nie tak. Tego nie dowiadujemy się nagle, bo do pewnego czasu nie widać różnic między nim a zdrowymi noworodkami. Od razu zresztą włączono Zosi rehabilitację, jeszcze w inkubatorze. W szpitalu przy Żelaznej była pod bardzo dobrą opieką neonatologiczną. Zosia jest rehabilitowana do dzisiaj. Nie widać po niej choroby, to bardzo piękna młoda kobieta. Ale jest chora, nie mówi, nie chodzi samodzielnie, nie potrafi się sobą zająć. Gdyby teraz siedziała tu z nami przy stoliku w tej kawiarni, przywitałaby się z tobą, byłaby uśmiechnięta, piłaby sok albo kawę, uczestniczyłaby milcząco w naszej rozmowie, ale gdy zostawi się ją samą, nie wykaże żadnej inicjatywy, nie wykona wokół siebie żadnej czynności. Cały czas trzeba ją stymulować, pobudzać do życia. Wiem, że moja córka jest piękna, a ja widzę, że jest i mądra, i dowcipna, i bystra, ale jestem matką, więc mogę nie być obiektywna. Czytaj także: Joanna Przetakiewicz o chorobie męża: „Czułam się bezradna. To jest coś, co zmienia cię na zawsze” Jak się z nią porozumiewasz, skoro nie mówi? W szkole Zosia pisze na klawiaturze komputera jednym palcem, ale tam się tak właśnie porozumiewają, umie czytać, zna litery. Natomiast w domu nie chce używać klawiatury i właściwie trzeba się ciągle domyślać, czego pragnie, na co się zgadza, a na co nie. W domu Zosię nazywam „panią prezes”, bo wydaje rozkazy. Rozkazy? Jak? Wydobywa z siebie pewne dźwięki, umie powiedzieć „tak”, „mama”, a gdy zostaje z kimś, kogo nie zna, szybko potrafi tę osobę nauczyć, jak ma się nią zajmować. Gdy z Zosią niedawno została moja koleżanka, obie pękały ze śmiechu, bo Zosia jej pokazywała, co tamta ma zrobić, a ona tego nie rozumiała. Zosia więc śmiała się w głos. Ona chwyta dowcip sytuacyjny i słowny, lubi czytać. Czytamy teraz „Anię z Zielonego Wzgórza”, w jednej z części Ania ma już pięcioro dzieci. Gdy to przeczytałam, Zosia chwyciła się za głowę: „O matko, zwariować można”. A w Tobie jest cały czas bunt i pytanie: dlaczego? Czy wypracowałaś już zgodę na chorobę Zosi? Mój bunt polega na tym, że ja cały czas wymyślam coś nowego, co można by jeszcze zrobić, by jej pomóc. Był taki moment, kiedy moje dziecko miało aż za dużo tych zajęć. Trzeba było przystopować, żeby nie zamęczyć jej ćwiczeniami. Ale mimo to co noc zasypiam z myślą: może coś jeszcze można zrobić, może medycyna pójdzie do przodu i „naprawimy” Zosię. Te myśli pozwalają mi w miarę normalnie funkcjonować, bo jest we mnie nadzieja. Wiem, że mam być matką, a nie terapeutką, ale jestem otwarta na wszystkie medyczne nowinki i czuję w sobie taką moc, że mogę zawieźć Zosię wszędzie, dobić się nawet do samego Pana Boga. Chodziłaś też pewnie modlić się do Świętego Judy. Tak, tak i do wszystkich świętych. – Jak człowiek, matka, może się psychicznie uzbroić na wiadomość, że jej dziecko jest nieuleczalnie chore? To przychodzi powoli, razem z rozwojem dziecka. Gdyby ktoś 20 lat temu powiedział mi, że Zosia będzie w takim stanie, nie wiem, czybym to zniosła, czybym to przeżyła. Co byś zrobiła? Może bym się położyła i umarła, ale tak naprawdę jak mogłabym zostawić córkę, która ma tylko mnie. Wiem, że rozstałaś się z mężem, ojcem Zosi. Niewielu mężczyzn może znieść świadomość choroby dziecka. Wychodzą, zamykając za sobą drzwi, i zostawiają kobietę samą z tym zmartwieniem. Też jestem sama, ale jakoś sobie radzę, pomagają mi siostry, ich mężowie, tata daje mi wsparcie na odległość. W tym roku byłyśmy na wakacjach z moją starszą siostrą i jej mężem. Był też z nami Paweł Wawrzecki ze swoją córką i moje dwie przyjaciółki, Bożenka i Ola. Stanowimy trochę dziwną grupę, którą Grecy już znają, bo od 11 lat jeździmy na Kretę, którą wynalazł Paweł. I jest nam razem bardzo wesoło, a nasze niepełnosprawne dzieci czują się tam szczęśliwe, pływają w ciepłej wodzie. Tam odpoczywam i ja, i Zosia. To takie nasze ukochane miejsce na ziemi. A jednocześnie nie robimy przerwy w rehabilitacji, bo Zosia tam dużo się rusza. Ja mam zresztą taki imperatyw, żeby cały czas z nią ćwiczyć. Cały czas żyjesz pod presją, którą sama na sobie wywierasz. Tak, sama sobie założyłam taki kaptur na głowę, ale przecież jestem otoczona wspaniałymi ludźmi, którzy mają podobny problem. Pracujemy nad tym, żeby siebie rozgrzeszyć, powiedzieć: „To nie moja wina”. Co chwila upadamy i się podnosimy. Takie chwilowe załamania szybko mi przechodzą. Najgorzej jest w listopadzie, to najtrudniejszy miesiąc do przetrwania, depresyjny. Choć podobno nie wyglądam na osobę, która poddaje się depresji. Umiesz się śmiać, masz dystans do tego, co się dzieje w Twoim życiu. Jesteś chyba za silna na depresję. Moja przyjaciółka czasem zwierza mi się, że bierze jakieś psychotropy, nakazuję jej wtedy: „Pomyśl o swojej babci, którą tak kochałaś, czy ona miała łatwiejsze życie od twojego! Czy miała dużo ciężej? Tak, miała. Czy brała psychotropy? Nie. No to po co ty je bierzesz?”. Ty nie bierzesz leków psychotropowych? Kiedyś brałam i to był dla mnie okropny czas. Umarła mama, ja kręciłam „Bulionerów”. Mama zabroniła tacie mówić nam, córkom, że jest umierająca. Chciała, żebym spokojnie dokończyła ten serial. Skończyłam i mama umarła. Zosia urodziła się w tym samym dniu, w którym mama umarła – 21 sierpnia. Różnica jest tylko w latach – Zosia w 1998 roku, a śmierć mamy w 2004. Dla mnie to dzień narodzin i dzień śmierci. Jakiś znak od losu? Gdy mama żyła, bardzo mnie wspierała. Zobacz także: Allan Krupa poszedł w ślady mamy. Powstał debiutancki teledysk 18-latka Ile miałaś lat, kiedy urodziła się Zosia? Trzydzieści dwa. Czułam się fantastycznie. Poród to wielkie wydarzenie, a poród na krawędzi życia i śmierci… tego się nie da nigdy zapomnieć. To nie tak, jak piszą w różnych gazetkach: „Wczoraj urodziłam, dziś idę do pracy, mam płaski brzuch i w ogóle jestem wspaniała”. Jesteś wspaniała dlatego, że urodziłaś to dziecko, a tak naprawdę to sekundy decydują, czy ono przyjdzie na świat, czy nie, wszystko może się dramatycznie potoczyć. Ty miałaś bardzo ciężki poród. Krótki i ciężki. Zosia dostała tylko cztery punkty na dziesięć w skali Apgar, zdążyłam ją przytulić i od razu ją ode mnie zabrano. Niedotlenienie nastąpiło później w nocy. A potem żyłaś w strachu o nią. Najważniejszy był pierwszy rok, żeby usiadła, ruszała się, wodziła oczkami, rozwijała się motorycznie. Ćwiczyłam z Zosią cztery razy dziennie po godzinie, potem ją karmiłam, potem znowu ćwiczyłam. Nie zajmowałam się niczym innym, a żaden lekarz nie miał na tyle odwagi, by powiedzieć mi wprost: „To dziecko jest niepełnosprawne”. Prawdę mówiąc, nigdy tego nie usłyszałam, cały czas tylko mówili, że trzeba rehabilitować, rehabilitować, a co dalej – zobaczymy. Ale potem już nie musieli mi nic mówić, ja wiedziałam i myślałam o tym, jak dam radę. No i miałaś myśli samobójcze. Oczywiście miałam, ale tylko pod warunkiem, że poszłabym do nieba i że tam nie ma niepełnosprawności naszych dzieci. Teraz nie wiem, kiedy przeleciało tych 20 lat, a ja cały czas jestem w kieracie ćwiczeń, obowiązków, pracy i tak życie upływa. Mówiłaś, że Zosia chodzi do szkoły. Jest w trzeciej klasie gimnazjum – szkoły dla osób niepełnosprawnych. To bardzo fajna szkoła, na Białołęce, codziennie ją tam zawożę i odbieram. Jak ona się tam zachowuje? Moja córka jest bardzo kontaktowa, wiele rozumie, fajnie kojarzy, dopiero tam widzę, jaka jest inteligentna na tle innych dzieci, bardziej cierpiących i bardziej upośledzonych, jeżdżących na wózkach. Zosia, jeśli ją podtrzymać, nawet troszkę podbiegnie, a wrzucona do wody pływa. Wiele razy mnie zaskoczyła. Czytaj też: Krzysztof Jasiński był wielką miłością Maryli Rodowicz i ojcem jej dwójki dzieci Czym na przykład? Przyszła nowa nauczycielka, z którą Zosia się porozumiewała za pomocą klawiatury. Ale jakoś nie mogły się dogadać, w końcu pani zapytała: „Czy ty do mnie piszesz na tej klawiaturze po angielsku?”. Zośka prawie umarła ze śmiechu, bo tak tę nauczycielkę wkręcała. Ona zapytała: „A skąd znasz angielski?”. „Chodzę z mamą na lekcje”. Rzeczywiście była ze mną kilka razy na konwersacjach, słucha też piosenek po angielsku, odrabia angielski na YouTubie, przy komputerze. Najbardziej mi się w niej podoba, że jest tak nieodgadniona. I uwielbia się popisywać. Znajomi się śmieją, że ma to po mnie. A jak się popisuje, bo pozna kogoś nowego, to od razu ładniej siedzi, lepiej nogi układa. Pewnie jest trochę próżna, jak każda dziewczyna. Na pewno, lubi się ładnie ubrać, decyduje, co włoży. Mówisz sobie, że stał się cud, bo Twoja córka żyje i rozmawia z Tobą po swojemu? Nieraz sobie powtarzam: „Jak to dobrze, że Zosia jest, że żyje, choć zawsze będzie problemem”. Nie przywykłaś jednak do jej choroby. Przywykłam, ale ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna. Przeczytałam o jakiejś kobiecie w Irlandii, ona żyła 140 lat. Pomyślałam sobie, że może i ja dam radę. Ona tak długo żyła dla swojej ziemi, której chciano ją pozbawić. Tylko że ja nie mam ziemi. Łatwiej by Ci było, gdybyś nie rozstała się z mężem. Nie chcę o nim mówić, bo potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest. A kiedy jesteś na scenie albo na planie filmowym, potrafisz się całkiem wyłączyć? Tak, bo mam cudowny zawód, właściwie przychodzę na plan, żeby odpocząć. Zapominam o świecie, jestem kimś, w kogo się wcielam. Aktorką chciałam być od dzieciństwa i dziękuję opatrzności, że mi się udało. Z kim zostawiasz córkę, kiedy grasz? Z opiekunką, ale często zabieram ją do teatru, czeka w garderobie. Wie, że jestem aktorką, i rozumie, że mama wieczorem musi iść do pracy, a gdy podkładam głos w dubbingu, siedzi cichutko. W teatrze też zachowuje się bardzo spokojnie. Kiedyś przed moim wyjściem na scenę powiedziała: „Teraz, mamo!”. Pamiętała. Bardzo mnie tym rozbawiła, ale i wzruszyła. Zastanawiam się, dlaczego właśnie teraz zdecydowałaś się opowiedzieć o córce. Musiało minąć aż 20 lat? Nigdy to nie była tajemnica, wszyscy moi przyjaciele i znajomi wiedzą o jej stanie – nie ukrywałam tego, ale nadal jest to dla mnie bolesny temat i trudno mi o tym mówić. Poczułam jednak solidarność z protestującymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, nie chciałam się w ten spór włączać, ale pragnęłam pokazać, że stoję po ich stronie, że jestem z nimi. Czytaj także: Lucyna Malec: „Zosia jest taką, a nie inną dziewczyną, i to ona pokazuje, co w życiu jest ważne” I zdobyłaś się na odwagę. To heroiczny gest. Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe. Jak dalej sobie to wyobrażasz? Nie wybiegam myślami w przyszłość. Teraz żyje mi się z Zosią całkiem wygodnie, wszystko mamy poukładane – i szkołę, i pracę i dodatkowe zajęcia. Robię plany tylko wakacyjne, na najbliższą przyszłość. Już zarezerwowałam domek na Krecie na przyszłe lato. Jesteś bardzo dzielną kobietą. I ta moja dzielność często mnie zaskakuje. Czuję, że mam w sobie ogromną siłę, a poza tym wokół mnie jest mnóstwo wartościowych ludzi, na których pomoc mogę liczyć. Nie chciałabyś związać się z kimś na stałe? Pytasz o to, czy czuję się samotna? Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu. Chociaż tak naprawdę to obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie. Ale jestem optymistką, nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham i, jak w „Deszczowej piosence”, będę tańczyć na ulicy. Moje życie miało być właśnie takie. Tymczasem w jednej minucie straciłam moje marzenia. Teatr jednak daje mi namiastkę tego, że wszystko w sztuce się dobrze kończy. Może więc w życiu także? Ale żeby nie było za smutno, powiem tylko tyle, że Zosia daje mi wiele szczęścia. Dostarcza powodów do dumy. Nie wyobrażam sobie, jak by to było, gdybym jej nie miała. Nawet nie chcę o tym myśleć.
Lucyna Malec o chorobie córki: „Kiedy spałam, ona umierała…”
Na to wspomnienie aktorka do dziś reaguje płaczem...
Długo wypierałam z głowy fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne”, mówiła. Dramatyczne wydarzenia z sali porodowej nadal w niej są. 24 lata temu na świat przyszła córka aktorki, Zosia. Czy Lucyna Malec wypracowała zgodę na chorobę dziecka, czy też dalej dręczy ją pytanie: ,,dlaczego?", a także o poczuciu winy i nadziei opowiedziała dziennikarce Krystynie Pytlakowskiej dla magazynu VIVA! w jednej z archiwalnych rozmów. Lucyna Malec o ukochanej córce Nie od dziś wiadomo, że córka Lucyny Malec, Zosia jest niepełnosprawna. Urodziła się z dziecięcym porażeniem mózgowym, potrzebuje stałej opieki i rehabilitacji. Dziś jest już dorosła, ma 24 lata. Ale gdy przyszła na świat, sama aktorka wspomina, że nie od razu wiedziała, że coś dolega jej córce: „Od razu nie, wszystko działo się bardzo szybko i bardzo dramatycznie. Nie mogłam Zosi urodzić, użyto vacuum i włożono moje dziecko do inkubatora, a ja zasnęłam, bo byłam bardzo zmęczona. Kiedy spałam, córka umierała, ale nie umarła. Wszystko się wydarzyło w trakcie porodu i zaraz po. Choć to było 20 lat temu, nadal tkwię na tej sali porodowej. Następnego dnia zobaczyłam ją zaintubowaną, taką małą biduleczkę”, wyznała w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Zobacz: Lucyna Malec: „Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu” Ważyła dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt gramów i jak mówi sama Lucyna Malec: „Muszę się uspokoić, do dziś na to wspomnienie zaczynam reagować płaczem. Chciałam być dzielna i opowiedzieć ci naszą historię pięknie i z godnością, a jednak 20 lat niewiele zmieniło, to cały czas jest we mnie”, mówiła Krystynie Pytlakowskiej w wywiadzie VIVY! z 2018 roku. „Całą ciążę przechodziłam cudownie. Dramat wydarzył się podczas pierwszej nocy życia mojej Zosi”, mówiła i jak sama przyznaje wielokrotnie analizowała, co się wtedy wydarzyło: „zadawałam sobie pytania, co mogłam zrobić, a czego nie zrobiłam, czego nie dopilnowałam, może zaniechałam jakichś badań. Wszystkie moje pytania były do mnie samej. Gdyby wiedza była na tym poziomie co teraz, moja Zosia pewnie byłaby zdrowa. Dostała drgawek, przestała oddychać, dlatego ją zaintubowano. Podobno zdarzył się też wylew krwi do mózgu, dostała leki przeciwpadaczkowe”, opowiadała Lucyna Malec. Dziś mówi wprost: „ona po prostu nie chciała się urodzić, a ja biorę winę na siebie, że nie umiałam jej do życia zachęcić. Zresztą nie chcę już myśleć o niczyjej winie, nie chcę nikogo oskarżać”. Od razu córce Lucyny Malec włączono rehabilitację, jeszcze jak była w inkubatorze. Została otoczona dobrą opieką neonatologiczną i jest rehabilitowana do dzisiaj. Lucyna Malec o niepełnosprawności córki Lucyna Malec, gdy urodziła się Zosia miała 32 lata: „Czułam się fantastycznie. Poród to wielkie wydarzenie, a poród na krawędzi życia i śmierci… tego się nie da nigdy zapomnieć. To nie tak, jak piszą w różnych gazetkach: „Wczoraj urodziłam, dziś idę do pracy, mam płaski brzuch i w ogóle jestem wspaniała”. Jesteś wspaniała dlatego, że urodziłaś to dziecko, a tak naprawdę to sekundy decydują, czy ono przyjdzie na świat, czy nie, wszystko może się dramatycznie potoczyć”, opowiadała. Jak sama wspominała miała bardzo krótki, ale wyjątkowo ciężki poród: „Zosia dostała tylko cztery punkty na dziesięć w skali Apgar, zdążyłam ją przytulić i od razu ją ode mnie zabrano. Niedotlenienie nastąpiło później w nocy”, zwierzała się. Zobacz: Łączy je coś wyjątkowego. Poznaj historię niezwykłejwięzi Lucyny Malec z córką Zosią! Lucyna Malec martwi się o przyszłość córki Dziś najgorsze już za nią. Wciąż samotnie opiekuje się 24-letnią Zosią, po której nie widać choroby. Córka Lucyny Malec wyrosła na piękną kobietę. „Jest chora, nie mówi, nie chodzi samodzielnie, nie potrafi się sobą zająć. Gdyby teraz siedziała tu z nami przy stoliku w tej kawiarni, przywitałaby się z tobą, byłaby uśmiechnięta, piłaby sok albo kawę, uczestniczyłaby milcząco w naszej rozmowie, ale gdy zostawi się ją samą, nie wykaże żadnej inicjatywy, nie wykona wokół siebie żadnej czynności. Cały czas trzeba ją stymulować, pobudzać do życia. Wiem, że moja córka jest piękna, a ja widzę, że jest i mądra, i dowcipna, i bystra, ale jestem matką, więc mogę nie być obiektywna”, mówiła wprost aktorka. „Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe”, wyjawiła. Choć trudne wspomnienia wciąż do aktorki powracają, każdy dzień stara się zaczynać wraz z córką z uśmiechem na twarzy. Dla fanów Lucyna Malec jest przykładem siły. Podziwiają ją i mocno kibicują. Gwiazda serialu Na Wspólnej cieszy się z małych rzeczy i docenia czas spędzony z bliskimi. „Mam dużo. Dziecko, które kocham, rodzinę, przyjaciół, na których pomoc mogę liczyć”, mówiła w rozmowie z Rewią. Czasami czuje się samotna. Czy chciałaby się jeszcze zakochać? „I dziś, gdy wszystko z Zosią mamy poukładane, może przemknie mi przez głowę taka myśl, że pięknie byłoby się jeszcze zakochać. Ale zaraz sama się za to karcę, że w tym wieku to już chyba nie wypada", mówiła aktorka. Paniom życzymy dużo zdrowia i spokoju! Zobacz: Lucyna Malec samodzielnie opiekuje się córką z porażeniem mózgowym. Myśląc o Zosi, boi się jednego
Lucyna Malec: „Zosia jest taką, a nie inną dziewczyną, i to ona pokazuje, co w życiu jest ważne”
Lucyna Malec poruszająco o niepełnosprawnej córce Zosi
Znana między innymi z serialu „Na Wspólnej” Lucyna Malec i jej 23-letnia już córka Zosia, która cierpi na mózgowe porażenie dziecięce, spędzały kwarantannę w Konstancinie. Choć teatr, w którym występuje aktorka, był nieczynny, Lucyna Malec nie zaprzestała działalności zawodowej. Jak odnalazła się w nowej rzeczywistości? Dlaczego pomagało jej czytanie „Lesia” Joanny Chmielewskiej? I jak sytuację związaną z pandemią znosi jej córka Zosia? Przypominamy poruszającą rozmowę aktorki z Krystyną Pytlakowską. View Ediplayer on the source website Gdzie ukryłaś się przed koronawirusem? Skorzystałam z zaproszenia siostry i jej małżonka. Jestem w Konstancinie w gościnie. Cudowne, że mamy tutaj kawałeczek ogródka. I przy tym zamknięciu, ogródek jest wielką wartością, nadspodziewanie wielką. Wychodzisz poza teren? W bardzo ograniczonym czasie. Staramy się spędzać czas w domu, dużo czytamy, śpiewamy, tańczymy, rysujemy. Trochę chodzimy po schodach, trochę się gimnastykujemy. Jeżeli na spacer, to w kółko po ogródku, jak Felicjan Dulski. W Konstancinie jest piękny park zdrojowy, ale trzymamy się zakazów, respektujemy je, dlatego jak pan Dulski, idziemy na Kopiec. Zosia rozumie, co się dzieje? Zosia jest szczęśliwa, że otacza ją więcej ludzi niż zwykle, bardzo lubi ciocię i wujka. Sporo rozumie. Ale jak sobie przypominam siebie, gdy miałam 15 lat i ogłosili stan wojenny, wstyd się przyznać, ale trochę się ucieszyłam, że nie pójdę w poniedziałek do szkoły. Taka jest prawda. Ale ona lubi chodzić do szkoły? Woli być w domu. To duża wartość – od tak dawna nie byłyśmy razem. Okazuje się, że ten czas spędzony wspólnie przez 24 godziny na okrągło nie jest straszny czy męczący. Można się zorganizować. Ja wiem, że czasami bycie razem bywa trudne, ale dajemy radę. Masz okazję obserwować, co jest w niej nowego? Tak. Zosia jest bardzo spostrzegawcza. Ma bardzo dobre serce, jest chętna do pomocy. Najmniej chce robić to, co robią w szkole. Zosia rozgranicza szkoła – szkołą i to się robi w szkole, a tu jest dom. Nie chce rysowanek, wyklejanek, woli siedzieć ze mną, woli poczytać. Ile ona ma teraz lat? 22, jest dorosłą kobietą. Muszę się pochwalić, że przy tej smutnej okazji koronawirusa założyłam Facebooka. Wiele rzeczy robię tu nieświadomie, bo się cały czas uczę. I chyba najbardziej dla siebie czytam codziennie fragment „Lesia” Joanny Chmielewskiej, żeby nie czytać tylko poważnych rzeczy. To się skrzy dowcipem. My aktorzy mówimy, że jak się czyta literaturę, to albo ona „układa się w pysku”, albo nie. A to absolutnie się układa, tu lecą perełki, to się czyta z wielką przyjemnością. Balsam na nasze smutki i lęki. Zosia włącza się jakoś? Nie, siedzi cichutko i słucha. To nasz wspólny, wieczorny rytuał. Mam kamerkę i codziennie o 20.15 na Facebooku idzie transmisja. To dla mnie ważny moment. Już 30 lat jestem w zawodzie i organizm czuje, że jest godzina 19. Musi iść do roboty, a roboty nie ma. A ponieważ jest „Lesio”, transmisja na żywo, kamera, to ja muszę się trochę wyszykować, zrobić włosy, makijaż. To jest też moja trochę zabawa w pracę. Zobacz też: Łączy je coś wyjątkowego. Poznaj historię niezwykłej więzi Lucyny Malec z córką Zosią! Lucyna Malec z córką Zosią w sesji dla VIVY!, październik 2018 roku Dla aktorów ta sytuacja jest dramatyczna. No jest. Staram się nie myśleć, co będzie. Powiedziałam sobie nawet na głos, że przecież nie wymyślę żadnego scenariusza, który miałby się spełnić. Trzeba po prostu żyć tu i teraz. Na szczęście dyrektor „Kwadratu” Andrzej Neuman troszkę nas organizuje, zbiera, czytamy sztuki na Skype. Nagraliśmy życzenia świąteczne, świąteczną piosenkę, staramy się robić wiele rzeczy, żeby nasi widzowie o nas nie zapomnieli. Ale nie płacą. Za to nie płacą, ale aktor bez widza nie istnieje, musimy więc o widza zadbać, żeby kiedyś do nas wrócił. Już jak się ten koszmar skończy. Bo on prędzej czy później minie. Uważam, że nasze społeczeństwo jest zdyscyplinowane. Gdy byłam na stacji benzynowej, większość ludzi miała maseczki, wszyscy używali płynu do dezynfekcji, staliśmy w odpowiednich odległościach. Jesteś optymistką. Staram się być optymistką, chyba zawsze byłam i mam nadzieję, że to się nie zmieni. Musisz wierzyć w to, co robisz i jak żyjesz. Nawet, jak jest źle, lub kiedy mi się wydaje, że jest źle, myślę o ludziach, którzy naprawdę są w ciężkim położeniu. I wtedy myślę o swojej sytuacji, że jest wspaniała. Mam co jeść, mam gdzie spać, nie lecą mi na głowę bomby, mam przyjaciół, na których mogę liczyć. Masz córkę, która cię kocha. Mam Zośkę i ona mnie ma. Mam bliskich. Mam tatę, który obchodził niedawno 80. urodziny i nie mogłam go przytulić, ale go jeszcze przytulę. Nie jest źle, naprawdę. Przychodzą święta, dla jednych są to święta bardzo religijne, dla innych to jest po prostu tradycja, odrodzenie, bo przyroda budzi się do życia. I chyba musimy, szczególnie w tym roku, w tym czasie, jakoś się z tą przyrodą odrodzić. Może coś trzeba przemyśleć, coś zmienić w swoim życiu. Może to jakaś lekcja, coś mamy z tego wynieść. Zobacz też: Lucyna Malec o chorobie córki: „Kiedy spałam, ona umierała...” Lucyna Malec z córką Zosią w sesji dla VIVY!, październik 2018 roku Jaki będzie świat po pandemii? Obawiam się, że świat się specjalnie nie zmieni, jeżeli my się nie zmienimy. Ta zmiana musi się dokonać najpierw w nas. Myślę o prostych rzeczach, bardzo przyziemnych, czy naprawdę potrzebuję kolejnej pary butów, czy naprawdę potrzebuję kolejnej sukienki. Będziemy myśleć o życiu z większym szacunkiem do siebie i do innych ludzi. Lubisz życie, prawda...? Jest wartością najwyższą. Życie mamy tylko jedno, nawet jeżeli mamy kilka wcieleń, to obecne jest najważniejsze i w tym momencie jedyne. I trochę od nas zależy, jak je przeżyjemy. A coś w swoim życiu chciałabyś zmienić? Od urodzenia Zosi wiele w swoim życiu zmieniłam. Zosia jest taką, a nie inną dziewczyną, jest już teraz dorosłą panną niepełnosprawną, i to ona pokazuje, co w życiu jest ważne. Nie są ważne spory, kłótnie, wyścig do sławy, popularności, najważniejsza w naszym życiu jest życzliwość i to się sprawdza. Jak człowiek jest życzliwy dla drugiego człowieka, to prawie zawsze ten drugi człowiek też odpowie nam życzliwością. Wyobrażasz sobie codzienność po pandemii? Powolutku wszystko wróci do normy, otworzą się szkoły, sklepy... A ty spakujesz ciuchy i wrzucisz do skrzyni PCK? Nie, chyba nie, po prostu będę używała tych, które mam. Z racji swojego zawodu ciągle wkładam kostiumy postaci, ale najchętniej chodziłabym w dresie, bo i tak ciągle przemieniam się w kogoś innego. Nie masz pojęcia, jak za tym tęsknię. Za swoim zawodem, za pracą, ludźmi, za teatrem, kolegami i to nie tylko aktorami, ale również tymi z zespołu technicznego, tego mi naprawdę brakuje. Czujesz lęk przed pandemią? Nie czuję, absolutnie. Nawet jestem zdziwiona, że jest we mnie spokój. Nie mam na to żadnego wpływu. Po co się denerwować. I tak wszystko popłynie swoim nurtem. Będę więc robić swoje. Gotowałaś coś na święta? Wszystko dostałam, sernik od przyjaciółki i ogórki kiszone najpyszniejsze na świecie, od kolegi, który podjechał motocyklem, dał nam maseczki i jakąś kiełbaskę. Od innej koleżanki dostałam chrzan, smalec, wszystko mamy. To się rzadko zdarza, taka ogólna życzliwość. I dobroć. I niech ta dobroć z nami zostanie. Lucyna Malec i Krystyna Pytlakowska przeprowadziły rozmowę w czerwcu 2020 roku Lucyna Malec z córką Zosią w sesji dla VIVY!, październik 2018 roku
Nie żyje tata Lucyny Malec. To on pomagał aktorce w najtrudniejszych chwilach...
Nastał trudny czas w życiu Lucyny Malec. Uwielbiana przez widzów aktorka w maju pożegnała swojego tatę. Jak informuje Dobry tydzień, Pan Gabriel zmarł zaraz po swoich 80. urodzinach. To on często był dla artystki wsparciem w wychowywaniu niepełnosprawnej córki. Lucyna malec o zmarłym ojcu i córce Pan Gabriel był dla Lucyny Malec nie tylko troskliwym tatą, ale i mężczyzną, na którym nigdy się nie zawiodła, z którego pomocy zawsze mogła skorzystać. Aktorka wspominała w wywiadach, że ojciec miał jedną zasadę – nawet najbardziej okrutna prawda jest lepsza, niż najpiękniejsze kłamstwo. Mężczyzna tylko raz złamał to, w co sam wierzył - ale dla dobra córki. Gdy Lucyna Malec grała w 2004 roku w serialu Bulionerzy, tata nie powiedział jej o tym, że jej mama umiera. „Chciała, żebym spokojnie dokończyła ten serial. Skończyłam i mama umarła”, mówiła VIVIE! Lucyna Malec. Sześć lat później na świat przyszła córka aktorki, nad którą opieka do dziś jest wyzwaniem. Dziewczynka od niemal samego początku życia cierpiała na porażenie mózgowe. „Zosia urodziła się w tym samym dniu, w którym mama umarła – 21 sierpnia. Różnica jest tylko w latach – Zosia w 1998 roku, a śmierć mamy w 2004. Dla mnie to dzień narodzin i dzień śmierci. Jakiś znak od losu? Gdy mama żyła, bardzo mnie wspierała”, opowiadała Krystynie Pytlakowskiej aktorka znana między innymi z Na wspólnej. Lucyna Malec od lat wychowywała córkę z pomocą sióstr, ich partnerów oraz… swojego taty. O swoim mężu aktorka nie chce mówić. „Potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest”, mówiła nam gwiazda. Mama Zosi pogodziła się już dziś z chorobą córki, ale wciąż ciężko jej myśleć o przyszłości. „Ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna. Przeczytałam o jakiejś kobiecie w Irlandii, ona żyła 140 lat. Pomyślałam sobie, że może i ja dam radę”, wyznała Krystynie Pytlakowskiej 53-letnia ulubienica publiczności. Teraz, gdy odszedł tata Lucyny Malec, życzymy jej jeszcze więcej siły. Wierzymy głęboko, że aktorka poradzi sobie ze wszystkim, bo wielokrotnie udowadniała, jak niezłomną jest kobietą.
Czy w życiu Lucyny Malec jest miejsce na miłość?
Cały swój czas i energię poświęca swojej córce, Zosi. Wychowywała ją samotnie. Niewielu mężczyzn potrafi znieść świadomość choroby dziecka. Wychodzą zamykając za sobą drzwi. Lucyna Malec nie znalazła później miłości, a może nie dała jej szansy? Czy teraz jest na nią gotowa? O tym opowiedziała w niezwykle szczerym wywiadzie Krystynie Pytlakowskiej! Łatwiej by Ci było, gdybyś nie rozstała się z mężem. Nie chcę o nim mówić, bo potem ma do mnie o to żal. W każdym razie nasze życie dramatycznie się zmieniło po urodzeniu Zosi, ja byłam tak na niej skupiona, że nie było już we mnie miejsca dla nikogo innego. I do dzisiaj tak jest. A kiedy jesteś na scenie albo na planie filmowym, potrafisz się całkiem wyłączyć? Tak, bo mam cudowny zawód, właściwie przychodzę na plan, żeby odpocząć. Zapominam o świecie, jestem kimś, w kogo się wcielam. Aktorką chciałam być od dzieciństwa i dziękuję opatrzności, że mi się udało. Z kim zostawiasz córkę, kiedy grasz? Z opiekunką, ale często zabieram ją do teatru, czeka w garderobie. Wie, że jestem aktorką, i rozumie, że mama wieczorem musi iść do pracy, a gdy podkładam głos w dubbingu, siedzi cichutko. W teatrze też zachowuje się bardzo spokojnie. Kiedyś przed moim wyjściem na scenę powiedziała: „Teraz, mamo!”. Pamiętała. Bardzo mnie tym rozbawiła, ale i wzruszyła. Zastanawiam się, dlaczego właśnie teraz zdecydowałaś się opowiedzieć o córce. Musiało minąć aż 20 lat? Nigdy to nie była tajemnica, wszyscy moi przyjaciele i znajomi wiedzą o jej stanie – nie ukrywałam tego, ale nadal jest to dla mnie bolesny temat i trudno mi o tym mówić. Poczułam jednak solidarność z protestującymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, nie chciałam się w ten spór włączać, ale pragnęłam pokazać, że stoję po ich stronie, że jestem z nimi. I zdobyłaś się na odwagę. To heroiczny gest. Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe. Jak dalej sobie to wyobrażasz? Nie wybiegam myślami w przyszłość. Teraz żyje mi się z Zosią całkiem wygodnie, wszystko mamy poukładane – i szkołę, i pracę i dodatkowe zajęcia. Robię plany tylko wakacyjne, na najbliższą przyszłość. Już zarezerwowałam domek na Krecie na przyszłe lato. Jesteś bardzo dzielną kobietą. I ta moja dzielność często mnie zaskakuje. Czuję, że mam w sobie ogromną siłę, a poza tym wokół mnie jest mnóstwo wartościowych ludzi, na których pomoc mogę liczyć. Nie chciałabyś związać się z kimś na stałe? Pytasz o to, czy czuję się samotna? Jestem bardzo samotną osobą, ale nie jest mi z tym źle. Samotność to stan ducha, a ja nie mam na to czasu. Chociaż tak naprawdę to obie z Zosią jesteśmy bardzo samotne, mamy tylko siebie. Ale jestem optymistką, nie poddaję się czarnym myślom i być może kiedyś się jeszcze zakocham i, jak w „Deszczowej piosence”, będę tańczyć na ulicy. Moje życie miało być właśnie takie. Tymczasem w jednej minucie straciłam moje marzenia. Teatr jednak daje mi namiastkę tego, że wszystko w sztuce się dobrze kończy. Może więc w życiu także? Ale żeby nie było za smutno, powiem tylko tyle, że Zosia daje mi wiele szczęścia. Dostarcza powodów do dumy. Nie wyobrażam sobie, jak by to było, gdybym jej nie miała. Nawet nie chcę o tym myśleć. Cały wywiad z Lucyną Malec dostępny w nowym numerze VIVY! w kioskach już od 31 października. View Ediplayer on the source website Co jeszcze w nowej VIVIE! 22/2018 Maciej Stuhr i fascynująca historia listu, który jego córka Matylda dostała od taty na 18. urodziny. Ewa Farna po raz pierwszy o małżeństwie i co jest dla niej najważniejsze - kariera czy szczęście? Józef Piłsudski wierny był tylko… ojczyźnie. Jak kochał jeden z najwybitniejszych Polaków? A także... Warszawę dwudziestolecia międzywojennego nazywano Paryżem Północy. Zapraszamy na sentymentalny spacer po miejscach, których już nie ma.
Lucyna Malec opowiedziała nam o relacjach z córką, Zosią!
„W domu Zosię nazywam „panią prezes”, bo wydaje rozkazy”
Dramatyczne wydarzenia z sali porodowej sprzed 20 lat nadal w niej są. „Długo wypierałam z głowy fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne”, mówi. Lucynę Malec łączy z córką wyjątkowa więź. Zosi poświęca całą swoją uwagę i walczy o jej przyszłość. Jak wyglądają ich relacje? Nie widać po niej choroby, to bardzo piękna młoda kobieta. Ale jest chora, nie mówi, nie chodzi samodzielnie, nie potrafi się sobą zająć. Gdyby teraz siedziała tu z nami przy stoliku w tej kawiarni, przywitałaby się z tobą, byłaby uśmiechnięta, piłaby sok albo kawę, uczestniczyłaby milcząco w naszej rozmowie, ale gdy zostawi się ją samą, nie wykaże żadnej inicjatywy, nie wykona wokół siebie żadnej czynności. Cały czas trzeba ją stymulować, pobudzać do życia. Wiem, że moja córka jest piękna, a ja widzę, że jest i mądra, i dowcipna, i bystra, ale jestem matką, więc mogę nie być obiektywna. Jak się z nią porozumiewasz, skoro nie mówi? W szkole Zosia pisze na klawiaturze komputera jednym palcem, ale tam się tak właśnie porozumiewają, umie czytać, zna litery. Natomiast w domu nie chce używać klawiatury i właściwie trzeba się ciągle domyślać, czego pragnie, na co się zgadza, a na co nie. W domu Zosię nazywam „panią prezes”, bo wydaje rozkazy. Rozkazy? Jak? Wydobywa z siebie pewne dźwięki, umie powiedzieć „tak”, „mama”, a gdy zostaje z kimś, kogo nie zna, szybko potrafi tę osobę nauczyć, jak ma się nią zajmować. Gdy z Zosią niedawno została moja koleżanka, obie pękały ze śmiechu, bo Zosia jej pokazywała, co tamta ma zrobić, a ona tego nie rozumiała. Zosia więc śmiała się w głos. Ona chwyta dowcip sytuacyjny i słowny, lubi czytać. Czytamy teraz „Anię z Zielonego Wzgórza”, w jednej z części Ania ma już pięcioro dzieci. Gdy to przeczytałam, Zosia chwyciła się za głowę: „O matko, zwariować można”. (...) Mówiłaś, że Zosia chodzi do szkoły. Jest w trzeciej klasie gimnazjum – szkoły dla osób niepełnosprawnych. To bardzo fajna szkoła, na Białołęce, codziennie ją tam zawożę i odbieram. Jak ona się tam zachowuje? Moja córka jest bardzo kontaktowa, wiele rozumie, fajnie kojarzy, dopiero tam widzę, jaka jest inteligentna na tle innych dzieci, bardziej cierpiących i bardziej upośledzonych, jeżdżących na wózkach. Zosia, jeśli ją podtrzymać, nawet troszkę podbiegnie, a wrzucona do wody pływa. Wiele razy mnie zaskoczyła. Czym na przykład? Przyszła nowa nauczycielka, z którą Zosia się porozumiewała za pomocą klawiatury. Ale jakoś nie mogły się dogadać, w końcu pani zapytała: „Czy ty do mnie piszesz na tej klawiaturze po angielsku?”. Zośka prawie umarła ze śmiechu, bo tak tę nauczycielkę wkręcała. Ona zapytała: „A skąd znasz angielski?”. „Chodzę z mamą na lekcje”. Rzeczywiście była ze mną kilka razy na konwersacjach, słucha też piosenek po angielsku, odrabia angielski na YouTubie, przy komputerze. Najbardziej mi się w niej podoba, że jest tak nieodgadniona. I uwielbia się popisywać. Znajomi się śmieją, że ma to po mnie. A jak się popisuje, bo pozna kogoś nowego, to od razu ładniej siedzi, lepiej nogi układa. Pewnie jest trochę próżna, jak każda dziewczyna. Na pewno, lubi się ładnie ubrać, decyduje, co włoży. Mówisz sobie, że stał się cud, bo Twoja córka żyje i rozmawia z Tobą po swojemu? Nieraz sobie powtarzam: „Jak to dobrze, że Zosia jest, że żyje, choć zawsze będzie problemem”. Nie przywykłaś jednak do jej choroby. Przywykłam, ale ciągle się boję, a nawet coraz bardziej, że gdy odejdę z tego świata, co stanie się z moim dzieckiem. Ja muszę być nieśmiertelna. Przeczytałam o jakiejś kobiecie w Irlandii, ona żyła 140 lat. Pomyślałam sobie, że może i ja dam radę. Ona tak długo żyła dla swojej ziemi, której chciano ją pozbawić. Tylko że ja nie mam ziemi. (...) Zastanawiam się, dlaczego właśnie teraz zdecydowałaś się opowiedzieć o córce. Musiało minąć aż 20 lat? Nigdy to nie była tajemnica, wszyscy moi przyjaciele i znajomi wiedzą o jej stanie – nie ukrywałam tego, ale nadal jest to dla mnie bolesny temat i trudno mi o tym mówić. Poczułam jednak solidarność z protestującymi rodzicami dzieci niepełnosprawnych, nie chciałam się w ten spór włączać, ale pragnęłam pokazać, że stoję po ich stronie, że jestem z nimi. I zdobyłaś się na odwagę. To heroiczny gest. Tym bardziej że bardzo długo wypierałam fakt niepełnosprawności córki, a powiedzenie o tym publicznie było dla mnie bardzo, bardzo trudne. Bo przecież dokładnie wiem, jak życie z takim dzieckiem wygląda i że to nie jest wesołe. Cały wywiad z Lucyną Malec dostępny w nowym numerze VIVY! w kioskach już od 31 października. View Ediplayer on the source website Co jeszcze w nowej VIVIE! 22/2018 Maciej Stuhr i fascynująca historia listu, który jego córka Matylda dostała od taty na 18. urodziny. Ewa Farna po raz pierwszy o małżeństwie i co jest dla niej najważniejsze - kariera czy szczęście? Józef Piłsudski wierny był tylko… ojczyźnie. Jak kochał jeden z najwybitniejszych Polaków? A także... Warszawę dwudziestolecia międzywojennego nazywano Paryżem Północy. Zapraszamy na sentymentalny spacer po miejscach, których już nie ma.
Ewa Farna: „Chyba nigdy nie czułam się bardziej dorosła niż teraz”
Dorosła. Wyszła za mąż. Już nie szaleje. No, może czasem. Mówi, że stara się być anielska, choć na scenie jest bardziej diabelska. I taka chce zostać! Czy naprawdę jest silną babą? Czy zamierza schudnąć? Co odpowiada, gdy ktoś ją krytykuje? I dlaczego zdecydowała się zostać jurorką w show Polsatu Śpiewajmy razem. All Together Now. Ewa Farna nie ma tajemnic przed Krystyną Pytlakowską. Takiej rozmowy jeszcze nie było! Uważasz, że jesteś już dorosła? Chyba nigdy nie czułam się bardziej dorosła niż teraz. Niektórych rzeczy już nie zrobię, choć w innych potrafię być jeszcze bardzo infantylna. A czego już nie zrobisz? Nie zatańczysz już na stole? No może, ale rzadziej. Nie będę dzwonić do obcych drzwi w blokach i uciekać, jak kiedyś. Nie będę dzwonić do jakiejś pani, że wygrała na loterii, bo takie rzeczy też robiłam. Miałam w sobie rebelię, której teraz już się pozbyłam. Chyba. Odczuwam dużą różnicę pomiędzy sobą teraz a 10 lat temu. Jako 15-latka nie mogłabyś być jeszcze mężatką, a mając 25 lat, jesteś kobietą zamężną. No właśnie. Głupio byłoby być jeszcze dzieckiem. Uchodzisz za silną babę. Myślę, że siłą napełnia Cię również małżeństwo z człowiekiem w Tobie zakochanym i którego Ty kochasz. Twoje życie się bardzo zmieniło? Jestem szczęśliwa i jest mi dobrze. Łączy nas oczywiście muzyka, a jeżeli zmiana, to w dobrym kierunku. Gdy jego bliscy traktują mnie poważnie, a nie że sobie „jakąś panienkę przyprowadził i zobaczymy, jak długo to potrwa”. No i na odwrót, ślub zobowiązuje. Nie uważam, żeby był to tylko papier. Cały wywiad z Ewą Farną dostępny w nowym numerze VIVY! w kioskach już od 31 października. Co jeszcze w nowej VIVIE! 22/2018 Maciej Stuhr i fascynująca historia listu, który jego córka Matylda dostała od taty na 18. urodziny. Lucyna Malec z córką Zosią. Już nie wypiera z głowy faktu, że jej córka jest niepełnosprawna. Jaką drogę musiała przejść, by tak się stało? Józef Piłsudski wierny był tylko… ojczyźnie. Jak kochał jeden z najwybitniejszych Polaków? A także... Warszawę dwudziestolecia międzywojennego nazywano Paryżem Północy. Zapraszamy na sentymentalny spacer po miejscach, których już nie ma.
„Martwię się, co stanie się, gdy mnie zabraknie”. Bolesne wyznanie aktorki Na Wspólnej
Lucyna Malec samotnie wychowuje niepełnosprawną córkę
Lucyna Malec od dwunastu lat wciela się w jedną z głównych ról w popularnym serialu Na wspólnej. Tak zdobyła sympatię telewidzów! Jest zaliczana do grona najpopularniejszych polskich aktorek dubbingowych, ale przede wszystkim, to ceniona aktorka teatralna. Wydaje się, że zawodowo odniosła ogromny sukces. Jednak nie wszyscy zdają sobie sprawę z tego, jak boleśnie została doświadczona przez życie. Samotne macierzyństwo, choroba córki… „Kiedy rodzi się dziecko niepełnosprawne, to tak naprawdę są tylko dwie droga wyjścia: żyć albo nie”, mówi Lucyna Malec. Z jakimi problemami musi mierzyć się na co dzień? Czego obawia się najbardziej? O wszystkim opowiedziała w poruszającym wywiadzie dla tygodnika Świat i ludzie. Lucyna Malec o niepełnosprawności córki Kiedy na świat przyszło jej dziecko, stanęła przed trudnym wyborem. Nie była gotowa na taką informację. I sama świadomość nieuleczalnej choroby była bardzo bolesna. Zosia urodziła się z dziecięcym porażeniem mózgowym, potrzebuje stałej opieki i rehabilitacji. Dziś jest już dorosła, ma już 20 lat. „Kiedy rodzi się dziecko niepełnosprawne, to tak naprawdę są tylko dwie drogi wyjścia: żyć albo nie. Ja wybrałam jasną stronę. Życie to płynąca rzeka i albo możemy się szarpać i płynąć pod prąd, albo płynąć z prądem rzeki”, zdradziła Lucyna Malec w rozmowie ze Świat i ludzie. Los chciał, że sama stawiła czoła wychowaniu córki. Jej małżeństwo rozpadło się, gdy Zosia była jeszcze malutka. Dzięki niej odkryła zupełnie inny świat. Wiadomo, że na co dzień mierzy się z kolejnymi problemami, czekają na nią nowe wyzwania, ale jest matką, stara się im sprostać i jednego jest pewna. „Nie wyobrażałam sobie, by oddać Zosię do jakiegoś ośrodka, ale też nie potępiam takich ludzi, bo wiem, że opieka nad osobą niepełnosprawną może człowieka przerosnąć. Nie wszyscy muszą być bohaterami”, dodała. O swojej sytuacji aktorka zdecydowała się opowiedzieć dopiero dwa lata temu. Dziś zdaje sobie sprawę, że o niepełnosprawności trzeba mówić głośno, nie tylko po to, by uświadamiać społeczeństwo, ale po to, by w codziennej walce wspierać innych rodziców. „Niedawno obserwowałam protest niepełnosprawnych i podziwiam liderkę Iwonę Hartwich. Myślę, że ten protest nam, społeczeństwu, dużo dał. Otworzył oczy ludziom. To, jak żyją, jest zależne od ich portfela”, tłumaczy. Dodatkowo aktorka poświadczyła, że to jakie życie mają osoby niepełnosprawnej, to w dużej mierze kwestia pieniędzy, które przeznaczane są na rehabilitację. „Matką jest się do końca życia” Czy Lucyna Malec miała kiedykolwiek chwile zwątpienia? Aktorka często zastanawia się, jak będzie wyglądała przyszłość jej córki. „Matką jest się do końca życia. Martwię się czasem, co stanie się z Zosią, gdy mnie zabraknie. Może dlatego tak zdrowo się odżywiam, aby żyć jakieś 120 lat, żeby mnie nie zabrakło. Mówię sobie często, że jeszcze coś wymyślę”, mówi Aleksandrze Jarosz. Mimo trudności, na co dzień Zosia świetnie sobie radzi. Lucyna Malec jest dumna z córki. „To jest niezła aparatka. Jest piękną dziewczyną i ma silną osobowość. Uczy się w szkole, niedawno wzięła udział w projekcie fotograficznym, wyszła cudownie”, opowiada o córce. Aktorka nie traci pogody ducha, ma pragnienia i plany. Jako dziecko chciała marzyła o wyjeździe do Hollywood. Co ciekawe, miała już wybrany pseudonim i ćwiczyła nawet składanie autografów. Tak trafiła do warszawskiej szkoły aktorskiej. Te marzenia o wielkim świecie wciąż są żywe i to one popychają ją do działania! „Dla mnie takie podejście ma sens. Chęć zwycięstwa trzeba mieć w głowie. Polskie filmy coraz częściej są doceniane na świecie, np. "Ida" lub "Zimna wojna". Kto wie, co się może wydarzyć, czy w zasięgu ręki nie będzie Oscar dla jakiejś polskiej aktorki. Gdzie ja dojdę, nie wiem. Na razie akceptuję tę drogę, którą idę. Na pewno chciałabym, aby Zosia była zdrowa, żebym ja była zdrowa, żebyśmy miały pieniądze. I chciałabym zagrać w wartościowym filmie”, zakończyła. Justyna Malec z córką, Zosią