Viva.pl
type: channel
link: https://viva.pl
date: 2026-06-01T07:01:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
items: Kolacja, policyjna zasadzka i GROM. Fragment książki o dzikich latach 90.
items: Ukrywana tajemnica Agnieszki Osieckiej? Wieloletni przyjaciel poetki ujawnia jej sekret. „To klucz do zrozumienia jej zagubienia”
items: Podróż śladami autora „Stu lat samotności”. Oto najbardziej magiczne miejsca w Kolumbii
items: Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes
items: „Kochana, rozwiń to pięknie”. Olga Tokarczuk korzysta z AI. Młodzi twórcy nie wytrzymali
items: Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
items: Dostała rolę bez castingu? Urzędowska o presji wokół „Lalki”: „Pozbyłam się strachu przed oceną”
items: Był o krok od śmierci i skończył w więzieniu. Dziś jest jednym z najpopularniejszych pisarzy świata, a jego Harry Hole to hit Netflixa
items: Uwodził, pisał wiersze i odchodził. Ale to nie kobiety, a ON był w jego życiu najważniejszy. Ta historia wciąż zaskakuje badaczy
items: Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
items: Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
items: Zostawiła dla niego męża i dom. On rzucił ją w ciągu jednego dnia, pożegnanie napisał na kartce
items: Zbigniew Herbert: „Ulubione kobiety? Matka Teresa i moja biedna żona Katarzyna"
items: Magdalena Samozwaniec za pierwszego męża wyszła, żeby wyrwać się z domu. Drugiego odbiła córce
items: Młodzi ludzie traktowali go jak Boga. Skąd się wzięła legenda Edwarda Stachury?
items: Matka Marka Hłaski wychowywała go samotnie. Jednego dnia wysyłał jej listy z groźbami, drugiego zapewniał o swojej miłości
items: Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety
items: Władysław, syn Adama Mickiewicza, musiał poradzić sobie ze sławą ojca i szaleństwem matki
items: Zbigniew Nienacki: blagier i mitoman. Podawał kilka wersji swojego życiorysu. Tajemnice Pana Samochodzika
items: Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy?
items: Kim była „Krysta”? Dwie twarze znanej pisarki Krystyny Siesickiej
items: Zimę spędzała z Heleną, pozostałe miesiące z Jadwigą – sekretne życie Marii Rodziewiczówny
items: Sienkiewicz był po uszy zakochany w Modrzejewskiej. Czy mieli syna? Od plotek aż huczało
items: Maria Konopnicka nie mogła patrzeć na chorą córkę Helenę. Wyrzekła się jej i wysłała do przytułku

„Nie jestem aktorem filmowym”. Tego o Siarze nie wiedział nikt. Kulisy „Kilera” wyszły po latach
type: item
date: 2026-06-01T07:00:31.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biografia
subject: breaking news
subject: film
subject: Janusz Rewiński
subject: Kiler
subject: literatura
description: 1 czerwca mijają dwa lata od śmierci Janusza Rewińskiego — aktora, satyryka i twórcy jednej z najbardziej kultowych postaci polskiego kina lat 90. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały wraca do fenomenu bohatera z filmów Kiler i Kiler-ów 2-óch, pokazując, dlaczego Siara stał się czymś więcej niż ekranowym gangsterem. Publikujemy fragment poświęcony roli, która na zawsze zapisała Rewińskiego w historii polskiej popkultury.
encoded: Był bezwzględny, groteskowy i śmieszny do bólu. Siara — bohater grany przez Janusza Rewińskiego — stał się symbolem Polski czasu transformacji: pełnej chaosu, aspiracji i absurdu. Cytaty z Kilera weszły do codziennego języka, a sam Rewiński stworzył postać, która do dziś żyje własnym życiem w memach, kabaretach i politycznych komentarzach. W książce „Siara. I nic nie jest jasne” Beata Biały pokazuje kulisy narodzin tej roli oraz to, dlaczego Siara okazał się nie tylko filmowym gangsterem, ale także ironicznym lustrem polskiej rzeczywistości. "Siara. I nic nie jest jasne". Fragment biografii Janusza Rewińskiego Był rok 1996. Wszystko zaczęło się niepozornie. Gdzieś na styku lat, na przełomie epok, kiedy Polska uczyła się chodzić w nowych butach, choć jeszcze miała odciski po starych. Juliusz Machulski szukał kogoś, kto będzie nie tylko aktorem, ale znakiem. Znakiem czasu, groteski i prawdy. Kogoś, kto nie zagra Siary, ale się nim stanie. Rewiński był jak cień przechodzący przez ekran lat dziewięćdziesiątych. Był już znany, rozpoznawalny, cytowany. Ale wciąż osobny. Miał w sobie coś z uśpionego lwa – niby śpi, ale wystarczy jeden dźwięk, jedno zdanie i nagle wszystko staje się prawdziwe. Machulski twierdził, że Rewiński to była intuicja. Patrzył na niego i widział Polskę. Taką, jakiej się baliśmy i jaką kochaliśmy jednocześnie. Złotą, obciachową, pełną czułości i tandety. Scenariusz Kilera był szyty na przekór – to miał być film sensacyjny, który się z siebie śmieje. Główny bohater to postać niechcący wciągnięta w mitologię. Ale żeby to działało, potrzebny był ktoś, kto pod twardym tekstem pokaże miękkie podbrzusze. „Gdy przeczytałem pierwszą wersję scenariusza Piotra Wereśniaka, od razu pomyślałem o Januszu, jednak uznałem, że to zbyt oczywiste, i zaproponowałem tę rolę innemu aktorowi. Wtedy moja żona Ewa, która robiła kostiumy do Kilera, powiedziała: »Czy ty zwariowałeś? Przecież to jest rola dla Janusza« – wspominał Juliusz Machulski. – Na szczęście ten inny aktor…

Jamniki3-2026-02-03T122300.243-efa8c07.jpg
width: 1200
height: 1200

Kolacja, policyjna zasadzka i GROM. Fragment książki o dzikich latach 90.
type: item
date: 2026-05-31T13:00:13.000Z
creator: Redakcja VIVA!
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: książka
subject: literatura
description: Miłość, emigracyjne marzenia i Polska w czasie transformacji — Anna Garwolińska wraca do lat 90., kiedy wszystko wydawało się możliwe, a codzienność potrafiła być jednocześnie luksusowa, absurdalna i brutalnie prawdziwa. W swoim literackim debiucie „Ugryzł mnie skorpion i padł” z humorem i czułością opowiada o świecie wielkich zmian, zderzeń kultur oraz relacji, które zostają w pamięci na długo
encoded: „Ugryzł mnie skorpion i padł” Anny Garwolińskiej (Wydawnictwo Purple Book) to opowieść o Polsce czasu transformacji — kraju gwałtownych przemian, nowych elit, wielkich ambicji i rzeczywistości, która często bardziej przypominała film niż codzienne życie. Autorka z ironią, dystansem i świetnym wyczuciem epoki portretuje świat polityki, biznesu i międzyludzkich relacji w latach 90., pokazując kulisy czasu, w którym wszystko wydawało się możliwe, a granice między absurdem a powagą niemal nie istniały. Fragment książki „Ugryzł mnie skorpion i padł” Anny Garwolińskiej (Wydawnictwo Purple Book) Firma Burson-Marsteller, która prowadziła nasze doradztwo komunikacyjne, przygotowała coś na kształt ściągawek dla posłów: krótkie instrukcje, jak głosować nad tysiącem poprawek. Bez tych zestawień, prostych i czytelnych, cały proces mógłby się po prostu posypać wśród ogólnego zamętu. Teraz to norma, wtedy to był pierwszy raz, kiedy takie wspomaganie przygotowywano. Biura tętniły życiem od świtu do nocy. I od nocy do świtu. Kartki, poprawki, negocjacje, nagłe spotkania w korytarzach, niekończące się telefony. Adrenalina stanowiła wtedy połowę mojej krwi i trzeba przyznać, to naprawdę potrafi uzależnić. Poczucie, że każda decyzja, każdy telefon, każda dobrze (albo źle) postawiona kropka mogą zmienić bieg spraw, dawało napęd, jakiego nie da się porównać z żadną spokojną codziennością. Czułam się jak zawodowy gracz na wysokiej stawce – i choć czasem brakowało tchu, nie chciałam zejść z tej areny ani na chwilę. Przez cały ten czas praktycznie nie miałam ani chwili dla Alberta. Dlatego kiedy w przeddzień kluczowego głosowania w sejmie znalazło się małe okienko, postanowiliśmy złapać tę szansę. Wpadliśmy na kolację do nowo otwartej hiszpańskiej knajpki, Walencja, o której w Warszawie już zaczęło być głośno. Pamiętam tamten wieczór jak przez mgłę: zmęczona, ale szczęśliwa, chłonęłam aromaty tapenad, czosnku i świeżych owoców morza, pozwalając sobie przez kilka godzin zapomnieć o tabelkach…

jamniki-nowe-91-39d340b.jpg
width: 1200
height: 720

Ukrywana tajemnica Agnieszki Osieckiej? Wieloletni przyjaciel poetki ujawnia jej sekret. „To klucz do zrozumienia jej zagubienia”
type: item
date: 2026-05-28T13:30:21.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Agnieszka Osiecka
subject: biogram
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: Marek Hłasko
subject: niezwykłe historie
description: Agnieszka Osiecka przez lata pozostawała symbolem wolności, miłości i artystycznej niezależności. Pisała o uczuciach tak, jakby znała wszystkie odcienie tęsknoty i samotności. Dopiero po jej śmierci zaczęto jednak głośniej mówić o tym, że za wizerunkiem kobiety wyzwolonej kryła się osoba pełna wewnętrznych konfliktów i emocjonalnych pęknięć. Jeden z jej wieloletnich przyjaciół uważał nawet, że właśnie tam znajdował się „klucz do zrozumienia jej zagubienia”.
encoded: Choć Agnieszka Osiecka stworzyła jedne z najpiękniejszych tekstów o miłości w historii polskiej kultury, sama przez całe życie zdawała się szukać odpowiedzi na pytanie, czym właściwie jest bliskość. Jej związki fascynowały opinię publiczną, a lista mężczyzn obecnych w jej życiu była imponująca. Marek Hłasko, Jeremi Przybora, Daniel Passent czy Zbigniew Mentzel — każdy z tych romansów stawał się częścią legendy poetki. Współczesne biografie pokazują jednak, że prawda mogła być znacznie bardziej skomplikowana. Agnieszka Osiecka od młodości czuła, że „nie mieści się w normie” Agnieszka Osiecka przyszła na świat 9 października 1936 roku w Warszawie. Była jedynym dzieckiem Wiktora Osieckiego i Marii Sztechman-Osieckiej. Ojciec miał wobec córki ogromne ambicje — chciał wychować ją na wybitną intelektualistkę. Dbał o jej edukację, języki obce, sport i rozwój artystyczny. Dom rodzinny nie dawał jednak poetce emocjonalnego bezpieczeństwa. Biografowie zgodnie podkreślają, że Osiecka bardzo wcześnie nauczyła się ukrywać własne emocje i potrzeby. W jej młodzieńczych dziennikach regularnie pojawiały się rozważania dotyczące „inności” i poczucia niedopasowania do świata. „Prędzej zrozumiem trygonometrię niż samą siebie” — pisała jako nastolatka. Karolina Felberg, autorka książki „Osiecka. Rodzi się ptak”, zwraca uwagę, że młoda Agnieszka stale analizowała własne emocje, próbując zrozumieć, dlaczego relacje z ludźmi bywają dla niej tak trudne. Z jednej strony pragnęła akceptacji i bliskości, z drugiej — panicznie bała się odrzucenia. Poetka dojrzewała w czasach, gdy wszelkie odstępstwa od społecznych norm mogły prowadzić do napiętnowania. PRL nie był miejscem przyjaznym dla osób wymykających się konserwatywnym schematom. Dlatego wiele swoich uczuć Osiecka ukrywała nawet przed najbliższymi. Marek Hłasko i Agnieszka Osiecka. Historia dwojga zagubionych ludzi Kiedy poznali się w połowie lat 50., byli młodzi, błyskotliwi i już otoczeni aurą wyjątkowości. Marek Hłasko uchodził za bunto…

jamniki-nowe-88-a53cb68.jpg
width: 1200
height: 720

Podróż śladami autora „Stu lat samotności”. Oto najbardziej magiczne miejsca w Kolumbii
type: item
date: 2026-05-25T14:00:16.000Z
creator: Maciej Wesołowski
subject: Podróże
subject: Styl życia
subject: literatura
subject: magazyn VIVA!
subject: podróże
description: Gabriel García Márquez, autor wybitnej powieści „Sto lat samotności”, według której powstał jakiś czas temu serial Netflixa, mówił o sobie, że jest uniwersalnym Latynosem. Przez lata mieszkał w Meksyku, ale nigdy nie wyzbył się tęsknoty za Kolumbią, w której się urodził i dorastał. Specjalnie dla magazynu VIVA! o Kolumbii Márqueza napisał w 2025 roku podróżnik, redaktor prowadzący „Travelera” Maciej Wesołowski.
encoded: Hola! Cómo estás?! (Hej! Jak się masz?!)”, krzyczy do mnie szeroko uśmiechnięty starszy mężczyzna z solidnym wąsem. Ubrany jest w stalowy mundur z pagonami, białe lniane spodnie, sznurowane podkolanówki i solidne czarne buty. Na głowie ma wojskową czapkę rogatywkę, a na brzuchu skórzany pasek, do którego przypięte są kabury na pistolety. Jesteśmy przed wejściem do domu muzeum Gabriela Garcíi Márqueza w miejscowości Aracataca na kolumbijskich Karaibach. A mój nowy kolega to ucieleśnienie postaci pułkownika Aureliano Buendía, stworzonej przez pisarza w „Stu latach samotności”. Dom jest nieduży, bielony. To tu początek miało Márquezowskie Macondo, fikcyjne miasto, które po dwóch latach wędrówki wybudowali bohaterowie kultowej powieści. Przechodzę przez furtkę i zanurzam się w świecie Gabo – jak Márquez nazywany jest w Kolumbii. Na ścianie budynku napis po hiszpańsku: „Dla nas liczyła się tylko jedna rzecz na świecie: stary dom dziadków w Aracatace, w którym miałem szczęście się urodzić”. To cytat z autobiografii pisarza „Życie jest opowieścią”. Budynek nie jest oryginalnym domem, w którym w 1927 roku urodził się Márquez, ale jego kopią. Ten pierwszy został zburzony po pożarze. Ale miejsce się zgadza. To tu mały Gabo spędził pierwsze osiem lat życia. I to tu znajdziemy mnóstwo tropów, przenoszących nas na karty jego powieści. 72 nocniki Melquíadesa Na patio zobaczyć można słynne wielkie drzewo z poplątanymi gałęziami i korzeniami – to do niego przywiązany był założyciel Macondo, José Arcadio Buendía. A później to je nawiedzał jego duch. Tutaj też zmarł jego syn.Nieco dalej zadaszona jadalnia na świeżym powietrzu, drewniany stół, kilka krzeseł, obok pełen kwiatów ogród. Wewnątrz nanizane na oś korytarza niewielkie pokoje. Sypialnia dziadków Gabito: pułkownika Nicolása Márqueza i jego żony Tranquiliny Iguarán. Pokój dzienny, kuchnia, spiżarnia i wreszcie pokój Gabo. Nad wykonaną z metalowych prętów kołyską kolejny cytat z jego autobiografii: „Pokoje były proste i niczym s…

jamniki-nowe-75-1948bf9.jpg
width: 1200
height: 720

Geniusz literatury bez pomnika? Nowy film Pawlikowskiego wywołał burzę w Cannes
type: item
date: 2026-05-20T14:00:18.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: Cannes
subject: film
subject: literatura
subject: Paweł Pawlikowski
description: Paweł Pawlikowski wrócił do Cannes z filmem, który wywołał jedne z największych emocji całego festiwalu. „Ojczyzna” inspirowana życiem Thomasa Manna opowiada nie tylko o wielkim pisarzu i nobliście, ale przede wszystkim o człowieku uwikłanym w rodzinne napięcia, polityczne konflikty i własne emocjonalne ograniczenia.
encoded: Thomas Mann przez lata był symbolem niemieckiej inteligencji i jednym z najważniejszych europejskich pisarzy XX wieku. Autor „Czarodziejskiej góry”, „Buddenbrooków” i „Śmierci w Wenecji” stworzył literaturę, która do dziś uchodzi za fundament nowoczesnej europejskiej prozy. Jednocześnie jego życie prywatne od dawna fascynuje biografów bardziej, niż sam pisarz byłby gotowy zaakceptować. Pawlikowski wykorzystuje właśnie ten kontrast — między wielkością artysty a chłodem człowieka — i buduje z niego emocjonalny rdzeń „Ojczyzny”. Kim był Thomas Mann? Noblista, emigrant i symbol niemieckiej kultury Thomas Mann urodził się w 1875 roku w Lubece, w zamożnej rodzinie kupieckiej. Jego ojciec był senatorem miasta i przedstawicielem konserwatywnego mieszczaństwa, matka natomiast pochodziła z rodziny niemiecko-brazylijskiej i wnosiła do domu zupełnie inny temperament — bardziej emocjonalny i artystyczny. Choć rodzina oczekiwała od niego kariery kupca, Mann od początku marzył o literaturze. Po śmierci ojca przeprowadził się do Monachium i zaczął publikować pierwsze teksty. Przełom przyniosła monumentalna powieść „Buddenbrookowie”, wydana, gdy miał zaledwie 25 lat. To właśnie za tę książkę otrzymał Literacką Nagrodę Nobla w 1929 roku. Później powstały jego najsłynniejsze dzieła — „Czarodziejska góra”, „Śmierć w Wenecji” czy „Doktor Faustus”. Wszystkie dotykały tematów kryzysu europejskiej kultury, moralnego rozdarcia i konfliktu między sztuką a zwyczajnym życiem. Thomas Mann przez całe życie funkcjonował pomiędzy dwoma światami — z jednej strony fascynowała go intelektualna dyscyplina i mieszczański porządek, z drugiej nieustannie ciągnęło go w stronę emocji, sztuki i wewnętrznego niepokoju. To napięcie stało się jednym z najważniejszych motywów jego twórczości. „Ojczyzna” pokazuje Manna bez pomnikowego patosu W filmie Pawlikowskiego Thomas Mann nie jest wyłącznie literackim gigantem. Reżyser pokazuje go przede wszystkim jako człowieka pełnego sprzeczności — intelektualistę, który…

jamniki-nowe-62-2991e15.jpg
width: 1200
height: 720

„Kochana, rozwiń to pięknie”. Olga Tokarczuk korzysta z AI. Młodzi twórcy nie wytrzymali
type: item
date: 2026-05-20T08:59:13.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: literatura
subject: Nagroda Nobla
subject: Olga Tokarczuk
description: Olga Tokarczuk po raz pierwszy tak otwarcie opowiedziała o korzystaniu ze sztucznej inteligencji. Noblistka przyznała, że „rozmawia” z chatbotem AI i używa go podczas pracy twórczej. Jej słowa błyskawicznie obiegły media społecznościowe i wywołały emocjonalną dyskusję o granicach współczesnej literatury.
encoded: Wystąpienie Olgi Tokarczuk podczas konferencji Impact’26 w Poznaniu miało dotyczyć przyszłości literatury i zmian, jakie zachodzą w świecie kultury. Tymczasem największe emocje wywołały słowa noblistki o sztucznej inteligencji. Pisarka przyznała, że korzysta z jednego z modeli językowych i bywa „w głębokim szoku”, widząc, jak bardzo AI „powiększa horyzonty i pogłębia myślenie kreatywne”. Olga Tokarczuk o AI. „Zwąchamy się z narzędziami pokroju sztucznej inteligencji” Olga Tokarczuk nie ukrywała podczas rozmowy ze Sławomirem Sierakowskim, że chatboty AI stały się częścią jej codziennej pracy. Pisarka mówiła o technologii z wyraźną fascynacją, choć jednocześnie podkreślała, że należy zachować ostrożność. – „Wbrew obawom uważam, że my, pisarze, z uwagi na specyfikę naszego rzemiosła, najszybciej i najściślej zwąchamy się z narzędziami pokroju AI” – mówiła Tokarczuk podczas konferencji. Noblistka tłumaczyła, że po latach intensywnej pracy jest „fizycznie wykończona samym procesem pisania i ślęczeniem przy klawiaturze”. Przyznała również, że wykupiła „najwyższą, zaawansowaną wersję jednego modelu językowego” i regularnie z niego korzysta. Największe poruszenie wywołał jednak fragment, w którym Tokarczuk opowiedziała o swoich rozmowach z AI. Pisarka zdradziła, że zwraca się do chatbota w uprzejmej formie „kochana” i pyta go między innymi: „jak mogłybyśmy to pięknie rozwinąć?”. Burza po słowach noblistki. „To jest żenujące” Wypowiedzi Olgi Tokarczuk bardzo szybko zaczęły krążyć po TikToku i Instagramie. Szczególnie ostro zareagowali młodzi twórcy i osoby związane z literaturą oraz sztuką. Influencerka literacka Oliwia Szurlej mówiła w nagraniu opublikowanym w mediach społecznościowych: – „Przerażający jest dla mnie fakt, jak chętnie ludzie związani ze sztuką i literaturą dzielą się tym, że używają AI do tworzenia swoich dzieł”. Autorka książek young adult Eli Paczkowska nie kryła rozczarowania. – „To jest takie żenujące” – komentowała na Instagramie. W sieci zaczęły pojawi…

jamniki-nowe-61-7321519.jpg
width: 1200
height: 720

Ikona literatury uchodziła za skandalistkę, nawet ksiądz odmówił jej pogrzebu. Jej życie prywatne szokowało bardziej niż książki
type: item
date: 2026-05-18T11:00:02.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Dziś mija 116. rocznica śmierci Elizy Orzeszkowej — pisarki, którą większość pamięta przede wszystkim jako autorkę „Nad Niemnem”. Tymczasem jej życie prywatne dalekie było od spokojnej i przewidywalnej historii. Małżeństwo z Piotrem Orzeszką, zawarte bardzo wcześnie, okazało się dla obojga trudnym doświadczeniem i na zawsze zmieniło losy pisarki.
encoded: Eliza Orzeszkowa kojarzy się dziś przede wszystkim z „Nad Niemnem” — szkolną lekturą, przy której kolejne pokolenia uczniów uczą się cierpliwości do opisów przyrody. Sama pisarka przez lata miała opinię statecznej pozytywistki, tymczasem była kobietą odważną, niezależną i wyprzedzającą swoje czasy. Nie bała się żyć po swojemu, nawet jeśli oznaczało to skandal obyczajowy i społeczne potępienie. W 116. rocznicę śmierci Orzeszkowej warto przypomnieć jej dramatyczne małżeństwo z Piotrem Orzeszko — relację pełną rozczarowań, wyrzutów sumienia i decyzji, których długo jej nie wybaczano. Elżbieta Orzeszkowa i Piotr Orzeszko: historia miłości Elżbieta Pawłowska - bo tak naprawdę nazywała się przyszła pisarka, urodziła się w 1841 roku w zamożnej rodzinie szlacheckiej w Miłkowszczyźnie koło Grodna. Ojciec Benedykt Pawłowski – adwokat i intelektualista, który miał w domu bibliotekę liczącą kilka tysięcy tomów, zmarł gdy Elżbieta miała 3 lata. Dziewczynkę wychowywały same kobiety, przede wszystkim chłodna, pozbawiona czułości matka, która zwała ją z francuska Lisą – stąd późniejsza Eliza. Zmuszona przez matkę dziewczynka pojechała na pensję do Sakramentek do Warszawy, gdzie całymi nocami płakała. Miała potem uraz do szkół dla kobiet, uważała, że powinny być zmienione. Gdy tylko skończyła szkołę i wróciła do domu, matka od razu postanowiła wydać ją za mąż. Kandydatem był starszy o 17 lat Piotr Orzeszko, kuzyn ojczyma pisarki. Zobacz też: Piękny tort, list od prezydenta, koncert jazzowy oraz łzy wzruszenia. Tak Zofia Kucówna obchodziła 90. urodziny Kiedy się poznali Piotr 35 miał lat, był wysokim, przystojnym blondynem, o kręcących się włosach. Miał uroczy sposób bycia, był elegancki i obyty. Eliza nie była klasyczną pięknością, niewysoka, miała ok. 1,5 m. wzrostu, z czarnymi włosami, wydatnym nosem i wydatnymi ustami nie budziła zachwytów. Wiedziała, że pan Piotr to jest jej „starający się”. Młodzi spotkali się kilka razy na balu i na obiadach. Matka spytała nawet Elizę, czy chc…

img9HjmiH-f9713f1.jpg
width: 1556
height: 1233

Dostała rolę bez castingu? Urzędowska o presji wokół „Lalki”: „Pozbyłam się strachu przed oceną”
type: item
date: 2026-04-26T15:15:07.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: film
subject: kamila urzędowska
subject: literatura
description: Kamila Urzędowska wcieliła się w Izabelę Łęcką w nowej „Lalce”, która jeszcze przed premierą wzbudza ogromne emocje. Aktorka ujawnia kulisy otrzymania roli oraz mówi wprost, jak poradziła sobie z presją i oceną widzów.
encoded: Nowa ekranizacja „Lalki” Bolesława Prusa to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2026 roku. W centrum uwagi znalazła się Kamila Urzędowska, która po sukcesie „Chłopów” ponownie mierzy się z literacką ikoną. Tym razem jednak droga do tej roli była zupełnie inna, niż mogliby się spodziewać fani. Kamila Urzędowska i „Lalka” – rola, która przyszła bez castingu Historia angażu Kamili Urzędowskiej do „Lalki” zaskoczyła wielu. Jak zdradziła w rozmowie z PAP Life dla serwisu Well.pl: „Myślę, że casting do Izabeli Łęckiej był chyba najłatwiejszym castingiem w moim życiu, ponieważ… go nie było”. Aktorka wyjaśniła, że producent Radek Drabik zaprosił ją na spotkanie i bezpośrednio zaproponował rolę. Choć taka sytuacja może wydawać się spełnieniem marzeń, decyzja wcale nie była oczywista. Urzędowska podkreślała, że musiała zastanowić się, czy wizja twórców jest zgodna z jej spojrzeniem na postać oraz czy jest gotowa na tak odpowiedzialne wyzwanie. W końcu Izabela Łęcka to jedna z najbardziej rozpoznawalnych bohaterek polskiej literatury, a każda nowa interpretacja budzi ogromne emocje. Presja wokół „Lalki” i oczekiwania widzów Nowa adaptacja „Lalki” od początku wzbudza ogromne zainteresowanie – zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Kamila Urzędowska nie ukrywa, że była świadoma presji związanej z tą rolą. W tej samej rozmowie przyznała: „To było dla mnie ogromne wyzwanie, podjąć taką decyzję”. Aktorka wie, że widzowie mają swoje wyobrażenia o Izabeli Łęckiej, ukształtowane przez książkę i wcześniejsze ekranizacje. Co ciekawe, jak zauważyła w wywiadzie dla Onetu: „Myślę, że czasy też się już trochę zmieniają. Wiedza psychologiczna, dlaczego pewne osoby zachowują się w dany sposób, jest już trochę głębsza”. Urzędowska dostrzega także zmianę w odbiorze samej bohaterki – większe zrozumienie i empatię ze strony widzów, którzy dziś patrzą na nią mniej schematycznie. Zobacz też: TYLKO U NAS! Mamy nowe kadry z planu „Lalki”. Zdjęcia Urzędowskiej i Dorocińskiego zapierają dech, zachw…

jamniki-2-2026-04-23T145544.004-63fc2af.jpg
width: 1200
height: 720

Był o krok od śmierci i skończył w więzieniu. Dziś jest jednym z najpopularniejszych pisarzy świata, a jego Harry Hole to hit Netflixa
type: item
date: 2026-04-08T13:15:15.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: biogram
subject: książka
subject: literatura
subject: Netflix
subject: Norwegia
description: Jo Nesbø to nie tylko mistrz kryminału, ale też człowiek, który kilka razy zaczynał życie od nowa. Od piłkarza, przez maklera i rockmana, aż po autora światowych bestsellerów. Jak sam mówi: „świat nie składa się z dobrych i złych ludzi” – i być może właśnie dlatego jego historie są tak prawdziwe.
encoded: Jo Nesbø to dowód na to, że życie potrafi pisać najbardziej nieprzewidywalne scenariusze. Zanim stał się jednym z najpopularniejszych autorów kryminałów na świecie, był piłkarzem, który marzył o wielkiej karierze, muzykiem grającym wyprzedane koncerty i maklerem funkcjonującym w świecie liczb. Dziś jego nazwisko znają miliony czytelników, a stworzony przez niego Harry Hole stał się ikoną popkultury. Za tym spektakularnym sukcesem kryje się jednak historia pełna ryzyka, błędów i momentów, które mogły zakończyć się zupełnie inaczej. Jo Nesbø – od piłkarskich marzeń do literackiego przełomu Zanim świat poznał Jo Nesbø jako pisarza, on sam widział siebie na boisku. Marzył o grze dla Tottenhamu i rzeczywiście był blisko – grał w Molde FK. Wszystko zmieniła kontuzja. W wieku 19 lat zerwał więzadła w kolanach i jego sportowa kariera dobiegła końca. To był moment, który zmusił go do przewartościowania życia. „Musiałem wymyślić plan B” – przyznał po latach. Wybrał ekonomię, skończył studia i rozpoczął pracę jako makler. Stabilność przyszła szybko, ale satysfakcja – niekoniecznie. Muzyka, finanse i życie na pełnych obrotach W międzyczasie pojawiła się muzyka. Zespół Di Derre, w którym Nesbø był wokalistą i autorem tekstów, odniósł ogromny sukces. Paradoksalnie jednak to nie scena, a zmęczenie doprowadziło go do przełomu. „Byłem wypalony. Robiłem za dużo rzeczy naraz” – mówił. Wyjechał do Australii, żeby odpocząć. Tam wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko. „W samolocie wymyśliłem postać Harry’ego Hole” – wspominał. Zamiast zwiedzać kraj, pisał. I zakochał się w tym procesie. Czytaj też: To już pewne! Twórcy serialu „1670" robią nową wersję „Dnia świra". W obsadzie gorące nazwiska. Internauci kochają ten duet Jo Nesbø i fenomen Harry’ego Hole – narodziny legendy kryminału Debiutancka powieść „Człowiek-nietoperz” z 1997 roku otworzyła drzwi do świata Harry’ego Hole – bohatera dalekiego od ideału. To właśnie jego niedoskonałość stała się największą siłą tej postaci. Nesbø od po…

jamniki-2-2026-04-08T152839.361-a610333.jpg
width: 1200
height: 1200

Uwodził, pisał wiersze i odchodził. Ale to nie kobiety, a ON był w jego życiu najważniejszy. Ta historia wciąż zaskakuje badaczy
type: item
date: 2026-04-03T13:27:02.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Dziś, w 177. rocznicę śmierci Juliusza Słowackiego, warto spojrzeć na jego biografię nie tylko przez pryzmat szkolnych lektur i nieszczęśliwej miłości do Ludwiki Śniadeckiej. Życie autora „Kordiana” pełne było emocjonalnych niejednoznaczności, fascynacji, uwodzenia i relacji, które do dziś budzą pytania o jego prawdziwe uczucia, intymność i miejsce poza obyczajową normą epoki.
encoded: Wszyscy znamy ckliwą historię nieszczęśliwej miłości Juliusza Słowackiego do Ludwiki Śniadeckiej i pisany z myślą o niej piękny fragment poematu „Beniowski”: Kłębami dymu niechaj się otoczę/Niech o młodości pomarzę pół senny”. Ale czy wieszcz naprawdę kochał Ludwikę? Całe życie miał wokół siebie wiele kobiet, które czasem nazywał „podpórkami”, czasem cynicznie je uwodził i zwodził. Porzucał bez wielkiego żalu. Łatwo przychodziło mu pisanie dla nich wierszy, ale z żadną nie nawiązał głębokiego, prawdziwego związku. Nigdy się nie ożenił, nie marzył o potomku. Do żadnej kobiety nie pisał listów tak mocnych, jak do Zygmunta Krasińskiego, żadnej nie prosił by „wszponiła się w niego jak orzeł i jak lew roztargała”. Spotkanie poetów w rzymskiej „willi róż” było pełne takiego napięcia, jakby grom z jasnego nieba spadł na obydwu. To dla Zygmunta zaczął znikać nocami, to on obudził go do życia. Czy Słowacki był gejem, a może był biseksualny? Jak wyglądało życie i związki poety? Juliusz Słowacki: wieszcz z Krzemieńca, dandys, gracz Juliusza Słowackiego znamy wszyscy, choćby ze szkoły, jego dramat „Kordian” to żelazna lektura licealna. Wizerunek Słowackiego popsuł trochę Witold Gombrowicz używając go do prześmiewczej sceny w „Ferdydurke”. To tam profesor Bladaczka wmawia uczniom, że Słowacki wielkim poetą był i musi zachwycać. O życiu prywatnym poety wiadomo niewiele, na przykład o tym, że nie utrzymywał się z pisania, a z gry na giełdzie, do czego miał dobre wyczucie. Inwestował m.in. w koleje lyońskie. Ktoś nazwał go nawet wieszczem hossy i bessy. Był dandysem, bardzo dbał o swój wygląd, ubrania szył na miarę, lubił je komponować. Pomady do włosów sprowadzał z Londynu. „Dziś właśnie udała mi się moja rola w ogrodzie Tuilleries: pierwszy raz ubiorem zwróciłem oczy dam – bo miałem białe szarawarki, kamizelkę białą kaszmirową, w ogromne różnokolorowe kwiaty, tak jak dawne suknie damskie, i kołnierz od koszuli odłożony – do tego dodajcie laseczkę z pozłacaną główką i glansowane r…

imgfqWkN8-17b1e9a.jpg
width: 1167
height: 925

Michał Rusinek nie zaprosił chorej mamy na najważniejszy dzień swojego życia. Do dziś to sobie wyrzuca
type: item
date: 2026-02-22T14:15:49.000Z
creator: Dorota Falkowska
subject: Niezwykłe historie
subject: Ludzie
subject: breaking news
subject: literatura
subject: Michał Rusinek
subject: niezwykłe historie
subject: rodzice gwiazd
subject: rodziny gwiazd
description: Sukcesów nie celebrował, fanfar nie potrzebował, a słowa „jestem z ciebie dumny” w jego domu padały rzadko. Michał Rusinek przez lata konsekwentnie unikał patosu i wielkich gestów. Jedna decyzja z przeszłości sprawiła jednak, że do dziś wraca do niej z bólem.
encoded: „Nie potrzebuję fanfar” – mówi Michał Rusinek w rozmowie z Beata Biały w książce „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis). I rzeczywiście – w jego opowieści nie ma miejsca na triumfalne gesty, podniosłe toasty i ostentacyjne świętowanie sukcesów. Jest za to cisza. Spojrzenia. I jedno wspomnienie, które do dziś uwiera. Michał Rusinek o domu rodzinnym W jego rodzinnym domu słowa „jestem z ciebie dumny” nie były codziennością. Padły może raz, może dwa. Nie przywiązywano wagi do publicznego chwalenia, nie budowano wokół osiągnięć atmosfery wyjątkowości. Radość – owszem – była obecna, ale wyrażana dyskretnie. Czasem spojrzeniem, czasem półuśmiechem. W tych spojrzeniach, jak wspomina Rusinek, bywał jednak także niepokój. Bo sukces nie zawsze oznacza wyłącznie powód do dumy. Może oddalać, zmieniać proporcje, budzić obawy. Może być – paradoksalnie – czymś niebezpiecznym. Ta powściągliwość szybko stała się jego własną. Nauczył się nie robić „wielkiego halo” z kolejnych etapów kariery. Traktować je jako naturalną konsekwencję pracy, a nie momenty wymagające celebracji. Zobacz też: Michał Rusinek opowiedział o relacjach Wisławy Szymborskiej z siostrą. Tego nie wiedział nikt Egzamin bez świętowania Po egzaminie magisterskim spotkał na ulicy swojego ojca. Towarzyszył mu profesor – prywatnie przyjaciel rodziny, zawodowo wymagający egzaminator, który – jak sam Rusinek podkreśla – wcale nie potraktował go ulgowo. „Przeczołgał” go na egzaminie, ale w sposób sprawiedliwy i uczciwy. Profesor zaproponował, by uczcić obronę wspólną kawą. Niby drobiazg, symboliczny gest. Ojciec jednak się wycofał, speszył, nie chciał w tym uczestniczyć. Sam Rusinek także nie czuł potrzeby celebrowania. Wolał, by wszystko pozostało zwyczajne, nieprzerysowane. To był schemat, który powtarzał się później. Doktorat na raty Po obronie doktoratu obowiązuje akademicki zwyczaj – uroczysty obiad dla promotora, recenzentów i rodziny. Rusinek zaprosił tylko promotora i recenzentów. Powód był prozaiczny: brak pieniędzy. Przy…

img00NIpV-c2ad3fa.jpg
width: 560
height: 444

Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
type: item
date: 2026-02-01T12:53:21.000Z
subject: Książka
subject: Ludzie
subject: Nasze akcje
subject: Kultura
subject: książka
subject: literatura
subject: najciekawsze miasta
subject: premiera
description: Zanim na jaw wyjdą skrywane sekrety, a prawda zacznie przebijać się przez warstwy milczenia, jest Śląsk – surowy, nieoczywisty i pełen tajemnic. W serii „Kryminalny Śląsk” Magdalena Majcher zabiera czytelniczki i czytelników do miejsc, gdzie zbrodnia wyrasta z historii i problemów lokalnego społeczeństwa, a każda ulica ma swoją pamięć. Jej kryminały wciągają od pierwszej strony i zostają w głowie znacznie dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli szukasz mrocznych opowieści z charakternym głównym bohaterem i autentycznym tłem, ta seria może okazać się twoim nowym literackim odkryciem!
encoded: Seria „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher to jedna z najbardziej wyrazistych propozycji polskiego kryminału ostatnich lat – cykl, który z powodzeniem łączy wciągającą intrygę z reporterską uważnością i głębokim zakorzenieniem w historii oraz tożsamości regionu. Autorkę, która sama pochodzi ze Śląska, rodzimy region fascynuje swoją wielowymiarowością i niejednoznacznością. To właśnie ten kontekst staje się pełnoprawnym bohaterem serii – mrocznym, autentycznym i przejmująco prawdziwym. „Cała seria Kryminalny Śląsk to są powieści bardzo bliskie mojemu sercu, nie tylko dlatego, że osadziłam akcję w mieście, z którym jestem prywatnie związana, czyli w Katowicach. Ważny jest też dla mnie Borys Dyrda, główny bohater, którego historia jest nierozerwalnie związana z moją” tłumaczy Magdalena Majcher – „Życie prywatne tej postaci – tak, jak i wątki kryminalne – w pewnym stopniu inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami, a konkretnie przeszłością moją i mojej rodziny. To jedne z najbardziej osobistych i najważniejszych dla mnie książek”. Pierwszy tom, „Bajtel”, otwiera cykl historią inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i wprowadza czytelników w świat dziennikarza śledczego Borysa Dyrdy. Majcher pokazuje Śląsk „jakiego już nie ma” – z jego robotniczymi dzielnicami, przemysłową codziennością i społecznymi pęknięciami. Kryminalna zagadka staje się tu pretekstem do opowieści o wykluczeniu, traumach i konsekwencjach przemilczanych tragedii, a surowy realizm sprawia, że historia na długo zostaje w pamięci. Druga część serii, „Frela”, pogłębia zarówno portret głównego bohatera, jak i obraz regionu. W historii o zamordowanej aktorce Majcher z jeszcze większą precyzją łączy fikcję literacką z dokumentalną wrażliwością, pokazując Śląsk widziany oczami jego mieszkańców – pełen sprzeczności, lokalnego języka i nieoczywistych emocji. To kryminał, który nie ucieka od trudnych tematów społecznych, a jednocześnie trzyma w napięciu i konsekwentnie rozwija główną oś fabularną cyklu. Zwieńczenie…

VivaMajcherglowne-d01f346.png
width: 1200
height: 800

Zostawiła dla niego męża i dom. On rzucił ją w ciągu jednego dnia, pożegnanie napisał na kartce
type: item
date: 2025-02-20T12:33:35.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
subject: romans
description: Losy uczucia Sławomira Mrożka i Romy Ligockiej
encoded: Mówiła, że Mrożek potrafi kochać tylko siebie i wyłącznie siebie. I że jest to miłość, jakiej w życiu nie widziała. Były to jednak słowa zawiedzionej w uczuciach kobiety. Poznali się, kiedy Sławomir Mrożek był wdowcem. Jego żona, malarka Maria „Mara” Obremba zmarła na raka w wieku 42 lat. Sławomir Mrożek patrzył na jej cierpienie, wiedząc, że jest bezradny. Niesamowicie go kochała, poświęciła dla niego karierę, pojechała za nim na emigrację. On długo nie mógł znaleźć nikogo, kto mógłby zająć miejsce żony. Rzucił się w wir romansów. Wydawało się jednak, że z Romą Ligocką to będzie coś poważniejszego. Roma Ligocka i Sławomir Mrożek: historia miłości Poznali się w latach 70. Pierwsze spotkanie miało miejsce w jej domu, Mrożka, znanego już wtedy dramaturga zaprosił na kolacje jej mąż, Jan Biczycki - aktor, wykładowca, założyciel legendarnego klubu Stodoła w Warszawie. Ale Roma Ligocka i Jan Biczycki byli już wtedy na emigracji, mieszkali w Monachium. Jan Biczycki wykładał tam na Uniwersytecie. Roma Ligocka była po prostu żoną i mamą nastoletniego syna. Źle się czuła ograniczona do roli pani domu, brała antydepresanty. Kiedy przyszedł Mrożek, była sama. Mąż, który często był w rozjazdach, wyjechał. Swoje spotkanie z pisarzem wspominała tak: „Mirek wchodzi do środka. Zapala fajkę, otwiera butelkę wina. I opada na kanapę. Zaczynamy rozmawiać i nie jesteśmy w stanie przestać - o Krakowie, o Polsce, o sobie. Kiedy nastaje ranek, a sąsiadka włącza odkurzacz, jest już po nas”. Po tym spotkaniu korespondowali, dzwonili do siebie, Sławomir Mrożek wysyłał Romie Ligockiej bukiety kwiatów. Zobacz też: Roma Ligocka: pisarka, która przeżyła getto. Dzisiaj stara się być szczęśliwa <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/02/forum-0428178251-1-161ec65.jpg" width="2500" height="2474" alt="Krakow 17.06.1960 r. Slawomir Mrozek, ur 1930 w Borzecinie, pisarz, dramaturg, satyryk, prozaik, rysownik, 1950 debiutowal jako dziennikarz reportazem w "Przekroju", 1…

jamnik--1b9861b.png
width: 505
height: 400

Zbigniew Herbert: „Ulubione kobiety? Matka Teresa i moja biedna żona Katarzyna"
type: item
date: 2025-02-16T10:45:00.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Dotarła do nas smutna wiadomość o śmierci wdowy po pisarzu
encoded: Zbigniew Herbert – autor „Pana Cogito” i „Barbarzyńcy w ogrodzie” jest jednym z najważniejszych poetów w polskiej literaturze, wciąż obecnym, czytanym i podziwianym na całym świecie. Wielu mówi o nim „książę poezji”. Wspaniale ją sam recytował, miał fantastyczny radiowy głos, nie zabrała mu go nawet ciężka astma. Dziś po południu media obiegła smutna wiadomość. Wdowa po znanym pisarzu, Katarzyna Herbert (z domu Dzieduszycka) nie żyje. Zmarła 15 lutego 2025 r. w wieku 95 lat. Była fundatorką Międzynarodowej Nagrody Literackiej im. Zbigniewa Herberta oraz założycielką Fundacji im. Zbigniewa Herberta. Przy mężu była do samego końca... Jak naprawdę wyglądała ta miłość? Artykuł aktualizowany 16.02.2025 r. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 17.02.2025 r.] Zbigniew Herbert i Katarzyna Dzieduszycka: jak się poznali? Z Katarzyną Dzieduszycką poznali się w latach 50. w Związku Kompozytorów Polskich. Katarzyna była asystentką dyrektora. Pewnego dnia zobaczyła na korytarzu młodego chłopaka. Spytała koleżanki, kim on jest? Była zaskoczona, że to kandydat na dyrektora administracyjnego. Zbigniew Herbert miał 30 lat, ale wyglądał jak chłopiec. Zaczęli rozmawiać, poznali się, zaczęli się spotykać. Chodzili razem do „Fukiera” gdzie było węgierskie wino, siadywali tam i on ją podrywał na wiersze. Ale nie swoje. Na randkach recytował ulubionych polskich poetów: Miłosza, Leśmiana, Czechowicza. Właściwie nie był przystojny, dosyć niski. Sam narzekał, że ma za grube nogi i jest nieco krępy. Jedna z jego miłości Janina Frentzel-Zagórska wspominała, że mógł przebierać i wybierać w kobietach, bo miał nieopisany wdzięk. Umiał adorować i uwodzić. Choć, jak mówiła nie traktował kobiet poważnie. „Były do zabawy, do wódki , do tańców i do zachwycania się jego poezją, choć do dyskusji o niej już mniej”. W każdym razie Katarzynę Dzieduszycką oczarował. Byli w podobnym wieku, dzieliło ich tylko 5 lat. Czytaj też: Wanda Chotomska, jedna z najbardziej znanych autorek literatury dla dzieci, s…

imgvf9jVU-1883f7f.jpg
width: 933
height: 740

Magdalena Samozwaniec za pierwszego męża wyszła, żeby wyrwać się z domu. Drugiego odbiła córce
type: item
date: 2024-07-26T10:41:02.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Życie królowej polskiej satyry było nietuzinkowe
encoded: Kornel Makuszyński nazywał ją żartobliwie łobuzem w spódnicy. Magdalena Samozwaniec była ładna, wesoła, miała cięty język i czasem nieco złośliwą obserwację. Lubiła prowokować. O kobietach mówiła na przykład, że „całują się na powitanie, bo nie mogą się ugryźć”. Uważała, że związki mieszane wiekowo „to znaczy piernika z pączkiem i sę-dziwy z młokosem” są zazwyczaj szczęśliwe. „Każdemu z nas imponuje to, czego sami nie mamy. Nawet wiek”. Znane były jej powiedzonka w rodzaju „co jest największym marzeniem męża? Utrzymać żonę za jej własne pieniądze”. Potrafiła dokuczyć, potem przepraszała. O Hance Bielickiej powiedziała, że jest jak zepsute radio nastawione na maksymalną fonię, którego nie można ściszyć ani wyłączyć. Kiedy wielka dama polskiego teatru Nina Andrycz westchnęła, że chciałaby być malowana przez Wojciecha Kossaka, Samozwaniec odparowała, że to raczej było niemożliwe, bo Kossak malował tylko ładne kobiety. Ludzie ją jednak uwielbiali, miała dobry kontakt z czytelnikami, była prekursorką spotkań autorskich. Jeszcze przed wojną pisano o niej, że jest najdowcipniejszą polską autorką i królową polskiej satyry. Na czym polegał fenomen Magdaleny Samozwaniec? [Ostatnia publikacja treści na VUŻ-u 20.10.2024 r.] Magdalena Samozwaniec: klan Kossaków, rodzina, dorastanie Urodziła się jeszcze w czasach La belle époque – w 1894 roku. Zmarła 20 października 1972 roku. Tak naprawdę nazywała się Magdalena Starzewska-Niewidowska. Samozwaniec to był pseudonim, który nadał jej szwagier, mąż jej siostry, słynnej poetki Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej. Tak do niej przylgnął, że w czasem zastapił nazwisko. Żartowała, że pochodzi z prostej artystycznej rodziny. Ale urodziła się w słynnym klanie Kossaków. Jej dziadek Juliusz Kossak był wielkim malarzem batalistycznym. Ojciec, Wojciech Kossak, współtworzył „Panoramę racławicką”. Tatko, jak go nazywały „kukły”, czyli córki, był bonvivantem i żył wraz z cała rodziną ponad stan. Antoni Słonimski śmiał się, że Wojciech malował dla z…

imgjfSTeg-8b8dcd9.jpg
width: 1167
height: 925

Młodzi ludzie traktowali go jak Boga. Skąd się wzięła legenda Edwarda Stachury?
type: item
date: 2024-07-24T11:45:02.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Mija 45. rocznica śmierci poety
encoded: Zostawił po sobie powieści, wiersze, dzienniki. Pisał podczas podróży i wędrówek – był typem nomady, swoje utwory zmieniał, aktualizował, wiersze i piosenki śpiewał sam przy gitarze. Ale znane są też z wykonań wielu wspaniałych artystów m.in. Piotra Fronczewskiego, Anny Chodakowskiej, zespołu Hey. Jak potoczyło się życie tego utalentowanego poety? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 24.07.2024 r.] Kim był Edward Stachura? Fenomen poety Odebrać sobie życie próbował trzykrotnie, za czwartym razem się udało. Zmarł w swoim mieszkaniu na warszawskiej Pradze, 24 lipca 1979 roku. W dzienniku, który prowadził, przed śmiercią pisał: „Zjeździłem pół świata, w tylu miejscach byłem. Człowiekowi-nikt wszędzie było dobrze. Edwardowi Stachurze tu i ówdzie było nieźle. Mnie, cieniowi Edwarda Stachury, wszędzie jest teraz źle. Nie mogę sobie znaleźć miejsca. (…) Chciałem i nawet jeszcze chciałbym zaczepić się jakoś o ten świat, ale ciągle mi się to nie udaje”. Edward Stachura w latach 70. i 80. był jednym z najpopularniejszych polskich pisarzy. Dla młodych ludzi był jak iskra, swoim życiem pokazywał, że w każdej rzeczywistości można być wolnym. I zawsze można mieć wybór, choć jest za to cena. Sam był z natury „tułaczem ”, outsiderem, wędrowcem pomieszkującym tu i tam, włóczykijem, który pracuje dorywczo. Tak też wykreował swój literacki wizerunek. Nie było w tych książkach miejsca na żadne odniesienia polityczne, choć za jego czasów działo się niemało (choćby Marzec’68), jakby PRL w ogóle dla niego nie istniał. Ikoniczny obraz Stachury – i milionów jego wielbicieli, to młody mężczyzna w dżinsach, z torbą podróżną i gitarą, przy której śpiewał swoje wiersze. Młodzi wrażliwcy odnajdywali w jego prozie swoje rozterki, kłopoty z nieprzystosowaniem, pytania o sens życia. Stachura buntował się przeciwko „życiu na niby”, miał pragnienie intensywnego, zachłannego przeżywania każdej chwili. Pisał, że „wszystko jest poezją", dlatego trzeba doskonalić swoją ciekawość świata, a nie spać na jawie. Zob…

imgFzkzTS-9481fa3.jpg
width: 1167
height: 925

Matka Marka Hłaski wychowywała go samotnie. Jednego dnia wysyłał jej listy z groźbami, drugiego zapewniał o swojej miłości
type: item
date: 2024-06-14T10:15:02.000Z
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: Marek Hłasko
subject: niezwykłe historie
subject: niezwykłe relacje
description: „U nas wszystkie gwiazdy spadają” – mówiła Maria Hłasko
encoded: Był naszym polskim Jamesem Deanem. Chcieliśmy go widzieć jako rosłego mężczyznę, kochanka wielu kobiet i mężczyzn, buntownika z papierosem w ustach. Uwielbiał samochody i szybkość. Był piękny i dwudziestoletni – zawsze i na wieczność. W końcu odebraliśmy mu ludzki wymiar. Relacja Hłaski z matką pokazuje nam jednak, jak wielowymiarową był postacią. Jak w chwili bólu zęba pisał z płaczem do mamy. Jak bał się, że ją straci, gdy w jej życiu pojawił się nowy partner. Pokazuje także matkę dumną z sukcesu syna, ale także przerażoną tym, że właśnie przez jego sławę może go stracić. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 14.06.2024 r.] Marek Hłasko: relacja z mamą Marek Hłasko od wczesnego dzieciństwa był bardzo zżyty z mamą. Jeszcze przed wojną jego ojciec był już w związku z inną kobietą, a zaraz po rozpoczęciu okupacji Warszawy mężczyzna zmarł. Maria Hłasko została sama z 9-letnim synem. Dookoła toczyła się wojna, a ona nie mogła liczyć na nikogo. W 1943 roku poznała Kazimierza Gryczkiewicza, starszego mężczyznę, który zaraz po wojnie został jej mężem. Mimo że Gryczkiewicz bardzo pomagał rodzinie, dla Marka stał się wrogiem, który zabrał mu matkę. Prawdziwy konflikt rozpoczął się, gdy cała rodzina zamieszkała razem. Były awantury, kłótnie i sceny zazdrości. „Kocham Ciebie tak samo, jak kochałem, lecz mi przykro, że wolisz obcego człowieka niż mnie” – pisał Hłasko do matki. Z listów wynika jednak, że z czasem mężczyźni dogadali się ze sobą, a sam pisarz potrafił odnosić się do męża matki z szacunkiem: „Jednak znaleźliśmy wspólny język. Tak musiało być”. Kontakt z matką nigdy później już nie przypominał stabilnej relacji. Marek Hłasko miał jakby dwie matki: jedną kochał nad życie, drugiej nienawidził za zdradę. Jednego dnia potrafił wysłać jej listy z groźbami, drugiego przepraszać i zapewniać o swojej miłości. Andrzej Czyżewski, kuzyn Hłaski, trafnie pisze o ich relacji, nazywając ją „obustronną zaborczością”. Czytaj też: Mama Cezarego Pazury pilnowała, żeby za szybko się nie zakoc…

imguOdbgK-fcba8e7.jpg
width: 1167
height: 925

Stanisław Grochowiak był jednym z najlepszych polskich poetów okresu powojennego. Przez lata kochał dwie kobiety
type: item
date: 2024-06-13T11:22:02.000Z
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Żona i kochanka towarzyszyły pisarzowi do końca jego dni
encoded: Magda i Maria okazały się dwiema najważniejszymi kobietami w życiu Stanisława Grochowiaka. Nigdy nie umiał powiedzieć jednej, że zostawia ją dla tej drugiej lub może po prostu nie chciał. Żona i kochanka towarzyszyły poecie do końca jego dni. [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.11.2024 r.] Kim był Stanisław Grochowiak: kariera, choroba Poeta, prozaik, dramatopisarz, publicysta. Ogromny talent, który jak wielu przed nim i po nim, trawiła choroba alkoholowa. Nie umiał jednak zmotywować się do leczenia, uznając, że kiedy odstawi używkę, odejdzie też natchnienie do pisania. Alkohol zaważył na życiu poety i przyczynił się bezpośrednio do jego śmierci. "Usnuto wtedy teorię, że pił celowo samobójczo, że rozczarowany życiem dążył do samounicestwienia. Żona i dzieci kategorycznie zaprzeczają tym spekulacjom, twierdząc, że po prostu nie umiał się zatrzymać, a potrzebował alkoholu coraz więcej", pisze autor książki "Sławnych Polaków choroby". Po debiucie, pierwszym zbiorze wierszy "Ballada rycerska" wydanym w 1956 roku, Stanisława Grochowiaka zaczęto stawiać obok takich nazwisk jak Herbert i Białoszewski. Krytyk Jan Błoński pisał o jego twórczości: "Grochowiak - narąbał całych ćwierci baroku, połci, dekadencji, kawałów ekspresjonizmu, doprawił je Norwidem, Libertem, Gałczyńskim, Bóg wie czym jeszcze, wszystko to wrzucił do kotła, zagotował, odcedził i ciepłe jeszcze sprasował w gęste, treściwe wiersze." Zobacz też: Anne Frank i Hannah Goslar: historia wyjątkowej przyjaźni w czasach zagłady Stanisław Grochowiak: wiódł podwójne życie Poeta swoje życie prywatne przez długie lata dzielił pomiędzy dwie kobiety i dwa domy. Do końca życia był mężem Anny Magdaleny Herman, swojej szkolnej miłości, którą poślubił w 1954 roku. Wszyscy nazywali ją Madzią, małżeństwo doczekało się sześciorga dzieci i wielu opinii na temat swojej relacji. „Staszek i Madzia byli parą nieudaną (...) Związek Staszka z Madzią oparty był na zauroczeniu i na potrzebach seksualnych obojga. Wkrótce pojawiło się bardzo…

imgKHD4qK-e447958.jpg
width: 1167
height: 925

Władysław, syn Adama Mickiewicza, musiał poradzić sobie ze sławą ojca i szaleństwem matki
type: item
date: 2024-06-09T06:40:01.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Syn narodowego wieszcza nie miał łatwego życia
encoded: Władysław – Władzio Mickiewicz był drugim z sześciorga dzieci Adama Mickiewicza i pierwszym synem. Adam Mickiewicz był, jak na ówczesne czasy, późnym ojcem, kiedy zaczęły mu się rodzić, dzieci dobiegał czterdziestki. Ożenił się, mając 36 lat. Ojcostwo to było dla niego zupełnie nowe przeżycie. Wcześniej dziećmi się nie interesował i niespecjalnie je lubił. Władysław miał dwie siostry, Marię i Helenę oraz trzech braci — Józefa, Aleksandra i Jana. To Jan miał odziedziczyć po matce chorobę psychiczną i zmarł zamknięty w szpitalu. Miał też przyrodnią siostrę ze związku ojca z Ksawerą Deybel. Jak dowiódł Robert Kowalski znawca romantyzmu, autor strony "Paryskie salony romantyków" nieślubna córka miała na imię Klara. Wcześniej uważano, że była to Andrea - młodsza córka Ksawery Dybel. Władysław zdawał sobie sprawę, że jest przede wszystkim synem wieszcza. „Pamiętniki”, które spisał, zaczynały się od słów: „Jedyną moją zasługa, jest to, że byłem synem wielkiego ojca”. Ale był mądrym, utalentowanym człowiekiem, świetnym pisarzem, wnikliwym obserwatorem. Nie miał w życiu łatwo. Jak potoczyły się losy syna wielkiego poety? Ostatnia publikacja na VUŻ-u: 09.06.2024 r. Władysław Mickiewicz: nie miał łatwego dzieciństwa Władysław Mickiewicz urodził się w czerwcu w 1838 roku w Paryżu. Miał już wtedy starszą siostrę Marysię. Ojciec pisał o niej: „Żwawa jak baletyniczka paryska, ale głupia dotąd nie gada. Już gada, biega, i na miasto chodzi ze mną z wizytami”. Władzio urodził się w trudnym czasie. Rodzinie brakowało pieniędzy. Adam Mickiewicz nigdy specjalnie ich nie miał — sytuacja poety żyjącego na wygnaniu nie była łatwa. Ale też Mickiewicz nigdy nie przykładał do pieniędzy szczególnego znaczenie. Żył przekonany, że jakoś będzie i tak się działo. Jednak rodzina to była już inna sytuacja. Poeta zabiegał o stanowisko profesora literatury łacińskiej na uniwersytecie w Lozannie, które otrzymał. Pojechali dyliżansem z Paryża do Lozanny. Adam Mickiewicz mówił o swojej rodzinie, że jak c…

imgFawSGZ-578a58d.jpg
width: 1089
height: 863

Zbigniew Nienacki: blagier i mitoman. Podawał kilka wersji swojego życiorysu. Tajemnice Pana Samochodzika
type: item
date: 2023-12-28T14:15:38.000Z
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Biografom niełatwo było opisać jego życie
encoded: Jeden z najpoczytniejszych polskich pisarzy, autor kultowej serii o przygodach Pana Samochodzika, ale i erotycznych powieści, które w PRL-u sprzedawano spod lady. Uciekał od ludzi, był komunistą, nosił pistolet za pasem. Dzisiaj wciąż jest odkrywany, minionego lata ukazała się jego kolejna biografia. Historia Zbigniewa Nienackiego to materiał na świetny film. Artykuł ukazał się w magazynie VIVA! w październiku 2023 r. Artykuł aktualizowany na VUŻ 11.08.2024 r. Kim był Zbigniew Nienacki? Był zanurzony po uszy w komunę, a zarazem jakoś niezależny. W Jerzwałdzie stworzył własny świat, radził sobie w pionierskich warunkach, bez prądu i bieżącej wody. Wystarczyły mu las, jezioro, cisza. Kto by tak nie chciał żyć? "Tę naszą literaturę trzeba wyciągnąć z zaścianka, z zakurzonego pokoju. Ja to robię! Jestem wielkim odkurzaczem! Chcę być konkurencyjny dla wszystkiego, co będzie!”, mówił o sobie Zbigniew Nienacki. Był jednym z najpoczytniejszych pisarzy w PRL-u, choć jako osoba mało znanym, poza gronem wielbicieli, którzy odwiedzali go w domu, w Jerzwałdzie i mówili o nim czule „Nienaś”. Jego najbardziej znany bohater Pan Samochodzik stał się atrakcyjny dla kilku pokoleń czytelników – łączy dzisiejsze babcie i wnuczki. Netflix zrealizował nawet nową wersję najbardziej znanej książki z tej serii „Pan Samochodzik i templariusze”. Choć trzeba dodać, że nie podbiła ona serca fanów. Zbigniew Nienacki, blagier i mitoman, podawał kilka wersji swojego życiorysu i biografom niełatwo było opisać jego życie. Niepewne były nawet tak proste fakty, na przykład to, czy pisarz miał, czy nie miał matury. Ukrywał istnienie starszego brata, bo Janusz był AK-owcem, a Zbigniew komunistą, który AK-owców zwalczał. Opowiadał, że pochodzi z lekarskiej rodziny, co było bzdurą. Lekarzem był tylko jego syn Marek. Miał trudny charakter. Był arogancki, a zarazem zakompleksiony, spragniony uznania warszawskiej kawiarni, która go lekceważyła. „Osiągnąłem szczyty popularności czytelniczej, o jakiej dotąd mar…

img80TBUO-675c217.jpg
width: 778
height: 617

Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy?
type: item
date: 2023-11-24T16:15:24.000Z
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Joanna Chmielewska
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: W połowie lat 60. Irena Kuhn rzuciła architekturę i postawiła na pisanie
encoded: Mówiła, że życie to nic strasznego, mięta z bubrem. I że przebiegniemy je kurcgalopkiem. Wykreowała siebie jako Joannę Chmielewską, autorkę powieści kryminalnych. Naprawdę nazywała się Irena Kuhn. Czy była tak silna i radosna, jaką oficjalnie ją znamy? Właśnie wyszła nowa książka „Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej” dziennikarki Katarzyny Drogi. Joanna Chmielewska: dodawała kobietom siły Często w swoich powieściach portretowała przyjaciół i znajomych. Kiedy ktoś jej podpadł, ostrzegała: „W następnej książce zginiesz”. Jako pisarka dalece odbiegała od wizerunku nobliwej intelektualistki. Klęła, paliła, piła, grała w kasynie i… była uwielbiana. Joanna Chmielewska to jedna z najpopularniejszych polskich pisarek. Wydała kilkadziesiąt powieści, które sprzedały się w ponad sześciu milionach egzemplarzy, trudno wyobrazić sobie ten kopiec książek. Kobiety ją uwielbiały, bo bawiła je i krzepiła. „My, dziewczyny z lat 70. i 80., wymieniałyśmy się jej książkami, kształtowały nas. W PRL-u z polskich pisarek czytało się Chmielewską, Siesicką, Musierowicz. Koniec. Orzeszkową i Konopnicką? Przepraszam bardzo, ale to z obowiązku do szkoły, a tak dla siebie, do poduszki, w namiocie na wyjeździe – Chmielewska!”, mówiła jej biografka Katarzyna Droga. Do tej pory zapełnione są fora poświęcone pisarce, którą czytelniczki traktują jak kogoś bliskiego. Kiedy zmarła 10 lat temu, w 2013 roku, wiele fanek miało poczucie głębokiej osobistej straty. Power girl Jej bohaterki radziły sobie w każdej sytuacji, nawet wtedy, gdy trzeba było wydostać się z lochu za pomocą… szydełka. My, dziewczyny, bystre, inteligentne, mądre, damy sobie radę – podpowiadała Chmielewska. A jej czytelniczki pragnęły być power girl. Ktoś napisał, że wychowała parę pokoleń silnych kobiet. Jej najpopularniejsze powieści to debiutancki „Klin”, „Wszyscy jesteśmy podejrzani”, „Lesio”, „Całe zdanie nieboszczyka”, „Krokodyl z kraju Karoliny”, „Romans wszech czasów”. Sporo z nich doczekało się ekranizacji, ni…

imggYEOYT-9b3a7bb.jpg
width: 1167
height: 925

Kim była „Krysta”? Dwie twarze znanej pisarki Krystyny Siesickiej
type: item
date: 2023-11-22T15:15:06.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Krystyna Siesicka cudem ocalała, ale jej życie nie było proste
encoded: Krystyna Siesicka to jedna z najpopularniejszych polskich pisarek dla nastolatek. Jej książki „Zapałka na zakręcie”, „Jezioro osobliwości”, „Beethoven i dżinsy”, „Fotoplastikon” były zaczytywane w PRL, a są pamiętane i lubiane do dzisiaj. Nakłady jej powieści szły w miliony. Opowiadała w nich historie nastolatek, pierwszych miłości, rozczarowań, samodzielnie dokonywanych wyborów. Dobrze znała te problemy, sama miała pięcioro dzieci. Mówiła, że jest najpierw mamą, potem pisarką. Ale była kimś jeszcze. Jak wyglądało życie Krystyny Siesickiej? [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 22.11.2024 r.] Krystyna Siesicka: Ocalała z transportu do Auschitz Krystyna Dubrowska (potem Siesicka-Waśniewska) urodziła się 22 listopada 1928 roku w Dęblinie. Dorastała w spokojnym, ciepłym domu. „Mój Tata był lotnikiem, a Mama tylko Mamą, a raczej aż Mamą. Mój starszy Brat był lekarzem, a ja długo małą dziewczynką, która marzyła o tym, że gdy dorośnie, będzie pić mocną herbatę i pisać książki. I to się spełniło”, mówiła o sobie. Ale do zawodu pisarki droga była daleka. Wcześniej nadeszła wojna, nastoletnia Krysia, mieszkająca już wtedy w Warszawie była harcerką. W czasie Powstania warszawskiego pomagała przenosić rannych do szpitala na Powiślu, w czasie jednej z takich akcji dostała odłamkiem w rękę. Trafiła do obozu w Pruszkowie, a stamtąd zapakowano ją do transportu do Auschwitz. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img2Svl72-9db85d6.jpg" width="1869" height="1600" alt="Krystyna Siesicka-pisarka,autorka powiesci dla mlodziezy 25-09-2003 r. Warszawa,Image: 429763220, License: Rights-managed, Restrictions: Cena minimalna dla publikacji online 50 zł a dla drukowanych 250 zł, Model Release: no, Credit line: Mariusz Grzelak / Forum" title="siesicka" /> Ranna, z gorączką, pewnie nie przeżyłaby obozu, ale miała niebywałe szczęście. Można powiedzieć, że spotkał ją cud — okazało się, że tego dnia transporty odwołano. Ludzi z pociągu wyrzucono na pol…

imgL6BXRV-82ad24e.jpg
width: 933
height: 740

Zimę spędzała z Heleną, pozostałe miesiące z Jadwigą – sekretne życie Marii Rodziewiczówny
type: item
date: 2023-11-16T14:15:38.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Jak na swoje czasy pisarka miała bardzo nietypowy życiorys
encoded: Krótko obcięte włosy, męskie koszule, krawaty, surduty, spódnice, które zamiast falbanek miały kieszenie na narzędzia. Postawna figura, niski głos – Maria Rodziewiczówna miała wiele męskich cech, podbitych jeszcze sposobem ubierania i noszenia się. Współcześni mieli kłopot z określeniem jej płci, bezceremonialny Antoni Słonimski mówił na jednej z uroczystości: „Witajcie Panie, Panowie i Ty Mario Rodziewiczówna”. Była bardzo popularną pisarką, po wydaniu powieści „Dewajtis”, w końcu XIX wieku, pisarskim wzięciem ustępowała jedynie Henrykowi Sienkiewiczowi. Jej powieści – „Dewajtis”, „Między ustami a brzegiem pucharu”, „Wrzos” czy „Lato leśnych ludzi” nadal są chętnie czytane. Nawet popularność serialu „Dewajtis” świadczy o tym, jaka marką jest do dzisiaj Rodziewiczówna. Jak wyglądało niezwykłe życie znanej pisarki? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u i Viva Historie 15.11.2024 r.] Maria Rodziewiczówna: maleństwo z tatuażem Maria Rodziewiczówna urodziła się w 1864 roku we wsi Pieniucha na Grodzieńszczyźnie. Nie miała lekkiego dzieciństwa. Rodzice stracili cały majątek po Powstaniu Styczniowym, zbiednieli, zdeklasowali się. Marzyli o podróży po Europie, a zostali zesłani na Sybir. Przed tułaczką matka Marii zrobiła maleńkiej córce tatuaż, bo nie wiedziała, kiedy ją zobaczy i czy rozpozna swoje dziecko. Z rodzicami Maria spotkała się w wieku 7 lat. Rodzina nie mogła wrócić na kresy, Rodziewicze zamieszkali w Warszawie, klepali biedę, ojciec pracował jako zarządca kamienicy na ulicy Szeroki Dunaj, matka w fabryce papierosów. Z czasem ich sytuacja trochę się poprawiła, dzięki bogatym krewnym. Maria trafiła na pensję sióstr Niepokalanek w Jazłowcu. Dziewczynki wychowywano w duchu patriotyczno-religijnym na matki-Polki. Rodziewiczówna była niemal wzorową katoliczką. Zbudowała kościół. W domu urządzała rekolekcje dla sąsiadów, przerabiając przedpokój na kaplicę. Jeździła na pielgrzymki. Choć w przypadku Rodziewiczówny nic nie było takie proste. Nawet wiara. Jako dorosła kobieta za…

img7iHgic-d220bad.jpg
width: 933
height: 740

Sienkiewicz był po uszy zakochany w Modrzejewskiej. Czy mieli syna? Od plotek aż huczało
type: item
date: 2023-10-12T09:31:02.000Z
creator: Agnieszka Dajbor
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: Historia miłości
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
description: Mąż aktorki był zazdrosny o jej relacje z pisarzem
encoded: Wielki pisarz i wielka aktorka. Ludzie swojej epoki. Wybitni, nietuzinkowi. Ona była dla niego „niedoścignioną wielkością”, uosobieniem narodowego geniuszu, dobra, prawdy, piękna. W jednym z listów Henryk Sienkiewicz pytał sam siebie: „Jak to błaźnie? Ty, który jesteś niczym – śmiałeś do niej inaczej mówić niż na klęczkach?”. Kiedy mieszkali razem w Ameryce, był na każde skinienie Heleny Modrzejewskiej, przesyłał pokątnie miłosne liściki. Podawał je przez zaufanych ludzi, żeby nie wzbudzać „niecnych zazdrostek” u jej męża Karola Chłapowskiego. Sienkiewicz niby się z nim przyjaźni, ale go nie znosi. Nazywa go „Fajtłapą przy genialnej kobiecie”, „Szałaputem, nerwusem, lawinowym gadułą”, który tylko denerwuje „swoją piękną Panią”. [ Tekst aktualizowany VUŻ 8.04.2024 r. ] Henryk Sienkiewicz i Helena Modrzejewska: historia miłości Henryk Sienkiewicz i Helena Modrzejewska poznali się w latach 70. XIX wieku w Warszawie. On był wtedy początkującym literatem, pisywał pod pseudonimem Litwos. Miał się żenić z piękną panną Marią Kellerówną. Tak się jednak zdarzyło, że podczas jednego ze spacerów Henryk i Mela – jak ją nazywano – zgubili zaręczynowy pierścionek. Niedoszli teściowie uznali to za zły omen i zrobili wszystko, by ślub się nie odbył. Jednym z powodów były krążące już wówczas po warszawie plotki o fascynacji Henryka Sienkiewicza aktorką Heleną Modrzejewską, o odwiedzinach w jej domu i długich rozmowach. Modrzejewska miała wielu adoratorów, należał do nich m.in. wielki malarz Aleksander Gierymski, ale uważano że Sienkiewicz był jej faworytem. Mela była zrozpaczona. Wiedziała, że Henryka już nie odzyska. Podobał się kobietom. Był niewysoki, ale „harmonijnie zbudowany o szlachetnych rysach twarzy”. Smagły, miał piękne oczy, melancholijne spojrzenie. Zawsze mógł liczyć na wianuszek wielbicielek. Modrzejewska była w tym gronie kimś wyjątkowym. Nigdy nie poznał kobiety tak pięknej i z taką osobowością. Helena Modrzejewska: wybitna aktorka Ona, o 6 lat starsza, była już uzna…

imgL2JPXs-e3d25a5.jpg
width: 1167
height: 925

Maria Konopnicka nie mogła patrzeć na chorą córkę Helenę. Wyrzekła się jej i wysłała do przytułku
type: item
date: 2023-10-08T09:23:02.000Z
creator: Karol Sowa
subject: Ludzie
subject: Niezwykłe historie
subject: literatura
subject: niezwykłe historie
subject: niezwykłe relacje
description: Dziś upływa 114. rocznica śmierci pisarki
encoded: Życie Marii Konopnicka do dziś jest obiektem spekulacji. I chociaż od jej śmierci minęło już wiele lat, to jej postać wciąż wywołuje skrajne emocje. Co ciekawe, miała ona córkę, której się wstydziła i nie chciała się do niej przyznawać. Bała się, że Helena Konopnicka zniszczy jej reputację i dobre imię. Czy poetka naprawdę wyrzekła się swojej chorej umysłowo córki? Pisarka miała żałować, że dziewczyna nie odebrała sobie życia. Co się stało z porzuconą Heleną i jakie tajemnice skrywała? [Ostatnia publiakcja na VUŻ-u 08.10.2024 r.] Maria Konopnicka: tajemnicze życie córki pisarki Życie Heleny jest jedną wielką zagadką. Nie ma zdjęć przedstawiających dziewczynkę, listów, które mogłaby napisać czy pamiętników. Nie wiemy też, kiedy tak naprawdę się urodziła. Wszystkie informacje na jej temat zostały zamiecione pod dywan. I to nie tylko dlatego, że minęło już wiele lat i mogły najzwyczajniej w świecie zniknąć. W tym przypadku rodzina chciała zatuszować jej istnienie. Cierpiąca na problemy psychicznie córka mogła zniszczyć wizerunek popularnej wówczas pisarki. Wielu specjalistów doszukało się pewnych szczegółów na jej temat w utworach Marii Konopnickiej, które miały jasno mówić o Helenie. „A Helenka tymczasem spała. Ani jej to w głowie, że już słonko weszło, że jaskółki dzieciom śniadanie przyniosły (…). Helenka cała różowa, na czółku aż rosa stoi, tak śpi maleństwo. Czemu nie ma spać, albo jej to źle? Dopiero jak się chłopcy rozruszali i ona budzić się zaczyna. Wyciągnęła jedną rączkę, wyciągnęła drugą, obie różowe, tłuste, obie w piąsteczki ściśnięte, potem otworzyła oczki ciemne i leży cichutko, jakby nigdy nic”, czytamy w „Jak się dzieci w Bronowie z Rozalią bawiły”. Z tego opisu wynika, że matka małej Helenki bardzo ją kochała i nic nie wskazywało na to, że mogłoby być inaczej. Dopiero czas zweryfikował tę miłość... Helena wraz ze swoją rodzicielką wyjechała do Warszawy w 1878 roku, jednak po paru latach Maria Konopnicka odesłała ją do Gusina. To właśnie tam miał znaj…

imgxabEZy-003372c.jpg
width: 1167
height: 925