Ten film był hitem PRL-u. Nie uwierzysz, ile zarobili na nim Kaczyńscy. To fortuna
Zanim trafili na szczyty władzy, jako 12-latkowie zagrali w kultowym filmie. Rola w „O dwóch takich, co ukradli księżyc” dała braciom Kaczyńskim sławę i fortunę – a także zasiała ziarno ich politycznych ambicji.
Zanim stali się jednymi z najważniejszych postaci polskiej sceny politycznej, zrobili furorę na ekranie. Jarosław i Lech Kaczyńscy jako 12-latkowie zagrali w filmowym hicie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”. Rola przyniosła im nie tylko ogólnopolską rozpoznawalność, ale i ogromną – jak na tamte czasy – gażę. Mało kto wie, że ich dziecięca przygoda z kinematografią miała wpływ na późniejsze wybory życiowe i polityczne. Bracia Kaczyńscy – angaż, który dał im popularność Jarosław i Lech Kaczyńscy, zanim zapisali się w historii polskiej polityki, jako dzieci zagrali główne role w filmie „O dwóch takich, co ukradli księżyc”, ekranizacji książki Kornela Makuszyńskiego. Na początku lat 60. XX wieku 12-letni bliźniacy wcielili się w postaci Jacka i Placka. Ich przygody zachwyciły publiczność, a bracia z dnia na dzień stali się rozpoznawalni w całym kraju. Jak doszło do tego, że to właśnie bracia Kaczyńscy otrzymali angaż w filmowym hicie? Ruszył ogólnopolski casting, podczas którego twórcy szukali bliźniaków do ról jacka i Placka. To właśnie Stanisław Miedza-Tomaszewski, wuj Jarosława i Lecha Kaczyńskich, odegrał w tej historii znaczącą rolę. Natknął się na ogłoszenie o przesłuchaniach. „Decyzję podjął nasz wuj, mąż siostry mojej mamy. To on wysłał list na kartce papieru wyrwanej z zeszytu i podobno to właśnie zwróciło uwagę. Zaproszono nas i później się udało”, opowiadał po latach Jarosław Kaczyński w rozmowie z Pytaniem na śniadanie. Bracia zostali zatrudnieni do produkcji, a udział w projekcie był dla nich niezwykłym przeżyciem. Nie tylko dla nich, ponieważ cała rodzina musiała dostosować się do nowej rzeczywistości. Mama 12-latków na pół roku przerwała pracę w szkole, by towarzyszyć synom na planie produkcji. Przez sześć miesięcy codzienność braci Kaczyńskich była wypełniona obowiązkami – dni spędzali na planie filmowym, a naukę nadrabiali dopiero po zakończeniu zdjęć. Nie ukrywał tego sam Lech Kaczyński. „To była uciążliwa praca, powtarzanie ujęć po 10 razy, kiedy np. osioł nie chciał nas zrzucać z grzbietu. Kręciliśmy początkowo w Łebie. Atrakcją było zamieszkanie w wojskowym osiedlu. Tam rozgrywały się sceny na pustyni”, relacjonował na łamach książki "O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich" autorstwa Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego. Sprawdź też: Kandydat na prezydenta wychował dziecko swojej żony. Mało kto wie, że Marta Nawrocka została mamą w wieku 16 lat Psoty na planie: wspomnienia braci Kaczyńskich i ekipy Jak wspominał Marek Kondrat, który poznał ich w czasie, gdy sam kręcił sceny do filmu „Historia żółtej ciżemki”: „To były dwa czorty, które ze swoją piękną matką mieszkały w tym samym hotelu i przewracały go do góry nogami. Byli żywiołem nie do opanowania, problemem edukacyjnym dla wszystkich, bo – żeby zrobili coś na gwizdek – trzeba ich było najpierw spacyfikować. […] Oni byli żywi, normalni, niezwykle inteligentni i – co ważne – wspierali się, jeden miał koło siebie drugiego.” [cytat Duży Format 2003 rok za Plejada.pl]. Bracia, mimo wymagającego grafiku, nie tracili energii i rozrabiali – jak przystało na 12 latków. Atmosfera na planie była intensywna, ale wśród ekipy panowała sympatia do młodych aktorów. To właśnie dzięki takim wspomnieniom film „O dwóch takich…” do dziś pozostaje legendą polskiej kinematografii dziecięcej. Sam Lech Kaczyński tak opowiadał o jednym z przypadków: „Jarek zrobił coś złego i wezwano go do pana Petersile [przyp. red. producenta filmowego]. Jarek wysłuchał nagany, a wszystko to działo się w nowym gmachu, prawie zupełnie pustym. Jarek pokiwał głową, wyszedł, a potem… przekręcił klucz w drzwiach. Zamknął sekretarkę i pana Petersile. Wynikła z tego wielka draka, oni wezwali kogoś przez telefon. Petersile rozwścieczony znów woła Jarka. On przeprasza, po czym wychodzi i… znów przekręca ten klucz. Do dziś twierdzi, że bezwiednie…", opowiadał na łamach „O dwóch takich... Alfabet braci Kaczyńskich”. Czytaj też: Już nie ukrywa tej miłości, pokazali się razem publicznie i wszyscy oniemieli. Piękność to mało powiedziane! Aż zapiera dech <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961100100C-df07a72.jpg" width="1998" height="2048" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2025/06/pap1961111400M-1025497.jpg" width="2048" height="2026" alt="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." title="Warszawa, 10.1961 r. 12-letni bliźniacy Lech i Jarosław Kaczyńscy na planie filmu „O dwóch takich co ukradli księżyc” w reżyserii Jana Batorego." /> Tyle Jarosław i Lech Kaczyńscy otrzymali za rolę w kultowym filmie Dziecięce gwiazdy otrzymały za swoje występy oszałamiającą – jak na tamte czasy – sumę: aż 40 tys. zł. Dla porównania, średnia pensja w Polsce w tamtym okresie wynosiła 600–700 zł miesięcznie. To oznaczało równowartość kilku lat pracy przeciętnego obywatela! Kwota ta budziła podziw i zazdrość, ale również przyniosła pytania o to, co dalej z aktorską przyszłością bliźniaków. Choć rola przyniosła im ogólnopolską rozpoznawalność, Kaczyńscy nie zdecydowali się kontynuować kariery aktorskiej. W filmowej przygodzie krył się jednak zalążek ich przyszłości – Lech Kaczyński przyznał, że to wtedy postanowił zostać politykiem. Jarosław stwierdził, że podjął tę decyzję jeszcze wcześniej. Tak narodziły się ambicje, które w kolejnych dekadach doprowadziły obu braci na sam szczyt władzy w Polsce. Dla braci udział w filmie był wprawdzie fascynującą przygodą, ale również doświadczeniem, które – jak później przyznali – bywało dla nich wymagające i obciążające, choć w tamtym czasie nie do końca to dostrzegali. "Jeszcze wiele lat później przypominano nam Jacka i Placka. Całkiem niedawno obok mojego biura poselskiego w Warszawie zaczął tak do mnie wykrzykiwać jakiś pijak. Po 40 latach o premiery filmu!”, relacjonował Jarosław Kaczyński [cytat za Plejda.pl]. Czytaj też: Wspaniałe wieści o Kondracie! Wielki powrót po 20 latach. Fani wzruszeni, a kulisy zaskakują!
Maria i Lech Kaczyński nie rozstali się nawet po śmierci. Ich ostatnia wola sprawiła, że trudno nam powstrzymać łzy
Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zginęli oboje...
​Maria i Lech Kaczyńscy to para, której historia miłości i wspólnego życia porusza serca wielu Polaków. Ich związek, pełen wzajemnego szacunku i oddania, stał się symbolem harmonii w życiu prywatnym i publicznym.​ "Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…", powiedziała Maria Kaczyńska w jednej z rozmów. Dziś 15. rocznica katastrofy smoleńskiej, w której zakochani stracili życie... Maria i Lech Kaczyńscy zostali sąsiadami, później nie mogli bez siebie żyć Maria Mackiewicz i Lech Kaczyński poznali się w 1976 r. w Sopocie. Maria wynajmowała pokój w willi państwa Reisacherów. Gdy zwolniło się sąsiednie pomieszczenie, jej przyjaciółka Mirosława Żukowska zasugerowała, by nowym lokatorem został młody prawnik, Lech Kaczyński, który właśnie rozpoczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim i poszukiwał zakwaterowania. Maria wspominała później, że gdy go zobaczyła po raz pierwszy, miała ochotę wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała później. Wspólne sąsiedztwo szybko przerodziło się w głęboką przyjaźń, a następnie w miłość. Maria i Lech byli do siebie podobni: ciepli, serdeczni, otwarci na ludzi i obdarzeni poczuciem humoru. W 1978 r. wzięli ślub, a dwa lata później na świat przyszła ich jedyna córka, Marta. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka. ZOBACZ: „Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy Wspólne życie Marii i Lecha Kaczyńskich Maria, z wykształcenia ekonomistka, biegle władała kilkoma językami obcymi. Po narodzinach Marty zdecydowała się poświęcić rodzinie, wspierając męża w jego działalności politycznej i opozycyjnej. Lech Kaczyński, prawnik i działacz opozycji w okresie PRL, zawsze podkreślał, jak ważne jest dla niego wsparcie żony. Ich małżeństwo opierało się na głębokim zaufaniu i wspólnych wartościach, co pozwoliło im przetrwać wiele trudnych chwil. W 2005 r. Lech Kaczyński został wybrany na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Maria, jako Pierwsza Dama, zyskała sympatię Polaków swoją naturalnością, ciepłem i zaangażowaniem w sprawy społeczne. Angażowała się w liczne inicjatywy charytatywne, wspierała kulturę i tradycję, a także dbała o promocję Polski na arenie międzynarodowej. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła rodzinne billboardy. Prezydent otoczony rodziną wzbudzał w ludziach większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli razem. Od katastrofy smoleńskiej mija 15 lat 10 kwietnia 2010 r. Maria i Lech Kaczyńscy zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem, udając się na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Ich śmierć była ogromnym ciosem dla narodu polskiego. Pochowani zostali obok siebie na Wawelu, co symbolizuje ich nierozłączność zarówno za życia, jak i po śmierci. Słowa Pierwszej Damy nabrały wówczas nowego znaczenia. Tak jak pragnęła, odeszła u boku ukochanego... "Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem", powiedziała Maria Kaczyńska podczas jednej z rozmów. Od tego tragicznego zdarzenia mija dziś piętnaście lat. SPRAWDŹ TEŻ: Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską
„Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Tak kochali się i wspierali Maria i Lech Kaczyńscy
„Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”
Podczas jednej z rozmów powiedziała: „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…”. I tak się stało. Tak pisała o nich w 2010, tuż po najtragiczniejszej katastrofie w dziejach III RP przyjaciółka Marii Kaczyńskiej, dziennikarka Krystyna Pytlakowska. View Ediplayer on the source website Lech i Maria Kaczyńscy - historia miłości Byli małżeństwem od 32 lat. Przejdą do historii jako legenda. Oboje. I chociaż on był postacią wzbudzającą skrajne uczucia, to tragiczna śmierć w wypadku samolotowym sprawiła, że wszystko, co złe, zostało zapomniane. W pamięci pozostanie tylko to, co było w nim dobre. Jego politykę historyczną, dzięki której przypominał i podkreślał to, z czego Polacy mogą być dumni. Walka o niepodległość Polski była dla niego niesłychanie ważna. Lech Kaczyński doceniał ludzi, którzy działali w opozycji. Wiele nazwisk wydobył z niepamięci i uhonorował odznaczeniami. Był ideowcem, wiernym swoim przekonaniom i jako prezes NIK, i jako minister sprawiedliwości. Kiedy został prezydentem, prowadził odważną politykę, nie zawsze wzbudzającą poklask, szczególną wagę przywiązywał do suwerenności krajów wschodnich – Ukrainy, Gruzji, Białorusi. „Pozostaje przede wszystkim wierny sobie”, mówiła mi Maria Kaczyńska. „Nie boi się ludzkich osądów. A mnie dziwią te ataki na męża, bo przecież jest takim dobrym człowiekiem. Pochyla się nad każdym potrzebującym, nad zwykłymi ludźmi. Nigdy nie zapomina o przyjaciołach z dawnych lat. Proszę prześledzić, że ludzie pracują z nim wiele lat. Nigdy się z nimi nie ściera, nie kłóci”. A jednak to ona, zawsze pozostająca w cieniu męża, podążająca o pół kroku za nim, biegnąca na lotnisko, by wręczyć Leszkowi tuż przed wylotem służbowym reklamówkę z ciepłym ubraniem, przez co naraziła się na ostrzał krytyki, stała się dla Polaków największym zaskoczeniem. Czy to wypada, żeby prezydentowa biegła za delegacją ze zwyczajną reklamówką jak zwykła żona? – pytano. „A co miałam zrobić?”, ripostowała. „Musiałam dać mu jakiś sweter”. Prorokowano, że będzie jej trudno radzić sobie z rolą pierwszej damy, krytykowano za wygląd, za styl ubierania się, a potem pokochano za serce, serdeczność, niesienie pomocy i za skromność. Sukces Lecha Kaczyńskiego w połowie był jej sukcesem. A może nawet w większej części. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy jej męża, gdyby kiedyś nie spotkał na swojej drodze tej drobnej dziewczyny o wielkim sercu. Początki miłości Marii i Lecha Kaczyńskich: jak się poznali? Poznali się przez jej koleżankę, która przyprowadziła do Marii młodego prawnika. Zaczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim, a nie miał gdzie mieszkać. Akurat zwolnił się pokój obok niej. Nie wiedziała, że właśnie spotkała mężczyznę, z którym spędzi życie. Miała ochotę… wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała. Wtedy już ich wzajemne relacje zostały jakby określone. On – naukowiec, bujający trochę w obłokach, ona – stąpająca po ziemi kapłanka domowego ogniska. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka – dziś konsul generalny RP w Stanach Zjednoczonych. „Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”. Do tego stopnia, że Maria poświęciła dla męża karierę zawodową. Kiedy w 1980 roku urodziła się im córka Marta, zrezygnowała z pracy, by zająć się dzieckiem. I… mężem. Pracowała w Urzędzie Morskim. Marzyła o podróżach. Życie potoczyło się inaczej. Jej mąż miał już wówczas za sobą różne burze polityczne. Gdy zaczynali wraz z bratem studia, wybuchły zamieszki Marca ’68. Miał 19 lat. Wtedy posmakował wielkiej polityki, którą zafascynował się na dobre. Ale już mając 11 lat, zaczął czytać uważnie gazety. I mieć własne zdanie. Wywodził się przecież z domu, gdzie dobro ojczyzny było sprawą tak istotną. W 1981 roku Lech został internowany. Maria musiała przez rok radzić sobie sama. I poradziła, chociaż potem wspominała: „Nie było to łatwe, pierwsze tygodnie przepłakałam, ale potem wzięłam się w garść. To był najtrudniejszy okres w moim życiu”. Wtedy chyba zahartowała się i wzięła na siebie dużą część obowiązków żony polityka. Kiedy Lech Kaczyński kandydował na prezydenta, ujęła sprawy w swoje ręce. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła „rodzinne” billboardy. Wiadomo – prezydent otoczony rodziną wzbudza większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Lech i Maria Kaczyńscy w Pałacu Prezydenckim Z początku miała tremę, obawiała się o swój wizerunek w telewizji, o porównania z poprzednią pierwszą damą. Znalazła jednak swoje miejsce. „Postanowiłam być sobą”, powiedziała nam w wywiadzie. I znowu intuicja jej nie zawiodła. Lech reprezentował państwo, ona zajmowała się tysiącami różnych spraw. Stała się Marią Kaczyńską – instytucją. Pierwsza przyznała, że popiera zabiegi in vitro, wynosi tę kwestię ponad spory polityczne i jest za opowiedzeniem się po stronie tych, którzy mają problem, by zostać rodzicami. Ewa Junczyk-Ziomecka: „Ciągle jeździła na spotkania, brała udział w dziesiątkach uroczystości. Spotykała się ze zwykłymi ludźmi. Poprosiłyśmy, jej znajome i ja: „Marylko, przystopuj, jesteś zmęczona”. Odmawiała. „Ci ludzie mnie potrzebują”, mówiła”. Najbardziej spektakularna akcja miała miejsce, gdy wzięła w obronę Czeczenkę, której troje dzieci zamarzło. Pojechała do niej i pomogła w uzyskaniu w Polsce statusu uchodźcy. I nie zrobiła tego dla błysku fleszy, tylko dlatego, że tak czuła. Albo wstawiała się u męża, by nie odesłano na Białoruś chorego chłopca, który nie miał tam żadnych szans na właściwe leczenie. Miała żal o to, że prasa nie nagłaśnia akcji, którym patronowała. Wolała, by częściej o tym pisano, niż o nazwaniu jej imieniem nowego gatunku tulipana. Irytowało ją, że nie docenia się obietnic wyborczych Lecha, które starał się spełnić. „On nie rzuca słów na wiatr”, mówiła. Miała poczucie humoru, oboje je mieli. Żartowała z męża, że niedługo będą obchodzić okrągłą 30. rocznicę nauki przez niego języka angielskiego. „No trudno, nie ma zdolności językowych”, mówiła. Sama znała dobrze dwa języki – francuski i rosyjski, a dwóch innych się uczyła. Potrafiła zachwycić się nogami pani redaktor. A poznawszy na jakiejś imprezie znajomego fotografa, wołała męża: „Chodź, chodź, muszę cię komuś przedstawić”. Ostatnie chwile Marii i Lecha Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską W Poniedziałek Wielkanocny spotkała się ze swoimi przyjaciółkami. Zjadły razem świąteczną kolację, czekając na Lecha. Spędził wiele godzin w szpitalu u mamy, która od dłuższego czasu ciężko chorowała. Wrócił przygnębiony, chociaż stan mamy się ustabilizował. Pod koniec tekstu pisanego w ekspresowym tempie chcę zadzwonić do Izy Tomaszewskiej – szefowej biura pani prezydentowej, wysłać jej e-maila. Dziennikarze zawsze najpierw z nią się kontaktowali. I przypominam sobie, że pani Iza też zginęła w katastrofie. Zobacz także: Jadwiga Kaczyńska po katastrofie smoleńskiej: „Leszek był taką moją wielką miłością” Tekst: Krystyna Pytlakowska
Co dzieje się z Martą Kaczyńską? Jest po trzecim ślubie, wychowuje trójkę dzieci…
Stara się unikać medialnego szumu. Jak dziś wygląda jej życie?
O Marcie Kaczyńskiej głośno było w kontekście burzliwego życia prywatnego. Córka tragicznie zmarłej pary prezydenckiej doświadczyła ogromnego dramatu i przeszła naprawdę wiele… Dziś z kolei wiedzie szczęśliwe życie jako żona oraz matka trójki dzieci, spełnia się zawodowo i realizuje swoje największe pasje. Jak odmieniły się jej losy w ciągu ostatnich kilku lat? Marta Kaczyńska. Burzliwe życie uczuciowe i unieważnienie ślubu kościelnego „Nigdy nie miałam ambicji, by stać się bohaterką tabloidów. Splot wydarzeń sprawił, że zostałam obiektem zainteresowania mediów” - to słowa Marty Kaczyńskiej z 2014 roku, które wypowiedziała na łamach serwisu Onet. Kobieta przez wiele lat pozostawała na świeczniku, a jej losy z zapałem śledziły dziesiątki tysięcy Polaków. Córka Lecha i Marii Kaczyńskich ma za sobą wiele trudnych doświadczeń, o czym swego czasu chętnie rozpisywała się kolorowa prasa… Jako młoda kobieta długo zastanawiała się nad tym, co chciałaby robić w przyszłości. Rozważała nawet studiowanie wiedzy o teatrze, lecz finalnie po maturze podjęła studia prawnicze. Wybór ten dał początek miłosnym perypetiom Marty Kaczyńskiej, gdyż właśnie tam poznała swojego przyszłego męża, Piotra Smuniewskiego. Para nie zwlekała z decyzją o ślubie, a w 2003 roku powitali na świecie swoją córkę Ewę. „Wtedy mi się wydawało, że to ten właściwy moment. Ten etap mojego życia uważam za doświadczenie, które było mi potrzebne do tego, by teraz, mając prawie 30 lat, być w tym miejscu, w jakim się znajduję”, mówiła ponad dekadę temu w wywiadzie dla VIVY!. Jej pierwsza miłość przetrwała kilka lat. Małżonkowie rozwiedli się w 2007 roku, co nie spotkało się z przychylną reakcją ze strony ojca, Lecha Kaczyńskiego. Marta Kaczyńska, Piotr Smuniewski, Lech Kaczyński, Maria Kaczyńska, 2005 r. Marta Kaczyńska, VIVA! kwiecień 2013 Drugie małżeństwo Marty Kaczyńskiej. Rodzinna tragedia i podważenie ojcostwa Marta Kaczyńska, będąca krótko po ostatecznym orzeczeniu rozwodu nie planowała w najbliższym czasie układać swojego życia na nowo. Jednak jakiś czas później spotkała na swojej drodze innego kolegę z okresu studiów, Marcina Dubienieckiego. Uczucie okazało się dużo silniejsze. Jeszcze w tym samym roku para zdecydowała się na ślub cywilny. „Nagle wszystko trafiło na właściwe miejsce. Decyzję o drugim dziecku podjęliśmy świadomie. Chcieliśmy Martynki i mamy ją”, mówiła kobieta na łamach VIVIY! o urodzonej w 2007 roku dziewczynce. CZYTAJ TAKŻE: Maciej Zakościelny i Paulina Wyka doczekali się dwóch pociech. Jakimi są rodzicami? Zdawało się, że miłość córki pary prezydenckiej i jej drugiego męża będzie trwała nieprzerwanie, lecz kolejne lata upływały pod znakiem kolejnych niespodziewanych doniesień o życiu kobiety. W 2012 roku do mediów dotarła informacja, według której Marta Kaczyńska miała pięć lat wcześniej podważyć ojcostwo swojej pierwszej córki. W świetle dowodów sąd ostatecznie uznał, że to właśnie Marcin Dubieniecki jest ojcem kilkuletniej Ewy… Marta Kaczyńska i Marcin Dubieniecki z dziećmi, VIVA! 12/2010 Niestety i to uczucie nie przetrwało próby czasu. Pierwsze nieporozumienia miały pojawić się po czterech latach małżeństwa, lecz do czasu uzyskania rozwodu małżonkowie musieli uzbroić się w cierpliwość. Sprawa ciągnęła się latami, a w międzyczasie została zawieszona ze względu na pobyt męża Marty Kaczyńskiej w areszcie. Dopiero w 2016 roku udało się ją sfinalizować. Wbrew oczekiwaniom mediów, rozwód nie odbył się w atmosferze skandalu. Marta Kaczyńska, Marcin Dubieniecki, VIVA! 12/2010 Jak dziś wygląda życie Marty Kaczyńskiej? Trzecie małżeństwo, dzieci, praca Kolejne lata przyniosły jeszcze więcej zmian w życiu Marty Kaczyńskiej. Dzięki swojej pasji do jazdy konnej kobieta zakochała się po raz trzeci — jej wybrankiem został biznesmen Piotr Zieliński. Dla tej miłości postanowiła unieważnić swoje pierwsze małżeństwo, aby razem z ukochanym móc stanąć przed ołtarzem i wypowiedzieć sakramentalne „tak”. ZOBACZ TAKŻE: Magdalenę Różczkę i Jana Holoubka połączyło wyjątkowe uczucie. Oto historia ich miłości Marta Kaczyńska i Piotr Zieliński, 1.11.2019 r. Para złożyła dokumenty do Watykanu, lecz odpowiedź nie nadeszła tak szybko, jak by się tego spodziewali. Ostatecznie zdecydowali się na ślub cywilny, który zawarli w 2018 roku. „Bliźnięta, córka, ślub jednostronny, zaskoczenie, ukrywanie brzuszka... W tym informacyjnym chaosie jedno jest pewne: jesteśmy bardzo szczęśliwi i dziękujemy tym wszystkim, którzy nam gratulują i cieszą się razem z nami”, pisała kobieta w mediach społecznościowych. Kilka dni później Marta Kaczyńska i Piotr Zieliński powitali na świecie swojego synka, Stanisława Lecha. Marta Kaczyńska, VIVA! Kwiecień 2011 Czym obecnie zajmuje się Marta Kaczyńska? Wiele czasu poświęca swojej ogromnej pasji, jaką jest fotografia. 42-latka założyła profil na Instagramie, na którym publikuje wykonane przez siebie zdjęcia. Nie uświadczymy tam zdjęć jej bądź najbliższej rodziny, podziwiać za to możemy artystyczne ujęcia przedstawiające architekturę bądź naturę i przepiękne elementy krajobrazu... SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Kasia Tusk pokazała córki na uroczym kadrze. Tak dziś wygląda trzyletnia Liliana i jej młodsza siostra Dziś jej głównym źródłem utrzymania są felietony, które od ponad ośmiu lat publikowane są w tygodniku „Sieci”. Głównymi tematami, jaki porusza w tekstach, są kwestie etyczno-moralno-społeczne. Z kolei Piotr Zieliński kieruje spółką Jana Investment, zajmującą się hodowlą i sprzedażą bydła. U boku trzeciego małżonka Marta Kaczyńska w końcu mogła odetchnąć. Dziś razem prowadzą szczęśliwe życie z dala od medialnego szumu i nadmiernego zainteresowania swoją miłością… Źródło: Plejada.pl, JastrząbPost.pl
Bliźniaczki Woźnickie miały talent i sławę, jednak ich życie przerwała ogromna tragedia. Jakie tajemnice skrywały?
Co tak naprawdę stało się z ciotkami braci Kaczyńskich?
Do niedawna mało kto wiedział o istnieniu bliźniaczek Woźnickich. Pamięć o nich została wymazana z podświadomości Polek i Polaków. Sylwetkę tych postaci przybliżył nam dopiero Mariusz Szczygieł, w książce pod tytułem ,,Nie ma”. W 2018 roku popularny publicysta opisał ich historię. Obie były bardzo cenionymi literatkami. Co ciekawe, jedna z nich trzymała Lecha Kaczyńskiego do chrztu, a drugą zachwycała się nawet Wisława Szymborska. Niestety Zofia i Ludwika zginęły w tragicznych okolicznościach. Kim były zapomniane ciotki braci Kaczyńskich i jakie tajemnice skrywały? Czy siostry Woźnickie żyły naprawdę? O tych dwóch postaciach mało kto wiedział. Co prawda, od czasu do czasu pojawiały się wzmianki na ich temat, jednak nigdy nie mówiono o Woźnickich na szeroką skalę. Przypomnijmy, że „Fakt” w 2011 roku napisał o „Tajemnicy braci Kaczyńskich”, jednak dalej całe społeczeństwo milczało i nie komentowało tej sprawy. Zaskakujące jest również to, że w sieci nie ma zbyt wielu zdjęć Ludwiki i Zofii. Dopiero Mariusz Szczygieł odkrył karty i opublikował fotografie tajemniczych sióstr. W listopadzie 2018 roku na swoim Facebooku i Instagramie napisał: „Siostry Woźnickie. Na pewno jeszcze nie wiedzą, jak umrą... Po lekturze rozdziału „Nieznajomy wróg jakiś” w „Nie ma”, wiele osób pyta, czy mam jakieś zdjęcia ciotek Jarosława i Lecha Kaczyńskich - bliźniaczek Woźnickich. W Googlach, niestety, nic nie można znaleźć. To wręcz wcielenie „nie ma”! No nie ma! Jedyne zdjęcia, jakie znalazłem, są w kilku wycinkach prasowych i w jednych aktach. To, które widzicie jako pierwsze, wygląda na „kobietę z lustrem”. Która to Zofia, a która Ludwika - trudno powiedzieć. Na dwóch dalszych zdjęciach - Ludwika, czyli siostra bardziej utalentowana i bardziej znana, ale cicha. To ona w tym związku - jak wywnioskowałem - była córką. Jak mówi w mojej książce Hanna Kirchner: „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”. Naprawdę przykre, że ich wizerunki nie istnieją w sieci. Najpiękniejsze w mojej pracy reportera jest to, że można choć na chwilę ocalić pamięć o kimś. Ludzie, którzy opowiadali mi o siostrach Woźnickich mają między 70 a 90 lat, więc to był ostatni moment”, czytaliśmy wówczas. Pod tym opisem znalazło się kilka fotografii, które przedstawiały ciotki braci Kaczyńskich. Popularny publicysta wprost mówi, że większość informacji, które zostały poruszone w książce pochodzą z ich listów. Była to korespondencja między Zofią, a jej przyjaciółką Hanną. „Znalazłem karteczkę sprzed 8 lat, podpisaną przez asystentkę mojego działu reportażu. Ta karteczka gdzieś mi się zawieruszyła, nie miałem świadomości jej istnienia. Było na niej napisane: "pani Hanna Jarnowska ma 86 lat i bardzo dużo listów od sióstr Woźnickich. Spiesz się." Pomyślałem sobie, że ta pani miała wtedy 86 lat, minęło 8, teraz już powinna mieć 94. Ciekawe czy jeszcze żyje. Zadzwoniłem, a ta pani ożywionym głosem powiedziała: "Po 8 latach pan dzwoni? Listy są i czekają". Spotkaliśmy się”, wspominał autor książki „Nie ma” w rozmowie z „Gazetą Wyborczą”. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Barbara Torzewska o chorobie męża: „Byłam na wykończeniu, szczególnie że Marek nie chciał pomocy” Kim były bliźniaczki Woźnickie? Musiały wyprzeć się swojej tożsamości Zofia i Ludwika Wicher urodziły się 23 listopada 1924 roku w Warszawie. Nazwisko panieńskie matki brzmiało Feilchenfeld. Redaktor Polskiego Radia – Tadeusz Lipszyc w rozmowie z Mariuszem Szczygłem wyznał, że: „To była rodzina żydowska, zamożna, ale zdecydowanie spolonizowana. U nich w domu nie uskuteczniano żadnych judaistycznych praktyk religijnych”. Kiedy wybuchła wojna, trafiły do getta. Później jako 16-latki zamieszkały u dr Felicji Felhorskiej. To właśnie tam musiały ukrywać się przez następne dwa czy trzy lata. Siostry nie miały już chęci życia, a to wszystko przez wieczną niepewność i świadomość wojny. One jednak się nie poddawały. Przefarbowały włosy na blond, a następnie wyjechały do pracy do Niemiec. „Dla dziewcząt tego pochodzenia okupacja to nie było jedynie zagrożenie ze strony Niemców. Bo nie wiem, czy pan wie, że podczas okupacji jednym ze sportów polskich mężczyzn było gwałcenie młodych Żydówek”, dodawał Lipszyc. A kiedy wróciły do Polski? Otóż w lipcu 1946 roku. Bliźniaczy zdążyły w tym czasie zmienić nazwisko, a następnie udawały, że nie są Żydówkami. „Zaprzeczyły swojej przeszłości”, wyznał Mariusz Szczygieł w rozmowie dla „Gazety Wyborczej”. „Ludka była łagodna, powolna w reakcjach. Zosia była sarkastyczna, ostra, oceniająca. Niewysokie kobiety, czarnowłose, pociągłe twarze”, wspominała Hanna Kirchner. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Ilona Kuśmierska sławę zdobyła jako Jadźka z filmu „Sami swoi”. Tragiczny wypadek na zawsze zmienił jej życie Jak potoczyły się losy tajemniczych sióstr? Już w 1952 roku obie skończyły polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Niedługo potem, bo w 1961 roku Ludwika postanowiła napisać scenariusz do filmu „Ludzie z pociągu” Kazimierza Kutza. Później ukazała się „Czarka”, czyli bardzo popularna seria dla dzieci. Młodą artystkę chwalili wówczas Wisława Szymborska, Maria Dąbrowska czy Jarosław Iwaszkiewicz. A co z drugą siostrą? Ona nie odnosiła już takich sukcesów. W książce „Nie ma” możemy przeczytać, że w pewnym momencie była zazdrosna o talent i osiągnięcia swojej siostry. Twierdziła, że „nie może być gorsza". Z tego powodu zaczęła na poważnie zajmować się literaturą. Z czasem stworzyła powieści, zajmowała się tłumaczeniami, krytyką oraz była członkiem Związku Literatów Polskich. Kiedy obie studiowały, zaprzyjaźniły się Jadwigą Jasiewicz. To właśnie ona poślubiła Rajmunda Kaczyńskiego. A jaki one miały związek z bliźniakami Kaczyńskimi? Trzy lata po ceremonii, Zofia została matką chrzestną Lecha - przyszłego prezydenta Polski. „Gdzieś czytałam, że Ludka była matką chrzestną Jarosława, ale to nieprawda. Chrzestną Jarosława Kaczyńskiego była siostra Jadwigi, Irena”, mówił Lipszyc. Jednak z listów Zofii możemy dowiedzieć się bardzo ciekawych informacji na temat dzieciństwa popularnych polityków. „Jarek i Leszek rozwijają się świetnie, są bardzo roztropni, rozmowni i ładni. Jedynie po ulicy chodzić z nimi obie nie możemy. Bo kiedy prowadzimy ich dwóch identycznych za ręce, ja i Ludka, też identyczne, to ludzie robią szpaler i gapią się nieprzytomnie”, czytaliśmy. „Jadwiga płacze, że jej się chłopcy rozpuścili. Ale mnie się nie zdaje, żeby Leszek z Jarkiem byli bardziej rozpuszczeni niż zwykle, gdyż w ogóle byli już tak rozpuszczeni, że niewiele tu było do zrobienia”, dodawała w kolejnym liście. „Pojutrze Leszek jedzie do Gdańska na asystenta przy uniwersytecie – pierwsza jego praca! A Jarek zostaje w Warszawie przy jakimś instytucie naukowym, zdaje się, szkolenia kadr szkolnictwa wyższego, z której to dziedziny pisał pracę. Dziś byli się pożegnać. Strach, jacy mądrzy. Jadwiga płakała z radości”, pisała. Z kolejnych rozmów dowiadujemy się, że Marta Kaczyńska, czyli córka Marii i Lecha Kaczyńskich była “dzieckiem najcięższego kalibru”. Co ciekawe, ważyła 4 kg i pierwotnie miała mieć na imię Kasia. SPRAWDŹ TEŻ: Jak poznali się Magda Steczkowska i Piotr Królik? Tragiczne losy sióstr Woźnickich W wiadomościach do Hanny Zofia informowała ją o złym stanie zdrowia swojej ukochanej siostry. Ludwika miała z dnia na dzień słabnąć i gasnąć w oczach. Niestety 6 maja 1983 roku Zofia nie zamknęła drzwi na klucz. To właśnie w tamtym czasie Ludwika wyszła na róg Marszałkowskiej i Koszykowej. Poszła do pierwszego budynku oraz zapukała do drzwi na trzecim piętrze. Obca kobieta otworzyła, a 58-letnia wówczas Woźnicka wbiegła do środka i rzuciła się z okna. Po śmierci siostry Zofia postanowiła przeprowadzić się do Londynu. Tam mieszkała z przyjaciółką i jej mężem. Ten wyjazd zmotywował ja do nauki angielskiego. „Mieszkam u Boba i Joli naprzeciwko parku i budzą mnie słowiki, i co rano cieszę się śpiewem ptasim. I chciałabym, jak przez całe życie, w takiej chwili zapytać: "Luciu, czy ty śpisz?". Ale ona nie śpi”, czytaliśmy. Młoda Woźnicka nie mogła żyć długo bez swojej siostry. Ponad dwa lata od tragicznej śmierci Zofia powtórzyła jej los. 29 listopada 1985 roku pojechała do swojej dobrej koleżanki ze szkoły językowej. Tam wyskoczyła z balkonu, a jej ciało wbiło się w wystające pręty ogrodzenia. Jakiś czas potem znaleziono w jej kieszeni list. Pisała tam, że wybrała to mieszkanie, ponieważ było wysoko, a ona mieszkała wówczas na parterze. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dlaczego Andrea Bocelli stracił wzrok? Smutna historia sławnego tenora Problemy psychiczne bliźniaczek Woźnickich Mariusz Szczygieł mówił, że „W pewnym momencie weszły inny wymiar”. Wiele osób mówiło, że widziały po nich pewne objawy choroby, jednak dopiero później ten problem zaczął rosnąć w siłę. „Znaliśmy pewną psycholog. Ona uważała, że w ten obłęd Zosia Ludkę wpędzała. Nieświadomie, bo nie posądzam Zosi o złe intencje. A dlaczego? Z zazdrości o talent i karierę”, wyznał Tadeusz Lipszyc. „Dostałam od nich obu prezent na imieniny. Zapakowany pięknie. Otworzyłam, a tam były rajstopy, brudne i podziurawione. Poczułam się dotknięta, to było wręcz obelżywe. Wobec tego odesłałam z liścikiem, że chyba się pomyliły i wysłały przez pomyłkę. Obraziły się na dłuższy czas”, mówiła Kirschner. Objawy zaczęły coraz bardziej się uaktywniać. Siostry w pewnym momencie twierdziły, że sąsiedzi chcą je wykończyć hałasem. Z tego powodu nagrywały te dźwięki, a później puszczały swoim znajomym. Wszyscy jednogłośnie twierdzili, że nic na nich nie było słychać. Na tym jednak nie koniec. Obie mówiły, że są podsłuchiwane, a rząd chce je zniszczyć. Przy sobie często miały “urządzenie”, które miało podsłuchiwać ekipę Gomułki. Mariusz Szczygieł postanowił przytoczyć opinię psychiatry, który sugerował, że kobiety mogły cierpieć na tak zwany obłęd udzielony. Choroba ta polega na tym, że objawy przechodzą na drugą osobę. „U Zosi i Ludki wyglądało, że wszystko jest w porządku, to były zawsze panienki pogodnego usposobienia. Proszę jednak pamiętać: śmierć jednego z bliźniaków nie jest śmiercią tylko jego. Jest też śmiercią tego, który zostaje. On żyje, ale jak cień”, wyznał Lipszyc. CZYTAJ TEŻ: Szymon Bieniuk ma już 16 lat! Jest podobny do Anny Przybylskiej? „To jest opowieść podwójna – i o tej parze, i o tej parze. „Nie ma", o którym ja piszę, zyskuje na znaczeniu. Może nawet będziemy w stanie lepiej zrozumieć Jarosława Kaczyńskiego. Jestem przekonany, że jeśli to przeczyta, po prostu się rozrzewni i będzie tylko wzruszony. Nie liczę na żadną inną reakcję”, opowiadał popularny publicysta. „Chciałem, żeby opowiedział mi o swoich ciotkach, ale niestety, nie zgodził się. Szkoda, bo reporterska zasada mówi, że jeśli ktoś coś wie na temat bohaterek, to warto do niego dotrzeć. Ale nie było szans”, dodawał w rozmowie z „WP". Źródło: “Nie ma” - Mariusz Szczygieł, Wyborcza.pl, ksiazki.wp.pl.
Jadwiga Kaczyńska po katastrofie smoleńskiej: „Leszek był taką moją wielką miłością”
Dziś przypada 9. rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej, matki Lecha i Jarosława Kaczyńskich
Jadwiga Kaczyńska w wyjątkowym archiwalnym wywiadzie z 2012 roku o katastrofie smoleńskiej, ukochanym synu, bólu i pamięci. Matka Lecha i Jarosława Kaczyńskich, dwa lata po dramatycznych wydarzeniach opowiedziała, w jaki sposób się o nich dowiedziała. W momencie katastrofy była chora i w bardzo ciężkim stanie. Nie od razu dowiedziała się o śmierci Lecha i Marii Kaczyńskich. Pani Jadwiga zmarła w 2013 roku, trzy lata po katastrofie. Dziś mija 9. rocznica jej odejścia. Jadwiga Kaczyńska o katastrofie smoleńskiej Jadwiga Kaczyńska: Przedstawię tu moją opowieść. Wiem, że naprawdę było inaczej, że wyprowadzono mnie ze śpiączki farmakologicznej jeszcze w marcu, za życia Leszka. Byłam kompletnie sparaliżowana, ale – jak mi opowiadano – rozmawiałam z Leszkiem, Jarkiem, siostrami, lekarzami. Ale tego nie pamiętam. To, co pamiętam, wyglądało tak. Leżałam w szpitalu. Długo byłam nieprzytomna. Pamiętam ten dzień, kiedy się ocknęłam. Usłyszałam padający deszcz. Ten szmer deszczu będę pamiętać już zawsze. Zapytałam Jarka: „Gdzie jest Leszek?”. Odpowiedział, że w Brazylii. „W Brazylii mówią po portugalsku, a Marylka chyba nie zna portugalskiego – zmartwiłam się. – Dlaczego nie zadzwoni?”. „Tam, gdzie czekają na statek, nie ma telefonów”, odparł Jarek. Ale twierdził, że codziennie z Pałacu Prezydenckiego telefonuje do Leszka i że Leszek mnie całuje i pozdrawia. I Iza Tomaszewska i ksiądz Indrzejczyk. A oni już nie żyli… Tak plastycznie mi opowiadał, obsadził nawet wszystkie kabiny na tym statku. Pytałam ciągle: „A kto siedzi w tej kabinie? Kto w tamtej?”. A on rzucał nazwiskami. Zobacz także: Dziś Agata Mróz-Olszewska skończyłaby 35 lat. Co mówiła nam autorka ostatniego wywiadu z siatkarką? Czy miała przeczucia, że wydarzyło się coś złego? Jadwiga Kaczyńska: Matka zawsze ma przeczucia. Ale jak mi Jarek wreszcie powiedział, nie uwierzyłam mu. Zupełnie to do mnie nie dotarło, chociaż podobno bardzo płakałam. Przyjechała Marta z Gdańska, oboje byli przy mnie. Ale ja tamtego dnia nie pamiętam, wyparłam go. Dopiero gdy przenieśli mnie z erki do normalnej separatki, pierwszej nocy miałam sen. Leci samolot z Leszkiem i Marylką i na niego napadają, strzelają. Tak jakby nasi czy obcy. To było takie niejasne. Samolot odfruwa i rozbija się. Obudziłam się wtedy roztrzęsiona i opowiedziałam ten sen jednej z pielęgniarek. Okropnie się przeraziła, wybiegła z sali. A mnie przypomniała się wojna i okupacja, kiedy ludzie tak potwornie się bali. Druga pielęgniarka zachowała się normalnie, powiedziała: „Kochanie, to jest tylko sen. Damy pani coś na uspokojenie”. Wiedziała już, że syn nie żyje? Jadwiga Kaczyńska: Miałam już świadomość tego, co się stało. Jarek mówił, że gdy powiedział mi o katastrofie, przyjęłam to mimo tego płaczu spokojniej, niż przypuszczał. Może dlatego, że zupełnie tego wszystkiego nie ogarniałam. Poza tym choroba sprawia, że człowiek jest jakby oddalony od rzeczywistości. Zobacz także: Ksiądz Jan Kaczkowski: „Chciałbym Cię, Panie Boże, poprosić o zbawienie”. Ważna rozmowa o powołaniu i chorobie.
Tak Marta Kaczyńska uczciła urodziny tragicznie zmarłej mamy. Piękny gest
Jej wpis jest niezwykle osobisty i wzruszający
Ponad 11 lat temu w katastrofie smoleńskiej zginęli Maria i Lech Kaczyńscy. Córka prezydenckiej pary wciąż kultywuje pamięć po nich. W rocznicę urodzin ukochanej mamy Marta Kaczyńska udostępniła w sieci osobistą fotografię. W ten sposób uczciła pamięć pierwszej damy. Śmierć Marii i Lecha Kaczyńskich: „najlepiej, żebyśmy odeszli razem” 10. kwietnia 2010 roku Polską wstrząsnęła informacja o katastrofie samolotu Tu-154 pod Smoleńskiem. Zginęło w niej 96 osób, w tym Maria i Lech Kaczyńscy. Do dziś z okazji rocznicy przypominane są słowa z jednego z wywiadów, których udzieliła za życia pierwsza dama. „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża. Przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”, podkreślała Maria Kaczyńska. Tak też się stało... Tragedia odcisnęła bolesne piętno na bliskich ofiar, w tym jedynej córce pary prezydenckiej, Marcie. „Nagle usłyszałam, jak dziennikarz mówi, że rozpoczęcie uroczystości opóźnia się z powodu problemów z lądowaniem. (...) Wierzyłam, że za chwilę usłyszę, że samolot z prezydencką delegacją właśnie wylądował. (...) Nadal dzwoniłam do rodziców. Wybierając numery jak automat, wciąż wierzyłam, że przeżyli. A potem w telewizji powiedziano, że wszyscy pasażerowie zginęli. Gdy odczytywałam po raz kolejny tekst wyświetlany na żółtym pasku informacyjnym, nadzieja gasła. Nagle zamknął się pewien rozdział życia, choć w tamtych chwilach nie mogłam w to uwierzyć”, wspominała dzień katastrofy w książce „Moi rodzice”. 41-latka kultywuje pamięć po tragicznie zmarłych Marii i Lechu Kaczyńskich. Regularnie odwiedza ich grobowiec na Wawelu, publikuje również osobiste zdjęcia w mediach społecznościowych przy okazji rocznic związanych z prezydencką parą. Czytaj także: „Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Historia miłości Marii i Lecha Kaczyńskich Lech i Maria Kaczyńscy, sesja dla magazynu „VIVA!”, 2005 rok Marta Kaczyńska uczciła rocznicę urodzin mamy. Opublikowała piękne zdjęcie Nie inaczej było w sobotę 21. sierpnia, w rocznicę urodzin pierwszej damy. Wówczas Marta Kaczyńska zamieściła na swoim profilu na Facebook archiwalną fotografię swojej ukochanej mamy, która tego dnia skończyłaby 79 lat. Zdjęcie wykonano w czasach młodości Marii Kaczyńskiej. Ma na nim włosy spięte w wysokiego kucyka i delikatnie uśmiecha się do obiektywu aparatu. „Dziś urodziny mojej mamy”, podpisała je córka prezydenckiej pary. Internauci nie kryli wzruszenia. W komentarzach wspominali pierwszą damę, pisząc o niej z czułością i empatią. „Wzór do naśladowania. Była pełna pokory i miłości. Ciepła Kobieta zawsze bliska memu sercu. Kobieta Anioł. Do zobaczenia Pani Mario w Niebie”, „Pani Mario jest Pani zawsze w mej pamięci jako matka, żona, człowiek i Pierwsza Dama Polski”, „Cudowna, wspaniała Kobieta. Miałem ten zaszczyt poznania Pani Marii osobiście. Bardzo Jej brakuje w tych trudnych czasach…”, czytamy. Wpis jest niezwykle symboliczny i wzruszający. Czytaj także: Marta Kaczyńska: „Poczułam się tak, jakby mnie nie było, jakby i moje życie się skończyło” Maria Kaczyńska w sesji dla „VIVY!”, maj 2008 roku Marta Kaczyńska z rodzicami Marią i Lechem, Warszawa, Wilanów, 1995 rok
Donald Tusk o ostatniej rozmowie z Lechem Kaczyńskim. Nigdy wcześniej o niej nie wspominał
Donald Tusk w najnowszym wywiadzie opowiedział o swojej ostatniej rozmowie z Lechem Kaczyńskim. Były premier nigdy nie mówił o tym publicznie. Donald Tusk o katastrofie smoleńskiej Dziś mija 11 lat od katastrofy polskiego Tu-154. Prezydent Lech Kaczyński, jego żona Maria oraz 94 inne osoby znajdujące się na pokładzie rządowego samolotu chciały dotrzeć do Katynia, na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. Nie dolecieli na miejsce. Wszyscy zginęli na miejscu. W przeddzień rocznicy Donald Tusk udzielił wywiadu w programie Fakty do Faktach w telewizji TVN24. Były premier poprosił o nieszerzenie teorii spiskowych. Wyznał, że podczas tragedii on także stracił przyjaciół. „Należałoby oczekiwać od rządzących, aby przerwali ten ponury spektakl, czyli grę Smoleńskiem. Jest w tym coś przykrego. Ja też tam straciłem przyjaciół” - mówił. Zobacz także: Żyli i odeszli razem. 11 lat temu w katastrofie smoleńskiej zginęliMaria i Lech Kaczyńscy Donald Tusk podczas uroczystości na lotnisku i przejazdu konduktu z ciałem Prezydenta, 2010 Donald Tusk wspomina ostatnią rozmowę z Lechem Kaczyńskim Donald Tusk w rozmowie powiedział, że to, co wydarzyło się wtedy w Smoleńsku zostało już wyjaśnione. Wątpliwości jakie pozostały dotyczą jedynie kwestii politycznych. Były premier wypomniał jednak nieprawidłowości, których powielanie zauważa cały czas. „Prawda o katastrofie smoleńskiej została wyjaśniona, pozostały wątpliwości o charakterze politycznym. Pracowała nad raportem grupa nie polityków, a ekspertów. Raport opracowany przez tę komisję wszystko wyjaśnił […] Kłamstwem smoleńskim jest teza, że oddaliśmy Rosji śledztwo. Przecież prokuratura nadal prowadzi śledztwo. Mówi się o politycznej odpowiedzialności. To ja powiem wprost. Bo nie mogę już znieść tego jątrzenia. Piloci byli poddani presji. To wynika jednoznacznie z materiałów. Byłem powściągliwy, ale dziś chcę to powiedzieć. Piloci byli poddani presji” - powiedział Tusk. Zobacz także: Mija jedenasta rocznica katastrofy samolotu prezydenckiego w Smoleńsku Donald Tusk składający kwiaty na grobie Lecha Kaczyńskiego na Wawelu, 2010 Donald Tusk postanowił także wspomnieć swoją ostatnią rozmowę z Lechem Kaczyńskim. Rozmawiali w cztery oczy. Były premier wyjawił, że prezydent powiedział mu, że sam będzie podejmował decyzje o tym, kiedy będzie latał samolotem rządowym. Podkreślił, że dotychczas nie chciał tego formułować w taki sposób, ale nie zamierza jednak być już delikatnym wobec Prawa i Sprawiedliwości i Jarosława Kaczyńskiego. „Powiem coś, czego dotąd nie mówiłem publicznie. Prezydent Lech Kaczyński także w rozmowie ze mną w cztery oczy podkreślał, także po tak zwanym incydencie gruzińskim, że od czasu kiedy pilot odmówił lotu do Tbilisi prezydentowi, on sam będzie podejmował decyzje, kiedy będzie latał samolotem rządowym, prezydenckim, ponieważ jest głównodowodzącym. Mówił o tym jednoznacznie, także publicznie” - wspominał Donald Tusk.
Żyli i odeszli razem. 11 lat temu w katastrofie smoleńskiej zginęli Maria i Lech Kaczyńscy
Historia miłości pary prezydenckiej wzrusza do łez…
Uchodzili za małżeństwo idealne. Byli razem przez 32 lata. Nie wstydzili się okazywać sobie publicznie czułości, opiekowali się sobą i podkreślali, że receptą na udany związek jest wzajemne zrozumienie i szacunek. Maria i Lech Kaczyńscy żyli i zginęli razem – tak jak chcieli. Dziś mija jedenaście lat od katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem, która zmieniła oblicze Polski... Przypominamy historię miłości pary prezydenckiej. Lech i Maria Kaczyńscy - historia miłości Podczas jednej z rozmów powiedziała: „Będę zawsze stać u boku Leszka, opiekować się nim aż do śmierci. Jestem ostoją męża, przy mnie czuje się bezpiecznie. Nie wyobrażam sobie, żeby jednego z nas miało zabraknąć. Najlepiej, żebyśmy odeszli razem…”. I tak się stało. Tak pisała o nich w 2010, tuż po najtragiczniejszej katastrofie w dziejach III RP przyjaciółka Marii Kaczyńskiej, dziennikarka Krystyna Pytlakowska. Byli małżeństwem od 32 lat. Przejdą do historii jako legenda. Oboje. I chociaż on był postacią wzbudzającą skrajne uczucia, to tragiczna śmierć w wypadku samolotowym sprawiła, że wszystko, co złe, zostało zapomniane. W pamięci pozostanie tylko to, co było w nim dobre. Jego politykę historyczną, dzięki której przypominał i podkreślał to, z czego Polacy mogą być dumni. Walka o niepodległość Polski była dla niego niesłychanie ważna. Doceniał ludzi, którzy działali w opozycji. Wiele nazwisk wydobył z niepamięci i uhonorował odznaczeniami. Był ideowcem, wiernym swoim przekonaniom i jako prezes NIK, i jako minister sprawiedliwości. Kiedy został prezydentem, prowadził odważną politykę, nie zawsze wzbudzającą poklask, szczególną wagę przywiązywał do suwerenności krajów wschodnich – Ukrainy, Gruzji, Białorusi. „Pozostaje przede wszystkim wierny sobie”, mówiła mi Maria Kaczyńska. „Nie boi się ludzkich osądów. A mnie dziwią te ataki na męża, bo przecież jest takim dobrym człowiekiem. Pochyla się nad każdym potrzebującym, nad zwykłymi ludźmi. Nigdy nie zapomina o przyjaciołach z dawnych lat. Proszę prześledzić, że ludzie pracują z nim wiele lat. Nigdy się z nimi nie ściera, nie kłóci”. A jednak to ona, zawsze pozostająca w cieniu męża, podążająca o pół kroku za nim, biegnąca na lotnisko, by wręczyć Leszkowi tuż przed wylotem służbowym reklamówkę z ciepłym ubraniem, przez co naraziła się na ostrzał krytyki, stała się dla Polaków największym zaskoczeniem. Czy to wypada, żeby prezydentowa biegła za delegacją ze zwyczajną reklamówką jak zwykła żona? – pytano. „A co miałam zrobić?”, ripostowała. „Musiałam dać mu jakiś sweter”. Prorokowano, że będzie jej trudno radzić sobie z rolą pierwszej damy, krytykowano za wygląd, za styl ubierania się, a potem pokochano za serce, serdeczność, niesienie pomocy i za skromność. Sukces Lecha Kaczyńskiego w połowie był jej sukcesem. A może nawet w większej części. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy jej męża, gdyby kiedyś nie spotkał na swojej drodze tej drobnej dziewczyny o wielkim sercu. Początki miłości Marii i Lecha Kaczyńskich: jak się poznali? Poznali się przez jej koleżankę, która przyprowadziła do Marii młodego prawnika. Zaczął pracę na Uniwersytecie Gdańskim, a nie miał gdzie mieszkać. Akurat zwolnił się pokój obok niej. Nie wiedziała, że właśnie spotkała mężczyznę, z którym spędzi życie. Miała ochotę… wyjąć grzebień i go uczesać. „Miał takie bujne, rozwichrzone włosy”, wspominała. Wtedy już ich wzajemne relacje zostały jakby określone. On – naukowiec, bujający trochę w obłokach, ona – stąpająca po ziemi kapłanka domowego ogniska. „Byli bardzo dobrym małżeństwem”, ocenia wieloletnia przyjaciółka prezydenta jeszcze z czasu studiów, Ewa Junczyk-Ziomecka, była konsul generalny RP w Stanach Zjednoczonych. „Wzajemnie się uzupełniali, rozumieli, mogli na siebie liczyć”. Do tego stopnia, że Maria poświęciła dla męża karierę zawodową. Kiedy w 1980 roku urodziła się im córka Marta, zrezygnowała z pracy, by zająć się dzieckiem. I… mężem. Pracowała w Urzędzie Morskim. Marzyła o podróżach. Życie potoczyło się inaczej. Jej mąż miał już wówczas za sobą różne burze polityczne. Gdy zaczynali wraz z bratem studia, wybuchły zamieszki Marca ’68. Miał 19 lat. Wtedy posmakował wielkiej polityki, którą zafascynował się na dobre. Ale już mając 11 lat, zaczął czytać uważnie gazety. I mieć własne zdanie. Wywodził się przecież z domu, gdzie dobro ojczyzny było sprawą tak istotną. W 1981 roku Lech został internowany. Maria musiała przez rok radzić sobie sama. I poradziła, chociaż potem wspominała: „Nie było to łatwe, pierwsze tygodnie przepłakałam, ale potem wzięłam się w garść. To był najtrudniejszy okres w moim życiu”. Wtedy chyba zahartowała się i wzięła na siebie dużą część obowiązków żony polityka. Kiedy Lech Kaczyński kandydował na prezydenta, ujęła sprawy w swoje ręce. Była dumna z tego, że to ona wymyśliła „rodzinne” billboardy. Wiadomo – prezydent otoczony rodziną wzbudza większe zaufanie. „I choć nie znosiłam ujawniania prywatności, to postanowiłam te uprzedzenia schować do kieszeni. Jak się okazało, miałam rację”, opowiadała. Lech i Maria Kaczyńscy w Pałacu Prezydenckim Z początku miała tremę, obawiała się o swój wizerunek w telewizji, o porównania z poprzednią pierwszą damą. Znalazła jednak swoje miejsce. „Postanowiłam być sobą”, powiedziała nam w wywiadzie. I znowu intuicja jej nie zawiodła. Lech reprezentował państwo, ona zajmowała się tysiącami różnych spraw. Stała się Marią Kaczyńską – instytucją. Pierwsza przyznała, że popiera zabiegi in vitro, wynosi tę kwestię ponad spory polityczne i jest za opowiedzeniem się po stronie tych, którzy mają problem, by zostać rodzicami. Ewa Junczyk-Ziomecka: „Ciągle jeździła na spotkania, brała udział w dziesiątkach uroczystości. Spotykała się ze zwykłymi ludźmi. Poprosiłyśmy, jej znajome i ja: „Marylko, przystopuj, jesteś zmęczona”. Odmawiała. „Ci ludzie mnie potrzebują”, mówiła”. Najbardziej spektakularna akcja miała miejsce, gdy wzięła w obronę Czeczenkę, której troje dzieci zamarzło. Pojechała do niej i pomogła w uzyskaniu w Polsce statusu uchodźcy. I nie zrobiła tego dla błysku fleszy, tylko dlatego, że tak czuła. Albo wstawiała się u męża, by nie odesłano na Białoruś chorego chłopca, który nie miał tam żadnych szans na właściwe leczenie. Miała żal o to, że prasa nie nagłaśnia akcji, którym patronowała. Wolała, by częściej o tym pisano niż o nazwaniu jej imieniem nowego gatunku tulipana. Irytowało ją, że nie docenia się obietnic wyborczych Lecha, które starał się spełnić. „On nie rzuca słów na wiatr”, mówiła. Miała poczucie humoru, oboje je mieli. Żartowała z męża, że niedługo będą obchodzić okrągłą 30. rocznicę nauki przez niego języka angielskiego. „No trudno, nie ma zdolności językowych”, mówiła. Sama znała dobrze dwa języki – francuski i rosyjski, a dwóch innych się uczyła. Potrafiła zachwycić się nogami pani redaktor. A poznawszy na jakiejś imprezie znajomego fotografa, wołała męża: „Chodź, chodź, muszę cię komuś przedstawić”. Ostatnie chwile Marii i Lecha Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską W poniedziałek wielkanocny spotkała się ze swoimi przyjaciółkami. Zjadły razem świąteczną kolację, czekając na Lecha. Spędził wiele godzin w szpitalu u mamy, która od dłuższego czasu ciężko chorowała. Wrócił przygnębiony, chociaż stan mamy ustabilizował się. Pod koniec pisania tego tekstu chciałam zadzwonić do Izy Tomaszewskiej – szefowej biura pani prezydentowej, wysłać jej e-maila. Dziennikarze zawsze najpierw z nią się kontaktowali. I przypomniałam sobie, że pani Iza też zginęła w katastrofie. Tekst: Krystyna Pytlakowska
Marta Kaczyńska: „Poczułam się tak, jakby mnie nie było, jakby i moje życie się skończyło”
Przypominamy poruszający wywiad z córką Marii i Lecha Kaczyńskich
To najbardziej tragiczna data w jej życiu – 10 kwietnia 2010 roku. Wtedy, jedenaście lat temu, Marta Kaczyńska straciła w katastrofie smoleńskiej oboje rodziców – parę prezydencką, Marię i Lecha Kaczyńskich. W wywiadzie dla magazynu VIVA!, który ukazał się w kwietniu 2011 roku, Marta Kaczyńska wspominała rodziców i opowiedziała Krystynie Pytlakowskiej, jak radziła sobie w trudnych chwilach. Marta Kaczyńska w wywiadzie VIVY! To właśnie tutaj, w tej kuchni, usłyszałaś, że Twoi Rodzice nie żyją? Tak. I nawet siedziałam na tym krześle co teraz. Najpierw usłyszałam, że są problemy z lądowaniem. Pomyślałam, że podobnie było w Mongolii, więc na pewno nic złego się nie stanie. Potem okazało się, że jest pożar, więc zaczęłam sobie tłumaczyć, że na pewno zostanie szybko ugaszony i nikomu nic poważnego się nie stanie. Ale chwyciłam za słuchawkę. Zadzwoniłam do funkcjonariuszy BOR-u, którzy urzędowali tu, w Sopocie. Wydawało mi się, że muszą mieć sprawdzone informacje. Nic nie wiedzieli. Nikt do Ciebie nie zadzwonił? Nie. Potem okazało się, że przekazywano mi informacje z mediów, bo na płycie lotniska nie było przecież grupy z BOR-u. Około dziewiątej na pasku w telewizji przeczytałam, że samolot spadł i że prawdopodobnie nikt nie żyje. Pewnie chcesz zapytać, co czułam? Trudno to opisać. Poczułam się tak, jakby mnie nie było, jakby i moje życie się skończyło. Moje córeczki jadły śniadanie. Wzięłam je za ręce. Powiedziałam: „Dziadek i babcia nie żyją. Rozbił się samolot, którym lecieli”. Trudno mi o tym opowiadać. Nie jestem osobą, która umie mówić o swoich przeżyciach. Wczoraj uświadomiłam sobie, że to już rok, odkąd ich nie ma, i wszystko wydało mi się kompletnie surrealistyczne. Jakby wydarzyło się gdzie indziej, w jakimś przeszłym życiu. Jakby nie dotyczyło mnie. Przepraszam, mam ściśnięte gardło. Byłaś wtedy sama, tylko z córkami? Tak, ale mój dom nagle zapełnił się ludźmi, moimi przyjaciółmi. Zaczęli przyjeżdżać bez pytania, bez uprzedzenia. Na pewno dzięki nim było mi łatwiej, ale z drugiej strony, czy w ogóle może być łatwiej w takiej sytuacji? Dziś wiem, że gdyby się taka tragedia wydarzyła po raz drugi, zachowałabym się zupełnie inaczej. Ale wtedy byłam w szoku. Jak byś się zachowała? Za wszelką cenę starałabym się natychmiast dotrzeć do Smoleńska. Ale przecież nie zostawiłabym dziewczynek. Myślę, że kiedyś tam pojadę. Nie z pielgrzymką, tylko sama, z rodziną. Codziennie myślisz o 10 kwietnia 2010 roku? Ten sobotni poranek przewrócił moje życie. Jakby część mnie została mi wyrwana, mocno, z całej siły. Zawsze wyobrażałam sobie, jak to będzie, gdy Rodzice będą starsi, a ja będę się nimi opiekować. Miałam potrzebę dać im coś od siebie i zawsze myślałam, że przyjdzie taki czas. Ale nie przyjdzie... To normalne, że chcemy oddawać to, co wzięliśmy. Tyle im zawdzięczam, tak dużo mi w życiu dali. Chciałam, żeby czuli się przy mnie bezpiecznie, bo mają córkę, która o nich zadba, postara się, żeby było im na starość po prostu dobrze, żeby nie musieli się niczym przejmować, żeby relaksowali się, wyjeżdżali z nami na urlop. Myślałam, że może uda się wyrwać Mamę do Chorwacji, na jedną z pięknych wysp, gdzie spędziłam wakacje. Mama nigdy nie miała czasu tylko dla siebie. Zawsze się wszystkim i wszystkimi przejmowała. Mną, Tatą, ludźmi, którzy się do niej zwracali o pomoc w różnych sprawach. Nieraz martwiła się na zapas, choć z drugiej strony była niepoprawną optymistką. Mówiła: „Zobaczysz, wszystko się ułoży. Będzie dobrze”. Dzięki niej, nawet jak mi się pewne sprawy komplikowały, zawsze widziałam jakieś wyjście, jakieś zielone światełko, nie traciłam nadziei. Po prostu wierzyłam w mądrość Mamy. Ojciec też Ci dawał rady? Też. Ale Mama, jak to kobieta, służyła radą w wielu czysto życiowych sytuacjach. Tata zaskoczył mnie jednak, bo podczas ostatnich świąt wielkanocnych, kilka dni przed katastrofą, gdy wokół niego panowało takie zamieszanie, zadał mi pytanie dotyczące moich spraw. Nie sądziłam, że będzie go to w tym momencie interesowało, bo miał na głowie tyle ważnych spraw politycznych, przygotowanie wyjazdu do Katynia, do którego przywiązywał wielką wagę, i przede wszystkim chorobę babci, która wówczas była w bardzo ciężkim stanie. O co Cię spytał? O moje sprawy zawodowe, związane z moim rozwojem naukowym. Chciał, żebym była niezależna. Już jako nastolatce wpajał mi, żebym wybrała wolny zawód. Mówił: „Nie wiadomo, jak ci się ułoży, będziesz chciała więcej pracować czy mniej. A wolny zawód daje taką szansę wyboru”. Gdy pomyślę o tym, że miał przed sobą tylko tydzień życia, a martwił się o mnie, to… Nie mogę o tym mówić. Nie chciał, żebyś była tylko matką, wychowywała dzieci, pozostając na utrzymaniu mężczyzny? Chyba nie chciał, chociaż ja jak mantrę powtarzam, że dzieci są najważniejsze. Nie umiałabym odsunąć wszystkiego na bok, rzucić się tylko w pracę zawodową. W pewnym sensie jestem perfekcjonistką. Zawsze dążę do tego, żeby wszystko było idealne. A gdybym zajęła się pracą zawodową, z czegoś musiałabym zrezygnować. Nie mogłabym poświęcać tyle czasu moim córkom, dać im tyle, ile na tym etapie potrzebują. Jestem za mało przebojowa, żeby bez uszczerbku dla nich dzielić siebie między dom i pracę. Tym bardziej że wychowałam się w takim modelu rodziny, gdzie w domu zawsze była mama. Zdawałam sobie sprawę z tego, że są dzieci, których rodzice oboje pracują. Ale dopiero po latach doceniam to, że miałam Mamę czekającą na mnie, że zawsze mogłam z nią porozmawiać, że był wspólny obiad. To może staroświeckie, ale bardzo potrzebne. Mama nie lubiła gotować, ale robiła to dobrze i szybko. Ja też gotuję. Z szacunku dla niej i do tradycji rodzinnych? Uważam, że w naszej szerokości geograficznej dziewczynki powinny codziennie jeść zupę (śmiech). Obieram marchewki jak wiele innych matek. Poza tym wspólny posiłek bardzo łączy. To także czas, kiedy można się zatrzymać i porozmawiać. Myślę, że Tatę to bolało: zrobiłam aplikację, jestem adwokatem, a stoję nad garnkiem. Ale nie jestem z tego powodu nieszczęśliwa. Myślę, że jak moje córki podrosną, a zwłaszcza Martynka, może dogonię czas. Zwłaszcza że nie pragnę za wszelką cenę rywalizować, biec do przodu, wyprzedzać innych. ZOBACZ: „Najlepiej, żebyśmy odeszli razem”. Mija 11 lat od tragicznej śmierci Marii i Lecha Kaczyńskich W mediach krąży Twój zupełnie inny wizerunek – osoby bardzo ambitnej, która chce wejść do polityki, decydować o sprawach kraju. Media lubią kreować pewne rzeczy na własny użytek. Rozbawiła mnie nawet ta dyskusja wokół mojej osoby, zajmująca czołówki w wiadomościach, gdzie pytaniem numer jeden było, czy Marta Kaczyńska wejdzie do polityki. To odbywało się absolutnie poza mną, bez mojej wiedzy i akceptacji. Nie, nie chcę wejść do polityki. Na pewno nie teraz. Trudno mi w tej chwili powiedzieć, co będę chciała robić za 5, 10 lat. Nikt przecież nie jest w stanie tego przewidzieć. Albo dopisywanie historii mojemu życiu, wywlekanie moich osobistych spraw. Ale niech sobie piszą... Myślę jednak, że Ojciec bardzo by to przeżywał. A Mama? Powiedziałaby pewnie jak zawsze: „Kochanie, machnij ręką, nie przejmuj się”. Gdy myślisz o 10 kwietnia, masz poczucie, że mogłaś zapobiec tej śmierci? Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że może dojść do tak straszliwej tragedii. Jak mogłabym jej zapobiec? Co mogłam zrobić? Uprzeć się. I zakazać im lecieć razem. Ale oni prawie zawsze latali razem. Na początku prezydentury bardzo się tym denerwowałam. Nie miałam zaufania do tych starych samolotów. Gdybym mogła cofnąć czas... Błagałabym Mamę i Tatę, żeby nie lecieli. On jednak był głową państwa, a przede wszystkim wielkim patriotą. Trudno by mi było go powstrzymać. Niemożliwe też byłoby odwieść Mamę, by zmieniła plany. Zawsze mówiła: „Jak ja mogłabym Leszka zostawić? On mnie potrzebuje”. A Katyń był dla niej wyjątkowo symbolicznym miejscem. Witold, jej stryj, został tam zamordowany. Miała więc swoją prywatną misję do spełnienia, miała zaświadczyć o historii naszej rodziny. Poza tym zawsze, nawet gdy była zmęczona czy źle się czuła, to jakoś się zbierała i leciała. Masz taki flashback? Obraz Rodziców, który powraca do Ciebie? Ułamek wspomnienia? Zapamiętałam Mamę, jak macha mnie i dziewczynkom, gdy odjeżdżamy w Poniedziałek Wielkanocny. Nie wiedziałam, że widzę ją ostatni raz. Wyjeżdżaliśmy przed południem. Mama zawsze lubiła być z nami do ostatniej chwili. Mieliśmy taką tradycję – zawsze na „do widzenia” sobie machaliśmy. Pamiętam smutek w jej oczach. Jak zwykle było jej żal, że już odjeżdżamy. Przykre, że właśnie ten smutek to mój ostatni żywy obraz Mamy. A Tatę w wyobraźni widzę, jak siedzi przy biurku lub wychodzi z naszym psem Tytusem, który też już nie żyje. To właściwie Tytus go wyprowadzał, bo Tata przystawał z nim przy każdym drzewie, żeby psa nie poganiać. Liczył się nawet z uczuciami psa (uśmiech). Mam też mnóstwo pięknych wspomnień z dzieciństwa. Wspólne wieczory, spacery, wakacje. Codzienność, do której chciałoby się wrócić. Dziewczynki często mówią o dziadku i babci? Właściwie codziennie. Martynka bardzo mocno przeżywa ich odejście, analizuje, próbuje zrozumieć. Ewa jest starsza i nieco bardziej introwertyczna. Nie zawsze o wszystkim mówi od razu – taki typ dyplomatki – żeby mnie nie zmartwić i nie zmartwić siebie. Natomiast Martynka to spontaniczna niespełna czterolatka. Zadaje mnóstwo pytań: „Dlaczego nie ma babci? Gdzie jest dziadek? Jedźmy do nich”. Odpowiadam, że babcia Maria i dziadek Leszek patrzą na nas z nieba. I kolejna seria pytań. A jak widzi w telewizji samolot, kojarzy go z moimi Rodzicami. Ten wypadek cały czas tkwi w jej świadomości. Kilka dni temu szliśmy Krakowskim Przedmieściem. Ewa spokojnie, ze mną za rękę, Martynka jak zwykle rozpędzona na hulajnodze. Znaleźliśmy się pod Pałacem Prezydenckim. Martynka natychmiast zaczęła głośno mówić, że tu była babcia Maria i dziadek Leszek. Uciekła nam pod boczną bramę Pałacu i nie chciała zrozumieć, dlaczego nie możemy tam wejść, żeby odwiedzić dziadków. Gdy będzie starsza, zechce z pewnością, żebym opowiadała jej, jacy oni byli. Ewa na przykład dopytuje, jak wyglądało moje dzieciństwo, co wspólnie robiliśmy. Jest ciekawa moich wspomnień, bo bardzo dziadków kochała, zawsze byli dla niej wzorem. Podobnie jak dla mnie. ZOBACZ: Jadwiga Kaczyńska po katastrofie smoleńskiej: „Leszek był taką moją wielką miłością” Zaglądasz czasem do mieszkania Twoich Rodziców przy Armii Krajowej? To musi być trudne. Tak, to trudne, ale staram się tam być przynajmniej raz w tygodniu, żeby podlać kwiaty, które moja Mama tak kochała. Jest tam jedna bardzo duża roślina, która rosła jeszcze w Rabce, w mieszkaniu babci Lidii – mamy mojej Mamy. Pamiętam ją, gdy jako dziecko tam jeździłam. Kiedy babcia przeprowadziła się do nas, do Sopotu, Mama przetransportowała roślinę do domu. I ona dalej rośnie. A ja mam takie poczucie obowiązku, by ją pielęgnować, choć bywanie w tym mieszkaniu jest dla mnie bardzo bolesne. Zastanawiam się czasem, dlaczego to robię. Przecież Mamy już nie ma. Ale chciałabym, żeby wszystko pozostało tam tak, jak było. To dowód miłości przecież. Tylko że ja nie mam dobrej ręki do kwiatów. U siebie najczęściej trzymam kwiaty cięte, w wazonach. Mimo to rośliny u Rodziców wciąż pięknie rosną. Myślę, że Mama by się cieszyła. Masz potrzebę kontynuacji ich dzieła? Kontynuacja to bardzo duże słowo. Interesuję się sprawami naszego kraju i chcę angażować się w działalność mającą na celu popularyzację idei i myśli mojego Taty. Powinnam dbać o to, by nie zniekształcano pamięci o moich Rodzicach. Żeby następne pokolenia mogły czerpać z ogromnego dorobku, jaki pozostawił po sobie Tata. To mój podstawowy obowiązek. Ale to działalność społeczna, a nie polityczna. Ale zaczęłaś pisać bloga. Dlaczego właściwie? Przypadkiem trafiłam w telewizji na materiał na mój temat. Poczułam się jak w filmie, gdzie aktorka gra moją rolę. Chciałam wydać oświadczenie, lecz zaprzyjaźniony dziennikarz zaproponował mi udostępnienie swojego portalu i pisanie bloga. Nie byłam przygotowana na taką agresję, nie przyszło mi do głowy, że mogę budzić tak skrajne emocje. Żyję swoim życiem i nagle okazało się, że stałam się orężem do jakiejś walki. Przykro mi było, gdy czytałam potem, że mój blog to wymysł na potrzeby kampanii wyborczej, że z pewnością nie piszę go sama, że robi to ktoś za mnie i poza mną. A ja pisałam to, co myślę, to, co wydawało mi się ważne. Absolutnie spontanicznie. Po prostu gotowałam obiad i pisałam bloga (śmiech). Lecz kiedy pojawiły się tak nieuczciwe komentarze, przyznaję, że trudno było mi je znosić. Nie chciałam, by przypisywano mi intencje, których nie miałam. Rozmawiasz z rodziną, babcią, stryjem o katastrofie? Śmierci ich syna i brata? W rozmowach ze mną babcia nie chce do tego wracać. Dla niej to jest tak bolesne, tak straszne... Rozmawiamy o bieżących sprawach, ale wiem, że ona cały czas myśli o moim Tacie, który często powraca w naszych rozmowach. A ze stryjem? Prawdę mówiąc, nie było czasu, żeby tak spokojnie usiąść i porozmawiać, chociaż kontaktujemy się dość często. Sądzę, że on, tak jak ja, nie może ciągle uwierzyć, że to się naprawdę wydarzyło. Śmierć Twoich Rodziców zbliżyła Was do siebie? Myślę, że tak. Bardzo. Wiem, że stryj o mnie myśli, a ja myślę o nim. Wiem, że zawsze mogę na niego liczyć. Wiem też, że sobą się wcale nie przejmuje, zupełnie jak mój Tata. Najczęściej rozmawiamy o bieżących sprawach, ale zawsze brakuje nam czasu. Z kim więc wspominasz Rodziców? Dzielisz się przemyśleniami? To przecież pomaga? Wspominam Rodziców z dziewczynkami, z mężem, z przyjaciółmi Rodziców. Bardzo wiele osób wciąż nie może się pogodzić z tym, że w tak tragicznych i niewyjaśnionych okolicznościach musieli odejść. Świadomość, że istnieje tak liczna grupa ludzi, którym brakuje moich Rodziców, bardzo mnie wzmacnia. Dzięki wspomnieniom, licznym artykułom uczciwie przedstawiającym działalność mojego Taty, dzięki zawiązującym się stowarzyszeniom odwołującym się do idei Lecha Kaczyńskiego, dzięki wszystkim tym, którzy odwiedzają grób moich Rodziców, dbają o ich upamiętnienie i co miesiąc gromadzą się w kościołach, palą znicze ku ich pamięci, oni wciąż są z nami. Jestem za to wszystkim bardzo wdzięczna. Jeśli chodzi o moje przemyślenia, to mimo upływu czasu nie zaakceptowałam tego, co się stało. Ale chcę mówić o tym, jacy moi Rodzice byli. Bo tak jak wspomniałam – to trochę tak, jakby nie umarli, jakby żyli. Nasza rozmowa może pomóc innym, którzy też ponieśli wielką stratę. Wiem, istnieje coś takiego jak współodczuwanie. Poczułam je, gdy spotkałam się z grupą rodzin ofiar smoleńskich w Brukseli w grudniu zeszłego roku. Nawet nie sama rozmowa z tymi ludźmi mi tyle dała, ile ich obecność. Poczułam się wśród swoich po prostu, niczego nie musiałam tłumaczyć. Marta, gdy myślisz: Mama... Mama to dobroć, bliskość, wrażliwość, troskliwość, otwartość wobec ludzi, optymizm, ogromna mądrość życiowa, poczucie humoru. Radość z życia. Zamiłowanie do kultury i sztuki. Ciekawość świata. I siła. A Tata? Dobroć, mądrość, odwaga, odpowiedzialność, ogromna wiedza, empatia, ale też umiejętność koncentracji, skupiania uwagi na wielu sprawach, wrażliwość na nieszczęścia innych ludzi. I kompletna nieumiejętność myślenia o sobie. To Mama myślała za Tatę, a on o wszystkich dookoła. Tata to także niesłychane poczucie humoru, umiejętność autoironii. Mama podobnie. Oboje byli bezwzględnie uczciwi i skromni. Niewiele im było potrzeba do szczęścia. Trzymasz się z godną podziwu siłą, ale masz w sobie płacz. Kiedy jest najtrudniej? Najgorsze były święta. Spędziliśmy je tutaj, w Gdyni. Było mi bardzo ciężko. A teraz zbliżają się następne... Widzisz, ja w ciągu dnia staram się żyć normalnie. Nie chcę, żeby dziewczynki zapamiętały mamę zapłakaną. Chcę, żeby miały szczęśliwe dzieciństwo. One mają dużo zajęć, a ja jestem zajęta nimi, przywożeniem do szkoły i przedszkola, odbieraniem ich, dowożeniem na dodatkowe zajęcia. Ewa jest uzdolniona plastycznie. Już planuje, że będzie projektantką mody w Paryżu (śmiech). Dopiero gdy położę je spać, myślę, wspominam. Płaczę. Budzę się w nocy po kilka razy. Oglądasz zdjęcia? Większości nawet nie rozpakowałam. Chyba nie mam siły jeszcze ich oglądać. Wiesz, czego żałuję? Że wtedy, wyjeżdżając z Warszawy, nie powiedziałam Rodzicom, jak bardzo ich kocham. Myśmy byli taką kochającą się rodziną. Oni to wiedzieli. Na pewno. Śnią Ci się czasami? W nocy z 10 na 11 marca miałam taki sen: Tata, jak zwykle z takim trochę pobłażliwym uśmiechem, z tym swoim ciepłym spojrzeniem mówi: „Niczym się nie przejmuj”. Bo ja zawsze się czymś przejmuję. Obudziłam się z przeświadczeniem, że są oboje obok mnie. To niesamowicie piękne uczucie. Zajrzałaś już do dzienników Mamy? Długo nie mogłam ich przeczytać. Ostatnio otworzyłam jeden z nich i przeczytałam kilka fragmentów. Mama opisywała swój normalny dzień, zapisywała terminy spotkań, ale też i bardzo osobiste sprawy. Z pewnością jeszcze do nich wrócę, ale nie teraz. Na razie to ponad moje siły. To zapiski osoby mającej ogromną wolę życia. Była starsza do Taty, choć nie lubiła o tym mówić. Ale w tych notatkach wydaje się bardzo młoda. Niesamowicie młoda duchem. ZOBACZ: Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską Podobno boisz się teraz latać samolotami? Już od trzech lat mam taki lęk. Myślę, że jest to u mnie związane z ogromnym poczuciem odpowiedzialności za dzieci. Za to, by miały dobre dzieciństwo. Wiem, że nie można popadać w paranoję. Ale wolę jechać samochodem lub pociągiem, zwłaszcza teraz, gdy dziewczynki kojarzą samolot z katastrofą. Oczywiście to ogranicza nasze podróże, lecz by odpocząć, nie potrzebuję wyjeżdżać daleko. Europa jest tak różnorodna, że pewnie życia nie starczy, by zobaczyć w niej wszystko, co by się chciało. A jednak tragedia smoleńska nie zapanowała nad Twoim życiem? Życie to częściowo na mnie wymusiło. Dalej jestem skoncentrowana na dziewczynkach, ale nie ma dnia, bym nie myślała o tym, co się wydarzyło. Tragedia zapanowała nad moim życiem przede wszystkim w tym sensie, że pewnie zupełnie inaczej bym się poczuła, gdyby jej przyczyny zostały jak najszybciej wyjaśnione. Wszelkie dywagacje na temat rozbicia się Tu-154, wszelkie nieuczciwe komentarze sprawiają, że tym bardziej nie można przejść do porządku dziennego nad tym, co się stało. Niektórzy usiłują mnie pocieszać, że rodzice prędzej czy później i tak odchodzą. Ale tutaj doszło do niewyobrażalnej narodowej tragedii, w której jest zbyt wiele znaków zapytania. Nie sposób się z tego tak po prostu otrząsnąć. Ale w Tbilisi prezydent Kaczyński chciał lądować. Pilot w wywiadzie dla „Gazety...” sugeruje z jego strony naciski. Wydaje mi się, że wciąż istnieją środowiska, które nadal nie mogą pogodzić się z niepowodzeniem próby obciążenia mojego Ojca czy generała Błasika albo też pilotów odpowiedzialnością za katastrofę. Ich przedstawiciele po prostu muszą dostarczać swojemu zapleczu społecznemu coraz to nowej strawy. Stąd ciągłe powracanie do wydarzeń, które z sytuacją w samolocie lecącym do Smoleńska nie miały nic wspólnego. Ostatnio „Nasz Dziennik” opublikował notatkę dowódcy samolotu, którym mój Ojciec, trzech prezydentów innych państw i jeden premier udawali się do Gruzji. Ta notatka zasadniczo różni się od tej, którą ten pan sporządził ostatnio. Przy okazji na jaw wychodzą też różne inne okoliczności tamtych wydarzeń, w tym decyzje ministra Klicha zalecające zgodę na propozycję prezydenta lotu prosto do Tbilisi. Ta propozycja wynikała z informacji otrzymanych od ambasadora Gruzji w Polsce, nie była samodzielnym, arbitralnym pomysłem. Wszystko odbywało się na lądzie, a nie w powietrzu, a mój Ojciec pod wpływem argumentów szefa swojej ochrony, a także szefa ochrony prezydenta Ukrainy zmienił zdanie. Dowódca samolotu nie tylko nie został w żaden sposób ukarany, ale otrzymał odznaczenie. Sugerowanie, że z tych wydarzeń można wyciągać jakieś wnioski dotyczące katastrofy smoleńskiej, jest nadużyciem, histeryczną próbą zaprzeczania temu, co twierdzi dziś także prokuratura – żadnych dowodów na naciski nie było. Naprawdę, dobrze znałam swojego Ojca, wiem, że nie był szaleńcem, wiem, że zdarzały się przypadki, w których zawracano z lotniska, na którym miano pierwotnie lądować. Gdybyś znała prawdę, przyniosłoby Ci to ulgę? W jakimś zakresie pewnie tak. Myślę, że prawda jest potrzebna nie tylko rodzinom ofiar, ale także całemu społeczeństwu i światu. To oczywiste, że okoliczności katastrofy, w której giną Para Prezydencka i najwyżsi przedstawiciele jednego z większych europejskich państw, powinny być wyjaśniane w sposób rzetelny i przejrzysty dla opinii publicznej, a widzimy wszyscy, że tak się nie dzieje. Ten rok bardzo Cię zmienił? Trudno mi samą siebie oceniać. Niektórzy twierdzą, że tak, że się zmieniłam. Czuję jeszcze większą odpowiedzialność za moje dzieci. A jednocześnie mam większe poczucie ulotności wszystkiego, co jest na co dzień. Wydaje mi się, że mój czas ucieka szybciej niż kiedyś, że moje życie tak szybko upływa. Może to też kwestia wieku? Jak się ma 30 lat, to myśli się inaczej, niż mając lat 20. A ja chciałabym więcej i więcej. A czasu jest coraz mniej. Kiedyś tak tego nie odczuwałam. Zaczęłam się bardziej spieszyć. Najtrudniejsza po takiej stracie jest samotność? Sama przestałaś być dzieckiem? Najtrudniejsze jest poczucie pustki i bezsilności, które dopadają mnie często w ciągu dnia. Zdarza się, że chcę do Rodziców po prostu zadzwonić i porozmawiać. Opowiedzieć im o tym, co się właśnie wydarzyło, i nagle zdaję sobie sprawę, że to już nie jest możliwe. Ale mam rodzinę i przed sobą trudne zadanie, bo jestem matką i muszę dać dziewczynkom tyle, ile sama dostałam. Wywiad magazynu VIVA! z Martą Kaczyńską ukazał się w kwietniu 2011 roku W kwietniu 2013 roku Marta Kaczyńska skomentowała w wywiadzie VIVY!, dlaczego katastrofa smoleńska ciągle wywołuje emocje. „Sądzę, że sprawa katastrofy smoleńskiej nie wywoływałaby tak skrajnych emocji, gdyby była rzetelnie wyjaśniana. Jestem jedynym dzieckiem Pary Prezydenckiej, która tak tragicznie zginęła. To sytuacja bez precedensu, stąd też i zainteresowanie. Mam wrażenie, że żyjemy w epoce szumu informacyjnego, który nam absolutnie nie sprzyja. Sama od tego uciekam. Cenię sobie na przykład program II Polskiego Radia, gdzie można posłuchać klasyki, ciekawych audycji bez reklam i zbędnych newsów. W 2014 roku Marta Kaczyńska wydała książkę o rodzicach pt. „Moi rodzice”. Dlaczego zdecydowała się na ten krok? „Z tęsknoty, bo ona jest we mnie i już tak zostanie. Ale napisałam ją przede wszystkim z poczucia obowiązku. Uważałam, że powinnam opowiedzieć, jakimi ludźmi byli moi rodzice. Mało kto miał okazję poznać ich prywatnie – ich dobroć, odpowiedzialność, ideały, poczucie humoru. Ale kiedy już usiadłam do pisania, okazało się, że dla mnie to emocjonalna podróż do przeszłości. Dzięki niej uporządkowałam pewne sprawy w pamięci. Tworzyłam ją więc także dla siebie”. Czy Marta Kaczyńska wiedziała, że ma niezwykłych rodziców? „Nie postrzegałam ich w ten sposób. Kiedy byłam mała, wiedziałam, że kiedyś tata grał w filmie, że działa w „Solidarności”. Później stał się wiceprzewodniczącym związku, pełnił wiele urzędów. Przyjmowałam to naturalnie. Myślę, że to dzięki podejściu ojca, który nigdy się nie zmienił i podchodził do pełnionych funkcji zadaniowo. Koncentrował się na realizacji planów. Podobnie mama. Zawsze była tak samo skromna, żartobliwa i z dystansem do siebie. Do pewnego momentu wydawało mi się, że wszystkie dzieci tak mają, że gdy wracają ze szkoły, czeka na nie mama i obiad. Ale potem odkryłam, że niektóre siedzą w świetlicy albo chodzą z kluczem na szyi. Ja tego nie znałam. I do dziś jestem wdzięczna mamie, że poświęciła kawał życia, żeby nasz dom był prawdziwym domem i żeby ona w nim zawsze na nas czekała. Trzymała wszystko w ryzach, zajmowała się ojcem, babcią, która pod koniec życia z nami mieszkała. W latach 80. była ojca sekretarką, odbierała telefony, umawiała spotkania, trzymała rękę na pulsie, była jego rzecznikiem prasowym i dbała o jego garderobę. Pamiętasz, gdy goniła tatę z reklamówką w ręku, kiedy wsiadał już do samolotu? Kpiono, że niosła mu kanapki. A to był sweter, bo tata nie wziął nic ciepłego. W sumie to była odpowiedzialna praca, mama miała swoje zdanie i po jakimś czasie okazywało się, że to ona miała rację. Miała intuicję, jeśli chodzi o ludzi, lepszą niż ojciec. Ale w jego decyzje polityczne się nie wtrącała, ojciec był strategiem, mama – nie. Miał plany, olbrzymią wagę przywiązywał do spraw międzynarodowych, budował sojusze, które mogły być w przyszłości owocne dla Polski”. Czy zdarza się choć jeden dzień, kiedy o nich nie myśli? „Nie ma, oni są dla mnie punktem odniesienia i tak pozostanie. Brakuje mi ich zdania. Byli dla mnie największymi autorytetami. Mam wiele osób, z którymi mogę porozmawiać, poradzić się w życiowych sprawach. Rodzinę, przyjaciół, przyjaciół rodziców, ale ich nikt nie zastąpi. I choć nie mam już odruchu, żeby zatelefonować do mamy i coś jej opowiedzieć, numery telefonów rodziców zachowałam w komórce i nie zamierzam ich usuwać”. Wykorzystano fragmenty wywiadu z Martą Kaczyńską (VIVA!, kwiecień 2013 rok)
Mija ósma rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej...
Odchodząc pozostawiła w sercu swojego syna ogromną pustkę
Dziś ósma rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej. 17 stycznia 2013 roku zmarła we śnie, na skutek niewydolności oddechowo-krążeniowej. Z synami, Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi, łączyła ją wyjątkowa więź. Jadwiga Kaczyńska była dla nich największym oparciem. „Największe kochanie to są dzieci. Jak tylko przyjdą na świat, wiadomo, że już nikogo bardziej kochać nie można", mówiła w wywiadzie dla VIVY!. Odchodząc, pozostawiła w sercu swojego syna ogromną pustkę. Prezes PiS do dziś nie może pogodzić się z ze śmiercią ukochanej mamy, najważniejszej osoby swojego życia. „Była mądrą, dobrą Kobietą, troskliwą Matką, niosła ze sobą i przekazywała innym piękną tradycję polskiej inteligencji, patriotyzmu, uczciwości, zaangażowania w sprawy innych, otwartości wobec ludzi bez względu na ich życiową pozycję, głębokiego przywiązania do rodziny i Kościoła”, wspominał mamę Jarosław Kaczyński. Rocznica śmierci Jadwigi Kaczyńskiej Mówiono o niej: Matka Królów. 10 kwietnia 2010 roku, kiedy pod Smoleńskiem zginął jej syn – prezydent RP – i synowa, leżała w szpitalu w stanie krytycznym. Kiedy odzyskała pełną świadomość pod koniec maja, jedyny syn, jaki jej pozostał, bał się wyznać prawdę. Bo jak powiedzieć matce, że jej dziecko nie żyje? I czy ona będzie mogła to znieść? Czy nie zapłaci za to życiem? Jadwiga Kaczyńska jednak była silniejsza, niż się wydawało. Dwa lata po katastrofie udzieliła pierwszego wywiadu o tym, co czuła. „Długo unikałam dziennikarzy. Bałam się, że nie powstrzymam łez. Ale nie chcę, żeby myślano, że zapomniałam, że było, minęło. To nigdy nie minie. Tydzień temu Jarek wszedł do mnie. Obudziłam się i pytam: »To ty, Leszeczku?«”. To już dwa lata… A ja ciągle nie wierzę. Tydzień temu Jarek wszedł do mojego pokoju, kiedy już spałam. Obudziłam się i pytam: „To ty, Leszeczku?”. Chociaż nigdy ich nie myliłam… Jarek ciągle jeździ na Wawel. Do brata. Nie może przyjść do siebie. Na szczęście pracuje. Musi pracować, musi mieć mnóstwo spraw. To choć trochę odwraca jego myśli. Jak się Pani dowiedziała o tragedii? Drugi syn odwlekał ten moment. Przedstawię tu moją opowieść. Wiem, że naprawdę było inaczej, że wyprowadzono mnie ze śpiączki farmakologicznej jeszcze w marcu, za życia Leszka. Byłam kompletnie sparaliżowana, ale – jak mi opowiadano – rozmawiałam z Leszkiem, Jarkiem, siostrami, lekarzami. Ale tego nie pamiętam. To, co pamiętam, wyglądało tak. Leżałam w szpitalu. Długo byłam nieprzytomna. Pamiętam ten dzień, kiedy się ocknęłam. Usłyszałam padający deszcz. Ten szmer deszczu będę pamiętać już zawsze. Zapytałam Jarka: „Gdzie jest Leszek?”. Odpowiedział, że w Brazylii. „W Brazylii mówią po portugalsku, a Marylka chyba nie zna portugalskiego – zmartwiłam się. – Dlaczego nie zadzwoni?”. „Tam, gdzie czekają na statek, nie ma telefonów”, odparł Jarek. Ale twierdził, że codziennie z Pałacu Prezydenckiego telefonuje do Leszka i że Leszek mnie całuje i pozdrawia. I Iza Tomaszewska i ksiądz Indrzejczyk. A oni już nie żyli… Tak plastycznie mi opowiadał, obsadził nawet wszystkie kabiny na tym statku. Pytałam ciągle: „A kto siedzi w tej kabinie? Kto w tamtej?”. A on rzucał nazwiskami. Miała Pani przeczucia, że wydarzyło się coś złego? Matka zawsze ma przeczucia. Ale jak mi Jarek wreszcie powiedział, nie uwierzyłam mu. Zupełnie to do mnie nie dotarło, chociaż podobno bardzo płakałam. Przyjechała Marta z Gdańska, oboje byli przy mnie. Ale ja tamtego dnia nie pamiętam, wyparłam go. Dopiero gdy przenieśli mnie z erki do normalnej separatki, pierwszej nocy miałam sen. Leci samolot z Leszkiem i Marylką i na niego napadają, strzelają. Tak jakby nasi czy obcy. To było takie niejasne. Samolot odfruwa i rozbija się. Obudziłam się wtedy roztrzęsiona i opowiedziałam ten sen jednej z pielęgniarek. Okropnie się przeraziła, wybiegła z sali. A mnie przypomniała się wojna i okupacja, kiedy ludzie tak potwornie się bali. Druga pielęgniarka zachowała się normalnie, powiedziała: „Kochanie, to jest tylko sen. Damy pani coś na uspokojenie”. Wiedziała już Pani, że syn nie żyje? Miałam już świadomość tego, co się stało. Jarek mówił, że gdy powiedział mi o katastrofie, przyjęłam to mimo tego płaczu spokojniej, niż przypuszczał. Może dlatego, że zupełnie tego wszystkiego nie ogarniałam. Poza tym choroba sprawia, że człowiek jest jakby oddalony od rzeczywistości. Ale Pani chyba nieźle się teraz czuje? Fizycznie nie jest ze mną najgorzej. Oczywiście nie czuję się tak jak dawniej. Bardzo dużo chodziłam i bardzo szybko, a teraz poruszam się powoli. Ale przecież dobrze, że się w ogóle poruszam. Bardzo długo leżałam, a w pierwszą rocznicę katastrofy przeżyłam wylew krwi do mózgu. Ale żyję przecież. Pani Jadwigo, aż nie mam śmiałości wracać do tamtej strasznej daty. Rozdrapywać wciąż świeżą ranę. Narażać Panią na taką trudną rozmowę. Ta rana nigdy się nie zagoi. Ale powinnam o tym opowiedzieć, chociaż żadne słowa nie przyniosą mi ulgi. Ja chcę o tym mówić. Długo unikałam dziennikarzy, wywiadów. Bałam się, że nie powstrzymam łez. Ale nie chcę, żeby myślano, że zapomniałam, że było, minęło. To nigdy nie minie. Czy pani wie, jaka to trauma stracić dziecko? Codziennie o tym myślę. Przeżyłam wstrząs, nad którym nigdy nie przejdę do porządku dziennego, i nawet tego nie chcę. Myślę, że już nic gorszego nie może mnie spotkać. Chociaż powinnam być zahartowana, bo przecież przeżyłam tyle śmierci. Życie składa się też ze strat. Do tego dochodzimy z wiekiem. To prawda. Śmierć ojca, gdy byłam młoda, mamy, śmierć brata, którego bardzo kochałam, a potem dowiedziałam się, że zginął gdzieś tam w Archangielsku. Brat był o 10 lat ode mnie starszy i imponował mi jak nikt na świecie. To on nauczył mnie chodzić po dachach, ale też on zaprowadził mnie do kawiarni Ziemiańska, żeby pokazać mi Juliana Tuwima. To on kupił mi pierwszy tomik jego wierszy. Pamiętam, musiałam iść za nim i udawać, że go nie znam. Musiał mnie bardzo kochać, bawiłam go. Właściwie najbliżsi mi ludzie poodchodzili. Kilka lat temu jeszcze mąż, a potem jedyna siostra – Irena. Była malarką. Wszystkich kochałam, ale największe kochanie to są dzieci. Jak tylko przyjdą na świat, wiadomo, że już nikogo bardziej kochać nie można. Leszek był taką moją wielką miłością, chociaż bardzo żałuję też Marylki. Leszka kochała Pani bardziej niż Jarka? Nie, kochałam ich jednakowo. To moja mama wyróżniała Leszka, ale babcie mają takie prawo. Wobec żony Leszka podobno była Pani na początku sceptyczna? Tak, ale szybko mi to minęło. Potem bardzo polubiłam Marylkę. Była taka wesoła, lubiła muzykę, lubiła teatr. I wykazywała wybitne zdolności do języków. Francuski, angielski, hiszpański, włoski, rosyjski. A poza tym miała taki dobry kontakt z ludźmi. Z trudem odtwarzam pewne rzeczy, ale myśląc o rozmowie z panią, przypomniałam sobie, jak bardzo nie chciałam, żeby Leszek jechał do Rosji. Bo ja tego kraju jakoś się bałam. Dlaczego? Znałam historię, los mojego brata, rodziny mojego męża i tylu, tylu innych. Wiedziałam, co dzieje się w Rosji Putina. Wiedziałam o Gruzji, o roli, jaką Leszek odegrał w wojnie 2008 roku. I miałam niedobre wrażenie z mojego jedynego pobytu w ZSRR w 1967 roku. Mieliśmy rodzinę w Odessie – siostra mojego ojca zawieruszyła się gdzieś w czasie rewolucji październikowej, w końcu wyszła za rosyjskiego „białego” lekarza i jakoś przeżyła w Odessie. Wtedy w 1967 roku opowiadała nam (byłam z synami) o Wielkim Głodzie lat 30., o tym, że był sztucznie wywołany, a nie był, jak sądziłam przedtem, wynikiem kolektywizacji rolnictwa. Widziałam też specyficzny stosunek tamtejszej inteligencji do zwykłych ludzi, robotników. Sama uczyłam wtedy w liceum na Szmulkach, rodzice wielu moich uczniów to byli prości, nierzadko bardzo prości ludzie, ale do głowy mi nie przychodziło, że można o nich tak myśleć i tak mówić. Wszystko to wydało mi się strasznie ponure. Gdybym była zdrowa, pewnie bardzo bym prosiła Leszka, by tam nie leciał, ale nie byłam przytomna, można powiedzieć: byłam półprzytomna. Myśli Pani, że posłuchałby i nie pojechał? Chyba nie, bo on uważał, że to jego patriotyczny obowiązek. Dla Leszka Katyń był miejscem, do którego trzeba pojechać. Był patriotą, tak był wychowany, takie czytał w dzieciństwie i najwcześniejszej młodości książki, nawet gusty muzyczne miał takie (tak zresztą jak i Jarek), że lubił słuchać pieśni patriotycznych. Innej muzyki też, ale „My, Pierwsza Brygada”, „Czerwone maki”, „Marsz Mokotowa”, „Hej chłopcy!”, „Rozszumiały się wierzby” słyszałam z pokoju synów bardzo często. Ale nie chciała Pani, żeby zostali politykami? Nie chciałam. Myślałam: Skończą prawo i pójdą w kierunku naukowym. Jarek zresztą szybko zrobił doktorat u profesora Ehrlicha, tylko że potem wylądował w Białymstoku jako adiunkt w uniwersyteckiej filii. A Leszek pojechał do Gdańska, do katedry docenta Romana Korolca. W trzy godziny się zdecydował objąć tam asystenturę. Sądzę, że był potem zadowolony. Tam zresztą poznał przyszłą żonę. Ten wyjazd miał znaczenie dla jego całej przyszłości. Może też chciał pracować i żyć gdzie indziej niż jego brat bliźniak? Odciąć się od „podwójności”? Nie umiem tego ocenić, wiem tylko, że Jarek i Leszek mieli ze sobą bardzo dużo wspólnego. Ale to nieprawda, że byli jednakowi. Każdy był inny. Leszek na przykład robił zakupy, a Jarek gotował. On jest taki, że potrafi zrobić wszystko. A Leszkowi trzeba było wszystko przynieść, ale umiał załatwiać różne sprawy, których z kolei Jarek załatwić nie potrafił. Dzielili się więc obowiązkami. Często się sprzeczali? Kłócili się czasem oczywiście, żartowali jeden z drugiego. Gdy Leszek przywiózł pierwszą narzeczoną, chyba swoją studentkę, bardzo się Jarkowi nie spodobała. Jak wyszła, Jarek ją przedrzeźniał. Pobili się wtedy o tę damę. Chyba ostatni raz w życiu. Potem już nigdy się nie bili, ale kłócili się dalej, także o politykę. Działali jednak razem, choć najczęściej była to równoległość, a nie wspólne przedsięwzięcia. Z tą narzeczoną szybko się skończyło, Leszek przeprowadził się w Sopocie do innego domu i tam mieszkała też Marylka. Spotkanie, miłość, ślub… Pobrali się dwa lata po śmierci ojca Maryli w wypadku samochodowym. Jakoś tak się stało, że moja mama umarła w listopadzie 1975 roku, kilka miesięcy później zginął też ojciec Marylki. Leszek mówił: „Obydwoje jesteśmy w żałobie, to też nas łączy”. On bardzo kochał babcię i ona go strasznie kochała. Chyba nikogo tak nie kochała jak Leszka. Dawał się kochać, miał w sobie wiele czułości? Był czuły, ciepły i łatwy w wychowaniu. Był też taki pogodny. Pani drugi syn jest bardziej chmurny? Wcale nie jest chmurny, tylko czasami robi takie groźne miny. Z natury zawsze obaj byli roześmiani, a Jarek nawet bardziej skłonny do zabaw chłopięcych. Lubił się wygłupiać ze swoim bratem ciotecznym. Chociaż to Leszek był bardziej towarzyski niż Jarek. Żałuje Pani, że Jarosław się nie ożenił? Chciałabym, by miał żonę, nawet kiedyś próbowałam robić coś w tym kierunku, miałam swoją kandydatkę, Jarek ją nawet bardzo lubił, ale nic z tego nie wyszło. Później, właściwie od 1980 roku, Jarek już nigdy nie żył normalnie, te dawne koleżanki z młodości gdzieś znikły, wszystkie zresztą powychodziły za mąż, dawno mają dorosłe dzieci, często wnuki; te nowe, z polityki, to są z reguły dojrzałe kobiety, zamężne. I też często już z gromadką wnucząt. I tak to poszło. Rozmawiacie czasem o katastrofie smoleńskiej? Bardzo rzadko, bo jego to denerwuje. Patrzy na mnie i widzi, jak ja przeżywam. Patrzy i boi się o Panią. Boi się na pewno. Ale Pani jest bardzo silna. Nie jestem słaba ani moje dzieci nie były słabe. Lecz mój spokój nie oznacza, że pogodziłam się z tą stratą. Nigdy się nie pogodzę. Bardzo, bardzo boli mnie, że wrak tego samolotu ciągle jest tam, a nie w Polsce. I teraz te ekshumacje… To nasuwa mi podejrzenie, że coś jest bardzo nie tak. Nie chcę jednak snuć hipotez. W każdym razie Jarek też bardzo nie chciał, żeby Leszek tam jechał. Błagał go, żeby nie leciał samolotem, a pojechał pociągiem. Chyba miał jakieś przeczucie. Mieli zresztą lecieć razem. Dziś myślę, że to byłoby straszne, gdyby polecieli obaj. Ale ktoś musiał zostać przy mnie. Pamięta Pani swoją ostatnią rozmowę z Leszkiem? Ostatnia rozmowa… To było jeszcze przed moim pójściem do szpitala. Mówię o tych zapamiętanych, bo Leszek był przecież ciągle u mnie w szpitalu i wiem, że rozmawialiśmy, ale nie pamiętam. Dotyczyła jego bardzo osobistych spraw. On mówił mi nawet to, czego nie powiedział nikomu innemu. Ani bratu, ani żonie. To nie jakaś wielka tajemnica, ale myślę, że wolałby zachować ją tylko dla nas. Jak sobie poradzić, jak żyć z czymś takim? Proszę pani, mam już 85 lat i jestem naprawdę bardzo chora. Nie będę już długo żyć. I bardzo się z tego cieszę. Natomiast muszę jeszcze trochę pożyć dla Jarka. Dla niego to było naprawdę straszne przeżycie. Oni z Leszkiem byli nie tylko braćmi bliźniakami, ale ludźmi bardzo bliskimi sobie w sposobie myślenia i jeśli chodzi o sprawy, którymi żyli. Zawsze mieli o czym rozmawiać. Te ich wędrówki po lesie. Marylka już na to machnęła ręką. Gdy Jarek przyjeżdżał do Juraty i szli na trzy, cztery godziny do lasu, Marylka prosiła, żeby przyszli już nie na obiad, tylko na kolację. Pani Jadwigo, jak teraz wygląda zwykły dzień w Waszym domu? Ja się kładę spać dosyć wcześnie, ale nawet jeżeli już śpię, to Jarek mnie budzi, gdy wraca. Tak się umówiliśmy. Gdybym nie wiedziała, że wrócił, czułabym podświadomie potworny strach o niego. Jest bardzo zajęty, ciągle coś pisze, sama pensja przecież nie wystarczy, choćby na te moje opiekunki, rehabilitację. Ciągle mi mówi: „Nie martw się, już wszystkie długi spłacone”. A z drugiej strony, myślę, tak zupełnie na chłodno, jak to dobrze, że musi pracować, inaczej trudno by mu było żyć. Celem dla syna jest teraz opieka nad Panią? Mnie się zdaje, że jego celem jest Polska, ale prywatnie… Tak, chyba ten dom, który on tworzy wokół mnie. Myślę, że rzeczywiście ten dom jest dla niego celem, żeby funkcjonował, jak powinien, żeby opieka nade mną była zorganizowana. W dzień przychodzą dwie bardzo miłe panie, a na noc siostra z zakonu, tylko bez habitu. Przez jakiś czas uczyła w szkole pielęgniarskiej, jest bardzo fachowa, odpowiedzialna i też bardzo sympatyczna. Teraz zresztą w ogóle jestem spokojna. Tylko kiedy się zdenerwuję, moja choroba daje o sobie znać. Już trochę chodzę, odrzuciłam nawet balkonik. Codziennie schodzę na dół i wchodzę na górę. Martwi się Pani o Jarosława? Bardzo. Codziennie odmawiam różaniec, mam też swoje modlitwy. Wydaje mi się, że one ochraniają Jarka tu, na ziemi, Leszka, i Marylkę, i tych wszystkich, którzy tam zginęli, na górze, w niebie. Czy są dni, kiedy syn zostaje w domu, z Panią? Tak, ale rzadko. Często wtedy wspominamy ich dzieciństwo, to, co się w ich życiu działo, kiedy mieli po kilkanaście lat. A temat Smoleńska omijamy. Często wracamy do wakacji na Ołdakach u ciotki mojego męża i do innych wydarzeń. To tam Pani synowie pływali na tratwie? Pływali raczej w górach, po Popradzie. Lecz tam też, o ile sobie przypominam. Byli dość nieznośni, spuścili gospodarzom z łańcuchów wszystkie psy, zabierali je do rzeki i tam myli. Mąż ciotki mówił, że hoduje psy, bo one były takie czyste, wymyte jak w hodowli. Rozmawiacie o polityce? Chciała Pani, żeby został prezydentem? Nie, nigdy nie miałam takich ambicji. Dobrze, że nie został. Ale boli Panią, gdy syna atakują? Staram się nie śledzić tego rodzaju informacji. Czasami patrzę na wiadomości Polsatu – są mniej agresywne. Z gazet czytam „Rzeczpospolitą” i „Nasz Dziennik”. Z tygodników „Gazetę Polską”, „Uważam Rze” oraz „Idziemy”. Słucham też wiadomości telewizji „Trwam”. Zawsze byłam wierząca, a teraz wiara daje mi pocieszenie. Proszę Boga: Daj mi jeszcze te dwa, trzy lata. Nie chodzi o mnie, tylko o Jarka. Jestem mu potrzebna i czuję się tak, jakbym rozmawiała z kimś, kto mnie rozumie. A czy wnuczka Marta daje Pani pocieszenie, ma Pani w niej podporę? Ona jest dosyć daleko, ale często do mnie telefonuje i wpada, kiedy przyjeżdża do Warszawy. Z Jarkiem rozmawia często, o sprawach, w które nie wchodzę; na pewno także o Smoleńsku, o polityce. Widzi Pani w niej cechy syna? Ma jego oczy. Jest podobna do Leszka, ale charakter ma trochę inny. Leszek, kiedy mu bardzo na czymś zależało, potrafił być stanowczy, mimo łagodnego usposobienia. Można nawet powiedzieć, że w pewnych sprawach był bardzo twardy. A Marta jest chyba bardziej elastyczna i jednocześnie bardzo skoncentrowana na dzieciach. Jest świetną matką, bardzo dba o córki, to w niej ogromnie cenię. Chciałabym, żeby zrobiła doktorat. Wiem, że Leszek by tego chciał i bardzo by się cieszył. Jest Pani związana uczuciowo z prawnuczkami? Byłabym z nimi dużo bliżej, gdyby nie ta moja choroba. Ze starszą, Ewą, mam lepszy kontakt. Martynka jest jeszcze za mała na poważniejsze rozmowy. Cieszy mnie, że dziewczynki może będą chciały przywiązać się do dziadka stryjecznego. Wiem, że on tego pragnie. Ostatnio na jakimś odpuście kupił im takie poruszające się zabawki. „Niech wiedzą, że mają stryja”, powiedział. Jeszcze im ich nie dał, na razie bawi się nimi nasza kotka Fiona. Podarował nam ją brat Marylki – Konrad. Po śmierci ukochanego Alika. Fiona aportuje winogrona, co bardzo Jarka śmieszy. A ja się cieszę, gdy coś go bawi. Bardzo zmienił się po tragedii smoleńskiej? Nigdy nie doszedł do siebie, chociaż zachowuje się normalnie. Ktoś obcy nic by nie zauważył. Ale ja widzę. Jakby zapadł się w siebie. Niby żartuje, jest wesoły, ale to nie jest taka radość pełną piersią. Stał się zamknięty. Życie go nie cieszy. Ale jak już mówiłam, pracuje dla Polski, ma też inne obowiązki i to go chyba jakoś podtrzymuje. Ale wiem, że 10 kwietnia wszystko się dla niego zmieniło. Dla Pani też, ale mimo wszystko ma Pani swoje drobne radości. Kwiaty, książki… Czytam bardzo dużo – i poważną literaturę, i powieści, najczęściej XIX-wieczne, polskie i angielskie. Czasem trafiają się książki niezbyt ambitne, szczerze mówiąc, trochę się wstydzę o nich wspominać. Kiedyś nie wzięłabym tego do ręki, ale dzisiaj te błahe romanse odwracają na chwilkę moje myśli od tego, co smutne. Ale kiedy nie czytam, to myślę, najczęściej o przeszłości. Przypominam sobie na przykład moją teściową, zmarłą w 1960 roku, która była bardzo miła i zabawna; mówiła z bardzo wschodnim, ukraińskim akcentem. Urodziła się pod Odessą w polskiej rodzinie Świątkowskich. Mieli sporo ziemi, teściowa przed ślubem kierowała nawet jednym z folwarków, potem wyszła za mąż i wyjechała do Polski. Nikt, dosłownie nikt, z jej licznej rodziny nie przeżył. Wspominałam już o tym, i to też przyczynek do spraw Rosji. Ma Pani jakieś marzenie? Chciałaby Pani pojechać na Wawel do katakumby syna i synowej? Chciałabym chociaż wybrać się na Powązki, do naszego grobu rodzinnego. Jarek zbudował go właściwie od nowa i urządził tam także grób symboliczny Leszka i Marylki. Bywa tam co najmniej dwa razy w tygodniu. Ale o czym wtedy myśli? Nie wiem… Nie wiem, o czym rozmawia z bratem przy tym grobie.
Ostatnia rozmowa Lecha i Jarosława Kaczyńskich przed katastrofą smoleńską
Rosyjska prokuratura wnosi o udostępnienie stenogramu
W kwietniu tego roku minęło dziesięć lat od katastrofy smoleńskiej. Pomimo upływu całej dekady, nadal wiele szczegółów tej tragedii nie zostało wyjaśnionych. Śledztwo w sprawie katastrofy samolotu Tu-154M prowadzi także rosyjska Prokuratura Generalna, która złożyła do polskiego Ministerstwa Sprawiedliwości wniosek o udostępnienie stenogramu rozmowy telefonicznej wicepremiera Jarosława Kaczyńskiego z tragicznie zmarłym prezydentem RP Lechem Kaczyńskim. Treść ostatniej rozmowy braci do dzisiaj budzi kontrowersje. Jej zapis nigdy nie został opublikowany. Kwestia ponownie została poruszona w publicznym dyskursie właśnie za sprawą wniosku rosyjskiej prokuratury. Tajemnica ostatniej rozmowy braci Lecha i Jarosława Kaczyńskich Faktyczna treść ostatniej rozmowy braci Kaczyńskich do dzisiaj pozostaje tajemnicą, co stanowi kwestię sporną w debacie publicznej. Istnieją spekulacje, jakoby prezes PiS Jarosław Kaczyński miał wywrzeć presję na swoim tragicznie zmarłym bracie. Według tej potencjalnej wersji wydarzeń, wicepremier miał nalegać na podejście samolotu Tu-154M do lądowania w Smoleńsku, pomimo złych warunków atmosferycznych. Niedługo po tym doszło do katastrofy, w wyniku której zginęli m.in. prezydent RP Lech Kaczyński i pierwsza dama Maria Kaczyńska. Dowodów na poparcie bądź obalenie spekulacji do dzisiaj publicznie nie przedstawiono. Po latach wniosek o udostępnienie zapisu owej rozmowy telefonicznej do Ministerstwa Sprawiedliwości złożyła rosyjska prokuratura. „Trudno to traktować inaczej niż jak swego rodzaju prowokację, ponieważ Rosja nie odpowiada na m.in. rezolucję Rady Europy wzywającą do zakończenia śledztwa i przekazania wraku przede wszystkim, który jest własnością państwa polskiego", powiedział wiceminister spraw zagranicznych Szymon Szynkowski vel Sęk w rozmowie dla Onet.pl. Sprawę na Twitterze skomentował Jacek Nizinkiewicz, który jako jeden z pierwszych dziennikarzy przeprowadził wywiad z Jarosławem Kaczyńskim po katastrofie smoleńskiej. "Prezes przyznał, że nie naciskał na brata, żeby tupolew lądował. Nie ma co wierzyć w dobre intencje Rosji, ale dla jasności lepiej, żeby zapis rozmowy braci został upubliczniony", napisał. Natomiast rzeczniczka Prokuratury Krajowej Ewa Bialik poinformowała, że w aktach sprawy prowadzonej przez PK nie ma nagrania ani stenogramu takiej rozmowy". View oEmbed on the source website W katastrofie polskiego samolotu wojskowego Tupolew Tu-154M Lux w Smoleńsku 10 kwietnia 2010 roku zginęło 96 osób. Wśród ofiar znaleźli się, m.in. prezydent RP Lech Kaczyński, pierwsza dama Maria Kaczyńska, ostatni prezydent RP na uchodźstwie Ryszard Kaczorowski, Anna Walentynowicz, Maciej Płażyński, wicemarszałkowie Sejmu RP i Senatu RP, prezes IPN Janusz Kurtyka czy też prezes NBP Sławomir Skrzypek. Nikt ze znajdujących się na pokładzie Tu-154M nie przeżył katastrofy.
Marta Kaczyńska w ostrych słowach do młodzieży. Zarzuca im odrzucenie patriotyzmu
Czym jest patriotyzm według Marty Kaczyńskiej? Bratanica prezesa PiS na to pytanie odpowiedziała w swoim felietonie, który ukazał się na łamach tygodnika Sieci. Córka Lecha Kaczyńskiego pisząc o patriotyzmie nie tylko podała jego definicję, ale i uderzyła w dzisiejszą młodzież. Co takiego napisała? Marta Kaczyńska krytykuje młodzież Felieton 38-latki opublikował się z okazji 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. Kaczyńska zaczęła pisząc o poczuciu przynależności, jako ważnym elemencie tożsamości każdego człowieka. „Każdy z nas rodzi się w konkretnej rodzinie, w pewnej uwarunkowanej pokoleniowo wspólnocie, która opiera swoje istnienie na dziedzictwie kulturalnym, kultywowanych wartościach, religii i tradycji. Nie jesteśmy w stanie całkowicie zanegować swojej tożsamości, która jest wypadkową doświadczeń naszych przodków. (...) Nie uciekniemy także od życia w ukształtowanej wspólnocie niezależnie od tego, jak bardzo oddalimy się od naszej ojczyzny”, czytamy w jej felietonie. Następnie Marta skrytykowała współczesną młodzież. Zarzuciła jej nieidentyfikowanie się z narodem i „uleganie kosmopolityzmowi”. Dodała, że obowiązkiem obywateli jest dbanie o interesy państwa i jego kondycję, wtedy będzie też żyło się najlepiej. „Nie jesteśmy w stanie całkowicie zanegować swojej tożsamości, która jest wypadkową doświadczeń naszych przodków”, napisała Marta Kaczyńska. Zdaniem bratanicy Jarosława Kaczyńskiego refleksja nad współczesnym patriotyzmem powinna być obowiązkowym zadaniem domowym. Ale na czym dokładnie polega patriotyzm według Marty? Tu 38-latka przytoczyła słowa swojego ojca sprzed 10 lat. „Patriotyzm bierze się z miłości, z poczucia utożsamienia się ze wspólnotą, ze wspólnoty kultury, historii. I taki patriotyzm był wtedy i w równym stopniu potrzebny jest dzisiaj”, powiedział Lech Kaczyński w Bazylice św. Krzyża. Kilkanaście dni temu Marta skrytykowała m.in. Halloween. Córka wbrew jej zgody postanowiła celebrować święto. Czy tym razem posłucha mamy i weźmie do serca jej rady odnośnie patriotyzmu? Zgadzacie się ze słowami Marty?
Marta Kaczyńska nie zawsze była rozsądna! Córka pary prezydenckiej przyznała się do...
Marta Kaczyńska sprawie wrażenie osoby cichej i skromnej, ale jak się okazuje nie zawsze tak było. Córka tragicznie zmarłej pary prezydenckiej przyznała w 2014 roku w książce Moi rodzice, że swoim opiekunom sprawiała nie raz wiele problemów. Jeden z pomysłów nastoletniej Marty zadziwił nas szczególnie… Marta Kaczyńska o dzieciństwie Okazuje się, że nastoletnia Kaczyńska była lekkoduchem i nie trzymała się obietnic, które składała Marii i Lechowi Kaczyńskim. Ci na pewno bardzo martwili się o Martę, kiedy tej zdarzało się nie wracać do domu na noc. O jednej z takich sytuacji opowiedziała sama zainteresowana. „Z jednych warsztatów teatralnych wróciłam dzień czy dwa później, niż się skończyły”, zdradziła w książce. „Moje włóczenie się wieczorami... Rodzice bardzo się o mnie martwili, nawet jako starsza nastolatka musiałam pilnować, żeby być o odpowiedniej porze w domu. Zwłaszcza ojciec tego pilnował. Mama była tu czasem moim cichym sojusznikiem", dodała. To jednak nie wszystko. Choć Marta Kaczyńska jest dziś piękną kobietą, której wygląd wpasowuje się w klasyczny wzór stylu współczesnych pań, kilkanaście lat temu celebrytka mocno eksperymentowała z modą… Co na to jej rodzice? „Nie byli zachwyceni moim wyglądem, ale podchodzili do młodzieńczych fascynacji córki z dużą pobłażliwością. Mama właściwie nie miała nic przeciwko temu, żebym chodziła w wojskowych butach. Kazała mi jedynie wyjąć agrafkę z ucha. Chodziłam w glanach kupionych pod Pałacem Kultury i przez pewien czas nosiłam dość oryginalną fryzurę”, czytamy na łamach publikacji. Nastolatka nie stroniła też od punkowego towarzystwa. To właśnie jej rówieśnicy w kurtkach obitych ćwiekami i wojskowych butach byli jej ulubionym towarzystwem. A muzyka? Kaczyńska lubiła ostrzejsze brzmienia. Jako ulubionego zespoły wymieniła w książce Sex Pistols i Brygadę Kryzys. Lech Kaczyński wykazywał się dużą cierpliwością... „Ojciec podchodził do tego wszystkiego z dużym dystansem i pobłażliwością. Tak na mnie patrzył, jakby chciał powiedzieć: No dobrze Marta, przejdzie ci za jakiś czas", opowiadała córka pary prezydenckiej w Do Rzeczy. Marta Kaczyńska miała być baletnicą Dodatkowo marzeniem państwa Kaczyńskich było, żeby córka zrobiła karierę w balecie. Dlatego zapisali ją na zajęcia. „Wówczas skończyło się dzieciństwo skoncentrowane wyłącznie na zabawie. Pamiętam do dziś pomarańczową tiulową halkę… Z niej mama uszyła mi spódniczkę, przypominającą baletową paczkę. Będąc kilkuletnią dziewczynką, na każdym balu karnawałowym przebierałam się za baletnicę, zawsze w tej samej spódniczce. (...)Dopiero po latach dowiedziałam się, że rodzice zastanawiali się, czy w ogóle powiedzieć mi o tym, że dostałam się do szkoły baletowej", czytamy w książce. Marta Kaczyńska rozpoczęła lekcje baletu jako dziesięciolatka, ale szybko nabawiła się kontuzji kolana, przez którą już nigdy nie wróciła na salę treningową. Patrząc na jej późniejsze zainteresowania można przypuszczać, że chyba i tak córka Lecha i Marii jako dorastająca osoba nie chciałaby zajmować się tańcem... W końcu z czasem puenty wymieniła na ciężkie glany... Nie umiemy sobie wyobrazić, jak Marta Kaczyńska w nich wyglądała i chętnie zobaczylibyśmy te zdjęcia… Myślicie, że jej pasowały? Marta Kaczyńska z rodzicami w Wilanowie, 1995 rok Marta z córką Ewą, 2005 rok
Skromna, cicha, zawsze opanowana… Maria Kaczyńska skończyłaby dziś 76 lat
Przypominamy wywiad VIVY! z pierwszą damą
Gdyby nie katastrofa smoleńska, Maria Kaczyńska obchodziłaby dziś 76. urodziny… Kiedy w 2005 roku przejęła obowiązki pierwszej damy, czekało ją nie lada wyzwanie. Choć początki były trudne, udało jej się zaskarbić serca Polaków. Była osobą skromną, cichą i zawsze opanowaną. Nie każdemu się to podobało. Ona jednak pozostała sobą i za to właśnie pokochali ją Polacy. Wywiad z Marią Kaczyńską Maria i Lech Kaczyńscy uchodzili za niezwykle zgodną i kochającą się parę, która zawsze się wspierała. Oboje gościli na okładce VIVY! w 2008 roku. Sama Maria Kaczyńska pojawiła się zaś na naszych łamach w 2005 roku. Co mówiła wówczas o swoim mężu, łączącym ich uczuciu i życiu rodzinnym? Pierwsza dama powiedziała, że nie wyobraża sobie życia bez swojego męża, dlatego dobrze byłoby, gdyby oboje odeszli w jednym czasie. Tak też się stało. Zginęli w katastrofie pod Smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku. Razem. Przypominamy wzruszającą rozmowę Marii Kaczyńskiej z Krystyną Pytlakowską z VIVY! z 2005 roku. Pierwsza dama opowiedziała wówczas o nowej roli, wsparciu dla męża i tym, czy czuje na sobie presję związaną z nową funkcją. Kiedy rozmawiałyśmy dwa i pół roku temu, gdy Pani mąż wygrał wybory, zastanawiała się Pani, na ile trzeba będzie się przestawić z życia prywatnego na publiczne. Teraz już Pani wie, że nawet rocznicy ślubu nie mogą Państwo obchodzić intymnie. A była to szczególna rocznica, bo aż trzydziesta. Aby uczcić okazję, wybraliśmy się późnym wieczorem do małej restauracji przy placu Teatralnym. Cieszyliśmy się, że jesteśmy razem i tylko we dwoje, w dobrych nastrojach. Mąż zawsze jest czuły, często mówi mi, że mnie kocha. Zresztą ja wiem o tym i bez słów. Bała się Pani utraty prywatności? Oczywiście, ale nie bałam się ani swojej nowej roli, ani czy podołam nowemu wyzwaniu. Zresztą miałam już przedsmak oficjalnych obowiązków, kiedy mąż był prezydentem Warszawy. Jak bardzo bycie Pierwszą Damą zmieniło Marię Kaczyńską? Niedawno rozmawiałam z księżną Letizią – żoną następcy tronu króla hiszpańskiego. Powiedziała mi: „Pani to ma szczęście. Któregoś dnia przestanie być pani prezydentową i wróci do normalnego życia. A ja będę musiała już cały czas być na szczycie”. Moje życie zmieniło się o tyle, że przestałam być osobą prywatną. Jestem rozpoznawana. Mam obowiązki wynikające z protokołu dyplomatycznego. Dla Pani to podporządkowanie jest trudne? To jest teraz mój świat. Satysfakcję daje mi praca. Wiem, że moje wsparcie pomaga rozwiązać trudne sprawy. Jeżeli trzeba komuś pomóc, podejmuję próbę. Dla ludzi ma to znaczenie. Gdyby pani była na moim miejscu, też by pani nie odmawiała. Mam przed sobą długą listę patronatów i inicjatyw Pani Prezydentowej – około 10 stron! Otrzymuję wiele listów, próśb od stowarzyszeń i fundacji o patronaty, dostaję korespondencję od osób prywatnych. Tego nie da się porównać z okresem, gdy byłam żoną prezydenta Warszawy, ale niektóre sprawy są kontynuowane od tamtego czasu. Fundację Akogo?, która zwróciła się wówczas do mnie, nadal wspieram. Uczestniczyłam w położeniu kamienia węgielnego pod budynek budowanej przez nią kliniki rehabilitacyjnej w Międzylesiu. Każdy pragnie zostawić coś po sobie. Jednak nie wszystkie działania budują pomniki. Nie jestem nastawiona na rozgłos. Staram się działać zgodnie z moim sumieniem. Chociażby sprawa z Jasiem… Jasiem chorym na mukowiscydozę, który miał być odesłany na Białoruś? Jak dotarła do mnie wiadomość, że chory maluszek ma być wywieziony z Polski, interweniowałam u ambasadora Białorusi. Był w Polsce pod dobrą opieką lekarską, więc po co przewozić go zimą na Białoruś, nawet do superkliniki. Każde dziecko przywiązuje się do środowiska, w którym żyje, więc nie można przerzucać go jak piłkę, nawet jeśli to zgodne z przepisami. I tak Jaś dzięki Pani wstawiennictwu został w Polsce. Pojechała też Pani do szpitala do Czeczenki, która straciła troje dzieci podczas przedzierania się przez lasy nadgraniczne. Udało mi się zapobiec odesłaniu Kamisy i jej synka do ośrodka dla uchodźców. Na szczęście trafiła na wspaniałych ludzi, którzy bardzo pomogli jej i jej rodzinie – i psychicznie, i materialnie. Śledziłam jej losy i wiem, że dobrze jej się układa. Byłam zaproszona przez władze miasta na oddanie kluczy do mieszkania, które otrzymali. Ludzie jednak mają pretensje, że za mało Panią widać. Prasa nazwała Panią „mistrzynią drugiego planu”. Nie lubi Pani być na pierwszym? Nie unikam mediów. Gdyby chciały mnie pokazywać, to jest wiele ku temu okazji. Często wypowiadam się dla telewizji, radia, prasy, ale media rzadko z tego korzystają, podobnie jak ze zdjęć, których przy takich okazjach robi się setki. Ale co ja na to poradzę? Nie będę przecież zabiegać o reklamowanie mojej osoby. Jak się nie chce kogoś pokazywać, to się go nie pokazuje, po prostu. Na szczęście mój obraz rzeczywisty różni się od medialnego. Składamy dużo wizyt, przyjmujemy głowy innych państw w Polsce. Jestem zapraszana przez środowiska polonijne, biorę udział w międzynarodowych konferencjach, ale rzadko się zdarza, żeby znalazło to jakieś odzwierciedlenie w mediach. Ostatnio uczestniczyłam w dwóch międzynarodowych konferencjach: w Doha, na zaproszenie żony emira Kataru, Mozah, w forum poświęconym roli sportu w rehabilitacji dzieci specjalnej troski. A w Baku na zaproszenie pani prezydentowej Alijewej w konferencji o wzrastającej roli kobiet w dialogu międzykulturowym. Miałam tam wystąpienia. W obu tych krajach miałam okazję poczytać w miejscowej prasie o tych wydarzeniach. Zdumiewa mnie fakt, że nasze media nie zauważają ważnych wydarzeń w kraju. Pierwsza po ponad 80 latach wizyta prezydenta Egiptu z małżonką przeszła w Polsce bez echa, pozostałe też nie były szczególnie relacjonowane. Przykre to dla Pani? Jest mi przykro ze względu na odwiedzających nas gości. Pani nie byłoby przykro? Ja bym się złościła. Też się złoszczę, ale co mam robić? A jednak ma Pani chyba dyskomfort z powodu wizerunku Pana Prezydenta w mediach? Co Panią najbardziej dotknęło w ciągu tych dwóch i pół roku prezydentury męża? Niesprawiedliwość w jego ocenie, w ocenie prowadzonej przez niego polityki. A wiem, jak walczy o miejsce Polski w Europie. Nawet jego oponenci przyznają, że konsekwentnie realizuje swoją wschodnią politykę, wspiera Ukrainę i Gruzję w drodze do NATO. Proszę zauważyć, jak od prezydentury Lecha Kaczyńskiego poprawiły się nasze relacje z Izraelem i diasporą żydowską na świecie. Nie zgadzam się też z zarzutem, że mąż nie jest prezydentem wszystkich Polaków. Mąż, podobnie jak ja, ocenia ludzi według ich wartości, a nie przynależności partyjnej czy pochodzenia. – Już w naszym pierwszym wywiadzie powiedziała Pani, że mąż jest dobrym człowiekiem, a inni oceniają go zbyt surowo. Mąż po prostu działa, nie chce tracić czasu na piarowskie sztuczki. Może rzeczywiście za mało udzielają Państwo wywiadów? Za mało odsłaniają kulisy Państwa życia? Kiedy pokazywała Pani pałac Madeleine Albright, pojawiły się pozytywne komentarze. Media najbardziej pociągają kulisy, sensacje, plotki i wpadki. A wystarczyłoby, gdyby obiektywnie relacjonowały wydarzenia. A może jednak uda mi się namówić Panią na bardziej intymne zwierzenia? Porozmawiajmy jak kobiety. Czy jadają Państwo razem kolacje? Najczęściej oficjalne. Każde z nas pędzi swoim rytmem. Widujemy się za mało. Mąż często wraca bardzo późno i jest już tak zmęczony, że nie ma czasu na dłuższe rozmowy. Pyta choć Panią, jak upłynął dzień? Pyta. Ja go też pytam. Jest zadowolony z tego, co robię. Czasem mówi: „Jestem z ciebie dumny, zaimponowałaś mi”. Ja też bardzo się cieszę, gdy on odnosi sukcesy. Jak Pani znajduje w natłoku zajęć czas dla rodziny? Córki, wnuczek? Ten czas być musi. Nie można czekać, bo wnuczki rosną i ich dzieciństwo nie powróci. Nie mieszkamy w tym samym mieście, więc nie jest to łatwe, ale dwa, trzy razy w miesiącu spotykamy się, głównie w weekendy. Pytano mnie, gdy byli państwo Busho­wie w Juracie, jak to się stało, że była tam również nasza wnuczka Ewa. Uważano, że był to świetny zabieg marketingowy. Kto to wymyślił? Odpowiedź jest prosta – życie. Tego dnia mój mąż wrócił z Brukseli i zaraz miał ważne spotkanie w związku z wizytą prezydenta Busha w Juracie. Około 18.00 zadzwonił zięć, informując, że Marta jest w szpitalu i że konsylium radzi, czy robić jej cesarskie cięcie. Córka, będąc wówczas w siódmym miesiącu ciąży, miała infekcję i dostała wysokiej gorączki. Jej stan wymagał natychmiastowego leczenia, a tętno dziecka słabło. Zadecydowano, żeby ciąć. Tego wieczora przeżywałam to wszystko sama, ponieważ uważałam, że nie było sensu niepokoić męża. Na drugi dzień, gdy już przyjechaliśmy do Juraty i trwały przygotowania do wizyty pp. Bushów, pojechałam do szpitala na Zaspie. Było już po wszystkim. Martynka – mały kurczaczek – leżała w inkubatorze, natomiast Marta pod kroplówką. Sytuacja była opanowana. Córka chciała, by starsza wnuczka Ewa była pod moją opieką. Do Juraty wróciłam więc z Ewą. I dopiero wówczas mąż dowiedział się, że ma już drugą wnuczkę i w jaki sposób pojawiła się ona na świecie. Przejął się? Bardzo. I ogromnie się ucieszył. Ewę przedstawiłam pani Laurze Bush podczas deseru i muszę przyznać, że byłam z niej bardzo dumna. Zachowała się jak dama, mimo że miała wtedy tylko cztery lata. Zastanawiam się czasami, skąd takie małe dzieci mają w różnych sytuacjach wyczucie, jak się zachować. Zresztą nie tylko Ewa sprawiła, że atmosfera podczas wizyty amerykańskiej pary prezydenckiej była familijna. Był z nami również nasz pies Tytus, który jest kopią psów państwa Bushów (szkockie teriery) i sądzę, że gdy prezydent Bush zobaczył witającego go Tytusa, pomyślał: „Skąd się tu wziął mój pies Barney?”. Gdy byłam w Białym Domu w lipcu zeszłego roku, pani Laura Bush przedstawiła mi swoje „Tytusy” i kota Willy’ego. Podarowała nawet Ewie fotografię tej wspaniałej trójki, czyli: Barneya, Miss Beazley i Willy’ego. Prezydenci też miewają normalne życie. Oczywiście. My mamy dwa psy – Tytusa i Lulę. W 2000 roku błąkała się ona na stacji paliwowej w Mławie, mąż się zlitował nad jej losem i przywiózł do domu. Mamy też dwa koty: filigranową, trzynastoletnią kotkę Molly i adoptowanego ze schroniska Na Paluchu kocura Rudolfa. Zajrzyj do naszej galerii z wyjątkowymi zdjęciami Marii Kaczyńskiej.
Lech Wałęsa prosi o wybaczenie Kaczyńskiego. W tle odpowiada mu rzeczniczka PiS...
Takie wpisy nie zdarzają się często! Były prezydent Polski zaapelował do Jarosława Kaczyńskiego prosząc o pojednanie. Na odpowiedź nie musiał długo czekać, jednak przyszła ona nie od tej osoby, co powinna. Czy wypowiedź rzeczniczki PiS Beaty Mazurek spowoduje brak porozumienia? Lech Wałęsa apeluje do Kaczyńskiego „Bracie Kaczyński. Za chwilę Ja i Ty wraz z naszym pokoleniem przeniesiemy się do wieczności. Chciałbym po sobie pozostawić porządek. Chciałbym też przenieść się pojednany z nieprzyjaciółmi. Nawet udało mi się pojednać z Gen Jaruzelskim a z Kiszczakiem nie zdążyłem”, napisał na Facebooku Lech Wałęsa. Były prezydent Polski z Jarosławem Kaczyńskim kłóci się o kwestie katastrofy smoleńskiej i sprawę teczek Kiszczaka. W wieku 74 lat postanowił naprawić trudną relację. W rozmowie z Onetem dodał, że zanim dojdzie do porozumienia „musi zostać powiedziana prawda. A prawda jest na razie ukrywana przez Kaczyńskich”. Do słów Wałęsy na Twitterze odniosła się rzeczniczka PiS. „Wałęsy już nie można poważnie traktować. Jego wypowiedzi komentować nie będziemy”, napisała na Beata Mazurek. Odpowiedź nie spodobała się prowodyrowi całej dyskusji, który szybko odpowiedział. „Co za czasy. Piszesz list do faceta, a kobieta odpowiada za niego. Jemu już mowę odebrało i też nie może sam nic napisać? Katastrofa”, stwierdził były prezydent. Jak myślicie Jarosław Kaczyński odpowie Lechowi Wałęsie?
Marta Kaczyńska z partnerem i córkami oddała hołd tragicznie zmarłym rodzicom…
Para po raz pierwszy pojawiła się publicznie razem!
Dziś obchodzona jest 8. rocznica katastrofy smoleńskiej. Na Wawelu hołd tragicznie zmarłym rodzicom przyjechała oddać Marta Kaczyńska z córkami i partnerem. Nie zabrakło także prezydenta Andrzeja Dudy, który również złożył hołd spoczywającym w krypcie Katedry Wawelskiej parze prezydenckiej, Lechowi i Marii Kaczyńskim. Marta Kaczyńska po raz pierwszy publicznie pojawiła się z partnerem. Rocznica katastrofy smoleńskiej Prezydent Lech Kaczyński wraz z małżonką Marią Kaczyńską, zginęli 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie samolotu pod Smoleńskiem. Para prezydencka zginęła w drodze do Katynia na uroczystości 70. rocznicy zbrodni katyńskiej. W wyniku tragedii zginęły również 94 inne osoby - urzędnicy państwowi, duchowni i dowódcy wojskowi. Maria i Lech Kaczyńscy spoczęli w sarkofagu w krypcie pod Wieżą Srebrnych Dzwonów na Wawelu. W tej krypcie, znajduje się także tablica pamiątkowa ku czci ofiar katastrofy pod Smoleńskiem z łacińskim napisem: „Ciała śpią, dusze czuwają”. Dzieci Marty Kaczyńskiej: Ewa i Martyna przeżyły śmierć dziadków Dziś przypada 8. rocznica katastrofy smoleńskiej. Ten dzień w wyjątkowy sposób uczciła Marta Kaczyńska, która wraz z córkami - Ewą i Martynką - oraz partnerem, pojawiła się na obchodach na Wawelu. To pierwsze wspólne, publiczne wyjście Marty Kaczyńskiej z partnerem, z którym córka Marii i Lecha Kaczyńskich spodziewa się trzeciego dziecka. „Poprzestańmy na tym, że jestem bardzo szczęśliwa. Każdemu życzę takiego poczucia. Żałuję tylko jednego, że tym wszystkim nie mogę dzielić się z moimi rodzicami”, mówiła kilka dni temu w rozmowie z tygodnikiem Sieci. Nowy partner Marty Kaczyńskiej w tym dość trudnym dla niej dniu udzielał wsparcia zarówno jej, jak i jej dwóm córkom. W końcu nie tylko dla Marty jest to ciężki dzień. W najnowszym wywiadzie dla tygodnika Sieci wyznała, że córki także ogromnie przeżyły śmierć dziadków: „Potem przeszedł do wspomnień z 10 kwietnia. Nie mogła tego słuchać. Wyszła. Miała łzy w oczach. Osiem lat temu była przecież malutką dziewczynką, ale wciąż trudno jej przywyknąć do tego, że dziadkowie zginęli. To boli”, mówi o córce Ewie. Dziś, w 8. rocznicę śmierci Lecha i Marii Kaczyńskich, Marta Kaczyńska z córkami i partnerem złożyli hołd na Wawelu. Zobaczcie zdjęcia z tego wydarzenia w naszej galerii.
„Pozostawiła po sobie najlepszą pamięć i niemożliwą do zapełnienia pustkę”
Jadwiga Kaczyńska, mama prezesa PiS, Jarosława Kaczyńskiego zmarła pięć lat temu 17 stycznia. W tym roku skończyłaby 91 lat. W związku ze zbliżającą się rocznicą śmierci, Jarosław Kaczyński poruszających słowach wspomina najważniejszą osobę w swoim życiu… Jarosław Kaczyński wzruszająco o mamie, Jadwidze Kaczyńskiej W 2010 roku dla Jarosława Kaczyńskiego zmieniło się wszystko. W katastrofie smoleńskiej stracił ukochanego brata i bratową. Trudno mu było dojść do siebie, stał się bardziej zamknięty. Skupiał się na pracy, obowiązkach i to go podtrzymuje. Trzy lata później przeżył kolejny cios - śmierć matki. To rana, która nigdy się nie zagoi. „Śmierć mamy ostatecznie zakończyła pewien okres w moim życiu. Jest to dla mnie tak straszny cios, że nie umiem nawet mówić na ten temat. Wiedziałem, że mama jest ciężko chora. Sądziłem, że będzie jednak żyła dłużej. Ale śmierć przyszła niespodziewanie…”, mówił Jarosław Kaczyński Krystynie Pytlakowskiej w 2013 roku. Jadwiga Kaczyńska zmarła we śnie na skutek niewydolności oddechowo-krążeniowej 17 stycznia 2013 roku. W piątą rocznicę śmierci Jarosław Kaczyński postanowił w wyjątkowy sposób uczcić jej pamięć. Na łamach prawicowych gazet pojawiły się wzruszające wspomnienia prezesa ozdobione fotografią Jadwigi Kaczyńskiej z młodości. Obok zdjęcia znajduje się fioletowa róża - symbol smutku po stracie bliskiej osoby. „Była mądrą, dobrą kobietą, troskliwą Matką, niosła ze sobą i przekazywała innym piękną tradycję polskiej inteligencji, patriotyzmu, uczciwości, zaangażowania w sprawy innych, otwartości wobec ludzi bez względu na ich życiową pozycję, głębokiego przywiązania do rodziny i Kościoła”, czytamy. Jadwiga Kaczyńska była dla swoich synów oparciem. „Największe kochanie to są dzieci. Jak tylko przyjdą na świat, wiadomo, że już nikogo bardziej kochać nie można", mówiła w wywiadzie dla VIVY!. „Była dla swoich najbliższych, dla mojego Brata i dla mnie, nauczycielem i podporą. Pozostała nią mimo bardzo ciężkiej choroby także w ostatnim okresie życia, po smoleńskiej tragedii. Pozostawiła po sobie najlepszą pamięć i niemożliwą do zapełnienia pustkę”, napisał Jarosław Kaczyński. 17 stycznia o godzinie 19.00 w Bazylice Krzyża Świętego w Warszawie zostanie odprawiona msza w intencji Jadwigi Kaczyńskiej. Jarosław Kaczyński o śmierci matki, brata i prywatnych sprawach w wywiadzie VIVY! W 2013 roku Jarosław Kaczyński udzielił niezwykłego wywiadu Krystynie Pytlakowskiej. Chociaż rzadko wypowiada się na temat swojego życia prywatnego. Dziennikarce VIVY! opowiedział o tak prywatnych sprawach, jak śmierć matki, brata, o przyjaciołach, swoich pasjach i marzeniach. – Wraca Pan do domu i, jak zawsze, wchodzi na górę, żeby zameldować się mamie, której już nie ma? Jarosław Kaczyński: To trudne pytanie. Proszę się nie nastawiać na głębokie celebryckie zwierzenia, bo celebrytą nie jestem. Śmierć mamy ostatecznie zakończyła pewien okres w moim życiu. Jest to dla mnie tak straszny cios, że nie umiem nawet mówić na ten temat. Wiedziałem, że mama jest ciężko chora. Sądziłem, że będzie jednak żyła dłużej. Ale śmierć przyszła niespodziewanie… – Śmierć zawsze przychodzi niespodziewanie. Jarosław Kaczyński: Różnie to bywa, niektórzy ludzie chorują bardzo ciężko i wiadomo mniej więcej, kiedy muszą odejść. Ale mama nie była w tej ostatniej fazie choroby, pewnie mogłaby jeszcze jakiś czas żyć. Tą wyjątkową rozmowę z Jarosławem Kaczyńskim z 2013 roku znajdziecie w naszej galerii.
„Najlepiej, byśmy odeszli razem”. Maria i Lech Kaczyńscy - wspominamy prezydencką parę
Doda popiera PiS? Tylko dla „VIVY!” wokalistka skomentowała swoją „zażyłość” z politykami tej partii
Zdjęcia na których Doda w bardzo skąpym stroju wręcza tort prezydentowi Andrzejowi Dudzie od dwóch dni nie schodzą z czołówek gazet. - Uważam, że miałam prawo do stroju scenicznego, a prezydent był gościem na uroczystości. Gdybym szła na spotkanie z głową państwa ubrałabym się stosownie do okazji – mówi nam Doda. Jednak podczas urodzin „Superexpressu” wielu komentatorom nie w smak był jednak fakt połączenia niemal odsłoniętych pośladków wokalistki z majestatem urzędu prezydenta innym fakt zbliżenia się artystki z prezydentem wywodzącym się z określonej opcji politycznej. Zwłaszcza, że to już nie pierwsze zdjęcia Dody w towarzystwie polityków PiS. W kolekcji ma przecież selfie z Antonim Macierewiczem Do historii przeszedł pocałunek, który kilka lat temu złożyła na policzku Lecha Kaczyńskiego. Czy w ten sposób gwiazda zdradziła poparcie dla tej partii? Nie należę do żadnej partii i uważam, że artyści powinni zająć się sztuką a nie polityką – mówi nam Doda. I dodaje, że owszem szanuje głowę państwa, ale bez względu na to z jakiej opcji politycznej się wywodzi. - Dlatego nie nakręcam się krytyką płynącą ze strony opozycji. Zresztą w ogóle polityką się nie emocjonuję – przyznaje. A co z sympatią okazywaną Lechowi Kaczyńskiemu? To była kwestia jej prywatnej słabości do ówczesnego prezydenta i jego żony Marii. - Bardzo ją lubiłam i kiedy prezydent był blisko okazałam to dając całusa – przyznaje Doda. CZYTAJ TEŻ: „Pierścionek wyślę mu ze wstążką”, „nowego faceta nie chcę”. Co mówi Doda gdy wpada na zupę i plotki
„Najlepiej, byśmy odeszli razem”, mówili VIVIE!. Dziś drugi pogrzeb Marii i Lecha Kaczyńskich