Niesamowite emocje na start filmowego lata! 19. edycja Festiwalu LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane oficjalnie rozpoczęta!
Czerwone dywany, hollywoodzki blask, magia kina i emocje, które na długo zapadną w pamięć widzów. Od bałtyckiej plaży, przez stolicę, aż po same tatrzańskie szczyty - tysiące widzów połączyła wspólna pasja do oglądania filmów pod gwiazdami. Jednocześnie we środę 1 lipca w Sopocie, Warszawie i Zakopanem spektakularnie wystartował najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy w Polsce - LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane.
Tegoroczna inauguracja udowodniła, że Festiwal potrafi stworzyć klimat, jakiego nie da żadna tradycyjna sala kinowa. Emocji na inauguracjach nie ostudziło nawet chwilowe oberwanie chmury! W Sopocie i Zakopanem widzowie nie kryli zachwytu, oglądając „Pana Tadeusza” Andrzeja Wajdy z cyfrowo odrestaurowanej kopii. W Zakopanem magię wieczoru dopełniła obecność Alicji Bachledy-Curuś, która przyjechała na Podhale, by wspólnie z publicznością celebrować swój wielki filmowy debiut. Aktorka otworzyła Festiwal klapsem filmowym, wspólnie z Burmistrzem Miasta Zakopane Łukaszem Filipowiczem, prezesem Outdoor Cinema Pawłem Adamskim oraz Rafałem Olejarzem, Zastępca Dyrektora Marketingu Totalizatora Sportowego. Pod Tatrami, nad Bałtykiem, na Mazurach i w stolicy W tym samym czasie Warszawa zainaugurowała z klasą - klimatyczne kino samochodowe w nowej festiwalowej lokalizacji - na Torze Wyścigów Konnych Służewiec. Projekcja filmu „Wielka Warszawska” przyciągnęła setki aut i fanów kina plenerowego, a obecność twórców produkcji - Marcina Bosaka, Jakuba Wieczorka, Szymona Kukli, producentki Alicji Grawon-Jaksik i reżysera Bartłomieja Ignaciuka - dodała wieczorowi wyjątkowego, premierowego charakteru. 6 lipca do filmowych wakacji dołączyło Giżycko z unikalnym Kinem Jachtowym w Ekomarinie, gdzie na otwarciu imprezy, w ramach cyklu „Kino Familijne”, wyświetlony został obraz „Oskar, Patka i Złoto Bałtyku”. Do mazurskiej strefy filmowej zawitał uwielbiany Piotr Głowacki, odtwórca jednej z głównych ról. A to dopiero początek, bo przez cały lipiec i sierpień na kinomanów czeka ponad 150 bezpłatnych projekcji i spotkania z najgorętszymi nazwiskami dużego ekranu w najbardziej widowiskowych plenerach Polski. Festiwal nie mógłby się odbywać bez wsparcia Partnera Tytularnego - należącej do Totalizatora Sportowego marki LOTTO. - Jesteśmy zaszczyceni i dumni, że jako Totalizator Sportowy, właściciel marki LOTTO, możemy pełnić rolę partnera tytularnego tak ciekawego projektu- podkreśla Rafał Olejarz, Zastępca Dyrektora Marketingu Totalizatora Sportowego. I dodaje: - LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane to wydarzenie, które w wyjątkowy sposób łączy pasję do kina z atmosferą letniego wypoczynku i wspólnego spędzania czasu. Dla nas to znacznie więcej niż partnerstwo – to możliwość współtworzenia niezapomnianych chwil i emocji, które każdego lata towarzyszą tysiącom widzów. Przypomnę, że od 70 lat angażujemy się w inicjatywy integrujące ludzi, dostarczające pozytywnych doświadczeń i ułatwiające kontakt z kulturą. Dlatego z satysfakcją wspieramy wydarzenie, które zapewnia bezpłatny dostęp do kina w plenerze. Dzięki takim inicjatywom możemy być jeszcze bliżej naszych klientów oraz wspólnie delektować się dobrym kinem. Najlepsze filmy dostępne dla każdego Niezwykłą synergię sztuki, wakacyjnego luzu i najwyższej jakości projekcji idealnie podsumowują słowa organizatora Festiwalu. - Za każdym razem, gdy zachodzi słońce, a na twarzach zgromadzonych widzów widzę ten niezwykły błysk i uśmiech, moje serce skacze z radości - mówi Paweł Adamski, pomysłodawca festiwalu. - LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane zrodziło się z marzenia o tym, by filmowe arcydzieła były dostępne dla każdego - bez żadnych barier. Widok wielkich gwiazd kina, które ramię w ramię z naszymi widzami oglądają filmy pod gołym niebem, a później rozmawiają o swoich rolach, jest dla mnie najpiękniejszą nagrodą. To właśnie ta wspólna energia tworzy wyjątkową społeczność, która od niemal dwudziestu lat napędza mnie i cały mój zespół. Co czeka widzów w kolejnych dniach? Przeżyj z nami - filmowe lato pełne emocji! Festiwalowe lato dopiero się rozpędza. Przez cały lipiec i sierpień zapraszamy na starannie wyselekcjonowane, tematyczne wieczory pod gwiazdami. Od poniedziałków dla całych rodzin („Kino Familijne”), przez elektryzujące wtorkowe „Super Hity”, środowe polskie produkcje pod hasłem „Made in Poland by LOTTO”, aż po „KULtowe Czwartki z LOTTO”, „Oscarowe Piątki”, pełne adrenaliny soboty („Jest akcja!”) i inspirujące „Sportowe Niedziele”. O której do kina? Wszystkie seanse LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane rozpoczynać się będą tuż po zachodzie słońca: Sopot - 22:00 (lipiec), 21:30 (sierpień) Warszawa - 21:30 (lipiec), 20:30 (sierpień) Zakopane i Giżycko - 21:00 (lipiec), 20:30 (sierpień) Tego nie można przegapić! 15 lipca na sopockim Molo wręczony zostanie prestiżowy Diamentowy Klaps Filmowy - nagroda dla aktora lub aktorki za wyjątkową osobowość artystyczną i wrażliwość. Dotychczasowymi laureatami wyróżnienia są m.in. Adam Woronowicz, Izabela Kuna, Piotr Adamczyk, Maja Ostaszewska, Tomasz Kot, Magdalena Boczarska i Anna Przybylska. W tym roku nagroda trafi w ręce wyjątkowej aktorki. Pełny program Festiwalu można znaleźć na stronie kinoletnie.pl oraz na profilach społecznościowych (@FestiwalKinoLetnie). Festiwal wraz z wydarzeniami towarzyszącymi odbywa się pod honorowymi patronatami: Prezydentki Sopotu Magdaleny Czarzyńskiej-Jachim, Burmistrza Miasta Zakopane Łukasza Filipowicza, Burmistrz Giżycka Ewy Ostrowskiej oraz Burmistrza Ursynowa Roberta Kempy. Partner tytularny: LOTTO Partner strategiczny: Telewizja TVN Patroni medialni: Chillizet, Meloradio, Filmweb, Viva!, Party, Polki.pl, Wizaż.pl, Kino, Wirtualna Polska Sponsorzy: Coca-Cola, Koral Sponsor wspierający: Jawor Parkiet Partner Festiwalu: Nice To Fit You Hotele partnerskie: My Story Sopot Apartments, My Story Gdynia Hotel, Hotel St. Bruno, Aries Lago Park Hotel & Spa Mazury, Aries Hotel & Spa Zakopane Kino partnerskie: Nowa Fala w Giżycku Kawiarnia festiwalowa: Koło Molo w Sopocie Partnerzy lokalni: Urząd Miasta Sopotu, Urząd Miasta Zakopane, Zakopiańskie Centrum Kultury, Molo w Sopocie, Państwowa Galeria Sztuki, Urząd Miejski w Giżycku i Giżyckie Centrum Kultury, Tor Wyścigów Konnych Służewiec Partnerzy: Bertrand, Góralski Browar, Żegluga Mazurska O bezpieczeństwo festiwalu dba: Solid Security Partner kina jachtowego: Antila Yachts Festiwal ładuje: Elocity
To będzie uczta dla fanów kina. Wkrótce rusza 20. edycja Festiwalu Filmowego BNP Paribas Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym
Już od 1 do 9 sierpnia Kazimierz Dolny ponownie stanie się filmowym centrum lata. Przed nami 20. edycja Festiwalu Filmu i Sztuki BNP Paribas Dwa Brzegi, który od lat łączy kino, sztuki wizualne i muzykę w wyjątkowo pięknym miejscu!
W niezwykłej atmosferze Kazimierza Dolnego, od rana do nocy można oglądać filmy w kilku różnych miejscach: w kinie pod namiotem, na zamku, a także na małym rynku pod gwiazdami. Można również spotkać się i porozmawiać z aktorami, muzykami, reżyserami. Sztuka ma zdolność tworzenia wspólnoty, a sztuka filmowa szczególnie. Te symboliczne Dwa Brzegi to z jednej strony artyści i twórcy, a z drugiej widzowie. Mnóstwo premier, pokazy filmów wybitnych twórców i hołd dla Andrzeja Wajdy W programie jubileuszowej edycji znajdą się premiery filmowe z festiwali filmowych w Cannes, Berlinie, Wenecji, nowe polskie kino, Międzynarodowy Konkurs Filmów Krótkometrażowych, sekcje „Muzyka - moja miłość” i „Filmowe portrety sztuki”, specjalny wieczór poświęcony Andrzejowi Wajdzie oraz retrospektywy wybitnych twórców. Bohaterem polskiej retrospektywy reżyserskiej będzie Jan Komasa. W ramach retrospektywy „Mój wiek XXI” publiczność będzie mogła zobaczyć przekrojowy wybór jego filmów oraz najnowsze „Rocznica” i „Dobry chłopiec”, wziąć udział w Lekcji Kina oraz spotkać się z twórcą osobiście. Zagraniczną retrospektywę reżyserską poświęcono słynnemu, bezkompromisowemu skandynawskiemu twórcy Larsowi von Trierowi. Publiczność obejrzy m.in. jego „Melancholię”, „Idiotów” i „Tańcząc w ciemnościach”. Tegoroczna retrospektywa dokumentalna będzie dedykowana reżyserce i alpinistce Elizie Kubarskiej. Jej filmy, nagradzane na międzynarodowych festiwalach, łączą kino dokumentalne z tematyką gór, natury i ludzkiej wytrzymałości. Z kolei gwiazdą sekcji „I Bóg stworzył aktorkę” będzie Anna Dymna – jedna z najwybitniejszych i najbardziej cenionych polskich aktorek. Publiczność będzie miała okazję przypomnieć sobie najważniejsze role z jej bogatego dorobku filmowego oraz spotkać się z artystką podczas festiwalu. Festiwal od początku buduje dialog między różnymi dziedzinami sztuki, dlatego obok kina ważnym elementem programu są wydarzenia muzyczne. W tym roku na scenie, w wyjątkowej scenerii zamku w Kazimierzu Dolnym, wystąpią Wojtek Mazolewski i Marcin Dorociński, Arek Jakubik, zespół Hańba!, duet Kirszenbaum, Pablopavo i Ludziki, a także Antoni Komasa- Łazarkiewicz i Mary Komasa. Jubileuszowej edycji festiwalu towarzyszyć będą spotkania z twórczyniami i twórcami, Lekcje Kina, debaty poświęcone współczesnej kulturze oraz Noc Galerii przy ulicy Lubelskiej. Jak przystało na jubileuszową, 20. edycję festiwalu, przewidziane są niespodzianki. Pełny harmonogram festiwalu poznamy 17 lipca. Trzy dni później, 20 lipca ruszy sprzedaż biletów. Wszystkie informacje dostępne są na stronie www.dwabrzegi.pl
Warszawa pod gwiazdami Fangora. Tłumy gości na premierze ostatniej kolekcji mistrza
25 czerwca w Centrum Bankowo-Finansowym przy Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie odbył się uroczysty wernisaż wystawy „FANGOR STARS” – wyjątkowej prezentacji ostatniego cyklu prac Wojciecha Fangora, jednego z najwybitniejszych polskich artystów XX wieku. Wydarzenie zgromadziło przedstawicieli świata biznesu, kultury, mediów, kolekcjonerów oraz miłośników sztuki, stając się jednym z najważniejszych wydarzeń kulturalnych tego lata.
Wystawa prezentuje ostatnią kolekcję obrazów stworzoną przez Wojciecha Fangora przed jego śmiercią. Cykl „STARS” stanowi artystyczne zwieńczenie wieloletniej fascynacji artysty światłem, przestrzenią, kosmosem i emocjami, które przez dekady definiowały jego twórczość. Wieczór otworzyli organizatorzy oraz kuratorzy wystawy, podkreślając wyjątkowy charakter prezentowanych dzieł oraz ich znaczenie dla historii polskiej sztuki. Przestrzenie Centrum Bankowo-Finansowego przez cały wieczór wypełniały rozmowy o sztuce, kolekcjonerstwie, inwestowaniu oraz roli kultury w budowaniu nowoczesnego dialogu między światem biznesu i kreatywności. Szczególnym punktem programu był solowy koncert Wojciecha Mazolewskiego. Kameralny występ jednego z najważniejszych polskich muzyków jazzowych stworzył niezwykłą oprawę dla prac Fangora, budując pomost pomiędzy dźwiękiem, światłem i przestrzenią – motywami obecnymi zarówno w muzyce artysty, jak i w prezentowanej kolekcji „STARS”. Ogromne zainteresowanie gości potwierdziło, że twórczość Fangora pozostaje niezwykle aktualna i inspirująca. Zwiedzający mieli okazję nie tylko obejrzeć dzieła z bliska, ale również uczestniczyć w spotkaniach i rozmowach poświęconych sztuce współczesnej oraz jej miejscu w dzisiejszym świecie. Po części oficjalnej goście zostali zaproszeni na afterparty, które poprowadziła DJ Sonia. Muzyka, znakomita atmosfera i nieformalne rozmowy sprawiły, że wydarzenie trwało do późnych godzin wieczornych. Wystawa „FANGOR STARS” jest częścią szerszego projektu popularyzującego twórczość Wojciecha Fangora i przybliżającego publiczności jego ostatnie dzieła, które stanowią niezwykle osobiste i symboliczne zamknięcie twórczej drogi artysty. Partnerzy i sponsorzy Mecenasem Głównym wystawy jest Totalizator Sportowy. Partnerami wydarzenia są Apart, Exlantix, Bang & Olufsen oraz Centrum Bankowo-Finansowe. Partnerem medialnym projektu jest GQ Polska. Organizatorzy składają podziękowania wszystkim partnerom, sponsorom, gościom oraz przedstawicielom mediów za współtworzenie wydarzenia, które stało się wyjątkowym spotkaniem sztuki, muzyki i biznesu. Bilety na wystawę można kupić tutaj.
Na ten moment czekali wszyscy miłośnicy filmów. Rusza festiwal LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane
1 lipca rusza 19. edycja LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane - najdłuższego wakacyjnego festiwalu filmowego w Polsce. Na widzów czeka ponad 150 bezpłatnych projekcji i spotkania z twórcami w wyjątkowych plenerach - nad morzem, w górach i na Mazurach. Do festiwalu po raz pierwszy dołączy Warszawa.
LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane to jedno z najbardziej rozpoznawalnych wydarzeń filmowych polskiego lata. W ramach tegorocznej edycji, przez cały lipiec i sierpień, odbędzie się ponad 150 bezpłatnych pokazów filmowych. Codzienne seanse tradycyjnie odbywać się będą w Sopocie i Zakopanem. W wakacyjne poniedziałki i wtorki Festiwal zaprasza do Giżycka, do jedynego w Europie kina jachtowego. Z kolei w wybrane środy i czwartki swoje podwoje, na pokazy w formule kina samochodowego, otworzy warszawski Tor Wyścigów Konnych Służewiec. Wstęp na wszystkie festiwalowe projekcje jest bezpłatny. Wyjątkowe inauguracje festiwalu Najdłuższy wakacyjny festiwal filmowy w Polsce wystartuje 1 lipca - jednocześnie w Sopocie, Zakopanem i Warszawie. Z okazji Roku Andrzeja Wajdy, w Sopocie i Zakopanem zostanie zaprezentowany, z odrestaurowanej cyfrowo kopii, „Pan Tadeusz” - jedna z najbardziej znanych ekranizacji w dorobku mistrza. Film przypomni również pamiętny debiut ekranowy Alicji Bachledy-Curuś. Aktorka, na stałe mieszkająca w Hollywood, będzie gościem specjalnym uroczystej inauguracji festiwalu w Zakopanem. Także 1 lipca, w Warszawie, na Torze Wyścigów Konnych Służewiec widzowie zobaczą „Wielką Warszawską” w reżyserii Bartłomieja Ignaciuka z udziałem m.in: Tomasza Ziętka, Tomasza Kota, Marcina Bosaka i Agnieszki Żulewskiej. Akcja filmu rozgrywa się właśnie na Torze Służewiec, a w wydarzeniu wezmą udział twórcy i aktorzy tej wyjątkowej produkcji. Kino samochodowe nadawać będzie na częstotliwości 94,9 Mhz. 6 lipca do festiwalowych lokalizacji dołączy Giżycko z pierwszym w tym roku pokazem w ramach Kina Jachtowego. W ramach cyklu „Kino Familijne” zostanie zaprezentowany film „Oskar, Patka i Złoto Bałtyku” z udziałem Piotra Głowackiego - aktor uświetni uroczystą inaugurację Festiwalu w Ekomarinie. Projekcje w Giżycku odbywać się będą we wszystkie poniedziałki i wtorki wakacji. Filmy będzie można oglądać zarówno bezpośrednio z zacumowanych jachtów, jak i z lądu - w strefie leżaków rozstawionych nad brzegiem jeziora Niegocin. Odbiór dźwięku dla kina jachtowego na częstotliwości 87,7 MHz. Diamentowy Klaps Filmowy 15 lipca na Molo w Sopocie zostanie wręczona festiwalowa nagroda - Diamentowy Klaps Filmowy. Wyróżnienie to przyznawane jest od 2011 roku naprzemiennie aktorowi lub aktorce, za wyjątkową osobowość artystyczną, która wnosi do kina emocje, wrażliwość i pozytywne przesłanie. Laureatami nagrody są m.in. Adam Woronowicz, Izabela Kuna, Piotr Adamczyk, Maja Ostaszewska, Tomasz Kot, Magdalena Boczarska i Anna Przybylska. Tematyczne wieczory pod gwiazdami Tegoroczny repertuar festiwalu obejmuje ponad 50 wyjątkowych tytułów, podzielonych - zgodnie z festiwalową tradycją - na dni tematyczne: Poniedziałki - „Kino Familijne” - m.in. „Mały Książe”, „Sing” oraz „Minecraft: Film” Wtorki - „Super Hity” - m.in. „Pszczelarz” z Jasonem Stathamem, „Elvis” z Austinem Butlerem i Tomem Hanksem oraz „Pomoc domowa” z Amandą Seyfried Środy - „Made in Poland by LOTTO” - autorski przegląd najciekawszych polskich produkcji, m.in. „Kamerdyner”, „Drogówka” i „Dalej jazda! 2” „KULtowe Czwartki z LOTTO” - klasyka kina i filmy, które na stałe zapisały się w historii popkultury, m.in. „Casablanca”, „La La Land” i „Notting Hill” „Oscarowe Piątki” - nagradzane światowe produkcje, m.in. „Tenet”, „Grzesznicy” i „Wartość sentymentalna” Soboty - „Jest akcja!” - m.in. „Anioł stróż”, „Mission: Impossible - Rogue Nation” i „Wilk z Wall Street” „Sportowe Niedziele” - m.in. „Wielki Marty”, „King Richard: Zwycięska rodzina” i „Najlepszy” Środy, czwartki i niedziele odbywają się pod patronatem marki LOTTO należącej do Totalizatora Sportowego. Kino samochodowe na Torze Służewiec w Warszawie Nowym punktem na festiwalowej mapie jest Tor Wyścigów Konnych Służewiec. To propozycja nie tylko dla zmotoryzowanych widzów - na seanse można wygodnie dotrzeć również komunikacją miejską lub rowerem, a dla osób preferujących oglądanie filmów pod gołym niebem przygotowane zostaną leżaki. Widzowie oglądający filmy z samochodów dźwięk odbiorą w swoim aucie na częstotliwości 94,9 MHz. Miłośnicy elektromobilności skorzystają natomiast z możliwości bezpłatnego ładowania samochodów elektrycznych podczas seansów dzięki partnerowi festiwalu - aplikacji Elocity. Kawiarnia festiwalowa na Molo w Sopocie LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane to nie tylko wieczorne seanse pod gwiazdami, ale również wiele dodatkowych atrakcji. W wakacje działać będzie festiwalowa kawiarnia Koło Molo w Sopocie - miejsce spotkań filmowych gwiazd, widzów, turystów i miłośników kina. W menu znajdą się m.in.: kultowe Lody Jak Dawniej od marki Bracia Koral, autorskie koktajle inspirowane wakacyjnym klimatem festiwalu, takie jak „Viva! Wakacje”, „Sopockie Party” czy „Wizażowe Love”, a także herbata „Chillizet - Nastaw się na relaks”. Na specjalne rabaty i festiwalowe benefity mogą liczyć również rowerzyści oraz użytkownicy aplikacji LOTTO i Elocity. O której do kina? Wszystkie seanse LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopane rozpoczynać się będą tuż po zachodzie słońca: Sopot - 22:00 (lipiec), 21:30 (sierpień); Warszawa - 21:30 (lipiec), 20:30 (sierpień); Zakopane i Giżycko - 21:00 (lipiec), 20:30 (sierpień). Partnerem tytularnym Festiwalu LOTTO Kino Letnie Sopot-Zakopanem jest marka LOTTO należąca do Totalizatora Sportowego – największego mecenasa sportu i kultury w Polsce. Pełny repertuar, harmonogram projekcji oraz zwiastuny filmów dostępne są na stronie kinoletnie.pl. Aktualności, relacje i festiwalowe ciekawostki można śledzić w mediach społecznościowych Festiwalu na Facebooku, Instagramie i TikToku (@FestiwalKinoLetnie). Festiwal wraz z wydarzeniami towarzyszącymi odbywa się pod honorowymi patronatami: Prezydentki Sopotu Magdaleny Czarzyńskiej-Jachim, Burmistrza Miasta Zakopane Łukasza Filipowicza, Burmistrz Giżycka Ewy Ostrowskiej. Partner tytularny: LOTTO Partner strategiczny: Telewizja TVN Patroni medialni: Chillizet, Meloradio, Filmweb, Viva!, Party, Polki.pl, Wizaż.pl, Kino, Wirtualna Polska Sponsorzy: Coca-Cola, Koral Sponsor wspierający: Jawor Parkiet Partner Festiwalu: Nice To Fit You Hotele partnerskie: My Story Sopot Apartments, My Story Gdynia Hotel, Hotel St. Bruno, Aries Lago Park Hotel & Spa Mazury, Aries Hotel & Spa Zakopane Kino partnerskie: Nowa Fala w Giżycku Kawiarnia festiwalowa: Koło Molo w Sopocie Partnerzy lokalni: Urząd Miasta Sopotu, Urząd Miasta Zakopane, Zakopiańskie Centrum Kultury, Molo w Sopocie, Państwowa Galeria Sztuki, Urząd Miejski w Giżycku i Giżyckie Centrum Kultury, Tor Wyścigów Konnych Służewiec Partnerzy: Bertrand, Góralski Browar, Żegluga Mazurska O bezpieczeństwo festiwalu dba: Solid Security Partner kina jachtowego: Antila Yachts Festiwal ładuje: Elocity
LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca. Ruszyła 4. edycja kina plenerowego Kinoteki!
4. edycja LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca organizowana przez Kinotekę przed Pałacem Kultury i Nauki ponownie stała się wakacyjnym centrum filmowych wrażeń. Przed nami ponad 40 wydarzeń, a w tym pokazy filmowe, premiera serialu i cztery Silent Disco!
W tegorocznym programie znalazły się pozycje zaspokajające różnorodne gusta i preferencje. W ramach kina letniego będzie można obejrzeć hity ostatnich miesięcy, m.in. obsypanych nominacjami do Oscara „Grzeszników”, głośnego „Wielkiego Marty’ego”, ale też „Wartość sentymentalną”, „F1” czy „Dramę”. Zgodnie z oczekiwaniami widzów, zwiększyła się obecność klasyki. W wyjątkowej scenerii, pod chmurką, wyświetlone zostaną m.in. „Amadeusz”, „Noce i dnie”, kultowe „GoldenEye” czy „Dwunastu gniewnych ludzi”. Fani komedii powinni zwrócić uwagę na pokazy „Skomplikowanych”, „Anioła stróża”, „Dnia świra”, czy „Supersamca”. Nie zabraknie też okazji do mocnych wrażeń – w napięciu będą trzymać m.in. „Sirât”, „Mad Max: Na drodze gniewu”, „Bez wyjścia” czy „Kokuho”. W programie znalazło się też miejsce dla ulubieńców publiczności, jak kultowa „Amelia”, wzruszający „Pamiętnik” czy idealny dla całej rodziny, animowany „Madagaskar”. Od komedii po oscarowe hity. Ponad 40 seansów przez całe lato „Tworząc program tej edycji, wsłuchaliśmy się w głosy naszej publiczności – ten repertuar to bezpośrednia odpowiedź na oczekiwania widzów kina letniego. Przygotowaliśmy 42 pokazy, które połączą miłośników hitów oscarowych, wielkiej klasyki oraz dobrego humoru. Nasze wydarzenia pod gwiazdami, to także imprezy silent disco i wyjątkowa premiera serialu. Zapraszamy do wspólnego przeżywania filmowych emocji w samym sercu Warszawy” – mówi Maria Majchrzak, Dyrektor zarządzająca w Kinotece. Wstęp na wszystkie pokazy jest bezpłatny. Strefa plenerowa otwiera się zawsze 2 godziny przed startem filmu. Żaden seans nie zostanie odwołany! W przypadku złej pogody, projekcje przenoszone są do sali w Kinotece. W czerwcu i lipcu seanse rozpoczynają się o 21.30, natomiast w sierpniu i wrześniu o 20.30, czyli zaraz po zachodzie słońca. Nie są wydawane wejściówki, a liczba miejsc jest ograniczona. „Cieszymy się, że już po raz czwarty możemy zaprosić mieszkańców Warszawy i odwiedzających stolicę gości do wspólnego oglądania filmów pod gwiazdami. LOT Kino Letnie: W Stronę Zachodzącego Słońca na stałe wpisało się w wakacyjny kalendarz miasta, a jego popularność pokazuje, jak dużą wartość mają dziś wspólne doświadczenia i możliwość spędzania czasu razem. Wierzymy, że tegoroczny repertuar ponownie zabierze widzów w inspirującą podróż przez różne historie, kultury i emocje” – mówi Iwona Bańka-Czech, Kierownik Działu Promowania Marki w Polskich Liniach Lotniczych LOT. Plan pokazów: CZERWIEC (21:30) 06.06 | Wielki Marty (2025), J. Safdie 09.06 | Erin Brockovich (2000), S. Soderbergh 11.06 | Dzień świra (2002), M. Koterski 13.06 | Proud (2026), Premiera serialu HBO Original, reż. K. Klementewicz 16.06 | Whiplash (2014), D. Chazelle 18.06 | Sirât (2025), O. Laxe 19.06 | SILENT DISCO 20.06 | Amelia (2001), J.-P. Jeunet 23.06 | Mad Max: Na drodze gniewu (2015), G. Miller 25.06 | Piknik pod wiszącą skałą (1975), P. Weir 27.06 | Supersamiec (2007), G. Mottola 30.06 | Pomoc domowa (2025), P. Feig LIPIEC (21:30) 02.07 | Kocha, lubi, szanuje (2011), G. Ficarra, J. Requa 04.06 | F1 (2025), J. Kosinski 07.07 | Donnie Darko (2001), R. Kelly 09.07 | Amadeusz (1984), M. Forman 11.07 | Madagaskar (2005), E. Darnell, T. McGrath 14.07 | Noce i dnie (1975), J. Antczak 16.07 | Skomplikowani (2025), M. A. Covino 17.07 | SILENT DISCO 18.07 | Na rauszu (2020), T. Vinterberg 21.07 | Bałtyk (2025), I. Lis 23.07 | Left-Handed Girl (2025), S. Tsou 25.07 | Bodyguard (1992), M. Jackson 28.07 | Surfer (2024), L. Finnegan 30.07 | Pamiętnik (2004), N. Cassavetes SIERPIEŃ (20:30) 01.08 | Tajny agent (2025), K. M. Filho 04.07 | Drama (2025), K. Borgli 06.08 | Wielkie piękno (2013), P. Sorrentino 08.08 | Bez wyjścia (2025), P. Chan-wook 11.08 | Listy z Wilczej (2025), A. Talwar 13.08 | Anioł stróż (2025), A. Ansari 15.08 | Wartość sentymentalna (2025), J. Trier 18.08 | Tamte dni, tamte noce (2017), L. Guadagnino 20.08 | GoldenEye (1995), M. Campbell 21.08 | SILENT DISCO 22.08 | Kokuho (2025), L. Sang-il 25.08 | Miłość, która zostaje (2025), H. Pálmason 27.08 | Lalka (1968), W. J. Has 29.08 | Dwunastu gniewnych ludzi (1957), S. Lumet WRZESIEŃ (20:30) 01.09 | Wielki łuk (2025), S. Demoustier 03.09 | La La Land (2016), D. Chazelle 04.08 | SILENT DISCO 05.09 | Czas na miłość (2013), R. Curtis Zapraszamy do wspólnego celebrowania kina pod gwiazdami na pokazach największego kina plenerowego w Polsce! Miejsce kina plenerowego: Plac przed Kinoteką, Warszawa, Pl. Defilad od strony Al. Jerozolimskich (Pasaż K. Iłłakowiczówny) Organizator: Kinoteka Współorganizatorzy: Miasto Stołeczne Warszawa, Pałac Kultury i Nauki Partner tytularny: Polskie Linie Lotnicze LOT Partnerzy: BYD, Foodify, TKMaxx, Mamyito.pl, Hortex, Bracia Sadownicy, Oxford, PKO Bank Polski, Bakoma, Kinley, Nespresso Wsparcie: Wealthon, Kinads Media Patroni medialni: Filmweb, STRÖER, Magazyn VIVA!, Pismo. Magazyn Opinii, SKM, Meloradio, ChilliZET, Radio ZET Kuratorzy projektu: Karolina Fornal, Maria Majchrzak, Michał Konarski
Genialny artysta, miłośnik jamników i nikotyny. Odszedł David Hockney - złoty chłopiec i ukochany artysta Wielkiej Brytanii
Świat stracił dziś jednego z najwybitniejszych i najbardziej niepokornych współczesnych artystów. Na miesiąc przed swoimi 89. urodzinami odszedł David Hockney - malarz, rysownik, grafik, fotograf, scenograf, a prywatnie miłośnik jamników i niepoprawny palacz. W 2018 roku jego obraz został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów i stał się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. W dniu śmierci wybitnego twórcy przypominamy tekst, który ukazał się w 2024 roku w magazynie VIVA! Lifestyle.
Pisanie o Davidzie Hockneyu jest naprawdę ciężkim kawałkiem chleba. W jego biografii nie znajdziemy skandali, prób samobójczych czy załamań nerwowych (nieliczne przykłady przeczące tej tezie skrzętnie zgromadziłem i przedstawię w swoim czasie). Artysta nie żył nigdy w biedzie, a można wręcz powiedzieć, że zawsze miał dobrą rękę do nieruchomości. Hockney nie był niszczony przez krytykę ani porzucony przez któregoś z licznych partnerów i kochanków. Jego życiorys to już prawie dziewięć dekad niekończących się sukcesów i uwielbienia. Jeśli tracił zainteresowanie jakąś formą twórczości, płynnie przechodził do kolejnej. I za nią też był chwalony przez najbardziej wpływowych recenzentów. Co tam chwalony! Wręcz wychwalany! Funkcjonował w świecie wysokiej sztuki, lecz jednocześnie miał niemalże status gwiazdy pop. Imprezował z Trumanem Capote, Mickiem Jaggerem i Manolo Blahnikiem. Który inny malarz wzbudził zainteresowanie serwisów plotkarskich? I to swoim obrazem? Udało się to właśnie Davidowi Hockneyowi, kiedy w 2023 roku zaprezentował portret Harry’ego Stylesa. Artysta miał wtedy 86 lat! Ale czy z tego powodu, że jego życie było usłane angielskimi różami, nie zasługuje na tekst? Dwa początki A zatem zaczynamy. Może tak… Na początku lat 60. dwudziestoparoletni David Hockney zobaczył reklamę farb do włosów firmy Clairol. Padało w niej pytanie: „Is it true blondes have more fun?”, czyli „Czy to prawda, że blondynki bawią się lepiej?”. Hasło najwyraźniej przekonało Hockneya, bo przefarbował się na blond. Wyglądał jak pulchniejszy brat Andy’egoWarhola, ale miał w nosie oskarżenia o naśladownictwo. Gdy chodziło o frajdę, zabawę i radość, nie uznawał kompromisów. Tak samo było ze sztuką. Dużo później tłumaczył: „Współczesna twórczość wydaje mi się chłodna. Konceptualizm jest dla mnie pusty i całkowicie bezsensowny. Jest mi po prostu obcy. Zobaczyć nową sztukę to znaczy ją poczuć. Wielu krytyków uważa, że coś jest sztuką, jeśli jest nudne. A jeśli nie jest nudne, to nie może być sztuką. Moim zdaniem jest na odwrót. Jeśli coś jest nudne, to najprawdopodobniej nie jest sztuką, a jeśli porusza i zaciekawia, to jest prawdopodobnie dobrą sztuką. Wierzę w to, że sztuka powinna sprawiać przyjemność. Wokół jest tyle cierpienia – moją powinnością jako artysty jest przezwyciężać jego jałowość. Wierzę, że malarstwo może zmieniać świat”. Można by oczywiście zacząć tekst o tym wyjątkowym malarzu zupełnie inaczej. Na przykład tak… Oglądanie wystaw stało się sportem ekstremalnym. Kilometrowe kolejki, internetowe zapisy na bilety. Trudno dostać się do paryskiego Luwru, hamburskiej Kunsthalle czy rzymskiej Galerii Borghese. Ale największe tłumy w historii współczesnego przemysłu kulturalnego można było oglądać w 2017 roku przed londyńską Tate Britain. Ekspozycja gromadziła imponujący zbiór obrazów, rysunków, fotografii i wideo, których autorem był obchodzący wtedy 80. urodziny brytyjski artysta David Hockney. Nie zabrakło na wystawie najbardziej znanych jego prac: podwójnego portretu pisarza Christophera Isherwooda i malarza Dona Bachardy czy pełnej słońca kalifornijskiej serii basenowej. Zdaniem krytyków charakteryzuje je „swobodna elegancja i niezmącona świetlistość”. A ona, jak wiadomo, bywa szczególnie poszukiwana nie tylko w deszczowym Londynie. Jednym z widzów wystawy był polski grafik i pisarz Marcin Wicha. On też zderzył się z trudnościami natury organizacyjnej: „Podobno w powszednie dni bywa tu mniej ludzi. Teraz kolejka zaczynała się już na ulicy. Po wejściu do środka mijała kasę, pokonywała kontrolę biletów i ciągnęła się dalej od obrazu do obrazu. Wewnątrz poruszała się wolniej i trochę lunatycznie z powodu słuchawek (audioprzewodnik ustalał choreografię). Wystawa nosiła tytuł »David Hockney. Sześćdziesiąt lat pracy«. Plakaty obiecywały żółto-czerwoną ziemię i niebo o barwie żelu do kąpieli. Obrazy przyjemne i atrakcyjne jak wspomnienia z lat 60. I chyba nikt nie był zawiedziony. Jednak ekspozycja opowiadała o czymś więcej. Kluczowym słowem okazała się »praca«, wysiłek szukania narzędzi i środków wyrazu. Zupełnie się tego nie spodziewałem zwiedziony przystępnością malarstwa Hockneya. Zresztą i tak przede wszystkim chciałem znaleźć dwa jamniki. Nazywały się Stanley i Boodgie”. Marcin Wicha znalazł psy. I napisał o tym z właściwą sobie erudycją; „Nikt nie wie, jak miał na imię szczygieł Fabritiusa, zając Dürera czy tchórzofretka Damy. U Hockneya zwierzęta nie są anonimowe. Najsłynniejszy przykład to »Państwo Clark z Percym«, podwójny, a w zasadzie potrójny portret z lat 70. Co prawda w 2005 roku pani Clark ujawniła prasie, że eleganckie stworzenie na kolanach pana Clarka to kotka Blanche (prawdziwy Percy był kocurem ze skłonnością do tycia), ale Hockney odparł, że »Państwo Clark z Blanche« nie brzmiałoby tak dobrze. »A zresztą to mój tytuł« – dodał”. Co więcej, nasz artysta odnalazł w twórczości Hockneya odtrutkę na trudy własnej edukacji w akademii sztuk pięknych: „Polskie uczelnie artystyczne tkwiły w lepkim uścisku koloryzmu. W ciągu tych kilku lat, gdy chciałem zostać malarzem, zdążyłem się dowiedzieć, że w obrazie nie może być anegdoty (literatura, a fuj!). Że kolor nie może być jaskrawy. Że farbę trzeba kłaść grubo, im grubiej, tym lepiej. Malować należy olejno i koniecznie na płótnie, wcześniej poddanym różnym odrażającym zabiegom. Najgorsze było nakładanie kleju kostnego”. A u brytyjskiego mistrza wyglądało to zupełnie inaczej! Była w nich przyjemność, radość, żadnej udręki i cierpienia: „Nie nudź – odpowiadały obrazy Hockneya. – Weź aparat, zrób zdjęcie. Masz dość farb olejnych? Spróbuj akrylu”. W 1964 roku ku Hockney wyjechał z Europy. „Zamieszkał w Kalifornii, gdzie pogoda była jak drut (…). Jednak najważniejszą cechę swojego malarstwa przywiózł z domu. Był nią fundamentalny brak pokory”, zauważał zachwycony tym brakiem Wicha. Bardzo duży plusk Skoro początek, a nawet dwa, mamy już za sobą, możemy kontynuować opowieść bardziej klasycznie. David Hockney urodził się w 1937 roku w Bradford w angielskim hrabstwie Yorkshire jako czwarte z pięciorga dzieci księgowego Kennetha Hockneya. Jego ojciec ze względu na swoje przekonania odmówił służby wojskowej w czasie II wojny światowej. Jego matka Laura, pobożna metodystka i wegetarianka, też była osobą o nieugiętych zasadach. Jak się szybko okazało, ich syn David raczej tych zasad nie lubił. Uczył się w Wellington Primary School i Bradford Grammar School. Uczniem był dosyć trudnym. Bardziej zainteresowanym kontaktami z kolegami niż nauczycielami i arytmetyką. Ale jego talent był tak ewidentny, że wybaczano mu naprawdę wiele. David Hockney wiedział, że chce zostać artystą już w wieku 11 lat. Ten cel skłonił go do zapisania się do Bradford School of Art w 1953 roku, a następnie do kontynuowania nauki w RoyaCollege of Art w Londynie. Już pod koniec pobytu w Bradford sprzedał pierwszy obraz – „Portret mojego ojca”, który był wystawiony w Leeds Art Gallery. Kilka lat później, w 1961 roku, jego prace zostały zaprezentowane na przełomowej wystawie „Młodzi współcześni” obok prac kolegi ze studiów, Petera Blake’a (zaprojektował słynną okładkę albumu The Beatles „Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”). To wtedy pop-art eksplodował na brytyjskiej scenie artystycznej i rzucił wyzwanie konserwatywnym brytyjskim krytykom. Szokował również w inny sposób. Gejowską tematyką swoich prac. Homoerotyzm nie sposób przeoczyć na przykład w "Cleaning Teeth, Early Evening (10 pm) W11” („Czyszczenie zębów, wczesny wieczór (22.00) W11”) z 1962 roku, w którym dwie istoty przypominające strąki zaspokajają się nawzajem, a ich genitalia są przedstawione jako czerwone tubki pasty Colgate. Żeby zrozumieć odwagę podobnych obrazów, trzeba przypomnieć, że kontakty homoseksualne zostały zalegalizowane w Anglii i Walii w 1967 roku, w Szkocji w 1980 roku, a w Irlandii Północnej w 1982.„Publiczna manifestacja” orientacji homoseksualnej nadal pozostawała zakazana w całej Wielkiej Brytanii, przepis ten zniesiono w… 2000 roku. Owszem, przed Hockneyem byli już na Wyspach jawnie homoseksualni artyści, tacy jak wielki Francis Bacon. Ale jego sztuka była mroczna i zanurzona w cierpieniu. Hockney stawał po stronie radości i zabawy. Wróćmy jednak do szacownej Royal College of Art. Od początku swojej drogi David Hockney mocno wierzył, że jego sztuka tłumaczy się sama i nie potrzebuje komentarza. W 1962 roku, by ukończyć uczelnię, musiał namalować modela z natury i napisać esej o swojej pracy. W ramach protestu Hockney zdecydował się stworzyć obraz zatytułowany „Life Painting for a Diploma” („Malowanie życia do dyplomu”). Napisania tekstu jednak stanowczo odmówił. Royal College of Art groziło i prosiło. Jednak popularność tego studenta szybko rosła, a jego talent był więcej niż oczywisty, co nie pozostawiło uczelni innego wyjścia, jak tylko… zmienić własny regulamin. Odtąd praca eksplikująca własną twórczość przestała być obowiązkowa. Jak już wiemy, w 1964 roku David Hockney przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, a konkretnie do Los Angeles. Zaczął wchłaniać kolory Kalifornii, malować pełne światła krajobrazy, najsłynniejsze baseny w Los Angeles i życie pełne nieznanej w Anglii swobody. Tam też zainteresował się fotografią polaroidową. W tym okresie powstało wiele jego najsłynniejszych dzieł, m.in. „A Bigger Splash” z 1967 roku. Oprócz kultowych krajobrazów i przedstawień skąpanych w słońcu basenów David Hockney skupiał się także na swoich ukochanych portretach. Rzadko przyjmował zlecenia, wolał malować członków rodziny, przyjaciół czy nieznajomych, których prosił o pozowanie. Pod koniec lat 60. Hockney zafascynował się portretami podwójnymi. W 1972 roku stworzył swoje prawdopodobnie najbardziej znane dzieło – tak się składa, że łączy ono dwa jego ulubione tematy: basen i portret podwójny. „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)” przedstawia pływającą pod wodą postać męską oraz swego byłego kochanka, malarza Petera Schlesingera. I tu muszą się państwo przygotować na spory szok. Ta słoneczna, lecz w pewien nieuchwytny sposób melancholijna scena nie rozgrywa się wcale w Kalifornii. To słońce i krajobraz francuskiegoSaint-Tropez! A jeśli chodzi o melancholię, „Portret artysty...” bywa czytany jako metafora rozstania, oddalenia czy rozpadu związku. Zbliżający się pod wodą do Schlesingera mężczyzna to przecież nie Hockney. On obserwuje sytuację z boku i uwiecznia ją na płótnie... Ten wyjątkowy obraz został po raz pierwszy sprzedany za 18 tysięcy dolarów. W listopadzie 2018 roku trafił na pierwsze strony gazet, ponieważ został wylicytowany za kwotę ponad 90 milionów dolarów, stając się najdroższym sprzedanym dziełem żyjącego artysty. Wyjątki od reguły Nie, nie zapomniałem. Przyszedł czas, by ujawnić fakty, które przeczą mojej początkowej tezie o życiu bez skazy, które jest od prawie 90 lat udziałem naszego bohatera. Na przykład nie zawsze otrzymywał same pochlebne recenzje. Zwłaszcza ostatnio i zwłaszcza, gdy chodziło o prace wykonane za pomocą iPada czy iPhone’a. Wystawa w londyńskim Tate z 2017 roku, która oczarowała Marcina Wichę, nie wszystkim się podobała. Szczególnie okrutny był uznany krytyk „The Guardian” Adrian Searle: „Jest coraz gorzej. Jego niedawne połączenie malarstwa i fotografii cyfrowej to sprytny pomysł, ale artystyczna katastrofa. Miałem nadzieję, że nigdy więcej nie zobaczę jego filmu z 2012 roku, na którym ludzie żonglują i kręcą hula-hoop, a tu jest przy samym wejściu na wystawę. To zniechęca, zanim jeszcze naprawdę zaczniesz. Wesoła muzyka na akordeon sprawia, że mam ochotę uciec i więcej nie wrócić”. Jednak podobne opinie nigdy nie robiły na Hockneyu żadnego wrażenia. Mimo to pewnych zdarzeń nie mógł w podobny sposób lekceważyć. W 2013 roku wrócił do Los Angeles po ośmiu latach spędzonych w Bridlington w angielskim hrabstwie Yorkshire. Wrócił, choć wcale nie chciał, bo właśnie tam rozpoczął tak owocną przygodę z nowymi technologiami. Jednak po pierwsze, we wrześniu 2012 roku Hockney miał udar. Jak zwykle rano poszedł kupić gazetę, ale tego dnia nie był w stanie dokończyć zdania. Po drugie, w marcu kolejnego roku jeden z jego asystentów, 23-letni Dominic Elliott, będąc pod wpływem narkotyków, wypił środek do czyszczenia odpływów. Pogorszyła się też dziedziczna głuchota Hockneya i komunikowanie się z nim stało się prawdziwą sztuką… Ale proszę się nie denerwować! David Hockney korzystnie sprzedał nieruchomość w Bridlington i odnalazł spokój w Los Angeles. Poczucie bezpieczeństwa w jego rezydencji ze słonecznym basenem daje mu też świadomość posiadania dwóch tysięcy papierosów marki Camel. Bo jeśli państwo jeszcze tego nie wiedzą, malarz jest zatwardziałym nikotynistą i obrońcą praw palaczy. Jak zakończyć tekst o kimś tak wyjątkowym? Mam dwie propozycje. Pierwsza z nich to cytat dotyczący sztuki i kondycji artysty, a w szczególności artysty Davida Hockneya: „W pewnym sensie maluje się tylko dla siebie. Nie mam pojęcia, co miałbym robić, gdybym nie mógł malować. Myślę, że gdybym nie pracował, oszalałbym”. W drugim zakończeniu David Hockney opowie nam dowcip, tak jak to zrobił w jednym z licznych poświęconych sobie filmów dokumentalnych. „Przychodzi facet do lekarza i mówi: »Panie doktorze, chciałbym żyć wiecznie«. Lekarz na to: »Proszę przestać pić, palić, uprawiać seks, chodzić na późne kolacje z przyjaciółmi. A właściwie w ogóle pozbyć się przyjaciół i rodziny«. Pacjent: »Dzięki temu będę żyć wiecznie?«. Lekarz: »Nie, nie. Ale tak wygląda życie, którego pan pragnie!«. Dobre, co? (kaszel palacza) Naprawdę dobre!”
Grogu skradł show podczas polskiej premiery filmu „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”
Warszawskie Multikino w Złotych Tarasach zamieniło się w centrum galaktyki podczas oficjalnej polskiej premiery najnowszej produkcji LucasFilm „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu”. Premierowy wieczór przyciągnął tłumy fanów kultowej sagi oraz liczne gwiazdy świata mediów, filmu i show-biznesu.
Czerwony dywan – a właściwie zielony, inspirowany postacią Grogu – bezsprzecznie zdominował najsłynniejszy bohater nowej odsłony uniwersum Star Wars. Uroczy Grogu pojawił się wśród plejady gwiazd, pozując do zdjęć między innymi z Andrzejem Wroną, Anną Dąbrówką, Dawidem Wolińskim, Ewą Pacułą, Iloną Ostrowską, Kamilą Baar, Karoliną Pisarek, Katarzyną Glinką, Katarzyną Janowską, Klaudią Leclerc, Mateuszem Pawłowskim, Michałem Figurskim, Michałem Pirógiem oraz Wojciechem Błachem. Atmosfera wydarzenia nawiązywała do świata „Gwiezdnych wojen” – goście mogli poczuć klimat odległej galaktyki dzięki specjalnej scenografii, premierowym atrakcjom oraz wyjątkowej oprawie wizualnej inspirowanej kultową sagą. O filmie „Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu” to nowa produkcja Lucasfilm z uniwersum Star Wars, która zadebiutuje w kinach już w najbliższy piątek, 22 maja 2026 roku. Złowieszcze Imperium upadło, a imperialni watażkowie rozpierzchli się po Galaktyce. Kiełkująca Nowa Republika pragnie ochronić wszystko, o co walczyła Rebelia. Werbuje więc legendarnego łowcę nagród, Mandalorianina Dina Djarina (Pedro Pascal) i jego młodego podopiecznego Grogu. Film wyreżyserował Jon Favreau, a za produkcję odpowiadają Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni i Ian Bryce. W obsadzie znaleźli się Pedro Pascal, Sigourney Weaver oraz Jeremy Allen White. Muzykę do filmu skomponował Ludwig Göransson (znany m.in. z produkcji do filmów: „Oppenheimer”, „Tenet”, „Czarna Pantera”). Gwiezdne wojny: Mandalorian i Grogu • Data premiery: 22 maja 2026 • Gatunek: sensacyjno-przygodowy • Reżyseria: Jon Favreau • Produkcja: Jon Favreau, Kathleen Kennedy, Dave Filoni, Ian Bryce • Obsada: Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White • Muzyka: Ludwig Göransson Materiał promocyjny Dream Music
Impact’26: dlaczego dziś najbardziej potrzebujemy relacji, emocji i uważności?
Już 13 i 14 maja Poznań znów stanie się miejscem spotkania światowych liderów biznesu, polityki, kultury i nowych technologii. Tegoroczna odsłona ma być rekordowa – zaplanowano aż 94 godziny debat, 9 scen oraz 25 ścieżek tematycznych obejmujących gospodarkę, geopolitykę, technologię, zdrowie, kulturę i bezpieczeństwo. Organizatorzy podkreślają, że partnerstwo z Impact’26 wpisuje się w zaangażowanie banku w rozwój innowacji, nowoczesnej gospodarki oraz odpowiedzialnego przywództwa. Podczas wydarzenia obecnych będzie również 12 przedstawicieli Erste Bank Polska i Grupy Erste, którzy wezmą udział w najważniejszych debatach dotyczących przyszłości Europy, sektora finansowego i globalnej gospodarki. Jak podkreśla Krystian Wolak, twórca wydarzenia, agenda została przygotowana tak, by pokazać świat znajdujący się w momencie przełomu – politycznego, technologicznego, gospodarczego i społecznego. Organizatorzy chcą jednak rozmawiać nie tylko o globalnych procesach, ale także o człowieku, jego emocjach, zdrowiu i potrzebie bezpieczeństwa. Impact’26 w Poznaniu. Justin Trudeau, Amal Clooney i Daron Acemoğlu wśród gości Tegoroczna agenda przyciąga nazwiskami rozpoznawalnymi na całym świecie. Jednym z najmocniejszych punktów programu będzie wystąpienie Justina Trudeau. Były premier Kanady ma mówić o przywództwie w czasach dezinformacji, kryzysów społecznych i politycznych napięć. W tej części programu pojawi się także Michał Gajewski, CEO i Prezes Zarządu Erste Bank Polska, który weźmie udział w debacie „Europa w nowym układzie sił: gospodarka, bezpieczeństwo i przyszłość”. W sesji uczestniczyć będą również Daron Acemoğlu oraz Peter Bosek, CEO Erste Group. Dyskusja ma dotyczyć konkurencyjności europejskiej gospodarki, bezpieczeństwa ekonomicznego oraz wyzwań stojących przed Europą w czasach globalnych napięć. Gościem Impact’26 będzie również Peter Bosek, CEO Erste Group, który wystąpi podczas fireside chatu poświęconego inwestowaniu w jeden z najbardziej dynamicznych rynków wzrostu w Europie. Tematem będzie „Inwestowanie w jeden z najbardziej dynamicznych rynków wzrostu w Europie: siła innowacji i potencjał przedsiębiorczy Polski”. Erste Bank Polska po raz czwarty partnerem strategicznym Impact Częścią programu są debaty poświęcone przyszłości sektora finansowego. To dlatego obecność Erste Bank Polska nie jest przypadkowa. Bank po raz czwarty został partnerem strategicznym wydarzenia, podkreślając swoje zaangażowanie w rozmowy o przyszłości europejskiej gospodarki, innowacjach i transformacji sektora finansowego. Partnerstwo z Impact’26 ma również pokazywać aktywną rolę Erste Bank Polska w debatach dotyczących odpowiedzialnego przywództwa oraz budowania nowoczesnej gospodarki opartej na innowacjach i nowych technologiach. Bank od lat uczestniczy w międzynarodowych dyskusjach dotyczących konkurencyjności Europy, rozwoju przedsiębiorczości i zmian zachodzących w sektorze finansowym. W wydarzeniu weźmie udział 12 przedstawicieli Erste Bank Polska i Grupy Erste, którzy będą obecni podczas kluczowych paneli i debat. W centrum zainteresowania znajdą się rozmowy o przyszłości bankowości, bezpieczeństwie gospodarczym oraz wyzwaniach związanych z transformacją technologiczną. Geopolityka, AI i cyberbezpieczeństwo Jednym z dominujących tematów wydarzenia będzie geopolityka i zmieniający się układ sił na świecie. Organizatorzy zapowiadają debaty dotyczące relacji transatlantyckich, wojny informacyjnej, bezpieczeństwa Europy oraz roli nowych technologii w globalnych konfliktach. Wśród gości tej części programu znaleźli się m.in. Jon Huntsman, Mark Brzeziński, Ian Brzeziński oraz Alexander Soros. Dyskusje mają koncentrować się na pytaniu, kto dziś wyznacza reguły gry w polityce i gospodarce. Bardzo mocno wybrzmi także temat sztucznej inteligencji. Debaty poświęcone AI będą dotyczyć nie tylko technologii, ale również wpływu algorytmów na demokrację, rynek pracy i codzienne życie społeczeństw. Szczególne miejsce w programie zajmą rozmowy o wpływie AI na gospodarkę i konkurencyjność państw. Organizatorzy zwracają uwagę, że rozwój sztucznej inteligencji coraz silniej oddziałuje edukację czy rynek pracy. na sektor finansowy, edukację, administrację oraz rynek pracy, dlatego temat ten będzie obecny w wielu ścieżkach programowych. Nie zabraknie też rozmów o cyberbezpieczeństwie. Kultura, zdrowie i relacje w centrum uwagi Ważną częścią Impact’26 będą tematy związane z kulturą oraz zdrowiem psychicznym. Olga Tokarczuk porozmawia z Sławomirem Sierakowskim o roli literatury w niestabilnych czasach. O sztuce w epoce algorytmów opowiedzą Jeff Koons i Timothee Verrecchia. Zaplanowano także wystąpienia Wilhelma i Anny Sasnalów czy performatywny pokaz Oskara Zięty. Jednym z najbardziej wyczekiwanych punktów wydarzenia będzie Impact Bookstore. Uczestnicy będą mogli spotkać się z autorami i zdobyć podpisy pod książkami. Z czytelnikami spotka się m.in. Daron Acemoğlu. Swoje książki podpisywać będą także Olga Tokarczuk oraz Szczepan Twardoch. Jedną za atrakcji będzie premiera nowej książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. W programie znalazły się również debaty dotyczące zdrowia psychicznego, długowieczności, epigenetyki oraz wpływu stylu życia na zdrowie. Uczestnicy będą rozmawiać m.in. o relacjach rodzinnych czy przeciążeniu technologią. Na scenie pojawi się Jessie Inchauspé, autorka „Glukozowej Rewolucji”, która opowie o wpływie poziomu cukru we krwi na codzienne funkcjonowanie. Impact’26: biznes, kultura i technologia Tegoroczna agenda pokazuje, że Impact’26 pozostaje wydarzeniem wykraczającym poza klasyczne konferencje biznesowe. Organizatorzy świadomie łączą światy, które na co dzień rzadko spotykają się na jednej scenie – politykę, technologię, kulturę, naukę i społeczne emocje. To właśnie ta różnorodność sprawia, że poznańskie wydarzenie co roku przyciąga liderów opinii, przedsiębiorców, artystów i ekspertów z całego świata. Impact’26 ma być miejscem nie tylko debat, ale także wymiany doświadczeń i budowania relacji, które mogą wpływać na przyszłość gospodarki, biznesu i życia społecznego. Więcej informacji na stronie internetowej Impact'26. Materiał promocyjny Erste Bank Polska
Niesamowity spektakl o kobiecej sile i pamięci. „Tkanki tożsamości” już w grudniu!
„Tkanki tożsamości” to artystyczny projekt oparty na kobiecym doświadczeniu, pamięci i sile. Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia w Hashtag Lab w Warszawie. Wystąpią Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska, a za choreografię odpowiadają m.in. Marta Jarnuszkiewicz i Bartłomiej Zajkowski.
„Tkanki tożsamości” to więcej niż spektakl – to artystyczny manifest. To głęboka, poruszająca opowieść o kobiecej historii, zakorzenionej w doświadczeniach przemocy, nierówności i milczenia. To opowieść, która rozgrywa się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w ciele – w geście, w spojrzeniu, w ruchu. Projekt ukazuje, jak to, co niewypowiedziane, odciska piętno na kolejnych pokoleniach kobiet. Kiedy i gdzie? Premiera w sercu Warszawy Premiera spektaklu odbędzie się 7 i 8 grudnia o godzinie 19:00 w przestrzeni Hashtag Lab w Warszawie. To miejsce, znane z promowania eksperymentalnych i społecznie zaangażowanych projektów artystycznych, staje się sceną dla jednego z najbardziej poruszających wydarzeń tej zimy. Kobiety, które tworzą nowe narracje W spektaklu występują Liwia Bargieł-Kiełbowicz i Patrycja Grzywińska – artystki, które swoim ruchem i obecnością przenoszą widza w świat kobiecej pamięci. Za choreografię odpowiadają wspólnie Liwia Bargieł-Kiełbowicz, Patrycja Grzywińska i Marta Jarnuszkiewicz. W ich pracy widać autentyczność i głębokie zakorzenienie w temacie. Warstwę dźwiękową spektaklu stworzył Bartłomiej Zajkowski, oprawą wizualną zajęła się Marta Jarnuszkiewicz, a konsultacje merytoryczne prowadziła Weronika Morawiec. Całość wyprodukowała Zofia Zajkowska, a projekt zrealizowano dzięki wsparciu m.st. Warszawy i partnerstwu instytucji takich jak Hashtag Lab, Akademia Teatralna im. A. Zelwerowicza oraz Open Studio Komuna Warszawa. Dziedziczenie bólu, budowanie siły „Tkanki tożsamości” stawiają ważne pytanie: czy można uwolnić się od dziedziczonego cierpienia? Twórczynie nie dają prostych odpowiedzi. Pokazują natomiast, że świadomość przeszłości może stać się źródłem siły. Mówią o tym, że choć nie da się wymazać historii, można na jej fundamentach budować coś nowego – lekkość, sprawczość, autentyczność. Spektakl zestawia ze sobą dwa światy – ciężar pokoleń i nowe kobiece doświadczenie. To projekt pełen nadziei, że z bólu może narodzić się wolność, a z traumy – siła do zmiany. Jak podkreślają twórczynie, walka o równość toczy się nie tylko na poziomie społecznym, ale także wewnętrznym – to proces, który zaczyna się w ciele. Dlaczego warto zobaczyć ten spektakl? „Tkanki tożsamości” to wydarzenie dla każdego, kto interesuje się sztuką zaangażowaną społecznie, performansem i kobiecym głosem we współczesnym teatrze. To spektakl, który nie tylko porusza, ale i daje przestrzeń do refleksji – o historii, o sobie, o świecie.
Stworzyły wspólny spektakl, zdradzają zarobki aktorów. To nie tak jak wszyscy myślą…
Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania już wkrótce pierwszy raz spotkają się na jednej scenie. Przy okazji tematu spektaklu o Inie Benicie, zapytaliśmy o to, jakie są dziś zarobki aktorów teatralnych. Można się zdziwić!
Już 22 sierpnia w Teatrze Muzycznym w Gdyni odbędzie się premiera spektaklu inspirowanego życiem Iny Benity. Historię tej przedwojennej aktorki pokażą nam Basia Kurdej-Szatan i Katarzyna Kurdej-Mania – jej siostra „INA. Wolisz, kiedy się śmieję” to przedstawienie, które było tematem naszej ostatniej rozmowy z studiu VIVY.pl. Przy tej okazji zapytaliśmy artystki, ile dziś zarabiają aktorzy w teatrach i jak mają się teatry po pandemii. Jakie są zarobki aktorów? Odpowiadają Basia Kurdej-Szatan i Kasia Kurdej-Mania Czas pandemii był dla kultury i sztuki dość ciężki. Kilka lat później można powiedzieć, że sytuacja teatrów się unormowała. „Jeżeli chodzi o frekwencję, to od zakończenia pandemii mamy, tak myślę, bardzo dobre czasy dla teatru. Ludzie tak bardzo byli spragnieni tego kontaktu, że widzów było cały czas i jest na full”, mówi nam Basia Kurdej-Szatan. „Ludzie łakną kontaktu z żywym człowiekiem. W dobie wszystkich mediów społecznościowych, internetu, streamingów – już jest przesada tego wszystkiego. Więc jak mogą pójść i zobaczyć żywego człowieka, spojrzeć mu w oczy, odkryć jego talent, ale jego też jakieś wpadki, pomyłki, no to widzowie są tym zachwyceni”, dodaje jej siostra Katarzyna. Nasz dziennikarz Rafał Kowalski dopytał więc, czy z samego grania w teatrze da się dziś wyżyć. Pamiętał bowiem, że jeszcze dekadę temu Basia zarabiała za spektakle symboliczne kwoty. „Gdy mieszkałam w Poznaniu, miałam tylko tyle pieniędzy, ile zagrałam spektakli. Tysiąc złotych czy tysiąc dwieście - to była podstawa. Resztę wynagrodzenia otrzymywałam za zagrane spektakle. Za jedno przedstawienie dostawałam chyba sto złotych, za główną rolę dwieście dwadzieścia złotych. Jeżeli miałam trzy, cztery spektakle, w których grałam główną rolę, to łatwo to zsumować. Maksymalnie grałam w miesiącu dziewięć spektakli, ale nie tych z główną rolą. Tych z główną były trzy. Czyli miałam średnio dwa i pół tysiąca złotych miesięcznie”. opowiadała Żurnaliście. OBEJRZYJ TAKŻE: Dom, Senat, TVP, pokaz mody. Spędziliśmy z Basią Kurdej-Szatan cały dzień! Czy dziś aktorzy są opłacani lepiej? Okazuje się, że tak. „Myślę, że 220 to teraz ewentualnie gdzieś będąc częścią zespołu? Generalnie kwoty są teraz wyższe”, powiedziała VIVIE.pl Barbara Kurdej-Szatan. „No ja tak gram, właśnie tylko w teatrze. Mam w nim dwie pensje. Jedną mam na początku miesiąca, drugą w połowie miesiąca. Jedna to za stały etat, a druga jest wyliczana w zależności od tego, ile spektakli zagram danego miesiąca. Ale jeśli ktoś chciałby poświęcić się teatrowi takiemu jak ten gdyński, to powiem tak: z musicalu da się wyżyć i to całkiem nieźle”, zaznaczyła w studiu VIVY.pl Katarzyna Kurdej-Mania. „Ale trzeba dodać, że ty grasz bardzo dużo akurat. Pewnie inaczej by powiedziały osoby, które są w jakimś teatrze, a nic nie grają. Wtedy wiadomo, że z samego etatu pewnie jest trudniej”, podsumowała Basia. Całą naszą rozmowę znajdziesz na górze strony lub na YouTubie VIVY.pl. Zachęcamy do wysłuchania! View oEmbed on the source website
Czy „F1” to hit na miarę Oscara? Kosiński znowu podkręca tempo do granic możliwości [RECENZJA]
Ten najbardziej wyczekiwany film roku od razu stał się światowym hitem, osiągając globalny zysk 144 milionów dolarów w pierwszy weekend, co stanowi rekordowy wynik w całej karierze Brada Pitta. „F1” to film wykonany z ogromnym rozmachem, zarówno budżetowym jak i marketingowym. Jesteśmy tuż po seansie i przyglądamy się jego fenomenowi.
„F1” to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier filmowych tego roku, łącząca w sobie widowiskowość kina akcji z emocjami świata sportu. Za projektem stoją uznani twórcy i producenci, a w obsadzie pojawiają się gwiazdy światowego formatu. Film powstał przy ścisłej współpracy z przedstawicielami Formuły 1, co zapewnia nie tylko autentyczność, ale także spektakularny realizm scen wyścigowych. To wyjątkowe połączenie kina i sportu, które od początku budzi ogromne zainteresowanie widzów na całym świecie. Twórcy i obsada filmu „F1” Za reżyserię „F1” odpowiada Joseph Kosiński, amerykański twórca, specjalizujący się w kinie akcji i słynący z bezbłędnego budowania napięcia, co udowodnił w filmach „Tron: Dziedzictwo” czy „Top Gun: Maverick”. Do współpracy nad scenariuszem zaprosił Ehrena Krugera, z którym miał przyjemność spotkać się przy wspomnianym sequelu z Tomem Cruisem w roli głównej. Studia zaangażowane w produkcję to Warner Bros oraz Apple, dla którego film należy do najbardziej kasowych w historii. Za kamerą stanął ceniony operator Claudio Miranda, którego kunszt podziwiać można w dziełach takich jak „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” czy „Życie Pi”, za które został uhonorowany Oscarem. Ale to nie jedyny członek ekipy, który posiada tę nagrodę na swojej półce. Muzyka w „F1” to dzieło jednego z najsłynniejszych kompozytorów muzyki filmowej wszech czasów, Hansa Zimmera, który na swoim koncie ma aż 12 nominacji i 2 nagrody Akademii. Sercem projektu jest oczywiście Formuła 1, cykl najbardziej prestiżowych wyścigów samochodowych na świecie, znanych także pod nazwą Grand Prix. Tak więc, twórcy bardzo blisko współpracowali z FIA (Międzynarodowa Federacja Samochodowa), która odpowiedzialna jest za wyścigi. Jednym z producentów został więc siedmiokrotny mistrz świata w tej dyscyplinie – Lewis Hamilton, który aktywnie wspomagał ekipę w pracy na planie. Dzięki tej owocnej współpracy możliwe było korzystanie z autentycznych torów wyścigowych, nagrywanie w trakcie wyścigów Grand Prix oraz kompleksowe wsparcie ze strony technicznej. Sam Lewis Hamilton pojawia się na ekranie, a obok niego kolejne wielkie nazwiska F1, jak Fernando Alonso czy Max Verstappen. W roli głównej obsadzony został jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów w Hollywood – Brad Pitt, który na swoim koncie ma dwa Oscary; jednego za rolę drugoplanową w głośnym„Pewnego razu w Hollywood…” Tarantino oraz w kategorii najlepszy film „Zniewolony. 12 years a slave”, za sprawą producenckiego udziału. W jednej z ról drugoplanowych można podziwiać jeszcze jedno słynne nazwisko – Javiera Bardema, pierwszego aktora pochodzenia hiszpańskiego, który zdobył nominację oraz został uhonorowany nagrodą Akademii. Poza nimi, w „F1” występuje duże grono aktorów europejskich, z czego wyróżnić można Damsona Idrisa, Tobiasa Menziesa i Sarahe Niles pochodzenia brytyjskiego, a także irlandzką aktorkę Kerry Condon i duńskiego aktora Kim Bodnie. ZOBACZ TEŻ: Globalny triumf. Ten film, o którym huczy świat rozbił bank. W ten weekend biegnij do kina. Emocje i ciarki podczas seansu to dopiero początek Recenzja filmu „F1” Film opowiada historię byłego rajdowca Formuły 1, Sonny’iego Hayesa (Brad Pitt), którego w drodze na szczyt zatrzymał tragiczny wypadek na torze. Do wyścigów powrócił po dekadzie, ale już w zupełnie innej kategorii. Dostaje on szansę powrotu do Grand Prix, za sprawą propozycji nie do odrzucenia, złożonej przez Rubena Cervantesa (Javier Bardem), kolegi po fachu i obecnego właściciela zespołu Apex. Angaż Hayesa, to nie tylko okazja dla niego samego – jest on jedyną szansą firmy, która znalazł się na skraju bankructwa. Sonny zmierzy się nie tylko z nowym, młodym środowiskiem, ale przede wszystkim z demonami przeszłości. Jego buntowniczy charakter, wiek oraz nieszablonowe metody staną się iskrą zapalną, która doprowadzi do nieuniknionej, ale koniecznej konfrontacji. „F1” to przede wszystkim zapierający dech w piersi film akcji, którego napięcie trzyma od pierwszych sekund seansu aż do napisów końcowych. Takiego widowiska gatunek produkcji o tematyce sportowej jeszcze nie widział. Dbałość o szczegóły ze strony pionu scenografii hipnotyzuje, nie tylko fanów wyścigów samochodowych. Czuć jak blisko współpracowali ze sobą twórcy produkcji z branżą Grand Prix, co potęguje uczucie autentyczności tej historii. Warto w tym miejscu wspomnieć, że aktorzy grający rajdowców, w wielu scenach naprawdę zasiadają za kółkami — bolidów F2, wystylizowanych na F1. Płynny rytm, wobec czego także odbiór, zapewnia bezkonkurencyjna muzyka Zimmera, który udowadnia, że niezmiennie jest mistrzem w swym fachu. Fabuła „F1” opiera się na powszechnie wykorzystywanym w kinematografii fundamencie. Skupia się na zagubionym człowieku, który po latach, w związku z drugą szansą od losu, będzie musiał zmierzyć się z niewygodną przeszłością i na nowo zdefiniować swoją rolę. Ograniczony przez swoje przestarzałe podejście, zarówno do życia, pracy jak i ludzi, będzie musiał stanąć do walki z sobą samym. Jest to bardzo stabilna baza do prowadzenia opowieści, która zapewnia uniwersalność i tym samym, staje się dostępna dla wszystkich. Jednak nie jest ona odkrywcza, nie eksploruje problematyki w nowym świetle, a jedynie powtarza schemat. Może to nadawać poczucia „deja-vu”, tak jakbyśmy już znali tę historię. Fabuła staje się więc porażająco przewidywalna i gdyby nie otoczka F1, film mógłby być wręcz pospolity. Jeżeli chodzi o kreacje aktorskie to uznaję je za jedynie poprawne, co dla mnie, przy produkcji wykonanej z takim rozmachem jest mimo wszystko niewystarczające. Brad Pitt stworzył bohatera kompleksowego, ale dość wtórnego, opierającego się na popularnych amerykańskich stereotypach. Najlepsze sceny z jego udziałem, to te, w których towarzyszy mu Javier Bardem, a także te gdzie ma szanse występować sam. Szczególnie poruszający jest monolog na balkonie hotelu w Las Vegas. Co ciekawe, aktorem, który wyjątkowo się wyróżnia, mimo niewielu scen dialogowych, jest Kim Bodnie, który przyciąga swoją nieszablonową aparycją i niespotykaną charyzmą. „F1” to dzieło spójne i kompletne. Twórcy zadbali o odpowiednie rytm i napięcie, które są stałe, a więc film przyciąga i zatrzymuje do końca. Pamiętajmy też, że trwa on 155 minut, czego w zupełności się nie odczuwa, co uważam za ogromny sukces — zwłaszcza w dobie mediów społecznościowych i nadmiaru bodźców wizualnych. To także niespotykane widowisko, które zgłębia kulisy jednego z najbardziej prestiżowych sportów na świecie. „F1” jest prawdziwą gratką dla fanów wszelkiego rodzaju wyścigów samochodowych, ale nie tylko. Uniwersalny charakter opowieści oraz zwinne żonglowanie atmosferą, sprawia, że to kino dla każdego, niezależnie od zainteresowań czy wieku. Gdzie oglądać film „F1”? Film swoją polską premierę miał 27 czerwca tego roku. Dystrybuują go największe kina w kraju, ale szczególnie dużym zainteresowaniem cieszy się format IMAX. Zalecamy jednak wcześniejszy zakup biletów, ponieważ „F1” jest jednym z najchętniej oglądanych filmów w kinach ostatnich lat. SPRAWDŹ TEŻ: Gwiazdorskie życiorysy na ekranie. Wybraliśmy 7 najlepszych filmów biograficznych, które musisz zobaczyć!
„Hommage à Kieślowski”. W tym roku 14. edycja festiwalu odbędzie się w dniach 29-31 sierpnia!
Festiwal Filmowy „Hommage à Kieślowski” to wydarzenie o charakterze ogólnopolskim i transgranicznym, którego 14. edycja odbędzie się ponownie w malowniczym Sokołowsku (29-31 sierpnia 2025). Festiwal dedykowany jest symbolicznie postaci niezwykle cenionego w świecie polskiego reżysera Krzysztofa Kieślowskiego, którego dzieciństwo i wczesna młodość jest silnie powiązana z Dolnym Śląskiem i Sokołowskiem. Wydarzenie nie ma jednak na celu wyłącznie popularyzacji osoby i twórczości reżysera „Przypadku”. Postać Kieślowskiego stanowi dla nas od lat cenny punkt wyjścia i inspiracji, ale należy podkreślić, że całość filmowej selekcji to dowód szerszego spojrzenia organizatorów na kino współczesne, kino mistrzów i młodych osób tworzących, często niesłusznie zapomnianą klasykę. Co roku wiodące hasło imprezy skupione jest wokół ważnej idei społecznej, silnie powiązanej z otaczającą nas rzeczywistością. Myśli odnoszącej się do wartości, które festiwal stara się szczególnie pielęgnować i które wpisują się w „filozofię uważności społecznej” jej tytularnego patrona, Krzysztofa Kieślowskiego. Przez ostatnie lata były takie motta jak: „Kino-interwencje”, „Pokolenia”, „Opowieści z lasu” czy „Musimy sobie pomagać”. W tym roku organizatorzy wydarzenia stawiają na hasło „Końce i początki”, które odnosi się zarówno do słynnej koncepcji cykliczności dziejów Giambattisty Vico, jak i tytułu jednego z nagrodzonych krótkich metraży podczas pierwszej edycji ogólnopolskiego konkursu krótkich form filmowych, która odbyła się w trakcie festiwalu w 2024 roku („Końce i początki”, reż. Klaudia Fortuniak; Prod. Łódzka Szkoła Filmowa). W ujęciu włoskiego filozofa sztuka jest jednym z najważniejszych elementów ludzkiej mentalności; sztuka staje się najwłaściwszym narzędziem poznania tak natury człowieka, jak i związanego z nią historycznego typu kultury. Odzwierciedlając kształty ludzkiego ducha, za sprawą sztuki najpełniej wyrażamy nasze marzenia, pragnienia, bolączki. W tym chęć nowego początku, odrodzenia, restartu. Pragnienie „drugiej szansy”, ale także pragnienie ucieczki, rozmycia własnych granic. Podobne właściwości możemy przypisać wielu postaciom z bogatego rezerwuaru Kieślowskiego, w tym granej przez Juliette Binoche bohaterce „Trzy kolory: Niebieski” (1993), Julie. To właśnie ten film polskiego reżysera omówimy szerzej podczas tegorocznej edycji, a naszymi gośćmi będą m.in. Sławomir Idziak, Krzysztof Wierzbicki czy Jacek Ostaszewski. W selekcjonowanych filmach pragniemy kierować się właśnie hasłem „Końców i początków”, tak aby proponowane seanse były dla widowni czymś w rodzaju wspólnej „filmoterapii”. Wśród tegorocznych sekcji odnajdziemy m.in. przegląd filmów czeskiej artystki Drahomíry Vihanovej (1930–2017). Wybitną czeską scenarzystką i reżyserką filmów fabularnych i dokumentalnych, znaną z odważnego podejścia do kina oraz krytycznego spojrzenia na współczesne jej społeczeństwo i jego problemy (alienacji, samotności, bezduszności instytucji społecznych). Była jedną z pierwszych kobiet w czechosłowackim środowisku filmowym, która zdobyła uznanie za swoją niezależną i bezkompromisową twórczość. Przez lata była wykładowczynią w słynnej praskiej Szkole Filmowej FAMU. Jej dzieła pozostają wciąż nieznane, a niezwykła postać – warta (w 2025 roku świętujemy 95 rocznicę urodzin artystki!). W retrospektywie znajdą się m.in. takie tytuły jak „Zabita niedziela” (1969), „Fuga na czarnych klawiszach” (1964) czy „Pytania dla dwóch kobiet” (1985). Również w tym roku nie zabraknie spotkań wokół najnowszego polskiego kina, w tym ważnych debiutów. Swoją obecność w Sokołowsku potwierdzili m.in. Korek Bojanowski („Utrata równowagi”), Justyna Mytnik („Lany poniedziałek”), Maria Zbąska („To nie mój film”) czy Monika Majorek („Innego końca nie będzie”). Sokołowsko odwiedzą również twórcy znakomitego „Minghuna” z wielką rolą Marcina Dorocińskiego – reżyser Jan P. Matuszyński oraz scenarzysta filmu Grzegorz Łoszewski. Nowością tegorocznej edycji będzie również sekcja prezentująca wybrane filmy festiwalu Millennium Docs Against Gravity – wydarzenia, które od lat cenimy za jego konsekwencję w łączeniu sztuki dokumentu z aktywnym dialogiem społecznym i intelektualnym. Pokazy w Sokołowsku staną się mostem pomiędzy dwoma festiwalami, które – choć różne w formacie – wyrastają z tej samej wartości: wiary w siłę kina jako narzędzia zmiany, refleksji i budowania wrażliwości. W programie znalazły się m.in. poruszające „Listy z Wilczej”, będące osobistą opowieścią o dzieciństwie i przemocy, oraz filmowa podróż do przeszłości w „Riefenstahl”, która na nowo stawia pytania o odpowiedzialność twórcy i etyczne granice sztuki. Sekcję dopełnią „Pasażer Andrzej Munk” – portret wybitnego reżysera widziany oczami jego współpracowników – oraz nostalgiczne „Pociągi”, subtelnie splatające losy ludzi i krajobrazu w zanikającym świecie kolei. W 2024 zrealizowaliśmy po raz pierwszy w Sokołowsku Konkurs Krótkich Form Filmowych. Grand Prix I. edycji Konkursu Krótkich Form Filmowych w Sokołowsku (w wysokości 3000 zł.) otrzymał film dokumentalny „Moja siostra” reż. Mariusz Rusiński / dokument / Studio Munka. W uzasadnieniu jury pod wodzą reżyserki Magdaleny Łazarkiewicz i scenarzystki Marty Hryniak (córki Krzysztofa Kieślowskiego) napisało: „Za poruszający obraz samotności wśród bliskich w sytuacji, gdy nie ma łatwych recept na uzdrowienie relacji, a jednak podejmuje się taką próbę – w imię miłości. Za kamerę, która z czułością i wnikliwością, bez naruszania granic, obserwuje bliskich pogrążonych w rodzinnym kryzysie”. Tradycja konkursu filmowego będzie podczas HAK kontynuowana także i w 2025 roku, a do nagród i wyróżnień konkursowych dojdzie także Nagroda Publiczności. Wszystkie informacje, program, bilety na stronie: https://hommageakieslowski.pl/edition/2025/
22. Festiwal Warszawa Singera — od tradycji do awangardy! – festiwal na koniec wakacji
Język jidysz znów zabrzmi w sercu Warszawy! Od 23 do 31 sierpnia 2025 roku Warszawę czeka prawdziwa eksplozja kultury, sztuki i emocji podczas 22. edycji Festiwalu Warszawa Singera. Dzięki Fundacji Shalom powrócimy do świata, który nie odszedł — wskrzeszamy go, by na nowo zachwycał i inspirował.
Festiwal jak żaden inny Festiwal Warszawa Singera, jak co roku, połączy tradycję z nowoczesnością, zada pytania o tożsamość i upomni się o tolerancję wobec wielokulturowości. To przestrzeń żywego dialogu na temat polsko-żydowskiego dziedzictwa. Festiwal odwoła się do najbardziej barwnych i fascynujących elementów historii żydowskiej diaspory – wzbogaconej wpływami wielu krajów, narodów i społeczności. Warszawa Singera to nie tylko wydarzenie kulturalne, ale też most między historią a współczesnością. Spotkania wybitnych artystów, muzyków i pisarzy z całego świata zmieniają miasto w tętniący życiem tygiel wielokulturowości. Tu tradycja spotyka awangardę, a tolerancja staje się głosem codzienności. To przestrzeń dialogu, otwartości i wspólnego odkrywania polsko-żydowskiego dziedzictwa. Niezapomniane koncerty i spektakle W programie znajdą się zarówno wielkie koncerty, jak i kameralne recitale. Festiwalową podróż otworzy autor oprawy wizualnej festiwalu Lech Majewski, w nowej roli muzyka. Usłyszymy nastrojową Izabellę Szafrańską, mistyczną Olę Bilińską i szczerze autentyczną Maniuchę Bikont, pełnych pasji Symche Kellera i Darka Malejonka w kołyszącym rytmie reggae, a także austriackie Klezmer Connection Trio. Nie zabraknie wzruszeń i muzyki podczas pełnego ciepła, wspomnień i humoru spotkania „W kuchni mamy Soni”, którego gospodynią jest Gołda Tencer oraz Dawid Szurmiej, Janusz Tencer i Teresa Wrońska, a także unikatowego projektu Paula Brody’ego i Mariny Frenk łączącego tradycję jidysz z nowoczesnością. Będzie można również obejrzeć spektakle repertuarowe Teatru Żydowskiego m.in.: „Jentl” w reżyserii Roberta Talarczyka i muzyką Hadriana Filipa Tabęckiego, „M. Faktor. Narodziny piękna” musical wyreżyserowany przez Agatę Biziuk, „Skowyt” Allena Ginsberga w reżyserii Kamila Białaszka czy też „Feluni” w reżyserii Ewy Platt. Legenda muzyki klezmerskiej, współzałożyciel amerykańskiej grupy The Klezmatics i laureat Grammy — Frank London (US) — gość specjalny festiwalu wystąpi w kilku projektach, łącząc jazz, muzykę klezmerską i muzyczne eksperymenty. Na szczególną uwagę zasługuje jego spotkanie z wybitnym trębaczem: Paulem Brodym (US, DE) — muzyczny dialog, którego nie można przegapić! Frank London weźmie udział także w tradycyjnej szabatowej kolacji i koncercie zespołu Bubliczki — energetyczna mieszanka bałkańskich rytmów, romskiego sznytu i żydowskiej aury poderwie publiczność do tańca, śpiewu i wspólnego świętowania. Gościnne deski Teatru Kwadrat ponownie staną się miejscem spotkań z wybitnymi artystami i niezwykłą muzyką. Monika Borzym zaprezentuje wyjątkowy recital „Z Wasowskim w łóżku” – osobistą, intymną interpretację utworów Jerzego Wasowskiego. Artystka w swoim charakterystycznym stylu, z lekkością i emocjonalną głębią, odkrywa na nowo klasykę polskiej piosenki literackiej, łącząc jazzową wrażliwość z szacunkiem do mistrzowskich tekstów i melodii. Monika Chrząstowska zachwyci widzów swoim niezwykłym głosem i sceniczną charyzmą w słowno-muzycznym programie „Dziś panna Andzia ma wychodne, a jutro…?”, poświęconym twórczości Władysława Szlengla. W Teatrze Kwadrat odbędzie się również wyjątkowy koncert Janusza Radka – artysty o niezwykłej wrażliwości i magnetycznym głosie, który od lat porusza publiczność swoimi interpretacjami i sceniczną charyzmą. Więcej festiwalowych wydarzeń Nie zabraknie również wyjątkowego występu Raphaela Rogińskiego, który w solowym projekcie przedstawi autorskie interpretacje tradycyjnych żydowskich nigunów – surowych, hipnotycznych melodii, niosących głębokie emocje. Wśród muzycznych wydarzeń znajdzie się wspólny koncert Milo Kurtis Ensemble, Kayah i Franka Londona – spotkanie trzech artystycznych osobowości, które połączy energia muzyki świata, polski temperament i niezwykła ekspresja sceniczna. Szczególną propozycją będzie także projekt Sebastiana Wypycha i Mor Karbasi, prezentujący poruszające pieśni sefardyjskie – pełne nostalgii, śródziemnomorskiej pasji i orientalnych barw. W programie znajdą się także projekty teatralno-literackie: „Pensjonat Villa Siesta” Janusza Tencera – muzyczno-literacka podróż do 1969 roku i pierwszych emigracyjnych doświadczeń w szwedzkim Älmhult. Nie zabraknie teatralnych perełek — spektaklu Kamila Białaszka „Zdziczenie obyczajów pośmiertnych” – opartego na utworze Bolesława Leśmiana, pełnego literackiej refleksji o życiu, przemijaniu i świecie wyobraźni oraz „Migawki” – kameralnej opowieści inspirowanej twórczością Oty Pavla, Juliana Tuwima i Mikołaja Grynberga w reż. Magdaleny Milczarskiej. Spektakl subtelnie podejmuje temat codziennych zmagań i traum pokoleniowych młodych Żydów. Gościem specjalnym festiwalu będzie Hanna Krall – mistrzyni reportażu, której opowieści poruszają kolejne pokolenia czytelników. Spotkanie poprowadzi pisarz i dziennikarz Remigiusz Grzela, który od lat z pasją rozmawia o literaturze i pamięci. Remigiusz Grzela poprowadzi także spotkanie z Gołdą Tencer „Jidisze Mame” – charyzmatyczną aktorką, reżyserką, dyrektorką Teatru Żydowskiego i dyrektorką Festiwalu, od lat oddaną misji zachowania i upowszechniania dziedzictwa kultury żydowskiej. Wielki finał w Teatrze Wielkim Wyjątkowy finałowy koncert Dawida D’Ora — izraelskiego wokalisty obdarzonego czterooktawową skalą głosu — będzie niezapomnianym przeżyciem. Jego muzyka to niezwykłe połączenie tradycji i nowoczesności, w którym słychać wpływy muzyki klasycznej, popu oraz motywów bliskowschodnich. Dawid D’Or porusza słuchaczy autentycznością, głębią emocji i charyzmatyczną obecnością sceniczną. Więcej festiwalowych miejsc Serce kultury w Synagodze Nożyków Tradycja spotka się tu z nowoczesnością — w interpretacjach Israela Nachmana Turgemana, Tzudika Greenwalda, Katarzyny Drogosz, Tria Bastarda oraz w projekcie Masovian Mantra Michała Barańskiego i Shachara Elnatana. W Synagodze odbędzie się prawdziwa muzyczna podróż w czasie i przestrzeni — od XIX wieku po współczesność. Austriackie Forum Kultury — przestrzeń dyskusji i inspiracji Spotkania z Andrzejem Krakowskim, pokazy filmowe, cykle „Żydowski Salon Literacki” Remigiusza Grzeli, „Opowiedz mi swoją historię”, Czytelnia Pisarzy Żydowskich – Mistrzowie Czytają i Klub Miłośników Kultury Żydowskiej — to tutaj bić będzie serce festiwalowych rozmów o literaturze, historii, tożsamości i współczesności. Festiwal w Centrum Kultury Jidysz – tradycja, która żyje! Taniec, sztuka, smaki i słowa, wydarzenia międzypokoleniowe, przyjazne dzieciom i seniorom – Centrum Kultury Jidysz zaprosi na wyjątkowe wydarzenia festiwalowe, gdzie jidysz wybrzmi w nowym kontekście. W programie m.in. warsztaty, wspólne gotowanie, spotkania literackie i sesja naukowa poświęcona fascynującej antologii „Chasydzka maszyna parowa”. Wśród gości spotkań znajdą się wybitne postaci świata kultury i sztuki, m.in. Anda Rottenberg i Maria Poprzęcka.
Jajka Faberge: najdroższe jajka na świecie! Na czym polega ich sława i fenomen?
Czym są jajka Fabergé i skąd wzięła się ich niegasnąca sława? To prawdziwe dzieła sztuki jubilerskiej, które zachwycają od ponad stu lat. Ich historia zaczęła się pod koniec XIX wieku, kiedy car Aleksander III, a później jego syn Mikołaj II, co roku wręczali bliskim na Wielkanoc wyjątkowe prezenty – misternie wykonane jajka, każde inne, każde z ukrytą niespodzianką w środku. ZOBACZ: Oto ciekawe propozycje na dania z jajkami w roli głównej! Jajka Faberge: na czym polega ich sława i fenomen? Każde jajko było arcydziełem – zdobione złotem, emalią, diamentami i szlachetnymi kamieniami. Ich wartość już wtedy była ogromna. Wszystkie powstały w pracowni słynnego jubilera Petera Carla Fabergé, który stworzył łącznie około 50 cesarskich jajek wielkanocnych. Niestety, większość z nich zaginęła w burzliwym czasie rewolucji październikowej – wywiezione z Rosji, zniknęły w zakamarkach historii. W XX wieku poszukiwaniem tych skarbów zajmował się amerykański magnat prasowy Malcolm Forbes. Udało mu się zgromadzić kolekcję dziewięciu jajek Fabergé, które po jego śmierci w 2004 roku zostały sprzedane rosyjskiemu miliarderowi Wiktorowi Wekselbergowi. Moda na dzieła inspirowane stylem Fabergé trwa do dziś – są symbolem luksusu, precyzji i nieprzemijającego piękna, które przetrwało nie tylko rewolucję, ale i próbę czasu. „Chcę dla ojczyzny odzyskać to, czego Stalin tak lekkomyślnie się pozbył”, powiedział wykładając 100 milionów dolarów. Dziewięć jajek z jego kolekcji można oglądać w muzeum w Petersburgu, a wartość całej kolekcji, nie tylko jajek, szacowana jest na około 300 milionów dolarów. CZYTAJ TEŻ: 5 sposobów na to, jak oryginalnie ozdobić świąteczne jajka Jajka Fabergé od lat uchodzą za niekwestionowany symbol bogactwa, prestiżu i mistrzostwa w sztuce jubilerskiej. Ich nazwa do dziś budzi skojarzenia z rosyjskim dworem carskim, przepychem i tajemnicą skrytą w miniaturowych arcydziełach. Ale ile tak naprawdę warte jest jedno jajko Fabergé? Gdzie obecnie się znajdują? Jak odróżnić oryginał od misternie wykonanej repliki? I dlaczego na całym świecie nie słabnie moda na ich podróbki? Tegoroczna Wielkanoc to idealna okazja, by przyjrzeć się bliżej fenomenowi, który trwa od ponad stulecia. Bo czy może być lepszy moment, by opowiedzieć o największych wielkanocnych skarbach w historii? W tym artykule wyjaśniamy, co sprawia, że jajka Fabergé niezmiennie fascynują kolekcjonerów, historyków i miłośników sztuki.
Żył w USA 33 lata, poznał Donalda Trumpa: „Podrywał mi żonę!”. Nowy Jork oczami Rafała Olbińskiego
Rok 1978 zmienił jego życie. To wtedy Rafał Olbiński wyemigrował do Stanów Zjednoczonych i mieszkał w nich ponad 30 lat. Nowy Jork stał się jego drugim domem. Czy zawsze serce pozostawało w nim polskie? I jak poznał Donalda Trumpa? Opowiedział nie tylko w swojej książce „Olbiński – Nowy Jork”, ale i nam podczas wieczoru premierowego. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 25.12.2024 r.] Rafał Olbiński o Nowym Jorku Czterdzieści sześć lat temu Polskę i Stany dzieliły nie tylko tysiące kilometrów, ale i kultura, postęp technologiczny, odcienie dnia codziennego. W 1978 roku Rafał Olbiński wysiadł z samolotu i zaczął poznawać Nowy Jork. Miasto, które stało się jego domem na ponad 3 dekady. Co zapamiętał z początków? „Pierwszy taki moment, w którym dotarło do mnie, że chciałbym tu dłużej zostać, był na samym początku. To była wiosna, piękna pogoda za oknem, siedziałem sobie w kawiarni Caffe Reggio w West Village. Mnóstwo młodzieży, każdy stolik inny, na ścianach jakieś obrazy, taki totalnie piękny bałagan, wszyscy tacy rozluźnieni, słońce… I wtedy pomyślałem sobie: kurczę, dlaczego ja mam wracać do tej szarzyzny w Warszawie. Przecież to jest o wiele bardziej moje miejsce chyba. I pamiętam, że tamtego dnia ktoś za mnie zapłacił, bo nie miałem pieniędzy. Potem już miałem pieniądze na kawę”, opowiedział nam Rafał Olbiński. OBEJRZYJ RÓWNIEŻ: VIVA! People Power 2024: zakulisowe spotkania, radość zwycięzców i... jedno pytanie. Zadaliśmy je gwiazdom przed kamerą VIVY.pl. Zobacz relację! Przed kamerą VIVY.pl wyznał też, że Nowy Jork to dla niego przede wszystkim ludzie. „Przede wszystkim to, co utkwiło mi w głowie, to spotykanie fantastycznych ludzi. To działo się zwykle przypadkiem, wtedy nie zwracałem na to uwagi. Dziś wiemy, źe niektórzy z tych ludzi przeszli do legendy, niektórzy dalej pracują nad swoją legendą. To naprawdę było zupełnie wyjątkowe, bo wśród nich był np. Donald Trump”, usłyszeliśmy. Jak panowie i Mariola Olbińska, z którą wtedy artysta był związany, się poznali? „Był wtedy na publicznym kanale 13 taki bardzo prestiżowy program o kulturze, o sztuce itd. Zorganizowano przy jego 20-leciu event. To było w Nowym Jorku w Rockefeller Center. Trump wtedy nie był znany, był jakimś deweloperem. Uścisnął mi rękę, ale w sumie na mnie nie zwracał uwagi. Uwagę zwracał za to na moją żonę, piękną blondynkę. Ja tam nie byłem zupełnie do niczego potrzebny. Moja żona wtedy wykorzystała okazję i przypomniała Donaldowi Trumpowi, że gdy chodziła do szkoły średniej w tej samej dzielnicy, w której jego rodzina miała rezydencję, to on ją parę razy podrywał! To było bardzo zabawne, ale ja się w tej rozmowie nie liczyłem”, śmiał się głośno Rafał Olbiński. A czy wciąż dużo jest w nim z nowojorczyka? I czy zawsze miał polskie serce? Obejrzyj cały materiał i dowiedz się już teraz.
Moda 2024: W Paryżu baletnice noszą kreacje od… Chanel!
Paryż ponownie stanął w blasku reflektorów podczas prestiżowej gali otwarcia sezonu 2024/2025 w Operze Paryskiej. To niezwykłe wydarzenie zyskało jeszcze większy rozgłos dzięki współpracy z legendą francuskiej mody – domem mody Chanel. W nowym sezonie kultowa marka została nie tylko głównym patronem Opéra National de Paris, ale także ubrała baletnice na to wyjątkowe widowisko. Chanel z dumą wspiera wolność twórczą i podtrzymuje swoje długotrwałe powiązania ze światem tańca, oddając hołd tradycji, ale jednocześnie idąc w krok z duchem nowoczesności. ZOBACZ TAKŻE: Michael Rider nowym dyrektorem kreatywnym Celine. Projektant zastąpi tym samym Hediego Slimane’a Chanel i taniec: historia kreatywnej wolności Światy Chanel i tańca od lat przeplatają się, dzieląc wspólne wartości, takie jak kreatywność, doskonałość i emocje, które stanowią serce każdego gestu i ruchu na scenie. Dom mody Chanel - symbol luksusu i paryskiej elegancji, z dumą kontynuuje współpracę z Operą Paryską, wspierając wolność artystyczną. Ta kreatywna symbioza ukazuje, jak moda i sztuka mogą wspólnie tworzyć unikalne przeżycia estetyczne, zachwycając zarówno koneserów sztuki, jak i mody. Kreacje Chanel na wielkiej scenie: moda dopełnia sztukę baletową Podczas gali otwarcia sezonu publiczność mogła podziwiać spektakl „Word for Word” autorstwa My’Kala Stromile'a, w którym wystąpili najzdolniejsi tancerze Opery Paryskiej. Każdy z nich miał na sobie strój sceniczny specjalnie zaprojektowany przez Chanel. Niesamowite kreacje były idealnym połączeniem nowoczesnego podejścia do mody i klasycznego piękna. CZYTAJ TEŻ: Najnowsza kolekcja Chanel wiosna/lato 2025 unosi się w obłokach. Marzycielskie show pełne symboliki Spotkanie estetycznych światów: Harmonia tańca i Haute Couture Kostiumy Chanel wyróżniały się delikatnością i precyzją, odzwierciedlając niezwykły kunszt charakterystyczny dla tej marki. Każdy ruch tancerzy podkreślony został przez subtelne, zwiewne materiały, które doskonale współgrały z ich techniką i ekspresją. Wyjątkowa paleta barw, gra faktur i delikatność tkanin stworzyły idealne połączenie między sztuką tańca a haute couture, wprowadzając widzów w świat mody, która staje się częścią artystycznej narracji.
El Greco – hiszpański artysta greckiego pochodzenia. Zwolennik ekspresji i wydłużonych form
Twórczość artysty została doceniona, ale dopiero po śmierci
El Greco urodził się na Krecie, artystyczne umiejętności rozwijał we Włoszech, a większość czasu tworzył w Hiszpanii. To jeden z najbardziej innowacyjnych malarzy epoki manieryzmu. Jego dzieła, pełne mistycznej ekspresji, głębokiej emocji, duchowego napięcia i wydłużonych form, do dziś fascynują miłośników sztuki. El Greco poprzez swoją twórczość łączył wpływy wielu kultur i tradycji, tworząc niepowtarzalny styl – wyprzedzający epokę. Spis treści: Kim był El Greco? Życie prywatne artysty z Krety Skrócony życiorys El Greca Jak i kiedy zmarł przedstawiciel manieryzmu? Manieryzm i charakterystyczna twórczość artysty Najsłynniejsze obrazy El Greca Co El Greco chciał przekazać w swojej twórczości? Kim był El Greco? Domenikos Theotokopoulos (El Greco) urodził się na Krecie i od najmłodszych lat wyróżniał się talentem artystycznym. Początkowo młodzieniec uczył się ikonopisania, co wywarło znaczący wpływ na jego styl. Sztuka bizantyjska towarzyszyła El Greco, inspirując do rozwoju umiejętności i tworzenia wczesnych prac. W młodości uzdolniony mężczyzna przeniósł się do Wenecji, gdzie starał się naśladować styl charakterystyczny dla Tycjana i Tintoretta oraz poznawał techniki zachodnioeuropejskie. W tym okresie El Greco tworzył głównie dzieła o tematyce religijnej. Następnie artysta wyjechał do Rzymu, gdzie: studiował u Tycjana, zajął się sztuką portretowania, zetknął się z malarstwem renesansowym, rozwijał swoje umiejętności, poznając np. twórczość Rafaela Santiego i Michała Anioła, poznał wielu znaczących intelektualistów Rzymu. Ostatecznie El Greco zamieszkał w Hiszpanii. Najpierw spędził czas w Madrycie, a później osiedlił się w Toledo, gdzie zyskał znaczącą sławę i uznanie. Mężczyzna zasłynął jako artysta łączący wpływy bizantyjskie, renesansowe i manieryzmu. Jego prace cechowały się wydłużonymi postaciami, intensywnymi kolorami, a także dynamicznymi kompozycjami. El Greco był nie tylko malarzem, ale także rzeźbiarzem i architektem. Mówi się, że jego twórczość wyprzedziła epokę, co sprawiło, że był doceniony dopiero wiele lat po swojej śmierci. Współcześnie artysta uważany jest za jednego z najważniejszych malarzy w historii sztuki, a jego dzieła znajdują się w najbardziej prestiżowych muzeach na całym świecie. Życie prywatne artysty z Krety Życie prywatne El Greco jest owiane tajemnicą, ponieważ nie istnieje zbyt wiele potwierdzonych informacji dotyczących jego relacji. Wiadomo, że artysta zakochał się w Jerónime de las Cuevas – kobiecie o szlacheckim pochodzeniu. Nie wiadomo jednak, czy para zawarła związek małżeński. Jerónimie była matką jedynego syna El Greco o imieniu Jorge Manuel. Chłopiec również został malarzem i architektem, kontynuując tradycje artystyczne swojego ojca. Po śmierci El Greco to syn odziedziczył majątek wybitnego artysty i jego pracownię. Skrócony życiorys El Greca 1541 rok – narodziny Domenikos Theotokopulos na Krecie. 1567 rok – przeprowadzka artysty do Wenecji. 1569 lub 1570 rok – pobyt artysty w Rzymie. El Greco został uczniem Tycjana. 1572 rok – dołączenie malarza do cechu św. Łukasza (rejestru członków rzymskich) jako Dominico Greco. 1572 rok – otworzenie własnej pracowni. 1576 rok – przyjazd do Hiszpanii, dokładniej Madrytu. 1577 rok – powstał obraz „Męczeństwo świętego Maurycego”. 1578 rok – narodziny syna artysty Jorga Manuela. 1580 rok – prawdopodobnie pierwsze ukazanie Jerónimy de las Cuevas (wybranki El Greco) na obrazie „Święta Weronika trzymająca chustę”. 1583 rok – zamieszkanie El Greco w miejscowości Toledo. 1588 rok – świat ujrzał dzieło artysty „Pogrzeb hrabiego Orgaza”. 1610 rok – powstała fantastyczna panorama miasta „Widok Toledo”. 1614 rok 7 kwietnia – śmierć artysty w miejscowości Toledo. Jak i kiedy zmarł przedstawiciel manieryzmu? El Greco przeżył 73 lata. Już dwa lata przed śmiercią jego stan zdrowia zaczął się drastycznie pogarszać. Artysta przeczuwał, że życie powoli dobiega końca – wykupił grobowiec i spisał testament, w którym cały majątek przekazał synowi. El Greco zmarł 7 kwietnia 1614 roku w mieście Toledo, w Hiszpanii. Przyczyna jego śmierci nie jest dokładnie znana. Artysta został pochowany w klasztorze San Domingo el Antiguo, choć później szczątki przeniesiono do innej i nieznanej lokalizacji. Manieryzm i charakterystyczna twórczość artysty Manieryzm to styl artystyczny rozwijający się w Europie w drugiej połowie XVI wieku, który charakteryzował się odchodzeniem od klasycznej harmonii i proporcji renesansu na rzecz bardziej skomplikowanych kompozycji, wydłużonych form, dynamicznych linii i intensywnej ekspresji emocjonalnej. El Greco był jednym z czołowych przedstawicieli tego nurtu, zachwycając dziełami o wyjątkowej oryginalności i głębi. Jego prace zdecydowanie wyróżniały się spośród innych dzieł tamtych czasów m.in.: intensywnym duchowym wyrazem, często nierealnymi formami, silnym przekazem emocjonalnym, wydłużonymi i smukłymi postaciami, jaskrawymi, nasyconymi kolorami, dramatycznym i kontrastującym użyciem światła oraz cienia, dynamicznymi, niemal wirującymi kompozycjami, nierzadko niepokojącym i mistycznym nastrojem. Rzeźby El Greca Rzeźbiarstwo nie było główną dziedziną działalności El Greca, jednak artysta tworzył rzeźby, obok których nie sposób przejść obojętnie. Jego prace charakteryzowały się wydłużonymi formami, dynamicznymi kompozycjami i ekspresyjnymi detalami. To El Greco stworzył ołtarz w kościele Santo Domingo el Antiguo w Toledo, gdzie umieścił figury świętych o typowej dla siebie stylizacji. Najsłynniejsze obrazy El Greca Malarz stworzył wiele wybitnych dzieł. Oto niektóre z nich: „Ekstaza świętego Franciszka” (około 1578) – obraz ukazuje św. Franciszka z Asyżu w momentach mistycznej ekstazy. Dzieło wyróżnia się emocjonalnym napięciem, dramatycznym światłem i duchową głębią. „Pogrzeb hrabiego Orgaza” (1586-1588) – obraz znajdujący się w kościele Santo Tomé w Toledo. Dzieło przedstawia cudowny pogrzeb hrabiego Orgaza. Święci Augustyn i Stefan osobiście zstępują z nieba, aby złożyć ciało hrabiego do grobu. Kompozycja podzielona jest na dwie części: dolną – realistyczną scenę pogrzebu i górną – mistyczną wizję nieba. „Zwiastowanie” (1595-1600) – El Greco namalował kilka wersji „Zwiastowania”, ale najpopularniejsze zobrazowanie motywu religijnego znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie. Dzieło przedstawia moment, w którym archanioł Gabriel oznajmia Marii, że zostanie matką Jezusa. Prace wyróżniają charakterystyczne wydłużone postacie, intensywne kolory i mistyczny nastrój. „Widok Toledo” (1597-1610) – jeden z nielicznych pejzaży stworzonych przez El Greco, przedstawiający miasto Toledo pod burzowym niebem. Obraz wyróżnia się dynamiczną kompozycją, silnym kontrastem światła i cienia oraz melancholijną atmosferą. „Święty Jan Chrzciciel” (1600) – kompozycja przedstawia św. Jana Chrzciciela w otoczeniu pustynnego krajobrazu. Jan charakteryzuje się wydłużonymi proporcjami ciała. Święty trzyma krzyż i wskazuje na niebo, co symbolizuje jego rolę jako zwiastuna nadejścia Jezusa. Kompozycja i kolorystyka obrazu tworzą mistyczną aurę. „Chrystus niosący krzyż” (1600–1605) – to jedno z najbardziej poruszających dzieł El Greco, ukazujące Chrystusa niosącego krzyż na drodze do Golgoty. Obraz wyróżnia się intensywnym wyrazem twarzy Jezusa, pełnym cierpienia i oddania oraz dynamiczną kompozycją, która podkreśla dramatyzm sceny. „Laokoon” (1610–1614) – dramatyczne i dynamiczne dzieło El Greco, inspirowane antyczną rzeźbą Laokoona z I w. n.e. Obraz przedstawia mitologiczną scenę śmierci kapłana Apollina Tymbrejskiego w Troi i jego synów zaatakowanych przez węże morskie. Co El Greco chciał przekazać w swojej twórczości? El Greco poprzez obrazy pragnął nie tylko zachwycić widza, ale przede wszystkim skłonić odbiorcę do głębokiej refleksji nad duchowymi i egzystencjalnymi aspektami życia. Ponadto: malarz ukazywał duchowe i mistyczne doświadczenia, artysta nierzadko łączył ziemskie życie z boską rzeczywistością, El Greco kreował wydłużone postacie, dramatyczne światło i intensywne kolory, aby wyrazić silne emocje i stany duchowe; twórca traktował sztukę jako medium do pogłębiania wiary religijnej i medytacji; artysta dążył do stworzenia nowego stylu, który łączyłby różnorodne wpływy – od bizantyjskiego stylu po renesansowy realizm i manieryzm; malarz odzwierciedlał zainteresowania ludzką psychiką; El Greco często kontrastował duchowe wartości z materialnymi. Jego wizje nieba i świętych miały przypominać o duchowych priorytetach i przemijalności dóbr ziemskich.
Caravaggio – mistrz światłocienia i rewolucjonista baroku. Malarz żył jak buntownik, inspirując twórczością
Tematyka: martwa natura, mitologia, sceny rodzajowe, motywy biblijne
Caravaggio zrewolucjonizował malarstwo, zapisując się w kartach historii sztuki jako jeden z najbardziej fascynujących artystów baroku. Jego niekonwencjonalne dzieła pobudzały krytyków i wzbudzały entuzjazm wśród miłośników sztuki. Caravaggio uzyskał tytuł nie tylko mistrza wyraźnych kontrastów światła i cienia, ale również wybitnego kreatora scen: dramatycznych, emocjonalnych, pełnych napięcia oraz psychologicznej głębi. W jego pracach sacrum przeplata się z profanum, a boskość z ludzką niedoskonałością, prowokując do refleksji. Spis treści: Kim był Michelangelo Merisi da Caravaggio? Awanturnicze życie prywatne Caravaggia Skrócony życiorys włoskiego malarza Jak i kiedy zmarł przedstawiciel baroku? Charakterystyczna twórczość Merisi da Caravaggia Najsłynniejsze obrazy i dzieła Caravaggia Kim był Michelangelo Merisi da Caravaggio? Michelangelo Merisi da Caravaggio urodził się w Mediolanie. Jego ojciec był architektem, a matka pochodziła z bogatego i szanowanego rodu. Gdy chłopiec pojawił się na świecie, rodzina szybko zamieszkała w miejscowości Caravaggio, ponieważ Mediolan opanowała śmiertelna zaraza. W wieku około 13 lat uzdolniony młodzieniec rozpoczął praktykę w pracowni Simona Peterzana, podczas której poznał podstawy rzemiosła malarskiego i m.in. twórczość Leonarda da Vinci, a także sztukę Lombardii – ceniącą prostotę oraz troskę o detal. Caravaggio malował martwą naturę, sceny rodzajowe, motywy mitologiczne i biblijne. View oEmbed on the source website Malarz przeprowadził się do Rzymu. Jego talent szybko zyskał uznanie wśród bogatych mecenasów, takich jak kardynał Francesco Maria Del Monte, który stał się jego pierwszym znaczącym patronatem. Caravaggio pracował dla kościołów i prywatnych kolekcjonerów, a jego obrazy cechowały się dramatycznym realizmem oraz emocjonalną intensywnością. Caravaggio fascynował się życiem zwykłych ludzi, o czym świadczy jego twórczość. Artysta nie bał się trudnych tematów, które nierzadko prezentował w dramatyczny sposób. Malarz znany jest nie tylko jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego baroku, ale również mistrz światła i cienia oraz artysta od innowacyjnego podejścia do malarstwa. Awanturnicze życie prywatne Caravaggia Życie prywatne Caravaggia jest dość tajemnicze. W wielu źródłach można przeczytać o niepowtarzalnej pasji artysty do malarstwa oraz o jego burzliwym i awanturniczym charakterze. Brak jakichkolwiek informacji, że Caravaggio miał żonę czy też dzieci. Jego codzienność wydaje się być poświęcona sztuce i konfliktom, ale pozbawiona pragnienia posiadania tradycyjnej rodziny. W 1606 roku Michelangelo Merisi został oskarżony o nieumyślne zabicie młodego Ranuccia Tomassoniego. Dwa lata później policja oskarżyła mężczyznę o kolejne pobicie. Awanturniczy artysta uciekał z Rzymu do Neapolu, a później na Sycylię. Caravaggio cudem przeżył niespodziewany zamach na swoje życie. Mimo życiorysu, o którym można napisać kryminał, malarz był bardzo blisko Boga i Kościoła. Bez wątpienia Caravaggio mógł oczekiwać wsparcia najważniejszych osób w hierarchii Kościoła na każdym etapie swojego życia. Skrócony życiorys włoskiego malarza 1571 rok 29 września – narodziny Michelangelo Merisi da Caravaggia w Mediolanie. 1576 rok – przeprowadzka rodziny artysty do miasta Caravaggio. 1584-1588 rok – praktyki uzdolnionego młodzieńca u Simona Peterzana – mediolańskiego wybitnego malarza. 1592–1600 rok – pobyt Caravaggio w Rzymie. 1592 rok – praca malarza u Giuseppego Cesariego na stanowisku rzemieślnika. 1594 rok – początek ulicznego i awanturniczego życia. 1599 rok – realizacja zlecenia na dekoracje kaplicy Contarellich w kościele św. Ludwika Króla Francji. Od tego czasu Caravaggio określany jest jako jeden z najsłynniejszych malarzy Rzymu. 1606 rok – nieumyślne zabicie młodego Ranuccia Tomassoniego i ucieczka z Wiecznego Miasta. 1607 rok – podróż na Maltę. 1608 rok – aresztowanie za pobicie rycerza zakonu i ucieczka na Sycylię. 1608-1610 rok – tułaczka malarza m.in. po Neapolu, Sycylii, Palermo, Syrakuz. 1610 rok – ułaskawienie i planowany powrót Caravaggia do Rzymu. 1610 rok 18 lipca – śmierć włoskiego malarza. Jak i kiedy zmarł przedstawiciel baroku? Caravaggio długo tułał się po zabójstwie Ranuccio Tomassoniego i licznych bójkach, poszukując bezpieczeństwa. Dopiero w 1610 roku zdobył papieskie ułaskawienie, które pozwoliło mu na powrót do Rzymu. Jednak artysta nie dotarł do Wiecznego Miasta, zmarł 18 lipca 1610 roku w Porto Ercole (niedaleko Toskanii). Śmierć malarza jest równie tajemnicza, jak jego życie. Istnieje kilka teorii na temat przyczyny zgonu artysty. Według jednej z nich Caravaggio zmarł z powodu choroby, takiej jak malaria i wysokiej gorączki. Inne źródła sugerują, że poniósł śmierć na skutek ran odniesionych w kolejnych bójkach. Domniemanych przyczyn śmierci jest znacznie więcej. Charakterystyczna twórczość Merisi da Caravaggia Michelangelo Merisi da Caravaggio to kluczowy artysta dla rozwoju malarstwa barokowego. Jego dzieła nierzadko budziły kontrowersje, ale i nieustannie inspirowały młodych twórców. Powstał ruch zwany „caravaggionistami” definiowany przez Słownik języka polskiego PWN jako: „realistyczny kierunek w malarstwie barokowym”. Styl malarski Caravaggia był unikatowy i wyróżniał się: troską o detale, zaskakującym przekazem, psychologiczną głębią, dramatyzmem i dynamiką, emocjonalnym napięciem, techniczną innowacyjnością, autentycznością i naturalnością, często mitologicznym i religijnym motywem, wykorzystaniem scen rodzajowych, nietypowymi kompozycjami, głębokim realizmem – brak idealizacji rzeczywistości, silnym kontrastem światła i cienia – mistrzowskim wykorzystaniem techniki Chiaroscuro. Najsłynniejsze obrazy i dzieła Caravaggia Caravaggio znany jest jako jeden z najwybitniejszych przedstawicieli wczesnego baroku, którego dorobek artystyczny wyróżnia się odrzuceniem idealizacji ludzkiego ciała (renesans) na rzecz realizmu. Oto najpopularniejsze obrazy malarza: „Bachus” (1596) – praca przedstawia boga płodności i wina. Młody mężczyzna siedzi przy stole z winnym trunkiem i owocami, idealnie komponując się z martwą naturą. Bachus przybrał zmysłową pozę, zerkając dyskretnie na odbiorcę. „Narcyz” (1597–1599) – dzieło ukazuje mitycznego Narcyza. Młodzieniec zakochał się we własnym odbiciu widocznym w tafli wody. Caravaggio wykorzystał światłocień, aby oddzielić postać Narcyza od ciemnego tła, co dodatkowo akcentuje tragiczny wymiar mitu. „Święta Katarzyna” (1598) – portret świętej dziewicy i męczennicy w chwili kontemplacji. Piękna kobieta otoczona jest atrybutami męczeństwa, takimi jak koło i miecz. Artysta oddał psychologiczną głębię portretowanej postaci. „Judyta ścinająca głowę Holofernesowi” (1598–1599) – obraz ukazuje Judytę (biblijną bohaterkę) podczas ścinania głowy asyryjskiemu generałowi Holofernesowi. W ten sposób kobieta ocaliła swoje miasto przed najeźdźcami. Praca Caravaggia charakteryzuje się wyjątkową brutalnością i realizmem. „Powołanie świętego Mateusza” (1598–1600) – dzieło przedstawia moment, w którym Chrystus wzywa Mateusza (celnika), aby został Jego uczniem. Scena odbywa się w mrocznym i zatłoczonym pomieszczeniu. Światło wpadające przez okno wskazuje na postać Mateusza, co symbolizuje powołanie. „Złożenie do grobu” (1602–1604) – realistyczny obraz, który przedstawia biblijną scenę złożenia Chrystusa do grobu. Motyw eksponuje ogromny ból i smutek uczestników wydarzenia. Mistrzowskie użycie światła i cienia akcentuje dramatyzm chwili. „Ścięcie św. Jana Chrzciciela” (1608) – to jedyny obraz podpisany przez artystę, co świadczy o jego wyjątkowości. Dramatyczne dzieło ukazuje moment ścięcia głowy św. Jana w mrocznej i surowej scenerii. Kompozycja wyróżnia się emocjonalnym napięciem.
Madonna Sykstyńska – ikona renesansowej sztuki. Kto na obrazie, oprócz matki Jezusa Chrystusa?
Santi stworzył Madonnę, bo wierzył w jej orędownictwo
Madonna Sykstyńska Rafaela Santiego to obraz, który powstał w latach 1512-1514 i nieustannie zachwyca swoim pięknem, harmonią i głęboką symboliką. Madonna z Dzieciątkiem Jezus na rękach nie tylko urzeka doskonałością techniczną zaprezentowaną przez włoskiego artystę, ale również porusza serca i umysły, przekazując ponadczasowe wartości oraz duchowe przesłanie. Na dole kompozycji obserwator widzi niewinne aniołki, które pokochał świat. Spis treści: Co przedstawia obraz „Madonna Sykstyńska”? Charakterystyczne elementy obrazu Rafaela Santiego Jak został namalowany obraz Santiego? Co autor chciał przekazać swoim dziełem? Gdzie znajduje się obraz „Madonna Sykstyńska”? Co przedstawia obraz „Madonna Sykstyńska”? Obraz „Madonna Sykstyńska” Rafaela Santiego oznacza kwintesencję włoskiego renesansu. Kompozycja dzieła wyróżnia się harmonią. Madonna z Dzieciątkiem na rękach to główne i centralne postacie na obrazie. Maria ubrana w czerwono-niebieską szatę stoi na niebiańskich chmurach i trzymając nagiego Jezusa, spogląda na widza. Jej twarz jest spokojna i pełna troski. Po lewej stronie Madonny ukazany jest św. Sykstus II (męczennik i święty kościoła katolickiego) ubrany w złoty płaszcz. Mężczyzna nie odrywa wzroku od głównych bohaterów obrazu. Po lewej stronie Santi zaprezentował św. Barbarę (dziewicę i męczennicę). Kobieta spogląda delikatnie na putta – małe aniołki namalowane w dolnej części obrazu. Postacie kontrastują z powagą głównej sceny. View oEmbed on the source website Charakterystyczne elementy obrazu Rafaela Santiego „Madonna Sykstyńska” jest często interpretowana jako symbol niebiańskiej opieki i wstawiennictwa. Przez wieki obraz inspirował artystów i był przedmiotem licznych analiz ze względu na swoją kompozycję, technikę wykonania oraz symbolikę religijną. Dzieło zawiera kilka głównych cech, które przyczyniły się do jego wyjątkowości: Centralna postać Madonny z Dzieciątkiem – Madonna trzymająca Dzieciątko Jezus, emanująca spokojem i majestatem, stanowi główny punkt kompozycji. Święci po bokach – św. Sykstus i św. Barbara otaczają Madonnę, dodając religijnej głębi i kontekstu historycznego. Aniołki u dołu obrazu – znajdują się na dole obrazu i są jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów dzieła, często reprodukowanych oddzielnie. Tło z zasłonami – zasłony tworzące tło nadają kompozycji teatralny charakter, podkreślając centralną scenę. Dynamiczna kompozycja – układ postaci i elementów obrazu jest starannie przemyślany, tworząc harmonię i równowagę. Technika malarska – Rafael wykorzystał subtelne przejścia tonalne i precyzyjne detale, aby oddać realizm oraz głębie. Jak został namalowany obraz Santiego? Obraz „Madonna Sykstyńska” autorstwa Rafaela Santiego został namalowany techniką olejną na płótnie. Proces tworzenia dzieła, typowy dla artystów renesansowych, obejmował kilka etapów, które składały się na końcowy efekt. Ponadto Santi wykorzystał: jasne i harmonijne kolory, które przyciągają wzrok i podkreślają duchowość sceny; delikatne odcienie błękitu, czerwieni i złota tworząc spójną, ale dynamiczną paletę barw – przyciągającą uwagę; symetryczną kompozycję obrazu z Madonną i Dzieciątkiem Jezus w centrum; starannie przemyślane rozmieszczenie elementów, tworzące równowagę i harmonię w kompozycji; technikę Sfumato polegającą na delikatnym przejściu między kolorami i tonami bez wyraźnych granic; detale np. brokat na ubraniu, powiew wiatru i precyzyjną technikę, świadczącą o wysokich umiejętnościach artysty; obramowanie obrazu (kotary), które dodają teatralności scenie. Co autor chciał przekazać swoim dziełem? Obraz „Madonna Sykstyńska” autorstwa Rafaela Santiego jest nie tylko arcydziełem sztuki renesansowej, ale także głęboko symbolicznym przekazem duchowym i teologicznym. Rafael pragnął ukazać Matkę Boską jako pośredniczkę między niebem a ziemią, ale również opiekunkę niosącą miłość i zbawienie. Madonna jest również symbolem macierzyństwa, orędownictwa i boskiej natury. Obecność świętych dodaje scenie dodatkowego znaczenia. Św. Sykstus II nawiązuje do Kościoła i misji szerzenia wiary, a św. Barbara, jako patronka dobrej śmierci, reprezentuje wartości związane z bezpieczeństwem i ochroną. Dwa małe aniołki wprowadzają element radości i niewinności, symbolizując nadzieję oraz radość wynikającą z boskiej opieki. Włoski malarz poprzez „Madonnę Sykstyńską” ukazał swoją głęboką wiarę i oddanie Matce Boskiej. Artysta stworzył dzieło, które inspiruje i wzrusza, zachęcając do refleksji nad duchowymi wartościami oraz pięknem wiary chrześcijańskiej. Gdzie znajduje się obraz „Madonna Sykstyńska”? „Madonna Sykstyńska”, czyli obraz Rafaela Santi, pierwotnie zdobił benedyktyński klasztor San Sisto w Piacenzy. Obecnie dzieło można podziwiać w Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie (Niemcy). To jeden z najcenniejszych eksponatów tej galerii, który przyciąga miłośników sztuki z całego świata.
Salvador Dalí – ekscentryczny artysta i jednocześnie mistrz surrealizmu. Malarz świadomy własnego geniuszu
Wszechstronnie utalentowany, szybko zyskał uznanie i fortunę
Salvador Dalí nieustannie fascynuje nie tylko miłośników sztuki. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych i kontrowersyjnych artystów XX wieku, który już od dziecka był przekonany o swojej ponadprzeciętnej inteligencji, wyższości, talentach, które z pewnością pokocha świat. Jego twórczość, przepełniona surrealistycznymi wizjami i precyzyjnym realizmem, odzwierciedla głębokie zainteresowanie podświadomością, marzeniami oraz psychoanalizą. Dalí, nazywany był artystą przekraczającym granice wyobraźni i przekonany o własnym geniuszu – zaskakiwał oraz inspirował odbiorców swojej twórczości. Spis treści: Kim był Salvador Dalí? Życie prywatne hiszpańskiego malarza Czym pasjonował się Salvador Dalí? Jak i kiedy zmarł artysta? Charakterystyczne malarstwo Dalego 7 popularnych obrazów Salvadora Dalego Ponadczasowe projekty artysty totalnego Dlaczego Dalí uważany jest za ekscentrycznego artystę? Kim był Salvador Dalí? Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech (Salvador Dalí) urodził się 11 maja 1904 roku w Figueres (Hiszpania – Katalonia). Chłopiec pochodził z zamożnej rodziny i od najmłodszych lat wykazywał zainteresowanie sztuką. Najpierw Dalí pasjonował się impresjonizmem, stopniowo tworząc własny surrealistyczny styl. Prace młodego artysty już w wieku 13 lat znajdywały swoich odbiorców. W 1921 roku Salvador rozpoczął edukację artystyczną na madryckiej Królewskiej Akademii Sztuk, z której dwukrotnie został wyrzucany m.in. za ekscentryczne i kontrowersyjne zachowania. Dalí był przekonany o swoim geniuszu. Uważał, że profesorowie uczelni nie dorastają mu do pięt, a wszystkie dzieła Picassa są warte tyle, co jeden jego obraz. View oEmbed on the source website Salvador Dalí zamieszkał w Paryżu. Artysta zyskał międzynarodową sławę dzięki surrealistycznym dziełom, które często charakteryzowały się dziwacznymi, onirycznymi elementami oraz precyzyjnym, niemal fotograficznym stylem. Mężczyzna przeprowadził się do Nowego Jorku, a w 1933 roku odbyła się jego pierwsza indywidualna wystawa. Salvador Dalí był surrealistycznym malarzem, ale także twórcą w wielu innych dziedzinach sztuki np. rzeźba, film, fotografia, pisarstwo. Jego pasje obejmowały fascynację nauką, modą i projektowaniem. Życie prywatne hiszpańskiego malarza Dalí prowadził życie pełne ekscentryczności i artystycznych ekstrawagancji. Mężczyzna w 1929 roku zakochał się w Helen Diakonov z Kazachstanu. Gala, bo tak nazywano kobietę, zanim poznała Dalego, była żoną Paula Éluarda – francuskiego poety. Gdy życie połączyło Salvadora i Galę, kobieta odeszła od męża. Rosyjska imigrantka, mimo że była o dziesięć lat starsza od Dalego, szybko stała się jego muzą, miłością życia i nieodzowną towarzyszką. Para pobrała się w 1934 roku podczas ceremonii cywilnej, a dwa lata później wzięła ślub kościelny. Gala odegrała kluczową rolę nie tylko w życiu osobistym artysty, ale również w zawodowym. Kobieta była jego menedżerką, negocjując umowy i organizując wystawy, dzięki czemu Salvador Dalí skupił się całkowicie na artystycznej twórczości. Czym pasjonował się Salvador Dalí? Salvador Dalí był artystą o szerokich zainteresowaniach i pasjach, które wykraczały daleko poza malarstwo. Artysta wykazywał duże zainteresowanie teatrem i scenografią – projektował kostiumy oraz dekoracje. Teatralne projekty odzwierciedlały surrealistyczne wizje Dalego. Hiszpański malarz był również zaangażowany w tworzenie filmów, współpracując z reżyserami, takimi jak Luis Buñuel. Dalí, mimo że znany głównie z obrazów olejnych, tworzył także freski typowe dla surrealistycznego stylu i jego niezwykłej wyobraźni. Salvador Dalí pokochał modę i biżuterię. Jego kreacje jubilerskie wyróżniały się fantazją, oryginalnością, kreatywnością, a także nietypowymi połączeniami. Mistrz surrealizmu fascynował się fotografią i literaturą. Dalí napisał kilka książek np. autobiografię „Dziennik Geniusza”. Jak i kiedy zmarł artysta? W 1948 roku Dalí wraz z żoną powrócili do Europy, zamieszkując Hiszpanię i Francję. W ostatnich latach swojego życia artysta zgłębiał wiedzę zarówno historyczną i psychologiczną, a w 1974 roku zaprojektował oraz otworzył własne muzeum – Teatro Museo Dalí. Hiszpański surrealista Salvador Dali zmarł 23 stycznia 1989 roku w Figueres, rodzinnej miejscowości. Artysta umarł na skutek niewydolności serca. Jego ciało spoczęło w krypcie muzeum, które sam stworzył. Charakterystyczne malarstwo Dalego Dalí jest jednym z najpopularniejszych przedstawicieli surrealizmu, a jego malarstwo charakteryzuje się unikatowymi cechami: precyzyjny realizm – Dalí stosował technikę przypominającą realizm fotograficzny, mimo że przedstawiane sceny były fantastyczne i nierealne; oniryczne krajobrazy – w wielu pracach artysty pojawiają się pustynne, nieokreślone krajobrazy, które służą jako tło dla dziwacznych i zaskakujących scen. zniekształcenia – malarz często stosował zdeformowane kształty, aby tworzyć fantastyczne obiekty i postacie; symbolika – prace Dalego są pełne symboli, które odzwierciedlają jego osobiste obsesje i lęki; seksualne motywy – malarz często eksplorował tematy związane z seksualnością, pragnieniami i lękami; malarstwo iluzjonistyczne – Dalí stosował techniki iluzjonistyczne, aby oszukać oko widza, w których realistyczne obrazy wyglądają jak trójwymiarowe obiekty; technika paranoiczno-krytyczna – artysta opracował własną metodę twórczą, polegającą na wywoływaniu stanów paranoicznych i wykorzystywaniu ich do generowania zaskakujących pomysłów artystycznych; kontrast kolorów i światła – prace Salvadora cechują się intensywną grą światła i cienia oraz silnymi kontrastami kolorystycznymi. 7 popularnych obrazów Salvadora Dalego Salvador Dalí był wszechstronnym artystą, ale największe uznanie zyskał jako surrealistyczny malarz. Oto najpopularniejsze prace Dalego: „Trwałość pamięci” (1931) – „Miękkie zegary”. Obraz przedstawia topniejące zegary w surrealistycznym krajobrazie, symbolizując subiektywność czasu i jego płynność. Dzieło zaskakuje połączeniem realistycznych detali z fantastycznymi elementami. „Miękka konstrukcja z gotowaną fasolką” (1936) – obraz przepowiada tragedię związaną z wojną domową w Hiszpanii. Dalí stworzył kompozycję przesiąkniętą brutalnymi, wojennymi motywami i zaprezentował zdeformowaną, gigantyczną postać walczącą sama ze sobą. „Metamorfoza Narcyza” (1937) – obraz ilustruje mit o Narcyzie, który zakochał się we własnym odbiciu. Dalí, przedstawia bohatera, podczas przekształcania się w kamienną rękę. Narcyz trzyma jajko, z którego wyrasta kwiat. Obraz jest pełen symboli i podwójnych znaczeń. „Płonąca żyrafa” (1937) – surrealistyczne dzieło, którego motywem przewodnim jest płonąca żyrafa na pustynnym tle. Na pierwszym planie artysta uwiecznił zniekształcone kobiece postacie z otwartymi szufladami w ciałach, co nawiązuje do psychoanalitycznych teorii Freuda. „Sen spowodowany lotem pszczoły wokół owocu granatu na sekundę przed przebudzeniem” (1944) – surrealistyczny obraz przedstawiający nagą kobietę (żonę Dalego) unoszącą się w powietrzu, otoczoną przez różne dziwaczne i symboliczne elementy np. tygrysy wyskakujące z granatu. Praca ilustruje koncepcję artysty dotyczącą wpływu zewnętrznych bodźców na treść snów. „Chrystus św. Jana od Krzyża” (1951) – dzieło przedstawia ukrzyżowanego Jezusa Chrystusa z górnej perspektywy. Malarz zainspirował się szkicem św. Jana od Krzyża, nadając kompozycji mistyczny i duchowy charakter. Dzieło łączy religijny motyw z surrealistyczną wrażliwością. „Ostatnia Wieczerza” (1955) – odbiegająca od tradycyjnej koncepcja Ostatniej Wieczerzy. Chrystus i apostołowie są umieszczeni w futurystycznej, geometrycznej przestrzeni, a otoczenie przesiąka mistycyzm i światło. Ponadczasowe projekty artysty totalnego Salvador Dalí, oprócz swoich znanych dzieł malarskich, był również twórcą licznych projektów, które stały się ponadczasowe i rozpoznawalne na całym świecie. Dalí zaprojektował popularne logo dla hiszpańskiej firmy produkującej lizaki Chupa Chups, które funkcjonuje do dziś. Artysta współpracował z wytwórnią filmów animowanych Disney, dla której kreował zachwycające obrazki i rysunki. Salvador otworzył własne Muzeum Salvadora Dalí w Katalonii o zaskakującym i surrealistycznym charakterze. Mężczyzna interesował się modą, imponując eleganckimi stylizacjami. Dalí współpracował z marką Coco Chanel, tworząc projekt flakonu perfum. Ponadto Salvador stworzył z reżyserem Luisem Buñuelem filmy „Pies andaluzyjski”, „Złoty wiek” i współpracował z Alfredem Hitchcockiem przy Film-Noir „Urzeczona”, projektując surrealistyczne sekwencje snów. Dlaczego Dalí uważany jest za ekscentrycznego artystę? Salvador Dalí uważany jest za kontrowersyjnego, ale i unikatowego artystę z wielu powodów, które obejmują zachowanie, styl życia, a także jego wybory: Dalí często ubierał się w niezwykle elegancki sposób, nosząc ekstrawaganckie stroje, kapelusze i peleryny. Jego charakterystyczny wąs, zakręcony w wąskie spirale, stał się znakiem rozpoznawczym artysty. Salvador słynął z nietypowych i często prowokacyjnych zachowań. Malarz uwielbiał zwracać na siebie uwagę np. podczas jednego z wykładów ubrał stary strój do nurkowania, aby podkreślić głębię ludzkiej podświadomości. Artysta organizował liczne performansy, które często wyróżniały się elementami zaskoczenia. Dalí znany był z udzielania wywiadów, w których wygłaszał paradoksalne, absurdalne lub megalomańskie stwierdzenia. Twierdził, że jest najwybitniejszym geniuszem. Jego dzieła wyróżniały się surrealistycznymi i onirycznymi elementami, a także zaskakującymi zestawieniami. Salvador wraz z żoną Galą żyli w rezydencji o surrealistycznym charakterze, bogatej w dziwne i niezwykłe przedmioty. Artysta czerpał radość z prowokowania skandali zarówno na tle osobistym, jak i politycznym.
Rafael Santi – wrażliwy malarz włoskiego renesansu. Żył zaledwie 37 lat, ale zdążył zyskać miano „boskiego artysty”
Nie tylko urodził się, ale i zmarł w Wielki Piątek
Rafael Santi to jeden z najpopularniejszych artystów na świecie i włoski przedstawiciel epoki renesansu. Mówi się, że miał w sobie niesłychaną łagodność i wdzięk, który przelewał na płótna. Artysta tworzył doskonałe dzieła pełne harmonii i subtelnej elegancji. Nie bez powodu to właśnie Santi kreował monumentalne freski w Watykanie czy też liryczne Madonny. Młody geniusz nieustannie inspiruje pracami, w których nie brak humanizmu, piękna i duchowej głębi. Spis treści: Kim był Rafael Santi? Życie prywatne Santiego Skrócony życiorys włoskiego malarza i architekta Jak i kiedy zmarł przedstawiciel renesansu? Charakterystyczna twórczość włoskiego artysty Techniki wykorzystywane w malarstwie Najsłynniejsze obrazy Rafaela Santiego Co Santi chciał przekazać poprzez twórczość? Kim był Rafael Santi? Rafael Santi urodził się we włoskim miasteczku i pochodził z bogatej rodziny. Chłopiec od małego wyróżniał się wrażliwą i artystyczną duszą. Na początku to ojciec Rafaela (malarz nadworny) troszczył się o rozwój umiejętności syna w kierunku malarstwa. Santi szybko stracił rodziców, ale dzięki zaangażowaniu wujka, mógł podjąć dalszą edukację artystyczną. Kolejnymi nauczycielami uzdolnionego młodzieńca był artysta Timoteo Viti i Pietro Perugino – wybitny malarz renesansowy. Santi błyskawicznie zaimponował światu niesamowitym talentem. Kariera młodego artysty nabrała tempa po otrzymaniu zlecenia od papieża Juliusza II na freski w Pałacu Apostolskim w Watykanie. View oEmbed on the source website Rafael był nie tylko malarzem, ale także utalentowanym architektem. Santi został mianowany głównym architektem Bazyliki św. Piotra w Rzymie, gdzie kontynuował pracę nad projektem rozpoczętym przez Donato Bramantego. Jego wkład w architekturę był równie znaczący jak w malarstwo, dlatego zyskał miano jednego z najwszechstronniejszych artystów epoki renesansu. Życie prywatne Santiego Santi wyróżniał się pobożnością. Mężczyzna w swoim dorobku artystycznym posiada liczne przedstawienia Madonny (około 40 prac) i dzieła o tematyce religijnej. Ponadto Rafael należał do Bractwa Ciała Chrystusowego i ludzi świeckich Oratorium Boskiej Miłości. Podobno artysta miał na koncie liczne romanse, choć nigdy się nie ożenił. Mężczyzna zakochał się do szaleństwa w kobiecie o imieniu Margarita Luti, znanej jako „La Fornarina”, córce rzymskiego piekarza. Margherita była jednocześnie muzą i kochanką Rafaela, a jej wizerunek pojawił się na licznych dziełach artysty. Wiadomo również, że Santi był zaręczony z Marią Bibiana – siostrzenicą kardynała. Jednak ceniony malarz zwlekał ze ślubem, a kobieta zmarła przedwcześnie, co prawdopodobnie wpłynęło na decyzję Rafaela o pozostaniu kawalerem. Rafael miał obok siebie przyjaciół i otaczał się w gronie wielkich humanistów np. Baldassare Castiglione (włoski dyplomata i pisarz) czy też Bernardo Dovizi da Bibbiena (kardynał). Santi nie tylko rywalizował, ale również współpracował z Michałem Aniołem i Leonardem da Vinci. Skrócony życiorys włoskiego malarza i architekta 1483 rok 6 kwietnia – narodziny Raffaellao Santiego w miejscowości Urbino (Włochy). 1491 rok – artysta traci matkę. 1494 rok – umiera ojciec Rafaela. 1494 rok – Santi wyjeżdża do Perugii, gdzie pobiera nauki m.in. u Pietro Perugino. 1500 rok – młodzieniec otwiera własną pracownię w Urbino. 1503 rok – malarz realizuje zlecenie związane ze zdobieniami sali biblioteki w Sienie. 1504 rok – Rafael udaje się do Florencji, gdzie poszukuje inspiracji w twórczości Leonarda da Vinci oraz Michała Anioła. 1507 rok – powrót malarza do Urbino i artystyczne prace na własnym podwórku. 1508 rok – pobyt Rafaela Santiego w Rzymie i realizacja zleceń dla papieża Juliusza II. 1513 rok – malarz zdobi Pałac Watykański. 1513–1514 rok – powstanie dzieła „Madonna Sykstyńska” Santiego. 1514 rok – Santi sprawuje pieczę nad budową nowej bazyliki św. Piotra w Rzymie i staje się członkiem Bractwa Ciała Chrystusowego w Urbino. 1515 rok – papież Leon X mianuje Rafaela głównym konserwatorem zabytków Rzymu. 1520 rok 6 kwietnia – śmierć artysty w Rzymie. Jak i kiedy zmarł przedstawiciel renesansu? Rafael Santi zmarł 6 kwietnia 1520 roku w Rzymie, a dokładniej w dniu swoich 37. urodzin. Śmierć artysty była nagła i wywołała ogromny ból w wielu grupach społecznych. Santi zmarł na febrę w wysokiej gorączce i zgodnie z prośbą został pochowany w Panteonie – rzymskiej świątyni. Na jego grobowcu wyryto napis: „Tu spoczywa Rafael. Bałem się tego, co niezgłębione, pokonałem zwyczajne, wielkim równy, tylko śmiertelne zmarło ze mną”. Charakterystyczna twórczość włoskiego artysty Rafael Santi zawsze stał obok Michała Anioła i Leonarda da Vinci jako najmłodszy z trójki włoskich renesansowych geniuszy. Charakterystyczna twórczość młodego artysty cechowała się harmonią, proporcją i idealnym połączeniem realizmu z klasycznym pięknem. Santi w myśl renesansowych koncepcji, nawiązywał twórczością do humanizmu. Jego dzieła powstawały pod silnym wpływem klasycznych wzorców, a jednocześnie wnosiły innowacyjne rozwiązania. Rafael Santi tworzył obrazy o różnorodnej tematyce. Jednak to prace z motywami religijnymi cieszyły się i nadal cieszą największą popularnością. Artysta znany jest również jako wybitny portrecista, którego obrazy charakteryzowały się niezwykłą psychologiczną głębią i realizmem. Malarz stworzył także wiele kompozycji inspirowanych mitologią i historią. Techniki wykorzystywane w malarstwie Rafael Santi był mistrzem w wykorzystywaniu różnych technik malarskich charakterystycznych dla renesansu. Jego prace wyróżniają się: techniczną doskonałością; inspiracją sztuką antyczną; dynamiką i silną emocjonalnością; duchową głębią; bogatą, żywą i harmonijną paletą barw; precyzją i niezwykłą troską o każdy detal; perspektywą pozwalającą na osiągnięcie głębi przestrzennej; realizmem i idealizacją – realistyczne postacie, ale z idealizacją ich form; kompozycją centralną – główne postacie w środku; perfekcyjną kompozycją, gdzie wszystkie elementy są dokładnie przemyślane, tworząc jedną i harmonijną całość; sfumato i chiaroscuro, czyli technikami delikatnych przejść tonalnych (efekt: miękkie, rozmyte krawędzie) oraz mocnym kontrastem światła i cienia (efekt: głębia, trójwymiarowość). Najsłynniejsze obrazy Rafaela Santiego Rafael Santi jako jeden z najwybitniejszych malarzy renesansu, stworzył wiele arcydzieł. Oto niektóre z nich: „Zaślubiny Marii z Józefem” (1504) – obraz przedstawia moment zaślubin Marii i Józefa. Praca charakteryzuje się starannie przemyślaną kompozycją i perspektywą. Dzieło podzielone na dwie części ukazuje nie tylko scenę zaślubin, ale również charakterystyczny budynek w stylu tempietta Bramantego. „Trzy Gracje” (1504-1505) – praca ukazuje trzy postacie kobiece, uosabiające piękno, wdzięk i radość. Mitologiczne bohaterki są zaprezentowane w klasycznej i harmonijnej kompozycji. Rafael wykorzystał delikatne kolory, a także subtelne światłocienie, aby oddać ich idealne proporcje ciała. „Madonna del Granduca” (1505) – obraz znajduje się w Galerii Palatina we Florencji i przedstawia Madonnę z Dzieciątkiem Jezus na ciemnym tle. To intymne i osobiste przedstawienie Madonny w twórczości Rafaela. „Szkoła Ateńska” (1509-1511) – obraz powstał na zlecenie papieża Juliusza II i znajduje się w Pałacu Apostolskim w Watykanie. Fresk przedstawia grupę starożytnych filozofów, naukowców i matematyków (np. Platona i Arystotelesa). Dzieło jest hołdem dla wiedzy i intelektu, a jego kompozycja oraz perspektywa kwintesencją renesansowej sztuki. „Madonna Sykstyńska” (1513-1514) – malowidło znajduje się w Galerii Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie. Dzieło ukazuje Madonnę z Dzieciątkiem Jezus, otoczoną przez św. Sykstusa i św. Barbarę. Popularnym elementem obrazu są dwa aniołki, które stały się ikonami popkultury. „Przemienienie Pańskie” (1516-1520) – jedno z ostatnich wielkich dzieł Rafaela. Obraz przedstawia spektakularne Przemienienie Jezusa na górze Tabor. W dolnej części kompozycji widać scenę, gdy do uczniów przyprowadzono chłopca cierpiącego na epilepsję. Dzieło łączy dramatyzm z duchowością. „Portret Baldassare Castiglione” (1514-1515) – to jeden z najpopularniejszych portretów Rafaela, przedstawiający Baldassare Castiglione – przyjaciela artysty, dyplomatę i pisarza. Obraz wyróżnia się subtelnym oddaniem głębi psychologicznej i eleganckim oraz naturalnym stylem. Co Santi chciał przekazać poprzez twórczość? Młody Santi poprzez swoją twórczość pragnął przekazać ideały renesansowego humanizmu, które skupiały się na harmonii, pięknie, doskonałości technicznej i głębokim zrozumieniu ludzkiej natury. Jego dzieła miały inspirować, podkreślić wartość ludzkiej indywidualności i godności, podnosić na duchu oraz przypominać o dążeniu do doskonałości we wszystkich aspektach życia. Rafael poprzez sztukę ukazywał zainteresowanie duchowością, prezentując boską obecność i tajemnicę wiary. Malarz dążył do wykreowania wizerunku idealnego artysty renesansowego – mistrza techniki, ale również intelektualisty i humanisty.
„Trwałość pamięci", czyli topniejące zegary rzeczywistości. Surrealistyczna wizja Salvadora Dalego
„Trwałość pamięci" to jedno z najbardziej hipnotyzujących dzieł XX wieku. Obraz hiszpańskiego malarza Salvadora Dalego na zawsze zmienił postrzeganie czasu, rzeczywistości i podświadomości w sztuce. Malarski symbolizm prowokuje do głębszej refleksji nad własną psychiką i percepcją rzeczywistości. Artysta zaprasza do świata, gdzie logika przegrała walkę z nierealistyczną wizją i onirycznym krajobrazem. Spis treści: Co przedstawia obraz „Trwałość pamięci”? Czym jest surrealizm? Interpretacja dzieła Salvadora Dalego Jak został namalowany surrealistyczny obraz? Okoliczności powstania dzieła „Trwałość pamięci” Co malarz chciał przekazać poprzez obraz? Gdzie obecnie znajduje się obraz „Trwałość pamięci”? Co przedstawia obraz „Trwałość pamięci”? Obraz „Trwałość pamięci” znany również jako „Uporczywość pamięci” to widok plaży, na której oprócz piasku, błękitnej wody i skał, znajdują się również surrealistyczne zegary. Trzy tarcze są widoczne dla obserwatorów i zwisając z różnych przedmiotów (konar, stół, płachta), wskazują konkretne godziny. Salvador Dalí namalował zegary w nierealistycznych kształtach, co daje wrażenie „topniejących przedmiotów”. Czwarty zegar jest zamknięty i wyraźnie zjadany przez mrówki. Miłośnicy sztuki doszukują się elementów twarzy na tarczy zegarowej w centralnej części obrazu. Istnieje teoria, że to surrealistyczny, czyli zniekształcony autoportret malarza. Tajemnicza kompozycja dzieła umieszczona jest wśród krajobrazu przypominającego region Katalonii w Hiszpanii. Czym jest surrealizm? Surrealizm to ruch artystyczny i literacki, który powstał na początku XX wieku. Styl charakteryzuje się próbą ukazania wyobraźni, a także podświadomości. Artyści surrealistyczni tworzyli dzieła, które często były pełne dziwacznych, onirycznych obrazów i symboli. Surrealizm miał na celu zburzyć granicę między rzeczywistością a snem. Interpretacja dzieła Salvadora Dalego „Trwałość pamięci” Salvadora Dalego to dzieło, które fascynuje głębokim przekazem. Głównym motywem obrazu jest przemijanie, natomiast kluczowymi elementami są zegary przedstawione jako miękkie, topliwe przedmioty. Surrealistyczne formy mogą symbolizować elastyczność, względność czy też zmienność czasu. Dzieło hiszpańskiego artysty posiada głębokie podłoże psychologiczne. Zegary interpretowane są jako nieuchronność przemijania, podkreślając ludzką obsesję na punkcie czasu. Twarz na obrazie prawdopodobnie odzwierciedla wewnętrzne rozdarcie Dalego na pewnym etapie życia i próby zrozumienia własnej tożsamości. Miękkie linie i deformacje twarzy mogą sugerować zmienność w postrzeganiu własnego „ja” pod wpływem upływającego czasu. Pustynny krajobraz podkreśla uczucie izolacji, które często pojawia się w surrealistycznej sztuce, a także odnosi się do pustki i ukrytych pragnień. „Trwałość pamięci” to również połączenie nauki ze sztuką poprzez fascynację Dalego teorią względności Alberta Einsteina. Jak został namalowany surrealistyczny obraz? Obraz „Trwałość pamięci” powstał w 1931 roku jako kwintesencja klasycznego surrealizmu, która charakteryzuje się wizjami z pogranicza snów, fantazji i halucynacji. Salvador Dalí skupił się na przekroczeniu rzeczywistości, aby podkreślić to, co jego zdaniem ważne i często ukryte w podświadomości. Artysta wykorzystał: zniekształcenia, marzenia senne, irracjonalne zestawienia, wewnętrzne myśli, aby zgłębić pojęcie czasu, jako coś subiektywnego i nieustannie się zmieniającego. Dalí mistrzowsko połączył detal z pewną autentycznością elementów, mimo nierealistycznej formy i kontekstu. Technika wykonania Obraz z surrealistycznymi zegarami powstał techniką olejną na płótnie. To metoda, która umożliwia uzyskanie głębi kolorów i bogactwo detali, co idealnie sprawdza się w przedstawianiu nierealistycznych scen. Olej na płótnie pozwala artystom na stopniowe budowanie warstw obrazu, dzięki czemu daje możliwość dokładnej kontroli nad światłem i teksturą. W pracy istotną rolę odgrywa światłocień, nadając tajemniczości. Dalí w obrazie „Trwałość pamięci” wykorzystał stonowaną paletę barw. Dominują tutaj ciepłe odcienie brązu i beżu kontrastujące z błękitem morza oraz nieba. Jasność skał i zachodzącego słońca podkreśla oniryczny nastrój dzieła. Pustynny krajobraz przedstawiony za pomocą perspektywy liniowej, nadaje głębię kompozycji, a jednocześnie tworzy kontrast między pustką a przedmiotami. Okoliczności powstania dzieła „Trwałość pamięci” Salvador Dalí namalował dzieło „Trwałość pamięci”, kiedy sam siebie nazywał słowami: „surrealizm to ja!”. Tworząc nierealistyczne wizje, malarz szukał sposobu na wyrażenie siebie. Artysta wykorzystywał swoje sny jako materiał dla sztuki. Pewnego dnia Dalí zrezygnował ze wszystkich aktywnych planów, aby odpocząć w pracowni i ponownie spojrzeć na swoje obrazy. Wtedy dostrzegł niepowtarzalne piękno malowideł z krajobrazem Portu Lligat, gdzie często spędzał wakacje ze swoją żoną. Z książki „Kuchnia katalońska Salvadora Dalí” Joanny Szymańskiej - Kumanieckiej można dowiedzieć się, jak powstała wizja portu połączonego z surrealistycznymi zegarami: „Wiedziałem, że klimat, jaki udało mi się w nim stworzyć, powinien stanowić tło jakiejś idei, jakiejś zaskakującej wizji, ale nie miałem najmniejszego pojęcia, co by to mogło być. Chciałem już zgasić światło, kiedy nagle „ujrzałem” rozwiązanie. Zobaczyłem dwa miękkie zegarki, z których jeden zwisał żałośnie z suchej gałęzi oliwnego drzewka”. „Trwałość pamięci” jest więc niepowtarzalnym połączeniem miłości do surrealizmu, osobistych wspomnień i psychologicznych przemyśleń. Co malarz chciał przekazać poprzez obraz? „Trwałość pamięci” to nie tylko inspirujący obraz, ale również dzieło, za którym ukryty jest głębszy przekaz. Salvador Dalí nawiązał do: nierealistycznych zegarów symbolizujących względność czasu; podświadomości snu jako psychoanalizy, krytyki materializmu (zegarek – towar ekskluzywny); zdeformowanej twarzy, czyli zmienności tożsamości; ludzkiej kruchości i nieustępliwego przemijania; dezorientacji człowieka w świecie. Gdzie obecnie znajduje się obraz „Trwałość pamięci”? Obraz „Trwałość pamięci” pierwotnie znajdywał się w paryskiej galerii Pierre Colle. Od 1933 roku dzieło Dalego wzbogaciło kolekcję Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku. Obraz stanowi najpopularniejszy eksponat w muzeum, a jednocześnie ponadczasowy symbol surrealizmu. Charakterystyczne zegary stały się inspirującym motywem w popkulturze.
Hieronim Bosch – mistrz groteskowych wizji i moralnych alegorii. Jakie są konsekwencje grzechów?
Hieronim Bosch to jeden z najbardziej fascynujących artystów w historii sztuki. Malarz i rysownik połączył elementy gotyku oraz renesansu, aby stworzyć niepowtarzalny styl pełen: detali, symboliki, fantastycznych wizji, głębokich przesłań moralnych i religijnych. Jego prace nieustannie inspirują, zachwycają, ale nierzadko również przerażają wizją konsekwencji np. za ludzkie grzechy. Tajemniczy świat Hieronima Boscha odkrywa słabości człowieka, aby podkreślić to, co w życiu najważniejsze. Spis treści: Kim był Hieronim Bosch? Kiedy zmarł malarz? Charakterystyczna twórczość Hieronima Boscha Co Bosch chciał przekazać w swoich dziełach? 6 najsłynniejszych obrazów malarza Kim był Hieronim Bosch? Hieronim Bosch (Hieronymus (Jeroen) Anthoniszoon van Aken) urodził się około 1450 roku w miejscowości ’s-Hertogenbosch w Holandii. Niewiele wiadomo o wczesnym życiu i edukacji artysty. Hieronim pochodził z rodziny malarskiej i prawdopodobnie rozwijał umiejętności w rodzinnym warsztacie pod czujnym okiem swojego ojca. W młodym wieku Bosch przeżył ogromny pożar, który w znaczny sposób wpłynął na jego nastawienie do twórczości. Artysta był cenionym obywatelem, o czym świadczy jego członkostwo w Bractwie Najświętszej Marii Panny. Bosch nie krył zainteresowania religią i moralnością. W 1480 roku mężczyzna poślubił Aleyt Goyaerts van den Meerveen, pochodzącą z zamożnej rodziny kupieckiej. Związek z bogatą kobietą nie tylko zapewnił stabilność finansową parze, ale również stał się szansą do posiadania nowych ziem, których administratorem był Bosch. View oEmbed on the source website Twórczość Hieronima wyróżnia się na tle renesansowego malarstwa europejskiego. Jego obrazy są pełne surrealistycznych, fantastycznych i często makabrycznych wizji. Pierwsze poważne zlecenie malarz otrzymał od Filipa Pięknego – księcia Burgundii, a „Sąd Ostateczny” Boscha rozpowszechnił jego nazwisko poza granice miasta. Prawdopodobnie malarz podróżował po Europie i odwiedził np. Włochy. Kiedy zmarł malarz? Bosch zyskał największy rozgłos po śmierci, a o jego dzieła licytowali się najpopularniejsi kolekcjonerzy na świecie. Hieronim zmarł w sierpniu 1516 roku w swoim rodzinnym mieście 's-Hertogenbosch. Nie wiadomo, jaka choroba w głównym stopniu przyczyniła się do śmierci niderlandzkiego malarza i rysownika. Śmierć Boscha była dużą stratą dla świata sztuki. Jednak jego niezwykła twórczość, która jednocześnie wywołuje kontrowersje i zachwyt, nieustannie inspiruje nowe pokolenia artystów. Charakterystyczna twórczość Hieronima Boscha Twórczość Hieronima Boscha to połączenie surrealistycznych, fantastycznych i groteskowych wizji. Artysta wyróżniał się unikatowym stylem bogatym w symbolikę i alegorię. Hieronim poprzez swoje dzieła nawiązywał do głębokich przesłań moralnych, religijnych, często przedstawiając ludzkie słabości, grzechy i ich konsekwencje. W twórczości malarza nie brakuje przerysowanych elementów, ale również licznych i precyzyjnych detali, składających się na wybitną całość. Gotyk i renesans w malarstwie Boscha Bosch tworzył na przełomie późnego gotyku i wczesnego renesansu, dlatego jego dorobek artystyczny wyróżnia się cechami obu tych epok. Gotyk – bogactwo detali, moralizatorski charakter dzieł, wykorzystanie licznych symbolik i alegorii. Renesans – realistyczne przedstawienie postaci, próby ukazania perspektywy i przestrzeni, zainteresowania ludzką naturą oraz indywidualnością. Tematyka obrazów Bosch podejmował różnorodne tematy. Oto główne motywy jego twórczości: Ludzkie grzechy i ich konsekwencje – Bosch krytykował ludzkie wady, takie jak pycha, chciwość, nieczystość, lenistwo, zazdrość, gniew, obżarstwo. Sąd ostateczny i wizje piekła – Artysta przedstawiał sceny sądu ostatecznego, kary za grzechy, ukazując przerażające wizje piekła. Alegorie i symbolika religijna – Hieronim tworzył obrazy pełne symbolik, a także alegorii, które mają głębokie znaczenie moralne oraz religijne. Fantastyczne i surrealistyczne wizje – Bosch często przedstawiał dziwaczne, fantastyczne stworzenia, a także sceny pobudzające wyobraźnię, skłaniające do refleksji. Technika malarska Bosch stosował różnorodne techniki malarskie, które przyczyniły się do unikalnego charakteru jego dzieł. Większość swoich prac artysta wykonywał techniką olejną na desce, co pozwalało na uzyskanie głębokich kolorów i bogatych detali. Dzieła Hieronima wyróżniają się niezwykłą precyzyjnością, zyskując realistyczne walory wizualne z dodatkiem fantastycznych elementów. Niderlandzki malarz wykorzystywał symbolikę w swoich dziełach, tworząc obrazy, które wymagają głębokiej analizy i interpretacji. Intensywne, a także zróżnicowane barwy, nierzadko podkreślają dramatyzm przedstawianych scen. Co Bosch chciał przekazać w swoich dziełach? Hieronim Bosch wykorzystał swój talent nie tylko do tworzenia prawdziwych dzieł sztuki, ale również, aby przekazać własne przemyślenia. Artysta: często krytykował ludzkie wady i grzechy, których konsekwencją ma być moralny upadek; przypominał o konieczności życia zgodnie z zasadami religii katolickiej – dążąc do zbawienia; obrazował wizję piekła, do którego prędzej, czy też później trafią grzesznicy; ostrzegał przed pokusami ludzkiego życia i podkreślał naturę człowieka jako pełną sprzeczności oraz paradoksów; przypominał o nieuchronności śmierci i sądu ostatecznego; zachęcał do refleksji nad ludzkim życiem, podkreślając ulotność chwil; motywował do głębszej analizy kompozycji, wykorzystując liczne symbole i alegorie. 6 najsłynniejszych obrazów malarza Hieronim Bosch jest autorem licznych obrazów, skłaniających do głębszej refleksji. Oto najpopularniejsze: „Ogród rozkoszy ziemskich” (1495-1505) – popularny tryptyk podzielony na trzy części. Lewe skrzydło obrazu ukazuje raj z Adamem i Ewą, centralna część to scena pełna hedonistycznych zabaw i fantastycznych stworzeń, a prawe skrzydło przedstawia piekło z wizjami cierpienia oraz kar za grzechy. „Wóz siana” (1500–1516) – kolejny tryptyk Boscha, który stał się alegorią ludzkiej chciwości. Lewe skrzydło ukazuje upadek człowieka, centralna część przedstawia tłum ludzi walczących o siano (materialne dobro), a prawe skrzydło to wizja piekła jako nawiązanie do konsekwencji ludzkiej chciwości na ziemi. „Kuszenie świętego Antoniego” (1501) – obraz ukazuje sceny z życia świętego Antoniego w trakcie kuszenia przez demony. Dzieło przedstawia fantastyczne i przerażające wizje, które mają symbolizować duchowe walki, a także pokusy. „Statek głupców” (1490) – inaczej zwany „statkiem szaleńców”. Obraz prezentuje grupę ludzi na łodzi. Osoby beztrosko bawią się i nie zauważają nadchodzącego niebezpieczeństwa, co symbolizuje brak roztropności oraz moralne zagubienie. Kompozycja przybrała postać satyry na ludzką głupotę. „Święty Jan na Patmos” (1504-1505) – dzieło Hieronima ukazuje św. Jana podczas pisania Apokalipsy na wyspie Patmos. W tle widoczne są surrealistyczne krajobrazy i wizje. „Siedem grzechów głównych i cztery rzeczy ostateczne” (ok. 1500) – obraz powstał na blacie stołu i ukazuje siedem grzechów głównych (pycha, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, gniew i lenistwo) oraz cztery rzeczy ostateczne (śmierć, sąd, piekło, raj).
Olga Boznańska – przedstawicielka modernizmu i artystycznej Młodej Polski. Wybitna portrecistka ludzkich emocji
Gdy przedstawiała kobiety i dzieci, ukazywała swoje „prawdziwe ja”
Olga Boznańska to jedna z najwybitniejszych postaci w historii polskiego malarstwa. Choć artystka urodziła się w Krakowie, zyskała międzynarodową sławę, przebywając w Paryżu. Portrety Boznańskiej nieustannie inspirują subtelnością, głębią psychologiczną, innowacyjnością i indywidualnością. Artystka błyskawicznie zdobyła uznanie na paryskich wystawach, ale również w krajach europejskich i Stanach Zjednoczonych. Kobieta tworzyła, mimo ogromnego bólu oczu, do ostatniego dnia swojego życia. Spis treści: Kim była Olga Boznańska? Życie prywatne Olgi z domu Boznańskiej Skrócony życiorys malarki i portrecistki Jak i kiedy zmarła polska artystka? Charakterystyczna twórczość Olgi Boznańskiej Co artystka chciała przekazać w swoich dziełach? Najsłynniejsze portrety artystki z Krakowa Kim była Olga Boznańska? Olga Boznańska urodziła się w Krakowie w rodzinie o polsko – francuskich korzeniach. Jej ojcem był Adam Boznański – inżynier, a matką Eugenii de Mondain – artystka pochodząca z Francji, która założyła rodzinę w Polsce. Niewątpliwie Olga odziedziczyła talent w genach, bo już jako 6-letnia dziewczynka tworzyła inspirujące rysunki. Boznańska najpierw uczyła się w domu pod okiem czujnych rodziców, a następnie rozpoczęła edukację artystyczną w Krakowie, gdzie zyskiwała nowe umiejętności m.in. u Kazimierza Pochwalskiego – cenionego portrecisty. Następnie rodzice zapisali córkę do szkoły dla kobiet w Monachium, prowadzanej przez Wilhelma Dürra. Artystka szybko zrezygnowała z pobierania nauk na rzecz otwarcia własnej pracowni. View oEmbed on the source website Twórczość Olgi powoli zdobywała uznanie nie tylko w Polsce, ale również w Niemczech, Francji i Austrii. Jej portret malarza Pawła Nauena stał się pierwszym dziełem, które zdobyło liczne nagrody i rozpędziło karierę artystki. Olga otrzymała ofertę pracy na wyższym stanowisku w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, z której nie skorzystała. Wkrótce Boznańska zamieszkała na stałe w Paryżu, gdzie nie tylko zorganizowała pierwszą wystawę, ale również dołączyła do towarzystw artystycznych i rozwijała swój talent w Académie de la Grande Chaumière. Olga nie ograniczała się jedynie do malarstwa. Interesowała się również muzyką, literaturą i aktywnie uczestniczyła w życiu społeczno-kulturalnym. Życie prywatne Olgi z domu Boznańskiej Olga Boznańska była silną i niezależną kobietą. Artystka nie założyła tradycyjnej rodziny, nie miała męża ani dzieci. Jej życie osobiste było silnie związane z karierą artystyczną, a większość czasu poświęcała malarstwu. Jednak Olga nie cierpiała na samotność. Kobieta otoczona była przyjaciółmi nie tylko z Polski, ale również zza granicy. Artystka aktywnie uczestniczyła w paryskim życiu społecznym, dlatego utrzymywała bliskie kontakty z innymi malarzami, intelektualistami i członkami środowisk kulturalnych. Paryż lat przełomu XIX i XX wieku tętnił życiem, a Boznańska była jego częścią. Skrócony życiorys malarki i portrecistki 15 kwietnia 1865 rok – narodziny Olgi Heleny Karoliny Boznańskiej w Krakowie. 1883-1886 rok – młoda kobieta kształciła się pod okiem Kazimierza Pochwalskiego i Józefa Siedleckiego. 1886 rok – Olga pobierała nauki w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. 1892-1983 rok – artystka prezentowała swoje prace nie tylko w krajach europejskich (np. Warszawa, Berlin, Monachium, Praga, Paryż, Wiedeń, Amsterdam, Wenecja), ale również w Stanach Zjednoczonych. 1895 rok – kierowała Szkołą Malarską w zastępstwie za Teodora Hummla. 1896 rok – malarka otworzyła własną pracownię, a jej obraz „Portret malarza Pawła Nauena” jako pierwszy został zaprezentowany na paryskiej wystawie. 1898 rok – Boznańska przeprowadziła się z Krakowa do Paryża, gdzie zamieszkała na stałe. 1900 rok – malarka otrzymała złoty medal na wystawie New Gallery w Londynie. 1905 rok – Olga została wyróżniona złotym medalem na wystawie w Monachium. 1907 rok – zyskała srebrny medal w dziedzinie sztuki od Carnegie Institute w Pittsburghu. 1912 rok – otrzymała „Francuską Legię Honorową”. 1924 rok – zyskała kolejną nagrodę „Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski”. 1932 rok – Olga po raz ostatni przyjechała w odwiedziny do Polski. 1936 rok – została wyróżniona „Złotym Wawrzynem Akademickim”. 1937 rok – zdobyła nagrodę „Grand Prix” na światowej wystawie w Paryżu. 1938 rok – artystka po raz ostatni odnalazła nabywców dla swoich dzieł i otrzymała cenną nagrodę „Order Polonia Restituta”. 26 października 1940 rok – śmierć Olgi Boznańskiej w Paryżu. Jak i kiedy zmarła polska artystka? Olga Boznańska ostatnie lata swojego życia spędziła w Paryżu. Kobieta żyła w czasie II wojny światowej, co wywarło znaczny wpływ na jej zdrowie psychiczne. Z roku na rok artystka otrzymywała coraz mniej zleceń, a dwa lata przed śmiercią sprzedała swoje ostatnie obrazy. Boznańska zmarła 26 października 1940 roku w Paryżu. Artystka cierpiała z powodu sklerozy, egzemy twarzy i dolegliwości oczu. Nie wiadomo, na co dokładnie umarła krakowska malarka zamieszkująca Paryż. Grób Olgi znajduje się na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency (Francja). Charakterystyczna twórczość Olgi Boznańskiej Olga Boznańska znana jest przede wszystkim jako malarka – portrecistka. Warto jednak zauważyć, że w jej dorobku artystycznym znajdują się również pejzaże czy też martwa natura. Jednak to właśnie portrety sprawiły, że Boznańska z roku na rok zyskiwała sławę, o której wielu twórców mogło tylko pomarzyć. Prace Boznańskiej charakteryzowały się subtelnością i głębią psychologiczną. Portrety często przedstawiały kobiety i dzieci ukazywane wrażliwym oraz empatycznym okiem artystki. Boznańska była mistrzynią niuansów dotyczących światła i cienia, co dodawało jej obrazom głębi oraz realizmu. Twórczość Olgi wyróżnia się precyzyjnie przemyślanymi kompozycjami i raczej dominacją stonowanych, spokojnych barw. Modernizm w twórczości Olgi Styl artystyczny Olgi przez dłuższy czas tworzył fuzją impresjonizmu z realizmem. Jednak należy podkreślić, że Boznańska uważana jest za główną przedstawicielkę modernizmu w Polsce. Artystka nie bała się wprowadzać innowacji w swoje prace i często eksperymentowała z formą oraz techniką. Kobieta czerpała inspiracje z nowoczesnych trendów, a jej prace choć precyzyjne, często charakteryzowały się luźniejszym pociągnięciem pędzla i abstrakcyjnym użyciem koloru. Olga, tworząc swoje dzieła, wyróżniała się odwagą i brakiem utartych schematów. Może właśnie dlatego skradła serca europejskich obserwatorów. Tematyka twórczości Boznańskiej Olga Boznańska interesowała się człowiekiem. Na jej portretach widać głównie kobiety i dzieci oraz emocje. Artystka z pasją tworzyła nie tylko obrazy wizerunkowe, ale również prawdziwe psychologiczne dzieła, w których każdy człowiek to osobiste cechy. Oprócz portretów w zbiorach Olgi znajduje się również martwa natura przedstawiona w sposób niezwykle subtelny, precyzyjny i skoncentrowany na atutach światła. Pejzaże, choć mniej liczne, również odzwierciedlają ponadprzeciętne umiejętności artystki w oddaniu atmosfery miejsca. Do głównych motywów jej prac zaliczyć można również widoki za oknem, a także wnętrze własnej pracowni. Co artystka chciała przekazać w swoich dziełach? Olga Boznańska w swoich dziełach łączyła osobiste przeżycia z głęboką analizą człowieka. Artystka, wykorzystując techniczne umiejętności, tworzyła głębię intelektualną i emocjonalną portretów. Boznańska poprzez twórczość nawiązywała m.in. do: Głębokiego zrozumienia ludzkiej psychiki – Boznańska zasłynęła z umiejętności uchwycenia subtelnych emocji i wewnętrznych stanów portretowanych osób, manifestując zainteresowanie ludzką psychologią. Piękna w codzienności – artystka, tworząc martwą naturę i sceny rodzajowe, podkreślała atuty zwykłych przedmiotów i chwil. W ten sposób Olga nawiązywała do fascynacji pięknem otaczającego świata. Siły kobiecej perspektywy – Boznańska jako kobieta-artystka często portretowała inne kobiety, uwydatniając ich ważną rolę w społeczeństwie, zdominowanym przez męski świat. Uchwycenia ulotności chwili – Olga nieustannie podejmowała wysiłek uchwycenia przemijalności natury życia. Znaczenie introspekcji – malarka podkreślała znaczenie introspekcji, sugerując wysoką wartość wewnętrznej refleksji i osobistego rozwoju. Najsłynniejsze portrety artystki z Krakowa Olga Boznańska jest autorką wielu cenionych dzieł, które wyróżniają się zarówno techniką, jak i głębią emocjonalną. Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach i muzeach np. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Warszawie oraz licznych galeriach w Paryżu. Najsłynniejsze obrazy Olgi Boznańskiej to: „Portret Paula Nauena” (1893) – obraz przedstawiający męską i wyraźną sylwetkę Paula Nauena, również artysty. Na obrazie dominują ciemne i stonowane kolory kontrastujące z jasną twarzą niemieckiego malarza. Prosta, ale emocjonalna kompozycja, otrzymała złoty medal od arcyksięcia Karola Ludwika w Wiedniu. „W Wielki Piątek” (1890) – obraz o refleksyjnym, religijnym charakterze. Olga przedstawiła klęczącą zakonnicę podczas adoracji Krzyża Świętego. Artystka wykorzystała stonowane barwę i mistrzowską grę światła, oddając intymność sceny. „Dziewczynka ze słonecznikami” (1891) – portret młodej dziewczyny trzymającej bukiet żółtych słoneczników. Modelka skupia wzrok w kierunku widza, nadając emocjonalną głębię całej kompozycji. Boznańska stworzyła obraz z dbałością o detale, podkreślając ciepło i naturalność. „Dziewczynka z chryzantemami” (1894) – jeden z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Boznańskiej. Obraz przedstawia młodą dziewczynę w szarej sukni z bukietem białych chryzantem. Artystka skupiła się na subtelnej grze światłocienia i emocjonalnym wyrazie twarzy modelki, co nadaje portretowi psychologicznej głębi. „Autoportret z pędzlem i kwiatami” (ok. 1906) – dzieło, które w doskonały sposób ukazuje talent i wrażliwość artystki. Obraz przedstawia Boznańską z pędzlem w ręku, co podkreśla jej zawód i pasję do malarstwa. Tło jest stosunkowo neutralne, dlatego widz może skupić uwagę na postaci artystki i jej atrybutach. „Halka” (1965-1940) – portret młodej kobiety otulonej w czerwoną chustę, kontrastującą z jasną cerą dziewczyny. Boznańska skupia się na wyrazie twarzy modelki, ukazując melancholię i głębię uczuć. Poza portretowanej osoby wydaje się jakby nieadekwatna do wieku – zbyt poważna.
Francisco Goya – hiszpański malarz, który zachwycał i przerażał. Jak diametralnie zmieniały się jego dzieła?
Pozostawił po sobie około: 1000 rysunków, 700 malowideł i 280 grafik
Francisco Goya to kreatywny artysta XVIII i XIX wieku, którego twórczość ewoluowała od późnobarokowych form malarstwa religijnego poprzez pogodne kompozycje rokokowe po mroczne i dynamiczne obrazy z epoki romantyzmu. Goya uczestniczył w wielu wydarzeniach społeczno-politycznych, a jego dzieła wyróżniają się emocjonalną i psychologiczną głębią. Artysta najpierw zachwycał urokliwymi portretami i freskami, później inspirował przerażającymi „Czarnymi obrazami”, aby na koniec stworzyć serię grafik krytykujących ludzką głupotę i społeczną korupcję. Spis treści: Kim był Francisco Goya? Życie prywatne hiszpańskiego malarza Jak i kiedy zmarł artysta? Charakterystyczna twórczość Francisco Goi Co Francisco Goya chciał przekazać poprzez sztukę? 7 najsłynniejszych obrazów Francisco Goi Kim był Francisco Goya? Francisco José de Goya y Lucientes (Francisco Goya) urodził się 30 marca 1746 roku w mieście Fuendetodos (Hiszpania). Chłopiec był synem Braulia José Goi y Franque – pozłotnika i Gracii Lucientes Salvado. Wkrótce po narodzinach małego Goi, rodzina przeprowadziła się do Saragossy, gdzie żyła w skromnych warunkach. Edukacja młodego artysty Młodzieniec najpierw kształcił się w darmowej szkole prowadzonej przez Zakon pijarów, a później podjął edukację artystyczną pod okiem José Luzána, malarza szkoły neapolitańskiej. Francisco Goya dwukrotnie, ale nieskutecznie starał się dostać do Akademii Sztuk Pięknych w Madrycie. Pierwsze udokumentowane zlecenie malarza związane było ze zdobieniem zakrystii. W 1770 rok młody artysta wyjechał do Włoch, gdzie sam opłacał swój pobyt. Rzym w znaczny sposób wpłynął na styl malarza i rozwój umiejętności. W tym czasie dzieło „Hannibal zwycięzca po raz pierwszy spoglądający z Alp w kierunku Italii” Goi, uzyskało wyróżnienie w prestiżowym konkursie organizowanym przez Akademię Sztuk Pięknych. Po powrocie do kraju Goya stworzył swój pierwszy fresk w chórze bazyliki Nuestra Señora del Pilar w Saragossie, który zachwycił i pozytywnie wpłynął na rozwój jego kariery. Kariera malarza, grafika i rysownika Od 1774 roku nazwisko „Goya" było znane w całej Hiszpanii, a sam artysta otrzymywał liczne zlecenia. Francisco zdobył funkcję wicedyrektora Akademii św. Ferdynanda, a później dyrektora wydziału malarstwa. W 1786 roku hiszpański twórca otrzymał miano malarza nadwornego Karola III Burbona, a później kontynuował swoją karierę na dworze Karola IV Burbona i Ferdynanda VII Burbona. Goya był świadkiem i uczestnikiem dynamicznych, często burzliwych wydarzeń politycznych swoich czasów, co znalazło odzwierciedlenie w jego twórczości. Styl artysty ewoluował od późnego rokoka, przez neoklasycyzm, aż po wczesny romantyzm, dlatego został nazwany prekursorem nowoczesnego malarstwa. Francisco Goya zyskał popularność również jako grafik i rysownik. Życie prywatne hiszpańskiego malarza W 1772 roku Goya ożenił się z Josefą Bayeu. Kobieta była siostrą Francisco Bayeu – wpływowego malarza na dworze królewskim. Małżeństwo Josefy i Francisco, mimo że trwałe, nie wyróżniało się namiętnością, a licznymi osobistymi tragediami. Kobieta nigdy nie była muzą artysty. Żona Goi urodziła siedmioro dzieci, a tylko jedno doczekało się dojrzałości. Zdrowie psychiczne i fizyczne Josefy pogarszało się z roku na rok. Kobieta zmarła w 1812 roku. Po śmierci Josefy Baye, Goya związał się z Leocadią Weiss – o wiele młodszą od siebie kobietą, mamą dwójki dzieci. Leocadia i jej córka Rosario często pojawiają się w pismach o życiu Goyi jako niezwykle ważne postacie, choć nie ma jednoznacznych dowodów, że Leocadia była formalną partnerką malarza. Kobieta została przy mężczyźnie do końca jego życia. Jak i kiedy zmarł artysta? Francisco Goya już w 1777 roku zachorował na ciężką chorobę, z której cudem uszedł życiem. Od 1792 roku artysta cierpiał na nieustający ból brzucha. Z czasem Goya tracił wzrok i słuch (pod koniec życia był prawie całkowicie głuchy) i doświadczał paraliżu. W 1793 roku zdiagnozowano u malarza udar mózgu. Od tego czasu przebywał pod opieką lekarzy u swojego przyjaciela Sebastiana Martineza. W tym samym roku zdrowie Francisco Goi uległo poprawie, a malarz powrócił do twórczej pracy. W 1824 roku opuścił Hiszpanię i przeprowadził się do Francji. 2 kwietnia 1828 roku Goya nie przezwyciężył wylewu i zapadł w śpiączkę. Artysta zmarł 16 kwietnia 1828 roku w mieście Bordeaux w wieku 82 lat. Charakterystyczna twórczość Francisco Goi Francisco Goya łączył style i epoki – od rokoka, poprzez neoklasycyzm, aż po wczesny romantyzm. Jego twórczość cechuje się wyjątkową głębią i różnorodnością, zarówno pod względem tematycznym, jak i technicznym. Romantyzm w malarstwie Styl romantyczny Goi charakteryzuje późniejsze prace artysty i wyróżnia się głębokim emocjonalizmem, skupieniem na: ludzkich namiętnościach, tragediach, mrocznych aspektach natury. Artysta często przedstawiał sceny o silnym ładunku dramatycznym, które odzwierciedlały zarówno osobiste przeżycia, jak i sytuacje społeczno-polityczne. Malarz wykorzystywał wyraziste palety barw i dynamiczne kompozycje, podkreślając dramatyzm przedstawianych scen. Romantyzm Goi był także wyrazem buntu przeciwko ustalonym normom i ideom. Tematyka dzieł Francisco Goya tworzył dzieła sztuki o różnorodnej tematyce. Artysta nawiązywał zarówno do codziennego – hiszpańskiego życia, jak i do dramatycznych scen wojennych. Ponadto kreował: projekty tapiserii, martwą naturę, religijne freski, sceny myśliwskie i rodzajowe, portrety arystokracji i burżuazji, sceny, które podkreślały krytykę polityczną, obrazy: religijne, mitologiczne, historyczne, dzieła obrazujące sytuacje tamtych czasów, grafiki przeciwko niewiedzy, nadużyciom, okrucieństwom. Technika malarska Goya został uznany za mistrza techniki olejnej i grafiki. Malarstwo hiszpańskiego twórcy to podróż po różnych stylach. Jego wczesne prace wyróżniały się jasnymi barwami i lekkim pędzlem, religijnymi motywami, nawiązując do typowego rokoka oraz baroku. Z czasem styl Goi stał się bardziej zdecydowany, z silniejszymi kontrastami światłocieniowymi, widocznymi w szczególny sposób w dramatycznych scenach historycznych i portretach. W późniejszych pracach, takich jak „Czarne obrazy”, artysta wykorzystał ograniczoną paletę barw, depresyjne motywy, co przyczyniło się do powstawania niepokojących i emocjonalnych dzieł. Co Francisco Goya chciał przekazać poprzez sztukę? Francisco Goya poprzez sztukę przekazywał złożone przesłania, dotykające wielu aspektów ludzkiego życia i społeczeństwa. To dzieła, które nieustannie inspirują i motywują do refleksji. Oto kluczowe tematy artysty: Krytyka społeczna i polityczna – malarz wykorzystywał grafiki i obrazy do komentowania niesprawiedliwości, nadużyć władzy, irracjonalności społeczeństwa. Niektóre jego prace wyrażają satyryczne spojrzenie na ludzkie wady i hipokryzję. Ludzka psychika i emocje – Francisco Goya interesował się człowiekiem, co widoczne jest w jego zdolności do uchwycenia emocjonalnej głębi i psychologicznej złożoności postaci. Szczególnie w portretach podkreślał subtelne, emocjonalne niuanse. Refleksja nad wojną i przemocą – artysta dokumentował brutalność i okrucieństwo wojen. Jego dzieła nierzadko pełnią funkcję antywojennego manifestu, podkreślając tragiczne skutki konfliktów. Eksploracja mroku – w późniejszych pracach malarz zanurzał się w tematach mroku, starości, śmierci. To obrazy, które odzwierciedlają pesymizm artysty i jego fascynację mrocznymi aspektami ludzkiego istnienia. 7 najsłynniejszych obrazów Francisco Goi Francisco Goya stworzył wiele znaczących dzieł, które wywarły ogromny wpływ na społeczeństwo i przyszłe pokolenia artystów. Oto niektóre z nich: „Maja naga” (ok. 1797–1800) – to kontrowersyjny, ale popularny obraz artysty. Dzieło przedstawia leżącą, nagą kobietę, patrzącą bezpośrednio na widza. Goya jako pierwszy w Hiszpanii przedstawił kobiecą nagość w sposób bezpośredni i realistyczny, bez alegorycznego czy też mitologicznego kontekstu. „Portret księżnej Alba” (1797) – portret słynnej księżnej Alby. Goya ukazuje kobietę o eleganckiej, ale surowej pozie. Spekulacje na temat potencjalnego romansu księżnej i artysty, dodają pracy dodatkowej warstwy tajemniczości. Kaplica San Antonio de la Florida (1798) – freski Goi zdobiące wnętrze kaplicy San Antonio w Madrycie. Malowidła przedstawiają głównie cuda świętego Antoniego i Adoracje Trójcy Świętej. Jasne, dynamiczne freski stanowią kontrast do późniejszych, mroczniejszych prac artysty. „Kaprysy” (1797-1798) – seria rycin, która w satyryczny sposób potępia społeczne, polityczne i religijne obyczaje ówczesnej Hiszpanii. Jest to jedno z pierwszych dzieł, które tak otwarcie krytykowało społeczeństwo. „Maja ubrana” (ok. 1800–1808) – ubrana wersja obrazu „Maja naga”. Malarz ukazał tę samą postać, ale w stroju codziennym, co stanowiło dyplomatyczne rozwiązanie po kontrowersjach wokół poprzedniego dzieła. „Trzeci maja 1808” (1814) – dramatyczne dzieło przedstawia egzekucję powstańców madryckich przez wojska napoleońskie. Obraz wyróżnia się mocnym antywojennym przesłaniem i stanowi jedno z pierwszych dzieł sztuki, które w tak bezpośredni sposób ukazuje okrucieństwo wojny. „Saturn pożerający swoje dzieci” (1819–1823) – przerażająca scena, która należy do serii „Czarne obrazy” i przedstawia mitologicznego Saturna (Kronosa) w akcie kanibalizmu. Obraz interpretowany jest jako metafora destrukcji i wewnętrznego rozkładu.