Włosi mogą się oburzyć. Polacy właśnie wymyślili własne affogato
Affogato od lat uchodzi za jeden z najprostszych i najsmaczniejszych włoskich deserów. W Polsce ktoś wpadł jednak na pomysł, by klasyczne espresso zastąpić składnikiem, który większość z nas doskonale pamięta z dzieciństwa. Efekt? Zaskakująco udany i wyjątkowo prosty do przygotowania.
Czy affogato musi smakować wyłącznie kawą? Okazuje się, że nie. Choć włoski klasyk opiera się na połączeniu lodów waniliowych i gorącego espresso, coraz więcej osób eksperymentuje z jego lokalnymi wersjami. W polskim wydaniu główną rolę przejmuje Inka – napój zbożowy o delikatnym, lekko słodowym smaku. Wystarczą zaledwie dwa składniki, by stworzyć deser, który łączy włoską inspirację z nutą nostalgii i może stać się hitem tego lata. Czym właściwie jest affogato? Choć wygląda jak deser z menu ekskluzywnej włoskiej kawiarni, affogato należy do najprostszych słodkości, jakie można przygotować w domu. Jego nazwa pochodzi od włoskiego słowa affogare, które oznacza „utopić” – i doskonale oddaje sposób podania. Gałka lodów zostaje dosłownie „utopiona” w gorącym espresso. Klasyczne affogato składa się z zaledwie dwóch składników: jednej lub dwóch gałek lodów waniliowych oraz świeżo zaparzonego espresso. Kawę wylewa się na lody tuż przed podaniem, dzięki czemu deser zachowuje charakterystyczny kontrast temperatur. Gorące espresso delikatnie topi lody, tworząc aksamitny, kremowy sos o intensywnym kawowym aromacie. Jednocześnie część lodów pozostaje zmrożona, co sprawia, że każdy kęs smakuje nieco inaczej. Choć tradycyjna receptura nie przewiduje dodatków, w wielu włoskich kawiarniach affogato podaje się również z posiekanymi orzechami, startą czekoladą, ciasteczkiem amaretti, a nawet odrobiną likieru, np. amaretto czy Frangelico. Niezależnie od wersji, najważniejsza pozostaje prostota – to deser, który przygotowuje się w mniej niż dwie minuty. Nie bez powodu affogato od lat robi furorę w kawiarniach na całym świecie. Łączy w sobie to, co Włosi kochają najbardziej – wysokiej jakości espresso i kremowe lody. Jest jednocześnie deserem i kawą, dlatego wiele osób zamawia go po obiedzie zamiast klasycznego ciasta. W ostatnich latach przepis stał się również hitem mediów społecznościowych, gdzie regularnie pojawiają się jego kolejne interpretacje. Polacy znaleźli własny sposób na affogato A co, gdyby zamiast espresso wykorzystać coś znacznie bardziej swojskiego? Właśnie na taki pomysł wpadli miłośnicy kulinarnych eksperymentów. W polskiej wersji affogato główną rolę przejmuje Inka, czyli kawa zbożowa, którą wielu z nas pamięta z dzieciństwa. Produkowana z prażonych zbóż i cykorii Inka ma łagodny, lekko słodowy smak oraz naturalną nutę karmelu. Dzięki temu doskonale komponuje się z lodami śmietankowymi lub waniliowymi. Po zalaniu gorącym napojem lody powoli się rozpuszczają, tworząc kremowy deser, który przypomina oryginalne affogato, ale smakuje zupełnie inaczej. To także propozycja dla osób, które unikają kofeiny lub po prostu nie przepadają za intensywnym smakiem espresso. Zamiast wyraźnej kawowej goryczki pojawia się delikatna, zbożowa słodycz, która świetnie współgra z mlecznymi lodami. Trudno powiedzieć, czy Włosi uznaliby taki deser za prawdziwe affogato. Jedno jest jednak pewne – taka interpretacja zachowuje najważniejszą ideę włoskiego klasyka, czyli połączenie gorącego napoju z zimnymi lodami. A przy okazji dodaje do niego coś bardzo polskiego: smak, który wielu osobom kojarzy się z domem, dzieciństwem i wakacjami u dziadków. To właśnie ten nostalgiczny charakter sprawia, że coraz więcej osób z przymrużeniem oka nazywa go „polskim affogato”. Jak przygotować polskie affogato? Dobra wiadomość jest taka, że przygotowanie polskiego affogato zajmuje dosłownie kilka minut. Podobnie jak we włoskim oryginale, sekret tkwi nie w skomplikowanym przepisie, lecz w jakości składników i odpowiednim momencie podania. Do przygotowania deseru potrzebujesz: 2 gałek lodów waniliowych lub śmietankowych, około 100 ml gorącej Inki, wysokiej szklanki, pucharka lub niewielkiej filiżanki. Lody wyjmij z zamrażarki na minutę przed podaniem, aby lekko zmiękły. Dzięki temu gorący napój będzie je rozpuszczał stopniowo, tworząc aksamitny, kremowy sos. W międzyczasie przygotuj Inkę zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Najlepiej zaparzyć ją tuż przed podaniem – powinna być gorąca, ale nie wrząca. Gałki lodów przełóż do naczynia, a następnie powoli wlej Inkę bezpośrednio na ich wierzch. Już po kilku sekundach zauważysz charakterystyczny efekt – lody zaczną delikatnie się topić, a napój nabierze kremowej konsystencji. Właśnie ten moment sprawia, że affogato smakuje najlepiej. Deser należy zjeść od razu po przygotowaniu. Zbyt długie czekanie sprawi, że lody całkowicie się rozpuszczą i straci on swój największy atut, czyli kontrast gorącego napoju z zimnymi lodami. Można dodać coś jeszcze Choć podstawowa wersja polskiego affogato jest wyjątkowo smaczna, nic nie stoi na przeszkodzie, by nadać jej nieco bardziej odświętny charakter. Wystarczy kilka dodatków, które podkreślą zbożowy smak Inki i sprawią, że deser nabierze zupełnie nowego wymiaru. Świetnie sprawdzi się łyżeczka płynnego miodu – najlepiej lipowego lub wielokwiatowego – która doda delikatnej słodyczy. Jeszcze bardziej rozgrzewający charakter uzyskasz, posypując deser szczyptą cynamonu lub odrobiną przyprawy do piernika. Miłośnicy chrupiących dodatków mogą sięgnąć po prażone orzechy włoskie, laskowe albo płatki migdałów. Doskonale smakują również pokruszone pierniczki, kruche ciasteczka maślane czy korzenne herbatniki, które po kontakcie z ciepłym napojem lekko miękną, zachowując przyjemną strukturę. Jesienią i zimą warto wzbogacić deser o kilka łyżek ciepłego musu z pieczonych jabłek z cynamonem. Z kolei latem świetnym dodatkiem będą świeże maliny, borówki lub porzeczki, których lekka kwasowość przełamie słodycz lodów. Jeśli zależy ci na bardziej kawowym charakterze, możesz przygotować Inkę na mleku zamiast wody. Napój stanie się jeszcze bardziej kremowy, a cały deser będzie przypominał połączenie lodów z delikatnym latte. To prosty sposób, by nadać polskiemu affogato zupełnie nowy smak, nie rezygnując z jego największej zalety – prostoty. Czy Włosi uznaliby taki deser? Prawdopodobnie nie. Dla miłośników włoskiej tradycji prawdziwe affogato zawsze będzie oznaczało połączenie espresso i lodów waniliowych. Ale kuchnia od dawna żyje własnym życiem, a lokalne interpretacje klasycznych przepisów powstają na całym świecie. Polskie affogato z Inką nie udaje oryginału. To raczej inspiracja włoskim deserem, która wykorzystuje składnik dobrze znany w polskich domach. I właśnie dlatego ma szansę stać się kolejnym viralowym przepisem – prostym, efektownym i pełnym nostalgii.
Co sprawia, że kolacja zostaje z nami na długo? Chefowie FineDiningWeek® o sztuce mistrzowskich momentów
Dlaczego jedne kolacje pamiętamy przez lata, podczas gdy inne ulatują z pamięci tuż po ostatnim kęsie? Czy o niezwykłości doświadczenia decyduje perfekcyjna technika, sezonowy produkt, nieoczywiste połączenie smaków, a może atmosfera i gościnność? Z okazji trwającego do 13 sierpnia Festiwalu FineDiningWeek® Chefowie z różnych regionów Polski uchylają rąbka tajemnicy i opowiadają o swoich „mistrzowskich momentach”.
Smak jest początkiem, lecz rzadko jedynym powodem, dla którego kolacja pozostaje w pamięci na długo. O sile wspomnienia decyduje splot wielu elementów: jakościowych produktów, kulinarnego kunsztu, serwisu oraz emocji towarzyszących spotkaniu przy stole. To właśnie z tych pozornie drobnych chwil rodzą się „mistrzowskie momenty”, które definiują współczesny fine dining. Mistrzowie kuchni ujawniają swoje sekrety „Najbardziej lubię te momenty, w których produkt sam wyznacza kierunek. Wtedy nie kombinuję, nie próbuję go zmieniać – po prostu za nim podążam” – mówi Paulina Gulajska, Chefowa Moodro resto w Katowicach. Jej podejście pokazuje, jak ważną rolę we współczesnej kuchni odgrywa pokora wobec składników. Sezonowość przypomina, że nie wszystko musi być dostępne przez cały rok – i właśnie ta ulotność sprawia, że pierwsze truskawki czy doskonały lipcowy pomidor potrafią wzbudzić więcej emocji niż najbardziej kunsztowna technika. Jak podkreśla, najważniejszy sprawdzian jest prosty: jeśli po kolacji gość pamięta smak bardziej niż zdjęcie talerza, wszystko zagrało. Dla Dariusza Paździery, Chefa Kuryer Restaurant w Krakowie, mistrzostwo rodzi się na styku techniki i emocji. Perfekcyjny warsztat jest fundamentem, ale prawdziwa siła dania ujawnia się dopiero wtedy, gdy wywołuje reakcję gościa. „Każde danie jest formą komunikacji z gościem – opowiada historię, pokazuje, na czym zależy mi podczas jego tworzenia i jakie wartości stoją za moją kuchnią” – podkreśla. W jego podejściu do gotowania najważniejsze są świadomy wybór każdego elementu na talerzu, szacunek do produktu oraz wydobywanie jego naturalnego potencjału. Największą satysfakcję daje mu moment, gdy widzi uśmiech, zaskoczenie albo ciszę po pierwszym kęsie. To znak, że udało się stworzyć coś więcej niż tylko posiłek. W swojej kuchni dużą wagę przykłada również do sezonowości i współpracy z lokalnymi dostawcami, wybierając najlepsze składniki w pełni ich smaku i dojrzałości. „W Ristorante Mare e Monti od 13 lat pokazujemy, że prostota może być luksusem” – mówi Enrico Monti z łódzkiej restauracji. Dla niego prawdziwe mistrzostwo zaczyna się wtedy, gdy technika przestaje być widoczna, a na pierwszy plan wychodzą emocje oraz jakość składników. Włoska filozofia gotowania, którą kieruje się w swojej kuchni, opiera się na wydobywaniu pełni smaku z produktów, które nie potrzebują wielu dodatków. Każdy składnik ma swój najlepszy moment, a menu FineDiningWeek® doskonale odzwierciedla tę zasadę. Enrico Monti stawia w nim na dania oparte na prostocie i jakości: pappardelle faszerowane pesto z suszonych pomidorów, szaszłyk z cielęciny z polentą kasztanową oraz tagliatelle z tuńczyka z espumą vitello tonnato. Całość dopełnia klasyczne tartufo calabrese z kalabryjskimi lodami waniliowymi, gorzką czekoladą i sambucą – deser inspirowany smakami południowych Włoch. Jak podkreśla Chef, to właśnie produkty premium, odpowiednio potraktowane, potrafią stworzyć najbardziej wyjątkowe doświadczenie kulinarne. Dla Chefa Dawida Ankowskiego z poznańskiej Fromażerii jednym z najbardziej wymownych momentów jest cisza po pierwszym kęsie. „To chwila, w której nie potrzeba słów, bo smak mówi sam za siebie” – podkreśla. Jego zdaniem technika jest narzędziem pozwalającym wydobyć z produktu to, co najlepsze, jednak prawdziwe emocje rodzą się wtedy, gdy gość rozpoznaje w daniu znajomą nutę i jednocześnie odkrywa ją w zupełnie nowej odsłonie. Rytm jego kuchni wyznacza sezonowość: pierwsze poziomki, młody bób, kurki, białe szparagi i prawdziwki. Każdy z tych składników ma swój krótki, niepowtarzalny czas, a kunszt Chefa polega na tym, by uchwycić go w najpełniejszej formie i nadać ulotności sezonu kulinarny wyraz. W przypadku Bartosza Myciaka z restauracji CLUE w Szczecinie mistrzowskie momenty mają dwa oblicza. Pierwsze powstają w kuchni, podczas serwisu i tuż po nim, gdy cały zespół odczuwa satysfakcję z dobrze wykonanej pracy. Drugie dzieją się już przy stole, kiedy goście reagują na dania, dzielą się spostrzeżeniami i deklarują, że chcieliby wrócić. W jego sezonowej kuchni szczególne miejsce zajmują kurki, zwłaszcza te najmniejsze i najbardziej jędrne, a także bób, rzodkiewki, jagody, szczaw oraz śliwki. Jak podkreśla, choć kompozycja talerza ma znaczenie, o sile dania ostatecznie decyduje smak – to on pozostaje z gośćmi najdłużej i przyciąga ich ponownie. Na jeszcze jeden wymiar mistrzostwa zwraca uwagę zespół Restauracji Wieloryb z Trójmiasta - harmonię. Objawia się ona zarówno w pracy kuchni, gdy cały zespół działa w pełnym porozumieniu, a każde danie jest dopracowane w najdrobniejszym szczególe, jak i w sposobie komponowania menu. Jego kierunek wyznaczają sezonowe produkty, które właśnie w swoim naturalnym czasie najpełniej ukazują charakter. Jak podkreśla zespół, po latach nie pamiętamy wszystkich dodatków, które znalazły się na talerzu. Doskonale pamiętamy natomiast dominujący smak oraz emocje, jakie wzbudziło danie. Dlatego tak istotne są balans smakowy, zróżnicowanie tekstur, odpowiednia technika przygotowania i estetyka podania – elementy, które wspólnie tworzą spójną, harmonijną całość. W warszawskim El Patio mistrzowski moment powstaje z połączenia wielu elementów: jedzenia, wina, atmosfery i doskonałego wyczucia czasu. To chwila, gdy smak potrawy znajduje dopełnienie w starannie dobranym kieliszku, a reakcja gości pokazuje, że wszystko zagrało dokładnie tak, jak powinno. Kuchnia El Patio opiera się na produktach wybieranych w pełni sezonu – pomidorach, porach, bobie, zielonych szparagach czy zimowych grzybach. Jak podkreśla załoga restauracji, o końcowym efekcie decyduje każdy detal: uważna gościnność, sposób serwowania, precyzja kuchni oraz odpowiednie przygotowanie i podanie wina. Dopiero ich współbrzmienie nadaje całemu spotkaniu właściwą oprawę i układa wieczór w spójną, misternie poprowadzoną narrację. Dla Michelle Średnickiej z Nafta Neo Bistro we Wrocławiu mistrzostwo kryje się w precyzji. To ten krótki moment, w którym każdy element dania osiąga właściwy punkt: tatar z pieczonego pomidora zyskuje pożądaną formę, chips z marchewki – idealny kolor, a granita z arbuza trafia na stół dokładnie wtedy, kiedy powinna. Sezonowe produkty traktuje jak szczególnych gości – pojawiają się na krótko, lecz potrafią całkowicie odmienić charakter kuchni. Groszek, młoda kapusta czy świeże zioła wymagają uważności, wyczucia i gotowości do podążania za ich naturalnym rytmem. Jak podkreśla, niezapomnianą kolację tworzy suma wielu detali: temperatura, tekstura, tempo serwisu i sposób, w jaki światło wydobywa kompozycję talerza. Najważniejsze pozostają jednak emocje, które rodzą się między ludźmi przy wspólnym stole. Niezwykłe doznania czekają do 13 sierpnia Mistrzowski moment nie ma więc jednej definicji. Czasem kryje się w perfekcyjnie przygotowanym produkcie, czasem w reakcji gościa, innym razem w bezbłędnie dobranym winie albo ciszy, która zapada przy stole po pierwszym kęsie. Wszystkie te odsłony mistrzostwa łączy jedno – dążenie do stworzenia doświadczenia, które wykracza poza sam smak i jest dopracowane w każdym wymiarze. Właśnie teraz jest ten czas, gdy natura oddaje w ręce Chefów swoje najlepsze składniki: jędrne kurki, dojrzały agrest czy młody bób o kremowej strukturze. To krótki moment w roku, gdy produkty osiągają pełnię smaku i w naturalny sposób wyznaczają kierunek kuchni. Warto dać się zaprosić do tej kulinarnej opowieści podczas FineDiningWeek®. Tylko do 13 sierpnia w starannie wyselekcjonowanych restauracjach czekają mistrzowskie menu stworzone w kuratorskiej odsłonie i dostępne w festiwalowej cenie. Termin Festiwalu: 1 lipca – 13 sierpnia 2026 Rezerwacje: FineDiningWeek.pl FineDiningWeek® to festiwal, który od 2016 roku łączy najlepsze restauracje premium w Polsce z Gośćmi poszukującymi wyjątkowych doświadczeń przy stole. W każdej edycji bierze udział ponad 100 starannie wyselekcjonowanych restauracji, oferujących 3- lub 5-daniowe menu przygotowane specjalnie na czas wydarzenia – z pasją, kreatywnością i dbałością o każdy detal. Towarzyszy im prezent od partnera, który dopełnia całość kulinarnego doświadczenia. FineDiningWeek® to nie tylko najwyższy poziom kuchni, ale również wyjątkowa gościnność i estetyka – wszystko po to, by każda wizyta w restauracji była kompleksowym, niezapomnianym przeżyciem. Tegoroczna edycja, odbywająca się pod hasłem #MistrzowskieMomenty, potrwa do 13 sierpnia. Aby dowiedzieć się więcej o organizowanych Festiwalach odwiedź https://week.pl/finediningweek.
Te domowe lody truskawkowe robią furorę. Potrzebujesz tylko 3 składników
Nie potrzebujesz maszyny do lodów ani długiej listy produktów. Wystarczą truskawki, cukier i śmietanka kremówka, by przygotować domowy deser o intensywnie owocowym smaku. Najważniejszy jest jednak sposób mrożenia – to on decyduje, czy lody będą kremowe, czy pełne twardych kryształków.
Latem trudno o prostszy deser niż domowe lody truskawkowe. Nie zawierają jajek, więc nie wymagają przygotowywania kremu ani podgrzewania masy. Wszystko sprowadza się do zmiksowania owoców, połączenia ich ze śmietanką i odpowiedniego mrożenia. Choć lista składników jest bardzo krótka, warto trzymać się kilku zasad. Truskawki powinny być dojrzałe i słodkie, śmietanka dobrze schłodzona, a masa regularnie mieszana przez pierwsze godziny w zamrażarce. Dzięki temu gotowe lody będą miały gładszą i bardziej kremową konsystencję. Domowe lody truskawkowe z 3 składników Do przygotowania lodów nie potrzeba specjalistycznego sprzętu. Wystarczy blender lub mikser, pojemnik nadający się do zamrażania i trzy podstawowe produkty. Składniki 500 g truskawek 100 g cukru 300 ml śmietanki kremówki 30% lub 36% Wszystkie składniki powinny być schłodzone przed rozpoczęciem przygotowywania deseru. Szczególnie ważna jest temperatura śmietanki – zimna łatwiej połączy się z owocowym purée i pozwoli uzyskać bardziej jednolitą masę. Truskawki trzeba dokładnie zmiksować Przygotowanie zaczynamy od owoców. Truskawki należy umyć pod bieżącą wodą, dokładnie osuszyć i usunąć szypułki. Najlepiej wybierać owoce dojrzałe, ponieważ to one odpowiadają za intensywny smak gotowych lodów. Oczyszczone truskawki przekładamy do wysokiego naczynia, dodajemy 100 g cukru i miksujemy na gładkie purée. Masa powinna być jednolita i pozbawiona większych kawałków owoców. Jeśli zależy nam na wyjątkowo gładkiej konsystencji, purée można dodatkowo przetrzeć przez sitko, choć nie jest to konieczne. Do zmiksowanych truskawek wlewamy 300 ml schłodzonej śmietanki kremówki 30% lub 36%. Całość mieszamy trzepaczką albo mikserem ustawionym na niskie obroty. Masa powinna być równomierna i lekko napowietrzona, ale nie trzeba ubijać jej na sztywno. Mieszanie podczas mrożenia to najważniejszy etap Gotową masę przelewamy do plastikowego lub metalowego pojemnika z pokrywką, który można bezpiecznie umieścić w zamrażarce. Przez pierwsze 3 godziny lody należy mieszać co 30 minut. Można zrobić to łyżką, widelcem lub trzepaczką. Ten etap jest kluczowy, ponieważ rozbija powstające kryształki lodu i sprawia, że masa nie zamarza w jeden twardy blok. Po zakończeniu regularnego mieszania pojemnik pozostawiamy w zamrażarce na kilka godzin, aż lody całkowicie stężeją. Przed podaniem warto wyjąć je na 5–10 minut, by lekko zmiękły i łatwiej dawały się nakładać. Jak podawać domowe lody truskawkowe? Gotowe lody można serwować samodzielnie albo z prostymi dodatkami. Dobrze pasują do nich świeże truskawki, bita śmietana, wafelki czy starta czekolada. Można podać je w pucharkach, miseczkach albo klasycznych rożkach. Lody można przechowywać w zamrażarce przez kilka dni. Za każdym razem przed podaniem warto zostawić je na kilka minut w temperaturze pokojowej. Domowe lody bez dodatków stabilizujących zwykle zamarzają mocniej niż te kupowane w sklepie, dlatego krótki czas poza zamrażarką wyraźnie poprawia ich konsystencję. Domowe lody śmietankowe bez owoców Jeżeli nie masz świeżych truskawek albo wolisz bardziej kremowy, waniliowy smak, możesz przygotować prostą wersję śmietankową. Ten wariant także nie zawiera jajek. Składniki 400 g serka mascarpone 400 ml mleka skondensowanego słodzonego 1 łyżeczka ekstraktu z wanilii Wszystkie składniki należy dokładnie wymieszać i ubić na puszystą masę. Następnie przełożyć ją do pojemnika i wstawić do zamrażarki. Przez pierwsze kilka godzin masę trzeba mieszać co 30–40 minut, aby ograniczyć powstawanie kryształków lodu. Domowe lody truskawkowe wygrywają przede wszystkim prostotą. Trzy składniki, kilka minut pracy i odrobina cierpliwości podczas mrożenia wystarczą, by przygotować deser bez jajek i bez maszyny do lodów. Najwięcej uwagi wymaga regularne mieszanie masy, ale to właśnie dzięki niemu lody stają się kremowe i łatwiejsze do nakładania
To fit tiramisu zrobisz w 3 minuty. Internet oszalał na punkcie tego przepisu
Czy tiramisu można przygotować w trzy minuty? Okazuje się, że tak. W mediach społecznościowych ogromną popularność zdobył błyskawiczny przepis na deser inspirowany włoskim klasykiem. Nie wymaga pieczenia ani długiego chłodzenia, a efekt wygląda wyjątkowo apetycznie.
Internet uwielbia przepisy, które są szybkie, proste i efektowne. To właśnie dlatego ekspresowe wersje znanych deserów regularnie stają się viralami na TikToku i Instagramie. Tym razem uwagę użytkowników przyciągnęło tiramisu, które – jak przekonują autorzy nagrań – można przygotować w zaledwie 3 minuty. Choć trudno porównywać je z tradycyjną włoską recepturą, pomysł zdobył ogromną popularność. To deser dla tych, którzy mają ochotę na smak klasycznego tiramisu, ale nie chcą czekać kilku godzin, aż masa stężeje w lodówce. Na czym polega tiramisu w 30 sekund? Sekret tego przepisu tkwi w jego prostocie. Zamiast przygotowywać klasyczny krem na bazie mascarpone i jajek, wykorzystuje się gotowe składniki, które wystarczy połączyć w kubku lub niewielkiej szklance. Najczęściej pojawiają się pokruszone biszkopty lub herbatniki, kremowy serek albo jogurt, kawa i kakao. Poszczególne warstwy układa się jedna na drugiej lub delikatnie miesza, dzięki czemu deser jest gotowy niemal od razu. Efekt nie przypomina wiernie tradycyjnego tiramisu, ale zachowuje jego najbardziej charakterystyczne smaki – kawową nutę, kremową konsystencję i kakao na wierzchu. Dlaczego ten przepis podbił media społecznościowe? Ekspresowe tiramisu idealnie wpisuje się w trend przepisów, które można przygotować w mniej niż minutę. Krótkie filmiki pokazują cały proces od początku do końca – od wrzucenia składników do szklanki po gotowy deser posypany kakao. Taki format sprawia, że widz od razu widzi efekt i ma ochotę odtworzyć go we własnej kuchni. Dużą rolę odgrywa również prostota. Do przygotowania deseru nie potrzeba miksera, piekarnika ani skomplikowanych składników. W wielu wersjach wystarczą biszkopty, kawa, kremowy serek lub jogurt i kakao. To produkty, które wiele osób ma już w domu, dlatego przepis nie wymaga wcześniejszych zakupów ani długich przygotowań. Popularność przepisu napędza także jego uniwersalność. Twórcy internetowi pokazują kolejne warianty – z kremem pistacjowym, masłem orzechowym, czekoladą, malinami, truskawkami czy ciasteczkami. Dzięki temu jeden pomysł szybko przerodził się w cały trend, a użytkownicy zaczęli publikować własne wersje deseru. Nie bez znaczenia jest też sam wygląd tiramisu. Warstwy kremu, biszkoptów i kakao prezentują się bardzo efektownie na zdjęciach i krótkich filmach. To właśnie takie przepisy najczęściej trafiają na stronę główną TikToka czy Instagrama – są proste, estetyczne i zachęcają do wypróbowania od razu po obejrzeniu nagrania. Przepis na ekspresowe tiramisu w szklance Masz ochotę na coś słodkiego, ale nie chcesz spędzać godziny w kuchni? To ekspresowe tiramisu w szklance przygotujesz w kilka chwil. Zamiast klasycznej masy wykorzystuje się połączenie mascarpone i jogurtu greckiego, dzięki czemu deser jest lżejszy, a jednocześnie pozostaje kremowy. Składniki (na 1 porcję): 1 porcja mocnego espresso, 1 łyżka mascarpone, 1 łyżka jogurtu greckiego, 1 łyżka cukru pudru, 2–3 biszkopty, kakao lub starta czekolada do dekoracji. Sposób przygotowania: Zaparz mocne espresso, lekko je osłódź i wlej na dno szklanki. W miseczce dokładnie wymieszaj mascarpone, jogurt grecki i cukier puder, aż powstanie gładki, puszysty krem. Na warstwę kawy wyłóż dwie łyżki przygotowanego kremu. Biszkopty przytnij do wysokości szklanki i delikatnie wciśnij je w krem, tak aby nasiąkały espresso. Wierzch deseru oprósz gorzkim kakao lub posyp startą czekoladą. Najlepiej wstawić tiramisu na kilkanaście minut do lodówki, aby biszkopty zmiękły i połączyły się z kremem. Jeśli jednak nie masz cierpliwości, możesz zjeść je od razu po przygotowaniu – i właśnie za tę prostotę oraz błyskawiczne wykonanie internauci pokochali ten przepis. Jak urozmaicić viralowe tiramisu? Podstawowy przepis można łatwo zmienić. Coraz większą popularnością cieszą się wersje z kremem pistacjowym, masłem orzechowym, startą gorzką czekoladą, malinami, truskawkami lub borówkami. Niektórzy dodają także pokruszone ciasteczka, wiórki czekoladowe albo odrobinę cynamonu. Dzięki temu za każdym razem deser może smakować nieco inaczej, a jego przygotowanie nadal zajmuje mniej niż minutę. To nie klasyczne tiramisu, ale świetna alternatywa Trudno porównywać internetowy hit z tradycyjnym włoskim tiramisu. Oryginalny deser przygotowuje się z biszkoptów savoiardi nasączonych espresso, kremu na bazie mascarpone, jajek i cukru, a całość wymaga kilku godzin chłodzenia, by smaki dobrze się połączyły, a krem uzyskał odpowiednią konsystencję. To właśnie ten czas sprawia, że klasyczne tiramisu zyskuje swoją charakterystyczną strukturę. Wersja, która podbiła media społecznościowe, powstała z myślą o zupełnie innych potrzebach. Nie wymaga ubijania kremu, przygotowywania kilku naczyń ani czekania, aż deser będzie gotowy do podania. W wielu przepisach wystarczy połączyć kremowy serek lub jogurt z pokruszonymi biszkoptami, dodać odrobinę kawy i posypać całość kakao. Cały proces zajmuje mniej niż minutę. To właśnie dlatego ekspresowe tiramisu tak dobrze sprawdza się jako szybki deser po obiedzie, przekąska do popołudniowej kawy czy słodka zachcianka późnym wieczorem. Można przygotować jedną porcję w kubku lub szklance, bez konieczności robienia dużej blachy ciasta. Nie bez znaczenia jest także możliwość dopasowania przepisu do własnych upodobań. Jedni wybierają wersję z mascarpone, inni zastępują je jogurtem greckim lub serkiem wysokobiałkowym. Coraz częściej pojawiają się także dodatki, takie jak krem pistacjowy, masło orzechowe, świeże owoce czy starta gorzka czekolada. Choć ten deser nie zastąpi klasycznego tiramisu przygotowanego według włoskiej receptury, trudno odmówić mu jednej zalety – pozwala cieszyć się charakterystycznym połączeniem kawy, kremu i kakao niemal od ręki. I właśnie ta prostota sprawia, że internauci tak chętnie po niego sięgają.
Włoskie desery na upały, które zrobisz w 5 minut (bez włączania piekarnika)
Gdy temperatura przekracza 30 stopni, Włosi nie sięgają po ciężkie ciasta ani nie rozgrzewają kuchni piekarnikiem. Zamiast tego przygotowują lekkie, orzeźwiające desery, które powstają w zaledwie kilka minut. Wśród nich są kultowe affogato, sycylijska granita i prosty deser z ricotty, który zachwyca smakiem mimo zaledwie kilku składników.
Sekret włoskich deserów tkwi w prostocie. Dobre lody, dojrzałe owoce, kremowa ricotta czy filiżanka świeżo zaparzonego espresso wystarczą, by stworzyć słodkość, która smakuje jak z wakacji we Włoszech. To przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie, dostosowane do gorącego śródziemnomorskiego klimatu, gdzie liczy się świeżość, sezonowość i minimum wysiłku. Co ważne, większość z nich przygotujesz w mniej niż pięć minut, bez pieczenia i bez długiego oczekiwania. Dzięki temu sprawdzą się zarówno jako szybki deser po obiedzie, jak i słodka przekąska podczas największych letnich upałów. Nie tylko tiramisu. Te włoskie desery królują latem Choć tiramisu jest najbardziej znanym włoskim deserem, w czasie upałów mieszkańcy Italii wybierają zupełnie inne słodkości. Są lżejsze, bardziej orzeźwiające i nie wymagają włączania piekarnika. Wiele z nich przygotujesz w pięć minut lub nawet szybciej. Affogato al caffè – włoski deser, który przygotujesz w 30 sekund To jeden z tych deserów, które udowadniają, że prostota potrafi zachwycić. Nazwa affogato oznacza po włosku „utopiony” i nawiązuje do gałki lodów, którą zalewa się gorącym espresso. Kawa delikatnie rozpuszcza lody, tworząc aksamitny, kremowy sos. W efekcie powstaje deser, który jednocześnie chłodzi i pobudza, dlatego we Włoszech często podaje się go po obiedzie lub kolacji. Porcje: 1 Składniki: 1–2 gałki lodów waniliowych lub fior di latte, 30 ml świeżo zaparzonego espresso, opcjonalnie: łyżeczka likieru amaretto (dla dorosłych), posiekane pistacje lub starta gorzka czekolada. Jak przygotować? Do schłodzonej szklanki lub filiżanki włóż lody. Tuż przed podaniem zaparz espresso i od razu polej nim lody. Podawaj natychmiast, zanim lody całkowicie się rozpuszczą. Jeśli lubisz bardziej wyrazisty smak, posyp deser pistacjami lub dodaj kilka płatków gorzkiej czekolady. Fragole all'aceto balsamico – truskawki z octem balsamicznym Choć połączenie truskawek i octu balsamicznego może wydawać się nietypowe, we Włoszech jest uznawane za klasykę. Dobrej jakości balsamico podkreśla naturalną słodycz owoców i sprawia, że po kilku minutach powstaje aromatyczny syrop. Taki deser doskonale smakuje sam, ale równie dobrze komponuje się z lodami waniliowymi lub bitą śmietaną. Porcje: 4 Składniki: 500 g dojrzałych truskawek, 1–2 łyżki octu balsamicznego, 1–2 łyżki cukru lub 1 łyżka miodu, kilka listków świeżej bazylii (opcjonalnie). Jak przygotować? Truskawki umyj, usuń szypułki i pokrój na połówki lub ćwiartki. Dodaj cukier i ocet balsamiczny, delikatnie wymieszaj, a następnie odstaw na 10–15 minut. Owoce puszczą sok i stworzą naturalny syrop. Przed podaniem udekoruj bazylią lub podawaj z gałką lodów. Ricotta z miodem, orzechami i cytryną – deser bez pieczenia To jeden z najprostszych włoskich deserów przygotowywanych w domu. Kremowa ricotta doskonale komponuje się ze słodyczą miodu i chrupkością orzechów. Dodatek skórki z cytryny nadaje całości świeżości, dzięki czemu deser świetnie sprawdza się nawet podczas największych upałów. Porcje: 2 Składniki: 250 g ricotty, 2 łyżki płynnego miodu, garść pistacji lub orzechów włoskich, skórka otarta z połowy cytryny, opcjonalnie: starta gorzka czekolada lub szczypta cynamonu. Jak przygotować? Ricottę rozdziel do dwóch miseczek i lekko wygładź łyżką. Polej miodem, posyp posiekanymi orzechami oraz świeżo startą skórką cytryny. Na koniec możesz dodać odrobinę cynamonu lub gorzkiej czekolady. Podawaj od razu albo schłódź przez 15 minut. Sgroppino – wenecki deser dla dorosłych Sgroppino to połączenie deseru i koktajlu, które narodziło się w Wenecji. Delikatny sorbet cytrynowy połączony z prosecco tworzy lekką, puszystą piankę o intensywnie orzeźwiającym smaku. We Włoszech często serwuje się go między daniami lub jako zakończenie letniej kolacji. Porcje: 4 Składniki: 500 g sorbetu cytrynowego, 150–200 ml dobrze schłodzonego prosecco, opcjonalnie 40–50 ml wódki, listki mięty do dekoracji. Jak przygotować? Do blendera przełóż sorbet i wlej prosecco. Miksuj krótko, tylko do uzyskania lekkiej, puszystej konsystencji. Jeśli przygotowujesz klasyczną wersję, dodaj także wódkę. Przelej do schłodzonych kieliszków i udekoruj listkami mięty. Podawaj od razu. Granita – sycylijski sposób na ochłodę Na Sycylii granita jest czymś więcej niż deserem. Mieszkańcy wyspy często jedzą ją nawet na śniadanie, podając z ciepłą maślaną bułeczką brioche. Domową wersję można przygotować w kilka minut z mrożonych owoców, zachowując charakterystyczną, lekko krystaliczną strukturę. Porcje: 2–3 Składniki: 400 g mrożonych owoców (truskawki, mango, maliny lub arbuz), sok z połowy cytryny, 1–2 łyżki miodu lub cukru, 2–4 łyżki zimnej wody. Jak przygotować? Zmiksuj wszystkie składniki pulsacyjnie, aby masa pozostała lekko ziarnista i przypominała drobno skruszony lód. Jeśli będzie zbyt gęsta, dodaj odrobinę wody. Podawaj od razu w schłodzonych szklankach. Dla sycylijskiego akcentu możesz podać ją z maślaną bułeczką brioche. Macedonia – najprostszy włoski deser z sezonowych owoców Choć wielu osobom włoskie desery kojarzą się przede wszystkim z tiramisu, na co dzień mieszkańcy Italii bardzo często wybierają po prostu świeże owoce. Macedonia to kolorowa sałatka owocowa, której sekret tkwi w prostym cytrusowym dressingu. Jest lekka, soczysta i idealna na letnie popołudnie. Porcje: 4 Składniki: ok. 800 g sezonowych owoców (np. brzoskwinie, morele, truskawki, winogrona, melon, kiwi), sok z 1 cytryny lub połowy pomarańczy, 1 łyżka miodu lub cukru, kilka listków mięty. Jak przygotować? Owoce umyj i pokrój na kawałki podobnej wielkości. Skrop sokiem z cytryny lub pomarańczy, dodaj miód i delikatnie wymieszaj. Wstaw do lodówki na około 10–15 minut, aby smaki się połączyły. Przed podaniem udekoruj świeżą miętą. Dzięki temu deser będzie jeszcze bardziej orzeźwiający. Szybki sposób na słodkie ochłodzenie Nie bez powodu właśnie takie desery od lat królują na włoskich stołach podczas upałów. Są lekkie, bazują na sezonowych składnikach i nie wymagają pieczenia ani długich przygotowań. Niezależnie od tego, czy wybierzesz klasyczne affogato, sycylijską granitę, czy prostą macedonię, każdy z tych przepisów pozwoli w kilka minut poczuć smak włoskiego lata – bez wychodzenia z domu.
K-Food Station – Taste the Vibe. Koreańskie smaki, kultura i doświadczenia zawitały do Warszawy
Koreańska kultura od kilku lat niezmiennie fascynuje Polaków. K-pop, seriale, kosmetyki i moda stały się częścią codzienności milionów odbiorców na całym świecie. Coraz większą popularność zdobywa również koreańska kuchnia – różnorodna, pełna kontrastów, oparta na jakości składników i wyjątkowych doświadczeniach kulinarnych.
Dla tych, którzy cenią koreańską kuchnię, mamy dobrą wiadomość. W tym tygodniu mieszkańcy Warszawy będą mogli zanurzyć się w tym świecie podczas wyjątkowego wydarzenia K-Food Station – Taste the Vibe, które odbędzie się w dniach 9-13 lipca 2026 roku w przestrzeni Butelkowni na Placu Konesera. Organizatorami są Ministerstwo Rolnictwa, Żywności i Spraw Wsi Republiki Korei oraz Korea Agro-Fisheries & Food Trade Corporation (aT), które od lat promują koreańską kulturę kulinarną na rynkach międzynarodowych. Korea w samym sercu Warszawy K-Food Station to znacznie więcej niż klasyczny festiwal kulinarny. To pięciodniowy, interaktywny pop-up, którego celem jest pokazanie współczesnej Korei poprzez jej smaki, kulturę i codzienne doświadczenia. Organizatorzy przygotowali przestrzeń, w której wystawy, degustacje, zakupy, warsztaty oraz aktywności kulturalne wzajemnie się przenikają, tworząc wielowymiarową podróż po świecie K-Food. Odwiedzający będą mogli poznać zarówno kultowe produkty znane z koreańskich filmów i seriali, jak i najnowsze trendy kulinarne, które obecnie podbijają światowe rynki. Wydarzenie zostało zaprojektowane z myślą zarówno o osobach, które dopiero rozpoczynają swoją przygodę z koreańską kulturą, jak i tych, którzy od lat śledzą rozwój zjawiska określanego mianem Korean Wave. Od ramyeonu po koreańskie alkohole rzemieślnicze W przestrzeni K-Food Station znajdą się strefy poświęcone różnym kategoriom koreańskich produktów spożywczych. Goście będą mogli spróbować popularnych rodzajów ramyeonu, tteokbokki, koreańskich przekąsek, dań mrożonych, produktów fermentowanych oraz wegańskich, a także odkryć bogactwo koreańskich napojów i alkoholi rzemieślniczych. W programie przewidziano również degustacje tradycyjnych i nowoczesnych koreańskich trunków, w tym premium soju, koreańskich whisky oraz win musujących produkowanych z owoców omija – jednego z najbardziej charakterystycznych składników koreańskiej tradycji kulinarnej. Doświadczenie, które angażuje wszystkie zmysły K-Food Station stawia przede wszystkim na doświadczenie. Uczestnicy będą mogli samodzielnie przygotować własny ramyeon, skomponować dodatki do tteokbokki, uczestniczyć w warsztatach kulinarnych oraz odkrywać współczesne trendy związane z koreańskim stylem życia. Integralną częścią wydarzenia będzie również K-Culture Zone, w której odwiedzający będą mogli przymierzyć tradycyjne koreańskie stroje hanbok, spróbować swoich sił w koreańskiej kaligrafii, a także poznać tradycyjną muzykę koreańską. Organizatorzy przygotowali również liczne aktywności sceniczne, konkursy i interaktywne atrakcje dla odwiedzających w każdym wieku. K-Food jako współczesny ambasador kultury Rosnąca popularność koreańskiej kultury na świecie sprawiła, że kuchnia stała się jednym z jej najważniejszych ambasadorów. K-Food Station ma na celu nie tylko promocję koreańskich produktów spożywczych, ale również budowanie relacji kulturowych oraz tworzenie przestrzeni do wzajemnego poznawania się i wymiany doświadczeń pomiędzy Koreą a Polską. To także okazja, aby przyjrzeć się bliżej współczesnym trendom konsumenckim, które kształtują globalny rynek żywności – od produktów funkcjonalnych i fermentowanych, przez kuchnię roślinną, aż po innowacyjne rozwiązania convenience food. K-Food Station – Taste the Vibe odbędzie się w terminie 9–13 lipca 2026 roku wCentrum Eventowe Butelkownia, Plac Konesera 3, Warszawa. Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny.
Włoszki zamiast ciasta wybierają ten deser. Powstaje w 30 sekund i zachwyca prostotą
We Włoszech po obiedzie nie zawsze na stole pojawia się tiramisu czy panna cotta. Bardzo często wybór pada na deser, który składa się z zaledwie dwóch składników. Nazywa się affogato al caffè i choć wygląda niezwykle elegancko, przygotowanie zajmuje mniej niż minutę.
Włoska kuchnia słynie z prostoty. Ta zasada dotyczy nie tylko makaronów czy pizzy, ale również deserów. Zamiast skomplikowanych receptur i długiej listy składników Włosi często wybierają rozwiązania, które pozwalają wydobyć maksimum smaku z kilku wysokiej jakości produktów. Jednym z najlepszych przykładów jest affogato al caffè. Choć wiele osób bierze je za zwykłe lody z kawą, we Włoszech to klasyczny deser z własną nazwą i historią. Dosłownie oznacza „utopione” – bo gałka lodów zostaje zanurzona w świeżo zaparzonym gorącym espresso. To właśnie ta prostota sprawia, że affogato od lat pozostaje jednym z najbardziej charakterystycznych włoskich deserów. Affogato al caffè to klasyk włoskiego stołu W najprostszej wersji affogato składa się z dwóch składników: jednej gałki lodów oraz świeżo zaparzonego espresso. Najczęściej wybiera się lody fior di latte, czyli przygotowywane wyłącznie na bazie mleka, bez dodatku jaj, albo klasyczne lody waniliowe. Tuż przed podaniem gorące espresso wylewa się bezpośrednio na zimne lody. Część lodów delikatnie się rozpuszcza, tworząc kremowy sos, a pozostała zachowuje swoją konsystencję. Efekt jest jednocześnie gorący i zimny, intensywnie kawowy, ale nadal delikatny. We Włoszech affogato najczęściej podaje się po obiedzie lub kolacji jako lekkie zakończenie posiłku. To deser, który doskonale wpisuje się w filozofię dolce vita – nie jest przesadnie słodki, nie przytłacza i nie wymaga długiego przygotowania. Dlaczego Włosi tak chętnie wybierają właśnie affogato? Liczy się nie tylko smak Affogato od lat pozostaje stałym elementem menu włoskich kawiarni i restauracji, choć trudno nazwać je efektownym czy skomplikowanym deserem. Jego fenomen polega właśnie na prostocie. W kraju, w którym kuchnia opiera się na jakości składników, dwa dobrze dobrane produkty potrafią zastąpić najbardziej wyszukane receptury. Pierwszym powodem jest szybkość przygotowania. Jeśli espresso jest już zaparzone, cały deser powstaje w około 30 sekund. Do schłodzonego pucharka trafia jedna gałka lodów – najczęściej fior di latte, czyli przygotowanych na bazie mleka, lub klasycznych lodów waniliowych – a następnie zalewa się ją świeżo zaparzonym espresso. Nie potrzeba piekarnika, miksera ani wielogodzinnego chłodzenia. To jeden z najszybszych deserów włoskiej kuchni. Drugim sekretem jest równowaga smaków. Gorzkie, intensywne espresso przełamuje słodycz lodów, dzięki czemu deser nie jest tak ciężki jak tiramisu, panna cotta czy cannoli. Włosi często zamawiają go po obiedzie, ponieważ stanowi jednocześnie deser i filiżankę kawy. To połączenie idealnie wpisuje się w ich zwyczaj kończenia posiłku espresso. Znaczenie ma również wielkość porcji. Klasyczne affogato to zazwyczaj jedna gałka lodów i pojedyncze espresso. Dzięki temu deser pozostaje niewielki i nie przytłacza po sytym posiłku. Nie chodzi o liczenie kalorii, ale o zachowanie umiaru, który od lat jest charakterystyczny dla włoskiej kultury jedzenia. W przypadku affogato ogromną rolę odgrywa jakość składników. Ponieważ deser składa się właściwie tylko z dwóch elementów, nie da się ukryć smaku słabych lodów czy przeciętnej kawy. Dlatego we Włoszech najczęściej przygotowuje się go z rzemieślniczych lodów (gelato artigianale) oraz świeżo mielonego espresso. Wiele kawiarni serwuje go dopiero po złożeniu zamówienia, aby kontrast między gorącą kawą a zimnymi lodami był jak najbardziej wyraźny. Affogato ma także swój rytuał. Nie czeka się z jego jedzeniem. Espresso powinno trafić na lody tuż przed podaniem, a deser najlepiej smakuje od razu, gdy część lodów zaczyna się delikatnie rozpuszczać, tworząc aksamitny, kawowy krem. Z każdą kolejną łyżeczką zmienia się jego konsystencja i smak, dlatego każda porcja wygląda nieco inaczej. Być może właśnie dlatego affogato od dziesięcioleci nie wychodzi z mody. To deser, który doskonale pokazuje włoską filozofię gotowania – zamiast wielu składników liczy się ich jakość, odpowiednie proporcje i umiejętność wydobycia maksimum smaku z najprostszych produktów. To nie są zwykłe lody z kawą. W affogato liczy się moment podania i jakość składników Na pierwszy rzut oka affogato może przypominać lody polane espresso, ale Włosi podkreślają, że to znacznie więcej niż prosty deser kawowy. O jego charakterze decyduje nie tylko skład, lecz przede wszystkim sposób przygotowania. Kluczowy jest moment, w którym oba składniki się spotykają – gorące, świeżo zaparzone espresso wylewa się na lody dopiero tuż przed podaniem. Dzięki temu deser żyje dosłownie przez kilka minut i z każdą kolejną łyżeczką smakuje nieco inaczej. Pierwszy kęs to wyraźny kontrast temperatur. Gorąca, aromatyczna kawa zetknięta z lodami tworzy cienką warstwę aksamitnego kremu, podczas gdy środek gałki pozostaje zimny i zwarty. Po chwili lody zaczynają się stopniowo rozpuszczać, mieszając z espresso. W efekcie powstaje gładki, kawowo-mleczny sos, którego nie da się uzyskać, przygotowując deser wcześniej i przechowując go w lodówce. Równie ważne są same lody. We Włoszech za najbardziej klasyczny wybór uchodzi gelato fior di latte – lody przygotowywane na bazie mleka i śmietanki, bez dodatku aromatu waniliowego. Ich delikatny smak nie konkuruje z intensywnym espresso, lecz pozwala wybrzmieć jego aromatowi. Poza Włochami najczęściej zastępuje się je wysokiej jakości lodami waniliowymi, ponieważ są łatwiej dostępne. Nie bez znaczenia pozostaje również kawa. W tradycyjnym affogato wykorzystuje się pojedyncze espresso przygotowane tuż przed podaniem. To właśnie świeżo zaparzona kawa, z charakterystyczną cremą na powierzchni, nadaje deserowi głęboki aromat i lekką goryczkę, która równoważy słodycz lodów. W wielu włoskich kawiarniach affogato podaje się w niewielkim szklanym pucharku lub niskiej szklance. Często espresso serwowane jest osobno w filiżance, dzięki czemu gość sam polewa nim lody przy stoliku. To niewielki rytuał, który pozwala zachować idealny kontrast temperatur i konsystencji. Co ciekawe, klasyczne affogato praktycznie nie potrzebuje dodatków. W przeciwieństwie do deserów, które dekoruje się bitą śmietaną, polewami czy owocami, tutaj główną rolę odgrywają dwa składniki. Jeśli pojawiają się ozdoby, są bardzo subtelne – cienki wafelek, kilka płatków gorzkiej czekolady, odrobina posiekanych pistacji albo skórka pomarańczy. W niektórych regionach Włoch można spotkać także wersje z dodatkiem likieru, na przykład amaretto czy Frangelico, jednak są one traktowane jako wariacje na temat klasyki, a nie jej podstawowa forma. To właśnie ta prostota sprawiła, że affogato od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych włoskich deserów. Nie próbuje imponować liczbą składników ani efektowną dekoracją. Wystarczą dobre lody, doskonałe espresso i odpowiedni moment podania, by stworzyć deser, który od dziesięcioleci nie wychodzi z mody. Jak przygotować affogato w domu? Do przygotowania klasycznego affogato wystarczą: jedna gałka lodów fior di latte (śmietankowych) lub waniliowych, porcja świeżo zaparzonego espresso. Lody umieszcza się w niewielkiej szklance lub pucharku, a następnie zalewa gorącym espresso i od razu podaje. To wszystko. Żadnych kremów, bitej śmietany czy skomplikowanych dekoracji. Być może właśnie dlatego affogato od lat pozostaje symbolem włoskiego podejścia do deserów. Pokazuje, że elegancja nie zawsze wymaga wielu składników. Czasem wystarczą dwa doskonałe produkty i kilkadziesiąt sekund, by stworzyć coś, co smakuje jak wakacje we Włoszech.
Zostawił rodzinne Włochy dla Polski. Wkrótce zatańczy w „Tańcu z gwiazdami”, a nam ujawnił rodzinne sekrety
Matteo Brunetti dołącza do grona uczestników najnowszej edycji programu „Taniec z gwiazdami”. Zanim jednak zobaczymy go na parkiecie, przypominamy fragment rozmowy, której udzielił VIVIE! w czerwcu 2024 roku. Finalista 6. edycji „MasterChefa”, ambasador włoskiej kuchni i kultury w Polsce opowiedział nam o rodzinie, włoskich korzeniach, ukochanym synu Leo oraz o tym, dlaczego to właśnie Polska stała się jego domem.
Znawca kulinariów, finalista 6. edycji „MasterChefa”, ambasador włoskiej kuchni i kultury w Polsce, a dziś także uczestnik najnowszej edycji „Tańca z gwiazdami” – Matteo Brunetti od lat zaraża pasją do gotowania. W 2024 roku udzielił VIVIE! wyjątkowo osobistego wywiadu. Choć na co dzień strzeże swojej prywatności, opowiedział nam o rodzinnych korzeniach, mamie, która nauczyła się gotować po włosku, decyzji o przeprowadzce do Polski oraz o synku Leo, z którym wspólnie odkrywa kulinarny świat. Przypominamy fragmenty archiwalnej rozmowy z czerwca 2024 roku. Matteo Brunetti o życiu prywatnym, pasji i ukochnaym synku Mówisz, że jesteś Włochem, ale masz romantyczne polskie serce. Włosi nie są romantykami? Włosi są bardzo romantyczni. Mówiąc o romantycznym sercu, myślałem o mojej mamie, Elżbiecie Krasińskiej, która wyszła za mojego tatę, Włocha. Urodziłem się w Rzymie, potem mieszkaliśmy we Frascati, do Rzymu wróciłem na studia. Mama musiała nauczyć się gotować po włosku i zrobiła to sama. Bo ojciec, chociaż lubił jeść dobre rzeczy, nie miał pojęcia o gotowaniu. Teraz mieszkamy w Polsce, najpierw przyjechała tu moja mama, potem brat, ja dołączyłem do nich najpóźniej. A Włosi są bardzo romantyczni nie tylko w podejściu do życia, ale także w kuchni. My gotujemy z miłością. Dbamy o szczegóły nie tylko dlatego, żeby danie było dobre samo w sobie. Ale żeby ludzie widzieli, że jest w nim uczucie, staranie się. Żeby każdy się poczuł jak w domu. TYLKO W VIVIE!: Hanna Żudziewicz i Jacek Jeschke dwukrotnie przysięgali sobie miłość. Ślub kościelny wzięli we Włoszech Zostawiłeś w Italii wielką włoską rodzinę, wspominałeś, że na obiady siadało u Was do stołu 20–25 osób? To jest głęboko zakorzenione w kulturze włoskiej, takie rodzinne ucztowanie z dziadkami, ciotkami, kuzynami, nawet dalekimi. We Włoszech cały czas popularny jest model rodziny wielopokoleniowej, bardzo rozgałęzionej i trzymającej się razem, spójnej. My spotykaliśmy się w takim szerokim gronie w niedzielę i oczywiście w różne w święta. Cała rodzina gromadziła się w jednym miejscu, w naszym domu w lesie, to miejsce nazywa się Il Bosco. Przyjeżdżaliśmy tam w południe, ale nonna, babcia, była już od rana. Kroiła cukinie, szykowała kurczaki, różne dania. Byłem wtedy dzieciakiem, więc tylko podpatrywałem, jak wujkowie i kuzyni rozpalają piec zbudowany na otwartym powietrzu, żeby grillować mięso i warzywa. [...] Lubiłeś przyjeżdżać do rodzinnego kraju mamy, lubiłeś polskie smaki? Dla mnie Polska to wakacje i język. Za kuchnią nie przepadałem. Babcia robiła zupy owocowe, placki ziemniaczane, pierogi z jagodami. To nie były moje smaki, pierogi kojarzyły mi się z włoskimi ravioli, które jednak nie są na słodko. We Włoszech nie przykłada się takiej wagi do zup. Nieznane są kiszonki, preferuje się świeże rzeczy. Włoskie kubki smakowe nie są nawet przyzwyczajone do takiego kwasu, na kiszone ogórki Włoch by się skrzywił i powiedział: „A co to jest?!”. Chcę dodać, że 20 lat temu w Polsce nie było zbyt wielu włoskich produktów. Dzisiaj można spokojnie przyrządzać wspaniałe włoskie dania. Inny jest transport, większa znajomość włoskich specjalności. Jak to się stało, że zdecydowałeś się przenieść do Polski? Kiedyś czułem się Włochem, obywatelem świata, zastrzegałem, że mogę mieszkać wszędzie, tylko nie w Polsce. Ale los mi namieszał. Przyjechałem tutaj tropem „MasterChefa”. Bardzo lubiłem ten program. Namawiałem mamę, żeby wystąpiła, bo mama wspaniale gotuje, ale odmówiła. Powiedziała, że nie ma ochoty na taki stres. Potem próbowałem przekonać brata. Wreszcie sam bliżej zainteresowałem się tym programem. Uważałem, że mam coś do pokazania w kuchni i do powiedzenia. We Włoszech castingi były już zamknięte. W Polsce cały czas można było się zgłaszać. Byłem zaskoczony, że program realizowany jest od pięciu lat w Polsce. Wysłałem ankietę. Przyjęto mnie. Pomyślałem, że dam tej przygodzie szansę. Pobyt, który miał być krótki, przedłużył się już na sześć lat. TYLKO W VIVIE!: Wytańczyli sobie miłość, a wszystko zaczęło się od rywalizacji. Mimo przeciwności losu przekonali się, że są sobie przeznaczeni Gotowania nauczyła Cię babcia? Sam się nauczyłem, jako student. Kiedy studiowałem na uniwersytecie w Rzymie ekonomię i marketing, chodziliśmy do domu coś zjeść. We Włoszech wszyscy mają przerwę między 13 a 16, mniej więcej w tych godzinach. Korzystaliśmy z niej, chodząc na obiady. Najczęściej gotowałem ja, robiłem studenckie danie, czyli makaron z passatą i tuńczykiem z puszki. Jedliśmy to w kółko, ile razy można? W pewnej chwili znudziło mnie to, zacząłem szukać inspiracji, przeglądać internet, eksperymentować. [...] Nie myślałeś o własnej restauracji? Kuchnia włoska jest bardzo popularna i lubiana w Polsce. Podobno każdego dnia otwierają się na całym świecie setki włoskich restauracji! Na razie nie. Restauracja to nie tylko pieniądze, to jest ogromnie angażujący biznes. Nie byłbym w stanie dać restauracji tyle uwagi, ile bym chciał. Wiem, że za dużo by to ode mnie teraz wymagało, może za 15–20 lat. Musiałbym poświęcić czas, który mam dla rodziny i dla siebie na własny rozwój. Nie jestem w tej chwili na taki biznes przygotowany. Twój synek Leo ma prawie pięć lat. Jest Włochem po tatusiu? Tak, jest makaroniarzem. Nawet gotuje razem ze mną. Wybieramy kształt i kolor makaronu. Na przykład pomarańczowy, wtedy do sosu pomidorowego dodajemy serek ricotta. Albo fioletowy, możemy wtedy dodać sok ze zblendowanej czerwonej kapusty. Leo ma cztery i pół roku i dobrze sobie radzi w kuchni.
Francuzki kochają ten szybki deser. Ma mniej kalorii, niż myślisz
Wygląda jak eleganckie ciasto z paryskiej cukierni, a przygotowanie zajmuje zaledwie kilkanaście minut. Clafoutis od pokoleń gości na francuskich stołach i do dziś pozostaje jednym z ulubionych letnich deserów. Jego największą zaletą jest nie tylko smak, ale także stosunkowo niewielka liczba kalorii.
Latem Francuzi chętnie sięgają po sezonowe owoce i proste przepisy, które nie wymagają wielu składników. Clafoutis doskonale wpisuje się w tę filozofię. To deser, który można znaleźć zarówno w rodzinnych domach, jak i na kartach menu eleganckich bistro czy niewielkich cukierni. Gdy zaczyna się sezon na wiśnie, czereśnie, morele i śliwki, wiele francuskich rodzin przygotowuje go nawet kilka razy w tygodniu, wykorzystując owoce kupione na lokalnych targach. Jego fenomen tkwi w prostocie. Nie wymaga przygotowywania kruchego spodu, ubijania ciężkich kremów ani wielu godzin spędzonych w kuchni. Kilka podstawowych składników – jajka, mleko, mąka, odrobina cukru i świeże owoce – wystarczy, by stworzyć deser, który od ponad stu lat pozostaje jednym z symboli letniej kuchni Francji. Clafoutis jest również przykładem francuskiego podejścia do słodkości. Zamiast bardzo słodkich wypieków z dużą ilością kremu czy lukru stawia na naturalny smak dojrzałych owoców. Dzięki temu uchodzi za znacznie lżejszy od wielu popularnych ciast i świetnie sprawdza się jako deser po letnim obiedzie lub dodatek do popołudniowej kawy. To właśnie ta prostota sprawia, że mimo upływu lat clafoutis nie wychodzi z mody i wciąż pozostaje jednym z ulubionych deserów Francuzów. Clafoutis to klasyk francuskiej kuchni Historia clafoutis sięga XIX wieku i regionu Limousin w środkowej Francji. To właśnie tam po raz pierwszy zaczęto piec deser z całymi wiśniami zatopionymi w delikatnym cieście przypominającym połączenie naleśnika i kremowego flanu. Według tradycyjnej receptury wiśni nie dryluje się przed pieczeniem. Francuzi uważają, że pestki podczas pieczenia nadają owocom subtelny migdałowy aromat i sprawiają, że deser zyskuje głębszy smak. Poza Francją najczęściej wykorzystuje się jednak owoce bez pestek, dzięki czemu clafoutis jest wygodniejsze do jedzenia. Choć klasyczna wersja powstaje z wiśni, dziś równie popularne są warianty z czereśniami, morelami, śliwkami, malinami, jeżynami czy gruszkami. Dzięki temu deser można przygotowywać niemal przez całe lato. Ma mniej kalorii, niż mogłoby się wydawać Clafoutis wygląda jak tradycyjne ciasto, ale jego skład jest znacznie prostszy. Bazę stanowią jajka, mleko, niewielka ilość mąki i cukru oraz duża porcja świeżych owoców. W przeciwieństwie do wielu tart czy serników nie zawiera ciężkich kremów, dużych ilości masła ani lukru. W zależności od przepisu 100 gramów clafoutis dostarcza zwykle około 140–180 kcal, a porcja ważąca około 150 gramów ma 210–270 kcal. Dla porównania podobna porcja tradycyjnego sernika czy szarlotki często przekracza 350–400 kcal. Oczywiście wszystko zależy od ilości cukru i użytych składników, jednak klasyczne francuskie przepisy stawiają przede wszystkim na smak owoców, a nie przesadną słodycz. Przepis na clafoutis. Francuski deser z wiśniami krok po kroku Klasyczne clafoutis nie wymaga ani cukierniczego doświadczenia, ani długiej listy składników. To jeden z tych deserów, które przygotowuje się z produktów znajdujących się niemal w każdej kuchni. Najlepiej smakuje latem, gdy dojrzewają świeże wiśnie, ale z powodzeniem można wykorzystać także czereśnie, morele, śliwki czy maliny. Składniki: 500 g wiśni (tradycyjnie z pestkami, ale można użyć wydrylowanych), 3 jajka, 100 g mąki pszennej, 300 ml mleka, 60–80 g cukru, 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego, szczypta soli, 20 g roztopionego masła do ciasta, masło do wysmarowania formy, cukier puder do oprószenia. Sposób przygotowania: Piekarnik rozgrzej do 180 stopni Celsjusza (góra–dół). Formę do pieczenia o średnicy około 24–26 cm dokładnie wysmaruj masłem. Wiśnie umyj i osusz. Jeśli chcesz przygotować deser zgodnie z francuską tradycją, pozostaw pestki. Jeżeli zależy ci na wygodzie podczas jedzenia, możesz je wcześniej usunąć. W dużej misce roztrzep jajka z cukrem i szczyptą soli. Dodaj ekstrakt waniliowy, następnie wsyp mąkę i stopniowo wlewaj mleko, cały czas mieszając, aż powstanie gładkie, dość rzadkie ciasto. Na końcu dodaj roztopione masło. Owoce ułóż równomiernie na dnie formy i zalej przygotowanym ciastem. Piecz przez 35–45 minut, aż wierzch lekko się zarumieni, a środek będzie sprężysty. Clafoutis powinno pozostać delikatnie kremowe – nie należy go przesuszyć. Po wyjęciu z piekarnika odstaw deser na około 10–15 minut. Przed podaniem oprósz go niewielką ilością cukru pudru. Clafoutis najlepiej smakuje jeszcze lekko ciepłe, ale równie dobrze można podać je schłodzone. Świetnym dodatkiem będzie kleks jogurtu greckiego, crème fraîche lub gałka lodów waniliowych. Jeśli przygotowujesz deser z bardzo słodkich czereśni, warto zmniejszyć ilość cukru nawet do 50–60 gramów, dzięki czemu owoce pozostaną głównym bohaterem wypieku – zgodnie z francuską tradycją. Francuzki cenią prostotę Jednym z powodów, dla których clafoutis od lat cieszy się tak dużą popularnością, jest jego prostota. We Francji deser często przygotowuje się spontanicznie – wtedy, gdy na targu pojawią się świeże wiśnie lub morele. To także przykład francuskiego podejścia do jedzenia. Zamiast całkowicie rezygnować ze słodyczy, Francuzi stawiają na niewielkie porcje i dobrej jakości składniki. Deser ma być przyjemnością, a nie codziennym objadaniem się. Dlatego clafoutis najczęściej podaje się jeszcze lekko ciepłe, oprószone cienką warstwą cukru pudru. Świetnie smakuje z filiżanką kawy, herbaty lub kieliszkiem schłodzonego deserowego wina. Dlaczego clafoutis znów jest modne? Powrót do prostych, domowych wypieków doskonale wpisuje się w aktualne trendy kulinarne. Coraz więcej osób szuka przepisów z krótką listą składników, sezonowymi owocami i mniejszą ilością cukru. Clafoutis spełnia wszystkie te warunki. Popularność deseru napędzają również media społecznościowe. Na Instagramie i TikToku pojawiają się tysiące filmów pokazujących, jak w kilka minut przygotować francuski klasyk z wiśniami, morelami czy malinami. Jego rustykalny wygląd sprawia, że doskonale prezentuje się na zdjęciach, a jednocześnie nie wymaga cukierniczych umiejętności. Nic dziwnego, że clafoutis coraz częściej pojawia się także poza Francją. To deser, który łączy elegancję z prostotą i udowadnia, że letnie słodkości nie muszą być przesadnie kaloryczne, by zachwycać smakiem.
Gratka dla miłośników dobrej kuchni. Wystartował FineDiningWeek®
Przez sześć tygodni – od 1 lipca do 13 sierpnia – miłośnicy wykwintnych smaków mogą odkrywać menu tworzone przez najlepsze restauracje w Polsce. Wszystko dzięki kolejnej edycji FineDiningWeek®. Każda wizyta w restauracji biorącej udział w Festiwalu zyskuje wymiar doświadczenia na najwyższym poziomie. Odkryj kuratorskie kompozycje Chefów, które najlepiej oddają charakter ich kuchni i stanowią jej najbardziej dopracowaną wizytówkę.
Niektóre wyjścia do restauracji są czymś więcej – zostają w pamięci jako wyjątkowe doświadczenia, do których chce się wracać. Właśnie takie są mistrzowskie menu, czyli najbardziej dopracowane, autorskie i wieloetapowe kompozycje przygotowane specjalnie na tę edycję FineDiningWeek®. To nie przypadkowy wybór dań, lecz przemyślane kulinarne opowieści, w których sezonowość, kreatywność i najwyższa jakość produktów spotykają się z indywidualnym stylem Chefów. Serwowane podczas tego Festiwalu dania najlepiej oddają charakter ich kuchni i stanowią jej najbardziej dopracowaną wizytówkę. Trzy poziomy mistrzowskich doświadczeń Festiwal Sztuki Restauracyjnej odbywa się w największych regionach Polski: Warszawie, Krakowie, Trójmieście, Wrocławiu, Poznaniu, Łodzi, Szczecinie oraz na Śląsku. W wydarzeniu bierze udział ponad 100 restauracji premium – zarówno z segmentu fine dining, jak i konceptów aspirujących, w których styl, jakość i doświadczenie tworzą spójną całość. Goście mogą wybierać spośród trzech poziomów mistrzowskich doświadczeń: 3 dania + amuse-bouche za 99 zł, 5 dań + amuse-bouche za 199 zł oraz rozszerzone menu degustacyjne w wybranych restauracjach w cenie 220–600 zł. Do każdej rezerwacji doliczana jest opłata rezerwacyjna w wysokości 12 zł, a minimalna rezerwacja obejmuje 2 osoby. Dodatkowo Goście Festiwalu otrzymają w prezencie – do wyboru – wino Torres lub Cherry Spritz ~0% przygotowany na bazie nowości Kinley Cherry Pepper, dobrane do serwowanych dań, a także będą mogli skorzystać z rabatu przy płatności kartą Visa. Te miejsca warto odwiedzić podczas FineDiningWeek® Kraków – Ziyad Restaurant Pierwsza propozycja pochodzi ze stolicy Małopolski. To właśnie w Krakowie, przy ul. Jodłowej 13, mieści się Ziyad Restaurant – miejsce, w którym sezonowość i precyzja kuchni spotykają się z autorską interpretacją klasyki. Chef Damian Kowalczyk tworzy tu spójną, wieloetapową opowieść, w której każde danie odsłania inne oblicze smaku. Menu mięsne gra kontrastem ryb, owoców morza i kaczki: od ceviche z tuńczyka i przegrzebka, przez troć fiordową z sosem velouté i kurkami, po pierś z kaczki z karmelizowaną marchewką i czarną porzeczką. Menu B zaskakuje zaś lekkością i sezonowym charakterem: ceviche z arbuza z chili i agrestem wnosi świeży, owocowy akcent, risotto z pesto i kiszonym czosnkiem niedźwiedzim przełamuje go bardziej wyrazistą nutą, a pieczony por z sosem serowym i majonezem szczypiorkowym domyka całość kremowym, warzywnym tonem. Każde danie tutaj zaskakuje, przełamuje oczywistość i pokazuje, jak wiele może wydarzyć się między sezonowym składnikiem a autorską interpretacją. Jodłowa 13 w Krakowie to jeden z tych adresów, które podczas FineDiningWeek® naprawdę warto odwiedzić. Łódź – Heksagon 2.0 Po spektakularnej metamorfozie Heksagon 2.0 wrócił w odświeżonej odsłonie: z nowym piętrem, tarasem na dachu ukrytym w koronach drzew i kuchnią inspirowaną śródziemnomorską swobodą. Tu luz flirtuje z finezją, a jedzenie zachwyca od pierwszego kęsa – niezależnie, czy wpadasz na szybki lunch, czy celebrujesz wyjątkowy wieczór. Podczas Festiwalu Sztuki Restauracyjnej Chef Michał Bartczak prezentuje dwa autorskie menu, które łączą prostotę z geniuszem. W obu wariantach króluje halibut z sosem cytrynowym, cukinią i ikrą z pstrąga – świeża, precyzyjna kompozycja otwierająca kulinarną opowieść. Menu mięsne rozwija ją przez polędwicę wołową z guanciale, chimichurri i gorczycą, kaczkę z pączkiem, kaszanką i fermentowanym czosnkiem oraz jagnięcinę ze smardzami, selerem i wędzoną papryką. Menu alternatywne kieruje zaś uwagę w stronę morza: serioli z grapefruitem, cykorią i chili, labraksa z krewetkami i pietruszką oraz ośmiornicy z ziemniakami i jalapeño. To coś więcej niż jedzenie, to prawdziwa poezja smaków pisana ręką mistrza! Poznań – The Time The Time to poznańska perełka rekomendowana przez przewodnik Michelin – miejsce, w którym jedzenie staje się unikalnym doświadczeniem: swobodnym, pełnym pasji i sezonowej świeżości. Podczas Festiwalu restauracja serwuje dwa pięciodaniowe menu degustacyjne, będące celebracją smaku i kreatywności. Wersja mięsna obejmuje carpaccio wołowe z parmezanem, rukolą i majonezem truflowym, pikantny bulion rybny z krewetką i udonem, comber jagnięcy z purée truflowym i groszkiem z miętą, filet z sandacza z beurre blanc i kompresowanym ogórkiem oraz krówkę z owocami i miętą. Opcja wegetariańska zachwyca letnią świeżością: grzanką z bobem, czosnkiem i koperkiem, tatarem z kolorowych pomidorów z arbuzem, ravioli ze szpinakiem i ricottą, gołąbkiem z komosą ryżową i confitowanymi pomidorami z rozmarynem oraz jagodzianką z białą czekoladą i miętą. Skusisz się? Szczecin – Restauracja Sowa Zapomnij o nudzie na talerzu! W Restauracji Sowa fine dining nabiera pazura, a każde danie to małe dzieło sztuki, stworzone z sezonowych składników i szczypty szaleństwa. Przyjdź, spróbuj i przekonaj się, że prostota potrafi zachwycać. Co kryją festiwalowe menu? Niezwykle udane kompozycje, które pokazują, jak naturalność, finezja i odważniejsze połączenia mogą tworzyć harmonijną całość. Menu mięsne otwiera gęsina z burakiem i gorczycą. Dalej pojawiają się dzik z czarną porzeczką, crème fraîche, chrzanem i groszkiem czepnym oraz podgrzybek z dzikiem, szalotką, crème fraîche, nasturcją i tymiankiem. Po nich przychodzi czas na jagnięcinę z ziemniakiem, masłem, ogórkiem, rokitnikiem i bratkami, a całość zamyka deser z jabłka, kruszonki, karmelu, wanilii i róży. Menu alternatywne czerpie z bogactwa smaków Pomorza Zachodniego i składa się z sandacza z ryżem, jarzynami, koperkiem i groszkiem czepnym, śledzia z jabłkiem, koperkiem, kawiorem i nasturcją oraz pstrąga z pietruszką, crème fraîche, czerwoną cebulą i groszkiem cukrowym. Ta uczta to eksplozja smaków z nutą regionalności i elegancji. Po prostu obłęd! Katowice – U Kelnerów U Kelnerów przyciąga nie tylko nazwą, ale przede wszystkim niepowtarzalnym smakiem, wyjątkową atmosferą i dbałością o kulinarny detal. Restauracja żeni śląską tradycję z włoską kuchnią, tworząc połączenia pełne charakteru. Na czas Festiwalu Chef Tomasz Saba przygotował dwa autorskie menu. W wersji mięsnej znalazły się carpaccio z udźca jagnięcego z twarogiem i serwatką, triangoli z żółtkiem i truflą, karmazyn z ravioli i sosem holenderskim z yuzu oraz bavetta ze smardzami. W menu wege z kolei królują głębokie, umamiczne smaki: „przegrzebki” z boczniaka królewskiego z nori i beurre blanc, tatar z grzybów i buraka z truflowym aioli, lasagne parmigiana oraz „policzek wołowy” z pieczonego selera. Obie wersje zamyka lekki deser – gruszka z orzechem laskowym i białą czekoladą. To adres, który pokazuje, że Śląsk i Włochy mogą spotkać się przy jednym stole w wielkim stylu. Trójmiasto - Wieloryb Wieloryb to trójmiejski adres, w którym pierwszoplanową rolę odgrywają morskie smaki: ostrygi, homary, krewetki i ryby najwyższej jakości. To kuchnia oparta na świeżości, prostocie i uważnym podejściu do produktu - z wyraźną miłością do morza. Podczas Festiwalu do wyboru są dwie wersje menu. Pierwszą otwiera tatar wołowy z lubczykiem i wiosenną sałatką. Dalej na stole pojawiają się żurek z jajkiem poche, purée ziemniaczanym, chrzanem, śmietaną i chipsami z prosciutto, risotto szparagowe z białymi i zielonymi szparagami oraz olejem z nasturcji, a także pierś z kaczki z sosem BBQ i kurkami. Menu B rozpoczyna tatar z tuńczyka z rzodkiewką, yuzu i trybulą, po którym podawane są bouillabaisse z krewetką i konfitowanym pomidorem, risotto szparagowe oraz pstrąg z cassoulet z groszku i cukinii w sosie beurre blanc. W obu wersjach kolację zamyka niebanalny deser – sorbet z ogórka z ginem, maliną, jogurtem i rozmarynem. Wieloryb pokazuje, że smak morza najlepiej wybrzmiewa wtedy, gdy prowadzą go świeży produkt, prostota i pewna ręka w kuchni. Warszawa – Savore W samym sercu stolicy, przy ul. Grzybowskiej 49, mieści się Savoré – miejsce, w którym europejska kuchnia spotyka się z sezonowością, autorskim podejściem i swobodną elegancją. To przestrzeń, w której smak mówi więcej niż słowa, a każdy detal – od produktu po podanie – buduje spójne kulinarne doświadczenie. Specjalnie na FineDiningWeek® Chef Tomasz Koprowski przygotował dwie wersje mistrzowskiego menu. W propozycji mięsnej znalazły się foie gras z przepiórką, pączkiem i brzoskwinią, carpaccio ze strusia z borowikami, kurkami, malinami i ślimakiem, krewetki smażone z risotto cytrynowym, szpinakiem i bobem oraz comber jagnięcy z fasolką szparagową, sosem miętowym i zapiekanką ziemniaczaną. Całość wieńczy tarta cytrynowa z sorbetem i paloną białą czekoladą. Menu alternatywne otwiera tatar z tuńczyka z groszkiem cukrowym, kiszoną cytryną i awokado. Dalej pojawiają się ośmiornica ze szparagami i młodymi ziemniakami, stek z selera z palonymi orzechami i warzywami oraz filet z okonia morskiego z sosem rakowym i purée marchewkowym. Deser to sernik z truskawkami, likierem Mozart chocolate i paloną czekoladą. Niebo! Wrocław – Arche Klasztor Są miejsca, które z definicji smakują inaczej. Arche Klasztor to kulinarna scena, na której historia, architektura, atmosfera i nowoczesny fine dining tworzą opowieść prowadzoną w kilku aktach. W eleganckich wnętrzach serwowane są dania oddające hołd sezonowości, lokalnym produktom i czystej przyjemności jedzenia. Menu B składa się z pierożka z lokalnego buraka z twarogiem owczym i shotem buraczanym z bergamotką, pora duszonego w lokalnym piwie z grzybami wiosennymi, emulsją porową i truflą oraz bulionu grzybowego z pierożkiem z parmezanu i esencją pietruszkową. Jest jeszcze kabaczek z grilla z pesto i burratą oraz tartaletka szampańska na deser. Menu A prowadzi przez równie dopracowaną sekwencję smaków: od bulionu drobiowego z warzywami ogrodowymi, przez sandacza po staropolsku z jarmużem i zupą pietruszkową, aż po kwaśne mleko z miodem i kawiorem Antonius 4*. Na finał również szampańska tartaletka, która domyka całość elegancką lekkością. To doświadczenie, które zostaje w pamięci długo po ostatnim kęsie, a rekomendacja Michelin tylko podkreśla rangę tego wrocławskiego adresu. Mistrzowskie Momenty można rezerwować już teraz! Wystarczy wybrać liczbę osób, datę, godzinę oraz menu. Każda festiwalowa wizyta trwa 120 minut i jest okazją do odkrywania unikalnych smaków w atmosferze najwyższej jakości obsługi i estetyki. Rezerwacji można dokonać na stronie FineDiningWeek.pl O FineDiningWeek® : FineDiningWeek® to festiwal, który od 2016 roku łączy najlepsze restauracje premium w Polsce z Gośćmi poszukującymi wyjątkowych doświadczeń przy stole. W każdej edycji bierze udział ponad 100 starannie wyselekcjonowanych restauracji, oferujących 3- lub 5-daniowe menu przygotowane specjalnie na czas wydarzenia – z pasją, kreatywnością i dbałością o każdy detal. Towarzyszy im prezent od partnera, który dopełnia całość kulinarnego doświadczenia. FineDiningWeek® to nie tylko najwyższy poziom kuchni, ale również wyjątkowa gościnność i estetyka – wszystko po to, by każda wizyta w restauracji była kompleksowym, niezapomnianym przeżyciem. Tegoroczna edycja, odbywająca się pod hasłem #MistrzowskieMomenty, potrwa od 1 lipca do 13 sierpnia 2026 roku. Aby dowiedzieć się więcej o organizowanych Festiwalach odwiedź https://week.pl/finediningweek.
Peruwiańczycy wymyślili sposób na gotowanie bez ognia. To najmodniejsze danie lata i można je zrobić w domu!
Ceviche to peruwiańska technika "gotowania" ryby w soku z cytrusów — bez ciepła, bez kuchenki i bez skomplikowanych technik. Gotowe w 15 minut, orzeźwiające jak żadne inne danie na upał i od kilku lat na menu najlepszych restauracji w Polsce. Czas zrobić je w domu.
Ceviche ma tysiące lat historii i pochodzi z wybrzeży Peru, gdzie rybacy od starożytności marynowali świeżo złowione ryby w soku z lokalnych cytrusów. Technika ta opiera się na prostym zjawisku chemicznym: kwas zawarty w soku z limonki lub cytryny denaturuje białka ryby w dokładnie taki sam sposób jak ciepło — sprawia, że mięso staje się "ugotowane" bez użycia ognia. Efekt wizualny i teksturowy jest identyczny jak przy tradycyjnym gotowaniu, ale smak jest zupełnie inny: świeży, kwaśny, intensywny i lekki jednocześnie. W Peru ceviche jest daniem narodowym — serwowane na śniadanie, lunch i kolację, w małych przydrożnych lokalach i w najlepszych restauracjach Limy. W Europie trafiło na stoły fine diningowych restauracji w latach 2010 i od tamtej pory konsekwentnie podbija kolejne rynki. W Polsce ceviche pojawia się dziś na menu restauracji w całym kraju — i kosztuje od 45 do 80 złotych za porcję. W domu zrobisz je za ułamek tej ceny, w kwadrans. Klasyczne ceviche z białej ryby Podstawą każdego ceviche jest świeża, dobrej jakości ryba o białym mięsie — im świeższa, tym lepszy efekt. W Peru używa się głównie corviny, w Polsce doskonale sprawdza się dorsz, halibut, mintaj lub tilapia. Kluczowe jest jedno: ryba musi być absolutnie świeża, kupiona tego samego dnia lub z zamrożonej — mrozzone ryby są bezpieczniejsze dla techniki surowego marynowania niż ryby, które nie wiadomo ile czasu spędziły na lodzie. Proporcje na 2 porcje: 300 g filetów z białej ryby, sok z 4 limonek lub 2 cytryn, 1 mała czerwona cebula, 1 papryczka chili, pęczek kolendry, sól. Rybę pokroić w kostkę około 1,5 cm, zalać sokiem z cytrusów — ryba musi być całkowicie przykryta. Odstawić na 10-15 minut, aż mięso zbieleje i stwardnieje. Dodać cienkie półksiężyce czerwonej cebuli, drobno pokrojone chili bez pestek i posiekaną kolendrę. Doprawić solą. Podawać natychmiast. Sekret tkwi w czasie marynowania — 10-15 minut to klasyczny peruwiański czas, który daje lekko marynowaną rybę z delikatnym surowym centrum. 30 minut i więcej daje ryb bardziej "ugotowaną" w całości. Oba efekty są prawidłowe — to kwestia preferencji. Ceviche z łososia po azjatycku Łosoś to jeden z najbardziej popularnych składników ceviche poza Peru — i jeden z najbezpieczniejszych, jeśli kupuje się go świeżego lub z dobrego zamrożenia. Łosoś ma tłuste, intensywne mięso, które inaczej reaguje na kwas niż biała ryba — marynuje się wolniej i zachowuje bardziej kremową teksturę. Wersja azjatycka zastępuje klasyczne peruwiańskie przyprawy japońskimi i tajskimi: zamiast limonki i kolendry wchodzi imbir, sezam, sos sojowy i olej sezamowy, a całość zdobi się awokado i zielonymi cebulkami. Proporcje na 2 porcje: 300 g świeżego lub rozmrożonego łososia bez skóry, sok z 2 limonek, 2 łyżki sosu sojowego, 1 łyżeczka startego imbiru, 1 łyżka oleju sezamowego, 1 awokado, 2 zielone cebulki, prażony sezam. Łososia pokroić w kostkę, wymieszać z sokiem z limonki, sosem sojowym i imbirem. Odstawić na 15-20 minut. Dodać pokrojone awokado, zielone cebulki i olej sezamowy. Posypać sezamem i podawać z ryżem lub samodzielnie. Ceviche z krewetek — wersja dla ostrożnych Dla tych, którzy nie są przekonani do surowej ryby — ceviche z krewetek to idealne rozwiązanie. Krewetki mogą być wcześniej lekko zblanszowane i wystudzone, a następnie marynowane w soku z cytrusów przez 30 minut. Efekt jest mniej "surowy" niż klasyczne ceviche, ale technika i smak są identyczne. Proporcje na 2 porcje: 300 g krewetek (surowych lub blanszowanych i schłodzonych), sok z 3 limonek, 1 ogórek, 1 czerwona papryka, pół czerwonej cebuli, pęczek kolendry, 1 papryczka jalapeño, sól. Krewetki wymieszać z sokiem z limonki i odstawić na 30 minut. Dodać pokrojone w drobną kostkę warzywa i kolendrę. Doprawić solą i podawać schłodzone. Leche de tigre — mleko tygrysa Leche de tigre — dosłownie "mleko tygrysa" — to marynata, która pozostaje po ceviche: intensywny, kwaśny, lekko pikantny sok cytrusowy z sokiem z ryby i resztkami marinatę. W Peru pije się go jako shot przed lub po ceviche, traktując jako naturalne lekarstwo na kaca i środek wzmacniający. W domu leche de tigre można przygotować oddzielnie: zblendować kawałek ryby z sokiem z limonek, małym kawałkiem imbiru, chili i solą, przecedzić przez sito i podawać w małych szklankach obok ceviche. To ten element, który sprawia że domowe ceviche wygląda jak danie z restauracji. Jedna zasada, bez której ceviche nie wyjdzie Jakość ryby jest wszystkim. Ceviche nie ukrywa niedoskonałości składników pod sosem, przyprawami ani ciepłem — pokazuje rybę taką, jaka jest. Ryba nieświeża, tłusta lub złej jakości da ceviche, które smakuje jak ryba nieświeża, tłusta lub złej jakości — tylko zimne i kwaśne. Jeśli nie jesteś pewna świeżości ryby — nie rób ceviche. Kupuj rybę w sprawdzonym miejscu, w dniu przygotowania lub używaj dobrej jakości mrożonej, rozmrożonej w lodówce przez noc. I ostatnia rzecz: ceviche podaje się natychmiast po przygotowaniu. To nie jest danie, które czeka w lodówce na jutro — smakuje najlepiej świeże, w kwadrans po przygotowaniu.
To danie ratuje każdy upalny dzień. Przygotujesz je bez kuchenki i będzie gotowe w pięć minut!
Zimne zupy to jedno z tych odkryć kulinarnych, przy których człowiek zastanawia się, dlaczego nie robił tego wcześniej. Gazpacho, chłodnik, vichyssoise — orzeźwiające, sycące i gotowe w kilka minut. W Europie Południowej i Wschodniej jadane od wieków. W Polsce wciąż niedoceniane.
Kiedy temperatura przekracza 30 stopni, gotowanie przy kuchence staje się ostatnią rzeczą, na którą ma się ochotę. A jednocześnie sałatka nie zawsze wystarczy, kanapka szybko nudzi, a zamawianie jedzenia na wynos w upalne dni ma swoje ograniczenia. Tymczasem odpowiedź na ten problem istnieje od stuleci — i jest prostsza niż jakakolwiek inna technika kulinarna. Zimna zupa to danie, które robi się bez gotowania, bez kuchenki i bez podgrzewania kuchni. Wrzuca się składniki do blendera, miksuje przez minutę, doprawia i wstawia do lodówki. Po kilku minutach jest gotowe — orzeźwiające, sycące i zaskakująco wyrafinowane w smaku. Francuzi, Hiszpanie, Bułgarzy i Turcy wiedzą o tym od pokoleń. W Polsce zimna zupa to wciąż bardziej wyjątek niż reguł — i właśnie to warto zmienić tego lata. Gazpacho — hiszpański klasyk, który robi się sam Gazpacho to najpopularniejsza zimna zupa świata — i jednocześnie jedna z najłatwiejszych do przygotowania. Pochodzi z Andaluzji, gdzie przez wieki było daniem biednych rolników: chleb namoczony w wodzie, pomidory, oliwa, czosnek i ocet. Dziś jest symbolem letniej kuchni śródziemnomorskiej. Klasyczne gazpacho wymaga kilku składników: dojrzałych pomidorów, ogórka, papryki, czosnku, oliwy z oliwek, octu winnego i soli. Wszystko razem do blendera, chwila miksowania, przelanie przez sito i do lodówki. Podawane mocno schłodzone, z dodatkiem drobno pokrojonych warzyw na wierzchu i kroplą dobrej oliwy. Sekret dobrego gazpacho to jakość pomidorów — muszą być dojrzałe i słodkie, najlepiej prosto ze straganu. Zimne, niedojrzałe pomidory ze sklepu dadzą zupę bez smaku. Czerwiec i lipiec to najlepszy moment w roku na gazpacho w Polsce — polskie pomidory są właśnie w sezonie i nigdy nie smakują lepiej. Proporcje na 4 porcje: 800 g dojrzałych pomidorów, 1 ogórek, 1 czerwona papryka, 1 ząbek czosnku, 4 łyżki oliwy, 2 łyżki octu winnego, sól. Wszystko razem zblendować, przecedzić, schłodzić. Gotowe. Chłodnik — polska odpowiedź na upał Chłodnik litewski to polska zimna zupa z buraków — różowa, kwaśna, orzeźwiająca i zaskakująco elegancka w wyglądzie. W Polsce znana od wieków, choć dziś często zapomniana na rzecz innych dań letnich. Podstawa chłodnika to ugotowane i starte buraki — jedyny element, który wymaga wcześniejszego przygotowania. Reszta to kefir lub maślanka, ogórek kiszony lub świeży, koper, szczypiorek i jajko ugotowane na twardo. Wszystko razem miesza się bez blendera, doprawia solą i cytryną i schładza przez co najmniej godzinę. Efekt jest zaskakujący: zupa o intensywnym różowym kolorze, która w upalne południe smakuje jak nic innego. Kwaśna od kefiru, słodkawa od buraków, świeża od koperku. I gotowa w kilka minut, jeśli buraki ugotuje się wieczorem dzień wcześniej. Proporcje na 4 porcje: 3 średnie buraki ugotowane i starte, 500 ml kefiru, 1 ogórek, pęczek koperku, 2 jajka na twardo, sok z cytryny, sól. Wymieszać, schłodzić, podawać. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/06/AdobeStock519847472-7bbe48d.jpeg" width="5184" height="3456" alt="Chłodnik litewski - tradycyjna zimna zupa z botwinki z dodatkiem jogurtu, jajkiem, koperkiem, szczypiorkiem i ogórkiem. Wegetariańska potrawa na lato." title="Chłodnik litewski - tradycyjna zimna zupa z botwinki z dodatkiem jogurtu, jajkiem, koperkiem, szczypiorkiem i ogórkiem. Wegetariańska potrawa na lato." /> Vichyssoise — elegancja w misce Vichyssoise to francuska zimna zupa z porów i ziemniaków — kremowa, delikatna i tak wyrafinowana w smaku, że trudno uwierzyć, jak jest prosta w przygotowaniu. Wymaga krótkiego gotowania — pory i ziemniaki trzeba udusić przez kilkanaście minut — ale końcowy efekt jest serwowany zimny i jest jedną z najelegantszych zup, jakie można postawić na stole. Klasyczna vichyssoise to podsmażone pory, ziemniaki gotowane w bulionie, zmiksowane razem z odrobiną śmietany i schłodzone do temperatury lodówki. Podawana z posiekanym szczypiorkiem i kroplą śmietany na wierzchu. W odróżnieniu od gazpacho i chłodnika, vichyssoise jest kremowa i delikatna w smaku — bez wyraźnej kwasowości czy intensywności. To zimna zupa dla tych, którzy wolą subtelnością od intensywności. Tarator — bułgarska zimna zupa z jogurtu Tarator to bułgarska zimna zupa z jogurtu, ogórka i czosnku — prawie nieznana w Polsce, a będąca jednym z najlepszych dań na upał w całej Europie Wschodniej. W Bułgarii jada się ją codziennie latem, podobnie jak Grecy jedzą tzatziki — z tą różnicą, że tarator jest rzadszy i podawany jako zupa, a nie sos. Przygotowanie trwa dosłownie pięć minut: jogurt naturalny lub grecki, starty ogórek, czosnek, oliwa, koper, sól i zimna woda do rozcieńczenia. Wszystko razem wymieszać, schłodzić i podawać z kostkami lodu. Smak taratorze jest intensywnie jogurtowy, świeży od ogórka i wyraźnie czosnkowy. W połączeniu z zimną wodą i kawałkami lodu to jedna z tych kombinacji, która w upalne dni działa jak natychmiastowe ochłodzenie od środka. Proporcje na 2 porcje: 400 ml jogurtu naturalnego, 1 ogórek starty na tarce, 1 ząbek czosnku, łyżka oliwy, pęczek koperku, sól, zimna woda do konsystencji. Jedna zasada, która zmienia wszystko latem Zimne zupy najlepiej smakują po minimum godzinie w lodówce — składniki mają czas żeby się przegryźć i aromaty rozwinąć. Gazpacho przygotowane wieczór wcześniej smakuje znacznie lepiej niż to samo gazpacho podane od razu po zblendowaniu. I ostatnia rzecz: temperatura serwowania ma znaczenie. Zimna zupa podana w chłodnej, ale nie lodowatej temperaturze — około 8-10 stopni — smakuje pełniej niż ta sama zupa niemal zmrożona. Zbyt niska temperatura tłumi aromaty tak samo jak zbyt wysoka. Blender, dojrzałe warzywa i lodówka. Reszta to kwestia pięciu minut i cierpliwości podczas schładzania.
Tzatziki, musaka, hummus. Myślisz, że wiesz jak je zrobić? Grecy by się nie zgodzili!
Grecka kuchnia jest w Polsce popularna od lat. Mamy restauracje, przepisy z internetu i przekonanie, że wiemy jak to smakuje. Tymczasem kilka podstawowych dań robimy tak bardzo nie po grecku, że oryginał smakuje jak zupełnie inne danie.
Pierwsze tzatziki zjedzone w Grecji robią z ludźmi pewną rzecz: sprawiają że przez chwilę siedzą w milczeniu i zastanawiają się, dlaczego to, co jedli przez lata pod tą samą nazwą, smakowało tak zupełnie inaczej. Chłodne, gęste, intensywne w smaku ogórka i czosnku, z oliwą na wierzchu i gałązką kopru — i to uczucie, że coś tak prostego może smakować tak dobrze. Różnica nie leży w przepisie. Leży w kilku szczegółach, które w polskich wersjach greckich dań znikają jedna po drugiej — aż zostaje coś, co ma tę samą nazwę, ale zupełnie inną duszę. Tzatziki — jeden błąd, który zmienia wszystko Polskie tzatziki są za rzadkie. To zdanie, które Grecy powiedzieliby patrząc na większość domowych wersji tego sosu — i mieliby rację. Sekret greckiego tzatziki to jogurt. Nie zwykły jogurt naturalny z supermarketu — ale jogurt grecki, który ma konsystencję zbliżoną do śmietany. Gęsty, kremowy, z zawartością tłuszczu minimum 10 procent. Jeśli nie masz jogurtu greckiego — odcedź zwykły jogurt przez gazę przez kilka godzin. Wytraci wodę i stanie się gęsty jak powinien. Drugi błąd: ogórek prosto do miski. Ogórek zawiera dużo wody — i ta woda rozrzedza tzatziki w ciągu godziny. Grecki sposób: zetrzyj ogórek na tarce, posól, odstaw na 20 minut, a potem wyciśnij ręką maksymalnie dużo wody. Dopiero wtedy dodaj do jogurtu. Czosnek: więcej niż myślisz. Tzatziki powinno być wyraźnie czosnkowe — nie delikatnie, nie subtelnie. Jeden duży ząbek na szklankę jogurtu to minimum. Musaka — gdzie znika bechamel Musaka bez kremowego, gęstego sosu beszamelowego to nie musaka — to zapiekanka z bakłażana. Tymczasem większość domowych wersji ten sos albo pomija, albo robi go tak rzadko, że zamiast kremowej warstwy powstaje coś w rodzaju zupy na wierzchu ziemniaków. Grecki beszamel do musaki jest gęsty jak budyń — na tyle, żeby można było go kroić razem z resztą dania. Proporcja: 60 gramów masła, 60 gramów mąki i 600 mililitrów mleka na jedną blachę. Gotuj mieszając przez co najmniej 10 minut po zagotowaniu — aż masa odchodzi od brzegów garnka. Na końcu dwa żółtka i świeżo starty parmezan lub kefalotyri. Drugi błąd: bakłażan prosto do blachy. Bakłażan przed pieczeniem w musace musi być grillowany lub smażony na oliwie — nie surowy. Surowy zostaje twardy i nie wchłania aromatu mięsnego sosu. Hummus — ciecierzyca ma znaczenie Hummus z puszki ciecierzycy i hummus z ciecierzycy gotowanej od zera to dwa różne dania pod tą samą nazwą. Puszka daje efekt, z puszki — szybko i wygodnie. Ale smak ciecierzycy gotowanej przez noc po namoczeniu, z dodatkiem łyżeczki sody, jest głębszy, bardziej orzechowy i zupełnie inny. Drugi błąd: za mało tahini. Tahini — pasta sezamowa — to drugi najważniejszy składnik hummusu po ciecierzycy. W polskich wersjach często pojawia się w ilości "łyżeczka na wszelki wypadek." W greckim i bliskowschodnim humusie stanowi nawet jedną trzecią całości — i to ona odpowiada za kremową, bogatą konsystencję i głęboki smak. Trzeci błąd: blenderowanie za krótko. Dobry hummus blenduje się co najmniej trzy minuty — aż masa stanie się absolutnie gładka i jedwabista. Miksery z niską mocą mogą potrzebować pięciu minut. Cierpliwość tutaj się opłaca. Jeden przepis, który warto zapamiętać Spanakopita — grecka zapiekanka ze szpinakiem i fetą w cieście filo — to danie, które w Grecji kupuje się w piekarni rano i je na ulicy. W Polsce praktycznie nieznane, a szkoda: ciasto filo dostępne jest w każdym większym supermarkecie, szpinak i feta też. Składniki na blachę: 500 gramów rozmrożonego szpinaku odciśniętego z wody, 300 gramów fety pokruszonej, dwa jajka, pęczek koperku, sól, pieprz i sześć arkuszy ciasta filo posmarowanych oliwą. Piecze się 35 minut w 180 stopniach. Smakuje jak Grecja w czerwcu — i właśnie dlatego jest przepisem na ten miesiąc.
Jedno urządzenie zmieniło sposób, w jaki gotujemy. Teraz szykuje się kolejny przełom!
Airfryer trafił do polskich kuchni bez wielkiej kampanii reklamowej i bez rekomendacji dietetyków. Trafił przez TikToka, przez koleżankę, przez przypadek. I zmienił codzienne gotowanie w sposób, którego nikt się nie spodziewał. Teraz zaczyna się kolejny rozdział tej historii.
Są rzeczy, które wchodzą do naszego życia przez frontowe drzwi — z fanfarami, reklamami i influencerami. I są rzeczy, które wchodzą przez kuchenne okno — cicho, bez ceremonii, i zostają na zawsze. Airfryer był tym drugim. Trzy lata temu to urządzenie było ciekawostką. Dwa lata temu — gadżetem dla entuzjastów zdrowego jedzenia. Dziś stoi w co trzeciej polskiej kuchni i jest jednym z najczęściej kupowanych urządzeń AGD w Polsce. I prawie nikt nie planował, że tak będzie. Dlaczego airfryer wygrał Odpowiedź jest prostsza niż jakikolwiek trend marketingowy: airfryer rozwiązuje prawdziwy problem. Nie jeden — kilka naraz. Gotuje szybciej niż piekarnik. Nie wymaga rozgrzewania. Zużywa znacznie mniej energii. Nie brudzi całej kuchni tłuszczem. I daje efekt — chrupiącą skórkę, złocisty kolor, soczystość w środku — który w zwykłym piekarniku wymaga precyzji i doświadczenia, a w airfryerze wychodzi niemal automatycznie. TikTok zrobił resztę. Gdy pierwsze filmy z frytkami bez oleju, chrupiącym kurczakiem i croissantami "jak z piekarni" zaczęły zbierać miliony wyświetleń, efekt kuli śnieżnej był nieunikniony. Airfryer stał się jednym z nielicznych urządzeń kuchennych, które pokolenie Z i Millenialsi kupują nie dlatego, że muszą — ale dlatego, że chcą. View oEmbed on the source website Co airfryer zmienił w tym, jak gotujemy Największa zmiana jest niewidoczna na pierwszy rzut oka — ale odczuwalna codziennie. Airfryer obniżył próg wejścia do gotowania. Osoby, które wcześniej nie gotowały bo "to trwa za długo" albo "nie wiem jak" — zaczęły gotować. Bo wrzucić warzywa, nastawić temperaturę i zapomnieć na dwadzieścia minut to nie jest gotowanie wymagające umiejętności. To jest gotowanie dostępne dla każdego. I właśnie dlatego airfryer zmienił nie tylko kuchnie, ale też nawyki żywieniowe. Badania pokazują, że posiadacze airfryerów gotują w domu częściej niż przed zakupem urządzenia — i zamawiają jedzenie na wynos rzadziej. To jest zmiana behawioralna, której żadna kampania "jedz zdrowiej" nie osiągnęła. Gdzie airfryer ma ograniczenia — i co się teraz zmienia Airfryer pierwszej generacji miał jedną zasadniczą słabość: suchość. Gorące powietrze cyrkulujące w zamkniętej komorze doskonale chrupie i rumieni — ale wysusza. Mięso traci soczystość, ryby stają się twarde, ciasta wychodzą bez tej miękkości, której oczekujemy. I właśnie to jest ograniczenie, które nowa generacja urządzeń zaczyna przekraczać. Producenci łączą cyrkulację gorącego powietrza z parą — tworząc efekt zbliżony do profesjonalnych pieców konwekcyjno-parowych, które do tej pory były dostępne wyłącznie w gastronomii. Para utrzymuje wilgotność dania, gorące powietrze daje chrupiącą skórkę. Razem — efekt, którego klasyczny airfryer nie był w stanie osiągnąć. Dreame Tasti PT60 to przykład tego kierunku: szklana komora z borem krzemowym dająca pełny podgląd 360 stopni na każdym etapie gotowania, dolna komora na wodę wytwarzająca parę i dwa wymienne naczynia o różnych pojemnościach. To połączenie cyrkulacji powietrza, pary i przejrzystości — które rozwiązuje dokładnie te problemy, z którymi użytkownicy airfryerów pierwszej generacji zmagali się od lat. Co to oznacza dla codziennego gotowania Prosto: że urządzenie, które już zmieniło polskie kuchnie, właśnie staje się znacznie bardziej wszechstronne. Nie zastępuje piekarnika — ale zbliża się do niego możliwościami szybciej niż ktokolwiek się spodziewał. Kurczak chrupiący na zewnątrz i soczysty w środku. Ryba, która nie wysycha. Warzywa z karmelizowaną skórką i miękkim wnętrzem. Ciasto, które rośnie równomiernie. To jest obietnica, którą nowa generacja urządzeń zaczyna spełniać — i właśnie dlatego warto obserwować, dokąd to zmierza. Airfryer trafił do naszych kuchni bez zaproszenia. Kolejna zmiana przychodzi tą samą drogą — przez kuchenne okno, po cichu, i zostaje na zawsze.
Wszyscy marynują mięso przed grillowaniem. Szefowie kuchni robią odwrotnie i właśnie dlatego ich dania z grilla są fenomenalne!
Sól przed grillowaniem czy po? Marynata przez noc czy przez godzinę? Okazuje się, że większość z nas robi to źle od lat — i właśnie dlatego mięso z domowego grilla smakuje inaczej niż to z dobrej restauracji. Czas to zmienić.
Jest takie pytanie, które pada na każdym grillowym spotkaniu: "jak długo marynowałaś?" I zawsze chodzi o to samo — że dłużej znaczy lepiej, że noc w marynacie to ideał, że im więcej przypraw tym więcej smaku. Tymczasem szefowie kuchni, którzy grillują zawodowo, robią często coś zupełnie odwrotnego. I mięso z ich rusztów smakuje jak z innej planety. Różnica nie leży w jakości mięsa ani w sprzęcie. Leży w kilku zasadach, o których w domowym grillowaniu nikt nie mówi głośno. Zasada pierwsza: sól po, nie przed — ale jest wyjątek To jest ta zasada, która wywołuje największe kontrowersje. Sól wyciąga wilgoć z mięsa przez osmozę — i jeśli posolisz stek tuż przed położeniem go na ruszt, powierzchnia będzie wilgotna zamiast sucha, a wilgotna powierzchnia nie karmelizuje się — zamiast złocistej skórki dostaniesz gotowane szare mięso. Szefowie kuchni solą mięso albo bezpośrednio przed grillowaniem (dosłownie 30 sekund wcześniej — za krótko żeby sól wyciągnęła wodę) albo minimum 45 minut wcześniej — wtedy wyciągnięta woda jest z powrotem wchłaniana przez mięso wraz z solą, które wnika głębiej i daje lepszy smak. Okno między 5 a 40 minutami to najgorszy moment na solenie. Mięso jest wilgotne na zewnątrz, sól nie wniknęła w głąb. To jest właśnie ten moment, w którym większość z nas kładzie mięso na ruszt. Wyjątek: kurczak i wieprzowina mogą być solone wcześniej — ich struktura jest inna i nie reagują tak gwałtownie. Zasada druga: marynata nie wnika tak głęboko jak myślisz Przez lata żyliśmy w przekonaniu, że noc w marynacie zmienia mięso do głębi. Tymczasem badania kulinarne pokazują, że marynata wnika w mięso zaledwie kilka milimetrów — niezależnie od tego, czy marynujesz godzinę czy dobę. Smak i aromat pozostają przy powierzchni. Co marynata naprawdę robi dobrze: nadaje smak skórce i powierzchni, miękczy włókna przy długim marynowaniu i tworzy podstawę do karmelizacji na ruszcie. Ale nie zmienia smaku wnętrza mięsa — to robi wyłącznie dobra technika grillowania. Praktyczna konsekwencja: godzina w marynacie daje 80 procent efektu, który daje noc. Jeśli zapomniałaś zamarynować mięso dzień wcześniej — nie panikuj. Godzina wystarczy. Zasada trzecia: suche mięso karmelizuje się lepiej To jest paradoks, który szefowie kuchni znają od lat, a który przeczy naszej intuicji. Mięso wyjęte z mokrej marynaty i położone prosto na ruszt — paruje zamiast się grillować. Para to wróg karmelizacji. Profesjonalny trik: wyjmij mięso z marynaty, osusz je dokładnie papierowym ręcznikiem i dopiero wtedy kładź na ruszt. Skórka będzie sucha, kontakt z gorącym metalem da natychmiastową karmelizację — i tę charakterystyczną, głęboką skórkę, której nie osiągniesz wilgotnym mięsem. To dotyczy też kurczaka, ryby i warzyw. Suche = lepsze na grillu. Zawsze. Zasada czwarta: temperatura spoczynkowa jest ważniejsza niż czas grillowania Mięso zdjęte z grilla jest "spięte" — włókna skurczyły się pod wpływem wysokiej temperatury, soki są zepchnięte do środka. Jeśli pokroisz je natychmiast — soki wyleją się na deskę, nie na talerz. Pięć minut odpoczynku pod folią aluminiową po zdjęciu z rusztu pozwala włóknom się rozluźnić i sokom równomiernie rozprowadzić. Efekt: mięso jest soczystsze, bardziej miękkie i smakuje intensywniej. Zasada: im większy kawałek, tym dłuższy odpoczynek. Stek — 5 minut. Kurczak w całości — 15 minut. Karkówka — 10 minut. Jedna zmiana, którą warto wprowadzić już dziś Jeśli możesz zapamiętać tylko jedną rzecz z tego tekstu — niech to będzie: osusz mięso przed grillowaniem. To jest ta jedna zmiana, która robi największą różnicę i której prawie nikt nie stosuje. Papierowy ręcznik, 30 sekund, sucha powierzchnia. I ruszt może robić to, do czego jest stworzony.
To nie są lody i nie jest sorbet. Włoski hit lata, który zmienia wszystko, co myślałaś o mrożonych deserach!
Granita sycylijska jest lżejsza niż lody, bardziej intensywna niż sorbet i robi się bez żadnej maszynki. We Włoszech je się ją na śniadanie, z brioche i bez wyrzutów sumienia. W Polsce właśnie wchodzi do kawiarni i najwyższy czas zrobić ją w domu.
Na Sycylii lato zaczyna się od granity. Nie od pierwszych upałów, nie od sezonu na plaży — od pierwszej granity z brioche zjedzionej przy barze, stojąc, o ósmej rano. Migdałowa, kawowa, cytrynowa albo z morwy — zimna, ziarnista, intensywna — i miękka bułeczka do maczania w tym wszystkim. To jest sycylijskie śniadanie i jeden z tych rytuałów, przy których rozumie się, dlaczego Włosi mają takie podejście do życia. Granita to nie lody. To nie sorbet. To coś pomiędzy — i właśnie ta przestrzeń pomiędzy jest tym, za co się ją kocha. Czym właściwie jest granita Sorbet to gładki, kremowy, zmrożony deser — robi się go w maszynce, która mieszając zapobiega tworzeniu się kryształków lodu. Granita jest odwrotnością tej filozofii: kryształki lodu są tu pożądane, celowe i właśnie one tworzą charakterystyczną, ziarnistą teksturę, która na języku rozpływa się inaczej niż cokolwiek innego. Technicznie granita to zamrożony syrop owocowy lub kawowy, który co 30 minut przeskrobuje się widelcem — żeby rozbijać kryształki lodu zanim staną się za duże. I to wszystko. Zero maszynek, zero specjalnego sprzętu, zero skomplikowanych technik. Tylko czas i cierpliwość — i efekt, który wygląda jak z włoskiej cukierni. Smak granity jest intensywniejszy niż lodów — bo nie ma w niej tłuszczu mlecznego, który tłumi aromaty. Cytryna smakuje jak cytryna, kawa jak najlepsza kawa, truskawka jak truskawka z targu, nie ze sklepu. Podstawowy przepis — granita cytrynowa (4 porcje) Składniki: 200 ml świeżo wyciśniętego soku z cytryny (około 4–5 cytryn) 150 g cukru 350 ml wody skórka z 1 cytryny Przygotowanie: Zagotuj wodę z cukrem, mieszając aż cukier się rozpuści. Zdejmij z ognia, dodaj skórkę z cytryny i ostudź do temperatury pokojowej. Wlej sok z cytryny, wymieszaj i przelej do płaskiego naczynia — im płytsze, tym lepiej. Wstaw do zamrażarki. Co 30 minut wyjmij i przeskrob widelcem od zewnątrz do środka, rozbijając zamrożone kryształki. Powtórz 4–5 razy przez około 3 godziny. Gotowa granita powinna być ziarnista i lekka, nie zbita jak lód. Podawaj w schłodzonych szklankach, z listkiem mięty i — jeśli chcesz być w pełni sycylijska — z kawałkiem brioche lub croissantem do maczania. Trzy wariacje, które warto znać Granita kawowa — klasyk Palermo, podawana z bitą śmietaną. Zamiast soku cytrynowego użyj 400 ml mocnego espresso z 100 g cukru. Technika identyczna. Efekt: najlepsza mrożona kawa, jaką możesz zrobić w domu. Granita truskawkowa — idealna na teraz, kiedy polskie truskawki są w pełni sezonu. 300 g truskawek zblenduj z 100 g cukru i sokiem z połowy cytryny. Przecedź przez sito, zamroź i przeskrobuj jak wyżej. Granita migdałowa — ta najmniej oczywista i najbardziej sycylijska. 200 ml mleka migdałowego, 100 g cukru, kilka kropel ekstraktu migdałowego. Delikatna, kremowa i absolutnie niepowtarzalna. Dlaczego granita jest deserem tego lata Lody są wszędzie. Granita jest gdzie indziej — i właśnie dlatego kawiarnie specialty w Warszawie, Krakowie i Trójmieście zaczęły ją wprowadzać do menu jako odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie na "coś innego, ale włoskiego i lekkiego." Robi się w domu bez żadnego sprzętu, kosztuje grosze, wygląda jak z cukierni i smakuje jak wakacje. Trudno o lepszy argument na czerwiec.
Smash burger podbił TikToka i wszystkie modne restauracje. Okazuje się, że zrobisz go w domu w 10 minut i będzie lepszy niż w barze!
Smash burger to nie jest zwykły burger. To technika, która zmienia wszystko: cieńszy, chrupiący z zewnątrz, soczysty w środku i gotowy w kwadrans. Oto dlaczego wszyscy o nim mówią i przepis, który działa od razu!
Jest taki moment w jedzeniu dobrego smash burgera, który uzależnia. Kiedy bierzesz pierwszy kęs i słyszysz ten dźwięk — chrupnięcie skórki mięsa, które skarmelizowało się na rozgrzanej do maksimum patelni — i jednocześnie czujesz, że mięso w środku jest miękkie, soczyste i zupełnie inne niż klasyczny gruby kotlet. To jest właśnie ten efekt, za którym ludzie ustawiają się w kolejkach do smash burger barów w całej Europie. Hasztag #smashburger przekroczył na TikToku 4 miliardy wyświetleń. W Polsce otwierają się bary specjalizujące się wyłącznie w tej technice. A tymczasem można to zrobić w domu — w 10 minut, na zwykłej patelni, za ułamek ceny restauracyjnej. View oEmbed on the source website Na czym polega magia smash burgera? Sekret tkwi w jednym słowie: Maillard. Reakcja Maillarda to proces karmelizacji białek i cukrów pod wpływem wysokiej temperatury — ten sam, który odpowiada za złocistą skórkę chleba i aromat kawy. Im większa powierzchnia mięsa styka się z rozgrzaną patelnią, tym więcej tej reakcji — i tym więcej smaku. Klasyczny gruby kotlet ma niewielką powierzchnię kontaktu z patelnią. Smash burger — rozklepany na cienko — ma jej maksimum. Efekt to ta charakterystyczna chrupiąca skórka, bogaty smak i aromat, których nie osiągniesz żadną inną metodą. I dlatego smash burger z chudego mięsa smakuje lepiej niż klasyczny burger z tłustego. Przepis — smash burger (2 porcje) Składniki: 300 g mielonej wołowiny (najlepiej 80/20 — 80% mięsa, 20% tłuszczu) 2 bułki brioche lub zwykłe bułki do burgerów 4 plastry żółtego sera (cheddar topiony działa najlepiej) sól morska w płatkach masło do bułek sos: majonez, musztarda, ogórki kiszone drobno pokrojone Przygotowanie: Podziel mięso na 4 kulki po około 75 gramów każda — będziesz robić po dwie warstwy na burgera. Nie doprawiaj mięsa wcześniej — sól dodasz dopiero na patelni. Rozgrzej żeliwną patelnię lub stalową na maksymalnym ogniu przez 3–4 minuty — ma być naprawdę bardzo gorąca. Połóż kulkę mięsa i natychmiast, dosłownie w ciągu 10 sekund, rozklepaj ją na cienko twardą łopatką, deską do krojenia albo dnem garnka. Mięso ma mieć maksymalnie centymetr grubości. Posyp solą w płatkach. Smaż 90 sekund bez ruszania — skórka musi się uformować. Odwróć, połóż plasterek sera i smaż jeszcze 45 sekund. Gotowe. Bułki podsmaż na maśle na tej samej patelni przez 30 sekund. Złóż burgera: sos na dole, dwa kotlety, ogórki, sos na górze. Trzy zasady, bez których nie wyjdzie Patelnia musi być naprawdę gorąca. To najważniejsza zasada. Letnia patelnia da gotowany kotlet, nie smash burger. Jeśli mięso nie skwierczy głośno przy kontakcie — patelnia jest za zimna. Rozklepuj natychmiast. Mięso ma tendencję do kurczenia się w kulkę w pierwszych sekundach kontaktu z patelnią. Jeśli zaczekasz 30 sekund — będzie za późno na skuteczne rozklepanie. Nie ruszaj mięsa. Po rozklepaniu — zostaw. Skórka potrzebuje czasu żeby się uformować. Przewracanie kotleta co 20 sekund niszczy cały efekt. Dlaczego smash burger jest lepszy na grillu Na grillu smash burger osiąga poziom, którego patelnia nie może mu dać: dymny aromat węgla. Połóż żeliwną patelnię lub specjalną płytę grillową bezpośrednio na ruszcie, rozgrzej do maksimum i używaj dokładnie tej samej techniki. Efekt to smash burger z dymem i karmelizowaną skórką jednocześnie — i to jest dokładnie to, za co w modnych burger barach płacisz 45 złotych za sztukę. W domu — znacznie mniej. I dokładnie tak samo dobrze.
Sezon trwa tylko kilka tygodni. Oto warzywa, które w maju na grillu są absolutnie nie do pobicia!
Szparagi, cukinia, cebula, pieczarki i papryka — maj to sezon, kiedy warzywa na grillu biją mięso na głowę. Pod warunkiem, że wiesz, jak je przyrządzić. Oto kilka zasad, które zmieniają grillowanie warzyw z nudnego obowiązku w gwiazdę wieczoru.
Jest taki moment na każdym grillu, kiedy ktoś wyjmuje z torby siatkę pieczarek i kładzie je prosto na ruszt — bez marynowania, bez oliwy, bez niczego. Po dziesięciu minutach pieczarki są suche, gumiaste i smakują jak nic. I właśnie wtedy pada zdanie: "Nie lubię grillowanych warzyw." Tymczasem problem nie leżał w warzywach. Leżał w przygotowaniu. Warzywa grillowane z głową — z odpowiednią marynatą, w odpowiedniej temperaturze i przez odpowiedni czas — smakują inaczej niż cokolwiek innego. Maj jest na to najlepszym momentem w roku, bo właśnie teraz na straganach pojawiają się pierwsze szparagi, młoda cukinia i cebula, które na grillu robią rzeczy niemożliwe. Zasada pierwsza: marynata jest obowiązkowa Każde warzywo przed grillowaniem potrzebuje tłuszczu — bez niego wyschnie, przywrze do rusztu i straci smak. Najprostsza marynata: oliwa z oliwek, czosnek, sól, pieprz i zioła. Tyle wystarczy. Warzywa zamarynowane przez 20–30 minut przed grillowaniem wchłaniają aromaty i grillują się równomiernie bez przywierania. Bardziej rozbudowana wersja: oliwa, cytryna, miso i miód. To połączenie działa szczególnie dobrze na szparagi i pieczarki — miso daje głębię i umami, miód karmelizuje się na grillu i tworzy lekką, błyszczącą glazurę. Szparagi — król majowego grilla Maj to jedyny moment w roku, kiedy polskie szparagi są na straganach. I jedyny moment, kiedy warto je kupować — te ze sklepu w grudniu mają z nimi tyle wspólnego co jabłko z gruszką. Na grillu szparagi robią się w 4–5 minut i są absolutnie nieskomplikowane. Odłam zdrewniałe końce, posmaruj oliwą, dopraw solą i pieprzem. Układaj prostopadle do prętów rusztu, żeby nie wpadły między nie. Grilluj na średnim ogniu, obracając raz w połowie. Gotowe, gdy pojawią się lekkie smugi przypieczenia i szparagi zaczną być miękkie, ale wciąż chrupiące. Podawaj z tartym parmezanem i kilkoma kroplami soku z cytryny. Albo z dipem z jogurtu greckiego, czosnku i mięty. Prościej się nie da, lepiej nie trzeba. Pieczarki — ale nie tak jak zwykle Pieczarki na grillu mają dwie zasady: muszą być duże i muszą być marinowane. Małe pieczarki wysychają. Duże — te o średnicy 6–8 cm — zatrzymują soki w środku i grillują się jak małe kotlety. Najlepszy przepis: marinuj pieczarki (kapeluszem do dołu) w mieszance oliwy, sosu sojowego, czosnku i tymianku przez 30 minut. Grilluj kapeluszem do dołu przez 4–5 minut, odwróć i grilluj jeszcze 2 minuty. Do środka każdego kapelusza możesz wrzucić kawałek masła z ziołami i plasterek koziego sera — roztopi się w środku i zrobi z pieczarki małe danie. Cukinia — cienko i szybko Cukinia grillowana źle jest wodnista i bez smaku. Grillowana dobrze — słodka, lekko przypalona i absolutnie uzależniająca. Sekret: kroić cienko — plastry o grubości maksymalnie 5–6 mm — i grillować na bardzo gorącym ruszcie przez 2–3 minuty z każdej strony. Cienkie plastry szybko tracą wodę, karmelizują się i nabierają głębokiego, lekko orzechowego smaku. Grube plastry gotują się zamiast grillować — i właśnie stąd pochodzi ten wodnisty, bezsmakowy efekt. Po zdjęciu z grilla: skrop oliwą, posyp świeżą miętą lub bazylią, dodaj sól w płatkach. Gotowe. Cebula — niedoceniana gwiazda Grillowana cebula to jeden z tych składników, które przemieniają się na ruszcie w coś zupełnie innego niż są na surowo. Pikantna i ostra zamienia się w słodką, karmelową i miękką — i pasuje do absolutnie wszystkiego na talerzu. Krój cebulę w grube plastry (1–1,5 cm) i przekłuj je wykałaczką, żeby się nie rozpadły. Posmaruj oliwą, dopraw solą i grilluj na średnim ogniu przez 5–6 minut z każdej strony. Pod koniec możesz polać balsamico i poczekać minutę — glazura z balsamico i skarmelizowanej cebuli to jeden z najlepszych smaków majowego grilla. Papryka — smażona i obrana Papryka na grillu to inna liga niż papryka surowa lub z patelni. Grilluj ją w całości, bezpośrednio na ogniu, obracając co kilka minut, aż skórka całkowicie się zwęgli i papryka zmięknie. Przełóż do miski, przykryj folią na 10 minut — skórka zejdzie sama. Obierz, usuń gniazdo nasienne i pokrój w paski. Upieczona papryka jest słodka, dymna i kremowa w teksturze. Podawaj z oliwą, czosnkiem i kaparami — albo jako składnik kanapek i sałatek przez kolejne dni. Można ją też zamrozić i mieć przez całe lato. Jeden trik, który zmienia wszystko Zanim zdejmiesz warzywa z grilla — zwłaszcza szparagi i cukinię — skrop je sokiem z cytryny prosto na gorący ruszt. Kwasowość cytryny przełamuje słodycz karmelizacji i wydobywa smak. To ten rodzaj szczegółu, który sprawia, że goście pytają co zrobiłaś inaczej niż zwykle. Nic szczególnego. Po prostu cytryna na gorąco.
Włosi zajadają się nim na surowo, z solą i dobrą oliwą. My od lat gotujemy go źle i właśnie dlatego wydaje nam się, że go nie lubimy!
Bób jest w polskich sklepach i na straganach przez kilka tygodni w roku. Większość z nas gotuje go za długo, nudzi się smakiem i zapomina o nim do następnego maja. Tymczasem we Włoszech, Francji i Grecji to jeden z najbardziej wyczekiwanych składników wiosny. Czas dowiedzieć się, dlaczego.
Jest taki moment we włoskich toskańskich domach, kiedy na stół wjeżdża miska świeżego bobu w strąkach, obok niej kawałek pecorino, sól morska i butelka oliwy z pierwszego tłoczenia. I tyle. Nikt nic nie gotuje, nikt nie blanchuje, nikt nie obiera z łupinek. Sięga się po strąk, otwiera go palcami, wyciąga jasno zielone ziarno i je prosto do ust — czasem z odrobiną soli, czasem z kroplą oliwy, czasem z kawałkiem sera. Smak jest świeży, zielony, lekko słodki i wyraźnie roślinny. W Polsce tę samą roślinę wrzuca się do garnka z wrzątkiem na kilkanaście minut, odcedza, obiera z szarej łupinki i podaje ciepłą z masłem. I potem dziwimy się, że bób nam nie smakuje. Dlaczego gotujemy bób źle? Problem polega na czasie. Świeży, młody bób — ten, który pojawia się na straganach w maju i czerwcu — jest delikatny, słodki i ma cienką łupinkę, która nie wymaga gotowania. Im dłużej spędza w garnku, tym bardziej traci swoją naturalną słodycz, robi się mączysty i nabiera tej ciężkiej, ziemistej nuty, która kojarzy nam się z "bobowym smakiem" — a która wcale nie jest jego prawdziwym charakterem. Włosi, Francuzi i Grecy wiedzą to od pokoleń. Świeży bób je się na surowo albo blanszuje przez dosłownie dwie, trzy minuty — tylko po to, żeby łatwiej zdjąć łupinkę. Nie gotuje się go do miękkości. Nie rozgotowuje. Traktuje się go jak groszek, sałatę czy rzodkiewkę — delikatnie i z szacunkiem dla jego naturalnego smaku. Jak go jeść — trzy sposoby, które zmieniają wszystko Na surowo, po włosku Najprościej i najlepiej. Świeży, młody bób w strąkach — taki, który można dostać na targu do końca maja — jemy wyłącznie na surowo. Otwieramy strąk, wyciągamy ziarna i jemy prosto, z grubą solą morską i kroplą dobrej oliwy. Do tego kawałek twardego sera — pecorino, parmezan albo polski oscypek — i mamy przystawkę, za którą w dobrej włoskiej restauracji zapłaciłabyś 40 złotych. Ważne: ziarna muszą być małe i jasnozielone. Duże, ciemnozielone ziarna z grubą łupinką nadają się już tylko do gotowania — ale te małe, wiosenne, są słodkie i delikatne jak groszek cukrowy. Blanszowany z miętą i ricottą To klasyk kuchni rzymskiej — pasta z bobu, która robi się w pięć minut i smakuje jak danie z restauracji. Blanszuj bób przez 2 minuty w osolonej wodzie, odcedź i obierz z łupinki. Zblenduj z ricottą, garścią świeżej mięty, oliwą, solą i pieprzem. Podawaj na grzance z zakwasowego chleba z kroplą oliwy i startą skórką cytryny. Śniadanie, które zmienia wyobrażenie o śniadaniach. Z makaronem i pancettą Klasyczne połączenie z kuchni środkowych Włoch. Podsmaż pancettę lub dobry boczek na oliwie, dodaj blanszowany bób i kilka listków szałwii. Wymieszaj z ugotowanym al dente makaronem — najlepiej pappardelle lub tagliatelle — i łyżką wody z gotowania. Podawaj ze startym pecorino. Obiad gotowy w 20 minut. Jak kupować i przechowywać Na targu zawsze wybieraj strąki — nie bób już wyłuskany i zapakowany w folię. Strąki chronią ziarna przed wysychaniem i utlenianiem. Świeży bób w strąkach trzyma w lodówce do tygodnia. Wyłuskany — należy zjeść w ciągu doby albo zblanszować i zamrozić. Bób wyłuskany ze strąków i zamrożony tuż po zakupie zachowuje świeżość przez kilka miesięcy — i jest zdecydowanie lepszy niż bób mrożony ze sklepu, który zbierany jest zwykle zbyt późno i traci naturalną słodycz. Sezon trwa krótko — zwykle od połowy maja do końca czerwca. To jedne z tych kilku tygodni w roku, kiedy warto pójść na targ specjalnie po jeden składnik. Dlaczego warto? Bób to jeden z najlepszych roślinnych źródeł białka — 100 gramów świeżego bobu to około 8 gramów białka, więcej niż w większości warzyw strączkowych. Zawiera też sporą dawkę żelaza, kwasu foliowego i błonnika. I kosztuje grosze — kilogram na targu to 4–6 złotych. Ale argument najważniejszy jest inny: bób smakuje wiosną. Jest jednym z tych składników, które mają swój moment — krótki, konkretny i niepowtarzalny. Można go jeść teraz albo nie jeść wcale, bo ten ze sklepu w listopadzie nie ma z nim nic wspólnego. Wrzesień jest za daleko. Stragan jest za rogiem. I teraz już wiesz, że nie trzeba go gotować.
Jesteś kiełbaską czy szaszłykiem? Majówkowy test osobowości, który bawi i niepokojąco dobrze trafia!
To, co ląduje na twoim talerzu podczas majówkowego grilla, mówi o tobie znacznie więcej niż myślisz. Psychologowie od lat wiedzą, że wybory kulinarne są lustrem osobowości. Sprawdź swój wynik — i wyślij znajomym, żeby sprawdzili swój.
Zanim zaparzyłaś pierwszą majówkową kawę, ktoś w twoim otoczeniu już zaplanował, co będzie na grillu. I ten wybór — kiełbasa, szaszłyk, karkówka, warzywa, a może coś zupełnie innego — nie jest przypadkowy. Psychologia żywienia od lat bada związek między preferencjami kulinarnymi a cechami osobowości. Wyniki są zaskakująco trafne. I zabawne. I czasem trochę za bardzo celne, żeby było wygodnie. Sprawdź swój typ — i zostaw ten artykuł otwarty, bo za chwilę zechcesz sprawdzić wszystkich znajomych przy grillu. Kiełbasa — klasyk, który wie, czego chce Jesteś osobą, która nie potrzebuje rewolucji przy grillu? Kiełbasa jest dla ciebie oczywistym wyborem, bo działa — i zawsze działała. Psychologowie nazywają ten typ osobowości "secure achiever": ktoś, kto ma silne poczucie własnej wartości, nie goni za trendami i doskonale czuje się w sprawdzonych rytuałach. Kiełbasiarze są zwykle duszą towarzystwa — nie dlatego, że starają się nim być, ale dlatego, że po prostu lubią ludzi i nie komplikują prostych rzeczy. Ich dom jest zawsze otwarty, a grill zawsze na czas. Wada? Czasem trudno ich namówić na cokolwiek nowego. Zaleta? Zawsze wiesz, czego się spodziewać — i zawsze jest dobrze. Szaszłyk — dusza artysty z potrzebą kontroli Szaszłyk to nie jest prosta sprawa. Najpierw marynata — i tu już zaczyna się dyskusja, bo każdy szaszłykowicz ma swój przepis, którego nikomu nie zdradza w całości. Potem układanie na patykach — kolejność składników ma znaczenie. Potem grillowanie — obroty co dokładnie tyle sekund. Jeśli jesteś szaszłykowiczem, jesteś prawdopodobnie osobą kreatywną, która jednak potrzebuje struktury i procedur. Masz silną potrzebę wyrażania siebie — ale przez pryzmat czegoś, co możesz kontrolować i doskonalić. Psychologowie wiążą ten typ z wysoką sumiennością i otwartością na doświadczenia jednocześnie — rzadka i cenna kombinacja. Na majówce będziesz tą osobą, która jako pierwsza wstanie od stołu, żeby sprawdzić, czy szaszłyki się nie przypalają. Karkówka — urodzony lider, który nie musi tego ogłaszać Karkówka jest hojna. Duże kawałki, dużo dla wszystkich, nikt nie wstaje od stołu głodny. Osoby, które wybierają karkówkę, mają zwykle naturalną tendencję do bycia gospodarzami w każdej sytuacji — niekoniecznie dlatego, że lubią rządzić, ale dlatego, że chcą, żeby wszyscy dobrze się czuli. Badania psychologiczne pokazują, że preferencja dla dużych, "szczodrych" potraw koreluje z wysoką ugodowością i silną potrzebą przynależności do grupy. Karkówkowicze są lojalni, niezawodni i rzadko pierwsi wychodzą z imprezy. Jeśli masz w znajomych kogoś, kto zawsze przynosi za dużo jedzenia — to właśnie ten typ. Warzywa z grilla — wbrew pozorom nie tak prosto Stop. Zanim zaczniesz myśleć, że "warzywa z grilla" to wybór kogoś nudnego albo tylko na diecie — to jeden z najciekawszych typów psychologicznych przy całym majówkowym stole. Osoba, która na grillu świadomie wybiera warzywa, jest zwykle kimś o silnej tożsamości własnej, kto nie czuje potrzeby podążania za grupą. To typ, który psychologowie nazywają "autonomicznym" — ktoś, kto działa na podstawie własnych przekonań, niezależnie od tego, co robią inni. Często innowacyjny zawodowo, często podróżujący inaczej niż wszyscy, często jako pierwsza osoba w grupie próbujący czegoś, o czym reszta usłyszy za rok. Wada? Bywa, że trudno mu się wyluzować i po prostu zjeść kiełbasę jak wszyscy. Co nie jest takie złe. Ryba z grilla — romantyk z klasą Ryba przy grillu to wybór kogoś, kto nawet na majówce nie rezygnuje z pewnego poziomu elegancji. Ten typ osobowości łączy wrażliwość z wyrafinowaniem — i zwykle ma mocną estetyczną stronę swojej natury. Dobra muzyka, ładny talerz, odpowiednie wino do ryby. Szczegóły mają znaczenie. Psycholodzy wiążą preferencje dla lżejszych, subtelniejszych smaków z wyższą otwartością na doświadczenia i silną reaktywnością emocjonalną. Rybni majówkowicze są zwykle empatyczni, dobrzy w słuchaniu i mają ten typ uroku, który sprawia, że rozmawia się z nimi godzinami. Minus? Przy kiełbasiarzu mogą czuć się odrobinę niezrozumiani. Plus? Mają przy sobie dobre wino. Co, jeśli jesz wszystko? Najlepszy wynik możliwy. Psychologowie nazywają tę osobę "wysokim otwarciem" — kogoś, kto w każdej sytuacji szuka różnorodności, nie etykietuje i nie trzyma się sztywnych kategorii. Taki człowiek łatwo adaptuje się do nowych sytuacji, rzadko się nudzi i zwykle jest duszą każdego towarzystwa — bo potrafi rozmawiać z każdym typem przy stole. Jedyna wada: za dużo zje. Ale to przy majówkowym grillu raczej nie jest problem.
Nazywają go kurczakiem od oświadczyn. Zrobiłam go i rozumiem dlaczego!
Marry Me Chicken — kurczak w kremowym sosie z suszonymi pomidorami i ziołami, który smakuje jak danie z włoskiej restauracji. Robi się w jednej patelni, zajmuje 30 minut i wygląda jak coś, nad czym pracowałaś cały dzień.
Nazwa wzięła się z komentarzy. Kiedy w 2023 roku przepis zaczął krążyć po TikToku, pod każdym filmem pojawiało się to samo: "Zrobiłam to dla chłopaka i od razu się oświadczył", "Mąż powiedział, że to najlepsze danie, jakie jadł w życiu", "Gotowałam to na pierwszą kolację i teraz jesteśmy zaręczeni." Hasztag #marrymechicken przekroczył 2 miliardy wyświetleń. A przepis — choć brzmi jak coś skomplikowanego — okazał się banalnie prosty. Marry Me Chicken to kurczak duszony w kremowym sosie na bazie śmietany, bulionu, parmezanu i suszonych pomidorów, z czosnkiem i świeżymi ziołami. Włoski akcent, francuska kremowość, amerykańska nazwa. I smak, który rzeczywiście sprawia, że goście proszą o przepis zanim skończą jeść. Dlaczego ten przepis działa? Sekret Marry Me Chicken leży w metodzie — i w jednej patelni. Kurczak najpierw się obsmaża, żeby zrobić złocistą skórkę i zamknąć soki w środku. Potem w tej samej patelni robi się sos — na tłuszczu i przypieczonych resztkach po mięsie, które po francusku nazywa się fond. Ten fond to esencja smaku. Żaden sos z proszku ani z torebki go nie zastąpi, a tu powstaje sam z siebie, jako efekt uboczny smażenia. Suszone pomidory dają słodycz i kwasowość. Parmezan — głębię i umami. Śmietana — kremowość, która sprawia, że sos otula każdy kawałek mięsa. Razem tworzą kombinację, która na podniebieniu smakuje jak coś, nad czym ktoś pracował godzinami. View oEmbed on the source website Przepis — Marry Me Chicken (4 porcje) Składniki: 4 filety z kurczaka (lub udka bez kości) 150 ml śmietany kremówki 30% 150 ml bulionu drobiowego 60 g parmezanu, świeżo startego 80 g suszonych pomidorów w oleju, odsączonych i pokrojonych 4 ząbki czosnku, drobno posiekane 1 łyżeczka suszonego tymianku 1 łyżeczka słodkiej papryki sól, pieprz, oliwa do smażenia świeża bazylia do podania Przygotowanie: Filety z kurczaka osusz papierowym ręcznikiem — to kluczowy krok, który zapewnia złocistą skórkę zamiast gotowanego efektu. Dopraw solą, pieprzem i papryką z obu stron. Na dużej patelni rozgrzej 2 łyżki oliwy na średnio-wysokim ogniu. Smaż filety przez 4–5 minut z każdej strony, aż będą złociste. Przełóż na talerz — nie muszą być jeszcze w pełni ugotowane w środku. Na tej samej patelni, na tym samym tłuszczu, zeszklij czosnek przez 30 sekund. Dodaj suszone pomidory i tymianek, wymieszaj. Wlej bulion i zdrap wszystkie resztki ze dna patelni — to właśnie ten moment, kiedy smak się rodzi. Po minucie wlej śmietanę i dodaj parmezan. Mieszaj, aż sos się połączy i lekko zgęstnieje. Włóż kurczaka z powrotem do patelni. Duś na małym ogniu przez 10–12 minut pod przykryciem, aż mięso będzie w pełni ugotowane. Podawaj natychmiast, z makaronem, ryżem lub pieczywem — i koniecznie z gałązką świeżej bazylii. Triki, które robią różnicę Temperatura mięsa: wyjmij filety z lodówki 15 minut przed smażeniem. Mięso w temperaturze pokojowej smaży się równomiernie — zimne z lodówki zostaje surowe w środku, zanim skórka się zarumieni. Parmezan: tylko świeżo starty. Parmezan z torebki nie roztopi się w sosie tak samo i zostawia grudki. Trzy minuty tarcia ręczną tarką robią realną różnicę. Śmietana: nie zastępuj jogurtem ani śmietaną 18% — sos się zwarzy. Kremówka 30% jest jedynym wyborem, który gwarantuje aksamitną konsystencję. Na co czekasz? Marry Me Chicken to przepis piątkowy w każdym calu — robi się szybko, wygląda jak wysiłek całego popołudnia i smakuje jak dobra restauracja. Wystarczy jedna patelnia, 30 minut i składniki, które bez problemu znajdziesz w każdym sklepie. A czy doprowadzi do oświadczyn — tego nie gwarantujemy. Ale nie zdziwimy się.
Magda Gessler zdradziła swój największy sekret na wizji. Wszyscy przecierali oczy ze zdumienia. Chwile później dodała wymowny post
Magda Gessler przepis na pączki ujawniła w trakcie charytatywnej transmisji Łatwoganga – wszystko zaczęło się od telefonu Dody. Na oczach widzów doszło do zaskakującego pojednania, a chwilę później padły słowa, które odsłoniły pilnie strzeżony kulinarny sekret.
Magda Gessler ujawniła swój legendarny przepis na pączki. A wszystko zaczęło się od jednego telefonu Dody, który nagle zmienił bieg wydarzeń. Na oczach widzów padły słowa, których nikt się nie spodziewał, a to, co wydarzyło się chwilę później, odsłoniło kulisy relacji obu gwiazd i zakończyło się zaskakującym pojednaniem. Charytatywna akcja Łatwoganga i Fundacji Cancer Fighters O tej akcji dziś mówią wszyscy. Łatwogang przez dziewięciu dni prowadzi transmisję na żywo, której nadrzędnym celem jest finansowe wsparcie Fundacji Cancer Fighters. Wszystko zaczęło się w piątek, 17 kwietnia, i niemal natychmiast przyciągnęło uwagę widzów, zamieniając się w wydarzenie, obok którego trudno przejść obojętnie. To nie jest zwykła relacja w sieci – przez cały czas trwa zbiórka pieniędzy, a każda kolejna godzina przynosi nowe emocje i niespodziewane momenty. W wydarzenie zaangażowały się znane postacie. Niedawna obecność Dody, a także niespodziewany telefon Magdy Gessler sprawiły, że transmisja nabrała wyjątkowego charakteru. To już nie była tylko relacja na żywo. To była historia, która pisała się na oczach odbiorców. Właśnie w tym kontekście doszło do momentów, które na długo zapadną w pamięć widzów – rozmowy, która niespodziewanie przerodziła się w pojednanie, oraz ujawnienia przepisu, o którym od dawna krążyły niemal legendy. Czytaj też: Wielkie pojednanie na oczach widzów! Doda zadzwoniła Magdy Gessler przed kamerami. Miała ukryty cel View oEmbed on the source website Magda Gessler zdradziła przepis na pączki podczas transmisji Podczas transmisji Magda Gessler została poproszona o ujawnienie przepisu na najlepsze pączki. Nie tylko opowiedziała o przygotowaniu wypieku, ale później opublikowała dokładną recepturę w mediach społecznościowych. Tym samym przepis, który przez lata budził ogromne zainteresowanie, stał się dostępny dla szerokiego grona odbiorców. „Kochani. Przesyłam Wam przepis na moje pączki. Maja, mam nadzieję, że kiedyś skosztujemy ich razem. Ściskam was wszystkich. Dziękuję za piękny telefon Dody, a Łatwogangowi za twoje szaleństwo! Takich ludzi nam trzeba! Kocham was wojownicy z Fundacji Cancer Fighters”, rozpoczęła. Jak przyrządzić ten słodki przysmak niczym z cukierni od Magdy Gessler? Oto ich sekret! „Składniki: * 1 kg mąki pszennej * 170g cukru * 15 jajek * 150 masła * 250ml mleka * 2 opakowania cukru waniliowego z prawdziwą wanilią * 1/4 łyżeczki soli * 70g świeżych drożdży * konfitura różana lub powidła śliwkowe * 1,25kg smalcu do smażenia * 250g lukru * 70g kandyzowanej skórki pomarańczy Przygotowanie: 1. Przygotuj zaczyn. Dodaj 50g cukru oraz drożdże do mleka. Wymieszaj, podgrzewając do uzyskania letniej temperatury całej mieszanki i rozpuszczenia się składników. Dodaj szklankę mąki, jeszcze raz przemieszaj i odstaw do podrośnięcia na pół godziny. 2. Przygotuj masę jajeczną. Wymieszaj 10 żółtek, 5 całych jaj, resztę cukru, cukier waniliowy i cukier. 3. Połącz zaczyn podrośnięty zaczyn z masą jajeczną. Dodaj 600 g mąki i wyrób ciasto. Na koniec wyrabiania dodaj roztopione masło. W razie potrzeby podsyp odrobinę mąki. Gotowe ciasto przykryj i odstaw do wyrośnięcia na półtorej godziny. W czasie wyrastania dwa razy odpowietrz ciasto i wyrób je rękami. 4. Podziel ciasto na porcje, wykrawaj porcje na pojedyncze pączki, które od razu nadziewaj. Formuj kulki i odstaw do podrośnięcia raz jeszcze, tym razem na ok. 40 min. 5. Podgrzej smalec do temperatury 180 st. C. Smaż pączki do złoto-brązowego koloru i odsączaj je z nadmiaru tłuszczu na ręczniku papierowym. Polej lekko przestygnięte pączki lukrem i ozdób skórką pomarańczową”. Czytaj też: Ten majonez Magdy Gessler to hit świąt. Zrobisz go w 3 minuty
Ten sposób gotowania jajek znają wszyscy Francuzi. W Polsce nikt o nim nie mówi, a zmienia śniadanie na zawsze!
Jajka en cocotte to pięć minut pracy, kilka składników i efekt jak z paryskiej brasserie. Najprostszy i najbardziej niedoceniony przepis francuskiej kuchni domowej, który robi z każdego śniadania małe święto.
We Francji każda babcia to umie. Każda kawiarnia to podaje. Każdy, kto choć raz spędził niedzielny poranek w paryskim bistro, wie, że jajka mogą wyglądać jak danie z gwiazdką Michelin — przy nakładzie pracy, który zajmuje mniej czasu niż zaparzona kawa. Jajka en cocotte — dosłownie "jajka w kokotce" — to technika pieczenia jajek w małych żaroodpornych naczyniach, w kąpieli wodnej, przez kilka minut w piekarniku. Efekt: białko ścięte, żółtko płynne i kremowe, a całość zanurzona w jakimkolwiek dodatku, który masz pod ręką — śmietanie, szpinaku, pomidorach, boczku, serze. W Polsce prawie nieznane. We Francji — klasyk śniadaniowy od pokoleń. Dlaczego to działa tak dobrze? Kąpiel wodna (bain-marie) to technika, która sprawia, że jajko gotuje się w delikatnym, równomiernym cieple — bez ryzyka przypalenia, przegotowania czy gumowatej konsystencji. Białko ścina się powoli i pozostaje miękkie. Żółtko zostaje płynne. To fizycznie niemożliwe do osiągnięcia w zwykłej patelni z taką precyzją i powtarzalnością. Dodatkowy bonus: jajka en cocotte robi się w naczyniach, które idą prosto na stół. Żadnego przekładania, żadnych rozbitych żółtek, żadnego bałaganu. Podajesz w tym, w czym piekłaś — i już sam ten gest nadaje śniadaniu elegancji. Podstawowy przepis — jajka en cocotte ze śmietaną i ziołami Składniki (na 2 porcje): 4 jajka (najlepiej ekologiczne — żółtko robi różnicę) 4 łyżki śmietany kremówki 30% sól morska, świeżo zmielony pieprz świeży szczypiorek lub tymianek masło do wysmarowania kokotek opcjonalnie: starty parmezan Przygotowanie: Rozgrzej piekarnik do 180 stopni. Wysmaruj masłem dwie żaroodporne kokotki lub małe naczynia ceramiczne. Na dno każdego wlej 2 łyżki śmietany. Wbij ostrożnie 2 jajka do każdego naczynia — żółtka muszą pozostać całe. Dopraw solą i pieprzem, posyp szczypiorkiem lub tymiankiem. Ustaw kokotki w głębokiej blasze do pieczenia. Wlej do blachy gorącą wodę tak, żeby sięgała do połowy wysokości naczyń — to właśnie kąpiel wodna. Wstaw do piekarnika na 10–12 minut. Białko powinno być ścięte, żółtko — wciąż drżące w środku. Podawaj natychmiast, z bagietką lub pieczywem na zakwasie do maczania w żółtku. Trzy wariacje, które warto znać Z boczkiem i gruyère — na dno kokotki połóż plasterek chrupiącego boczku i łyżkę startego gruyère przed dodaniem śmietany. Efekt: dymne, sycące, nieziemsko dobre. Ze szpinakiem i czosnkiem — podsmaż garść szpinaku z ząbkiem czosnku, przełóż na dno kokotki, dodaj śmietanę i jajka. Klasyk bistro, który działa zawsze. Z pomidorami i bazylią — wersja letnia i lżejsza. Zamiast śmietany — łyżka passaty pomidorowej, kilka listków świeżej bazylii, jajka na wierzchu. Gotowe. Dlaczego to zmienia śniadanie na zawsze? Jajka en cocotte to przepis, który spełnia trzy warunki idealnego dania: jest szybki, wygląda jak coś skomplikowanego i za każdym razem wychodzi. Nie ma tu miejsca na błąd — kąpiel wodna jest bezlitośnie wybaczająca. Można przygotować naczynie wieczór wcześniej, wstawić do lodówki i rano prosto do piekarnika. Ale jest jeszcze coś. Jajka en cocotte to danie, które zmienia stosunek do niedzielnego śniadania. Z czegoś, co się "robi żeby zjeść", staje się czymś, co się celebruje. Małe naczynia, para unosząca się ze śmietany, płynne żółtko, które przerywa się bagietką — to rytuał, który Francuzi znają od pokoleń.
Cottage cheese podbił TikToka i zmienił zasady śniadania. Dlaczego wszyscy nagle jedzą biały ser na słodko?
Jeszcze dwa lata temu kojarzył się z dietą i nudą. Dziś cottage cheese to składnik, który TikTok zamienił w lody, pizzę, mousse i naleśniki. I ma to sens kulinarny, dietetyczny i smakowy naraz.
Wpisujesz w TikToka "cottage cheese" i dostajesz lawinę. Fioletowe lody, puszyste naleśniki, pizza z chrupiącym spodem, czekoladowy krem, który wygląda jak z patisserie. Wszystko z jednego składnika — białego sera ziarnistego, który przez lata siedział w lodówkach dietetyków i nikomu nie przychodziło do głowy, żeby zrobić z niego coś ekscytującego. A jednak. Hasztag #cottagecheese przekroczył na TikToku 8 miliardów wyświetleń. Tylko w Polsce zapytania o cottage cheese wzrosły w Google o ponad 300 procent w ciągu ostatnich 18 miesięcy. To nie jest chwilowa fala. To zmiana w tym, jak myślimy o białym serze. Dlaczego akurat cottage cheese? Odpowiedź jest prostsza niż myślisz: białko i tekstura. Cottage cheese zawiera średnio 11–13 gramów białka na 100 gramów — tyle co pierś z kurczaka, przy jednoczesnej kremowej konsystencji, która po zmiksowaniu staje się gładka jak mascarpone. I właśnie ten moment odkrycia — że zmiksowany cottage cheese wygląda i smakuje zupełnie inaczej niż prosto ze słoiczka — był zapalnikiem całego trendu. Pierwszy wirus przyszedł ze Skandynawii, gdzie twórczyni Elise Harlow pokazała w 2023 roku, że zmiksowany cottage cheese z mrożonymi owocami daje konsystencję identyczną z lodami. Filmik zdobył kilkanaście milionów wyświetleń w tydzień. Potem przyszła pizza, potem naleśniki, potem brownie. Algorytm robił swoje. Ale za trendem stoi coś więcej niż estetyka. Pokolenie, które wychowało się na przekonaniu, że zdrowe musi być niesmaczne, w końcu znalazło produkt, który jest jednocześnie wysokobiałkowy, niskokaloryczny i — po odpowiedniej obróbce — naprawdę dobry. View oEmbed on the source website Co TikTok zrobił z cottage cheese — 4 przepisy, które wiralują 1. Lody cottage cheese To przepis, który zaczął całą rewolucję. Zmiksuj 250 g cottage cheese z 2 łyżkami miodu i garścią mrożonych malin lub borówek. Przełóż do pojemnika i wstaw do zamrażarki na minimum 2 godziny. Konsystencja po wyjęciu jest kremowa, zwarta i zaskakująco podobna do lodów rzemieślniczych. Kaloryczność? Około 180 kcal za porcję, zamiast 400 w klasycznych lodach. 2. Pizza na spodzie z cottage cheese Zmiksuj 200 g cottage cheese z 2 jajkami i szczyptą soli. Wylej masę na papier do pieczenia, uformuj spód i piecz 25 minut w 200 stopniach. Dodaj sos pomidorowy, mozzarellę, ulubione dodatki i zapiecz jeszcze 10 minut. Spód jest chrupiący z zewnątrz, wilgotny w środku — i ma trzy razy więcej białka niż klasyczne ciasto drożdżowe. 3. Czekoladowy mousse Zmiksuj 200 g cottage cheese z 2 łyżkami kakao, łyżką syropu klonowego i szczyptą soli morskiej. Schłodź 30 minut. Efekt: gęsty, aksamitny krem czekoladowy, który wygląda jak deser z restauracji. Makro: 22 g białka, 8 g tłuszczu, 180 kcal. 4. Naleśniki wysokobiałkowe Zblenduj 150 g cottage cheese z 2 jajkami i 3 łyżkami płatków owsianych. Smaż na suchej patelni teflonowej. Wychodzą cienkie, elastyczne, lekko słodkawe — i zupełnie nie przypominają klasycznych naleśników z mąki. Idealne z owocami, masłem orzechowym albo jogurtem greckim. Czy to tylko moda, czy coś zostanie? Matcha, ube, kimchi — każdy z tych składników przeszedł przez tę samą ścieżkę: viralowy moment na TikToku, potem powolne wchodzenie do mainstreamu. Cottage cheese ma jednak coś, czego tamtym brakowało: jest dostępny w każdym polskim sklepie, kosztuje 3–5 złotych za opakowanie i nie wymaga żadnego specjalnego sprzętu ani wiedzy kulinarnej. To przepis na trwały trend. Nie na chwilową modę. Dietetycy są zgodni: cottage cheese to jeden z lepszych wyborów białkowych dla osób, które chcą jeść sycąco i bez wyrzeczeń. Wysoka zawartość kazeiny — wolnotrawionego białka — sprawia, że uczucie sytości po posiłku z cottage cheese utrzymuje się znacznie dłużej niż po jogurcie czy twarogu. Więc jeśli jeszcze nie otworzyłaś tego słoiczka inaczej niż łyżką — weekend jest idealnym momentem, żeby zacząć.
Włoszki nie liczą kalorii, nie chodzą na siłownię i wyglądają lepiej niż my. Oto ich jeden codzienny rytuał, o którym nie wiedziałaś!
Nie chodzi o dietę śródziemnomorską. Chodzi o coś znacznie prostszego — i znacznie przyjemniejszego.
Kiedy zapytasz Włoszkę, co je na obiad, prawdopodobnie wzruszy ramionami i odpowie: „to, co było na targu". Żadnych aplikacji do liczenia makroskładników. Żadnych pudełek fit. I — co najbardziej irytujące — żadnych wyrzutów sumienia po kieliszku wina. Sekret nie tkwi w tym, co jedzą. Tkwi w tym, jak jedzą. Primo piatto. Drugie danie. Antipasto. Dolce. Nie dlatego, że są bogatsze albo mają więcej czasu. Dlatego, że traktują jedzenie jak wydarzenie — nie jak obowiązek do odhaczenia między spotkaniami. Włoski rytuał stołu to coś, czego w Polsce nie mamy nazwy, ale wszyscy po cichu pragniemy: pełna obecność przy jedzeniu, bez ekranu, bez pośpiechu, bez poczucia winy. Co możesz zaadoptować już dziś — nawet jeśli masz 40 minut na lunch Włoszki nie zaczynają posiłku od razu od głównego dania. Najpierw pojawia się coś małego — kilka oliwek, plaster prosciutto, kawałek dobrego chleba z oliwą. To nie jest przystawka dla zabawy. To sygnał dla mózgu: czas zacząć jeść. Sygnał, że teraz jest czas dla siebie. Naukowcy z Uniwersytetu w Bolonii potwierdzają, że ten rytm spowalnia tempo spożywania posiłku, co bezpośrednio wpływa na uczucie sytości. Jesz mniej, ale czujesz się bardziej nasycona. I — co ważne — bardziej zadowolona. Prosty przepis, który zmienia wszystko: Bruschetta al pomodoro fresco Cztery składniki. Dziesięć minut. I nagle masz antipasto, które smakuje jak wakacje. Dobra, chrupiąca ciabatta (świeżo upieczona, jeśli możesz) Dojrzałe pomidory malinowe — teraz właśnie wchodzą do sezonu Oliwa z pierwszego tłoczenia — nie żałuj Świeża bazylia i fleur de sel Pomidory krój grubo, nie miksuj, nie blendujesz. Posól, skrop oliwą, zostaw na 5 minut. Na grzankę, lekko potartą surowym czosnkiem. I tyle. Usiądź. Zjedz powoli. Nie rób nic innego. Dlaczego to działa lepiej niż każdy detoks? Bo detoks trwa tydzień, a potem wracasz do starych nawyków. Rytuał — jeśli przyjemny — zostaje na zawsze. Włoszki nie potrzebują „programu 21 dni". One po prostu od pokolenia do pokolenia przekazują sobie jeden komunikat: stół jest świętym miejscem. Nie musi być wykwintnie. Musi być z szacunkiem. I może właśnie o to chodzi w tej całej słynnej włoskiej lekkości — nie w genach, nie w klimacie, ale w tym, że nikt im nie wmówił, że jedzenie jest wrogiem. Na ten sezon wiosenny spróbuj jednej zmiany Zamiast jeść przy biurku — wyjdź. Zamiast scrollować przy kolacji — odłóż telefon. Zamiast kupować gotowe pudełko fit — kup trzy dobre składniki i zrób coś prostego, ale swojego. Włoszki wiedzą coś, o czym zachodnia dietetyka dopiero zaczyna mówić głośno: przyjemność z jedzenia to nie grzech. To część zdrowia. Buon appetito.