Sezon trwa tylko kilka tygodni. Oto warzywa, które w maju na grillu są absolutnie nie do pobicia!
Szparagi, cukinia, cebula, pieczarki i papryka — maj to sezon, kiedy warzywa na grillu biją mięso na głowę. Pod warunkiem, że wiesz, jak je przyrządzić. Oto kilka zasad, które zmieniają grillowanie warzyw z nudnego obowiązku w gwiazdę wieczoru.
Jest taki moment na każdym grillu, kiedy ktoś wyjmuje z torby siatkę pieczarek i kładzie je prosto na ruszt — bez marynowania, bez oliwy, bez niczego. Po dziesięciu minutach pieczarki są suche, gumiaste i smakują jak nic. I właśnie wtedy pada zdanie: "Nie lubię grillowanych warzyw." Tymczasem problem nie leżał w warzywach. Leżał w przygotowaniu. Warzywa grillowane z głową — z odpowiednią marynatą, w odpowiedniej temperaturze i przez odpowiedni czas — smakują inaczej niż cokolwiek innego. Maj jest na to najlepszym momentem w roku, bo właśnie teraz na straganach pojawiają się pierwsze szparagi, młoda cukinia i cebula, które na grillu robią rzeczy niemożliwe. Zasada pierwsza: marynata jest obowiązkowa Każde warzywo przed grillowaniem potrzebuje tłuszczu — bez niego wyschnie, przywrze do rusztu i straci smak. Najprostsza marynata: oliwa z oliwek, czosnek, sól, pieprz i zioła. Tyle wystarczy. Warzywa zamarynowane przez 20–30 minut przed grillowaniem wchłaniają aromaty i grillują się równomiernie bez przywierania. Bardziej rozbudowana wersja: oliwa, cytryna, miso i miód. To połączenie działa szczególnie dobrze na szparagi i pieczarki — miso daje głębię i umami, miód karmelizuje się na grillu i tworzy lekką, błyszczącą glazurę. Szparagi — król majowego grilla Maj to jedyny moment w roku, kiedy polskie szparagi są na straganach. I jedyny moment, kiedy warto je kupować — te ze sklepu w grudniu mają z nimi tyle wspólnego co jabłko z gruszką. Na grillu szparagi robią się w 4–5 minut i są absolutnie nieskomplikowane. Odłam zdrewniałe końce, posmaruj oliwą, dopraw solą i pieprzem. Układaj prostopadle do prętów rusztu, żeby nie wpadły między nie. Grilluj na średnim ogniu, obracając raz w połowie. Gotowe, gdy pojawią się lekkie smugi przypieczenia i szparagi zaczną być miękkie, ale wciąż chrupiące. Podawaj z tartym parmezanem i kilkoma kroplami soku z cytryny. Albo z dipem z jogurtu greckiego, czosnku i mięty. Prościej się nie da, lepiej nie trzeba. Pieczarki — ale nie tak jak zwykle Pieczarki na grillu mają dwie zasady: muszą być duże i muszą być marinowane. Małe pieczarki wysychają. Duże — te o średnicy 6–8 cm — zatrzymują soki w środku i grillują się jak małe kotlety. Najlepszy przepis: marinuj pieczarki (kapeluszem do dołu) w mieszance oliwy, sosu sojowego, czosnku i tymianku przez 30 minut. Grilluj kapeluszem do dołu przez 4–5 minut, odwróć i grilluj jeszcze 2 minuty. Do środka każdego kapelusza możesz wrzucić kawałek masła z ziołami i plasterek koziego sera — roztopi się w środku i zrobi z pieczarki małe danie. Cukinia — cienko i szybko Cukinia grillowana źle jest wodnista i bez smaku. Grillowana dobrze — słodka, lekko przypalona i absolutnie uzależniająca. Sekret: kroić cienko — plastry o grubości maksymalnie 5–6 mm — i grillować na bardzo gorącym ruszcie przez 2–3 minuty z każdej strony. Cienkie plastry szybko tracą wodę, karmelizują się i nabierają głębokiego, lekko orzechowego smaku. Grube plastry gotują się zamiast grillować — i właśnie stąd pochodzi ten wodnisty, bezsmakowy efekt. Po zdjęciu z grilla: skrop oliwą, posyp świeżą miętą lub bazylią, dodaj sól w płatkach. Gotowe. Cebula — niedoceniana gwiazda Grillowana cebula to jeden z tych składników, które przemieniają się na ruszcie w coś zupełnie innego niż są na surowo. Pikantna i ostra zamienia się w słodką, karmelową i miękką — i pasuje do absolutnie wszystkiego na talerzu. Krój cebulę w grube plastry (1–1,5 cm) i przekłuj je wykałaczką, żeby się nie rozpadły. Posmaruj oliwą, dopraw solą i grilluj na średnim ogniu przez 5–6 minut z każdej strony. Pod koniec możesz polać balsamico i poczekać minutę — glazura z balsamico i skarmelizowanej cebuli to jeden z najlepszych smaków majowego grilla. Papryka — smażona i obrana Papryka na grillu to inna liga niż papryka surowa lub z patelni. Grilluj ją w całości, bezpośrednio na ogniu, obracając co kilka minut, aż skórka całkowicie się zwęgli i papryka zmięknie. Przełóż do miski, przykryj folią na 10 minut — skórka zejdzie sama. Obierz, usuń gniazdo nasienne i pokrój w paski. Upieczona papryka jest słodka, dymna i kremowa w teksturze. Podawaj z oliwą, czosnkiem i kaparami — albo jako składnik kanapek i sałatek przez kolejne dni. Można ją też zamrozić i mieć przez całe lato. Jeden trik, który zmienia wszystko Zanim zdejmiesz warzywa z grilla — zwłaszcza szparagi i cukinię — skrop je sokiem z cytryny prosto na gorący ruszt. Kwasowość cytryny przełamuje słodycz karmelizacji i wydobywa smak. To ten rodzaj szczegółu, który sprawia, że goście pytają co zrobiłaś inaczej niż zwykle. Nic szczególnego. Po prostu cytryna na gorąco.
Włosi zajadają się nim na surowo, z solą i dobrą oliwą. My od lat gotujemy go źle i właśnie dlatego wydaje nam się, że go nie lubimy!
Bób jest w polskich sklepach i na straganach przez kilka tygodni w roku. Większość z nas gotuje go za długo, nudzi się smakiem i zapomina o nim do następnego maja. Tymczasem we Włoszech, Francji i Grecji to jeden z najbardziej wyczekiwanych składników wiosny. Czas dowiedzieć się, dlaczego.
Jest taki moment we włoskich toskańskich domach, kiedy na stół wjeżdża miska świeżego bobu w strąkach, obok niej kawałek pecorino, sól morska i butelka oliwy z pierwszego tłoczenia. I tyle. Nikt nic nie gotuje, nikt nie blanchuje, nikt nie obiera z łupinek. Sięga się po strąk, otwiera go palcami, wyciąga jasno zielone ziarno i je prosto do ust — czasem z odrobiną soli, czasem z kroplą oliwy, czasem z kawałkiem sera. Smak jest świeży, zielony, lekko słodki i wyraźnie roślinny. W Polsce tę samą roślinę wrzuca się do garnka z wrzątkiem na kilkanaście minut, odcedza, obiera z szarej łupinki i podaje ciepłą z masłem. I potem dziwimy się, że bób nam nie smakuje. Dlaczego gotujemy bób źle? Problem polega na czasie. Świeży, młody bób — ten, który pojawia się na straganach w maju i czerwcu — jest delikatny, słodki i ma cienką łupinkę, która nie wymaga gotowania. Im dłużej spędza w garnku, tym bardziej traci swoją naturalną słodycz, robi się mączysty i nabiera tej ciężkiej, ziemistej nuty, która kojarzy nam się z "bobowym smakiem" — a która wcale nie jest jego prawdziwym charakterem. Włosi, Francuzi i Grecy wiedzą to od pokoleń. Świeży bób je się na surowo albo blanszuje przez dosłownie dwie, trzy minuty — tylko po to, żeby łatwiej zdjąć łupinkę. Nie gotuje się go do miękkości. Nie rozgotowuje. Traktuje się go jak groszek, sałatę czy rzodkiewkę — delikatnie i z szacunkiem dla jego naturalnego smaku. Jak go jeść — trzy sposoby, które zmieniają wszystko Na surowo, po włosku Najprościej i najlepiej. Świeży, młody bób w strąkach — taki, który można dostać na targu do końca maja — jemy wyłącznie na surowo. Otwieramy strąk, wyciągamy ziarna i jemy prosto, z grubą solą morską i kroplą dobrej oliwy. Do tego kawałek twardego sera — pecorino, parmezan albo polski oscypek — i mamy przystawkę, za którą w dobrej włoskiej restauracji zapłaciłabyś 40 złotych. Ważne: ziarna muszą być małe i jasnozielone. Duże, ciemnozielone ziarna z grubą łupinką nadają się już tylko do gotowania — ale te małe, wiosenne, są słodkie i delikatne jak groszek cukrowy. Blanszowany z miętą i ricottą To klasyk kuchni rzymskiej — pasta z bobu, która robi się w pięć minut i smakuje jak danie z restauracji. Blanszuj bób przez 2 minuty w osolonej wodzie, odcedź i obierz z łupinki. Zblenduj z ricottą, garścią świeżej mięty, oliwą, solą i pieprzem. Podawaj na grzance z zakwasowego chleba z kroplą oliwy i startą skórką cytryny. Śniadanie, które zmienia wyobrażenie o śniadaniach. Z makaronem i pancettą Klasyczne połączenie z kuchni środkowych Włoch. Podsmaż pancettę lub dobry boczek na oliwie, dodaj blanszowany bób i kilka listków szałwii. Wymieszaj z ugotowanym al dente makaronem — najlepiej pappardelle lub tagliatelle — i łyżką wody z gotowania. Podawaj ze startym pecorino. Obiad gotowy w 20 minut. Jak kupować i przechowywać Na targu zawsze wybieraj strąki — nie bób już wyłuskany i zapakowany w folię. Strąki chronią ziarna przed wysychaniem i utlenianiem. Świeży bób w strąkach trzyma w lodówce do tygodnia. Wyłuskany — należy zjeść w ciągu doby albo zblanszować i zamrozić. Bób wyłuskany ze strąków i zamrożony tuż po zakupie zachowuje świeżość przez kilka miesięcy — i jest zdecydowanie lepszy niż bób mrożony ze sklepu, który zbierany jest zwykle zbyt późno i traci naturalną słodycz. Sezon trwa krótko — zwykle od połowy maja do końca czerwca. To jedne z tych kilku tygodni w roku, kiedy warto pójść na targ specjalnie po jeden składnik. Dlaczego warto? Bób to jeden z najlepszych roślinnych źródeł białka — 100 gramów świeżego bobu to około 8 gramów białka, więcej niż w większości warzyw strączkowych. Zawiera też sporą dawkę żelaza, kwasu foliowego i błonnika. I kosztuje grosze — kilogram na targu to 4–6 złotych. Ale argument najważniejszy jest inny: bób smakuje wiosną. Jest jednym z tych składników, które mają swój moment — krótki, konkretny i niepowtarzalny. Można go jeść teraz albo nie jeść wcale, bo ten ze sklepu w listopadzie nie ma z nim nic wspólnego. Wrzesień jest za daleko. Stragan jest za rogiem. I teraz już wiesz, że nie trzeba go gotować.
Jesteś kiełbaską czy szaszłykiem? Majówkowy test osobowości, który bawi i niepokojąco dobrze trafia!
To, co ląduje na twoim talerzu podczas majówkowego grilla, mówi o tobie znacznie więcej niż myślisz. Psychologowie od lat wiedzą, że wybory kulinarne są lustrem osobowości. Sprawdź swój wynik — i wyślij znajomym, żeby sprawdzili swój.
Zanim zaparzyłaś pierwszą majówkową kawę, ktoś w twoim otoczeniu już zaplanował, co będzie na grillu. I ten wybór — kiełbasa, szaszłyk, karkówka, warzywa, a może coś zupełnie innego — nie jest przypadkowy. Psychologia żywienia od lat bada związek między preferencjami kulinarnymi a cechami osobowości. Wyniki są zaskakująco trafne. I zabawne. I czasem trochę za bardzo celne, żeby było wygodnie. Sprawdź swój typ — i zostaw ten artykuł otwarty, bo za chwilę zechcesz sprawdzić wszystkich znajomych przy grillu. Kiełbasa — klasyk, który wie, czego chce Jesteś osobą, która nie potrzebuje rewolucji przy grillu? Kiełbasa jest dla ciebie oczywistym wyborem, bo działa — i zawsze działała. Psychologowie nazywają ten typ osobowości "secure achiever": ktoś, kto ma silne poczucie własnej wartości, nie goni za trendami i doskonale czuje się w sprawdzonych rytuałach. Kiełbasiarze są zwykle duszą towarzystwa — nie dlatego, że starają się nim być, ale dlatego, że po prostu lubią ludzi i nie komplikują prostych rzeczy. Ich dom jest zawsze otwarty, a grill zawsze na czas. Wada? Czasem trudno ich namówić na cokolwiek nowego. Zaleta? Zawsze wiesz, czego się spodziewać — i zawsze jest dobrze. Szaszłyk — dusza artysty z potrzebą kontroli Szaszłyk to nie jest prosta sprawa. Najpierw marynata — i tu już zaczyna się dyskusja, bo każdy szaszłykowicz ma swój przepis, którego nikomu nie zdradza w całości. Potem układanie na patykach — kolejność składników ma znaczenie. Potem grillowanie — obroty co dokładnie tyle sekund. Jeśli jesteś szaszłykowiczem, jesteś prawdopodobnie osobą kreatywną, która jednak potrzebuje struktury i procedur. Masz silną potrzebę wyrażania siebie — ale przez pryzmat czegoś, co możesz kontrolować i doskonalić. Psychologowie wiążą ten typ z wysoką sumiennością i otwartością na doświadczenia jednocześnie — rzadka i cenna kombinacja. Na majówce będziesz tą osobą, która jako pierwsza wstanie od stołu, żeby sprawdzić, czy szaszłyki się nie przypalają. Karkówka — urodzony lider, który nie musi tego ogłaszać Karkówka jest hojna. Duże kawałki, dużo dla wszystkich, nikt nie wstaje od stołu głodny. Osoby, które wybierają karkówkę, mają zwykle naturalną tendencję do bycia gospodarzami w każdej sytuacji — niekoniecznie dlatego, że lubią rządzić, ale dlatego, że chcą, żeby wszyscy dobrze się czuli. Badania psychologiczne pokazują, że preferencja dla dużych, "szczodrych" potraw koreluje z wysoką ugodowością i silną potrzebą przynależności do grupy. Karkówkowicze są lojalni, niezawodni i rzadko pierwsi wychodzą z imprezy. Jeśli masz w znajomych kogoś, kto zawsze przynosi za dużo jedzenia — to właśnie ten typ. Warzywa z grilla — wbrew pozorom nie tak prosto Stop. Zanim zaczniesz myśleć, że "warzywa z grilla" to wybór kogoś nudnego albo tylko na diecie — to jeden z najciekawszych typów psychologicznych przy całym majówkowym stole. Osoba, która na grillu świadomie wybiera warzywa, jest zwykle kimś o silnej tożsamości własnej, kto nie czuje potrzeby podążania za grupą. To typ, który psychologowie nazywają "autonomicznym" — ktoś, kto działa na podstawie własnych przekonań, niezależnie od tego, co robią inni. Często innowacyjny zawodowo, często podróżujący inaczej niż wszyscy, często jako pierwsza osoba w grupie próbujący czegoś, o czym reszta usłyszy za rok. Wada? Bywa, że trudno mu się wyluzować i po prostu zjeść kiełbasę jak wszyscy. Co nie jest takie złe. Ryba z grilla — romantyk z klasą Ryba przy grillu to wybór kogoś, kto nawet na majówce nie rezygnuje z pewnego poziomu elegancji. Ten typ osobowości łączy wrażliwość z wyrafinowaniem — i zwykle ma mocną estetyczną stronę swojej natury. Dobra muzyka, ładny talerz, odpowiednie wino do ryby. Szczegóły mają znaczenie. Psycholodzy wiążą preferencje dla lżejszych, subtelniejszych smaków z wyższą otwartością na doświadczenia i silną reaktywnością emocjonalną. Rybni majówkowicze są zwykle empatyczni, dobrzy w słuchaniu i mają ten typ uroku, który sprawia, że rozmawia się z nimi godzinami. Minus? Przy kiełbasiarzu mogą czuć się odrobinę niezrozumiani. Plus? Mają przy sobie dobre wino. Co, jeśli jesz wszystko? Najlepszy wynik możliwy. Psychologowie nazywają tę osobę "wysokim otwarciem" — kogoś, kto w każdej sytuacji szuka różnorodności, nie etykietuje i nie trzyma się sztywnych kategorii. Taki człowiek łatwo adaptuje się do nowych sytuacji, rzadko się nudzi i zwykle jest duszą każdego towarzystwa — bo potrafi rozmawiać z każdym typem przy stole. Jedyna wada: za dużo zje. Ale to przy majówkowym grillu raczej nie jest problem.
Nazywają go kurczakiem od oświadczyn. Zrobiłam go i rozumiem dlaczego!
Marry Me Chicken — kurczak w kremowym sosie z suszonymi pomidorami i ziołami, który smakuje jak danie z włoskiej restauracji. Robi się w jednej patelni, zajmuje 30 minut i wygląda jak coś, nad czym pracowałaś cały dzień.
Nazwa wzięła się z komentarzy. Kiedy w 2023 roku przepis zaczął krążyć po TikToku, pod każdym filmem pojawiało się to samo: "Zrobiłam to dla chłopaka i od razu się oświadczył", "Mąż powiedział, że to najlepsze danie, jakie jadł w życiu", "Gotowałam to na pierwszą kolację i teraz jesteśmy zaręczeni." Hasztag #marrymechicken przekroczył 2 miliardy wyświetleń. A przepis — choć brzmi jak coś skomplikowanego — okazał się banalnie prosty. Marry Me Chicken to kurczak duszony w kremowym sosie na bazie śmietany, bulionu, parmezanu i suszonych pomidorów, z czosnkiem i świeżymi ziołami. Włoski akcent, francuska kremowość, amerykańska nazwa. I smak, który rzeczywiście sprawia, że goście proszą o przepis zanim skończą jeść. Dlaczego ten przepis działa? Sekret Marry Me Chicken leży w metodzie — i w jednej patelni. Kurczak najpierw się obsmaża, żeby zrobić złocistą skórkę i zamknąć soki w środku. Potem w tej samej patelni robi się sos — na tłuszczu i przypieczonych resztkach po mięsie, które po francusku nazywa się fond. Ten fond to esencja smaku. Żaden sos z proszku ani z torebki go nie zastąpi, a tu powstaje sam z siebie, jako efekt uboczny smażenia. Suszone pomidory dają słodycz i kwasowość. Parmezan — głębię i umami. Śmietana — kremowość, która sprawia, że sos otula każdy kawałek mięsa. Razem tworzą kombinację, która na podniebieniu smakuje jak coś, nad czym ktoś pracował godzinami. View oEmbed on the source website Przepis — Marry Me Chicken (4 porcje) Składniki: 4 filety z kurczaka (lub udka bez kości) 150 ml śmietany kremówki 30% 150 ml bulionu drobiowego 60 g parmezanu, świeżo startego 80 g suszonych pomidorów w oleju, odsączonych i pokrojonych 4 ząbki czosnku, drobno posiekane 1 łyżeczka suszonego tymianku 1 łyżeczka słodkiej papryki sól, pieprz, oliwa do smażenia świeża bazylia do podania Przygotowanie: Filety z kurczaka osusz papierowym ręcznikiem — to kluczowy krok, który zapewnia złocistą skórkę zamiast gotowanego efektu. Dopraw solą, pieprzem i papryką z obu stron. Na dużej patelni rozgrzej 2 łyżki oliwy na średnio-wysokim ogniu. Smaż filety przez 4–5 minut z każdej strony, aż będą złociste. Przełóż na talerz — nie muszą być jeszcze w pełni ugotowane w środku. Na tej samej patelni, na tym samym tłuszczu, zeszklij czosnek przez 30 sekund. Dodaj suszone pomidory i tymianek, wymieszaj. Wlej bulion i zdrap wszystkie resztki ze dna patelni — to właśnie ten moment, kiedy smak się rodzi. Po minucie wlej śmietanę i dodaj parmezan. Mieszaj, aż sos się połączy i lekko zgęstnieje. Włóż kurczaka z powrotem do patelni. Duś na małym ogniu przez 10–12 minut pod przykryciem, aż mięso będzie w pełni ugotowane. Podawaj natychmiast, z makaronem, ryżem lub pieczywem — i koniecznie z gałązką świeżej bazylii. Triki, które robią różnicę Temperatura mięsa: wyjmij filety z lodówki 15 minut przed smażeniem. Mięso w temperaturze pokojowej smaży się równomiernie — zimne z lodówki zostaje surowe w środku, zanim skórka się zarumieni. Parmezan: tylko świeżo starty. Parmezan z torebki nie roztopi się w sosie tak samo i zostawia grudki. Trzy minuty tarcia ręczną tarką robią realną różnicę. Śmietana: nie zastępuj jogurtem ani śmietaną 18% — sos się zwarzy. Kremówka 30% jest jedynym wyborem, który gwarantuje aksamitną konsystencję. Na co czekasz? Marry Me Chicken to przepis piątkowy w każdym calu — robi się szybko, wygląda jak wysiłek całego popołudnia i smakuje jak dobra restauracja. Wystarczy jedna patelnia, 30 minut i składniki, które bez problemu znajdziesz w każdym sklepie. A czy doprowadzi do oświadczyn — tego nie gwarantujemy. Ale nie zdziwimy się.
Magda Gessler zdradziła swój największy sekret na wizji. Wszyscy przecierali oczy ze zdumienia. Chwile później dodała wymowny post
Magda Gessler przepis na pączki ujawniła w trakcie charytatywnej transmisji Łatwoganga – wszystko zaczęło się od telefonu Dody. Na oczach widzów doszło do zaskakującego pojednania, a chwilę później padły słowa, które odsłoniły pilnie strzeżony kulinarny sekret.
Magda Gessler ujawniła swój legendarny przepis na pączki. A wszystko zaczęło się od jednego telefonu Dody, który nagle zmienił bieg wydarzeń. Na oczach widzów padły słowa, których nikt się nie spodziewał, a to, co wydarzyło się chwilę później, odsłoniło kulisy relacji obu gwiazd i zakończyło się zaskakującym pojednaniem. Charytatywna akcja Łatwoganga i Fundacji Cancer Fighters O tej akcji dziś mówią wszyscy. Łatwogang przez dziewięciu dni prowadzi transmisję na żywo, której nadrzędnym celem jest finansowe wsparcie Fundacji Cancer Fighters. Wszystko zaczęło się w piątek, 17 kwietnia, i niemal natychmiast przyciągnęło uwagę widzów, zamieniając się w wydarzenie, obok którego trudno przejść obojętnie. To nie jest zwykła relacja w sieci – przez cały czas trwa zbiórka pieniędzy, a każda kolejna godzina przynosi nowe emocje i niespodziewane momenty. W wydarzenie zaangażowały się znane postacie. Niedawna obecność Dody, a także niespodziewany telefon Magdy Gessler sprawiły, że transmisja nabrała wyjątkowego charakteru. To już nie była tylko relacja na żywo. To była historia, która pisała się na oczach odbiorców. Właśnie w tym kontekście doszło do momentów, które na długo zapadną w pamięć widzów – rozmowy, która niespodziewanie przerodziła się w pojednanie, oraz ujawnienia przepisu, o którym od dawna krążyły niemal legendy. Czytaj też: Wielkie pojednanie na oczach widzów! Doda zadzwoniła Magdy Gessler przed kamerami. Miała ukryty cel View oEmbed on the source website Magda Gessler zdradziła przepis na pączki podczas transmisji Podczas transmisji Magda Gessler została poproszona o ujawnienie przepisu na najlepsze pączki. Nie tylko opowiedziała o przygotowaniu wypieku, ale później opublikowała dokładną recepturę w mediach społecznościowych. Tym samym przepis, który przez lata budził ogromne zainteresowanie, stał się dostępny dla szerokiego grona odbiorców. „Kochani. Przesyłam Wam przepis na moje pączki. Maja, mam nadzieję, że kiedyś skosztujemy ich razem. Ściskam was wszystkich. Dziękuję za piękny telefon Dody, a Łatwogangowi za twoje szaleństwo! Takich ludzi nam trzeba! Kocham was wojownicy z Fundacji Cancer Fighters”, rozpoczęła. Jak przyrządzić ten słodki przysmak niczym z cukierni od Magdy Gessler? Oto ich sekret! „Składniki: * 1 kg mąki pszennej * 170g cukru * 15 jajek * 150 masła * 250ml mleka * 2 opakowania cukru waniliowego z prawdziwą wanilią * 1/4 łyżeczki soli * 70g świeżych drożdży * konfitura różana lub powidła śliwkowe * 1,25kg smalcu do smażenia * 250g lukru * 70g kandyzowanej skórki pomarańczy Przygotowanie: 1. Przygotuj zaczyn. Dodaj 50g cukru oraz drożdże do mleka. Wymieszaj, podgrzewając do uzyskania letniej temperatury całej mieszanki i rozpuszczenia się składników. Dodaj szklankę mąki, jeszcze raz przemieszaj i odstaw do podrośnięcia na pół godziny. 2. Przygotuj masę jajeczną. Wymieszaj 10 żółtek, 5 całych jaj, resztę cukru, cukier waniliowy i cukier. 3. Połącz zaczyn podrośnięty zaczyn z masą jajeczną. Dodaj 600 g mąki i wyrób ciasto. Na koniec wyrabiania dodaj roztopione masło. W razie potrzeby podsyp odrobinę mąki. Gotowe ciasto przykryj i odstaw do wyrośnięcia na półtorej godziny. W czasie wyrastania dwa razy odpowietrz ciasto i wyrób je rękami. 4. Podziel ciasto na porcje, wykrawaj porcje na pojedyncze pączki, które od razu nadziewaj. Formuj kulki i odstaw do podrośnięcia raz jeszcze, tym razem na ok. 40 min. 5. Podgrzej smalec do temperatury 180 st. C. Smaż pączki do złoto-brązowego koloru i odsączaj je z nadmiaru tłuszczu na ręczniku papierowym. Polej lekko przestygnięte pączki lukrem i ozdób skórką pomarańczową”. Czytaj też: Ten majonez Magdy Gessler to hit świąt. Zrobisz go w 3 minuty
Ten sposób gotowania jajek znają wszyscy Francuzi. W Polsce nikt o nim nie mówi, a zmienia śniadanie na zawsze!
Jajka en cocotte to pięć minut pracy, kilka składników i efekt jak z paryskiej brasserie. Najprostszy i najbardziej niedoceniony przepis francuskiej kuchni domowej, który robi z każdego śniadania małe święto.
We Francji każda babcia to umie. Każda kawiarnia to podaje. Każdy, kto choć raz spędził niedzielny poranek w paryskim bistro, wie, że jajka mogą wyglądać jak danie z gwiazdką Michelin — przy nakładzie pracy, który zajmuje mniej czasu niż zaparzona kawa. Jajka en cocotte — dosłownie "jajka w kokotce" — to technika pieczenia jajek w małych żaroodpornych naczyniach, w kąpieli wodnej, przez kilka minut w piekarniku. Efekt: białko ścięte, żółtko płynne i kremowe, a całość zanurzona w jakimkolwiek dodatku, który masz pod ręką — śmietanie, szpinaku, pomidorach, boczku, serze. W Polsce prawie nieznane. We Francji — klasyk śniadaniowy od pokoleń. Dlaczego to działa tak dobrze? Kąpiel wodna (bain-marie) to technika, która sprawia, że jajko gotuje się w delikatnym, równomiernym cieple — bez ryzyka przypalenia, przegotowania czy gumowatej konsystencji. Białko ścina się powoli i pozostaje miękkie. Żółtko zostaje płynne. To fizycznie niemożliwe do osiągnięcia w zwykłej patelni z taką precyzją i powtarzalnością. Dodatkowy bonus: jajka en cocotte robi się w naczyniach, które idą prosto na stół. Żadnego przekładania, żadnych rozbitych żółtek, żadnego bałaganu. Podajesz w tym, w czym piekłaś — i już sam ten gest nadaje śniadaniu elegancji. Podstawowy przepis — jajka en cocotte ze śmietaną i ziołami Składniki (na 2 porcje): 4 jajka (najlepiej ekologiczne — żółtko robi różnicę) 4 łyżki śmietany kremówki 30% sól morska, świeżo zmielony pieprz świeży szczypiorek lub tymianek masło do wysmarowania kokotek opcjonalnie: starty parmezan Przygotowanie: Rozgrzej piekarnik do 180 stopni. Wysmaruj masłem dwie żaroodporne kokotki lub małe naczynia ceramiczne. Na dno każdego wlej 2 łyżki śmietany. Wbij ostrożnie 2 jajka do każdego naczynia — żółtka muszą pozostać całe. Dopraw solą i pieprzem, posyp szczypiorkiem lub tymiankiem. Ustaw kokotki w głębokiej blasze do pieczenia. Wlej do blachy gorącą wodę tak, żeby sięgała do połowy wysokości naczyń — to właśnie kąpiel wodna. Wstaw do piekarnika na 10–12 minut. Białko powinno być ścięte, żółtko — wciąż drżące w środku. Podawaj natychmiast, z bagietką lub pieczywem na zakwasie do maczania w żółtku. Trzy wariacje, które warto znać Z boczkiem i gruyère — na dno kokotki połóż plasterek chrupiącego boczku i łyżkę startego gruyère przed dodaniem śmietany. Efekt: dymne, sycące, nieziemsko dobre. Ze szpinakiem i czosnkiem — podsmaż garść szpinaku z ząbkiem czosnku, przełóż na dno kokotki, dodaj śmietanę i jajka. Klasyk bistro, który działa zawsze. Z pomidorami i bazylią — wersja letnia i lżejsza. Zamiast śmietany — łyżka passaty pomidorowej, kilka listków świeżej bazylii, jajka na wierzchu. Gotowe. Dlaczego to zmienia śniadanie na zawsze? Jajka en cocotte to przepis, który spełnia trzy warunki idealnego dania: jest szybki, wygląda jak coś skomplikowanego i za każdym razem wychodzi. Nie ma tu miejsca na błąd — kąpiel wodna jest bezlitośnie wybaczająca. Można przygotować naczynie wieczór wcześniej, wstawić do lodówki i rano prosto do piekarnika. Ale jest jeszcze coś. Jajka en cocotte to danie, które zmienia stosunek do niedzielnego śniadania. Z czegoś, co się "robi żeby zjeść", staje się czymś, co się celebruje. Małe naczynia, para unosząca się ze śmietany, płynne żółtko, które przerywa się bagietką — to rytuał, który Francuzi znają od pokoleń.
Cottage cheese podbił TikToka i zmienił zasady śniadania. Dlaczego wszyscy nagle jedzą biały ser na słodko?
Jeszcze dwa lata temu kojarzył się z dietą i nudą. Dziś cottage cheese to składnik, który TikTok zamienił w lody, pizzę, mousse i naleśniki. I ma to sens kulinarny, dietetyczny i smakowy naraz.
Wpisujesz w TikToka "cottage cheese" i dostajesz lawinę. Fioletowe lody, puszyste naleśniki, pizza z chrupiącym spodem, czekoladowy krem, który wygląda jak z patisserie. Wszystko z jednego składnika — białego sera ziarnistego, który przez lata siedział w lodówkach dietetyków i nikomu nie przychodziło do głowy, żeby zrobić z niego coś ekscytującego. A jednak. Hasztag #cottagecheese przekroczył na TikToku 8 miliardów wyświetleń. Tylko w Polsce zapytania o cottage cheese wzrosły w Google o ponad 300 procent w ciągu ostatnich 18 miesięcy. To nie jest chwilowa fala. To zmiana w tym, jak myślimy o białym serze. Dlaczego akurat cottage cheese? Odpowiedź jest prostsza niż myślisz: białko i tekstura. Cottage cheese zawiera średnio 11–13 gramów białka na 100 gramów — tyle co pierś z kurczaka, przy jednoczesnej kremowej konsystencji, która po zmiksowaniu staje się gładka jak mascarpone. I właśnie ten moment odkrycia — że zmiksowany cottage cheese wygląda i smakuje zupełnie inaczej niż prosto ze słoiczka — był zapalnikiem całego trendu. Pierwszy wirus przyszedł ze Skandynawii, gdzie twórczyni Elise Harlow pokazała w 2023 roku, że zmiksowany cottage cheese z mrożonymi owocami daje konsystencję identyczną z lodami. Filmik zdobył kilkanaście milionów wyświetleń w tydzień. Potem przyszła pizza, potem naleśniki, potem brownie. Algorytm robił swoje. Ale za trendem stoi coś więcej niż estetyka. Pokolenie, które wychowało się na przekonaniu, że zdrowe musi być niesmaczne, w końcu znalazło produkt, który jest jednocześnie wysokobiałkowy, niskokaloryczny i — po odpowiedniej obróbce — naprawdę dobry. View oEmbed on the source website Co TikTok zrobił z cottage cheese — 4 przepisy, które wiralują 1. Lody cottage cheese To przepis, który zaczął całą rewolucję. Zmiksuj 250 g cottage cheese z 2 łyżkami miodu i garścią mrożonych malin lub borówek. Przełóż do pojemnika i wstaw do zamrażarki na minimum 2 godziny. Konsystencja po wyjęciu jest kremowa, zwarta i zaskakująco podobna do lodów rzemieślniczych. Kaloryczność? Około 180 kcal za porcję, zamiast 400 w klasycznych lodach. 2. Pizza na spodzie z cottage cheese Zmiksuj 200 g cottage cheese z 2 jajkami i szczyptą soli. Wylej masę na papier do pieczenia, uformuj spód i piecz 25 minut w 200 stopniach. Dodaj sos pomidorowy, mozzarellę, ulubione dodatki i zapiecz jeszcze 10 minut. Spód jest chrupiący z zewnątrz, wilgotny w środku — i ma trzy razy więcej białka niż klasyczne ciasto drożdżowe. 3. Czekoladowy mousse Zmiksuj 200 g cottage cheese z 2 łyżkami kakao, łyżką syropu klonowego i szczyptą soli morskiej. Schłodź 30 minut. Efekt: gęsty, aksamitny krem czekoladowy, który wygląda jak deser z restauracji. Makro: 22 g białka, 8 g tłuszczu, 180 kcal. 4. Naleśniki wysokobiałkowe Zblenduj 150 g cottage cheese z 2 jajkami i 3 łyżkami płatków owsianych. Smaż na suchej patelni teflonowej. Wychodzą cienkie, elastyczne, lekko słodkawe — i zupełnie nie przypominają klasycznych naleśników z mąki. Idealne z owocami, masłem orzechowym albo jogurtem greckim. Czy to tylko moda, czy coś zostanie? Matcha, ube, kimchi — każdy z tych składników przeszedł przez tę samą ścieżkę: viralowy moment na TikToku, potem powolne wchodzenie do mainstreamu. Cottage cheese ma jednak coś, czego tamtym brakowało: jest dostępny w każdym polskim sklepie, kosztuje 3–5 złotych za opakowanie i nie wymaga żadnego specjalnego sprzętu ani wiedzy kulinarnej. To przepis na trwały trend. Nie na chwilową modę. Dietetycy są zgodni: cottage cheese to jeden z lepszych wyborów białkowych dla osób, które chcą jeść sycąco i bez wyrzeczeń. Wysoka zawartość kazeiny — wolnotrawionego białka — sprawia, że uczucie sytości po posiłku z cottage cheese utrzymuje się znacznie dłużej niż po jogurcie czy twarogu. Więc jeśli jeszcze nie otworzyłaś tego słoiczka inaczej niż łyżką — weekend jest idealnym momentem, żeby zacząć.
Włoszki nie liczą kalorii, nie chodzą na siłownię i wyglądają lepiej niż my. Oto ich jeden codzienny rytuał, o którym nie wiedziałaś!
Nie chodzi o dietę śródziemnomorską. Chodzi o coś znacznie prostszego — i znacznie przyjemniejszego.
Kiedy zapytasz Włoszkę, co je na obiad, prawdopodobnie wzruszy ramionami i odpowie: „to, co było na targu". Żadnych aplikacji do liczenia makroskładników. Żadnych pudełek fit. I — co najbardziej irytujące — żadnych wyrzutów sumienia po kieliszku wina. Sekret nie tkwi w tym, co jedzą. Tkwi w tym, jak jedzą. Primo piatto. Drugie danie. Antipasto. Dolce. Nie dlatego, że są bogatsze albo mają więcej czasu. Dlatego, że traktują jedzenie jak wydarzenie — nie jak obowiązek do odhaczenia między spotkaniami. Włoski rytuał stołu to coś, czego w Polsce nie mamy nazwy, ale wszyscy po cichu pragniemy: pełna obecność przy jedzeniu, bez ekranu, bez pośpiechu, bez poczucia winy. Co możesz zaadoptować już dziś — nawet jeśli masz 40 minut na lunch Włoszki nie zaczynają posiłku od razu od głównego dania. Najpierw pojawia się coś małego — kilka oliwek, plaster prosciutto, kawałek dobrego chleba z oliwą. To nie jest przystawka dla zabawy. To sygnał dla mózgu: czas zacząć jeść. Sygnał, że teraz jest czas dla siebie. Naukowcy z Uniwersytetu w Bolonii potwierdzają, że ten rytm spowalnia tempo spożywania posiłku, co bezpośrednio wpływa na uczucie sytości. Jesz mniej, ale czujesz się bardziej nasycona. I — co ważne — bardziej zadowolona. Prosty przepis, który zmienia wszystko: Bruschetta al pomodoro fresco Cztery składniki. Dziesięć minut. I nagle masz antipasto, które smakuje jak wakacje. Dobra, chrupiąca ciabatta (świeżo upieczona, jeśli możesz) Dojrzałe pomidory malinowe — teraz właśnie wchodzą do sezonu Oliwa z pierwszego tłoczenia — nie żałuj Świeża bazylia i fleur de sel Pomidory krój grubo, nie miksuj, nie blendujesz. Posól, skrop oliwą, zostaw na 5 minut. Na grzankę, lekko potartą surowym czosnkiem. I tyle. Usiądź. Zjedz powoli. Nie rób nic innego. Dlaczego to działa lepiej niż każdy detoks? Bo detoks trwa tydzień, a potem wracasz do starych nawyków. Rytuał — jeśli przyjemny — zostaje na zawsze. Włoszki nie potrzebują „programu 21 dni". One po prostu od pokolenia do pokolenia przekazują sobie jeden komunikat: stół jest świętym miejscem. Nie musi być wykwintnie. Musi być z szacunkiem. I może właśnie o to chodzi w tej całej słynnej włoskiej lekkości — nie w genach, nie w klimacie, ale w tym, że nikt im nie wmówił, że jedzenie jest wrogiem. Na ten sezon wiosenny spróbuj jednej zmiany Zamiast jeść przy biurku — wyjdź. Zamiast scrollować przy kolacji — odłóż telefon. Zamiast kupować gotowe pudełko fit — kup trzy dobre składniki i zrób coś prostego, ale swojego. Włoszki wiedzą coś, o czym zachodnia dietetyka dopiero zaczyna mówić głośno: przyjemność z jedzenia to nie grzech. To część zdrowia. Buon appetito.
Ube: fioletowy składnik, który dosłownie podbił świat. Skąd się wziął i dlaczego wszyscy go teraz jedzą?
TikTok oszalał. Kawiarnie w Warszawie, Londynie i Nowym Jorku serwują fioletowe latte, lody, bułki i ciasta. Za tym kolorem kryje się jeden składnik — i ma smak, który trudno opisać słowami.
Widziałaś fioletowe lody, które wyglądają jak z bajki? Fioletowe croissanty w kolejce na Instagramie? Fioletowe latte, które sprawia, że każda zwykła kawa wydaje się nudna? To właśnie ube — i to nie jest barwnik. To jeden z najstarszych składników kuchni filipińskiej, który właśnie przeżywa swój globalny moment. Zapytania o „ube" wzrosły w Google o 430 procent w ciągu ostatnich 18 miesięcy. Na TikToku filmy z hasztagiem #ube przekroczyły 2,3 miliarda wyświetleń. A to dopiero początek. Czym właściwie jest ube? Ube (wymawia się: u-beh) to fioletowy jam, czyli odmiana słodkiego ziemniaka uprawiana na Filipinach od setek lat. Nie mylić z tajskim fioletowym taro — to zupełnie inny smak, inna tekstura, inne zastosowania. Ube ma kolor, który nie mieści się w głowie: intensywny, głęboki fiolet, który nie blaknie podczas gotowania ani pieczenia. Za kolor odpowiadają antocyjany — naturalne pigmenty, te same co w jagodach i czerwonej kapuście. Ale kolor to tylko połowa historii. Smak ube jest tym, co sprawia, że ludzie wracają po więcej. Opisywany jako połączenie wanilii, białej czekolady i orzechów laskowych — delikatny, słodki, lekko ziemisty, z nutą, której nie sposób przypisać do żadnego innego składnika. W kuchni filipińskiej ube pojawia się od stuleci — w deserach halaya (gęsty dżem ube), bibingka (ryżowe ciasto) czy ube pandesal (miękkie fioletowe bułeczki). Dla Filipińczyków to nie trend. To dziedzictwo. Jak ube podbił media społecznościowe? Kulinarny fenomen ube nie wziął się znikąd. Filipińska diaspora w Stanach Zjednoczonych — szczególnie w Kalifornii — od lat podawała ube w swoich cukierniach i restauracjach. Ale prawdziwy przełom nastąpił wtedy, gdy kolorem zainteresowali się twórcy contentu. Fiolet to kolor, który po prostu nie istniał w mainstreimowej kuchni zachodniej. Niebieskie i fioletowe dania przez lata były uznawane za nienaturalne, wręcz odstraszające — ewolucyjnie mózg ostrzega przed fioletowym jedzeniem jako potencjalnie trującym. Ube przełamał ten zakaz w sposób elegancki: głęboki, saturowany kolor wyglądał jak z katalogu mody, a nie jak eksperyment z barwnikiem spożywczym. Ube to idealne skrzyżowanie dwóch obsesji internetu: wizualnej perfekcji i autentyczności kulturowej. Fioletowy kolor zatrzymuje scrollowanie. Historia filipińska sprawia, że chcesz wiedzieć więcej. Efekt? Kaskada filmów, zdjęć i recenzji, która rozlała się z Instagrama na TikTok i z powrotem. View oEmbed on the source website Gdzie ube pojawia się teraz w Polsce? Jeszcze rok temu ube w Polsce było praktycznie nieznane. Dziś ekstrakt i pasta ube dostępne są w sklepach azjatyckich i w sklepach internetowych, a pierwszych kawiarni oferujących fioletowe latte czy ube cheesecake przybywa w Warszawie, Krakowie i Trójmieście. Najszybciej ube wchodzi przez lodziarnie — sieciowe lokale testują smak jako sezonową nowość i zbierają kolejki. Tuż za nimi kawiarnie specialty, gdzie fioletowe latte robi furorę na Instagramie. Na trzecim miejscu piekarnie: ube jam jako nadzienie do croissantów i bułek wypiera klasyczną czekoladę w roli składnika „instagramowego". Pasta i ekstrakt ube dostępne są m.in. w sklepach takich jak Orientalny czy azjatyckich punktach przy targach. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę „ube paste" lub „ube extract" — oferta rośnie z miesiąca na miesiąc. Zrób ube latte w domu — przepis na 5 minut Nie trzeba szukać kawiarni. Ube latte można przygotować w domu, a efekt jest dokładnie taki sam — głęboki fiolet, kremowa pianka i smak, który zaskakuje. Składniki (1 porcja): 2 łyżeczki pasty ube (lub ekstraktu ube) 150 ml mleka owsianego lub kokosowego 1 espresso lub mocna kawa z przelewu 1 łyżka gorącej wody opcjonalnie: szczypka startej skórki z limonki Przygotowanie: W filiżance wymieszaj pastę ube z łyżką gorącej wody, aż powstanie gładka masa bez grudek. Podgrzej mleko owsiane i spień je — mleko owsiane i kokosowe dają najlepszą kremowość i najładniej kontrastują z fiolettową bazą. Wlej spienione mleko do filiżanki z pastą ube, delikatnie mieszając od dołu. Na wierzch wlej espresso. Opcjonalnie dodaj szczyptę startej skórki z limonki — kwasowość pięknie przełamuje słodycz ube. Czas: 5 minut. Efekt: zdjęcie, które zatrzyma scrollowanie. Czy ube to tylko chwilowy trend? Matcha mówiła „nie" tym, którzy w 2015 roku twierdzili, że to chwilowa moda. Dziś jest stałym elementem kart menu na całym świecie, od Tokio po Gdańsk. Ube wydaje się podążać tą samą ścieżką — i to z kilku powodów. Po pierwsze, smak faktycznie jest wyjątkowy i trudny do zastąpienia. Po drugie, stoją za nim autentyczna kultura i historia — coraz ważniejszy argument dla konsumentów, którzy szukają czegoś więcej niż estetyki. Po trzecie, antocyjany zawarte w ube mają udokumentowane właściwości antyoksydacyjne — co daje mu status „zdrowego trendu", za którym przepada wellness media. Ube nie jest kolejnym fioletowym barwnikiem w koktajlu. To składnik z paszportem — i wszystko wskazuje na to, że zostanie z nami na dłużej.
Nigdy więcej paniki przy lodówce. Japońska zasada, która sprawi, że zapomnisz o skomplikowanych przepisach!
Masz połowę cukinii, resztki ryżu i coś, co podobno jest jeszcze dobre w szufladzie na warzywa. Otwierasz telefon, wpisujesz składniki w wyszukiwarkę, dostajesz tysiąc wyników, żadnego właściwego, i zamawiasz pizzę. Znasz to? Japończycy znają. I wymyślili na to rozwiązanie — prostsze, niż mogłabyś przypuszczać.
Ichiju sansai to po japońsku dosłownie: jedna zupa, trzy potrawy. To zasada układania posiłku, która pochodzi z okresu Heian — czyli z Japonii mniej więcej z X wieku — i przez stulecia była obecna w każdej japońskiej kuchni, od pałacowych uczt po skromne posiłki mnichów zen. Struktura jest radykalnie prosta: do stołu zawsze podajesz zupę i trzy mniejsze dania towarzyszące. Do tego miska ryżu i herbata. Żadnych przepisów. Żadnego planowania z wyprzedzeniem. Tylko ramy, w których wstawiasz to, co masz. Ale nie daj się zwieść tej prostocie. W ichiju sansai jest głęboka filozofia, która zmienia sposób myślenia o gotowaniu — i o jedzeniu w ogóle. Dlaczego to działa? Zachodnie podejście do gotowania jest przepisowe. Wybierasz danie, sprawdzasz listę składników, idziesz do sklepu po dokładnie to, czego potrzebujesz, wracasz i wykonujesz instrukcje krok po kroku. To działa, kiedy masz czas, energię i wolę. Ale życie rzadko dostarcza wszystkich trzech naraz. Ichiju sansai odwraca tę kolejność. Zaczyna od tego, co masz — i daje strukturę, dzięki której wiesz, jak to połączyć w sensowny posiłek. Zamiast pytać co ugotować?, pytasz co mam w domu, co może być zupą? Co może być pierwszym daniem? Co może być drugim? Co może być trzecim? I nagle okazuje się, że ta cukinia, resztki ryżu i zapomniana marchewka składają się w kompletny, odżywczy, smaczny obiad. Badania japonistki i pisarki Elizabeth Andoh, która spędziła dekady dokumentując japońską kuchnię domową, pokazują, że ichiju sansai to nie tylko estetyka. To system zarządzania jedzeniem, który minimalizuje marnotrawstwo, maksymalizuje różnorodność odżywczą i — co może ważniejsze — dramatycznie redukuje stres związany z gotowaniem. Pięć zasad, których pilnuje każda japońska babcia Ichiju sansai rządzi się regułami, ale są to reguły dotyczące balansu, nie składników. Kiedy je zrozumiesz, możesz improwizować bez końca. Pierwsza zasada: różne techniki. Trzy potrawy towarzyszące nie powinny być przygotowane tą samą metodą. Jedno danie surowe lub marynowane, jedno gotowane lub duszone, jedno grillowane lub smażone. Dlaczego? Bo każda technika wydobywa inny smak i tworzy inną teksturę. Posiłek staje się podróżą, a nie powtórką. Druga zasada: sezon. W japońskiej kuchni nie ma pojęcia przepis na cały rok. Zupa z marca nie jest tą samą zupą co zupa z października — bo marzec i październik mają inne warzywa, inne potrzeby ciała, inny nastrój. Ichiju sansai zmusza do patrzenia, co rośnie teraz. I to jest rewolucja. Trzecia zasada: pięć kolorów. Japoński talerz powinien zawierać pięć kolorów: biały, zielony, czerwony, żółty i czarny lub fioletowy. To nie kaprys estetyczny — to skrót do odżywczej różnorodności. Jeśli twój talerz jest monochromatyczny, coś prawdopodobnie brakuje. Czwarta zasada: pięć smaków. Słodki, słony, kwaśny, gorzki i umami — każdy posiłek powinien dotknąć choć kilku. Nie wszystkich naraz z tą samą intensywnością, ale żaden nie powinien być zupełnie nieobecny. Piąta zasada: porcje mają znaczenie. Ichiju sansai to kuchnia umiaru. Zupa jest naprawdę zupą — małą, esencjonalną. Potrawy towarzyszące są naprawdę towarzyszące — kilka łyżek, kilka kęsów. Główną objętość daje ryż. To struktura, która syci bez przejadania. Jak to działa w polskiej kuchni? Ryż możesz zastąpić kaszą, ziemniakami albo pieczywem na zakwasie — i filozofia działa dalej. Zupa to zupa, znamy ją doskonale. Trzy potrawy towarzyszące to wyzwanie, ale tylko do chwili, gdy zaczniesz myśleć inaczej. Wyobraź sobie: środa wieczór, wracasz późno. Masz ziemniaki, kapustę kiszoną, jajka i resztki pieczonej marchewki z niedzieli. Zamiast szukać przepisu, który ich użyje, pytasz: co może być zupą? Ziemniaki + rosół z kostki = prosta zupa ziemniaczana z koperkiem. Co może być potrawą gotowaną? Jajko na twardo — gotowe w dziesięć minut. Co może być potrawą marynowaną lub surową? Kapusta kiszona z olejem i cebulą. Co może być potrawą smażoną lub ciepłą? Marchewka podgrzana na patelni z masłem i kminkiem. Gotowe. Piętnaście minut. Pełny, różnorodny, odżywczy posiłek — bez jednego przepisu. Mniej jedzenia w koszu, więcej sensu na talerzu Polacy wyrzucają rocznie kilkanaście milionów ton jedzenia. Znaczna część z tego to produkty, które trafiają do lodówki z dobrymi intencjami i wychodzą z niej tylko po to, żeby trafić do kosza. Ichiju sansai to naturalny antidotum na ten problem — bo jego punktem wyjścia zawsze jest to, co masz, nie to, co powinieneś mieć. Kiedy myślisz przez pryzmat struktury (zupa + trzy potrawy), przestajesz szukać brakujących składników, a zaczynasz widzieć możliwości w tym, co jest. Pół cukinii przestaje być za mało na cokolwiek i staje się wystarczająco na jedno z trzech dań. Jak zacząć — jeden tydzień próby Nie musisz zmieniać całej kuchni. Zacznij od jednego obiadu w tygodniu — zaplanowanego bez przepisu. Otwórz lodówkę, zrób mentalną listę tego, co widzisz, i zapytaj siebie: co jest moją zupą? Co jest moimi trzema potrawami? Po tygodniu zauważysz, że zaczynam myśleć inaczej o zakupach. Po miesiącu — że rzadziej wyrzucasz. Po kwartale — że gotowanie przestało być zadaniem do wykonania, a zaczęło być czymś, przy czym można się zatrzymać. Japońskie babcie wiedziały to od tysięcy lat. My właśnie dochodzimy do tego samego miejsca. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2026/04/AdobeStock566414743-ece5e42.jpeg" width="6000" height="3376" alt="Według filozofii Ichiju sansai punktem wyjścia jest zawsze to, co masz. Nie lista zakupów, nie przepis — tylko to, co czeka w lodówce." title="Według filozofii Ichiju sansai punktem wyjścia jest zawsze to, co masz. Nie lista zakupów, nie przepis — tylko to, co czeka w lodówce." />
Warzywo Cezara, Prousta i Ludwika XIV. Dlaczego 60 procent z nas nie czuje zapachu szparagów? I co twoje geny mają z tym wspólnego!
Właśnie zaczął się sezon — i przez kilka tygodni szparagi będą najlepsze, najświeższe i najtańsze w całym roku. Ale zanim wrzucisz je do garnka, przeczytaj to: historia tego warzywa jest znacznie bardziej zaskakująca, niż myślisz. Łącznie z tym, co dzieje się po wyjściu z toalety.
Szparagi mają za sobą ponad dwa tysiące lat kulinarnej historii i przez większość tego czasu były zarezerwowane wyłącznie dla najbogatszych. Grecy zbierali je dziko. Rzymianie pierwsi opracowali techniki uprawy, a cesarz August mawiał o szybkości: "prędzej niż ugotuje się szparagy" — takim skrótem opisywał coś, co powinno stać się natychmiast. Zachwycał się nimi Juliusz Cezar. Uprawiał je Thomas Jefferson w swoim ogrodzie w Monticello. Ale najbardziej spektakularnym wielbicielem szparagów w historii był Ludwik XIV. Król Francji tak bardzo kochał to warzywo — i tak bardzo nie chciał czekać na sezon — że kazał swojemu ogrodnikowi Jeanowi-Baptiste de La Quintinie zbudować na terenie Wersalu specjalne szklarnie. Ich zadanie było jedno: dostarczać szparagi na królewski stół przez cały rok, nie tylko wiosną. Ludwik XIV nazwał szparagi "królem warzyw". Szklarnie w Wersalu działają do dziś, a ogród La Quintinie jest wpisany na listę najwspanialszych ogrodów Francji. Proust i zapach, którego nie zapomniał Marcel Proust, jeden z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, opisał szparagi w "W poszukiwaniu straconego czasu" jako warzywo, które zamienia jego nocnik w naczynie pełne perfum. To zdanie przeszło do historii literatury i jest jednym z najbardziej znanych literackich odniesień do jedzenia w ogóle. Proust wyczuwał wyraźnie charakterystyczny zapach, który pojawia się w moczu po zjedzeniu szparagów. Ale tu zaczyna się naprawdę zaskakująca część tej historii. Badania Uniwersytetu Harvarda przeprowadzone na niemal 7000 uczestników wykazały, że około 60 procent ludzi w ogóle nie wyczuwa charakterystycznego zapachu po zjedzeniu szparagów. Nie dlatego, że go nie produkują — najprawdopodobniej dlatego, że nie mają genetycznej zdolności, żeby go wykryć. Gen zapachu, którego możesz nie mieć Kiedy twój organizm trawi szparagi, rozkłada zawarty wyłącznie w tym warzywie kwas szparagowy — asparagusic acid — na związki siarki. To one odpowiadają za charakterystyczny zapach w toalecie i pojawiają się już 15 do 30 minut po zjedzeniu szparagów. Pod tym względem wszyscy jesteśmy tacy sami. Ale co do wykrywania tego zapachu — jesteśmy radykalnie różni. Naukowcy z Harvardu przebadali blisko 7000 osób i zidentyfikowali 871 wariantów genetycznych związanych z tak zwaną "anosmią szparagową" — czyli niezdolnością do wyczucia tego konkretnego zapachu. Kluczowym genem okazał się OR2M7 na chromosomie 1, który koduje receptor węchowy odpowiadający za wykrywanie związków siarki. Innymi słowy: jeśli nigdy nie czułaś tego zapachu, to nie kwestia wyobraźni ani higieny. To po prostu twoje geny. Jesteś w większości — bo jak wykazało badanie opublikowane w prestiżowym BMJ, anosmikiem szparagowym jest ponad połowa Europejczyków. Benjamin Franklin opisywał ten efekt już w XVIII wieku, a osiemnastowieczny francuski botanik Louis Lémery pisał, że szparagi powodują "nieprzyjemny zapach w moczu, jak każdy wie" — wyraźnie nie wiedząc, że "każdy" to tylko połowa populacji. Biały i zielony — to to samo warzywo. Naprawdę Jeden z najbardziej zaskakujących faktów o szparagach: biały i zielony szparag to dokładnie ta sama roślina. Różni je wyłącznie sposób uprawy. Biały szparag rośnie przykryty ziemią lub czarną folią — bez dostępu do światła słonecznego. Bez słońca chlorofil się nie uaktywnia, pęd pozostaje biały. Gdy szparag przebija się przez ziemię i trafia na światło — zielenieje. Polacy i Niemcy mają historyczną słabość do białych szparagów, które są delikatniejsze w smaku i nieco bardziej gorzkawe. Reszta świata — szczególnie Wielka Brytania, USA i Azja — preferuje zielone, bardziej intensywne w smaku i prostsze w uprawie (nie wymagają przykrywania). Jest też odmiana purpurowa, która zawiera więcej cukrów i jest nieco słodsza — rzadziej spotykana, ale coraz bardziej popularna w restauracjach. Dlaczego szparagi są drogie — i dlaczego mają prawo być Szparagi są jednym z niewielu warzyw, które w komercyjnej uprawie zbiera się wyłącznie ręcznie. Nie da się tego zmechanizować — każdy pęd wyrasta w innym tempie i musi być cięty w odpowiednim momencie, jeden po drugim. Do tego dochodzi czas: od zasadzenia do pierwszych zbiorów mijają trzy lata. Przez pierwsze dwa sezony roślina produkuje cienkie, słabe pędy, z których większość rolnicy odsyłają z powrotem do ziemi, żeby wzmocnić korzenie. Dopiero trzeci rok daje pełne zbiory. Szparag jest też wyjątkowo nietrwały po zbiorze. Traci wilgoć i słodycz bardzo szybko — dlatego szparagi importowane z Peru czy Meksyku lecą do Europy samolotem, nie statkiem. Różnica między szparagiem zjedzonym w dniu zbioru a tym z trzydniowego transportu jest naprawdę wyraźna. I dlatego sezon — te kilka tygodni od połowy kwietnia do końca czerwca — jest naprawdę wyjątkowy. Jak wybrać, przechowywać i przygotować — z głową Przy zakupie patrz na końcówki: powinny być zwarte, zamknięte, bez rozchylonych łusek. Im grubsza łodyga, tym szparag nie jest gorszy — wbrew powszechnemu przekonaniu — bo grubość zależy od odmiany, nie od wieku. Bardziej miarodajną wskazówką jest twardość: szparag powinien być sprężysty, nie wiotki. W domu przechowuj szparagi pionowo — jak kwiaty w wazonie, z końcami zanurzonymi w niewielkiej ilości wody, w lodówce. Tak zachowają świeżość przez dwa, trzy dni. Poziome leżenie w szufladzie przyspiesza ich więdnięcie. Zielone szparagi nie wymagają obierania — wystarczy odłamać zdrewniałą dolną część (szparag sam pęka w odpowiednim miejscu, jeśli go zgiąć). Białe szparagi obiera się zawsze, od połowy łodygi w dół, bo ich skórka jest bardziej włóknista. I najważniejsze: czas gotowania. Zielone szparagi na parze lub na patelni z oliwą — 3 do 5 minut, nie więcej. Białe w lekko osolonej wodzie z odrobiną cukru i masła — 8 do 12 minut w zależności od grubości. Rozgotowany szparag traci wszystko: kolor, chrupkość i smak. Sprawdź widelcem — powinien wchodzić z minimalnym oporem. Wartości odżywcze, o których warto pamiętać Pół szklanki ugotowanych szparagów to zaledwie 20 kalorii. Przy tej ilości dostarczasz organizmowi 57 procent dziennego zapotrzebowania na witaminę K i 34 procent kwasu foliowego — niezwykle ważnego w ciąży i dla zdrowia układu krążenia. Szparagi mają też właściwości moczopędne, są bogate w błonnik i zawierają witaminy z grupy B. Są na liście "czystej piętnastki" Environmental Working Group — warzyw z najniższą wykrywalnością pestycydów. Przez wieki przypisywano im też właściwości afrodyzjakalne — Madame de Pompadour podawała je na swoich bankietach właśnie z tego powodu. Nauka tego nie potwierdza, ale jako pretekst do wspólnej kolacji przy szparagach — działa równie dobrze.
Te serniki podbiją Wielkanoc. Jeden zrobisz bez pieczenia
Odkryj pyszne przepisy na serniki wielkanocne! Sernik nSernik to absolutny król wielkanocnych deserów – ale w tym roku możesz podać go w zupełnie nowej odsłonie. Te trzy przepisy są proste, efektowne i zawsze się udają. Jeden z nich zrobisz nawet bez pieczenia – i to właśnie on znika ze stołu najszybciej.a zimno, z czekoladą i klasyczny z owocami – idealne na Święta i wiosenne dni.
Święta wielkanocne nieodzownie kojarzą się z pysznymi słodkościami przy rodzinnym stole. Zwykle pojawia się na nim ulubiony deser wszystkich Polaków - sernik. Chyba każdy nas ma ulubioną wersję tego ciasta - z owocami, z czekoladą oraz na zimno. Poniżej zebraliśmy dla Was przepisy na serniki w różnej odsłonie. Bez względu na to, czy czujecie się w kuchni jak ryba w wodzie, czy też nie wierzycie w swoje kulinarne możliwości - te proste receptury to gwarancja udanych Świąt. Tradycja serników na Wielkanoc nie musi być nudna! Dzięki tym trzem przepisom możesz zaskoczyć swoich gości różnorodnością smaków, od klasycznego sernika z owocami po pyszny sernik z czekoladą i prosty sernik na zimno. Wybierz ulubioną wersję i spraw, by Twoje Święta były jeszcze bardziej wyjątkowe. ZOBACZ TEŻ: Wielkanoc: 5 sposobów na to, jak oryginalnie ozdobić świąteczne jajka Serniki na Wielkanoc – 3 przepisy, które zawsze się udają Nie musisz być mistrzem cukiernictwa, żeby przygotować idealny sernik. Wbrew pozorom to jedno z tych ciast, które – przy zachowaniu kilku prostych zasad – wychodzi niemal zawsze. Kluczem jest dobry, sprawdzony przepis, odpowiednie proporcje składników i kilka trików, które znacząco ułatwiają cały proces. Wystarczy zwrócić uwagę na temperaturę produktów, sposób mieszania masy czy czas pieczenia, by uzyskać deser o perfekcyjnej, kremowej konsystencji. Dzięki temu nawet jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z pieczeniem, możesz bez stresu przygotować sernik, który zachwyci domowników i gości przy wielkanocnym stole. Sernik na zimno – szybki hit bez pieczenia Sernik na zimno to doskonała opcja dla tych, którzy chcą uniknąć pieczenia, a jednocześnie zaskoczyć gości smacznym deserem. Ten przepis jest prosty i szybki do wykonania, a jego smak zachwyci wszystkich! Potrzebne składniki: 2 opakowania herbatników 8 łyżek stołowych stopionego masła 2 łyżki cukru 2 opakowania śmietanki w temperaturze pokojowej 1 1/4 szklanki słodzonego skondensowanego mleka 1/4 szklanki świeżego soku z cytryny 1 łyżeczka ekstraktu waniliowego 2 x 280g serka śmietankowego (typu Philadelphia) Sposób przygotowania: Herbatniki przełóż do jednorazowej torebki i rozmiażdż przy pomocy wałka na drobne kawałki. Okruchy przełóż do średniej wielkości miski i wymieszaj z cukrem oraz masłem. Masę przełóż równomiernie do formy i wstaw na około 10 minut do zamrażarki. W tym czasie zrób krem - połącz serek z kondensowanym mlekiem za pomocą miksera, dodaj sok cytryny i ekstrakt waniliowy. Spód ciasta wyjmij z zamrażarki i rozsmaruj na nim masę serową. Ciasto przełóż do lodówki na około 3 godziny. CZYTAJ TEŻ: Wielkanoc: oto ciekawe propozycje na dania z jajkami w roli głównej! View Burdaffi on the source website Sernik czekoladowy – deser, który robi wrażenie Dla miłośników czekolady mamy przepis na sernik, który łączy klasyczny smak sernika z pyszną czekoladą. To ciasto, które na pewno będzie gwiazdą Twojego stołu wielkanocnego. Potrzebne składniki na spód ciasta: 250 g czekoladowych herbatników 100 g masła Potrzebne składniki do masy serowej: 3x 280g serka śmietankowego (typu Philadelphia) 200 g cukru pudru 4 łyżki kakao 1 łyżka cukru wanilinowego 3 łyżki mocnej czarnej kawy 3 duże jajka 300 ml kwaśnej śmietany 25g mlecznej stopionej czekolady Sposób przygotowania: Herbatniki zmiel przy pomocy robota kuchennego. Okruchy połącz z masłem i przełóż na blachę wyłożoną pergaminem. Spód wstaw do rozgrzanego do 180 stopni piekarnika na 10 minut. W tym czasie możesz ubić śmietankowy serek z cukrem. Następnie dodaj kakao, cukier wanilinowy, kawę, jajka, śmietanę i rozpuszczoną czekoladę. Składniki wymieszaj trzepaczką. Masę rozprowadź na spodzie ciasta i ponownie blachę włóż do piekarnika, piecz około 20-30 minut. Gotowe ciasto możesz ozdobić czekoladowymi jajkami, lukrem, płynną czekoladą. Klasyczny sernik z owocami – tradycja w lekkiej wersji Na koniec, dla fanów klasycznych smaków proponujemy sernik z owocami. To idealna opcja, aby połączyć tradycję z odrobiną świeżości. Świeże owoce dodadzą ciastu lekkości, a czekolada będzie idealnym dopełnieniem. Składniki potrzebne na spód: 200 g mąki pszennej 50 g masła 50 g margaryny 50 g cukru pudru 1 opakowanie cukru wanilinowego 1 jajko 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia szczypta soli Potrzebne składniki na masę: 1 kg tłustego twarogu (zmielonego) 125 g masła 250 g cukru pudru 10 jajek 2 łyżki mąki ziemniaczanej 10 ml ekstraktu waniliowego owoce i płynna czekolada do ozdoby ZOBACZ WIĘCEJ: Anna Starmach zdradziła nam swoje przepisy na różany mazurek i jajka faszerowane rzeżuchą! Sposób przygotowania: Do miski przełóż składniki, z których powstanie spód i wszystko dokładnie wymieszaj - ciasto powinno mieć kruchą konsystencję. Następnie rozwałkuj je, przełóż do formy do pieczenia i zrób niewielkie dziurki np. widelcem. Ciasto piecz w piekarniku rozgrzanym do 180 stopni przez ok. 15 minut. W tym czasie przygotuj masę serową ubijając żółtka z cukrem pudrem na puszystą masę. Ciągle mieszając dodaj twaróg, maso, mąkę ziemniaczaną oraz ekstrakt waniliowy. Białka ubij na sztywną pianę i połącz z masą serową. Na gotowy spód wylej masę serową i ponownie wstaw do piekarnika na około 50 minut, piecz w temperaturze 180 stopni. Gotowy sernik ozdób czekoladą oraz świeżymi owocami - malinami, truskawkami, jagodami itp. Smacznego! Jak zrobić idealny sernik? (pro tipy) Przygotowanie idealnego sernika wcale nie musi być trudne – wystarczy trzymać się kilku sprawdzonych zasad, które robią ogromną różnicę w efekcie końcowym. Wszystkie składniki powinny mieć temperaturę pokojową Wyjmij je z lodówki odpowiednio wcześniej. Dzięki temu masa serowa będzie gładka, bez grudek i łatwiej się połączy. Nie miksuj masy zbyt długo Zbyt intensywne napowietrzenie może sprawić, że sernik urośnie, a potem opadnie. Mieszaj tylko do momentu połączenia składników. Nie otwieraj piekarnika w trakcie pieczenia Nagła zmiana temperatury to najczęstszy powód opadania i pękania sernika. Piecz w umiarkowanej temperaturze Zbyt wysoka temperatura może przesuszyć ciasto i spowodować pęknięcia na powierzchni. Studź sernik stopniowo Po upieczeniu uchyl lekko drzwiczki piekarnika i pozwól mu stygnąć powoli – to klucz do idealnej struktury. Dzięki tym prostym trikom sernik będzie równy, kremowy i nie opadnie po wyjęciu z piekarnika.
Mazurek na Wielkanoc 2026, który zachwyci każdego — mamy przepis na wersję klasyczną, bezglutenową i wegańską. Który wybierzesz?
Wielkanoc 2026 — najlepsze przepisy na świąteczne mazurki. Tradycja w nowym wydaniu — sprawdź, który mazurek skradnie serca twoich gości
Jest jedno ciasto, bez którego Wielkanoc po prostu nie istnieje. Nie babka. Nie sernik. Mazurek — płaski, słodki, ozdobiony z miłością i pachnący domem. W 2026 roku wraca na stoły silniejszy niż kiedykolwiek, bo Polki odkryły na nowo, że własnoręcznie zrobiony mazurek to coś, czego żadna cukiernia nie zastąpi. Dobra wiadomość: wcale nie musisz spędzać przy nim całego dnia. Mamy dla ciebie trzy sprawdzone przepisy — klasyczny mazurek królewski, wersję bezglutenową i w pełni wegańską — każdy prostszy niż myślisz i każdy wyglądający jak z okładki kulinarnego magazynu. Wybierz swój, udekoruj po swojemu i pozwól, żeby stał się gwiazdą świątecznego stołu. ZOBACZ TEŻ: Zaskocz swoich gości, dzięki tym niebanalnym przepisom na... ciasto z marchewki! Najlepsze przepisy na świąteczne mazurki – tradycyjne i nowoczesne warianty Przepis na tradycyjny mazurek królewski Składniki na ciasto: 2 szklanki mąki uniwersalnej 2/3 szklanki masła 7 łyżek cukru 1 jajko 1–2 łyżki mleka Składniki na polewę: 1/2 szklanki kwaśnego dżemu (np śliwkowy, porzeczkowy) 1 puszka kajmaku migdały, czekolada, suszone morele do dekoracji Sposób przygotowania: Połącz mąkę, masło i cukier do uzyskania jednolitej masy. Dodaj jajko i mleko, wyrabiaj ciasto, aż będzie miało kruchą konsystencję. Następnie odstaw je na około godzinę do lodówki. Rozgrzej piekarnik do 180 stopni Celsujsza. Ciasto rozwałkuj na pergaminie i przełóż razem z papierem do blachy (jeśli będzie za duże - przytnij). Pamiętaj, że po bokach powinno być ono nieco grubsze, aby dekoracja nie spływała. Piecz w piekarniku około 25 minut. Gdy mazurek będzie gotowy udekoruj go masą kajmakową, dżemem, migdałami oraz suszonymi morelami. Wielkanoc 2026: przepis na mazurek - mazurek bezglutenowy Wśród klasycznych świątecznych wypieków nie może zabraknąć mazurka królewskiego. Jego sekret tkwi w kruchym spodzie oraz słodkim, dekoracyjnym wierzchu. Do przygotowania mazurka królewskiego potrzebne będą między innymi: mąka, masło, cukier puder oraz dżem lub konfitura (np. malinowa), a do dekoracji orzechy i suszone owoce. To propozycja dla tych, którzy cenią tradycję i bogaty smak. Ciasto piecze się w prostokątnej formie, a po wystudzeniu dekoruje wedle uznania. Potrzebne składniki: 230 g masła w temperaturze pokojowej 4 łyżki cukru 6 łyżek blanszowanych migdałów 1/2 łyżeczki startej skórki z cytryny 2 1/2 szklanki mąki bezglutenowej 2 duże żółtka ugotowane na twardo, rozdrobnione 1 duże surowe żółtko 1 szczypta soli 1 szczypta cynamonu Do dekoracji: konfitura malinowa cukier puder świeże owoce np. maliny CZYTAJ TEŻ: Kulinarny trend: wegańskie przepisy na Wielkanoc! Sposób przygotowania: Połącz masło i cukier mikserem, aż masa będzie lekka i puszysta. Ręcznie wymieszaj migdały, skórkę cytrynową, mąkę bezglutenową oraz ugotowane żółtka. Następnie dodaj surowe żółtko, sól oraz cynamon. Ciasto umieść w plastikowym opakowaniu i przechowuj w lodówce przez co najmniej 30 minut. Podgrzej piekarnik do 170 stopni Celsjusza. Odetnij 1/3 ciasta i zawiń z powrotem do lodówki. Rozwałkuj 2/3 ciasta i przełóż na blachę. Przebij ciasto zębami widelca, aby upiekło się w środku. Rozwałkuj pozostałe 1/3 ciasta i pokrój w cienkie paski. Ułóż paski na cieście tworząc kratkę. Ciasto wstaw do piekarnika na około 30 minut. Gdy mazurek ostygnie, udekoruj dżemem, aby kształt krateczki był jeszcze bardziej widoczny. Na wierzchu rozsyp cukier puder oraz rozłóż owoce. View Burdaffi on the source website Jak przygotować bezglutenowego mazurka na Wielkanoc Dla osób z nietolerancją glutenu przygotowano specjalną wersję mazurka. W przepisie na bezglutenowego mazurka wykorzystuje się mąkę gryczaną lub migdałową. Spód mazurka jest równie kruchy i delikatny jak w wersji klasycznej. Wypełnienie stanowi masa kajmakowa, a dekoracje – dowolne: od gorzkiej czekolady, przez orzechy, aż po skórkę pomarańczową. To doskonała propozycja dla tych, którzy chcą cieszyć się świątecznym deserem bez glutenu. Wegański mazurek – słodka propozycja bez produktów odzwierzęcych Wegańska wersja mazurka to odpowiedź na potrzeby osób rezygnujących z produktów pochodzenia zwierzęcego. W przepisie nie ma jajek, masła ani mleka – ich rolę przejmują zamienniki, takie jak olej kokosowy czy mleko roślinne. Wegański mazurek może być nadziewany masą z daktyli lub kremem czekoladowym na bazie mleka kokosowego. Dekoracje również pozostają w 100% roślinne – orzechy, owoce suszone, wiórki kokosowe. Efekt? Zaskakująco pyszny i sycący wypiek. Potrzebne składniki: 250 g migdałów 150 g rodzynek 4 daktyle Składniki na karmel: 32 daktyli 6 fig 4 łyżki oleju kokosowego 4 łyżki wody Do dekoracji: 300 g płynnej, ciemnej czekolady pokruszone orzechy Sposób przygotowania: Rozdrobnij migdały w robocie kuchennym i przełóż je do miski. Następnie mikserem połącz rodzynki i daktyle, mieszaj, aż konsystencją będą przypominać gładką pastę. Dodaj migdały, wymieszaj składniki i za pomocą wałka nadaj kształt prostokąta o grubości około 1 centymetra. Zrób karmel miksując daktyle, figi, olej kokosowy oraz wodę. Konsystencja nie powinna być zbyt rzadka, ale też nie powinna wisieć na łyżce. Karmel przełóż na chwilę do lodówki, a następnie przełóż na przygotowane wcześniej ciasto. Mazurka udekoruj płynną czekoladą i orzechami. Pomysły na dekorację świątecznych mazurków Dekorowanie mazurka to nie tylko element kulinarny, ale także artystyczny. Tradycyjnie używa się bakalii, lukru, orzechów oraz kolorowych cukierków. Można także tworzyć napisy lub świąteczne motywy, takie jak baranki, pisanki czy kwiaty. Ciekawym pomysłem jest również wykorzystanie barwników naturalnych – np. z buraka, kurkumy czy szpinaku – do stworzenia kolorowych wzorów. Dekoracja mazurka może stać się wspólną, rodzinną zabawą. Porady dotyczące przechowywania i podawania mazurków Mazurek najlepiej smakuje w temperaturze pokojowej. Przechowuje się go w chłodnym miejscu, ale niekoniecznie w lodówce – wystarczy szczelnie zamknięty pojemnik. Dobrze zabezpieczony może przetrwać nawet kilka dni bez utraty walorów smakowych. Warto pamiętać, że mazurek to ciasto bardzo sycące – podaje się je w małych porcjach. Idealnie komponuje się z kawą, herbatą czy domową lemoniadą. Koniecznie zobacz inspiracje z Instagrama, jak jeszcze można udekorować wielkanocnego mazurka. Poniżej przedstawiamy kilka ciekawych propozycji!
Te dania z jajek robią furorę na Wielkanoc. Goście będą zachwyceni
Wielkanoc bez jajek? To nie wchodzi w grę. Ale w tym roku zamiast klasyki postaw na coś, co naprawdę zrobi wrażenie. Te przepisy na jajka są proste, efektowne i sprawią, że goście będą pytać o dokładkę.
Wielkanoc bez jajek? To po prostu niemożliwe! Ten symbol odradzającego się życia od wieków króluje na świątecznych stołach i stanowi nieodłączny element wielkanocnego menu. Jajka można przygotować na dziesiątki sposobów – faszerowane, gotowane, zapiekane, w sałatkach, pastach, a nawet jako wyrafinowany dodatek do przystawek i dań głównych. Ich uniwersalność i smak sprawiają, że nie mają sobie równych wśród świątecznych składników. Jajka na Wielkanoc – pomysły, które robią wrażenie Większość z nas ma swoje ulubione, rodzinne przepisy, które co roku wracają na stół z niezmienną regularnością. Tradycyjne receptury są cenne i niosą ze sobą sentymentalną wartość – często przekazywane z pokolenia na pokolenie, tworzą niepowtarzalny klimat świąt. Ale czy w tym roku nie warto spróbować czegoś nowego? Jeśli masz ochotę tchnąć odrobinę świeżości w wielkanocne menu, sięgnij po nasze propozycje dań z jajkami w roli głównej. Znajdziesz tu pomysły, które łączą klasykę z nowoczesnością – są proste, efektowne i bardzo smaczne. Zainspiruj się i spraw, by te święta były nie tylko tradycyjne, ale i pełne kulinarnych odkryć! Jajka faszerowane – klasyka w nowej odsłonie Potrzebne składniki: 4 jajka ugotowane na twardo 1 drobno pokrojona cebula 2 łyżki drobno posiekanej natki pietruszki 4 posiekane w drobną kostkę pieczarki 1 łyżka jogurtu 1/2 łyżeczki francuskiej musztardy Dijon 1 łyżka oliwy z oliwek 1 łyżka słodkiej papryki sól i pieprz do smaku Sposób przygotowania: Na patelni rozgrzej oliwę z oliwek i dodaj cebulę, a gdy się lekko zeszkli, dorzuć pieczarki i duś do odparowania sosu pod przykryciem. Następnie dopraw solą, pieprzem oraz papryką i cały czas mieszaj. Odstaw patelnię do wystygnięcia. Obierz jajka i każde z nich przekrój na pół. Wydrąż żółtko i białko i przełóż do niedużej miseczki. Za pomocą widelca rozgnieć jajka, dodaj pieczarki z cebulą, jogurt, musztardę oraz odrobinę natki pietruszki. Wszystko dokładnie wymieszaj. Farsz nałóż do skorupek, obtocz w bułce tartej i podsmaż na maśle na patelni. Podawaj ciepłe. Sałatka Sałatka z jajkami i boczkiem – szybki hit stołu Potrzebne składniki: mix sałat 2 jajka ugotowane na twardo 1 nieduży ogórek 1 pomidor 5 rzodkiewek 100 g wędzonego boczku pokrojonego w kosteczkę 1 gałązka tymianku sól i pieprz do smaku sos serowy Sposób przygotowania: Wszystkie warzywa dokładnie umyj, ogórki i rzodkiewkę pokrój w cienkie plasterki, a pomidora w grubszą kostkę. Obierz jajka i przekrój na ćwiartki. Na rozgrzaną patelnię wrzuć boczek. W tym samym czasie przygotuj większą miskę i dodaj sałatę oraz pokrojone warzywa. Podsmażony boczek oraz jajka przełóż do sałatki. Całość dopraw sosem serowym i wymieszaj wszystkie składniki. View Burdaffi on the source website Różowe jajka z burakiem – efekt „wow” Potrzebne składniki: Do marynowania jajek: 6 jajek ugotowanych na twardo 2 średnie buraki 2 szklanki wody ⅓ szklanki octu spirytusowego 1 łyżeczka soli 1 łyżeczka cukru 2 liście laurowe 3 ziarenka ziela angielskiego Do farszu: 6 żółtek z ugotowanych jajek 2 łyżki kremowego serka śmietankowego lub jogurtu greckiego 1–2 łyżeczki chrzanu (w zależności od preferowanej ostrości) 5–6 rzodkiewek, drobno posiekanych 1 łyżka posiekanego szczypiorku Sól i świeżo mielony pieprz do smaku​ Do dekoracji: Kiełki (np. rzodkiewki, brokułu lub rzeżucha) Dodatkowe plasterki rzodkiewki i szczypiorek​ Sposób przygotowania: Marynowanie jajek: Buraki obierz i pokrój w plastry. W garnku zagotuj wodę z octem, solą, cukrem, liśćmi laurowymi i zielem angielskim. Dodaj buraki i gotuj przez około 15 minut. Ostudź marynatę, a następnie przecedź ją, zachowując płyn. Obrane jajka włóż do marynaty i odstaw do lodówki na 2–4 godziny (im dłużej, tym intensywniejszy kolor).​ Przygotowanie farszu: Wyjmij jajka z marynaty, przekrój na pół i delikatnie wyjmij żółtka. W misce rozgnieć żółtka z serkiem śmietankowym lub jogurtem. Dodaj chrzan, posiekane rzodkiewki i szczypiorek. Dopraw solą i pieprzem do smaku. Wymieszaj wszystko na gładką masę.​ Nadziewanie i dekoracja: Przy pomocy łyżeczki lub rękawa cukierniczego napełnij połówki białek przygotowanym farszem. Udekoruj kiełkami, plasterkami rzodkiewki i posiekanym szczypiorkiem Jajka faszerowane musem z awokado Potrzebne składniki: 6 jajek ugotowanych na twardo 1 dojrzałe awokado 1–2 łyżki soku z cytryny lub limonki 1–2 łyżki majonezu (można zastąpić jogurtem greckim dla lżejszej wersji) 1 ząbek czosnku (opcjonalnie) Sól i świeżo mielony pieprz do smaku Szczypiorek lub natka pietruszki do dekoracji​ Sposób przygotowania: Jajka obierz i przekrój na pół. Delikatnie wyjmij żółtka i przełóż je do miski. Awokado przekrój na pół, usuń pestkę, wydrąż miąższ i skrop sokiem z cytryny, aby zapobiec ściemnieniu. Do żółtek dodaj miąższ awokado, majonez oraz przeciśnięty przez praskę czosnek (jeśli używasz). Dopraw solą i pieprzem. Wszystko dokładnie zmiksuj na gładki mus. Przy pomocy łyżeczki lub rękawa cukierniczego napełnij połówki białek przygotowanym musem. Udekoruj posiekanym szczypiorkiem lub natką pietruszki.​ Wskazówki: Aby mus z awokado zachował świeży, zielony kolor, przygotuj go tuż przed podaniem. Dla dodatkowego aromatu możesz dodać odrobinę posiekanej kolendry lub szczypiorku do farszu.
Ten majonez Magdy Gessler to hit świąt. Zrobisz go w 3 minuty
Nie ma Wielkanocy bez majonezu – ale ten przepis Magdy Gessler robi coś więcej. Jest gotowy w kilka minut, ma idealną konsystencję i znika ze stołu szybciej niż inne świąteczne dania. Sprawdź, jak zrobić go krok po kroku – i poznaj też inne sosy, które odmienią twoje potrawy.
Wielkanoc to czas smaków, które kojarzą się z domem, rodziną i wiosenną świeżością. Na świątecznym stole królują jajka w najróżniejszych odsłonach oraz kolorowe sałatki. Ale prawdziwą magię potraw tworzą… sosy! To one wydobywają aromaty i nadają potrawom charakter. W tym roku postaw na te domowe – są nie tylko zdrowsze i wolne od konserwantów, ale możesz skomponować je dokładnie tak, jak lubisz. Nie ma Wielkanocy bez majonezu! Ten kultowy dodatek do jajek i sałatek zyskał nowy blask, gdy swój przepis zdradziła Magda Gessler. Zaskoczy Cię, jak prosto można go przygotować – kilka składników, kilka minut i gotowe! A jeśli masz ochotę na więcej – mamy dla Ciebie przepisy na inne aromatyczne dressingi, które zachwycą Twoich gości i sprawią, że wielkanocne dania będą smakowały jeszcze lepiej. Jak zrobić domowy majonez w 3 minuty? Potrzebne składniki: 2 duże jaja (bardzo świeże) 2 szklanki oleju słonecznikowego sok z 2 cytryn musztarda z gorczycą 4 łyżki zimnego mleka Sposób przygotowani: Do wykonania majonezu niezbędny będzie blender kielichowy oraz wyższe naczynie o niewiele większej średnicy (może być na przykład słoik lub szklanka). Jajka sparz pod gorącą wodą i wbij do naczynia, dodaj olej, sok z cytryny, łyżkę musztardy oraz sól. Następnie włóż blender, tak aby dotykał dna. Urządzenie powinno pracować na najwyższych obrotach - miksuj około 3 minut, aż zobaczysz, że składniki na spodzie mają jednolitą konsystencję. Powoli przesuwaj blender ku górze. Gdy masa będzie gotowa, dolej mleko i ponownie miksuj do dokładnego połączenia wszystkich składników. Gotowy majonez powinien mieć na tyle gęstą konsystencję, by można było kroić go nożem. Sos wielkanocny Potrzebne składniki: 2 jajka 125 ml majonezu 125 ml kwaśnej gęstej śmietany 18% 1 łyżeczka musztardy 1/2 szklanki posiekanego szczypiorku sól i pieprz do smaku Sposób przygotowania: Jajka ugotuj na twardo (tu znajdziesz przepis, jak to zrobić), obierz ze skorupek i drobno posiekaj. Jajka i pozostałe składniki włóż do miseczki i dobrze wymieszaj. Dressing idealnie nadaje się do domowej pieczeni oraz sałatek. View Burdaffi on the source website Sos chrzanowy Potrzebne składniki: 2 szklanki bulionu warzywnego 1/2 szklanki śmietany 18% 2 łyżki tartego chrzanu 1 łyżeczka soku z cytryny 1 łyżeczka 1 łyżeczka mąki 1 łyżka masła pieprz, sól i cukier do smaku Sposób przygotowania: W niedużym garnku rozpuść masło, dodaj mąkę oraz bulion i wszystko dynamicznie wymieszaj. Gdy składniki zaczną się gotować, dodaj chrzan oraz sok z cytryny. Śmietanę wymieszaj z solą, zahartuj sosem i wlej do garnka. Całość dopraw pieprzem, cukrem i solą, jeśli jest taka potrzeba. Na koniec dodaj odrobinę tartego chrzanu, aby nadać jeszcze bardziej intensywnego smaku.
Wszyscy dodajemy śmietanę do carbonary. Włosi mówią, że to zbrodnia — i mają rację!
Przez dziesięciolecia gotowałyśmy carbonarę ze śmietaną. Wychodziła kremowa, sycąca i całkiem smaczna. Problem w tym, że to nie była carbonara.Nazywa się ją jednym z najprostszych dań włoskiej kuchni. Pięć składników, dwadzieścia minut, gotowe. A jednak prawie każda z nas robi ją źle — i to w tym samym miejscu.
Wyobraź sobie, że gotujesz dla kogoś carbonarę, wkładasz w to serce, a on mówi: dobra, ale nie taka jak trzeba. Brzmi znajomo? Prawdziwa carbonara — ta z Rzymu, z trattorie w Trastevere, którą zamawiasz i nie możesz przestać jeść — nie zawiera ani kropli śmietany. Jej kremowość pochodzi z czegoś zupełnie innego. I to właśnie sprawia, że jest lepsza. Skąd w ogóle wzięła się ta śmietana Carbonara to danie stosunkowo młode. Pierwsze wzmianki o niej pojawiają się po II wojnie światowej — najbardziej prawdopodobna teoria głosi, że powstała w Rzymie w 1944 roku, kiedy włoscy kucharze połączyli boczek i jajka z racji żywnościowych żołnierzy alianckich z tym, co mieli pod ręką, czyli makaronem i serem. Pierwsze drukowane przepisy nie zawierają śmietany. Znalazły się dopiero w wersjach adaptowanych poza Włochami, tam, gdzie jajka surowe w sosie budziły niepokój i gdzie śmietana dawała wynik stabilniejszy, bardziej przewidywalny. Problem w tym, że ta stabilność ma swoją cenę. Śmietana rozcieńcza smak pecorino, tłumi aromat guanciale i zamienia danie w coś bliższego kremowemu makaronowi niż carbonarze. Włosi przez lata tolerowali te zagraniczne adaptacje z mniejszym lub większym bólem — aż do 2023 roku, kiedy francuskie wideo pokazujące carbonarę gotowaną z crème fraîche i farfalle obejrzało ponad milion Włochów. Skandal przeszedł do historii pod nazwą Carbonaragate. Co zamiast śmietany — i dlaczego to działa lepiej Autentyczna carbonara ma pięć składników: makaron (spaghetti, rigatoni lub bucatini), guanciale, jajka, pecorino romano i czarny pieprz. Jej kremowość powstaje przez emulsję — gorący makaron wymieszany z surowymi żółtkami, startym serem i odrobiną wody z gotowania makaronu tworzy jedwabisty sos, który otula każdy niteczki, nie kleic ich i nie jest ciężki. Kilka rzeczy, które robią różnicę: Guanciale zamiast boczku. Guanciale to peklowany policzek wieprzowy — tłustszy i bardziej aromatyczny niż boczek, który jest jego tańszym substytutem. W Polsce dostaniesz go w dobrze zaopatrzonych sklepach z włoską żywnością. Jeśli go nie ma — pancetta, ale nigdy wędzony boczek, bo zmienia charakter smaku. Pecorino romano zamiast parmezanu. Pecorino jest ostrzejszy i bardziej słony — to on nadaje carbonarze ten charakterystyczny, wyrazisty smak. Parmezan jest łagodniejszy i da ci inny efekt. Możesz mieszać oba w proporcji pół na pół — to wariant akceptowany nawet przez Rzymian. Żółtka, nie całe jajka. Większość przepisów używa kombinacji całych jajek i dodatkowych żółtek. Im więcej żółtek, tym bogatsza emulsja. Temperatura to wszystko. Sos robisz poza ogniem — gorący makaron wystarczy, żeby jajka się ściął w kremową konsystencję. Za wysoka temperatura i masz jajecznicę. Przepis — tak jak powinien wyglądać Na dwie osoby: 200 g spaghetti, 100 g guanciale pokrojonego w kostkę, 2 całe jajka i 2 żółtka, 60 g pecorino romano, 30 g parmezanu, czarny pieprz do smaku. Guanciale podsmaż na suchej patelni na średnim ogniu — puszcza swój własny tłuszcz, więc oliwa nie jest potrzebna. W misce wymieszaj jajka, żółtka i starty ser. Ugotuj makaron al dente, zachowaj szklankę wody z gotowania. Odcedź, wrzuć na patelnię z guanciale, zdejmij z ognia. Dodaj masę jajeczno-serową, energicznie mieszaj, dolewaj po łyżce wody z makaronu, aż sos będzie jedwabisty. Pieprz. Jedz od razu.
Wszyscy gotują zupę krem ze szparagów za wcześnie. Kiedy naprawdę warto je kupić i co zrobić zanim się pojawią!
W supermarketach leżą już od tygodni — zielone, eleganckie, z metką „produkt Peru". Kup je teraz, a zupa będzie mdła i droga. Poczekaj kilka tygodni i dostaniesz coś zupełnie innego. Oto kiedy i po co naprawdę wychodzić po szparagi.
Jest coś bardzo kuszcego w szparagach na półce w marcu. Przyszła wiosna — a przynajmniej kalendarzowo — i mamy ochotę gotować inaczej niż przez ostatnie cztery miesiące. Szparag leży tam jak obietnica. Kupujemy. Gotujemy. Zupa wychodzi nijaka, lekko gorzka, bez charakteru. I myślimy, że coś zrobiłyśmy źle. Nie zrobiłyśmy nic złego. Po prostu kupiłyśmy nie ten szparag. Czym różni się szparag z Peru od polskich — i dlaczego to ma znaczenie Szparagi, które w marcu zajmują całe skrzynki w warzywniakach i supermarketach, pochodzą głównie z Peru, Meksyku lub Egiptu. Przebywają w transporcie od 5 do nawet 14 dni. Szparag po zerwaniu zaczyna natychmiast zamieniać cukry w skrobię — dosłownie z godziny na godzinę traci słodycz i delikatność. Po dwóch tygodniach w chłodni ma już tylko kształt szparaga. Smak gdzieś zginął na lotnisku w Limie. Efekt w zupie: krem wymaga dobrego, słodkiego surowca. Gotowany ze szparaga bez smaku — nie ma z czego wyciągnąć głębi. Możesz dodać masło, śmietanę, parmezan — to będzie zupa tłuszczu i śmietany z zielonym kolorem. Nie zupa szparagowa. Kiedy naprawdę warto kupić szparagi w Polsce Polski sezon szparagowy zaczyna się zwykle w drugiej połowie kwietnia — i trwa do końca czerwca (tradycyjnie do 24 czerwca, dnia świętego Jana, który uznawany jest za umowny koniec zbiorów). Pierwsze polskie szparagi pojawiają się na targowiskach i u rolników bezpośrednich około 20–25 kwietnia, w zależności od pogody i rejonu uprawy. Liderzy polskiej produkcji to Wielkopolska i okolice Dolnego Śląska. Jeśli masz dostęp do targu z lokalnym rolnikiem — to tam szukaj. Jeśli nie — od połowy maja polskie szparagi trafiają też do większych sieci, choć często bez wyraźnego oznaczenia kraju pochodzenia. Warto pytać. Białe czy zielone? To kwestia smaku, nie jakości. Białe (rosnące pod ziemią, bez dostępu światła) są delikatniejsze i nieco słodsze — klasyka kuchni francusko-niemieckiej. Zielone mają wyrazistszy, lekko trawiasty smak i nie wymagają obierania. Do kremu świetnie sprawdzają się oba, można je też mieszać. Co gotować teraz, zanim przyjdą szparagi Czekanie na szparagi nie oznacza czekania na wiosnę w kuchni. Marzec i pierwsza połowa kwietnia to pełnia sezonu na kilka warzyw, które robią równie eleganckie, kremowe zupy — i nie wymagają importu z drugiej półkuli. Krem z młodego groszku — mrożony groszek najwyższej jakości (nie z puszki) to jeden z lepiej zachowanych produktów mrożonych: zamraża się go w ciągu kilku godzin od zbioru, co znaczy, że ma więcej smaku niż świeży groszek przeleżały dwa dni w transporcie. Zupa gotuje się w 20 minut, do podania wystarczy dobra oliwa i mięta. Krem z pietruszki z cytryną — niedoceniana, tania i dostępna przez cały rok. Pietruszka teraz jest polska, przechowywana od jesieni — i właśnie w marcu, gdy nowe zbiory jeszcze nie ruszyły, korzenie są skoncentrowane w smaku. Krem z pietruszki z dodatkiem skórki cytrynowej i gałki muszkatołowej to zupa, która zaskakuje każdego, kto jej nie zna. Krem z selera z jabłkiem — seler jest teraz w najlepszym momencie (stary seler, długo przechowywany, intensywnieje). Połączony z jabłkiem i imbirem daje coś między zupą a daniem głównym. Do tego grzanka z masłem orzechowym — i mamy lunch, który wygląda jak z restauracji. Jak kupić szparagi, żeby nie przepłacić i nie żałować Gdy już przyjdzie maj i pojawią się polskie szparagi — kilka zasad, które robią różnicę. Świeży szparag powinien być twardy i sprężysty: zgnij delikatnie — powinien sprężynować, nie wyginać się. Końcówki muszą być zwarte i zamknięte, nie rozchylone. Przekrój na dole musi być wilgotny — suchy oznacza, że szparag stał za długo. I jeszcze jedno: zapłać więcej raz, niż taniej trzy razy. Dwa pęczki dobrego polskiego szparaga za 25–30 zł zrobią lepszą zupę niż pięć pęczków importowanych za 12 zł sztuka. Przepis na krem ze szparagów, który naprawdę smakuje Na 4 porcje potrzebujesz: 500 g świeżych polskich szparagów, 1 cebulę, 2 ząbki czosnku, 750 ml lekkiego bulionu warzywnego, 100 ml śmietanki 30%, łyżkę masła, sól, biały pieprz, sok z połowy cytryny. Odłam twarde końcówki szparagów (nie obcinaj — szparag sam pęka w miejscu, gdzie jest jeszcze delikatny). Pokrój na kawałki, zostaw kilka główek do dekoracji. Na maśle zeszklij cebulę i czosnek, dodaj szparagi, zalej bulionem i gotuj 12–15 minut na małym ogniu. Zblenduj, dodaj śmietankę, dopraw solą, pieprzem i cytryną. Główki szparagów blanszuj oddzielnie 3 minuty i połóż na zupie przed podaniem. Żadnych zagęstników — dobry szparag daje kremowość sam.
Włosi tak nie gotują makaronu. Ten błąd robi niemal każdy z nas!
Dobry makaron to nie kwestia przepisu — to kwestia techniki, której żaden przepis wprost nie tłumaczy. We włoskich domach przekazuje się ją przy gotowaniu, nie przy czytaniu. Tu ją zapisujemy.
Zacznijmy od błędu, który popełnia absolutna większość gotujących: odcedzanie makaronu i wylewanie całej wody. Ta woda — mętna, skrobiowa, lekko słona — jest najważniejszym składnikiem dobrego sosu, którego nie ma w żadnym przepisie z internetu. Skrobia uwolniona podczas gotowania działa jak naturalny emulgator. Dodana do sosu łączy tłuszcz z wodą, nadaje mu kremową, aksamitną konsystencję i sprawia, że sos przylega do makaronu zamiast opadać na dno talerza. Wystarczy odlać szklankę wody przed odcedzeniem i dodawać ją łyżkami podczas mieszania na patelni. Ta jedna zmiana robi większą różnicę niż najdroższy makaron z delikatesów. Oliwa do gotującej się wody — mit, który psuje sos Drugi błąd jest równie powszechny i równie skutecznie sabotuje efekt końcowy: dodawanie oliwy do wody podczas gotowania makaronu. Teoria mówi, że zapobiega sklejaniu. Praktyka jest inna — oliwa powleka nitki makaronu cienką warstwą tłuszczu, przez którą sos przestaje się z nimi łączyć. Makaron ślizga się po sosie zamiast go wchłaniać. Włosi oliwę dodają wyłącznie na końcu — bezpośrednio na talerzu lub podczas energicznego mieszania na patelni. Jeśli martwisz się sklejaniem: po prostu nie odcedzaj makaronu za wcześnie i od razu przenoś go do sosu. Temperatura łączenia — dlaczego makaron "nie przyjmuje" sosu Trzecia kwestia to moment i temperatura połączenia makaronu z sosem. Makaron przełożony z gorącego garnka do zimnego lub letniego sosu natychmiast traci temperaturę i przestaje aktywnie wchłaniać płyn. Sos pozostaje na wierzchu zamiast wnikać w strukturę makaronu. Rozwiązanie: patelnię z sosem trzymaj na małym ogniu aż do momentu serwowania. Makaron przekładaj do sosu — nie sos do makaronu — i mieszaj energicznie przez 60–90 sekund, stopniowo dodając wodę po gotowaniu. To właśnie ten ruch — mantecare, jak mówią Włosi — tworzy emulsję, która jest sercem każdego dobrego dania z makaronu. Al dente — co to naprawdę znaczy i dlaczego to ważne Al dente to nie tylko kwestia smaku czy tekstury — to warunek techniczny. Makaron gotowany do miękkości nie ma czym wchłonąć sosu i rozpada się podczas mieszania na patelni. Makaron al dente, czyli twardy w środku, dokończy gotowanie właśnie na patelni, w sosie, wchłaniając jego smak i aromat. Praktyczna wskazówka: wyjmij makaron z wody minutę wcześniej niż podaje opakowanie. Reszta dzieje się na patelni — tam makaron dobiera dokładnie tyle płynu, ile potrzebuje, żeby osiągnąć idealną konsystencję. Nie na talerzu, nie w garnku. Na patelni.
Awokado i nasiona chia to już przeszłość. Ten kulinarny trend to największy hit najlepszych restauracji i naszych kuchni
Przez lata wierzyliśmy, że nowoczesna, modna kuchnia musi być maksymalnie "fit", zielona i pełna egzotycznych superfoods. W 2026 roku szefowie kuchni i kulinarni wizjonerzy mówią dość! Na stoły wkracza "Newstalgia" – zjawisko, które łączy wyrafinowaną elegancję z comfort foodem i smakami naszego dzieciństwa. Zapomnij o bezsmakowych dietach. Teraz gotujemy tak, by jedzenie znów było czystą, zmysłową przyjemnością, ale w luksusowym wydaniu.
Przez ostatnią dekadę nasze talerze (i feedy na Instagramie) zdominowały tosty z awokado, puddingi z nasion chia, zielone koktajle z jarmużu i miski pełne surowych warzyw. Jedzenie miało być przede wszystkim "czyste" i funkcjonalne. Jednak w pełnym napięć i pośpiechu świecie, restrykcyjne diety przestały dawać nam radość. Zmęczeni ciągłym odmawianiem sobie kulinarnych przyjemności, zapragnęliśmy powrotu do korzeni. Tak właśnie narodził się największy kulinarny hit tego roku. Koniec dyktatury superfoods. Witamy w erze "Newstalgii" Termin "Newstalgia" (połączenie słów new – nowy i nostalgia) robi obecnie prawdziwą furorę w topowych restauracjach od Paryża, przez Nowy Jork, aż po Warszawę. O co w nim chodzi? To wielki powrót do dań, które kojarzą nam się z ciepłem, domem i beztroskim dzieciństwem, ale przygotowanych z najwyższej jakości składników i podanych w nowoczesny, zachwycający sposób. To kulinarny powrót do przeszłości, w którym nie ma miejsca na poczucie winy. Szefowie kuchni zrozumieli, że jedzenie ma nas przede wszystkim przytulać. Zamiast wymyślać dekonstrukcje z pianek i jadalnej ziemi, sięgają po przepisy naszych babć, ubierając je w szaty haute cuisine. Luksusowy "comfort food". Co dokładnie trafia na nasze talerze? Jak "Newstalgia" wygląda w praktyce? To zjawisko, w którym proste formy zyskują status premium. Najlepsze restauracje wykreślają z menu surowe algi i jagody goji, a w ich miejsce wprowadzają pozycje, które jeszcze kilka lat temu uznano by za zbyt banalne: Rzemieślnicze pieczywo z obłędnymi dodatkami: Zwykła kromka chleba stała się dziełem sztuki. Króluje grubo krojony, ciepły chleb na zakwasie, podawany z puszystym, ubijanym masłem (często palonym), posypanym gruboziarnistą solą morską, truflami lub pudrem z suszonych grzybów. Nowe oblicze ziemniaka: Zapomnij o frytkach z batatów. Hitem są perfekcyjnie upieczone, chrupiące ziemniaki z ogniska (lub piekarnika), serwowane z rzemieślniczą śmietaną, kawiorem lub szczypiorkowym crème fraîche. Ekskluzywne kluski i makarony: Kopytka, leniwe czy klasyczny mac and cheese wracają w chwale. Są jednak robione z włoskiej mąki, podawane z dojrzewającymi serami, palonym masłem z szałwią i jadalnymi kwiatami. Desery, które pamiętasz z dzieciństwa: Modne lokale serwują dziś wariacje na temat bloku czekoladowego, luksusowe wersje ciasta drożdżowego z owocami i kruszonką, czy ryż na mleku z wanilią z Madagaskaru i konfiturą z rzemieślniczej manufaktury. Jak przenieść ten trend do własnej kuchni? Najlepsze w "Newstalgii" jest to, że nie musisz być szefem kuchni z gwiazdką Michelin, by wprowadzić ją do swojego domu. Ten trend to hołd dla prostoty i jakości. Zamiast kupować drogie, importowane nasiona i owoce, zainwestuj te same pieniądze w lokalne produkty najwyższej próby. Kup prawdziwe wiejskie masło, dobrej jakości ser, odwiedź małą piekarnię i lokalny warzywniak. Ugotuj danie, które poprawiało Ci humor, gdy byłaś dzieckiem, ale podaj je na pięknej porcelanie, skrop dobrą oliwą z oliwek i udekoruj świeżymi ziołami. W 2026 roku największym kulinarnym luksusem nie jest to, czego sobie odmawiasz, ale to, z jak ogromną przyjemnością i klasą potrafisz celebrować każdy, nawet najprostszy kęs.
„Kulinarna trufla” z polskiego lasu. W marcu 2026 to najgorętszy składnik w menu topowych szefów kuchni. Masz tylko chwilę
Zapomnij o kawiorze i egzotycznych superfoods. Wiosną 2026 roku prawdziwy luksus rośnie tuż pod naszymi stopami, a jego sezon trwa krócej niż tydzień mody w Paryżu. Czosnek niedźwiedzi, bo o nim mowa, przestał być tylko ciekawostką dla zielarzy. Dziś to absolutny must-have w kuchniach typu fine dining i sekret promiennej cery gwiazd. Dowiedz się, dlaczego w marcu wszyscy szukają „zielonego złota”.
Marzec 2026 roku w gastronomii stoi pod znakiem powrotu do korzeni i tzw. „dzikiej kuchni”. Po miesiącach jedzenia ciężkich, zimowych potraw, nasze organizmy i podniebienia spragnione są czegoś radykalnie świeżego. Czosnek niedźwiedzi (Allium ursinum) idealnie wpisuje się w ten trend – jest rzadki, dziki i niezwykle fotogeniczny. Dlaczego oszaleliśmy na punkcie czosnku niedźwiedziego? To nie jest zwykła przyprawa. To kulinarny symbol statusu. Dlaczego? Bo nie da się go kupić w każdym supermarkecie przez cały rok. Pojawia się nagle na początku marca i znika równie szybko, jak tylko temperatura zaczyna rosnąć. Smak luksusu: Jest subtelniejszy niż tradycyjny czosnek, z wyraźną nutą świeżych ziół i leśnego runa. Naturalny botoks: Bogactwo związków siarki sprawia, że szefowie kuchni nazywają go „warzywem piękności”. W 2026 roku luksusowy catering nie istnieje bez dodatku liści, które wspierają produkcję kolagenu i detoks organizmu. Jak serwować go w stylu „Quiet Luxury”? W marcu 2026 rezygnujemy z ciężkich sosów. Czosnek niedźwiedzi najlepiej czuje się w towarzystwie wysokiej jakości oliwy z oliwek i rzemieślniczych makaronów. Pesto z nutą pinii: Zamiast bazylii użyj świeżych liści czosnku niedźwiedziego, pecorino romano i uprażonych orzeszków pinii. To idealny dodatek do niedzielnego brunchu. Masło „Forest Glow”: Ubite, puszyste masło z solą morską i drobno siekanym czosnkiem to hit przystawek w najmodniejszych warszawskich restauracjach. Ozdoba Carpaccio: Kilka młodych liści ułożonych na plastrach pieczonego buraka z kozim serem stworzy kompozycję godną sesji w luksusowym magazynie. Ważne:ekskluzywność z zasadami Pamiętaj, że czosnek niedźwiedzi w Polsce jest objęty częściową ochroną. W 2026 roku bycie „eko-chic” to podstawa – zamiast niszczyć las, kupuj go z certyfikowanych upraw lub od zaufanych dostawców na targach śniadaniowych. Redakcyjna wskazówka: Jeśli chcesz zachować ten aromat na dłużej, zamroź liście w formie kostek lodu z oliwą. To kulinarny „zapas energii”, który wyciągniesz z zamrażarki, gdy sezon oficjalnie dobiegnie końca.
„Jadalna biżuteria” to największy trend 2026! Sprawi, że Twoje śniadanie będzie wyglądać jak danie z gwiazdką Michelin!
Mikroliście, nazywane przez szefów kuchni „jadalną biżuterią”, ostatecznie opuściły kuchnie fine dining, by zdominować nasze domowe parapety. Są maleńkie, niezwykle intensywne w smaku i tak fotogeniczne, że każdy posiłek z ich udziałem staje się małym dziełem sztuki. Dowiedz się, dlaczego w tym sezonie to właśnie one są najważniejszym dodatkiem do Twojego menu.
Kiedy za oknem marzec dopiero budzi się do życia, w naszych wnętrzach może już panować pełnia zielonej energii. Mikroliście (ang. microgreens) to nie to samo, co znane nam od lat kiełki. To młode rośliny, które zdążyły już wypuścić pierwsze liście właściwe, kumulując w sobie do 40 razy więcej witamin i minerałów niż ich dorosłe odpowiedniki. W 2026 roku to nie tylko „jedzenie” – to manifestacja stylu życia opartego na estetyce i dbaniu o siebie. Jadalna biżuteria: Dlaczego w 2026 roku detale na talerzu są cenniejsze niż luksusowa zastawa? W świecie Quiet Luxury, gdzie ostentacja ustępuje miejsca wyrafinowaniu, detale stają się nową walutą. W marcu 2026 roku luksus nie polega już na posiadaniu najdroższego serwisu z kostnej porcelany, ale na tym, co się na nim znajduje. To właśnie dlatego mikroliście zyskały miano „jadalnej biżuterii”. One nie tylko karmią – one zdobią, intrygują i nadają kompozycji ostateczny, niemal jubilerski szlif. Szmaragdy, rubiny i ametysty w wersji bio Kiedy spojrzymy na talerz przygotowany przez topowego szefa kuchni, szybko zauważymy, że mikroliście pełnią rolę drogocennych kamieni. Mikroliście rzodkiewki sango zachwycają fioletowymi, niemal ametystowymi łodyżkami, które kontrastują z intensywną zielenią liści. Amarantus o barwie głębokiego, królewskiego burgunda lśni na talerzu niczym rubin. Groszek czepny, ze swoimi neonowo zielonymi, fantazyjnie skręconymi wąsami, przypomina filigranowe, szmaragdowe broszki. To wizualna uczta, która sprawia, że danie przestaje być tylko posiłkiem, a staje się instalacją artystyczną. Architektura smaku: Od prostoty do haute cuisine Design na talerzu w 2026 roku opiera się na budowaniu struktur. Nawet najbardziej banalny tost z awokado – symbol współczesnego śniadania – w zestawieniu z „chmurką” z mikroliści kolendry zyskuje natychmiastowy, restauracyjny sznyt. Ta lekka, niemal eteryczna dekoracja dodaje potrawie trójwymiarowości. W nurcie aesthetic plates to właśnie te drobne akcenty sprawiają, że domowe śniadanie wygląda jak kadr z kampanii luksusowej marki lifestylowej. Eksplozja smaku zamknięta w milimetrach Jednak „jadalna biżuteria” to nie tylko dekoracja. To przede wszystkim skondensowana moc smaku, która potrafi zaskoczyć nawet najbardziej wyrobione podniebienie. Choć są maleńkie, ich intensywność jest odwrotnie proporcjonalna do rozmiaru: Mikroliście gorczycy uderzają w nos ostrością porównywalną do wasabi, idealnie przełamując tłuste ryby czy kremowe sery. Nasturcja, ze swoim pieprzowym, eleganckim finiszem, jest jak ostra, nowoczesna nuta w klasycznym perfumach – odświeża i nadaje charakteru. Mikro-bazylia dostarcza słodyczy i aromatu tak silnego, że kilka listków potrafi zdominować całe danie, przenosząc nas myślami na słoneczną Sycylię. W marcu 2026 wybór odpowiednich mikroliści jest jak dobór kolczyków do wieczorowej sukni – muszą pasować do charakteru okazji, podkreślać atuty i świadczyć o nienagannym guście gospodyni. Trend 2026: „Indoor Gardening” w wersji premium W tym sezonie nie kupujemy gotowych mikroliści w plastikowych pudełkach. W marcu 2026 najmodniejsze są ceramiczne, minimalistyczne rynienki, w których same uprawiamy te zielone skarby. To nowa forma medytacji – doglądanie własnego, miniaturowego ogrodu na marmurowym blacie w kuchni stało się elementem morning routine najpopularniejszych influencerek lifestyle’owych. To powrót do natury w najbardziej eleganckim wydaniu. Jak serwować mikroliście, by zachwycić gości? Do koktajli: Listek mikromięty lub melisy zamrożony w kostce lodu do wiosennego drinka to absolutny hit przyjęć w 2026 roku. Na carpaccio: Zarówno mięsne, jak i warzywne (np. z kalarepy) zyskuje nową strukturę dzięki chrupiącym pędom słonecznika. W deserach: Mikroliście bazylii tajskiej genialnie przełamują słodycz truskawek i sorbetów.
Przechowujesz te produkty źle. Oto 10 błędów, przez które jedzenie się psuje!
Pomidory w lodówce tracą swój nieziemski aromat, chleb czerstwieje w mgnieniu oka, a ziemniaki wypuszczają pędy szybciej, niż zdążysz je obrać. Większość z nas, działając w dobrej wierze, popełnia błędy, które skracają życie produktów i drenują nasz portfel. Sprawdź, jak prosta zmiana nawyków może przedłużyć świeżość Twojego jedzenia nawet o 300%.
Statystyki są bezlitosne: przeciętna polska rodzina co roku wyrzuca do kosza żywność o wartości około 2000 złotych. To nie tylko kwestia przeoczenia daty ważności, ale przede wszystkim braku wiedzy o tym, jak „oddychają” produkty, które przynosimy ze sklepu. Źle przechowywane jedzenie to nie tylko strata pieniędzy, ale też szybka utrata witamin, gorszy smak i niepotrzebne ryzyko dla zdrowia. Oto 10 najczęstszych grzechów w naszych kuchniach. 1. Pomidory w lodówce: Zabójstwo smaku i aromatu Kładziesz pomidory obok masła, by „dłużej były świeże”? To największy błąd. Niska temperatura (poniżej 10°C) trwale uszkadza strukturę komórkową tych owoców. Efekt? Miąższ staje się mączysty, a charakterystyczny zapach znika bezpowrotnie. Jak to robić dobrze? Trzymaj je na blacie, szypułką do góry, z dala od słońca. Do lodówki mogą trafić tylko wtedy, gdy są już bardzo dojrzałe i musisz je zjeść „na już”. 2. Chleb w lodówce: Ekspresowe czerstwienie Wydaje Ci się, że w chłodzie pieczywo nie spleśnieje? To prawda, ale za cenę smaku. W temperaturze lodówkowej skrobia krystalizuje się nawet 6 razy szybciej niż na blacie. Jak to robić dobrze? Wybierz papierową lub lnianą torbę i suchy chlebak. Jeśli kupujesz na zapas – zamrażaj! Zamrażarka całkowicie zatrzymuje proces starzenia się chleba. 3. Ziemniaki i cebula: Toksyczna przyjaźń To duet, który w naszych spiżarniach spotyka się najczęściej, a nie powinien. Cebula wydziela gazy, które zmuszają ziemniaki do kiełkowania. Z kolei wilgoć z ziemniaków sprawia, że cebula gnije. Jak to robić dobrze? Separacja to klucz. Ziemniaki kochają ciemność i chłód (ale nie lodówkę!), a cebula potrzebuje przewiewu i suchości. Trzymaj je minimum metr od siebie. 4. Jajka w drzwiczkach lodówki: Huśtawka temperatur Miejsce na jajka w drzwiczkach to najgorszy wynalazek producentów AGD. Każde otwarcie lodówki to uderzenie ciepłego powietrza, które osłabia strukturę jajka. Jak to robić dobrze? Przełóż jajka do oryginalnego kartonika i postaw na środkowej półce, tam gdzie temperatura jest najbardziej stabilna. 5. Świeże zioła: Nie wszystkie lubią „wazon” Wstawiasz pęczek koperku do szklanki z wodą? To przepis na szybkie gnicie łodyg. Jak to robić dobrze? Tylko bazylia kocha temperaturę pokojową i wodę. Miękkie zioła, jak koperek czy szczypiorek, najlepiej czują się umyte i zawinięte w wilgotny ręcznik papierowy, ukryte w szczelnym pojemniku w lodówce. 6. Miód w lodówce: Niepotrzebna krystalizacja Miód to produkt niemal nieśmiertelny – w egipskich piramidach znaleziono jadalne próbki sprzed 3000 lat! Lodówka tylko go niepotrzebnie utwardzi. Jak to robić dobrze? Ciemna, sucha szafka o temperaturze pokojowej to wszystko, czego potrzebuje dobry miód. 7. Wojna owocowa: Etylen, czyli gaz dojrzewania Niektóre owoce, jak banany czy jabłka, to prawdziwe „fabryki gazu”. Wydzielają etylen, który zmusza sąsiadów do szybkiego dojrzewania i psucia się. Jak to robić dobrze? Banany trzymaj solo. Jeśli masz twarde awokado, połóż je obok jabłka – to jedyny moment, kiedy ta „agresja” etylenu nam się przyda. 8. Oliwa obok kuchenki: Wróg światła i ciepła Oliwa „extra virgin” trzymana na blacie przy płycie grzewczej traci swoje właściwości zdrowotne i jełczeje 3 razy szybciej. Jak to robić dobrze? Oliwa kocha ciemność i temperaturę około 18-20 stopni. Schowaj ją do szafki, z dala od piekarnika. 9. Ser w plastikowej folii: produkt, który się dusi Zwijasz ser w tę samą folię, w której go kupiłaś? Ser to żywy produkt, który musi oddychać. W plastiku „poci się”, co jest zaproszeniem dla pleśni. Jak to robić dobrze? Użyj papieru do pieczenia. Pozwoli on na wymianę gazową, ale nie wysuszy Twojego ulubionego parmezanu czy goudy. 10. Sypkie produkty: raj dla moli Mole spożywcze potrafią przegryźć się przez papier i cienki plastik. Zostawienie mąki w oryginalnym worku to ryzyko zarażenia całej spiżarni. Jak to robić dobrze? Przesypuj wszystko do szklanych lub twardych, plastikowych pojemników. Dodaj liść laurowy – jego zapach to naturalny odstraszacz moli. Bonus: 3 triki, które uratują Twoją kuchnię Sałata na długo: Umyte liście włóż do pojemnika z suchym ręcznikiem papierowym. Ręcznik wchłonie wilgoć, a sałata będzie chrupać przez tydzień. Imbir z zamrażarki: Nie obieraj go! Mrożony imbir trzyma świeżość rok i o wiele łatwiej go zetrzeć na tarce. Ziołowe kostki lodu: Nadmiar ziół posiekaj, włóż do foremek na lód i zalej oliwą. Masz gotową bazę do sosu w sekundę. Mapa Twojej lodówki – co gdzie kłaść? Górna półka: Produkty gotowe, resztki z obiadu, konfitury. Środek: Nabiał i jajka (z tyłu!). Dół (najzimniej): Surowe mięso i ryby. Szuflady: Warzywa i owoce (pamiętaj o separacji!). Drzwiczki: Ketchup, musztarda, napoje. Wprowadź te zmiany już dziś – Twój portfel i planeta będą Ci wdzięczne. Czy wiedziałaś, że odpowiednia organizacja lodówki może uratować w Twoim domowym budżecie nawet 200 złotych miesięcznie?
Raz spróbujesz tego marokańskiego dania, a nie będziesz chcieć zimą już nic innego! Rozgrzewa i syci na długo
Harira to narodowa zupa Maroka, gęsta, pełna aromatycznych przypraw, soczewicy, ciecierzycy i pomidorów. Rozgrzewa nawet w najchłodniejsze dni i syci na długo. Poznaj sekret tego kultowego dania oraz prosty sposób na jej przygotowanie.
Harira, królowa marokańskich zup W Maroku harira to nie tylko zupa, to jeden z symboli tamtejszej kultury, jest obecna w codziennym życiu mieszkańców tego kraju, a także stanowi nieodzowny element wieczornego posiłku podczas Ramadanu. Pojawia się na stołach marokańskich rodzin, zarówno w domach, jak i w przestrzeni publicznej, gdzie wspólne jedzenie zbliża ludzi i wzmacnia więzi społeczne. Harira symbolizuje gościnność i chęć dzielenia się z innymi, dlatego często przygotowuje się ją w dużych garnkach, by móc poczęstować rodzinę, sąsiadów i gości. Tradycyjna wersja hariry zawiera mięso, najczęściej jagnięcinę, baraninę lub wołowinę. Mięso to jest zazwyczaj drobno pokrojone i podsmażane razem z cebulą, czosnkiem i przyprawami na początku gotowania. Następnie duszone jest z warzywami, ciecierzycą i soczewicą, co sprawia, że bulion staje się wyjątkowo intensywny i głęboki w smaku. W niektórych regionach Maroka dodaje się także kości z mięsem, aby uzyskać jeszcze bardziej esencjonalny wywar. W każdym domu inny przepis Jak to z daniami mocno osadzonymi w kulturze danego kraju bywa, każdy region, a nawet każda rodzina ma własny przepis na harirę. Różnice mogą dotyczyć rodzaju użytego mięsa, proporcji przypraw, a nawet tego, czy zupa zagęszczana jest mąką, jajkiem, czy dodawanym na końcu makaronem lub ryżem. Niektórzy kucharze dodają też świeży sok z cytryny tuż przed podaniem, co nadaje zupie orzeźwiającej nuty i łagodzi intensywność przypraw. W lokalnych restauracjach czy na ulicznych straganach często serwowana jest z dodatkiem tradycyjnego marokańskiego chleba khobz lub bagietki. W Maroku jada się ją przez cały rok jako sycący i pełnowartościowy posiłek. Zupa zyskuje coraz większą popularność w innych rejonach świata, również w Polsce. Szczególnie zimą, gdy jej rozgrzewające właściwości i gęsta konsystencja sprawiają, że staje się idealnym daniem w chłodne dni. Dlaczego warto jeść harirę zimą? To superrozgrzewające, treściwe danie syci na długo. Zawartość białka i błonnika z soczewicy i ciecierzycy sprawia, że nie czuje się głodu przez długie godziny. Dodatkowo aromatyczne przyprawy, takie jak kumin czy kolendra, działają rozgrzewająco, a zupa sama w sobie jest lekko pikantna i intensywna w smaku, co daje idealne połączenie, gdy temperatura spada poniżej zera. Składniki i przygotowanie, prosto jak w Maroku Podstawowe składniki hariry to nie tylko ciecierzyca i soczewica, ale także pomidory lub passata pomidorowa oraz cebula, marchew i przyprawy – kumin, imbir, kolendra, cynamon. Opcjonalnie można dodać także makaron lub ryż, by zupa stała się jeszcze bardziej gęsta. Przygotowanie hariry zajmuje zwykle do 45 minut i sprowadza się do duszenia składników w bulionie. Wegańska i wegetariańska wersja hariry Choć tradycyjna harira często zawiera mięso, często przygotowuje się jej wegetariańską lub wegańską wersję. Dla osób rezygnujących z mięsa zupa może być równie aromatyczna i treściwa, a dodatek soczewicy i ciecierzycy zapewnia odpowiednią ilość białka. Przepis na harirę krok po kroku Składniki: 1 cebula 2 marchewki 2 łodygi selera naciowego 2 ząbki czosnku 2 łyżki oliwy 1 łyżka mielonego kuminu 1 łyżka mielonej kolendry 1 łyżeczka mielonego imbiru ½ łyżeczki cynamonu 300 g wołowiny pokrojonej w kostkę (mięso jak na gulasz) 1 puszka ciecierzycy (lub gotowanej – ok. 200 g) ½ szklanki czerwonej soczewicy 1 puszka pomidorów krojonych lub 1 szklanka passaty 1,5 litra bulionu (warzywnego w wersji wegetariańskiej lub wołowego w wersji klasycznej) 100 g drobnego makaronu (np. orzo, vermicelli) lub ryżu 1 pęczek świeżej kolendry (opcjonalnie natka pietruszki) sól, pieprz do smaku Sposób przygotowania: Cebulę, marchew i seler drobno posiekaj. Czosnek przeciśnij przez praskę lub drobno posiekaj. W dużym garnku rozgrzej oliwę, wrzuć warzywa i duś na średnim ogniu przez kilka minut, aż zmiękną. Dodaj wszystkie przyprawy – kumin, kolendrę, imbir i cynamon. Wymieszaj dokładnie, by warzywa pokryły się przyprawami i smaż jeszcze przez chwilę, aż zacznie unosić się aromat. Jeśli przygotowujesz wersję z mięsem, na tym etapie dodaj wołowinę i obsmaż jej kawałki z każdej strony, jeśli nie, pomiń ten etap. Następnie dodaj pomidory (lub passatę), ciecierzycę, soczewicę i zalej wszystko bulionem. W wersji wegańskiej gotuj zupę przez 25-30 minut, aż warzywa i soczewica będą miękkie. Zupę z dodatkiem wołowiny trzeba gotować znacznie dłużej, aż mięso przestanie być twarde. Soczewica przy dłuższym gotowaniu się rozpada, więc jeśli chcesz, by zachowała kształt w mięsnej wersji zupy, wsyp strączki w połowie duszenia wołowiny. Jeśli chcesz dodatkowo zagęścić zupę, dodaj makaron lub ryż i gotuj kolejne 5–10 minut, aż będzie miękki. Na koniec dopraw zupę solą i pieprzem do smaku, a tuż przed podaniem posyp świeżą kolendrą lub natką pietruszki.
Popularne polskie warzywo zostało okrzyknięte superfood 2026. W takim wydaniu go jeszcze nie jadłaś!
Kapusta, przez większość Polaków kojarzona z bigosem i stołówką, dziś powraca w wielkim stylu. Została ogłoszona warzywem roku 2026, bo stała się symbolem zdrowia, ekologicznego podejścia do kulinariów i nowoczesnej kuchni. Od kiszonek po steki z kapusty stożkowej – to warzywo, które teraz docenili światowej sławy kucharze.
Kapusta królową kulinariów 2026 Z pozoru skromna, dobrze znana i tania, kapusta została okrzyknięta warzywem roku 2026. Eksperci żywieniowi i trend watcherzy wskazują ją jako symbol powrotu do lokalnych, sezonowych i wartościowych produktów. W czasach rosnącej popularności kuchni roślinnej ten niepozorny składnik stał się absolutnym hitem, nie tylko w domach, ale i w restauracjach typu fine dining. Kapusta zyskała popularność dzięki nowatorskim technikom kulinarnym. W 2026 roku jest serwowana jako stek, grillowana w azjatyckiej marynacie, pieczona w całości, a także w postaci ciekawie doprawionych kiszonek, czym zdobywa uznanie szefów kuchni i blogerów kulinarnych. Wspaniałe właściwości kapusty Kapusta to prawdziwe superfood, zawiera błonnik, witaminę C, K, B6, kwas foliowy, przeciwutleniacze i związki siarki o działaniu przeciwnowotworowym. Kiszona kapusta to z kolei naturalny probiotyk. Zawiera korzystne bakterie wspomagające trawienie i odporność. W 2026 roku wraca do łask jako naturalny suplement. W czasach kryzysu gospodarczego i klimatycznego to warzywo idealne: tanie, dostępne lokalnie i niemal całkowicie jadalne. Jej uprawa nie wymaga ogromnych ilości wody, nawozów czy transportu międzykontynentalnego. Dla osób ceniących zrównoważony styl życia kapusta staje się oczywistym wyborem. To warzywo „zero waste”, liście, głąb, a także sok z kiszonki można wykorzystać w kuchni. Nic się nie marnuje, a smak i wartości odżywcze bronią się same. Od kiszonki po stek W 2026 roku kapusta zyskuje status gwiazdy kuchni roślinnej. Steki z kapusty stożkowej podawane z kremem z fasoli, dressingiem miso lub chrupiącą cebulą biją rekordy popularności na TikToku i Instagramie. Modne są też kapuściane wrapy, liście używane zamiast tortilli do zawijania warzyw i hummusu. Kiszona kapusta pojawia się w sałatkach, ramenach, a nawet jako składnik burgerów roślinnych. Wersje pieczone z dodatkiem oliwy, czosnku i przypraw trafiają na stoły jako „comfort food” dla świadomych smakoszy. Kapusta nie jest już tłem, to główna aktorka. Dlatego koniecznie trzeba wypróbować poniższe przepisy! Kimchi, koreańska kiszonka mocy Składniki: 1 główka kapusty pekińskiej 1/4 szklanki soli 1 marchewka (starta) 4 cebulki dymki (pokrojone) 1 łyżka startego imbiru 4 ząbki czosnku 2 łyżki pasty gochugaru (koreańska papryka chili) 1 łyżeczka cukru 1 łyżka sosu rybnego (lub sojowego dla wersji wege) Sposób przygotowania: Kapustę pokrój na kawałki i zasyp solą. Odstaw na 1–2 godziny, co jakiś czas mieszając. W międzyczasie wymieszaj czosnek, imbir, marchewkę, dymkę, gochugaru, cukier i sos rybny w pastę. Odciśnij kapustę z nadmiaru wody i połącz z pastą. Przełóż do słoika, dociśnij i odstaw w temperaturze pokojowej na 2–3 dni. Po fermentacji przechowuj w lodówce. Indyjskie curry z kapustą i groszkiem Składniki: 1/2 główki białej kapusty 1 szklanka zielonego groszku (świeżego lub mrożonego) 1 cebula (pokrojona) 2 ząbki czosnku 1 łyżeczka ziaren gorczycy 1 łyżeczka kurkumy 1/2 łyżeczki kminu rzymskiego 1/2 łyżeczki mielonej kolendry 1/2 łyżeczki chili sól do smaku olej do smażenia świeża kolendra do podania Sposób przygotowania: Na oleju podsmaż gorczycę, kmin i cebulę do zeszklenia. Dodaj czosnek, przyprawy i posiekaną kapustę. Smaż kilka minut. Wlej odrobinę wody, przykryj i duś ok. 10–15 minut. Dodaj groszek, wymieszaj i gotuj kolejne 5 minut. Podawaj z ryżem i jogurtem naturalnym, posypane kolendrą. Steki z kapusty pieczone z ziołami i chili Składniki: 1 główka młodej kapusty (najlepiej stożkowej) 3 łyżki oliwy z oliwek 2 ząbki czosnku (przeciśnięte) 1 łyżeczka świeżego tymianku szczypta płatków chili sól i pieprz do smaku sok z cytryny Sposób przygotowania: Kapustę pokrój na grube plastry (ok. 2 cm). Ułóż na blaszce, skrop oliwą wymieszaną z czosnkiem, tymiankiem i chili. Dopraw solą i pieprzem. Piecz w piekarniku nagrzanym do 200°C przez 25–30 minut, aż kapusta będzie miękka i lekko przypieczona. Po upieczeniu skrop sokiem z cytryny i podawaj z ulubionym sosem. Krążki z czerwonej kapusty z orzechową kruszonką i pieczonymi warzywami Składniki: 1 mała główka czerwonej kapusty 2–3 łyżki oliwy z oliwek 1 łyżeczka suszonego tymianku (lub kilka gałązek świeżego) 1/2 łyżeczki soli 1/4 łyżeczki pieprzu 1 czerwona cebula, pokrojona w plastry 1 mała cukinia lub korzeń pietruszki, pokrojony w cienkie plasterki Na orzechową posypkę: 1/3 szklanki drobno posiekanych orzechów włoskich 1 łyżeczka oliwy z oliwek 1 łyżeczka płatków drożdżowych (opcjonalnie, dla smaku serowego) szczypta soli i pieprzu Sposób przygotowania: Umyj kapustę i pokrój ją w plastry o grubości ok. 2 cm (tak, by się nie rozpadły). Ułóż je ostrożnie na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Skrop kapustę oliwą z obu stron, posyp solą, pieprzem i tymiankiem. Obok rozłóż cebulę i cukinię (lub pietruszkę). Piecz w nagrzanym piekarniku do 200°C przez 25–30 minut, aż brzegi kapusty się zrumienią, a środek zmięknie. W miseczce wymieszaj drobno posiekane orzechy, oliwę, płatki drożdżowe, sól i pieprz. Po wstępnym pieczeniu kapusty, posyp steki orzechową mieszanką i zapiekaj jeszcze przez 5–7 minut, aż orzechy się zarumienią i staną się chrupiące. Serwuj na ciepło, z pieczonymi warzywami jako dodatkiem. Możesz polać odrobiną soku z cytryny lub wegańskim sosem czosnkowym.
Architekci są zgodni: to koniec "laboratorium" w domu. Poznaj 5 trendów kuchennych, które zdominują 2026 rok
Sterylna biel odchodzi do lamusa. W 2026 roku kuchnie przejmuje „warm minimalism”, naturalny kamień i odważny burgund. Sprawdź 5 trendów, które sprawią, że nie będziesz chciała wyjść z kuchni.
Jeszcze kilka lat temu szczytem marzeń była śnieżnobiała, lakierowana kuchnia, która przypominała sterylne laboratorium. Rok 2026 przynosi rewolucję, na którą czekałyśmy z utęsknieniem. Kuchnia przestaje być tylko "warsztatem" do gotowania, a staje się sercem domu, które tętni ciepłem, fakturą i... odwagą. Jeśli planujesz remont, zapomnij o bezpiecznych rozwiązaniach. Oto co jest teraz na topie. Kuchnia w 2026 roku ma jedno główne zadanie: ma koić zmysły. Po latach fascynacji chłodnym minimalizmem, projektanci wnętrz zgodnie wykonują zwrot w stronę natury, rzemiosła i tzw. emotional design. Wnętrze ma być przedłużeniem salonu – eleganckie, ale nie onieśmielające. Oto 5 najważniejszych trendów, które zdefiniują nasze kuchnie w nadchodzących miesiącach. 1. Koniec ery "White & Gloss". Witajcie kolory ziemi (i burgund!) Czy biała kuchnia jest passe? W wersji "total look" i na wysoki połysk – zdecydowanie tak. W 2026 roku biel zastępujemy odcieniami "off-white": kaszmirem, beżem, kolorem skorupki jajka czy ciepłą śmietanką. Ale to nie wszystko. Do gry wchodzą nasycone, szlachetne barwy. Na prowadzenie wysuwa się burgund (cherry red), który rewelacyjnie wygląda na frontach szafek, zestawiony z jasnym kamieniem. Tuż za nim plasuje się szałwiowa zieleń oraz czekoladowy brąz. Kuchnia ma mieć "smak" i głębię, a nie tylko odbijać światło. 2. "Quiet Luxury" w materiałach: Kamień z charakterem Gładkie blaty z konglomeratu ustępują miejsca naturalnym kamieniom o wyrazistym, niemal malarskim użyleniu. Marmur typu Calacatta Viola (z fioletowo-bordowymi żyłkami) czy zielony Verde Alpi to biżuteria dla wnętrza. Kamień pojawia się nie tylko na blacie, ale "wspina się" na ścianę nad nim (tzw. backsplash), a nawet obudowuje całą wyspę kuchenną i zlew. To inwestycja, która buduje luksusowy charakter całego domu. 3. Obłości i miękkie linie (Soft Curves) Kanciaste wyspy i ostre narożniki odchodzą do lamusa. W 2026 roku kuchnia łagodnieje. Modne są zaokrąglone wyspy kuchenne, łukowate wykończenia szafek i owalne stoły jadalniane. Ten trend, nazywany Soft Minimalism, sprawia, że poruszanie się po kuchni jest bardziej płynne i ergonomiczne, a samo wnętrze wydaje się bardziej przyjazne i organiczne. 4. Fronty, które chce się dotykać: Ryflowania i drewno Gładkie tafle frontów są wypierane przez faktury. Ryflowania (pionowe żłobienia) nadal są hitem, ale w 2026 roku stają się drobniejsze i bardziej subtelne. Kluczowym graczem pozostaje drewno – ale nie w formie rustykalnej czy skandynawskiej sosny. Celujemy w ciemniejszy, szlachetny orzech lub dąb wędzony. Drewno ma wyglądać na surowe, olejowane, z widocznym usłojeniem. Łączymy je z metaliczn ymi akcentami – w tym roku złoto ustępuje miejsca szczotkowanej stali, chromowi i spatynowanemu mosiądzowi. 5. Kuchnia ukryta (The Hidden Kitchen) Ponieważ kuchnie coraz częściej są otwarte na salon, nie chcemy patrzeć na ekspres do kawy, toster czy bałagan na blacie. Hitem 2026 roku są tzw. kuchnie w szafie lub systemy drzwi kieszeniowych, które pozwalają ukryć cały ciąg roboczy, gdy go nie używamy. Sprzęty AGD stają się niewidzialne (całkowicie zabudowane) lub wręcz przeciwnie – traktowane jak dzieła sztuki (np. stylizowane piece kuchenne w stylu retro, które wracają do łask w nowoczesnym wydaniu). Werdykt redakcji: Remontując kuchnię w 2026 roku, kieruj się zasadą: mniej plastiku i połysku, więcej natury i dotyku. Twoja kuchnia nie musi być idealna jak z katalogu – ma być przestrzenią, w której chce się celebrować życie.