Był o krok od śmierci i skończył w więzieniu. Dziś jest jednym z najpopularniejszych pisarzy świata, a jego Harry Hole to hit Netflixa
Jo Nesbø to nie tylko mistrz kryminału, ale też człowiek, który kilka razy zaczynał życie od nowa. Od piłkarza, przez maklera i rockmana, aż po autora światowych bestsellerów. Jak sam mówi: „świat nie składa się z dobrych i złych ludzi” – i być może właśnie dlatego jego historie są tak prawdziwe.
Jo Nesbø to dowód na to, że życie potrafi pisać najbardziej nieprzewidywalne scenariusze. Zanim stał się jednym z najpopularniejszych autorów kryminałów na świecie, był piłkarzem, który marzył o wielkiej karierze, muzykiem grającym wyprzedane koncerty i maklerem funkcjonującym w świecie liczb. Dziś jego nazwisko znają miliony czytelników, a stworzony przez niego Harry Hole stał się ikoną popkultury. Za tym spektakularnym sukcesem kryje się jednak historia pełna ryzyka, błędów i momentów, które mogły zakończyć się zupełnie inaczej. Jo Nesbø – od piłkarskich marzeń do literackiego przełomu Zanim świat poznał Jo Nesbø jako pisarza, on sam widział siebie na boisku. Marzył o grze dla Tottenhamu i rzeczywiście był blisko – grał w Molde FK. Wszystko zmieniła kontuzja. W wieku 19 lat zerwał więzadła w kolanach i jego sportowa kariera dobiegła końca. To był moment, który zmusił go do przewartościowania życia. „Musiałem wymyślić plan B” – przyznał po latach. Wybrał ekonomię, skończył studia i rozpoczął pracę jako makler. Stabilność przyszła szybko, ale satysfakcja – niekoniecznie. Muzyka, finanse i życie na pełnych obrotach W międzyczasie pojawiła się muzyka. Zespół Di Derre, w którym Nesbø był wokalistą i autorem tekstów, odniósł ogromny sukces. Paradoksalnie jednak to nie scena, a zmęczenie doprowadziło go do przełomu. „Byłem wypalony. Robiłem za dużo rzeczy naraz” – mówił. Wyjechał do Australii, żeby odpocząć. Tam wydarzyło się coś, co zmieniło wszystko. „W samolocie wymyśliłem postać Harry’ego Hole” – wspominał. Zamiast zwiedzać kraj, pisał. I zakochał się w tym procesie. Czytaj też: To już pewne! Twórcy serialu „1670" robią nową wersję „Dnia świra". W obsadzie gorące nazwiska. Internauci kochają ten duet Jo Nesbø i fenomen Harry’ego Hole – narodziny legendy kryminału Debiutancka powieść „Człowiek-nietoperz” z 1997 roku otworzyła drzwi do świata Harry’ego Hole – bohatera dalekiego od ideału. To właśnie jego niedoskonałość stała się największą siłą tej postaci. Nesbø od początku wiedział, że nie chce tworzyć prostych historii. „Nie próbuj spotkać czytelnika tam, gdzie myślisz, że jest – zaproś go do swojego świata” – tłumaczył. I właśnie to zrobił. Harry Hole to detektyw genialny, ale jednocześnie pogubiony. Uzależniony, samotny, walczący z poczuciem winy. „To dobry człowiek, który nienawidzi samego siebie” – można by podsumować jego postać. I może właśnie dlatego tak trudno go nie lubić. Sukces, ekranizacje i wielki powrót na ekran Sukces książek był spektakularny – miliony sprzedanych egzemplarzy, dziesiątki języków, globalna popularność. Naturalnym krokiem były ekranizacje. Jednak nie wszystkie spełniły oczekiwania. Film „Pierwszy śnieg” z Michaelem Fassbenderem pozostawił niedosyt. I właśnie wtedy Nesbø postanowił działać. Nie chciał, by jego bohater został źle zapamiętany. Wziął sprawy w swoje ręce. Serial Netflixa „Jo Nesbø’s Detective Hole” (polski tytuł: "Harry Hole") to efekt tej decyzji. Autor był zaangażowany w jego powstanie, dbając o to, by historia oddała charakter jego książek. Produkcja łączy wątki z „Trzeciego klucza” i „Pentagramu”, prowadząc widza przez mroczne śledztwo i jeszcze mroczniejszą psychikę bohatera. Efekt? Imponujący wynik 100% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Nowa produkcja to jednak coś więcej niż kryminał. To opowieść o człowieku na granicy. „Butelka dzieli go od spokojnego życia” – i to napięcie czuć w każdej scenie. Życie prywatne Jo Nesbø – spokojniej, niż można by się spodziewać Dziś Nesbø mieszka w Oslo i jest ojcem. Choć jego książki pełne są mroku, on sam stara się żyć spokojnie. Jak mówi: „Nie jestem dobrym człowiekiem, jestem tylko dobrze wychowany”. To zdanie wiele o nim mówi – podobnie jak jego dystans do siebie i świata. Skandale, które nie zdefiniowały jego życia Jego przeszłość nie jest jednak pozbawiona kontrowersji. Jako młody chłopak trafił do aresztu za nieobyczajne zachowanie – i do dziś opowiada o tym z rozbrajającą szczerością. „Byliśmy pijani i stwierdziliśmy, że pokażemy tyłek nadjeżdżającemu autu” – wspominał. Problem w tym, że w środku siedziała policja. „Śmiałem się tak bardzo, że nie zauważyłem, że mój kolega już ucieka”. Został zatrzymany. Dla wielu byłby to wstydliwy epizod. Dla niego – lekcja i anegdota. Był też moment znacznie poważniejszy. Podczas wspinaczki skałkowej omal nie zginął. „Zobaczyłem koniec liny w ostatniej sekundzie” – mówił. To doświadczenie, jak wiele innych, znalazło później odbicie w jego książkach. Czytaj też: Twórcy „Stranger Things” wracają z mrocznym hitem. Niewielu wie, że stoi za nim Polka. Ta historia budzi niepokój Jo Nesbø – pisarz, który rozumie ciemniejsze strony życia To, co wyróżnia Nesbø, to nie tylko umiejętność budowania napięcia. To jego spojrzenie na ludzi. „Świat nie składa się z dobrych i złych ludzi, tylko z ludzi, którzy widzą rzeczy inaczej” – podkreśla. Ta filozofia przenika jego twórczość. Bohaterowie nie są jednoznaczni, a historie – wygodne. I właśnie dlatego tak mocno działają. Sekret sukcesu? Autentyczność Zapytany o radę dla początkujących twórców, odpowiada prosto: „Zaufaj swojemu wewnętrznemu światu”. I dodaje: „Żeby napisać coś dobrego, najpierw musisz napisać coś złego”. Nie brzmi jak złota recepta. Ale w jego przypadku zadziałało. Bo Jo Nesbø nigdy nie próbował być kimś innym. I może właśnie dlatego dziś jest jednym z najważniejszych pisarzy świata. Źródła: britbrief.co.uk, medium.com, onet.pl, glamour.pl
Sylwia Peretti po śmierci syna wydała książkę. „Stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju”
Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć o tragedii, która zmieniła całe jej życie. Celebrytka napisała książkę „Niepożegnani”, poświęconą zmarłemu synowi Patrykowi Perettiemu. Publikacja w formie wywiadu-rzeki ukaże się 25 marca. Autorka opisuje w niej żałobę, reakcje opinii publicznej oraz ogromny ból po stracie jedynego dziecka.
Tragiczna śmierć Patryka Perettiego wstrząsnęła opinią publiczną w całej Polsce i na zawsze zmieniła życie jego matki. Po prawie 3 latach od dramatycznych wydarzeń Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć swoją historię w książce „Niepożegnani”. Publikacja w formie wywiadu-rzeki to osobiste świadectwo żałoby, bólu po stracie jedynego dziecka oraz reakcji społeczeństwa, z którymi celebrytka musiała mierzyć się po tragedii. Sylwia Peretti napisała książkę „Niepożegnani” o śmierci syna Sylwia Peretti zdecydowała się opowiedzieć swoją historię w książce „Niepożegnani”. Publikacja ma formę wywiadu-rzeki, który celebrytka przeprowadziła z Wiktorem Słojkowskim. Książka została dedykowana jej zmarłemu synowi, Patrykowi Perettiemu. Celebrytka podkreśliła, że pisanie książki było dla niej niezwykle emocjonalnym doświadczeniem. Jak wyznała w zapowiedzi publikacji, cały proces powstawania książki był próbą uporządkowania emocji po tragedii. „Powstała w bólu, z ogromnej miłości i tęsknoty, które nauczyły mnie patrzeć na życie z zupełnie innej perspektywy. Jej pisanie stało się dla mnie terapią. To historia widziana z mojej perspektywy - oczami matki, która straciła swoje jedyne, ukochane dziecko” – napisała Sylwia Peretti. Jak zaznaczyła, tragedia przez długi czas była szeroko komentowana i analizowana w mediach oraz wśród opinii publicznej. Czytaj też: To, co Peretti napisała po śmierci Jacka, chwyta za serce. Ten jeden telefon od niego zapadł jej w pamięć Patryk Peretti zginął w wypadku razem z trzema pasażerami Tragiczne wydarzenia, które zmieniły życie Sylwii Peretti, miały miejsce prawie 3 lata temu. Jej syn, Patryk Peretti, zginął po tym, jak stracił panowanie nad kierownicą samochodu. W wypadku śmierć poniosły również trzy osoby podróżujące razem z nim jako pasażerowie. Tragedia była szeroko komentowana w całej Polsce i przez długi czas pozostawała jednym z najgłośniejszych tematów w mediach. Sylwia Peretti wielokrotnie podkreślała, że odejście jedynego dziecka pozostawiło w jej życiu ogromną pustkę. Strata syna zmieniła jej codzienność i sposób patrzenia na świat. „Stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju” – wyznanie Sylwii Peretti W książce „Niepożegnani” Sylwia Peretti opisuje także reakcje opinii publicznej po tragedii. Jak przyznała, po wypadku musiała mierzyć się z ogromną falą komentarzy i ocen. „Przez długi czas tą tragedią żyła cała Polska i w pewnym sensie nadal żyje. Była komentowana, oceniana i analizowana z każdej strony. Z dnia na dzień stałam się najbardziej hejtowaną matką w kraju. Mój syn był nazywany mordercą, choć był to tragiczny wypadek, w którym sam stracił życie. Ciężar tej historii spadł wtedy na mnie” – napisała na swoim Instagramie w poście zapowiadającym książkę. Celebrytka w książce porusza również temat społecznych oczekiwań wobec osób przeżywających żałobę. Zwraca uwagę, że wiele osób oczekuje, iż kobieta po stracie dziecka powinna przeżywać swój ból w ciszy. „Ludzie chcą, żeby kobieta w żałobie była cicho. Żeby płakała krótko, najlepiej w czterech ścianach, a potem wróciła do życia – w makijażu, z przyklejonym uśmiechem” – podkreśliła Peretti. CZYTAJ TEŻ: Najpierw dodała przejmujący wpis, a teraz to... Sylwia Peretti przerywa milczenie Premiera książki „Niepożegnani” już 25 marca Książka „Niepożegnani” trafi do sprzedaży 25 marca. Publikacja będzie pierwszą tak obszerną opowieścią Sylwii Peretti o tragedii, która wydarzyła się prawie 3 lata temu. Do tej pory celebrytka dzieliła się swoimi emocjami głównie w mediach społecznościowych, publikując osobiste wpisy na Instagramie. W książce zdecydowała się jednak opowiedzieć historię w znacznie szerszej formie. Peretti przyznała także, że dziś ważną częścią jej codzienności jest kontakt z kobietami, które doświadczyły podobnej straty. „Śmierć dziecka wywraca wszystko, zaburza porządek rzeczy i narusza logikę istnienia. To się nie powinno wydarzyć” – napisała. Celebrytka podkreśla również, że jednym z najtrudniejszych doświadczeń po tragedii jest cisza w domu po odejściu syna. Jak przyznaje, to właśnie ona najbardziej przypomina o nieobecności Patryka.
Okładki „Vogue’a”, nominacja do Złotego Globu i Hollywood u stóp. W Polsce wciąż mało kto zna jej historię
Na początku lat 80. w Hollywood mówi o niej każdy. Lee Marvin zachwyca się nią przy lunchu z Rogerem Ebertem, magazyny modowe robią z niej nową ikonę, a amerykańska prasa pisze o „egzotycznej brunetce zza żelaznej kurtyny”. Joanna Pacuła – dziewczyna z Tomaszowa Lubelskiego – w ciągu kilku miesięcy staje się jedną z najbardziej obiecujących nowych twarzy światowego kina. W książce „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marta Górna opowiada historię tej błyskawicznej kariery i próbuje rozwikłać zagadkę aktorki, która podbiła Hollywood, a w Polsce do dziś pozostaje wielką enigmą.
Już 25 marca nakładem Wydawnictwa Agora ukaże się książka „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Marty Górnej. To pierwsza tak obszerna próba opowiedzenia historii Joanny Pacuły – jednej z najbardziej tajemniczych polskich aktorek i jednej z nielicznych, którym naprawdę udało się zrobić karierę w Hollywood. W latach 80. Pacuła była jedną z najgłośniejszych nowych twarzy światowego kina. Do Stanów Zjednoczonych trafiła właściwie przypadkiem – a niemal od razu dostała główną rolę w gwiazdorskim „Parku Gorkiego”, która przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Później zagrała m.in. w „Ucieczce z Sobiboru”, „Pocałunku” czy „Tombstone”. W ciągu kolejnych lat wystąpiła w kilkudziesięciu filmach w USA i Europie, pracując z największymi nazwiskami branży filmowej. Była też jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy swojej epoki. Jej zdjęcia regularnie trafiały na okładki „Vogue’a”, „Harper’s Bazaar” czy „Cosmopolitan”, a prasa w Stanach Zjednoczonych i Europie publikowała setki artykułów o pięknej i enigmatycznej aktorce z Polski. A jednak w jej ojczyźnie skala tego sukcesu do dziś pozostaje mało znana. Wokół Pacuły narosło też wiele plotek i kontrowersji – o trudnym charakterze, zniszczonej przez męża karierze czy odrzuconej roli w „Nagim instynkcie”. Marta Górna próbuje oddzielić fakty od legendy i odtworzyć drogę dziewczyny z Tomaszowa Lubelskiego, która – jak sama mówiła – „zupełnym przypadkiem podczas wakacji stała się międzynarodową gwiazdą”. „Jak niegdyś Pola Negri z Lipna, tak dużo później Joanna Pacuła z Tomaszowa Lubelskiego – obie, jako jedyne polskie aktorki, zrobiły karierę w filmowej krainie snów, w Hollywood. I to wystarczy, żeby przeczytać tę książkę o Joannie. Polecam gorąco!” – mówi Marek Kondrat. Autorka książki, Marta Górna, od piętnastu lat pracuje w „Gazecie Wyborczej”. Pisze o kinie i serialach, przypomina gwiazdy przeszłości i rozmawia z twórcami z Polski i ze świata. Fascynacja Joanną Pacułą zaczęła się u niej wiele lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyła aktorkę w telewizji – i odkryła, że o jej zagranicznej karierze wiadomo w Polsce zaskakująco niewiele. Publikujemy fragment rozdziału „Garbo z Tomaszowa”. Fragment książki „Pacuła. Najsłynniejsza Polka na świecie” Rozdział II Garbo z Tomaszowa 1983–1984 Lee Marvin opiera się na krześle i przez stół patrzy na słynnego krytyka filmowego Rogera Eberta. – Ta dziewczyna była świetna – mówi laureat Oscara i jeden z bogów starego kina, facet twardy jak ostroga. Spec od ról prawdziwych Amerykanów, dobrych lub złych. – Joanna Pacuła? – upewnia się Ebert. – Tak. Ledwo przyjechała z Polski. Była miła, dokładnie taka jak wymarzona córka. – Marvin, prywatnie ojciec trzech córek, kiwa głową. Dziwny obrazek. Jest początek lat 80., dwóch hollywoodzkich gigantów rozmawia nad niedojedzonym lunchem o dziewczynie z Tomaszowa Lubelskiego, która wciąż niepewnie składa angielskie zdania. Nie ma w tym jednak nic zaskakującego. W pierwszej połowie tamtej dekady o Pacule w Hollywood mówią wszyscy. Jest słowiańską nowinką, rewelacją roku. Ekwiwalentem wiktoriańskiej debiutantki, diamentem sezonu. Przed nią były m.in. importowana z Niemiec Nastassja Kinski, jeszcze wcześniej Austriaczka Romy Schneider, po Pacule Milla Jovovich czy inna Polka, Izabella Scorupco. Hollywood jest zafascynowane twarzami zza żelaznej kurtyny, choć to fascynacja może i intensywna, ale krótka. O Pacule głośno jest jednak nie tylko w USA. Piszą o niej też w Kanadzie, Wielkiej Brytanii, we Francji, w Niemczech, we Włoszech i na Bałkanach. Wpisuję nazwisko Pacuły w amerykańskim archiwum prasowym. Przeglądanie 90 tysięcy wyników zajmuje mi kilka tygodni. „Z przyjemnością donoszę, że narodziła się nowa gwiazda” – ekscytuje się Dick Kleiner, którego krótki artykuł o Pacule przedrukowują gazety codzienne we wszystkich stanach. „Nigdy nie słyszałeś o Tomaszowie Lubelskim?” – pyta go Pacuła zadziornie. Nazwa jej rodzinnej miejscowości w niektórych publikacjach jest uroczo przekręcana. Na „Tomaszowie” Amerykanie mogą sobie połamać język. „Roztacza wokół siebie magnetyczną, pełną tajemnicy aurę” – piszą o Polce w San Francisco. Słynny hollywoodzki reporter Vernon Scott nazywa Pacułę „egzotyczną brunetką” i porównuje do legendarnej, pięknej Lauren Bacall, specjalistki od ról zimnych jak lód kobiet fatalnych. To samo robi magazyn „GQ”, który dorzuca, że Pacuła w czasie wywiadu wypala paczkę Marlboro. Na porównanie z Bacall aktorka reaguje żartem: „Nie mam jej głosu, musiałabym więcej palić”. Po chwili obniża ton, imitując słynną gwiazdę. Niski, zadymiony tembr stanie się w nadchodzących latach jedną z jej wizytówek. Billowi Morrisonowi Pacuła kojarzy się raczej z „młodą Ingrid Bergman”, ikoną złotej ery Hollywood. Na łamach czasopisma „Alfred Hitchcock’s Mystery Magazine” piszą o niej, że łączy w sobie piękno nominowanej do dwóch Oscarów Jean Simmons i naturalną zmysłowość Jennifer Jones, laureatki Oscara za rolę w Pieśni o Bernadetcie. Dla amerykańskiego „Vogue’a” uroda Pacuły „jest uderzająca”. Pacuła mówi tam, że jest sentymentalną romantyczką. Dorastała jako chłopczyca, grała w piłkę nożną, czas spędzała z chłopakami. Że jest dziewczyną, zorientowała się w wieku osiemnastu lat. Podoba się jej Hollywood: jego magia i pęd. Na ośmiu stronach najsłynniejszego magazynu modowego na świecie pozuje m.in. w żółtym swetrze uwodzicielsko zsuniętym z ramienia. „Mówią mi, że wyglądam jak Charlotte Rampling albo Faye Dunaway” – opowiada Polka. Dodaje, że tę drugą gwiazdę widywała na dużym ekranie w lokalnym kinie w Tomaszowie Lubelskim. Kolejne zdjęcie. Pacuła w mocnym makijażu, włosy ma zaczesane na bok, usta pociągnięte karminową szminką, w uszach kolczyki z niebieskimi kamieniami. Na innym ujęciu owinięta jest tylko w prześcieradło. „Lubię się stroić, ale tylko na pięć minut. Po tym czasie czuję presję, by dobrze się zachowywać” – tłumaczy. Zdjęcia robi jej legendarny Denis Piel, którego Pacuła poznała u znajomych. Będzie ją fotografował jeszcze wielokrotnie. Piszę do niego z pytaniem o Pacułę i szybko dostaję odpowiedź. „Zawsze uwodzicielska, a praca z nią była radością”. Piel prosi, bym przekazała Pacule zaproszenie na jego wystawę, milknie, kiedy uściślam, że nie mam kontaktu z Polką. W listopadzie tego samego roku „Harper’s Bazaar” poświęca Pacule sporo miejsca. Na czterech stronach znów ucharakteryzowana jest na gwiazdę klasycznego Hollywood. W kapeluszu, koronkowej woalce, skórzanej kurtce narzuconej na gołe ciało, w szalu na głowie, który mógłby chronić ją od wiatru podczas szybkich przejażdżek kabrioletem. „Najlepsze jeszcze nadejdzie” – głosi podtytuł artykułu, który zapowiada amerykański debiut Pacuły. Na ostatnim zdjęciu seksowna i niebezpieczna opiera się o ścianę, wokół talii okręcony ma pas makijażystki. Zamiast naboi tkwią w nim pędzle. „Brwi jak skrzydła nietoperza, słowiańskie rysy i wygląd, który rzuca na kolana” – podsumowuje Joannę Pacułę „Time”. Poświęca Polce w 1983 roku dwie gęsto zapisane strony. Na głównym zdjęciu Pacuła z papierosem w dłoni patrzy w oko kamery nieco wkurzona. Chmurna i niedostępna. Takie robi wrażenie. Bohaterkami tego wydania tygodnika są „gorące twarze z Europy”. Pacuła jest w doborowym towarzystwie: z Nastassją „zmysłowym dzieckiem” Kinski oraz Isabellą „współczesną kobietą” Rossellini. „Time” nazywa Pacułę „chłopczycą”. John Skow rozmawia ze współpracownikami Polki z warszawskiego Teatru Dramatycznego. Nie mają złudzeń – Pacuła do Polski już nie wróci. „Desdemona w dżinsach i swetrze, posiniaczony anioł z granitowym charakterem” – tak o niej mówią. Iwona Słoczyńska dodaje: „Jak Brigitte Bardot, zawsze miała w sobie coś zwierzęcego. Chciała się wyrwać z korzeniami, nie byłam zaskoczona, gdy wyjechała z Polski”. W pierwszej połowie tamtej dekady twarz Pacuły jest więc na kilkudziesięciu okładkach i setkach stron prestiżowych czasopism modowych i dla kobiet: „Vogue”, „Harper’s Bazaar”, „Cosmopolitan”. Pacuła jest pierwszą w historii Polką na okładce „Vogue’a”, a ląduje na niej często: nie tylko w USA, ale też w Niemczech, we Francji i Włoszech. Na każdej wygląda posągowo. Nawet kiedy się uśmiecha, wydaje się nieobecna. Jakby całe to zamieszanie nie do końca jej dotyczyło. I jakby wciąż nie mogła w nie uwierzyć. Czy można jej się dziwić? W końcu o żadnej Polce amerykańskie media nie pisały na taką skalę. Zdarza jej się zresztą pytać reporterów, czy dają wiarę temu, co jej się przytrafiło. Zapomina wtedy, że ma być pewną siebie enigmą z Europy Wschodniej – wychodzi z niej dziewczyna z Tomaszowa. Angielska dziennikarka Mary Fletcher z tygodnika „Woman” leci do Los Angeles, by spotkać się z Pacułą. Zastaje Polkę w biurze studia filmowego. Pacuła niedbale rzuca swoją drogą włoską kurtkę na sofę, wertuje amerykańskie gazety. Czyta o sobie w języku, który wciąż poznaje. Ze wschodnioeuropejskim zaśpiewem zwraca się do pracowników wytwórni. Pali, brew ma zmarszczoną. – Co to znaczy bewitching? – docieka. – I co mają na myśli, gdy piszą, że wyglądam feline? Udaje? Kokietuje? Trudno powiedzieć. W pierwszej połowie lat 80. nauka angielskiego to dla niej świeża sprawa. Może naprawdę nie wie? Nie piszą nic złego: jest „urzekająca”, „obdarzona kocim wdziękiem”. „Zapewniona, że oba te słowa to komplementy, wygładza brew i uśmiecha się zachwycona”. Angielka w tytule swojego tekstu pyta, czy Pacuła to nowa Garbo. Na okładce w futrzanej czapce i klejnotem wielkości pięści na szyi aktorka wygląda jak sekretna córka Rasputina. W środku magazynu kolejne zdjęcie: Pacuła z lekko rozchylonymi ustami rzuca w stronę obiektywu powłóczyste spojrzenie. Cała skrzy się od cekinów, na nadgarstku droga biżuteria. Niczym gwiazda starego Hollywood. Albo obwieszona sztucznymi brylantami bohaterka Dynastii, młodsza siostra Alexis. Nie jak dziewczyna z polskiej prowincji, z kraju zza żelaznej kurtyny. Joasia, której Ewa Błaszczyk pożyczyła irchową spódnicę na egzamin wstępny w szkole aktorskiej. Fletcher informuje swoich czytelników, że Pacuła, zupełnym przypadkiem, w czasie wakacji „stała się międzynarodową gwiazdą”. Nie ona jedna tak pisze: hasło „aktorka bez państwa”, choć nie odpowiada prawdzie, świetnie wygląda w druku. Ta narracja będzie Polce towarzyszyła przez całe lata 80. I stanie się częścią jej legendy. Zobacz też: Przyjęła ją pod swój dach, a potem wyrzuciła za drzwi. Co poróżniło Elżbietę Czyżewską i Joannę Pacułę? Pacuła: – Wszystko stało się tak szybko. Być może tylko w Ameryce jest to możliwe. Pojechałam do Paryża na urlop i w tym czasie w Polsce wprowadzono stan wojenny. We Francji zostałam rok, trochę pracowałam, ale głównie obserwowałam, co się wydarzy w Polsce. Kiedy nic się nie zmieniło, wyjechałam na kolejne wakacje, do USA. Gdzie indziej dodaje: – W pewnym sensie rozumiem tę dziewczynę, która desperacko chce uciec z Rosji. Jej obsesja, jej pasja przypominają inne rodzaje pasji. A jeśli coś wiesz o namiętności, możesz to wykorzystać w swojej roli. Mówi o Irinie, bohaterce kryminału Park Gorkiego opartego na powieści Martina Cruza Smitha. To będzie jej pierwszy amerykański film. Irina jest garderobianą na planie filmowym, chodzi w rozpadających się butach. Głowę trzyma jednak wysoko, jakby na stopach miała szklane pantofle. To jej łyżwy, znalezione przy zamordowanej koleżance, naprowadzają na trop zbrodni i afery sobolowej moskiewskiego śledczego Arkadego Renkę. Irina zakochuje się w nim, ale spotyka się też z Amerykaninem Jackiem Osborne’em. Z pierwszym łączy ją szczere uczucie, z drugim – interesy. Bohaterka Pacuły to syberyjska tygrysica o wyglądzie kociaka. Za wszelką cenę chce się wydostać ze Związku Radzieckiego. Jeśli musi zdradzić ukochanego – trudno. Amerykańskie media doszukują się podobieństw między Polką a Iriną. Pacuła cierpliwie tłumaczy: „Nie jestem jak ona, nie chciałam wyjeżdżać z Polski, nie spodziewałam się, że zrobię międzynarodową karierę. Jak mogłabym? Nie znałam żadnych języków obcych”. Vernon Scott pisze, że stosunek Pacuły do ZSRR jest wrogi, co jest dla Polaków normalne. Dlatego łatwo jej było wcielić się w dziewczynę, która za wszelką cenę chce uciec z Rosji. Włoskiemu magazynowi „Lei” Pacuła wyjaśnia, że do Iriny jest podobna pod jednym względem: nikomu nie ufa. Może odcinać się od Syberyjki, ile chce. Dla Amerykanów i tak jest symbolem ucieczki przed reżimem. Trzecią, po Lechu Wałęsie i papieżu, postacią z Polski, której twarz kojarzą. Pacuła obawia się wówczas, że o ile mogłaby do Polski wrócić, o tyle prawdopodobnie już by z ojczyzny nie wyjechała. Gdy zadzwoniła do rodziców, by pochwalić się angażem do Parku Gorkiego, nie mogła powiedzieć, o jaki film chodzi. – W Polsce ta książka została potępiona przez władzę. Nawet jeśli z udziału w filmie nic dla niej nie wyniknie, to praca nad nim i tak wzmocniła jej charakter. Pacuła lubi, kiedy jest trudno. – Zawsze taka byłam – zaznacza. Zawsze też chciała być aktorką. – Jako dziecko specjalizowałam się w zabawianiu przyjaciół pantomimami i przebierankami. Byłam też trochę chłopczycą i wysyłano mnie na obozy sportowe. W efekcie zostałam sprinterką w biegach przez płotki, prawie na poziomie olimpijskim. Ale kiedy przyszło do wyboru między aktorstwem a sportem, nie wahałam się. Dziś zostały mi tylko wytrenowane nogi z mięśniami, których teraz wolałabym się pozbyć.
Zaczynała jako służąca, skończyła jako ikona luksusu. Tak Polka została jedną z najbogatszych kobiet świata
Zaczynała jako uboga dziewczyna z kresowej wsi, sprzątająca cudze domy, a zakończyła życie jako jedna z najbogatszych kobiet świata, właścicielka miliardowej fortuny i bezcennej kolekcji dzieł sztuki. Jej biografia przypomina hollywoodzki scenariusz – pełen zwrotów akcji, namiętności, ambicji i bezwzględnej walki o swoje. Kim naprawdę była Barbara Piasecka-Johnson: Kopciuszkiem, Królową Śniegu czy bezkompromisową łowczynią posagów? Jej historia do dziś fascynuje i dzieli.
Dla jednych była Kopciuszkiem, dla innych Królową Śniegu. Niektórzy nazywali ją nawet łowczynią posagów. Ale jedno jest pewne: Barbara Piasecka-Johnson żyła tak, jak chciała. Nie oglądała się na nikogo, choć budziła skrajne emocje. Rozpoczynała karierę od bycia pokojówką. Gdy zmarła w 2013 roku, miała na koncie batalię wszech czasów o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi. A w banku około trzech miliardów dolarów. Jej życie to gotowy scenariusz filmowy. Jak to się stało, że uboga dziewczyna z Wrocławia stała się miliarderką? Dziedziczka fortuny Johna Sewarda Johnsona do dziś fascynuje. Gdyby żyła, świętowałaby właśnie swoje kolejne urodziny. Kim była Barbara Piasecka-Johnson? Przyszła na świat 25 lutego 1937 roku w Staniewiczach (obecnie teren Białorusi, obwód grodzieński). Jej rodzice byli rolnikami. Po zmianie granic w 1945 jej rodzina osiedliła się w dolnośląskich Zacharzycach. Jakim dzieckiem była Barbara? Trudno stwierdzić. W jej biografii widnieją jedynie adnotacje, że ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, edukację kontynuowała w Rzymie, po czym wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Z pewnością była pasjonatką. Kochała zwłaszcza obrazy. Ale w pewnym momencie podjęła decyzję o emigracji. Był rok 1967. Gdy opuszczała Polskę, powiedziała przyjaciołom: „Jeśli wrócę, to tylko Rolls-Roycem”. To były prorocze słowa. W kieszeni miała ponoć zaledwie 100 dolarów. Po kilkunastu latach odwiedziła ojczyznę jako żona potentata kosmetycznego Sewarda Johnsona. I już wówczas było wiadomo, że świat szybko o niej nie zapomni… „Ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający” Podobno w Ameryce nie było osoby, której nie spytałaby, czy czeka ją tu jakaś przyszłość. Szczególnie mężczyźni byli pewni, że Barbara da sobie radę. Czarowała urokiem osobistym i olśniewającym uśmiechem. Podobno Seward Johnson, gdy zobaczył ją po raz pierwszy, powiedział, że ma twarz jak ziemniak, ale jej uśmiech jest zachwycający. Jest też inna wersja dotycząca ich pierwszego spotkania. Pan domu, gdy zobaczył trzydziestoletnią kucharkę z Polski (którą zatrudniła — jak na ironię — jego druga małżonka), wyraził nadzieję, że będzie tu szczęśliwa. Nie sądził wtedy, że Barbara zajmie miejsce jego obecnej partnerki... Czytaj także: Od 40 lat żyje poza Polską, mąż jest jej wielką siłą. Odsłaniamy tajemnice Reginy Rosłaniec Bavcevic <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgS2tkpR-80cfe9e.jpg" width="1666" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106045, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgW7ghpH-a089988.jpg" width="1723" height="1600" alt="1973. John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson.,Image: 431106058, License: Rights-managed, Restrictions: UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN xxxx, Model Release: no, Credit line: Marek Czasnojc / Forum" title="John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson" /> John Seward Johnson I i Barbara Piasecka Johnson, 1973 rok Barbara Piasecka-Johnson: najgorsza kucharka świata Jako kucharka Barbara pracowała tydzień. Choć Johnsonowie byli na diecie, nie wytrzymali. Serwowała dania albo przypalone, albo surowe. Jednak nie wyrzucili jej, a zaproponowali, by została pokojówką. W tym czasie poznaje Piotra Ejsmonta, żeglarza, który wraz z bratem bliźniakiem przypłynął do Ameryki i stał się bohaterem narodowym. Braci nazywano żeglarzami wolności. W Wigilię 1968 roku zameldowali się u wybrzeży Miami, dzięki czemu trafili na pierwsze strony amerykańskich gazet oraz zapewnili sobie ogólnonarodowe uwielbienie. „Wyjdę za mąż za Piotra, jak tylko wróci do Nowego Jorku. Założymy rodzinę”, mówi znajomym. W tym przekonaniu utwierdzają ją m.in. szybkie zaręczyny. Po nich podejmuje stanowczą decyzję. Odchodzi ze służby po mniej więcej roku i za zaoszczędzone pieniądze zapisuje się na kurs angielskiego. Miała aspiracje. Chciała mieć służbę, a nie nią być. CZYTAJ TAKŻE: Maria Bojarska i Tadeusz Łomnicki: "Poznałam potwora", mówiła o aktorze jego piąta żona Seward Johnson nie chce pogodzić się z jej odejściem. Wielokrotnie próbuje się z nią skontaktować, aż w końcu udaje mu się zaprosić Barbarę do swojego nowojorskiego biura. Rozmawiają o sztuce, bo przecież Polka ukończyła studia z nią związane. Zatrudnia ją jako kuratorkę wystaw i zabiera w egzotyczną podróż na Bahamy, gdyż w przyszłości chciałby zrobić z niej pracownika Instytutu Oceanograficznego. Barbara więc za swoje pieniądze uczy się angielskiego, a za pieniądze Sewarda nurkowania. Miliarder pomaga jej również załatwić kwestie formalne, żeby nie miała kłopotu z ponownym wjazdem do Stanów. Nie przeszkadza mu, że jest narzeczoną słynnego żeglarza... Ich relacja w trakcie podróży zacieśnia się. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img9cM3de-92d8a5f.jpg" width="2412" height="1600" alt="NEW YORK, NY - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., stands in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in a court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara Piasecka Johnson Appears In Court For Estate Case" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Zmiana narzeczonego Piotr Ejsmont zaginął na morzu. Barbarze zdaje się to być na rękę. Po powrocie z Bahamów Seward wynajmuje mieszkanie na Manhattanie i wprowadza się do niego zaraz po niej. Zaczynają kupować obrazy i tworzyć wspaniałą kolekcję dzieł sztuki. Piet Mondrian, Pablo Picasso, Paul Cézanne – żaden z tych artystów nie był dla nich zbyt drogi. Podobno dopóki Seward nie spotkał Polki, nie interesował się sztuką. Ona widzi zainteresowanie miliardera, ale daje mu jasno do zrozumienia, że nie będzie „tą trzecią” i o romansie nie może być mowy. Barbara wie, jak postawić na swoim. Seward koniec końców oświadcza się jej, mimo że wciąż jest żonaty. Ona przyjmuje pierścionek z ametystem i brylantami. Wkrótce on rozwodzi się z drugą żoną i w 1971 roku bierze ślub z Barbarą. Tak zaczyna się ta bajka o Kopciuszku, a może... Królowej Śniegu? Batalia o majątek i okładka Vanity Fair Nigdy nie interesowało jej przeciętne życie. Sama sprawiła, że jej było barwne i pełne emocji. Spełniłoby wymogi scenariusza na hollywoodzki hit. Jest tu wszystko — miłość młodej Polki i starszego o 40 lat bogacza, choć niektórzy twierdzą, że o żadnym uczuciu nie mogło być mowy. Do tego wielkie pieniądze, dzieła sztuki i walka o majątek po zmarłym mężu z jego dziećmi z poprzednich związków, którą pasjonował się cały świat. ZOBACZ TAKŻE: Wiesława Mazurkiewicz i Gustaw Lutkiewicz byli pięknym, dobrym małżeństwem przez blisko 70 lat Małżeństwo Barbary i Sewarda trwało 12 lat. Byli razem do jego śmierci w 1983 roku – zmarł z powodu nowotworu. Nie doczekali się potomstwa. Gdy on odszedł, na scenę wkroczyły jego dzieci, które wytoczyły Barbarze proces o majątek. Z uwagą wszystko, co działo się na sali rozpraw, śledził cały świat. A było o co walczyć. Seward przed śmiercią zmienił testament, zniszczył intercyzę, wydziedziczył pięcioro dzieci i większość fortuny zapisał trzeciej żonie. Ostatecznie Barbara i potomstwo kosmetycznego giganta podpisali ugodę. Ona została z 350 milionami dolarów, a każde z dzieci otrzymało tylko po 30 milionów. Po zakończeniu batalii zdobiła okładkę „Vanity Fair” (jako jedyna Polka w historii). <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgf51zRw-08620fc.jpg" width="1600" height="2517" alt="NEW YORK - MARCH 11: Polish-born cook and chambermaid Barbara "Basia" Piasecka Johnson, who married her boss, Johnson & Johnson heir John Seward Johnson Sr., is photographed in court March 11, 1986 in New York City. Mrs. Johnson is engaged in an explosive court battle with her late husband's children over the estate. (Photo by Yvonne Hemsey/Getty Images)" title="Barbara "Basia" Johnson Goes To Court" /> Barbara Piasecka-Johnson, Nowy Jork, 11.03.1986 rok Pogrzeb w Polsce Odziedziczony majątek pomnożyła wielokrotnie. W 2001 roku „Forbes” umieścił Barbarę Piasecką-Johnson na liście dwudziestu najbogatszych kobiet świata, a dziesięć lat później umieścił ją na 393 miejscu wśród najbogatszych ludzi na Ziemi. Stworzyła wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, nie szczędziła pieniędzy na cele charytatywne. W 1974 roku założyła The Barbara Piasecka Johnson Foundation, finansującą edukacyjne pobyty polskich naukowców i studentów w USA. Ufundowała również Dom Matki i Dziecka w Gnieźnie oraz Gdański Instytutu Wspomagania Rozwoju Dziecka (niosący pomoc dzieciom chorym na autyzm) oraz przyczyniła się do powstania legnickiego ośrodka diagnostyki onkologicznej. Ponadto Barbara Piasecka Johnson przekazała pieczołowicie gromadzone przez całe życie dzieła sztuki na rzecz Zamku Królewskiego, finansowała również kaplicę klasztoru Jasnej Góry. Mimo tego nigdy nie miała dobrej prasy. Uważano, że była przebiegła, cyniczna, i że liczyły się dla niej tylko pieniądze. Niektórzy wprost nazywali ją łowczynią posagów. Jej oczkiem w głowie była okazała posiadłość w Princeton. Seward Johnson przed śmiercią miał poprosić ukochaną, by nadała jej polską nazwę. Tak powstała Jasna Polana, do której Piasecka zaprosiła „VIVĘ!” w 2003 roku. „Trudne to było, bo dla Anglosasów język polski nie jest przyswajalny. Pomimo to Amerykanie wymawiają tę nazwę poprawnie, po polsku. Naturalne ukształtowanie terenu samo ją nasunęło. Teren na szczycie pagórka przeznaczony na dom trzeba było obniżyć, bo sąsiadka – wprawdzie mieszkająca daleko – skarżyła się, że „nieswojska” architektura europejska w stylu włosko-polskim psuje jej widok”, wyjaśniała wówczas. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Orina Krajewska we wspomnieniu o Małgorzacie Braunek: „Wciąż szukam w sobie mamy” A czy lubiła życie za oceanem? „Za Ameryką właściwie nie tęsknię. Przyjeżdżam tu wtedy, kiedy jest taka potrzeba. Jeśli chodzi o piękno przyrody, moje serce jest w Europie — w Polsce, Włoszech, Francji, Anglii i... na Galapagos, bo tam są najbardziej niezwykłe zwierzęta. Jeśli chodzi o sztukę i cywilizację, pierwsze miejsce w moim sercu zajmuje Italia”, zapewniała. Po śmierci męża przez jakiś czas mieszkała w Monako, później powróciła do ojczyzny. Zmarła 1 kwietnia 2013 roku w wieku 76 lat w Sobótce pod Wrocławiem, gdzie spędziła ostatnie lata życia, w otoczeniu rodziny. W marcu 2017 roku ukazała się książka „Milionerka. Zagadka Barbary Piaseckiej Johnson”. Autorka Ewa Winnicka przytoczyła w niej opowieści pracowników, służących i znajomych państwa Johnsonów, co pozwoliło zobaczyć, jak wyglądało życie za bramą wielkiej rezydencji. Nie brakowało ostrej wymiany zdań, kąśliwych uwag, krzyków czy nawet rozbijania kosztownych przedmiotów. Polka miała tendencję do wpadania w furię. Ale z drugiej strony była też hojna, czasami wręcz naiwna. Czy kochała męża? Podobno tak. Na swój sposób na pewno. Ten obraz pełen sprzeczności pokazuje, że jest jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii... Barbara Piasecka Johnson zmarła 1 kwietnia 2013 roku, jej grób znajduje się na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img3nI7HM-f1cddd2.jpg" width="2034" height="1417" alt="19.08.2000. Podczas bankietu zorganizowanego we wroclawskim Ratuszu na czesc Placido Domnigo przy stole obok zony Marty ( z lewej ) towarzyszyla mu Barbara Piasecka - Johnson.,Image: 436682703, License: Rights-managed, Restrictions: FORUM ### UWAGA!!! Cena minimalna dla publikacji w prasie i ksiazkach - 200 PLN ###, Model Release: no, Credit line: Krzysztof Czajka / Studio69 / Forum" title="Placido Domingo we Wroclawiu." /> Od lewej: żona Placido Domingo, Marta, Placido Domingo, Barbara Piasecka-Johnson, bankiet w ratuszu, Wrocław, 19.08.2000 rok Barbara Piasecka-Johnson, Leszek Miller, przekazanie księgi praw miejskich Głupczyc z 1421 r., Warszawa, 22.07.2002 rok
Był twarzą TVP i gwiazdą „Czasu honoru”. Jedna decyzja kosztowała go pracę i podzieliła rodzinę
Antoni Pawlicki był jedną z twarzy TVP i gwiazdą „Czasu honoru”. W książce Beaty Biały opowiada o kulisach usunięcia z „Echo serca”, fali hejtu po wydarzeniach z listopada 2020 r. i bolesnym konflikcie z bratem. Jedna decyzja – i nic nie było już takie samo.
Antoni Pawlicki przez lata był jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy Telewizji Polskiej. Gwiazda „Czasu honoru”, aktor związany z wieloma produkcjami TVP, dziś otwarcie mówi o lojalności, która – jak przyznaje – okazała się jednostronna. W książce Beaty Biały „Męskie gadanie 2”, wyd. Rebis, wraca do momentów, które zmieniły jego życie zawodowe i prywatne. Publikujemy pełny fragment tej rozmowy. Antoni Pawlicki i Telewizja Polska – lata lojalności Antoni Pawlicki w wywiadzie podkreśla, że przez lata utożsamiał się z Telewizją Polską. To tam realizował najważniejsze projekty, tam powstawały seriale, które oglądały miliony widzów. Jak mówi, gdy miał wybór między projektem w innej stacji a propozycją z TVP – wybierał TVP. Bywał na ramówkach, promował produkcje, angażował się w życie stacji. Jednocześnie przyznaje, że z czasem pojawiły się sygnały, by nie ujawniać publicznie swoich poglądów. Mówi o dokumentach zawierających zapis zakazujący wypowiadania się na tematy publiczne pod pretekstem „ochrony instytucji”. Tego dokumentu – jak podkreśla – nie podpisał. „Echo serca” i nagłe zakończenie produkcji Jednym z kluczowych momentów była sytuacja na planie serialu „Echo serca”. Ekipa wróciła na plan po pandemii. Drugi dzień zdjęciowy – i nagle koniec. Producent z ramienia stacji miał pojawić się na planie i ogłosić zakończenie produkcji. Bez rozmowy, bez wyjaśnień. Formalnie – jak przekazano – umowa wygasła. Jednak, jak relacjonuje aktor, powrót na plan był uzgodniony, a produkcja miała być kontynuowana. W jego ocenie był to moment przełomowy. Czytaj też: Rzadko mówią o swojej relacji, teraz zaskoczyli wyznaniem. Przyznali, co im pomogło umocnić miłość Listopad 2020 r. – Warszawa i zatrzymanie ciężarówki Szerszy kontekst to wydarzenia z listopada 2020 r., gdy Antoni Pawlicki na ulicach Warszawy zatrzymał ciężarówkę z hasłami pro-life. Relacjonował zdarzenie w mediach społecznościowych. W kolejnych wywiadach mówił o fali hejtu i groźbach śmierci, które – jak twierdził – otrzymywał od „obrońców życia”. W TVP wyemitowano program publicystyczny, w którym – jak relacjonuje – poświęcono mu dwadzieścia minut krytycznego materiału. Oskarżono go m.in. o utratę honoru. Wątek zawodowy szybko przeniknął się z prywatnym. Brat aktora publicznie skrytykował jego działania w mediach społecznościowych. ZOBACZ TEŻ: Pokazała obłędne kadry z ukochanym mężem. Agnieszka Więdłocha nie spodziewała się takiej reakcji fanów View oEmbed on the source website Fragment wywiadu z książki Beaty Biały „Męskie gadanie 2” (wyd. Rebis) Byłeś lojalny wobec miejsca, które cię stworzyło. Co się dzieje, gdy instytucja, której ufałeś, przestaje być wierna wyznawanym przez ciebie wartościom? Można powiedzieć, że przez lata byłem „twarzą” Telewizji Polskiej. Zrobiłem tam najważniejsze rzeczy w mojej karierze – seriale, które oglądały miliony, które współtworzyłem z wiarą, że robię coś sensownego. I starałem się być wobec tej instytucji lojalny. Naprawdę. Kiedy miałem do wyboru dwa projekty – jeden z innej stacji, drugi z TVP – wybierałem TVP. Bywałem na ramówkach, promowałem projekty, dawałem z siebie wszystko, bo wierzyłem, że to ma sens. Tylko że lojalność bywa czasem jednostronna. I boli najbardziej wtedy, gdy nie chodzi już o wartości, tylko o układ. Dziewięć lat temu przyszła zmiana. Pamiętam, że wydawało nam się wtedy – aktorom, twórcom – że w XXI wieku nie jest już możliwe, żeby ktoś stracił pracę za poglądy. A jednak. To się naprawdę wydarzyło? Tak. Zostałem usunięty z serialu. Ale nie tylko ja. Cały zespół ludzi, który tworzył Echo serca – wspaniały, profesjonalny zespół – został rozbity. Wróciliśmy na plan po pandemii. Drugi dzień zdjęciowy. I nagle – koniec. Producent z ramienia stacji pojawił się na planie i bez słowa kazał wszystkim iść do domu. Koniec produkcji. Bez rozmowy. Bez szacunku. Złamano zasady współpracy, kontrakt? Formalnie powiedziano, że umowa wygasła. Ale przecież była pandemia – wiedzieliśmy, że wracamy, że to jest uzgodnione, że kontynuujemy. Tymczasem – koniec. Pamiętam, jak producent wyszedł do nas i rozkładał ręce. To była brutalna decyzja. Mafijna wręcz. Z dnia na dzień wsadzano „swoich ludzi”, bez względu na jakość, ciągłość, odpowiedzialność. Czy czułeś wtedy, że lojalność wobec siebie ma cenę? Tak. Dawały się odczuć wcześniej pewne „sygnały”. Że może nie warto wypowiadać się publicznie. Że lepiej nie ujawniać poglądów. Że milczenie się opłaca. Próbowano nam nawet wręczyć umowy z zapisem, że nie wolno nam się wypowiadać na tematy publiczne – pod pretekstem „ochrony instytucji”. I wtedy po raz kolejny wróciłem do tej lojalności wobec siebie. Bo jeśli człowiek rezygnuje z głosu, z prawa do wyrażenia siebie – to właściwie w jakim miejscu jeszcze jest? W jakim świecie? Dla mnie to było niepojęte. I nadal jest. Nie wszyscy by tak postąpili. Może. Ale ja nie potrafię inaczej. Lojalność nie polega na uległości. Nie jestem przeciwko lojalności wobec ludzi czy instytucji, jeśli idzie ona w parze z wartością. Ale jeśli zaczyna oznaczać cenzurę, koniunkturalizm, knebel w ustach, to wtedy staje się czymś innym. Zdradą siebie. Czy lojalność wobec instytucji ma granice? Co jeśli ręka, którą całe lata wspierałeś, nagle cię uderza? Jest takie powiedzenie: nie kąsa się ręki, która karmi. I może rzeczywiście jest w tym jakaś mądrość, ale nie wtedy, gdy ta ręka zaczyna działać wbrew wszystkiemu, w co wierzysz. Wtedy musisz wybrać. Dla mnie to nie był wybór z kalkulatorem w ręku, ale z sercem. Instytucja, z którą się utożsamiałem przez lata – Telewizja Polska – zaczęła działać w sposób, który był dla mnie absolutnie nie do zaakceptowania. Wtedy, gdy po raz pierwszy zaczęto mówić, że ktoś może stracić pracę za poglądy, wydawało mi się to 256 niemożliwe. Naiwność? Może. Dziś już wiemy, że to się po prostu działo. Dano nam do podpisania dokumenty, które de facto kneblowały usta. Zakazy wypowiadania się publicznie, wyrażania poglądów, które mogłyby rzekomo szkodzić instytucji. Nie podpisałem. I wiem, że potem ten zapis został wprowadzony do wszystkich nowych umów – jakby normalizowano autocenzurę. A potem przyszło coś, co nie wynikało tylko z lojalności wobec moich poglądów, ale z impulsu serca. Moja żona była wtedy w ciąży, wielu naszych bliskich mierzyło się z dramatami związanymi z utratą dziecka. To była rzeczywistość, która otwierała serce i oczy. I w tym momencie na ulicy pojawia się ciężarówka oblepiona agresywnymi hasłami, obrazami, które ranią, które odbierają człowiekowi godność. Mówi: Jesteś mordercą. Bo życie cię przerosło. Bo twoje ciało nie udźwignęło. I wtedy reagujesz. Tak. Nie miałem planu. To było czyste, ludzkie, obywatelskie wzburzenie. Obok tej ciężarówki stał chłopak na rowerze, próbował ją zatrzymać. Kierowca, przebrany w mundur, wyskoczył i zaczął go szarpać. Nie wiedząc, co robić – wyciągnąłem telefon. Włączyłem transmisję na Instagramie. Bo jak nie wiadomo, co zrobić, trzeba przynajmniej dać świadectwo. Ten jeden gest wywołał lawinę. Fala nienawiści, brutalny hejt, życzenia śmierci, groźby wobec mnie, mojej żony, mojego dziecka. Zdjęcia, komentarze, manipulacje. Nie zgłaszałem tego, choć mam to wszystko udokumentowane. Byłem zszokowany, ale jeszcze bardziej poruszony tym, co stało się potem. Telewizja, z którą byłeś przez lata związany, odpowiadała paszkwilem. Tak. Wysokiej oglądalności program publicystyczny poświęcił mi dwadzieścia minut. Dwudziestominutowy atak. Oskarżono mnie o utratę honoru, o zdradę. Aktor z Czasu honoru, który ten honor rzekomo stracił, bo... zatrzymał ciężarówkę. Bo dał się porwać emocji. Bo, według nich, zrobił to dla popularności. Dla lajków. Jakby całe twoje życie, wybory, wartości zostały zredukowane do klikalności. Tak. I co gorsza, nie zatrzymano się na tym. Bo lojalność – nie tylko wobec instytucji – została wystawiona na jeszcze cięższą próbę. Mój brat. Rodzony brat. Publicznie mnie skrytykował i zhejtował. Ostro, bo on tak jak inni prawicowcy zwyczajnie gardzi artystami. Nazywa nas prostytutkami medialnymi, patoelitą i tym podobnie. I wtedy poczułem coś, czego nie potrafię do końca nazwać. Rozpad? Rozdarcie? On był lojalny wobec swoich poglądów. Tak samo jak ja wobec moich. Tylko że jego lojalność wygrała z rodziną. Z bratem. I to boli. Bo moim zdaniem w tym jednym miejscu lojalność wobec siebie ma granice. W momencie, kiedy w imię lojalności wobec swoich poglądów atakujesz własnego brata. W tym jednym miejscu. I mam mu to za złe. Ja nie posunąłem się do tego, żeby zaatakować go publicznie, ani wtedy, ani teraz. Chociaż zgodnie ze swoim sumieniem mógłbym to zrobić, bo moim zdaniem to, co on wypisuje w internecie, to czysty hejt. Przynajmniej robi to pod swoim nazwiskiem, a nie pod jakimś nickiem. Tak czy siak, teraz już nic nie jest takie samo.
Pisarka odsłania mroczne oblicze Śląska. Ta seria kryminalna może być twoim nowym literackim odkryciem!
Zanim na jaw wyjdą skrywane sekrety, a prawda zacznie przebijać się przez warstwy milczenia, jest Śląsk – surowy, nieoczywisty i pełen tajemnic. W serii „Kryminalny Śląsk” Magdalena Majcher zabiera czytelniczki i czytelników do miejsc, gdzie zbrodnia wyrasta z historii i problemów lokalnego społeczeństwa, a każda ulica ma swoją pamięć. Jej kryminały wciągają od pierwszej strony i zostają w głowie znacznie dłużej niż ostatnie zdanie. Jeśli szukasz mrocznych opowieści z charakternym głównym bohaterem i autentycznym tłem, ta seria może okazać się twoim nowym literackim odkryciem!
Seria „Kryminalny Śląsk” Magdaleny Majcher to jedna z najbardziej wyrazistych propozycji polskiego kryminału ostatnich lat – cykl, który z powodzeniem łączy wciągającą intrygę z reporterską uważnością i głębokim zakorzenieniem w historii oraz tożsamości regionu. Autorkę, która sama pochodzi ze Śląska, rodzimy region fascynuje swoją wielowymiarowością i niejednoznacznością. To właśnie ten kontekst staje się pełnoprawnym bohaterem serii – mrocznym, autentycznym i przejmująco prawdziwym. „Cała seria Kryminalny Śląsk to są powieści bardzo bliskie mojemu sercu, nie tylko dlatego, że osadziłam akcję w mieście, z którym jestem prywatnie związana, czyli w Katowicach. Ważny jest też dla mnie Borys Dyrda, główny bohater, którego historia jest nierozerwalnie związana z moją” tłumaczy Magdalena Majcher – „Życie prywatne tej postaci – tak, jak i wątki kryminalne – w pewnym stopniu inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami, a konkretnie przeszłością moją i mojej rodziny. To jedne z najbardziej osobistych i najważniejszych dla mnie książek”. Pierwszy tom, „Bajtel”, otwiera cykl historią inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami i wprowadza czytelników w świat dziennikarza śledczego Borysa Dyrdy. Majcher pokazuje Śląsk „jakiego już nie ma” – z jego robotniczymi dzielnicami, przemysłową codziennością i społecznymi pęknięciami. Kryminalna zagadka staje się tu pretekstem do opowieści o wykluczeniu, traumach i konsekwencjach przemilczanych tragedii, a surowy realizm sprawia, że historia na długo zostaje w pamięci. Druga część serii, „Frela”, pogłębia zarówno portret głównego bohatera, jak i obraz regionu. W historii o zamordowanej aktorce Majcher z jeszcze większą precyzją łączy fikcję literacką z dokumentalną wrażliwością, pokazując Śląsk widziany oczami jego mieszkańców – pełen sprzeczności, lokalnego języka i nieoczywistych emocji. To kryminał, który nie ucieka od trudnych tematów społecznych, a jednocześnie trzyma w napięciu i konsekwentnie rozwija główną oś fabularną cyklu. Zwieńczeniem trylogii jest nowość „Rechtorka”, której premiera zaplanowana jest na 25 lutego. To coś więcej niż kryminał. To inspirowane prawdziwymi wydarzeniami świadectwo gnębionej przez nauczycielkę nastolatki. Nastolatki, której nikt nie uwierzył, bo w takich sytuacjach słowa dorosłego są warte więcej niż zapewnienia dziecka, a w wyniku zaszczucia łatwo o tragedię. To także historia o bezradności rodziców i nauczycieli wobec systemu, który z zamysłu powinien chronić dziecko. W najnowszej odsłonie Borys Dyrda mierzy się nie tylko z kolejną brutalną zbrodnią, ale także z własnym kryzysem osobistym. Sprawa nauczycielki zamordowanej w jednym z katowickich liceów odsłania kolejne warstwy śląskiej rzeczywistości, a autorka ponownie udowadnia, że potrafi budować napięcie, stawiając na psychologiczną wiarygodność i społeczne tło wydarzeń. „Kryminalny Śląsk” to seria, która wyróżnia się na tle gatunku autentycznością i odwagą w podejmowaniu tematów trudnych, często niewygodnych. Magdalena Majcher nie tylko opowiada o zbrodniach, ale przede wszystkim o ludziach i miejscach naznaczonych historią. To propozycja dla czytelników szukających czegoś więcej niż klasycznej zagadki – literatury zaangażowanej, mocno osadzonej w realiach i pozostawiającej przestrzeń do refleksji długo po odłożeniu książki. Materiał promocyjny GW Foksal
Nicolas Sarkozy wydał wspomnienia z więzienia. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością"
Miesiąc po tym, jak opuścił paryskie więzienie Sante, były prezydent Francji wydał swój dziennik z pobytu w tym miejscy. Choć Nicolas Sarkozy za kratami spędził zaledwie trzy tygodnie, to wspomina ten okres jako koszmar. Oprócz samotności szczególnie dokuczało mu paskudne jedzenie, którego zapach przyprawiał go o mdłości i niewygodne łóżko. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy w "Dzienniku więźnia".
„Nie będę się domagał specjalnych warunków” – mówił Nicolas Sarkozy we wrześniu, tuż po tym, jak sąd skazał go na pięć lat więzienia. I rzeczywiście, specjalnych warunków nie dostał. Choć z zakładu karnego Sante wyszedł po zaledwie trzech tygodniach, to pobyt za kratami zapamięta do końca życia. To, co tam przeżył, opisał w książce „Dziennik więźnia”, która dziś ukazała się we Francji. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” 21 października tego roku Nicolas Sarkozy napisał nowy rozdział w historii Francji. Nigdy wcześniej były prezydent tego kraju nie został skazany na karę więzienia. Zanim tam wszedł, pożegnał się z ukochaną żoną Carlą Bruni i pomachał do kamer relacjonujących to wydarzenie dziennikarzy. Co stało się potem, dowiadujemy się z książki „Dziennik więźnia”, która ma premierę 10 grudnia. „Uderzyła mnie nieobecność jakiegokolwiek koloru. Szarość dominowała nad wszystkim, pochłaniała wszystko, pokrywała każdą powierzchnię” – wspomina swoje pierwsze w Sante były prezydent. Czytaj również: Były prezydent Francji w więzieniu za skandal, który zmienił wszystko. Za kratki odprowadziła go ukochana żona Choć Sarkozy trafił do pojedynczej celi i ze względów bezpieczeństwa był izolowany od innych skazanych, to i tak poznał ponure realia życia za kratami. "Najbardziej nieludzka przemoc była codziennością tego miejsca", wspomina. Pierwszą noc przetrwał dzięki modlitwie, do której zachęcił go więzienny kapelan. „Było to pierwsze pozytywne doświadczenie mojego życia jako więźnia” – wspomina na kartach książki były prezydent. Z księdzem spotykał się każdego dnia, każdego dnia klękał też do modlitwy. „Modliłem się o siłę, by dźwigać krzyż tej niesprawiedliwości” – pisze Sarkozy, który w książce podkreśla, że został niesłusznie skazany. Pierwsze godziny w więzieniu umiliło też Sarkozy’emu oglądanie transmisji meczu jego ukochanego klubu PSG z Bayernem Leverkusen. Ale już poranek zaczął się traumatycznie. Sarkozy’ego obudził potworny hałas. Jakiś więzień z pobliskiej celi "bezlitośnie uderzał metalowym przedmiotem w kraty swojej celi”. Zapach rozmiękniętej bagietki przyprawiał o mdłości Sporo miejsca w swojej książce poświęca ciężkim warunkom w więzieniu. Swoją celę, numer 11, przyrównuje do pokoju w „niskobudżetowym hotelu, z tą różnicą, że w hotelach nie ma opancerzonych drzwi i krat w oknach. Były prezydent skarży się też na niewygodne łóżko. „Nigdy nie spałem na twardszym materacu i plastikowej poduszce”, wspomina. Kłopot sprawiał mu też prysznic, z którego leciał tylko cienki strumień wody. „Najgorsze było to, że ten cienki strumień wody zatrzymywał się bardzo szybko. Ciągle trzeba było szukać przycisku i go naciskać” – narzeka Sarkozy. Zobacz także: Carla Bruni o szczęściu i wolności: „To jest niesamowite prowadzić teraz normalne życie” Najgorsze jednak były posiłki. Sarkozy spodziewał się, że w więzieniu nie będzie jadał frykasów, ale to, co dostał, przeszło jego najśmielsze oczekiwania. Były prezydent już pierwszego dnia zrezygnował z​ posiłków podawanych na małych plastikowych tackach. Znalazł na niej bowiem "papkowatą, rozmoczoną bagietkę”, której zapach „przyprawiał o mdłości”. W więzieniu Sarkozy odżywiał się tylko „produktami mlecznymi, batonami zbożowymi, wodą mineralną, sokiem jabłkowym i kilkoma słodkościami”. „Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” Oprócz niewygodnego łóżka i paskudnego jedzenia byłemu prezydentowi najbardziej doskwierała monotonia. Większość dnia spędzał w swojej celi. „W więzieniu nie ma nic do oglądania, nic do roboty” – napisał w swojej książce. Ale zaraz potem dodał, że to odosobnienie „umocniło jego życie wewnętrzne”. Pomogła mu w tym nie tylko codzienna modlitwa i rozmowy z kapelanem. Do więzienia zabrał ze sobą dwie książki – powieść „Hrabia Monte Christo” Aleksandra Dumasa i historyczne dzieło „Jésus” Jeana-Christiana Petitfilsa. Poza czytaniem Nicolas Sarkozy zajmował się też spisywaniem swoich wspomnień, dlatego wydał je w formie książki zaledwie miesiąc po tym, jak jego prawnicy doprowadzili do tego, że wyszedł na wolność. Czytaj również: Ostre słowa Carli Bruni o romansie z Donaldem Trumpem! Czy wywołają medialną burzę? W więzieniu 70-letni Sarkozy bardzo dbał o to, by się nie rozleniwić. Opracował sobie codzienną rutynę, której konsekwentnie się trzymał. „Wstać wcześnie. Natychmiast pościelić łóżko. Umyć się, ogolić, ubrać się odpowiednio. Żadnej piżamy, żadnego zaniedbania” – opisał swoje rytuały w książce „Dziennik więźnia”. Codziennie przez godzinę ćwiczył też na siłowni. Jak wspomina, zależało mu na tym, by być w dobrej formie, dlatego regularnie korzystał z bieżni, wioślarza i roweru stacjonarnego. Przed nudą chroniły go też odwiedziny ukochanej żony i dzieci, a także przyjaciół. Często odwiedzali go też jego prawnicy, na pogawędki wpadał też dyrektor więzienia oraz ministra sprawiedliwości, Gérald Darmanin. Carla Bruni zachwycona książką męża. Napisała krótką recenzję Nicolas Sarkozy był prezydentem Francji w latach 2007-2012. Wyrok, który zapadł we wrześniu tego roku, dotyczył kampanii wyborczej. Sąd uznał, że były prezydent brał na nią pieniądze od rządu Libii, co uznano za udział w „przestępczej zmowie”. Francuski kodeks karny przewiduje za ten czyn do 10 lat więzienia. Fakt, że Sarkozy po zaledwie 20 dniach wyszedł na wolność nie oznacza, że ma spokój. Czeka teraz na proces apelacyjny, który rozpocznie się w marcu przyszłego roku. Do tego czasu był prezydent będzie podróżował po całej Francji i promował swoją nową książkę. Na pewno odwiedzi Lourdes, bo tuż po opuszczeniu bram więzienia zapowiedział, że zamierza pojechać do tamtejszego sanktuarium maryjnego. W tej podróży zapewne będzie mu towarzyszyć żona. Carla Bruni, która jako pierwsza przeczytała „Dziennik więźnia”, jest zachwycona tą książką. Wymowną recenzję opublikowała niedawno na Instagramie. W poście pokazała okładkę i dodała symbol serca.
Mówi o niewłaściwym odżywianiu Polaków, wskazuje główny grzech producentów żywności. Niemal wszyscy kupujemy to codziennie!
Zrobienie zakupów to nie taka prosta sprawa. Szczególnie gdy chcemy wybrać produkty, które będą dobre dla naszego organizmu. Według Beaty Pawlikowskiej wielu z nas codziennie nabiera się na triki producentów żywności. Jakie metody stosują i na co warto zwracać uwagę? Zapytaliśmy.
Po wielu książkach o podróżach, muzyce i stylu życia przyszedł czas na pozycję o zdrowym odżywianiu. Beata Pawlikowska od lat interesuje się tym tematem i zgłębia tajniki takiego karmienia organizmu, by ten był nie tylko syty, ale wolny od toksyn i chorób. Rozmówczyni VIVA.pl zaprosiła nas do swojego domu i opowiedziała o tym, jakie są największe grzechy producentów żywności. Beata Pawlikowska o jedzeniu. Czego nie powinniśmy kupować? Książka „W dżungli jedzenia” Choć dziś Beata Pawlikowska wie o zdrowym podejściu do odżywiania bardzo wiele, nie zawsze tak było. „Nauczyłam się gotować z konieczności. Dlatego, że kiedyś odżywiałam się bardzo niezdrowo. Jadłam różne rzeczy z proszku i z puszki. I dopiero potem zaczęłam się interesować tym, w jaki sposób to, co jem, wpływa na to, jak się czuję, jak wyglądam, jakie mam zdrowie. Odkryłam, że to wszystko, co jadłam kiedyś, było bardzo niezdrowe. Postanowiłam zmienić całkowicie tryb życia i sposób odżywiania się. I teraz gotuję codziennie, piekę też chleb. Najlepszy chleb na świecie, na zakwasie, z suszonymi śliwkami i orzechami włoskimi i z czarnuszką”, powiedziała nam przed kamerą VIVY.pl i wspomniała, że całą zdobytą wiedzę zaklęła w książce „W dżungli jedzenia”. „Do tej książki materiały zbierałam przez 20 lat. Ostatnich 6 lat zaś ją pisałam. Zebrałam w niej to wszystko, co udało mi się odkryć na temat tego, w jaki sposób wytwarzana jest współczesna żywność - ta sprzedawana w sklepach. Chociaż nie powinnam w ogóle mówić, że to jest żywność, tylko to są produkty wysoko przetworzone, fabryczne”, zaznaczyła i zdradziła, jak jesteśmy oszukiwani podczas robienia zakupów. „Jesteśmy bardzo oszukiwani na wiele różnych sposobów, dlatego że jedzenie produkowane w fabrykach nie ma nas karmić, tylko ma zarabiać pieniądze dla ich producentów. Jest robione z najtańszych, rozdrobnionych substancji, z których wraz z różnymi dodatkami technologicznymi robi się coś, co przypomina żywność”, opowiedziała Rafałowi Kowalskiemu z VIVA.pl, podkreślając, że także wszystkie fast-foody są robione tak, by właściwie nie trzeba było ich gryźć. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Pełnia kolorów i pamiątki ze świata - to jedyny taki dom w Polsce! Trudno uwierzyć, co Beata Pawlikowska trzyma w swoim gabinecie A jaki zdaniem autorki książek jest największy grzech producentów żywności? „Myślę, że to, że większość jedzenia w sklepach jest zrobiona tylko z trzech roślin, to znaczy z soi, z kukurydzy i z pszenicy. I na przykład lecytyna sojowa, która jest dodawana wszędzie do prawie wszystkich produktów, która jest konserwantem i emulgatorem, ma bardzo szkodliwy wpływ na jelita. Może prowadzić do powstawania przewlekłych stanów zapalnych, a z tych przewlekłych stanów zapalnych potem powstają różne choroby, które nazywamy cywilizacyjnymi - od otyłości przez cukrzycę, aż po nowotwory. Więc jedzenie sprzedawane w sklepach najczęściej jest szkodliwe”, podsumowała Beata Pawlikowska, ale dodała też, że oczywiście znajdziemy i produkty zdrowe, tylko trzeba wiedzieć jakie i samemu z nich ugotować potrawy. Co przywitało nas w kuchni podróżniczki? Zobacz nasz materiał i dowiedz się! View oEmbed on the source website
„Napisałaś książkę i chcesz ją wydać?” – rozmowa z Katarzyną Ławską z Wydawnictwa Poligraf
VIVA: Kim jest dziś Autorka, która trafia do Wydawnictwa Poligraf? Katarzyna Ławska: Najczęściej to dojrzała kobieta, która domyka ważny rozdział albo świadomie otwiera nowy. Pisze powieść, pamiętnik, poradnik, książkę kulinarną. Ma gotowy tekst i chce zobaczyć go w formie prawdziwej książki – pięknie wydanej i dostępnej w księgarniach. Szuka partnera, który przeprowadzi ją od pliku do półki w księgarni w sposób profesjonalny i spokojny. VIVA: Dlaczego teraz jest dobry moment, żeby zrobić ten krok? K.Ł.: Bo książka to nie tylko spełnione marzenie. To narzędzie – do budowania rozpoznawalności, pozycji eksperckiej, rozwoju kariery i, oczywiście, do zarabiania pieniędzy. U nas mówimy wprost: dobrze przygotowana i wydana książka potrafi otworzyć drzwi, do których wielu osobom nawet nie przyszłoby do głowy zapukać. VIVA: Co konkretnie zapewnia Poligraf? K.Ł.: Kompleksową opiekę – od redakcji i korekt, przez indywidualny projekt okładki, skład i przygotowanie do druku, aż po sam druk oraz dystrybucję do największych sieci księgarskich i księgarni internetowych. Zapewniamy również przejrzysty system rozliczeń w Strefie Autora, gdzie można na bieżąco śledzić sprzedaż książki. Zwykle mówimy o około 3 miesiącach od startu do gotowej książki, w zależności od parametrów publikacji i zakresu prac. Zajmujemy się również przygotowaniem i wprowadzeniem na rynek e-booka oraz audiobooka. Co najważniejsze, Autorka zachowuje realny wpływ na wszystkie kluczowe decyzje w trakcie procesu wydawniczego. VIVA: Jak wygląda pierwszy kontakt i wycena? K.Ł.: Wysyłasz całość lub 25–30 stron z krótkim opisem i informacją o objętości. Odpowiadamy bezpłatną kalkulacją i planem wydania: rekomendacje redakcyjne, harmonogram, wstępny termin premiery. Jeśli chcesz, rozkładamy koszty na wygodne, nieoprocentowane raty – to częste rozwiązanie. Wystarczy, że prześlesz całość tekstu lub ok. 25–30 stron z krótkim opisem i informacją o planowanej objętości. W odpowiedzi otrzymasz bezpłatną kalkulację oraz wstępny plan wydania, który obejmuje m.in. rekomendacje redakcyjne, harmonogram prac i propozycję terminu premiery. Na życzenie możemy także rozłożyć koszty na wygodne, nieoprocentowane raty – to rozwiązanie wybierane przez wielu Autorów. VIVA: A dystrybucja? Czy książka faktycznie trafia do sprzedaży? K.Ł.: Tak. Wprowadzamy tytuł do ogólnopolskiej sieci sprzedaży – w tym do dużych podmiotów (np. Empik) oraz wielu księgarń internetowych. Zapewniamy też egzemplarze obowiązkowe do bibliotek narodowych – Twoja książka będzie wiecznie przechowywana w zasobach najważniejszych bibliotek w kraju. VIVA: Wiele Czytelniczek pyta o przykłady self-publishingu. Czy to naprawdę działa? K.Ł.: Działa – i to od dawna. Wśród autorów, którzy finansowali sami swoje książki, są m.in.: Mark Twain, Lewis Carroll, George Bernard Shaw, Marcel Proust, Edgar Allan Poe, Rudyard Kipling, Erich von Däniken. W Polsce własnym sumptem wydawali m.in. Juliusz Słowacki, Adam Mickiewicz, Aleksander Fredro, Witold Gombrowicz. A są i tacy, którzy wydają we własnych wydawnictwach – Andrzej Stasiuk, Katarzyna Grochola, Tomasz Sekielski, Wojciech Cejrowski, Olga Tokarczuk, Bogusław Wołoszański. To nie plan B. To pełnoprawna ścieżka. VIVA: Na Waszej stronie www.wydawnictwopoligraf.pl macie sekcję „Czy wiesz, że…”. Co z niej warto zapamiętać? K.Ł.: Pięć rzeczy: 1) Wielu klasyków zaczynało od self-publishingu – to normalna droga, nie wyjątek. 2) Wielkie tytuły bywały odrzucane – upór i niezależne wydanie często otwiera później drzwi (historia jak z „Harrym Potterem”). 3) Twoja książka zostaje na zawsze – egzemplarze w Bibliotece Narodowej i Jagiellońskiej gwarantują trwały ślad. 4) Pracuje dla Ciebie doświadczony zespół – redaktorzy i korektorzy z silnym warsztatem, m.in. z doświadczeniem z Ossolineum. 5) Druk + e-book + audiobook – równoległe wydanie i obecność w największych księgarniach internetowych zwiększa zasięg i sprzedaż. VIVA: A rozliczenia? Czy self-publishing oznacza, że wszystko jest „na mojej głowie”? K.Ł.: Nie w naszym przypadku. Autorka finansuje wydanie, ale ma największy udział we wpływach ze sprzedaży – niemal 40%. Dbamy o jasną komunikację i regularne, przejrzyste rozliczenia. Co istotne, prawa autorskie i cały nakład pozostają po stronie Autorki – to ona decyduje o dalszych działaniach. VIVA: Co z okładką i nazwiskiem na okładce? K.Ł.: Projekt okładki przygotowujemy indywidualnie, na podstawie pomysłu Autorki. Pomagamy w doborze materiałów oraz odpowiednim opisie książki. Na życzenie Autorki mamy możliwość wydania publikacji pod pseudonimem. VIVA: Jakie gatunki najczęściej wydajecie? I czy publikujecie e-booki? K.Ł.: Najczęściej powieści, wspomnienia, poradniki i kulinaria. Ale jesteśmy otwarci na każdy rodzaj literatury. E-book? Bardzo często – równolegle z drukiem. Audiobook – również, ale chwile po wydruku książki. VIVA: Najbardziej poruszająca historia z Wydawnictwa Poligraf? K.Ł.: Jedna z najbardziej poruszających historii, jakie zapamiętamy na zawsze. Zgłosiła się do nas kobieta – matka, która straciła swoje największe szczęście – dziecko. Po czasie odnalazła tekst napisany przez syna i zadała jedno, bardzo ważne pytanie: „Czy pomożecie spełnić jego ostatnie marzenie?” To były trudne rozmowy, wiele emocji, łzy i wzruszenie... Ale finał był piękny – udało się — chłopiec zostawił cząstkę siebie dla innych. Książka została wydana i spotkała się z dużym zainteresowaniem, a my do dziś pozostajemy z Autorką w kontakcie. To właśnie dla takich chwil warto robić to, co robimy. VIVA: Zróbmy krótkie „krok po kroku” dla Czytelniczki VIVY, która ma gotowy tekst. K.Ł.: 1. Wyślij plik (Word lub inny edytor) – może być całość albo 25–30 stron + informacja o objętości. 2. Odbierz kalkulację i plan – bezpłatnie: rekomendacje redakcyjne, koszty, terminy. 3. Redakcja, okładka, skład – pracujemy, konsultujemy, akceptujesz. 4. Druk i dystrybucja – realna obecność w sieciach i księgarniach online. 5. Sprzedaż i rozliczenia – Strefa Autora, regularne raporty, dobry zysk dla Ciebie. VIVA: Co powiedziałaby Pani komuś, kto wciąż się waha? K.Ł.: Powiedziałabym, że najtrudniejszy jest tylko pierwszy krok. W praktyce to często po prostu wysłanie maila z tekstem, czasami przed - krótka rozmowa. Później większość pracy przejmujemy my. A największą nagrodą jest ten wyjątkowy moment, gdy trzymasz w rękach swoją książkę – czujesz zapach druku, ciężar papieru, widzisz swoje nazwisko na okładce i dostajesz gratulacje od bliskich. Tego uczucia nie da się z niczym porównać! Pierwszy krok: wyślij swój tekst na biuro@wydawnictwopoligraf.pl lub wejdź na WydawnictwoPoligraf.pl i skorzystaj z formularza. Bezpłatna konsultacja • Realna dystrybucja • Raty 0% • 40% wpływów dla Autorki _______________________________________________________________________________________ Materiał został opublikowany na zlecenie Wydawnictwa Poligraf.
Polacy w końcu mogą to zobaczyć. Ta ekranizacja Kinga przyprawi was o dreszcze
Ekranizacja noweli Stephena Kinga pt. „Małpa” trafiła na platformy VOD. Film w reżyserii Osgooda Perkinsa, łączący elementy horroru i czarnej komedii, zadebiutował w kinach trzy miesiące temu. Teraz możesz go obejrzeć online.
Filmowa wersja noweli Stephena Kinga „Małpa” jest już dostępna online! Trzy miesiące po premierze kinowej, mroczny horror w reżyserii Osgooda Perkinsa trafił na platformy VOD, gdzie widzowie mogą zanurzyć się w pełną napięcia i tajemnicy historię o zabawkowej małpce przynoszącej śmierć. O czym opowiada film „Małpa”? „Małpa” to ekranizacja noweli Stephena Kinga o tym samym tytule, pochodzącej ze zbioru „Szkieletowa załoga” z 1985 roku. Fabuła skupia się na dwóch braciach, którzy przypadkowo znajdują w domu zabawkową małpkę. Z czasem okazuje się, że znalezisko ma nadprzyrodzoną moc – po każdej serii jej cymbałów ktoś umiera. Film ukazuje eskalację wydarzeń i desperackie próby pozbycia się przeklętego przedmiotu. Groza miesza się z czarnym humorem, a narastające napięcie tworzy wyjątkową atmosferę. ZOBACZ TEŻ: W kinach horror To: Rozdział 2 według powieści Stephena Kinga Reżyseria i styl – Osgood Perkins Za reżyserię odpowiada Osgood Perkins, twórca znany z nietypowego podejścia do horroru. „Małpa” to kolejne jego dzieło, które łączy elementy klasycznego strachu z nieoczywistą estetyką. Film nie epatuje brutalnością, ale skupia się na psychologicznym napięciu, atmosferze niepokoju i osobistym dramatyzmie. Perkins zachował ducha oryginalnej noweli, jednocześnie nadając jej własne piętno, co spotkało się z uznaniem samego Stephena Kinga. View oEmbed on the source website Opinie Stephena Kinga o ekranizacji Stephen King jeszcze przed premierą kinową wyraził zadowolenie z pracy Osgooda Perkinsa. Autor „Małpy” pochwalił podejście reżysera do jego tekstu, co jest szczególnym wyróżnieniem – King znany jest z surowych opinii o filmowych adaptacjach swoich dzieł. Poparcie ze strony pisarza zwiększyło zainteresowanie projektem wśród fanów horroru i literatury. Źródło: Radio ZET
Tajemnicza bibliotekarka i przeklęty manuskrypt. Oto nowy kryminał Puzyńskiej
Najnowsza powieść Katarzyny Puzyńskiej pt. Dzielnica cieni, to mieszanka klasycznej zagadki zamkniętego pokoju, nieoczywistego kryminału noir, krwistego thrillera, ale również podróż w czasie do trudnego okresu w dziejach Polski. Druga, po Ulicach ciem, czarodziejska historia o magii książek. Puzyńska z mistrzowską precyzją łączy dwa światy, tkając historię pełną napięcia, tajemnicy i niepokojących pytań o naturę ludzką. Kluczową rolę odgrywa tu tajemnicza bibliotekarka – postać, która zdaje się znać granicę między rzeczywistością a fikcją. Jej biblioteka, niczym portal, z każdym kolejnym krokiem pogrąża bohaterów w świecie, gdzie pewność ustępuje miejsca zwątpieniu, a fragmenty układanki odsłaniają coraz bardziej przerażającą tajemnicę. Jaki wpływ na losy bohaterów ma manuskrypt Wojnicza? Czy przeklęty rękopis faktycznie niesie śmierć? A może to tylko iluzja? Wśród mrocznych korytarzy bloku przy ulicy Herbsta 4 w Warszawie kryje się więcej niż jedna tajemnica… Komu można zaufać, gdy każdy ma coś do ukrycia? "DZIELNICA CIENI" Katarzyny Puzyńskiej Fragment powieści ROZDZIAŁ 4 Wiktor Schneider Wiktor przestał już szarpać więzy. Nie był pewny, jak długo leży na tej wykafelkowanej podłodze. Zrobił się zupełnie apatyczny. Gdzieś głęboko czuł, że powinien dalej próbować się oswobodzić, ale nie miał na to najmniejszej ochoty. Chciał się poddać. Nigdy nie był typem wojownika. Był, cholera jasna, naukowcem! Nie chciał się bić, wylewać siódmych potów w siłowni, nie gustował w przepełnionych testosteronem zajęciach, w których lubował się jego najlepszy przyjaciel. To była domena Maxa. Wiktor zawsze wolał siedzieć z nosem w książkach i nie wadzić nikomu. Przynajmniej wtedy nie wystawiał się na ocenę i nie porównywał z innymi mężczyznami. W takich porównaniach od dzieciństwa przegrywał. Może by mu to nie przeszkadzało, gdyby ojciec nie przypominał mu o porażkach po kilka razy na dobę. Ciągle dawał Wiktorowi do zrozumienia, że nie jest wystarczająco dobry. Ależby się śmiał, gdyby się dowiedział, że syna dopadła kobieta. Szydzi by w nieskończoność. Wiktor mimowolnie się wzdrygnął. Całe życie próbował zadowolić ojca. A teraz wyglądało na to, że nawet zginie w sposób, który rodziciela nie usatysfakcjonuje. – Prawdziwy mężczyzna powinien wygrać albo odejść w walce! – Vic prawie słyszał głos starego. – A nie dać się podejść babie! Do kompletu brakowało jeszcze: jesteś cipą. Najgorsza obelga w ustach ojca. Tak, Wiktor słyszał jego głos. Nie wiedział, kiedy ostatnio jadł. Miał wrażenie, że zmysły zupełnie mu z głodu wariują. Być może wkrótce zacznie widzieć rzeczy i osoby, których nie ma. Dobrze, że jego oprawczyni chociaż od czasu do czasu go poiła. Podobno bez wody można umrzeć znacznie szybciej niż bez jedzenia. Choć nie miał jak się normalnie napić. Chyba się bała, że zacznie krzyczeć. Wlewała mu więc wodę przez knebel. Kilka razy miał wrażenie, że się utopi w tej odrobinie wilgoci. Ciekawe, jak ojciec by sobie poradził w takiej sytuacji. Albo Max. Może nadal próbowaliby krzyczeć? On nie. Usta miał wyschnięte, a knebel boleśnie je ranił. Wiktor uznał więc, że to zduszone mruczenie, które udawało mu się z siebie wycisnąć, nie było warte swojej ceny. Nikt nie przyjdzie mu z pomocą. Nikt! Uderzanie w rurę też nic nie dawało. Gdyby chociaż miał metalowe kajdanki. Może dźwięk bardziej by się niósł? Zmrużył oczy. Światło w łazience nigdy nie gasło. A teraz, kiedy w głowie mu się mąciło, żarówka wydawała się czymś wszechmocnym. Nie było tu okna, nie wiedział więc, czy jest dzień czy noc. Kiedyś był na wyprawie na Półwysep Czukocki. Miał prowadzić badania Czukczów, czyli autochtonów zamieszkujących północne rubieże Rosji. Poznał tam, co to tak naprawdę znaczy dzień polarny. Wieczne światło, kiedy nie można spać, a zegar biologiczny jest zupełnie rozregulowany. Przed tamtą wyprawą słyszał, że noc polarna jest łatwiejsza do przetrwania. Wydawało mu się to bzdurą. Przekonał się jednak, że wiele w tym prawdy. A teraz przeżywał ten koszmar od nowa. Nie mógł w żaden sposób przed światłem uciec. Był na nie skazany. Kiedyś stosowano tortury, w których nie pozwalano więźniom zasnąć. On teoretycznie mógł spać, ale to nie był prawdziwy sen. Wiktor zapadał raczej w okresy otępienia. Brak nocnej regeneracji i jedzenia sprawiał, że wydawało mu się tylko kwestią czasu, kiedy zupełnie oszaleje. Poza tym strasznie tu śmierdziało. Detergentami, ale też jego własnymi odchodami. Jakież to upokarzające! I jeszcze czymś słodkim. Może rozkładającą się żywnością? Teraz zjadłby nawet spleśniałe owoce. Cokolwiek! – Leżysz we własnym gównie, synek – zaśmiewałby się ojciec. – I to baba cię tak urządziła, cipo! Ojciec zawsze chciał silnego chłopaka. Marzył o kompanie, z którym będzie mógł chodzić na męskie wyprawy w góry albo chociaż na ryby. Takiego, z którym obejrzy piłkę nożną, pójdzie na żużel, a w końcu – jeszcze nawet przed osiemnastką – wypije kielicha. Słowem, prawdziwym mężczyźnie. Vic nigdy taki nie był. Podejrzewał, że ojciec wolałby, żeby to Max był jego synem. Dobrze, że nigdy policjanta nie poznał. Wiktor spróbował się poruszyć. Całe ciało miał obolałe, mimo że nie był bity. Pewnie od braku ruchu i więzów. – Pokonała cię baba! – chichotał ojciec, którego tu przecież nie było. Nie żył od dziesięciu lat pokonany przez swoje jakże męskie używki. – Pokonała cię baba. Pokonała cię baba! Wiktor czuł, że tak skutecznie zasiane w dzieciństwie upokorzenie narasta i staje się silniejsze niż głód. Obiecał sobie w duchu, że jeśli kiedykolwiek uda mu się wydostać z tego więzienia, nigdy nikomu nie przyzna się, że był ofiarą. Nigdy! Chwycił się tej myśli. Bo skoro snuł jeszcze takie rozważania, gdzieś w środku nadal tliła się chęć do działania. Nawet jeśli była naprawdę słaba. Zmusił się, żeby unieść ciężkie powieki. Byle tylko nie patrzeć na lampę na suficie. Na tę złowieszczą żarówkę, która zdawała się śledzić jego każdą myśl. Jego spojrzenie padło na butelki ze specyfikami do sprzątania. Zemdliło go od smrodu detergentów. Powstrzymał odruch wymiotny. Gdyby się mu poddał, zakrztusiłby się własnymi rzygowinami. Może chociaż spróbować odsunąć butelki? Ale to było niemożliwe. Stały poza jego zasięgiem. Pogrążył się we wspomnieniach. Oprawczyni zaatakowała go paralizatorem. Szybko unieruchomiła mu ręce i nogi. A potem przywiązała go do tej rury. Tak, że nie mógł się ruszyć. Użyła plastikowych opasek zaciskowych. Myślał, że z łatwością je przerwie. Nie udało się. Kiedy udawało mu się choć trochę je uszkodzić o chropowatą powierzchnię rury, zakładała nowe. To było czyste szaleństwo.
Ten ostry kryminał wciśnie cię w fotel. Polacy go pokochali. To wielki hit Netlixa
Serial „Dept. Q” to świeża adaptacja kultowej duńskiej serii kryminalnej, która w nowej odsłonie Netfliksa przenosi mroczną atmosferę do serca Szkocji. Dlaczego ta produkcja już teraz zachwyca fanów kryminałów?
„Dept. Q” to nowy serial kryminalny Netflixa, który zadebiutował 29 maja 2025 roku i błyskawicznie zdobył popularność w Polsce. Oparty na bestsellerowej serii książek Jussiego Adler-Olsena, przenosi widzów do mrocznego Edynburga, gdzie detektyw Carl Morck rozwiązuje nierozwiązane sprawy sprzed lat. Dept. Q – od duńskiej powieści do szkockiego serialu Serial „Dept. Q” powstał na podstawie cyklu powieści duńskiego autora Jussiego Adler-Olsena, który zdobył światową sławę dzięki serii kryminałów skupionych wokół detektywa Carla Morcka. Pierwsza z nich, „Kobieta w klatce” („Kvinden i buret”), opublikowana w 2007 roku, stała się międzynarodowym bestsellerem. Jej adaptacja filmowa miała premierę w Danii w 2013 roku, ale Netflix postanowił stworzyć zupełnie nową wersję – serialową. W wersji Netfliksa fabuła została przeniesiona z Kopenhagi do Edynburga. Carl Morck (Matthew Goode) to zamknięty w sobie i cyniczny detektyw, który po traumatycznym incydencie trafia do wydziału nierozwiązanych spraw – Department Q. Jego pierwsza sprawa dotyczy zniknięcia młodej prokurator sprzed kilku lat, które początkowo zakwalifikowano jako samobójstwo. ZOBACZ TEŻ: Niebinarna gwiazda „The Last of Us” podbiła świat i przetrwała hejt. Widzowie zgotowali jej piekło Adaptacja „Kobiety w klatce” – pierwszej części serii Nowa adaptacja Netfliksa bazuje bezpośrednio na książce „Kobieta w klatce”, jednak wprowadza własny klimat i rozbudowane tło psychologiczne bohaterów. Przypadek Merritt Lingard – kobiety uwięzionej w klaustrofobicznym pomieszczeniu – nabiera nowego wymiaru w otoczeniu szkockich krajobrazów i mrocznych zaułków Edynburga. Serial nie tylko koncentruje się na samej sprawie, ale i na osobistych traumach Morcka, jego relacjach z partnerem Akramem (Alexej Manvelov) oraz na biurokratycznych przeszkodach, które utrudniają prowadzenie śledztwa. Mroczny klimat Edynburga i skandynawska atmosfera „Dept. Q” perfekcyjnie łączy surowość skandynawskiego kryminału z gotycką aurą szkockiej stolicy. Twórcy zadbali o realizm, ale i o poetyckość – długie ujęcia mglistych krajobrazów, stłumiona kolorystyka, cicha muzyka w tle. To wszystko buduje nastrój niepokoju i napięcia, które są fundamentem sukcesu serialu. Sceny rozgrywające się w zatęchłych archiwach policyjnych przeplatają się z obrazami z przeszłości ofiary, tworząc spójną i angażującą narrację. Choć akcja toczy się w Edynburgu, duch skandynawskiej literatury kryminalnej pozostaje wyczuwalny w każdej scenie. Dlaczego Polacy pokochali „Dept. Q”? Polska publiczność od lat wykazuje ogromne zainteresowanie kryminałami – zarówno rodzimymi, jak i zagranicznymi. Sukces takich produkcji jak „The Bridge”, „Broadchurch” czy „W głębi lasu” pokazuje, że lubimy mroczne, wielowarstwowe historie. „Dept. Q” idealnie wpisuje się w te oczekiwania: oferuje tajemnicę, emocjonalną głębię, świetną grę aktorską i perfekcyjne wykonanie techniczne. Dodatkowym atutem jest znakomita obsada – Matthew Goode nadaje swojej postaci wiarygodność i charyzmę, a Alexej Manvelov wnosi nieoczywistą ciepłą aurę jako Akram. Chemia między nimi sprawia, że ich relacja staje się osią emocjonalną całej opowieści. SPRAWDŹ TEŻ: Na noże 3 z budżetem 210 mln dolarów! Netflix szykuje najdroższy film kryminalny. Zobacz zwiastun!
Świat na wyciągnięcie ręki Aleksandra i Daniel Mizielińscy wielokrotnie udowodnili, że mają dar wzbudzania w czytelnikach zachwytu. Są mistrzami w tworzeniu imponujących rozmachem, wielkoformatowych albumów, które przekazują wiedzę w niezwykle efektowny sposób. Ich książki podbiły świat – i w niezrównany sposób inspirują do jego poznawania. Wyruszcie z nimi w podróż palcem i okiem po mapie! Najpierw podstawa: słynne „Mapy”, pozycja obowiązkowa dla wszystkich ciekawych świata. Atlas pełen wielkich ilustrowanych map, a na nich – dziesiątki rysunków związanych z danym krajem: zabytki, rośliny, zwierzęta, obyczaje, potrawy, znani ludzie… Szczegóły i ciekawostki można tu tropić godzinami. Dowodem na bezgraniczną moc tej książki jest jej ogromny międzynarodowy sukces: to największy światowy bestseller wśród polskich tytułów dla dzieci. Ukazał się w 35 krajach, a łącznie sprzedano ponad 3 miliony egzemplarzy. Jeśli macie apetyt na więcej, wyruszcie w podróż dookoła świata tropem jedzenia – dań przypraw i składników. Zabierze was w nią książka „Daj gryza” – pulsujące kolorami i smakami kompendium wiedzy o kuchniach wielu krajów. To rarytas nie tylko dla dzieci, ale i dla całej rodziny. Poza całą masą ciekawostek i anegdot o jedzeniu znajdziecie tu proste przepisy na dania ze wszystkich stron świata! A jeśli podróż po powierzchni ziemi to dla was za mało – zajrzycie pod nią! „Pod ziemią, pod wodą” to wyprawa do wnętrza naszej planety i w głębiny oceanów. Książka ma pomysłową, dwustronną konstrukcję: z jednej jej strony schodzimy coraz głębiej pod ziemię, z drugiej – pod wodę. Obie części spotykają się w środku książki – na stronach o jądrze Ziemi. Na wielkoformatowych ilustracjach i przekrojach zobaczycie tu niemal wszystko, co kryje się pod naszymi stopami: korzenie, nory, rury, ścieki, wykopaliska, stacje metra, kopalnie i jaskinie – a także rafy koralowe, nurków, łodzie podwodne, zatopione wraki, ryby głębinowe i batyskafy. Jest tego mnóstwo – ta książka nigdy się nie znudzi! Bzyczące, szumiące, fascynujące Jest wiosna, z każdym dniem cieplej i ładniej. Kwitną kwiaty, zielenią się młode liście, owady budzą się do życia. To świetny moment na spacery. Dajcie się zaprosić na przyrodniczą książkową wycieczkę! Waszymi przewodnikami będą Wojciech Grajkowski i znany rysownik Piotr Socha, którzy stworzyli dwa bestsellerowe albumy: „Drzewa” i „Pszczoły”. Z zawartych w nich wielkoformatowych, pełnych szczegółów ilustracji i zwięzłych, przystępnych tekstów dowiecie się niemal wszystkiego o pszczołach i drzewach. Zrozumiecie, dlaczego pszczoły tańczą, zajrzycie do wnętrza ich domów i zgłębicie tajniki pracy pszczelarza. Zobaczycie rekordowe drzewa – najstarsze, najwyższe i najgrubsze; poznacie drzewo życia, drzewo ludojada i święty figowiec. Dowiecie się też, jak wiele zawdzięczamy drzewom i pszczołom. Te dwie książki sprawią, że zupełnie inaczej spojrzycie na przyrodę, która nas otacza! Proszę zapiąć pasy, startujemy! Cała historia lotnictwa w jednym tomie? I to w postaci… komiksu? Dlaczego nie! W albumie edukacyjnym „Ale odlot!” grafik i wielbiciel samolotów Jacek Ambrożewski wznosi się – nomen omen – na wyżyny, by przystępnie i z humorem opowiedzieć o pomysłach ludzkości na oderwanie się od ziemi. Od pierwszych latawców aż po odrzutowce i drony, od Leonarda da Vinci aż po współczesnych inżynierów. I oczywiście – od pierwszych śmiałków z doczepionymi skrzydłami aż po dzisiejszych lotników i pilotki. Jego album to fascynująca (i starannie skonsultowana przez speców od lotnictwa) opowieść o wielkim wspólnym marzeniu i lektura na długie godziny: tyle tu pięknych, szczegółowych rysunków maszyn sławnych i kultowych, ale też tych, które były tylko szalonym eksperymentem, tyle niezwykłych postaci wynalazców i pionierów – tych wszystkich, dzięki którym dziś możemy w każdej chwili polecieć na inny kontynent. I to bez doczepionych skrzydeł.
Osiecka była wściekła, Rodowicz odmówiła. Wtedy napisała „Orszaki, dworaki” dla Błaszczyk [fragment książki]
Tak powstała jedna z najmocniejszych piosenek uznanej poetki
Przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Ewy Błaszczyk zaczęła się od wspólnej pracy – a z czasem przerodziła się w coś wyjątkowego. Poznały się w latach 80., gdy spotkały się na deskach teatru i w kabarecie Pod Egidą. Osiecka pisała dla Błaszczyk piosenki, idealnie dopasowane do jej osobowości i emocji. Choć aktorka nie należała do najbliższego kręgu znajomych poetki, łączyła je silna nić porozumienia i artystyczna intuicja. W książce Agnieszka. Osiecka między wierszami autorstwa Piotra Derlatki, Błaszczyk wraca do tamtych chwil, opowiadając o kulisach ich współpracy, wspólnych poszukiwaniach i relacji, która zostawiła trwały ślad w polskiej kulturze. Bunt i szuflada pełna tekstów. Kulisy powstania „Orszaków, dworaków” [FRAGMENT] W kabarecie Pod Egidą Osiecka zaprzyjaźniła się z Ewą Błaszczyk. Poznały się w 1984 roku, kiedy warszawski Teatr Współczesny wystawiał "Niech no tylko zakwitną jabłonie" w reżyserii Krzysztofa Zaleskiego. Oprócz Błaszczyk na scenie wystąpiła plejada najznakomitszych aktorów, między innymi Wojciech Wysocki, Krystyna Tkacz, Agnieszka Kotulanka, Mieczysław Czechowicz, Krzysztof Tyniec, Maria Pakulnis, Adam Ferency, Emilia Krakowska, Krzysztof Kolberger, Wiesław Michnikowski i Pola Raksa. W tamtym czasie Ewa Błaszczyk występowała też w kabarecie Jana Pietrzaka. „Potrzebowałam repertuaru, w kabarecie ciągle trzeba było mieć jakąś nową piosenkę, więc Agnieszka pisała mi teksty – wspominała aktorka. – Myślę, że wyczuwała mnie intuicyjnie… Pierwsze zdanie, jakie o mnie napisała, brzmiało: »Jakaś nerwica życia czai się w niej zimnym ogniem i popycha do wciąż nowego kroku i do nowego ryzyka«. Ona też miała tę »nerwicę życia«. I niesamowite wyczucie ludzi, od razu wiedziała i widziała. Zobacz też: Ewa Błaszczyk w poruszających słowach o kontakcie z córką. Ola rozpoznaje jej kroki, mają codzienne rytuały Poznałyśmy się lepiej dzięki współpracy, dzięki piosenkom. Wspólnie poszukiwałyśmy – dobrych kompozytorów właściwych dróg interpretacji, artystycznych rozwiązań. Strasznie się wtedy rozpuściłam: teksty pisali dla mnie Osiecka, Kofta, Janczarski…”. To właśnie wtedy Osiecka napisała – specjalnie dla Ewy Błaszczyk – jedną z najmocniejszych swoich piosenek Orszaki, dworaki: „Historio, historio / Tyle w tobie marzeń / Często ciebie piszą / kłamcy i gówniarze”. Wielką zaletą współpracy Agnieszki Osieckiej z Ewą Błaszczyk było to, że dobrze się znały – poetka doskonale wyczuwała, jakie piosenki chce śpiewać aktorka. „Miałam z Agnieszką nić porozumienia, choć nigdy nie należałam do najbliższego grona jej znajomych – wspominała Błaszczyk. – Spotykałyśmy się we dwie, miałyśmy zupełnie osobny, inny kod. Z wyborem tekstów bywało różnie – czasem pisała po prostu »na zamówienie«, czasami jednak pozwalała, żebym sama sobie wybrała piosenkę z całej masy tekstów, które mi pokazywała. Pamiętam, że kiedyś pojechałyśmy z Ewą Bogacką, żoną Janusza, kompozytora muzyki do Jeżeli jest, do Agnieszki na Saską Kępę. Była wściekła, bo Maryla Rodowicz odrzuciła właśnie jakąś jej piosenkę. Zobacz też: Marylę Rodowicz i Agnieszkę Osiecką łączyła wyjątkowa przyjaźń. Jak się poznały? Wyciągnęła całą szufladę swoich tekstów i w szale zaczęła je segregować. »Widzisz? Dobre do dobrych, złe do złych, średnie do średnich! Proszę bardzo, weź sobie. Weź sobie, co chcesz! Chcesz średni tekst, proszę bardzo, chcesz zły – są tutaj«. Czasem więc mogłam przeglądać jej szuflady pełne piosenek. Generalnie jednak wiedziała, co mnie interesuje, co mnie dotyka. Na przykład piosenka Orszaki, dworaki, którą wykonywałam w kabarecie Pod Egidą, powstała po śmierci Grzegorza Przemyka. Pewien kompozytor napisał do niej muzykę. Poszłyśmy do niego, usiadłyśmy, żeby posłuchać melodii. Przypominała Wojenko, wojenko! Kiedy Agnieszka to usłyszała, wściekła się, chciała przytrzasnąć mu dłonie wiekiem od pianina… Złapała mnie za rękę, wyciągnęła stamtąd na ulicę i krzyczała: »I co teraz? Kto napisze do tego muzykę?!«. »Ja mam takiego kogoś, ale ty go nie znasz« – powiedziałam. W ten sposób poznałam Agnieszkę z Jurkiem Satanowskim. I Jurek napisał, bardzo dobrą zresztą, muzykę do Orszaków. Początkowo ta piosenka była krótsza o dwie zwrotki. Śpiewałam ją i czułam, że coś tu nie gra. W końcu doszłyśmy – z Agnieszką – do tego, co jest nie tak. Piosenka była za krótka. Zanim widzowie w to weszli, już się kończyła. Dodatkowe zwrotki zupełnie zmieniły percepcję”. Zobacz również: Podróżowały wspólnie po całym świecie, łączyła je niezwykła więź. Anna Szałapak i Agnieszka Osiecka były nierozłączne *** Fragment pochodzi z książki Piotra Derlatki "Agnieszka. Osiecka między wierszami", wyd. Emocje Plus Minus, 2025 r.
Z dziennikarza w „księcia komedii kryminalnej”. Alek Rogoziński odsłania przed nami swoje tajemnice
Joanna Chmielewska byłaby dumna. On dziś rozdaje karty w gatunku polskiej komedii kryminalnej
Wychowany na powieściach Joanny Chmielewskiej, dziś sam nosi tytuł „księcia polskiej komedii kryminalnej”. Z dziennikarstwem pożegnał się bez żalu i dobrze na tym wyszedł. Alek Rogoziński obecnie jest niekwestionowanym mistrzem fabuły z pazurem. Udowadnia, że lekkie pióro i cięty humor to przepis na sukces. Rozkochał w sobie czytelników, sprzedał już ponad milion książek, które bawią do łez i przyprawiają o dreszcz. Nie zamierza zwalniać tempa – choć sam przyznaje, że po tym roku czeka go urlop od szaleństwa. W szczerej rozmowie Alek Rogoziński opowiada o swoim jubileuszu, zdradza, jak zemścił się na show-biznesie i wyznał, co go napędza do twórczej pracy. Alek Rogoziński w rozmowie dla Viva.pl - Na początku musimy coś uporządkować. Jak właściwie wygląda hierarchia wśród twórców komedii kryminalnych w Polsce? Ty jesteś często nazywany „księciem polskiej komedii kryminalnej” – a kto w takim razie jest cesarzową albo królową? I… no właśnie – kogo jeszcze brakuje do uzupełnienia tej królewskiej układanki? Ha! Jeśli miałbym wskazać matkę chrzestną całego gatunku, bez wątpienia byłaby nią Joanna Chmielewska. To ona przecierała szlaki i zbudowała fundamenty pod całą komedię kryminalną w Polsce. Po jej odejściu ten tytuł bezdyskusyjnie należy się Oldze Rudnickiej – pisze od nastu lat i nigdy nie schodzi poniżej znakomitego poziomu. A król? Cóż, mówią, że to ja nim jestem. Ale… król to jednak brzmi poważnie, dostojnie, może nawet trochę staro. Książę brzmi znacznie lepiej – młodziej, lżej, z przymrużeniem oka. Więc zostanę przy księciu! (śmiech). Kogo jeszcze mamy w tej naszej kryminalnej monarchii? Przydałaby się jakaś księżniczka! Myślę o Marcie Matyszczak i Gosi Staroście, ale która z nich otrzyma ten tytuł – to już panie muszą rozstrzygnąć w pojedynku! (śmiech). - Chcesz mi powiedzieć, że nie rywalizujecie ze sobą? Nas – twórców komedii kryminalnych – jest naprawdę niewielu. I często słyszymy pytania, czy ze sobą konkurujemy. Zawsze wtedy odpowiadam: nie mamy jak ze sobą konkurować. Wręcz przeciwnie – wspieramy się, polecamy swoje książki, dzielimy się z czytelnikami tym, co nas samych śmieszy. Chcemy pokazać, że humor w narodzie jeszcze nie zginął i ma się naprawdę dobrze. Niestety, często jesteśmy traktowani przez poważniejsze gremia jako literatura drugiego sortu. Bardzo mnie to boli. Bo przecież piszemy z takim samym zaangażowaniem i z równie solidnym researchem, jak autorzy literatury „poważnej”. A mimo to, przez lata komedia kryminalna była spychana na margines. Przestałem z tym walczyć. Dziś jestem dumny z tego, co osiągnąłem – przekroczyłem milion sprzedanych egzemplarzy i to jest dla mnie ogromna nagroda. Ale najważniejsze są spotkania z czytelnikami. Jeżdżę po całej Polsce, a ludzie przychodzą tłumnie – z sympatią, z emocją, z miłością do tych książek. Dostaję mnóstwo wiadomości. Jedna z nich zapadła mi szczególnie w pamięć: „Wróciłam do domu wściekła. Chciałam się rozwieść z mężem, dzieciom powiedzieć, że są adoptowane, a kota wyrzucić za drzwi. Ale wtedy zamknęłam się z pana książką na pół godziny w wannie. Gdy wyszłam, znów kochałam męża, dzieci były najlepsze na świecie, a kotek dostał nowe papu”. - No i powiedz sam – czy można dostać piękniejszą recenzję? Jako genialny obserwator nie narzekasz na brak inspiracji. Na swoim koncie masz już ponad 30 książek! Wspaniały wynik! Inspiracje są absolutnie wszędzie. Wsłuchuję się w ludzi, podglądam ich codzienność, zapisuję w głowie okruchy zdarzeń... Czasem wystarczy jedna sekunda – i już wiem, że mam materiał na całą historię. Mam taki osobisty zwyczaj – 1 listopada odwiedzam groby moich ukochanych artystów na Powązkach. Zawsze zapalam światełko dla Joanny Chmielewskiej, Ireny Kwiatkowskiej, Violetty Villas, Hanki Bielickiej... To dla mnie ważne, bardzo symboliczne chwile. Ostatnio, wracając z cmentarza do domu, słuchałem Madonny. Akurat poleciał jej utwór „Beautiful Killer”, który bardzo lubię. I wtedy, dosłownie w ciągu trzech minut i dwudzisetu sekund, w mojej głowie narodziła się cała fabuła nowej książki. Błysk! Tak po prostu. Książka nosi tytuł „Piękny Zabójca”. - A gdybyś miał napisać książkę w zupełnie innym gatunku niż dotychczas? Nie planuję uciekać daleko od komedii. Ktoś przecież musi dbać o to, by na naszych twarzach częściej gościł uśmiech – nawet podczas codziennych spacerów ulicą. Poza tym, komedia kryminalna to tak pojemny gatunek, że można w niej flirtować z innymi konwencjami co pięć minut. Flirtowałem już ze slasherem, potem z thrillerem... A teraz, dzięki najnowszej części serii „Gorset i szpada”, zatytułowanej „Zagubiona relikwia”, z przyjemnością zanurkowałem w świat powieści historycznej. I czuję się tam jak u siebie. - Tempo masz iście… zabójcze! Książka goni książkę. Jeśli miałbym to podsumować jednym słowem – powiedziałbym: dziesięciolecie. To mój jubileusz. I właśnie dlatego postanowiłem zaszaleć – w tym roku aż sześć premier i pięć wznowień. Totalne tempo! Ale to też ostatni raz, kiedy tak pędzę bez opamiętania. A potem ruszam w świat. Czas na zasłużone wakacje, naładowanie baterii i chwilę oddechu. Czytaj też: Alek Rogoziński: Mam jedno niezawodne źródło inspiracji. Są nim ludzie - Bo nawet książę kryminału potrzebuje czasem regeneracji! Mam nadzieję, że wśród tych premier jest kontynuacja „Zagubionej relikwii”. Jak mogłeś zakończyć historię w takim momencie… Nie masz litości! Ale nie spoileruj! Wiesz z czego to wynika? Zainspirowałem się Remigiuszem Mrozem. Uwielbiam go! I absolutnie nie dziwię się, że dziś jest jednym z najpopularniejszych pisarzy w Polsce. Mimo ogromnego sukcesu, jaki odniósł, pozostał sobą – i do tego jest niesamowicie sympatycznym człowiekiem. Pamiętam, jak podczas jednego ze spotkań autorskich ktoś z czytelników powiedział: „Bo te pana książki zawsze kończą się w tak oczywisty sposób, a nie jak u Remigiusza, gdzie z wypiekami na twarzy czekamy miesiącami na rozwój wydarzeń.” Przyznałem im rację. I właśnie wtedy postanowiłem to zmienić! Zrobiłem zakończenie, które zostawia czytelnika z myślą: „O nie! To nie może się tak skończyć!” – dokładnie tak, żeby było nieoczywiste. I teraz sam mam wypieki na twarzy, czekając na reakcje czytelników. - Udało się! Tylko rozczaruję Cię, bo wszystko wyjaśni się na początku 2026 roku. Muszę zakończyć inne serie. - Wracając do „Zagubionej Relikwii”, cofnąłeś się aż do XVII wieku. Pieczołowicie opisywałeś czasy Marysieńki i Jana Sobieskiego. Co Cię do tego natchnęło? Tęsknota za przeszłością? Uwielbienie dla historii? Szefowa jednego z wydawnictw zaprosiła mnie na kawę. Usiadła naprzeciwko mnie i zakomunikowała, że ma pomysł, który chciałaby zrealizować. Chciała stworzyć historię o „polskich Bridgertonach”. W mojej głowie zakiełkowała inna myśl. Najmniej wiedziałem o czasach sarmacji, Sobieskiego i Marysieńki. Zamknąłem się w domu na cały miesiąc i obłożyłem książkami. Wertowałem tysiące stron. W tym czasie, dzięki specjalnym projekcjom na YouTubie, spacerowałem wirtualnie po XVII-wiecznej Warszawie. Tak wszedłem w ten świat, że kiedy odbierałem paczkę od kuriera, powiedziałem do niego: „Azaliż dokumenta podpisać muszę” [śmiech]. - Wykonałeś nad tą sagą olbrzymią pracę. To było naprawdę trudne zadanie. Musiałem całkowicie zapomnieć o współczesnej Warszawie i wyobrazić sobie, że właściwie… nie ma niczego poza Zamkiem Królewskim – choć w zupełnie innej odsłonie niż dziś. Wokół tylko dwory magnackie, reszta świata jakby nie istniała. Zanurzyłem się w tamtej epoce całym sobą. Zgłębiałem kulinarne zwyczaje XVII wieku – opisałem, czym się raczono i jak, aż sam miałem ochotę rzucić wszystko i wpaść na ucztę. Ale największym wyzwaniem okazały się opisy stylizacji. Na szczęście trafiłem na fenomenalną lekturę opracowaną przez studentów, którzy jeden do jednego odtworzyli stroje z tamtego okresu. To było bezcenne źródło wiedzy. Z czasem doszedłem do wniosku, że choć brakowało tam całego technologicznego anturażu naszych czasów, to żyło się… po prostu łatwiej. Psychicznie. Ludzie naprawdę pielęgnowali relacje – nie zerkali co chwilę na powiadomienia w telefonach. Ten powrót do XVII wieku stał się dla mnie strefą komfortu. Chętnie się w nią zanurzyłem – i nie ukrywam, że z wielką przyjemnością. - Wracając do Twojej niedalekiej przeszłości. Nie tęsknisz za pracą w redakcji? Jeszcze nie tak dawno mijaliśmy się na korytarzach jednego z wydawnictw. Skąd! Niektóre gwiazdy dały mi wtedy nieźle popalić – wcale za tym nie tęsknię! (śmiech) Ale żeby była jasność – to był fenomenalny czas w moim życiu. Poznałem artystów, których zawsze chciałem poznać. No i zobaczyłem show-biznes od zupełnie innej strony. Tej nieoczywistej, tej zakulisowej. Z perspektywy widza wszystko wygląda pięknie – światła, kamery, blichtr. A tak naprawdę sukces to nie tylko talent, pracowitość i dobre intencje. To również trudne wybory, zakulisowe rozgrywki i sporo… mroku. To doświadczenie mocno wpłynęło na moje pisanie – odreagowałem je w kilku kryminałach. Artyści może i odebrali mi kawał życia swoimi dąsami, ale ja się „zemściłem” – i rozprawiłem się z nimi na kartach „Ukochanego z piekła rodem”. (śmiech) Wiesz, jakiś czas temu byłem na koncercie Cyndi Lauper – to jej pożegnalne tournée. Jest w świetnej formie, śpiewa znakomicie, rusza się jak za dawnych lat – nic nie wskazuje na to, że powinna kończyć karierę. A jednak w którymś momencie wygłosiła poruszającą mowę: mówiła, że często boimy się zamykać kolejne rozdziały życia. Niepotrzebnie. Przecież nie wiemy, co nas czeka dalej – a to może być fascynująca przygoda. Zgadzam się z nią całkowicie. Mam dokładnie tak samo. - Jednym z Twoich zamkniętych rozdziałów była praca w radiu. To właśnie tam zaczęła się Twoja dziennikarska droga. Tak, to był początek. I wtedy radio naprawdę było jeszcze czymś, co nazywam dziś „przyjaznym teatrem wyobraźni”. Od zawsze pasjonowała mnie muzyka, więc przynosiłem do studia własne płyty. Setki kompaktów. Pół mojej skoliozy kręgosłupa to efekt dźwigania ich na plecach! (śmiech) Za mikrofonem spędziłem blisko 15 lat. I z bólem serca muszę przyznać, że z czasem radio przestało być tym, czym było kiedyś. Prezenter stał się połączeniem pogodynki i zegarynki. Pamiętam doskonale swoją ostatnią audycję. Chwilę wcześniej odbyłem rozmowę z moją panią dyrektor, która dolała oliwy do ognia. Wróciłem do studia, zamknąłem się na trzy godziny i puszczałem wyłącznie piosenki Madonny. A potem powiedziałem: „No, to było na tyle” – i wyszedłem z radia. Nigdy nie wróciłem. - Pamiętasz swoje początki jako pisarz? To było całkiem interesujące doświadczenie. Usiadłem kiedyś naprzeciwko pewnego pana – eksperta od rynku wydawniczego. Zadał mi proste pytanie: „Jakie jest pana marzenie?” Odpowiedziałem bez wahania, zgodnie z prawdą: „Chciałbym pisać i móc się z tego utrzymywać”. Potrzebowałem zmian. Spojrzał na mnie, uśmiechnął się półgębkiem i rzucił: „A, no to musi pan zmienić gatunek. Z komedią to pan daleko nie zaleci. Polacy nie mają poczucia humoru, komedia to stracona pozycja”. - Nie wiedział, z kim ma do czynienia [śmiech]. Dziś masz na swoim koncie ponad milion sprzedanych egzemplarzy i kilkadziesiąt książek. I choć wtedy mówiono mi, że z komedią nic nie osiągnę, teraz mogę śmiało powiedzieć – to właśnie humor był i jest moją siłą. Chciałbym dziś usiąść naprzeciwko tego pana, spojrzeć mu prosto w oczy i po tych dziesięciu latach powiedzieć jedno: udało się. To kompletna bzdura, że Polacy nie mają poczucia humoru! Mamy – tylko czasami próbujemy je ukrywać, bo boimy się, co pomyślą inni. Nie wiem, czy to zauważyłaś, ale żyjemy w czasach udawania. Uśmiechamy się na Instagramie, a w środku często jesteśmy kompletnie rozbici. I wiesz co? Jeśli jesteśmy nieszczęśliwi – pokażmy to. Może komuś to pomoże, może ktoś się w tym odnajdzie. A jeśli mamy dobry humor – dzielmy się nim, bo przecież dostajemy od świata to, co sami mu dajemy. To może i banał, ale życie naprawdę składa się z prawd banalnych. I właśnie one – te najprostsze – sprawdzają się najlepiej. Trochę jak w kryminale: ta najbardziej podejrzana postać okazuje się mordercą, ale ponieważ była zbyt oczywista, nikt jej nie podejrzewa… I wszyscy na końcu mówią: „Wow, to jednak ona!”. Tak samo jest w życiu. Trzymajmy się tych prostych zasad – bo to one pomagają nam przetrwać wszystko. - A ja życzę Ci, żeby ten etap, w którym dziś jesteś trwał jak najdłużej! Nie wiem, czy będzie trwał wiecznie, ale na razie jest fajnie. I bardzo to lubię. Chociaż świetnie się przy tym bawię, trzeba przyznać jedno – pisanie to potwornie samotna robota. Tylko ty, komputer, pusty pokój i hektolitry earl greya. To trwa przez miesiąc, dwa, czasem trzy. Siadam do pisania wieczorami i mogę pisać do rana. To mój czas. Dlatego kiedy w końcu wyrywam się do ludzi, ruszam w trasę i spotykam z czytelnikami – nie mogę się nagadać! - W swoich książkach bawisz humorem. Czy śmiech jest lekiem na wszystko? Na pewno nie zaszkodzi, a może uratować! W moim przypadku śmiech to nie przypadek – to wypracowany mechanizm obronny. Sposób na to, by jakoś ogarniać rzeczywistość, która – nie oszukujmy się – potrafi zgrzytać na całego. Każde wydarzenie, niezależnie od kalibru, można przeżyć na dwa sposoby: załamać się, płakać, rwać włosy z głowy… albo zatrzymać się, przemyśleć, wyciągnąć lekcję i ruszyć dalej. Mam na to świetny przykład z życia. Pamiętam, jak razem z moją mamą pojechałem kiedyś na pogrzeb. Ksiądz, który prowadził mszę, miał wyraźną wadę wymowy i wymawiał wszystko zupełnie inaczej, niż powinno to wybrzmiewać. W pewnym momencie dopadł mnie taki atak śmiechu, że musieliśmy wyjść z kaplicy. Mama spojrzała na mnie z powagą i oznajmiła: „To był ostatni pogrzeb, na który poszedłeś ze mną”. Mówię o tym, bo mam to gdzieś głęboko w sobie – dla własnego komfortu psychicznego lubię szukać w życiu jego groteskowych stron. Bo przecież życie takie właśnie jest: nieustannie przeplata momenty tragiczne z tymi kompletnie absurdalnymi, czasem nawet zabawnymi. Kiedyś ktoś powiedział mi, że powinienem pielęgnować to moje groteskowe spojrzenie. Że to nie wada, tylko tarcza obronna – i coś w tym jest. Dlatego świadomie dbam o swoje poczucie humoru, o ten ironiczny filtr, przez który patrzę na świat. Bo, szczerze? Nie znam lepszej broni, którą mógłbym użyć w starciu z rzeczywistością. - Na pewno taki mechanizm obronny przydaje się na co dzień. I to też przemycasz w swoich książkach. Zwłaszcza, że żyjemy w dość niepewnym świecie. Nie wiadomo, co przyniesie jutro. Żyjemy w rzeczywistości popandemicznej, w obliczu cały czas trwającej wojny, mamy traumę, której jeszcze nie przepracowaliśmy. A co gorsza – wielu z nas nawet nie zdaje sobie sprawy, że ją nosi. Dlatego tak desperacko szukamy bezpiecznych przestrzeni. Czegoś, co daje nam ulgę, choćby na chwilę. Nie wiesz, jak będzie wyglądało twoje życie za dzień czy dwa, ale sięgasz po dobrą książkę – i zaczynasz się śmiać. Albo bawisz się z kotem i nagle ten dzień staje się lepszy. Bo życie nigdy nie jest czarno-białe. Nie jest ani totalnie beznadziejne, ani całkowicie euforyczne. Ono toczy się gdzieś pośrodku – i właśnie tam próbujemy się odnaleźć. Czytaj też: Ten jeden obrazek z dzieciństwa Alicji Majewskiej mówi wszystko o jej relacji z ojcem. Najstarszą siostrę zna tylko z opowieści… - Wspominałeś też, że Twoje spotkania autorskie to standupy. Mógłbym podczas nich rozmawiać godzinami! Ta samotność, której doświadczam podczas pisania, sprawia, że kiedy wychodzę do ludzi – chłonę te chwile radości całym sobą. Z każdego spotkania autorskiego czerpię garściami. I uwierz mi – nie odpuszczam, dopóki nie rozbawię całej sali. Każde spotkanie jest wyjątkowe. Albo dzieje się coś absolutnie niepowtarzalnego, albo pada jakieś zabawne pytanie. A wiesz, jeszcze nie napisałem książki, w której morderstwo dzieje się podczas spotkania autorskiego. A nie – jednak napisałem! (śmiech) Ale czuję, że ten motyw jeszcze kiedyś wróci. Bo takich spotkań nie da się zapomnieć – a dobre inspiracje zawsze znajdą drogę na papier. - W jednym z wywiadów podkreślałeś, że pisarze i artyści to najwięksi złodzieje - kradną zachowania, historie, opisy charakteru czy postaci. Co ostatnio sam tak… przygarnąłeś? Niech pomyślę. Ostatnio bardzo dawno nic nie ukradłem! Przypomniałaś, że muszę powrócić do kradzieży. Taką chyba sztandarową historią, taką kwintesencją i symbolem, była opowieść zasłyszana od mojej przyjaciółki, która była szefową firmy kurierskiej. Opowieść jest – delikatnie mówiąc – nie do podrobienia. Dwie panie. Jedna wyjeżdża do sanatorium, a drugiej zostawia pod opieką kota. Zwierzak, dość wiekowy, niestety umiera już następnego dnia. Opiekunka dzwoni do właścicielki i informuje o tragedii. Ta, ze łzami w oczach, mówi, że się tego spodziewała. Kot miał 18 lat i ciężko chorował. Prosi jednak, żeby przyjaciółka… wysłała jej zwłoki kota kurierem, bo chce go pochować w pięknych okolicznościach przyrody. Kobieta pakuje kota w pudełko po butach, umieszcza na nim naklejkę - „ostrożnie: szkło”, zamawia kuriera i… zaczyna się dramat. Kurier ma po drodze wypadek, paczki wypadają z bagażnika. Zaciekawiony, co takiego „stłukło się” w środku, otwiera pudełko i widzi martwego kota. Jest przekonany, że to on go zabił. W panice zakopuje zwłoki w lesie, a na pobliskim placu budowy znajduje identycznego dachowca. Zabiera go do weterynarza, faszeruje „głupim jasiem” i dostarcza nowego kota właścicielce. Następnego dnia kobieta pyta przyjaciółkę: „Pochowałaś już pupila?” A ta odpowiada: „Ale co ja miałam pochować?! W nocy mi pół pokoju zdemolował!”. I tak oto dostała nowego kota na kolejne kilkanaście lat życia. A ja... wierzę, że kurierzy naprawdę nie mają lekko. Zresztą sam kiedyś doprowadziłem jednego z nich niemal do zawału. Pracowałem nad książką i zastanawiałem się nad pewnym technicznym szczegółem. Podpisując dokumenty, zupełnie mimochodem zapytałem: „Jak pan myśli, ile czasu będą się rozkładać zwłoki, które aktualnie trzymam w wannie wypełnionej kwasem?”. Jeszcze nikt nie zbiegał po schodach tak szybko jak ten kurier! Następnego dnia postanowiłem go przeprosić. Przychodzi kolejna paczka, znowu ta sama firma. Otwieram drzwi, a tam dziewczyna. Patrzy na mnie i bez ceregieli rzuca: „To pan jest tym świrem?” „No... chyba ja”, skwitowałem. „To dobrze”, odpowiedziała z uśmiechem. „Kolega się pana boi, więc teraz ja będę pana obsługiwać. Ale proszę się nie martwić, ja jestem jeszcze bardziej świrnięta”. - Możesz spokojnie tworzyć scenariusz filmowy (śmiech). No właśnie, czemu żaden jeszcze nie powstał? Z filmem bywa ciężko. Mamy naprawdę świetnych scenarzystów – ale głównie tych, którzy specjalizują się w dramatach. Kiedy temat dotyczy narkomanii, alkoholizmu, szarych osiedli i wszelkiego rodzaju patologii – wtedy naprawdę mamy nieograniczone pole do popisu. Ale przepraszam, że to powiem: nie mamy dobrych scenarzystów komediowych. I to jest problem. Komedia – zwłaszcza ta dobrze napisana, z wyczuciem, lekkością i błyskotliwością – to u nas wciąż towar deficytowy. Kiedyś wpadł mi w ręce scenariusz na podstawie „Skradzionego klejnotu”, czyli pierwszej części serii „Gorset i szpada”. To miała być lekka komedia, z finezją, błyskiem, puszczeniem oka do widza. A co dostałem? Moralitet o bolesnym dojrzewaniu siedemnastolatki w XVII wieku. Pomyślałem wtedy: „Ale ponuro... i to na podstawie mojej książki?! Jak to się w ogóle stało?!”. Choć sprzedałem prawa do ekranizacji czterech książek, wszystkie utknęły na tym samym etapie – budowy scenariusza. I jeśli ktoś miałby ochotę się tego podjąć – zapraszam z otwartymi ramionami! Mam nawet swoją wymarzoną obsadę do „Gorsetu i szpady”. Od początku widziałem w roli Piera Macieja Musiała. Obserwuję jego rozwój od lat i jestem przekonany, że to jedyny aktor z odpowiednią dozą bigla i odwagi, by tę rolę unieść. Ale trzeba się spieszyć zanim Maciej się nie zestarzeje! (śmiech) Dlatego apeluję do wszystkich scenarzystów: pomyślcie, jak zrobić dobrą komedię. - Napisanie dobrej komedii kryminalnej to też prawdziwa sztuka! Joanna Chmielewska, nasza literacka matka chrzestna komedii kryminalnej, powiedziała kiedyś, że to najtrudniejsza ze wszystkich form literackich. I miała absolutną rację. Bo tutaj naprawdę trzeba pogodzić ogień z wodą – tragedię morderstwa z lekkością komedii. Ale to dopiero początek wyzwań. Komedia to niezwykle subiektywny gatunek – każdy z nas ma inne poczucie humoru, inne punkty zapalne, inne rzeczy go bawią. Trzeba to wszystko wypośrodkować, żeby trafić do jak najszerszej grupy czytelników. A to już jest sztuka! - Czy jest coś, z czego nie żartujesz? Zarówno w książkach, jak i na spotkaniach? Kiedyś sobie obiecałem, że nie tknę trzech rzeczy i staram się tego przestrzegać. Nigdy nie żartuję z poważnych chorób. Przenigdy nie tykałem żadnego tematu związanego z krzywdą dzieci. W literaturze nie akceptuję też jakiejkolwiek krzywdy wyrządzonej zwierzakom. Nie potrafiłbym tego nawet dobrze opisać! - W ostatnim czasie wiele mówi się o roli nowych technologii, a temat AI nie schodzi z nagłówków. Niektórzy drżą w obawie przed tym, że pozbawi ich pracy. Artystyczne zawody – w tym pisarze, mogą być spokojni? Jak do tego podchodzisz? Hmm, ostrożnie. Nie wydaje mi się, by sztuczna inteligencja – przynajmniej na tym etapie – miała zdolność abstrakcyjnego myślenia. A to przecież fundament każdej literatury. I oby nigdy się tego nie nauczyła, bo to mogłoby oznaczać koniec naszego gatunku. W przypadku literatury faktu – tu już zaczyna się robić niepokojąco. Myślę, że ci wszyscy, którzy tworzą książki historyczne, reportaże, opracowania – właśnie oni mogą mieć powody do obaw. Bo w ich pracy liczą się przede wszystkim fakty, a nie abstrakcyjna kreacja. A to sprawia, że AI staje się dla wydawców coraz bardziej kuszącą alternatywą. Co innego beletrystyka. Tu wszystko opiera się na wyobraźni, na tworzeniu światów, na czymś ulotnym i nieuchwytnym. Czymś, czego – jestem o tym przekonany – sztuczna inteligencja jeszcze długo nie pojmie. Owszem, można ułożyć ładne zdania, napisać zgrabną scenę… Ale tej iskry – tej chwili, kiedy w ludzkim mózgu nagle rodzi się pomysł – tego AI wciąż nie potrafi. I, mam nadzieję, długo jeszcze nie będzie potrafiła. Sztuczna inteligencja pozostaje – i oby pozostała – odtwórcza, a nie twórcza. Dlatego na razie śpię spokojnie. Ale wróćmy do tej rozmowy za pięć lat. Może wtedy ten spokój już nie będzie taki oczywisty… Bo jeśli naprawdę nauczymy maszyny abstrakcyjnego myślenia – tego, co dziś jest zarezerwowane wyłącznie dla ludzi – to będzie, w moim odczuciu, powolny koniec ludzkości. Choć... może brzmię teraz jak moja praprababcia, która nigdy nie wsiadła do tramwaju elektrycznego, bo wierzyła, że skoro nie ciągnie go koń, to musi go nieść sam diabeł. - Przed naszym wywiadem poprosiłam sztuczną inteligencję o to, by stworzyła mi kilka pytań – oryginalnych, niebanalnych, zaskakujących! Pozwolę sobie przytoczyć jedno z nich. Jesteś gotowy? Dawaj! - Twój humor jest pełen ciętych ripost i zaskakujących zwrotów akcji. Jak byś opisał swoje poczucie humoru, gdybyś miał porównać je do jakiegoś stylu muzycznego? Ha! Porównałbym go do występu Nemo na ubiegłorocznej Eurowizji. Pamiętasz? To był totalny mix wszystkiego ze wszystkim: pop, rock, opera, rap... Miszmasz, który z pozoru nie powinien działać, a jednak sprawiał, że trudno było oderwać wzrok i nie uśmiechnąć się pod nosem. No, chyba że ktoś żyje w przekonaniu, że facet w baletowej sukience to zagrożenie moralne i trzeba natychmiast wzywać egzorcystę. Ale jeśli masz w sobie choć odrobinę luzu i dystansu – to łapiesz, że w tym wszystkim była też ogromna dawka autoironii i komediowego pazura. I właśnie dlatego to chwyciło. Sprawdź też: Blanka o Justynie Steczkowskiej: „Zazdroszczę jej!”. Mówi o problemach ze swoim występem na Eurowizji - Słyszę, że trafiłam na fana Eurowizji. To moje absolutne guilty pleasure. Przez lata skrywałem tę miłość, jakbym miał się przyznać do czegoś wstydliwego. Bo przecież Eurowizja – w oczach wielu – to synonim kiczu, coś jak disco polo (którego, swoją drogą, nie słucham!). Ale potem przyszło młodsze pokolenie i bezceremonialnie powiedziało mi, że jestem ramolem, jeśli się tego wstydzę. Bo Eurowizja jest cool. I teraz mówię to głośno – kocham ten festiwal i już się tego nie boję! - Kibicujesz Justynie Steczkowskiej? Mocno trzymam za nią kciuki. Uważam, że nawet gdyby zajęła drugie miejsce byłoby to ogromnym sukcesem. To, jak działa przed konkursem jest absolutnie zjawiskowe. Naprawdę ją za to podziwiam. Justyna pokazuje, że metryka to tylko cyferki – a wiek? Można go śmiało „przekręcić” na własnych zasadach. Jej energia, wygląd, głos i to, jak świetnie odnajduje się w świecie nowoczesnych technologii – to jest coś absolutnie inspirującego. Przy okazji widać, że Justyna ma ogromny dystans do show-biznesu i za to ją kocham jeszcze bardziej. Bo dla mnie dystans, zwłaszcza do samego siebie, to jedyny sposób, żeby pozostać normalnym człowiekiem. Gdy go zagubimy i zaczniemy się traktować jak ósmy cud świata… to cóż, pora powoli rozglądać się za trumną. ____________________________ Alek Rogoziński Dziennikarz, pisarz, autor popularnych komedii kryminalnych i powieści obyczajowych. Wśród jego najbardziej znanych tytułów znajdują się: „Jak Cię zabić, kochanie?”, „Teściowe muszą zniknąć”, „Nieboszczyk sam w domu”, „Babka z zakalcem” oraz „Dom tajemnic”. W 2019 roku jego kryminał „Raz, dwa, trzy... giniesz ty!” został przeniesiony na deski teatru. Trzy lata później, w 2022 roku, otrzymał prestiżową nagrodę Złoty Pocisk za całokształt twórczości. Książki sygnowane jego nazwiskiem sprzedały się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Prywatnie - pasjonat podróży, fan Madonny i Jima Morrisona, miłośnik herbaty Earl Grey, włoskiej kuchni, gry w kręgle oraz gier karcianych.
Ojciec miał zmusić ją do ślubu, ale to ona podjęła decyzję. Nieznana prawda o pierwszym małżeństwie Violetty Villas [fragment książki]
Pierwsze małżeństwo Violetty Villas przez lata owiane było tajemnicą, a sama artystka przedstawiała je jako dramatyczny epizod swojego życia. W biograficznej książce „VILLAS”, autorzy Iza Michalewicz i Jerzy Danilewicz docierają do nieznanych dotąd faktów i relacji bliskich. Jak naprawdę wyglądał związek młodziutkiej Czesławy Gospodarek z Piotrem Gospodarkiem? Czy rzeczywiście było to małżeństwo z przymusu, czy raczej wybór, którego Villas nie chciała pamiętać? Oto fragment książki wydanej przez W.A.B., który rzuca nowe światło na tę historię. [Ostatnia publikacja na FB: 11.04.2026 r.] Kim był pierwszy mąż Violetty Villas? Na temat tego małżeństwa powstało wiele kłamstw "– Janka, wiesz co, te dziewczyny to nas do grobu wpędzą – mawiała Janina Cieślak, matka Czesi, do Janki Chabrowej, matki Krysi. Bo ich córki robiły zbytki. Umawiały się z kilkoma chłopcami naraz, tego samego dnia, w tym samym miejscu i o tej samej godzinie. I nie przychodziły na spotkanie. A potem z ukrycia podglądały miny niedoszłych amantów. Ale tamten miał na pagonach dwie gwiazdki, włosy blond zaczesane urokliwie do góry i bardzo zmysłowe usta. Do tego jeździł konno, nosił bryczesy, uśmiechał się nieśmiało, wzbudzając zachwyt kobiet pod każdą szerokością Kotliny Kłodzkiej. Piotr Gospodarek, lat wówczas około dwudziestu, syn pułku. Sierota. Spokojny, niepijący. Przystojny jak ułan. Tak mówią dziś lewinianki. Krystyna Poloczkowa zapamięta go w każdym szczególe. – Najbardziej mi się podobał, jak chodził w galowym mundurze, z lampasami i w oficerkach. Jak on mu, ten mundur, pasował! Dobry był z niego kąsek. Myśmy się nawet z Violetką o tego Piotrka pobiły. A było tak. Zabawy w Lewinie gromadziły mnóstwo panien na wydaniu, w których mogło przebierać stacjonujące nieopodal w Kotle liczne wojsko pogranicza. Cześka, świetnie tańcząca, uczyła inne dziewczyny, jak się poruszać. Któregoś razu podeszła do Krysi i podstawiła jej nogę. – Nie mogła znieść, że mi się ten Gospodarek podoba, bo ona wyraźnie go sobie upatrzyła. Kryśka runęła na parkiet. Ale wstała i niewiele się namyślając – trach! – Cześkę za włosy. A było za co łapać. Czesia upadła jakoś tak nieszczęśliwie, że wybiła sobie dwa zęby. – A mnie się tylko ruszały – powie Krystyna po latach. – Musiałyśmy się potem przeprosić, całować. Rodzice kazali. (...) Wszystko przez to, że starszy brat Krysi wcześniej przyprowadził młodego podporucznika do domu. Czesia też z nimi była. I nie dało się ukryć, że chłopak cholernie się Krysi spodobał. Poloczkowa (z wyraźnym żalem): – Ale ona prędzej umiała go rozkochać, bo później został jej mężem. Zazdrosna byłam. Maria Skrzypczyk, która przyjaźniła się z Wandą, potwierdza, że Czesia nie wyszła za mąż z przymusu: – On jej się po prostu podobał. I był w nią wpatrzony. To na pewno była miłość. Ale Cześka całe życie lubiła mówić niepotrzebne rzeczy i na tym dużo straciła. ZOBACZ TEŻ: Chciał zapomnieć o matce i wszystkim, co z nią związane. Taka była relacja Violetty Villas z synem Podobnie uważa żona Jurka, Maria Cieślak. I dodaje: – Niedługo po ślubie, może kilka miesięcy, Piotrek Gospodarek przejeżdżał konno koło mojego domu. I powiedział: Szkoda, że to nie my jesteśmy razem. Bardzo się na Cześce zawiodłem. Nie wiadomo, dlaczego Czesia przez wiele późniejszych lat, kiedy już stanie się popularną i sławną Villas, będzie chciała zakłamać swoją młodość. A właściwie to Violetta wypchnie Czesię poza nawias własnego życiorysu. Zapytana wiele lat później przez dziennikarzy Programu 2 Telewizji Polskiej o młodzieńcze uczucia i pierwszą miłość odpowie: „Nie takie to było, jak pani sobie wyobraża. Bardzo skromniutkie”. A czy pamięta pierwsze łzy z powodu miłości? „Ja nigdy nie płakałam z tego powodu. Umiałam to sobie szybko wytłumaczyć. A jeśli płakałam, to w nocy, kiedy nikt nie widział. Do poduszki”. Drugi mąż Wandy, Jan Mulawa, powtarza wersję Violetty. Ale zna ją tylko z relacji swojej żony. – Zakochana była? A skąd! Ojciec ją na chama wydał za mąż. Nie będziesz tu się włóczyć, mówił, po świecie, bo jeszcze dziecko przyniesiesz. Bolesław Cieślak poza tym, że był despotą, to jeszcze lubił kobiety. I zdradzał swoją żonę. Bał się, że jego córki spotka podobny los – czyichś kochanek. Wandę też zmusił do pierwszego małżeństwa. I też z wojskowym. A po latach, na krótko przed śmiercią, szedł do księdza, żeby ślub unieważnić. I przyznał, że stało się tak z jego winy. Najbliższa rodzina wiele szczegółów z życia artystki będzie się starała trzymać w tajemnicy. Aby ją chronić, a może – aby chronić siebie przed jej gniewem. A ten potrafił być bezgraniczny. Wandzie ojciec faktycznie zrujnował życie, wydając ją za człowieka, którego nie kochała i który po paru miesiącach stał się jej oprawcą. Podtrzymywała jednak wersję siostry, choć tak naprawdę był to jej własny los. (...) Zachowało się też kilka zdjęć ze ślubnego przyjęcia, które Bolesław Cieślak (podobnie jak pozostałym swoim dzieciom) wydał w domu. Czesia widnieje na nich już z porucznikiem Gospodarkiem. Uśmiechnięta. Nie wygląda na nieszczęśliwą. Jednak do dziś istnieje w mediach rozpowszechniana przez Villas, jak mantra, historia „zmuszonej do małżeństwa”. Był to z pewnością łatwiejszy sposób na budowanie legendy. Przez te wszystkie lata każdy, kto zetknie się z artystką, powie, że kochała wymyślać. Mity, jakie tworzyła, nigdy przez nikogo nieweryfikowane, krążą po świecie prasy, telewizji i Internetu do dnia dzisiejszego. Po stokroć klonowane i wygodne dla VV, jak jej długie rękawiczki, zakładane przed występem. Dla programu Krzysztofa Ibisza Ibisekcja, 1999 rok: – Miałam piętnaście lat, tu mi urosło, tam mi urosło, i miałam takie długie włosy… Mój ojciec był prostym człowiekiem, bardzo się o mnie bał. Dlatego doszło do tego nieszczęsnego małżeństwa, bo uważał, że trzeba mi wybić szkołę z głowy. Że z tymi kształtami to jest tylko niebezpiecznie […]. Lepiej jest mnie wydać za mąż, będzie spokój. I ojciec to zrobił przymusem. – Czyli to nie było małżeństwo z miłości? – Nie, nie. Byłam małoletnia, sąd musiał dać zezwolenie. Ale ja powiedziałam: jak skończę osiemnaście lat, to i tak cię zostawię. I tak się stało. Dla „Faktu”, 2007 rok: Mój ojciec […], który był prostym, skromnym człowiekiem […], uznał, że dla mojego dobra najlepsze jest, bym szybko wyszła za mąż i miała dom. Gdy miałam piętnaście lat, byłam już bardzo rozwinięta, wyglądałam co najmniej na siedemnaście. Upodobał mnie sobie wtedy pewien porucznik po szkole oficerskiej na służbie WOP-u w Kudowie. Miał dwadzieścia siedem lat. Wpadłam mu w oko. Ale ja nie chciałam wychodzić za mąż […]. Pragnęłam zostać piosenkarką. Ojciec jednak nie chciał się na to zgodzić […]. I zmusił mnie do małżeństwa z tym porucznikiem. Buntowałam się. Nie chciałam go. Ale ojciec przekonywał, że z czasem go pokocham. Że przyzwyczaję się do niego. Dopiął swego i za pozwoleniem sądu, bo byłam nieletnia, wydał mnie za mąż w wieku szesnastu lat. Wzięliśmy ślub cywilny i zamieszkaliśmy z moimi rodzicami w Lewinie. W dniu ceremonii przyrzekłam sobie, że jak tylko skończę osiemnaście lat, to ucieknę od porucznika Gospodarka, zostawię go. W międzyczasie urodził się nasz syn Krzysztof. Ale ja rozpaczałam. Stale płakałam i modliłam się w kościele, żeby Bóg pozwolił mi zostać śpiewaczką i uciec od męża. Jak postanowiłam, tak zrobiłam. View oEmbed on the source website CZYTAJ RÓWNIEŻ: Violetta Villas była w nim obsesyjnie zakochana. Uciekł od niej i wrócił do żony, która czekała na niego 10 lat Piotr Gospodarek urodził się 10 maja 1934 roku *. W chwili ślubu z Violettą nie miał więc jeszcze skończonych dwudziestu jeden lat. Czyli: między młodymi różnica wieku wynosiła cztery lata, a nie – jak chciała Violetta – dwanaście. Być może to „postarzanie” męża miało podkreślić jej dramat – ojciec wydał ją wbrew jej woli, i to w dodatku za „starego” mężczyznę (w tamtych czasach dla nastolatki był takim niewątpliwie). Ze związku Czesi i Piotra 8 stycznia 1956 roku przychodzi na świat Krzysztof. Rodzi go, mając niespełna osiemnaście lat. Cofając zegar o dziewięć miesięcy, wnioskujemy, że w ciążę musiała zajść w kwietniu 1955 roku. Miała wtedy, bez dwóch miesięcy, lat prawie siedemnaście. Na jednym ze zdjęć z archiwum rodzinnego Marii Cieślak, przedstawiającym Czesię i Piotra, przytulonych do siebie jak świeżo upieczone małżeństwo, jest data 21 lutego 1955 roku. Jak zapamiętała Maria, Gospodarkowie pobiorą się zimą. Czesia nie pójdzie do ślubu, bo zmusi ją do tego niechciana ciąża. Ale na zdjęciu wyraz jej oczu będzie już nieodgadniony. A Piotr? Delikatnie, błogo uśmiechnięty. Z jego twarzy przebija autentyczne szczęście. Co było powodem tak wczesnego zamążpójścia Czesi? Młodzi mogli być tak zakochani, a Czesia wyglądała nad wyraz dojrzale, że zapobiegliwy Bolesław postanowił czym prędzej wydać córkę za mąż. Być może chciał oszczędzić sobie nerwowego myślenia: a co będzie, jeśli moje ukochane dziecko zajdzie w nieślubną ciążę? Albo po prostu miał nadzieję, że miłość i małżeństwo faktycznie zatrzymają w Lewinie rozgorączkowaną marzeniami o sławie dziewczynę? View oEmbed on the source website Czesia (jeśli wierzyć Violetcie) nie będzie chciała się wiązać. Małżeństwo tylko krępowałoby jej ruchy. Chęć robienia kariery będzie silniejsza od ślubnego flirtu z porucznikiem. Jak się później okaże, wpłynie także na wiele innych życiowych decyzji, które podejmie. – Dla tej kariery się odkochała – skwituje szkolna koleżanka Maria Skrzypczyk. Villas po latach faktycznie wstydziła się fascynacji Piotrem Gospodarkiem. I nie przyznawała się do niej. Tak jak nigdy nie powiedziała publicznie, że jeden z wojskowych notabli zachęcał ją do kształcenia głosu: W Kłodzku na balu WOP zaśpiewała jakąś piosenkę. Podobno był tam dyrektor wojskowego zespołu „Granica”. Zachwycił się jej głosem, przysiadł do niej i namówił do pójścia do szkoły muzycznej *. Kiedy spełni się jej amerykański sen, Czesia – już jako Violetta – odwiedzi matkę Krysi Poloczek. (...) CZYTAJ RÓWNIEŻ: Violetta Villas nazywała zwierzęta braćmi mniejszymi, były jej bliższe niż ludzie. Każdemu ofiarowała ciepły kąt Zobacz też: Maria Cieślak zachowała z tej uroczystości dwa zdjęcia Czesi i Piotra. On w galowym mundurze, ona – w sukience z falbankami. Na szyi sznur pereł. Włosy (mocno kręcone, gęste, wyraźnie krótsze) zaczesane z przedziałkiem na lewą stronę. We włosach kwiat, jak w piosence Dla ciebie miły. Jej pierwszym wielkim przeboju. – Sukienka miała kolor błękitny – opowiada Maria Cieślak. – Po ślubie dała ją w prezencie mojej siostrze Zosi, z którą na wzgórzach robiła mostki. Ale potem, nie wiedzieć czemu, kazała ją sobie oddać. Cała Cześka. Po ślubie młodzi zamieszkają w domu na wzgórzu. Na zdjęciach ze ślubnego przyjęcia Wandy w styczniu 1956 roku, jeśli wierzyć pamięci drugiego jej męża – Jana Mulawy, Czesia będzie już po porodzie: Gdy urodził się mój syn, miałam siedemnaście lat. Byłam niepełnoletnia. W szpitalu tak się o niego bałam, że jak go siostra niosła i nosek miał przykryty poduszką, to strasznie krzyczałam, że go zaraz uduszą! […] Gdy Krzyś się urodził, mieszkałam z rodzicami i ja się nim przeważnie opiekowałam. Wszystko chciałam robić sama i chyba wychodziło mi to dobrze, bo wyrósł na zdrowego chłopca. Mama oczywiście dawała mi rady i trochę uczyła opieki *. Ale wbrew temu, co opowiada, już po kilku miesiącach 1956 roku Czesia zostawi dziecko, pobiegnie na stację i wsiądzie do pociągu. (...) Najpierw pojedzie do Szczecina. Zamieszka u Wandy, która z mężem przeprowadzi się do tego miasta szukać lepszego życia. Jej wojskowy zostanie tam milicjantem. Poszłam na żywioł. Miałam ostatnią pensję mojego męża, dostałam stypendium w szkole, w Szczecinie, tam pojechałam, żeby nikt mnie nie znalazł. I tam zdałam egzamin do średniej szkoły muzycznej. Byłam bardzo szczęśliwa. Mieszkałam na strychu. Mój mąż mnie odnalazł w tej szkole i poszedł do dyrektora na skargę, że moje miejsce jest w domu. A pan Antoni Huebner powiedział: Ona nie jest dla pana, a pan dla niej. Od czasu wojny nie było tu takiego talentu. Pożegnaliśmy się. I wtedy dyrektor napisał list do mojego ojca […]. Że jestem wielkim talentem, mam się uczyć itd. I jak mój ojciec przeczytał ten list, bardzo żałował, że zrobił taką rzecz swojemu dziecku. Nie mógł sobie miejsca znaleźć *. Piotr został więc w domu z synem i rodzicami Czesi. I czekał. – Był sierotą, chciał mieć rodzinę. A ona go tak potraktowała – zżyma się Maria Skrzypczyk. A Krystyna Poloczek zapamiętała, jak młody porucznik wychodził po żonę na stację („Tak było, bo jak po nią szedł, tośmy go z koleżankami śledziły”). Zawsze z kwiatami. I bywało, że nikt nie wysiadał z pociągu. – Zaglądał do każdego wagonu, z tym bukietem, w mundurze. A tu nikogo. Nie przyjechała. On naprawdę ją kochał, a ona zwyczajnie złamała mu serce. W końcu pewnego dnia na zabawie pokłóci się kilku chłopaków. Może któryś z nich będzie natrząsał się z Piotrka, zawiedzionego, że zostawiła go młoda żona. Nie wiadomo, co tak naprawdę się wydarzyło. Ale po Lewinie pójdzie fama, że porucznik nie wytrzymał. Wyjął pistolet i zaczął strzelać. Próbował go rozbroić Tadeusz Chaber, brat Krysi. Kula świsnęła mu tuż koło ucha. Nikomu nic się nie stało. Tylko straż wojskowa zareagowała błyskawicznie. Piotr Gospodarek nigdy już do wojska nie wróci. Do Lewina też nie. Jeszcze przez jakiś czas będzie odwiedzał Krzysia. Potem zamieszka we Wrocławiu. Ożeni się powtórnie, będzie dobrym mężem i ojcem dla dwojga swoich dzieci. Sąsiedzi zapamiętają, że nigdy nie powie ani słowa na temat małżeństwa z Violettą. Usunie się z jej życia bezboleśnie, jak sen. ZOBACZ RÓWNIEŻ: Violetta Villas i Ted Kowalczyk: „To była miłość gwałtowna, namiętna i w jakimś sensie piękna”. Ich związek trwał niecały rok...
Na podstawie jego książek powstał hit Netflixa. Harlan Coben ujawnia, jak praca wpływa na relacje z żoną
Jest jednym z najpoczytniejszych pisarzy na świecie. Na podstawie jego książek powstają świetne seriale. Z Harlanem Cobenem spotkała się Katarzyna Piątkowska. Opowiedział jej o niepewności, sukcesach, porażkach i dlaczego jego żona czasem kłamie. Harlan Coben — tak wyglądają jego relacje z rodziną. Wywiad VIVA! [...] – Jak być pisarzem, gdy ma się w domu czworo dzieci? Wiem, że Twoje już są dorosłe, ale dużo książek napisałeś, gdy były małe. Nie było to łatwe (śmiech). Ale jak ktoś ma potrzebę pisania, zawsze znajdzie sposób i miejsce. Moje powieści powstawały w kawiarniach, bibliotekach, samolotach, nawet w taksówce. Kiedyś jechałem z Newark, gdzie mieszkam, do Nowego Jorku Uberem i zacząłem pisać. Tak dobrze mi szło, że później przez jakiś czas specjalnie go zamawiałem, chociaż wcale nie miałem w Nowym Jorku nic do załatwienia. Dopiero pandemia to zmieniła i moje dwa małe pieski, które zawsze tak smutno na mnie patrzą, gdy wychodzę z domu. Przestałem wychodzić (śmiech). – Musisz znaleźć kawiarnię, do której możesz z nimi wejść. Niestety w Ameryce nie ma takich miejsc. – Gdy piszesz, jesteś dla rodziny nie do zniesienia? Nie staję się potworem, choć moi bliscy mogą mieć inne zdanie na ten temat (śmiech). Najgorzej ma moja żona, która jest świadkiem moich zmieniających się nastrojów. A ja codziennie przeżywam i euforię, i popadam w przygnębienie. Gdy zaczynam swoją gadkę, że jestem beznadziejny, Anne po prostu przewraca oczami. Słyszała to już przecież tyle razy podczas powstawania moich 37 powieści. – Nie do wiary, że po tylu latach i tylu sukcesach wciąż nie wierzysz w siebie. Takie same odczucia ma mój przyjaciel Stephen King. Gdy pisał książkę „Outsider”, zadzwonił i zapytał, czy jedną z postaci mógłby nazwać moim imieniem i nazwiskiem. Byłem zachwycony tą propozycją. A on mi na to, żebym się dobrze zastanowił i jeszcze to przemyślał. Powiedział, że wyśle mi tę książkę, żebym zobaczył, czy mi się będzie podobała. Był bardzo zdenerwowany, czekając na mój werdykt. A ja byłem zachwycony tym, że Stephen King się martwi o to, czy jego książka mi się spodoba. Usłyszałem potem od niego, że nigdy nie ma takiego momentu, żeby mógł czuć się zrelaksowany i na luzie. Powiedział mi też, i z tą myślą żyję, że gdy przyjdzie taki czas, że nie będę odczuwał tego niepokoju, przestanę być dobrym pisarzem. Każdy dobry pisarz, którego znam, ma w sobie niepewność. – Czego się boisz? Że przestaniesz być potrzebny? Boję się, że nie opowiem kolejnej dobrej historii. I ten głos, który siedzi w mojej głowie… – Twoja żona Cię chwali i mówi, że nie masz racji? Nie powiedziałbym, żeby mnie jakoś specjalnie motywowała… Ale to ona przez lata była moją pierwszą czytelniczką. – Powiedziałaby Ci, gdyby książka jej się nie podobała? Nie! Jeśli o to chodzi, ona zawsze kłamie. A gdyby mi powiedziała, że jej się nie podoba, zapewne płakałbym. Anne wie, że muszę usłyszeć, że książka jest świetna, bez względu na to, co tak naprawdę o niej sądzi. W przeciwnym razie musiałbym zacząć pisać od nowa, a tego by nie zniosła. [...] SPRAWDŹ: Polski serial "Tylko jedno spojrzenie" bije rekordy popularności na Netflix. To prawdziwy hit Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 27 marca 2025 roku.
Książki Harlana Cobena podbijają świat, a córka podąża jego śladami. Sukces ojca to dla niej błogosławieństwo czy ciężar?
Tak pisarz mówił o relacjach z córką. Dziś Charlotte świętuje urodziny
Jest jednym z najpopularniejszych pisarzy na świecie, a jego książki stają się inspiracją do świetnych seriali. Harlan Coben dążył do sukcesu, choć jego droga była długa i pełna przeciwności losu. Podobną ścieżkę w życiu obrała jego córka. Czy sukcesy ojca robią na niej wrażenie? Dziś Charlotte Coben świętuje 31. urodziny... Harlan Coben odniósł światowy sukces. Czy wywiera presję na córce? Wywiad VIVA! [...] – Łatwiej jest znieść sukces czy porażkę? Wiem, że niektórzy uważają, że sukces ma swoje ciemne strony. – Sukces wywołuje presję, by każda kolejna książka była coraz lepsza. W moim przypadku to akurat nie jest kwestia sukcesu, ale coś, co narzucam sobie sam. A sukces… pozwala osiągnąć kolejny sukces. – Spirala sukcesu… Dokładnie. – Masz na koncie porażki? Niestety nie da się ich uniknąć. Mój pierwszy bestseller na liście „New York Timesa” to była powieść „Nie mów nikomu”. I to była moja 10. książka. Wcześniejsze nie sprzedawały się dobrze. Trochę było mi przykro. Porażki traktuję jak kamienie milowe na drodze do celu. – Twoim celem zawsze była lista bestsellerów „New York Timesa”? Na początku moim marzeniem było zobaczyć swoją powieść na półce w księgarni. Jak już to się wydarzyło, marzyłem, żeby drugą książkę zobaczyć na półce obok tej pierwszej. To byłby dowód, że ten pierwszy mały sukces nie był przypadkowy. Potem zacząłem myśleć, że fajnie by było, gdybym z tego pisania miał trochę pieniędzy. Tylko trochę, żeby nie wstydzić się, że nic na mojej pisaninie nie zarobiłem. Potem marzyłem o znalezieniu się na liście bestsellerów „New York Timesa” chociaż na jedną godzinę, na ostatnim, 15. miejscu. Potem chciałem się znaleźć w pierwszej dziesiątce, a jak już to osiągnąłem, to chciałem być numerem jeden. [...] – Wysoko postawiłeś poprzeczkę swojej córce, która też pisze i produkuje seriale. Ona na szczęście ma do tego wszystkiego dużo zdrowsze podejście. Nie sądzę, żeby moje sukcesy robiły na niej wrażenie. – Pracowaliście razem przy serialu „Schronienie”… I od razu mówię, że to nie był mój pomysł (śmiech). Po prostu moja brytyjska partnerka produkcyjna Nicola Shindler, która zrobiła całą masę dobrych seriali, przeczytała coś, co napisała Charlotte, i zadzwoniła, żeby mi powiedzieć, że ona jest lepsza, niż mi się mogło wydawać, i powinniśmy z nią pracować. Zgodziłem się, ale powiedziałem, żeby trzymała ją z dala ode mnie. Nie chciałem przekraczać pewnych granic, a i tak relacje prywatne czasami przenosiliśmy na zawodowy grunt. Na przykład nikt z moich współpracowników nie odważyłby się odezwać do mnie w taki sposób jak ona (śmiech). Ale w miarę upływu czasu to Charlotte stała się moim zaufanym doradcą i jednym z najlepszych scenarzystów. Teraz ma własny serial i na nim się skupia. Mamy wobec siebie dużo szacunku, z pozostałą trójką dzieci również. [...] Cały wywiad w nowym wydaniu VIVY!. Magazyn dostępny w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 27 marca 2025 roku.
Slow reading, czyli renesans literatury klasycznej
W ostatnich latach można zauważyć wyraźny wzrost zainteresowania klasyczną literaturą. Powieści dawnych mistrzyń i mistrzów, które często leżały na półkach bibliotek lub były przechowywane jako rodzinne pamiątki, wracają do łask. Polskie, brytyjskie, rosyjskie i francuskie klasyki przyciągają dziś coraz więcej czytelników, którzy odnajdują w nich coś ponadczasowego i uniwersalnego. Skąd ten renesans literatury klasycznej? Co sprawia, że powieści z XVIII, XIX i początku XX wieku znów zyskują popularność? Wielu czytelników podkreśla, że klasyczne powieści, mimo iż są osadzone w innych realiach, niejednokrotnie pozwalają im lepiej zrozumieć współczesność. Książki, takie jak Anna Karenina Lwa Tołstoja, Duma i uprzedzenie Jane Austen czy Lalka Bolesława Prusa pokazują skomplikowane relacje międzyludzkie, które – mimo zmieniających się czasów – nadal pozostają aktualne. Dawne mistrzostwo w opisie emocji i analizy psychologicznej sprawia, że literatura klasyczna pozwala czytelnikom lepiej zrozumieć uniwersalne problemy i spojrzeć na swoje życie z dystansem. Fascynacja przeszłością i estetyka dawnych epok Niezaprzeczalnie, klasyka literatury przyciąga także ze względu na swój niepowtarzalny styl i elegancję języka. Przykłady polskiej klasyki, jak Pan Tadeusz Mickiewicza czy proza Żeromskiego, wyróżniają się bogatym słownictwem, poetyką opisu, a także dbałością o szczegóły. Czytanie tych książek jest dla współczesnych odbiorców pewnym wyzwaniem, ale również satysfakcjonującą podróżą przez słowa. Coraz popularniejsze stają się również piękne wydania klasycznych książek. Wydawnictwa dbają o estetykę i unikalność wydań, co przyciąga młodszych czytelników, zwłaszcza z pokolenia ceniącego estetykę. Wysmakowane wydania dzieł klasycznych, często w nowych tłumaczeniach, pozwalają cieszyć się nie tylko treścią, ale i samą książką jako przedmiotem. W tym kontekście można mówić o pewnej modzie na klasykę: literatura staje się częścią stylu życia i estetyki, którą chętnie prezentuje się na półkach, a także w mediach społecznościowych. Uniwersalność i ponadczasowość tematów To, co czyni klasyczną literaturę wciąż atrakcyjną, to jej uniwersalne tematy – miłość, przyjaźń, zdrada, zemsta, poszukiwanie sensu życia. Postacie i ich przeżycia, opisywane przez wielkich autorów, odzwierciedlają prawdziwe dylematy człowieka, które nie zmieniają się pomimo upływu czasu. Konflikty moralne bohaterów, jak w Zbrodni i karze Fiodora Dostojewskiego, czy dylematy społeczne w Nędznikach Victora Hugo to tematy, które nie tracą na aktualności. Literatura klasyczna, koncentrując się na głębszych wartościach i pytaniach o sens życia, przemawia do czytelników, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki. Klasyka literatury zachwyca nie tylko przez uniwersalność tematów, ale również dzięki głębokiej analizie psychologicznej bohaterów. Zawarte w niej portrety postaci, jak Anna Karenina, Emma Bovary czy Stanisław Wokulski, ukazują ludzkie słabości, namiętności i skomplikowane relacje, z którymi mierzy się każdy człowiek. Dzięki temu klasyczna literatura pozwala nam nie tylko zrozumieć przeszłość, ale także lepiej rozumieć samych siebie. Refleksja i potrzeba głębszych wartości W dobie płytkiej i szybkiej rozrywki wiele osób szuka czegoś, co pozwoli im na głębszą refleksję. Klasyka literatury, często wymagająca większego skupienia i czasu na przemyślenia, odpowiada na te potrzeby. Współcześni czytelnicy, zmęczeni łatwymi w odbiorze treściami, coraz częściej sięgają po książki, które oferują coś więcej niż tylko chwilową przyjemność. Dzięki temu literatura klasyczna staje się swoistym „przystankiem” dla umysłu, gdzie można znaleźć głębokie refleksje i przemyślenia nad kondycją ludzką, a także bogactwo językowe i emocjonalne. Klasyka literatury, niezależnie od kultury – polska, brytyjska, rosyjska czy francuska – odzwierciedla pewne ponadczasowe prawdy i pytania, które nie tracą na aktualności. Dzieła takie jak Mistrz i Małgorzata Michaiła Bułhakowa, Zamek Kafki czy Noce i dnie Marii Dąbrowskiej oferują podróż przez zawiłe i wielowarstwowe historie, które skłaniają do refleksji nad istotą człowieka, społeczeństwa, miłości i relacji międzyludzkich. Moda na „slow reading” i powrót do korzeni Kultura „slow reading”, czyli świadomego i uważnego czytania, staje się coraz bardziej popularna w odpowiedzi na nadmiar informacji i przytłaczające tempo życia. Klasyczna literatura doskonale wpisuje się w ten trend, wymagając od czytelnika czasu i uwagi, a jednocześnie wynagradzając go bogactwem myśli, stylu i języka. Dla wielu osób jest to powrót do wartości, które odchodzą na dalszy plan we współczesnym świecie – do głębi, refleksji i wartościowego spędzania czasu. Klasyka literatury jako łącznik między pokoleniami Warto również wspomnieć, że literatura klasyczna stanowi swoisty pomost między pokoleniami. W czasach, gdy różnice pokoleniowe często bywają wyzwaniem, książki dawnych mistrzów są tematem, który może łączyć zarówno starszych, jak i młodszych czytelników. Młodzież odkrywająca Mistrza i Małgorzatę czy Wichrowe wzgórza ma szansę na nowo interpretować i przeżywać historie, które kiedyś zachwycały ich rodziców lub dziadków. Wszystkie te wspaniałe tytuły i wiele innych do kupienia w sieci księgarń Świat Książki i na swiatksiazki.pl.
Książkowe bestsellery, które będą idealnymi prezentami pod choinkę
Książka to ponadczasowy prezent – pozwala przenieść się do innych światów, inspiruje, wzrusza i daje chwile wytchnienia. Na tegoroczną gwiazdkę przygotowaliśmy przegląd wyjątkowych tytułów, które idealnie sprawdzą się pod choinką. W ofercie wydawnictwa Świat Książki znajdziemy pozycje zarówno dla miłośników literatury obyczajowej, biograficznej, jak i tych poszukujących dreszczyku emocji. Oto książki, które nie tylko uprzyjemnią zimowe wieczory, ale także sprawią radość bliskim. Jedną z najbardziej intrygujących propozycji jest autobiografia Joanny Sarapaty, zatytułowana „Do stu razy sztuka”. Sarapata, znana polska malarka, w szczery sposób opowiada o swoim życiu, sztuce oraz osobistych zmaganiach. To historia pełna pasji i refleksji, ukazująca życie artystki, której twórczość – subtelne, pełne emocji akty – zdobyła uznanie na arenie międzynarodowej. Opowieść Sarapaty zabiera czytelnika w podróż, od jej młodzieńczych lat spędzonych w Polsce, przez wystawy w Paryżu i Nowym Jorku, aż po głębokie przemyślenia o miłości, sztuce i poszukiwaniu własnej tożsamości. „Do stu razy sztuka” to coś więcej niż autobiografia – to inspiracja dla wszystkich, którzy cenią sztukę, autentyczność i odwagę w dążeniu do własnych marzeń. Miłośnikom biografii artystów spodoba się także album „Van Gogh i artyści, których podziwiał” autorstwa Stevena Naifeha. Ten bogato ilustrowany tom, pełen reprodukcji, ukazuje, jak fascynacja takimi mistrzami jak Manet, Seurat czy Millet wpłynęła na Vincenta van Gogha i pozwoliła mu wypracować własny, niepowtarzalny styl. Naifeh, analizując bogatą korespondencję van Gogha z bratem Theo, odsłania przed czytelnikiem rozwój artysty, a także złożone procesy twórcze i emocje, które kształtowały jego dzieła. To prezent idealny dla tych, którzy cenią sztukę i pragną zrozumieć, co ukształtowało geniusz van Gogha. Dla wielbicieli magii, natury i słowiańskich wierzeń Joanna Laprus przygotowała trylogię książek – „Słowiańskie Boginie ziół”, „Słowiańskie rośliny czarowne” oraz „Boginie słowiańskich szeptów” – które wprowadzą czytelnika w świat na pograniczu baśni i rzeczywistości. Autorka zafascynowana etnobotaniką, przybliża magiczne właściwości roślin oraz postacie z dawnych wierzeń, jak Rusałki czy Dziwożony, których obecność do dziś inspiruje folklor i sztukę. Czarowne ilustracje uzupełniają książki, przenosząc czytelnika do świata pełnego tajemnic. W tej serii znajdziemy także „Czarowny kalendarz 2025” – nie tylko terminarz, ale także magiczny zielnik, który wprowadzi wyjątkową aurę w codzienność obdarowanego. „Wróg” Łukasza Orbitowskiego to kolejna pozycja, która przyciągnie fanów literatury pełnej napięcia i głębokich emocji. Orbitowski, autor takich książek jak „Inna dusza” i „Kult”, tym razem łączy elementy thrillera, historii i psychologii, tworząc poruszającą opowieść o sekretach i pasji. Akcja rozgrywa się jednocześnie w Krakowie 2003 roku i starożytnym Rzymie Nerona, gdzie losy bohaterów, strażaka Staszka Zolla i cesarza Nerona, splatają się poprzez czas i miejsce. Orbitowski z mistrzowską precyzją odmalowuje zarówno współczesny Kraków, jak i pełen przepychu antyczny Rzym, tworząc narrację, która wciągnie zarówno miłośników historii, jak i tych, którzy szukają literatury na najwyższym poziomie. Dla wielbicieli literatury obyczajowej doskonałym wyborem będą najnowsze powieści Kristin Hannah, Nory Roberts i Santy Montefiore – autorek, które zdobyły serca czytelników na całym świecie. Każda z nich oferuje coś wyjątkowego: Kristin Hannah porusza swoją książką „Kobiety”, Nora Roberts w „Spuściźnie” zabiera nas w emocjonalną podróż pełną tajemnic, a Santa Montefiore w „Cygańskiej madonnie” wprowadza w świat historii i pięknych uczuć. Te historie z pewnością ucieszą każdą miłośniczkę dobrej powieści, oferując zarówno chwile wzruszenia, jak i inspiracji. Na koniec warto wspomnieć o thrillerach, które doskonale sprawdzą się jako prezent dla fanów mocnych wrażeń. „Powiedz mi, proszę” Mike’a Omera to pełna zwrotów akcji historia kryminalna, w której zagadki i tajemnice przyciągną każdego czytelnika. Natomiast Nora Roberts w książce „Śmiertelna desperacja” – kolejnym tomie cyklu „Oblicza śmierci” – wprowadza nas w mroczny świat przygód Eve Dallas, idealny dla fanów mrocznych thrillerów i silnych bohaterek. Książki to prezenty, które trafiają do serca – dają możliwość odpoczynku i refleksji, pozwalając jednocześnie zanurzyć się w zupełnie innych światach. Wszystkie opisane tytuły znajdziemy w sieci księgarń Świat Książki oraz online na swiatksiazki.pl i ksiazki.pl. Wybierzmy wyjątkową książkę dla bliskich i podarujmy im chwilę relaksu pod choinką.
Jak bardzo można tęsknić? Premiera książki „Zadzwoń, jak dojedziesz” Jakuba Bączykowskiego
Czy na dzieciach spoczywa obowiązek opieki nad rodzicami?
Już na rynku! Z radością ogłaszamy premierę najnowszej powieści Jakuba Bączykowskiego pt. „Zadzwoń, jak dojedziesz”. Książka, która łączy w sobie wiele elementów powieści obyczajowej, wchodzi na rynek wydawniczy, oferując czytelnikom emocjonującą podróż przez zawirowania życia bohaterów. Ryszarda w trzecią rocznicę śmierci żony odwiedzają dzieci, by razem z nim powspominać swoją matkę. W malutkim wrocławskim mieszkaniu pojawiają się: Mateusz z partnerem, Ania z mężem i synem oraz najstarsza córka Renata. Kolacja, mającą być okazją do ciepłego rodzinnego spotkania, zamienia się w bardzo nieprzyjemną rozmowę, której korzenie sięgają wspólnych dziecięcych lat. Jak daleko w dyskusji dotyczącej opieki nad starym samotnym ojcem posuną się Mateusz, Ania i Renata? Jak w tym wszystkim odnajdzie się Ryszard? W „Zadzwoń, jak dojedziesz” autor przedstawia złożone relacje międzyludzkie, które stają się kluczowym elementem fabuły. Główne postacie muszą zmierzyć się z nieprzewidywalnymi sytuacjami, które zmieniają ich życie i wpływają na ich emocje oraz wybory. Jakub Bączykowski, znany ze swojego talentu do budowania napięcia oraz głębokiego portretowania psychologii postaci, zabiera czytelników w świat, w którym miłość, przyjaźń i zagubienie stają się centralnymi tematami. Styl pisania Bączykowskiego jest przystępny i wciągający, co sprawia, że powieść czyta się lekko, mimo poruszanych w niej trudnych zagadnień. Książka skierowana jest do miłośników literatury współczesnej, którzy poszukują emocjonalnych i pełnych napięcia historii. „Zadzwoń, jak dojedziesz” to nie tylko opowieść o życiowych wyborach, ale także refleksja nad tym, co naprawdę liczy się w relacjach międzyludzkich. Zapraszamy do odkrycia fascynującego świata stworzono przez Jakuba Bączykowskiego! Kim jest Jakub Bączykowski? Urodzony na początku lat osiemdziesiątych w Zielonej Górze, dorastał w Nowej Soli. Studiował politologię w Opolu a później zamieszkał w Warszawie. Zawodowo od zawsze związany z branżą turystyczną. Od kilku lat swoje życie dzieli między stolicę a Podlasie. Wolny czas najchętniej spędza spacerując z psami po lesie. A kiedy nie pracuje i nie spaceruje to czyta powieści, głównie obyczajowe i kryminalne. Zadebiutował w 2023 thrillerem obyczajowym „Stanie się coś złego”.
Dla tej relacji wywrócił swoje życie do góry nogami. Jerzy Żurek opisał historię niezwykłego związku z Alicją Wahl
"Kiedy ją poznałem, miała czterdzieści sześć lat, a urodę i wigor dwudziestolatki"
Jedne z najpopularniejszych bliźniaczek polskiego świata sztuki XX wieku. Siostry Alicja i Bożena Wahl, wybitne malarki oraz rysowniczki, które stworzyły szereg niesamowitych dzieł. Jerzy Żurek, ceniony dramaturg i prozaik wraca po latach artystycznego milczenia, by przedstawić czytelnikom fragment ich historii, a także zapisy ze swojego życia. Na łamach książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u znajdziemy wybuchową miłość, nieoczekiwane przyjaźnie i towarzyskie układanki, rodzinne dramaty, chorobę, smutek rozstania. Również niebanalny humor i często drwiący smak codzienności. A także mnóstwo słodkogorzkich wątków epoki Peerelu i pierwszych lat nowej Polski. „Z dzisiejszej perspektywy książka Jerzego Żurka zdaje się opowieścią o innej, odległej galaktyce. Alicja i Bożena to bohaterki romantyczne, które w realiach peerelowskiej Warszawy zrobiły sobie swój własny Nowy Jork, stworzyły osobny kosmos, z plejadą nazwisk i miejsc. Opowieść autora jest kolejnym kolorowym elementem warszawskiej, powojennej układanki, tylko z pozoru szarej i smutnej. Niezwykle inspirująca książka o pasji, życiu i miłości”, pisał Jan Młynarski. Poniższe fragmenty pochodzą z książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. [Ostatnia publikacja na VUŻ i Viva Historie 29.01.2025 r.] Jerzy Żurek powraca z nową książką. Co łączyło go z Alicją Wahl? Dla Jerzego Żurka to także dla wyjątkowa podróż. Sentymentalna. Autora takich powieści jak Casanova i Biała Góra oraz licznych sztuk teatralnych przez dwadzieścia lat łączył z Alicją Wahl wyjątkowy związek. Byli partnerami i małżeństwem. To oni w latach 80. i 90. XX wieku współtworzyli Galerię Sztuki Alicji i Bożeny Wahl na warszawskim Żoliborzu. To tutaj pojawiały się prace Jana Lebensteina, Zdzisława Beksińskiego, Franciszka Starowieyskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza „Witkacego”, Bruno Schulza, Jacka Waltosia. Nie brakowało też dzieł słynnych bliźniaczek – malarek oraz rysowniczek. Alicję i Bożenę Wahl kojarzono za sprawą charakterystycznych czarno-białych prac. „Na których żyły własnym życiem ni to realistyczne, ni to odrealnione postacie, głównie kobiece, często niepokojąco seksualne i niepokojąco podobne do samych autorek”, pisze Jerzy Żurek na łamach książki Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. Pisarz opisał swoje wspomnienia z lat spędzonych u boku artystek. Został również jednym z bohaterów powieści. „Bliźniaczki, artystki, skandalistki, piękne kobiety, przez całe dziesięciolecia olśniewające Warszawę swoją urodą i talentami. Kolorowe, egzotyczne motyle, otoczone uwielbieniem wróbelków i nienawiścią srok i kruków. Ponad dwadzieścia lat byłem przy nich blisko. A nawet bliżej niż blisko. […] Na pierwszy rzut oka prawie identyczne, co samo w sobie wzbudzało sensację. Obie urodziwe, inteligentne, nieduże. Dość krzykliwe i ekscentrycznie jak na owe czasy ubrane, w rozkloszowanych kolorowych spódnicach i mocno wydekoltowanych bluzkach, szokowały na ulicach Warszawy. A jeszcze — na głowach potężne, nastroszone fryzury, z kręcących się czarnych włosów, na nogach tenisówki albo wysokie szpilki. Pewne siebie i sławne, musiały wywoływać także — a może przede wszystkim? — niechęć. Otoczone zawsze stadkiem psów (to głównie B.) i dyskretnie się snujących panów, zwracały uwagę nawet na Krakowskim Przedmieściu, które miało przecież ambicję odróżniania się od PRL-owskiej szarości”, pisze. Jerzy Żurek przez długi czas był partnerem życiowym, a następnie mężem Alicji Wahl. Poznał ją, gdy miała 46 lat. Dla tego związku wywrócił do góry nogami całe swoje życie. „Miałem trzydzieści dwa lata, trzyletniego synka i siedem lat małżeńskiego stażu. Także dwie z trudem wydane książki i sztukę — niewystawioną. To nie był dla mnie dobry czas. Unikałem już patrzenia w lustro, miałem coraz mocniejsze poczucie, że to nie ja — jeszcze młody, przystojny, utalentowany — patrzę na świat i stawiam mu swoje warunki, tylko jakaś smętna postać, walcząca o resztki uznania dla siebie, rozmywa się w codziennej szarości. A tu nagle taki prysznic uczuć, odświeżający, gorący, dodający odwagi i pewności siebie. Wart wszystkiego, choćby nawet groził poparzeniem”, wspomina pisarz na łamach swojej książki. Czytaj też: „Przetańczyliśmy całą noc. Wiedzieliśmy już, że trudno będzie się rozstać”. Historia miłości Mai Ostaszewskiej i Michała Englerta <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/Siedzi-Bozena-lezy-Alicja-Chalupy-poczatek-lat-70.-fot.-Wojciech-Druszcz-f1c7877.jpg" width="4445" height="3744" alt="07 1973 Chałupy - Alicja i Bożena Wahl - artystki, malarki, scenografki, właścicielki jednej z pierwszych prywatnych galerii sztuki w Warszawie, znane postacie świata kultury w PRL NIE UŻYWAĆ PONOWNIE" title="07 1973 Chałupy - Alicja i Bożena Wahl - artystki, malarki, scenografki, właścicielki jednej z pierwszych prywatnych galerii sztuki w Warszawie, znane postacie świata kultury w PRL NIE UŻYWAĆ PONOWNIE" /> „Szybko zakochałem się — po uszy — w drugiej siostrze. I po uszy wpadłem w gęstwinę moralnych dylematów. Jak nie ranić rodziny, ale i nie zabić siebie? Odwieczny problem wszystkich uwikłanych w takie związki. Marysia, trzyletni Kuba. Jak ich ochronić? Jak? Nijak. Nie da się wejść do wody i się nie zamoczyć. W dodatku pojawił się znowu Cyryl, „Cynia”. Poprzedni partner, „mąż” Alicji. Ten „łotr”, co to ją nie dawno zostawił. Miał — przy swoich blisko trzydziestu latach — urodę chłopca i właściwie był chłopcem. Pięknym, poczciwym blondynkiem, który nie chciał nikomu robić krzywdy, zakochał się i reszta jakoś tak sama wyszła. Chciał wrócić, przepraszał Alicję — jego wybranka miała nowe pomysły na życie, a on nie miał się gdzie podziać. Pewnie również dlatego A. nie chciała o niczym więcej między nami słyszeć. Przynajmniej na początku. Ale początek przeminął, a my dalej popatrywaliśmy na siebie łakomie. I któregoś dnia wyprawa do Puszczy Kampinoskiej skończyła się w krzakach. Wyglądałoby to właściwie dość żałośnie — dwoje dorosłych ludzi kryje się wśród paproci, odganiając komary i popatrując, czy ktoś nie idzie, ale smak tego zbliżenia był tak ostry i gorący, że wszystko dawało się przeboleć. Jak co drugi głupek w tej sytuacji nie chciałem okłamywać żony. Przyznałem się do wszystkiego. A ona, jak prawie każda kobieta postawiona przed takim dylematem, szybko dojrzewała do oświadczenia: „albo ta ona, albo ja”. No jakżeż — co to teraz za wybór? Po jednej stronie miałem już codzienną, głównie milczącą wzgardę. Po drugiej, niekoniecznie świadomej wszystkich moich dylematów, czułość i niekończącą się gadaninę wszystkich ze wszystkimi, spacery po Żoliborzu, wybieranie desek na podłogę w galerii, przenoszenie obrazów i tek z rysunkami, wielogodzinne poranne herbaty. Zabrałem więc trochę ciuchów, książek i maszynę do pisania, i ciężki od poczucia winy, ale i pełen nadziei na nowe życie, przeniosłem się do Alicji. Poznawałem różne zakamarki tej nowej rzeczywistości. Najpierw jasne, tylko te jasne. Obrazy stały w pracowni twarzami do ściany, ale zaglądać do nich nie było wolno. Nie bardzo wiedziałem dlaczego. Obejrzeć mogłem tylko rysunki. I to był szok, olśnienie. Z topornej teki wyłoniły się prawdziwe cacka — te rysunki, częściowo znane z reprodukcji w tygodnikach i na okładkach książek, w oryginale były o wiele piękniejsze, zwykle kolorowe, bardziej witalne, zmysłowe. Wielkości karty brystolu albo ko perty. Sporo niepublikowanych autoportretów. I Alicji, i Bożeny. Kreska Bożeny była delikatniejsza, postaci bardziej drapieżne, ale przy wszystkich różnicach to były dwie wspaniałe siostry Wahl. Takie, jakie znałem. I chciałem znać. Pewnego wieczora jednak, na pożegnanie, na przystanku tramwajowym przy placu Inwalidów, Bożena, już bez uśmiechu, walcząc z wyrywającym się jamnikiem, powiedziała do mnie głośno: — Nie myśl sobie, że my tylko takie wesołe i zgodne jesteśmy. My potrafimy być straszne”. Źródło fragmentu: Alicja. Bożena. Ja. Siostry Wahl i bohema PRL-u. Wydawnictwa Lira
Odsłania rodzinne tajemnice, dla bliskich chce tylko jednego. Jaki naprawdę jest Łukasz Orbitowski?
"Chcę pisać książki na tyle dobre, na ile potrafię, a poza tym dbać o swoich bliskich i jednak cieszyć się życiem"
Pisze, bo kocha opowiadać historie. Za jedną z nich, „Inną duszę”, Łukasz Orbitowski dostał Paszport Polityki i nominację do Nagrody Literackiej Nike. Za tę samą przeprosił w tym wywiadzie. Wkrótce ukaże się jego kolejna powieść – „Wróg”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedział o zajęciach z poezji w zakładzie karnym, czy książka może wyrządzić krzywdę, kiedy przychodzi natchnienie i za co przeklina swój los. W poruszających słowach mówi też o rodzinie. "Wolałbym usłyszeć od nich, że jestem w porządku, albo że jestem dobrym człowiekiem, albo że zachowałem się nie tak, jak powinienem, i mam więcej tego nie robić. To są rzeczy, których oczekuję od mojego otoczenia", wyznaje. Łukasz Orbitowskio swoim życiu i rodzinie w wywiadzie VIVY! Zawsze chciałeś pisać książki? Kiedy byłem małym chłopcem, zamiast słuchać opowieści i bajek mojej mamy, sam je opowiadałem. Z babcią, zamknięci w pokoju, razem wymyślaliśmy różne historie. Nazywaliśmy to tajemnicowaniem. Rysowałem też komiksy, bo kochałem ten o Kajku i Kokoszu. A potem odezwała się we mnie miłość do kina. Marzyłem, że będę scenarzystą, reżyserem, ale nie wiedziałem, jak się za to zabrać. Mówimy o początku lat 90., kiedy coś takiego jak kamera znajdowało się poza zasięgiem finansowym mojej rodziny. Równie dobrze mógłbym poprosić ojca, żeby mi kupił rakietę na Marsa. Żyliśmy zupełnie przyzwoicie, ale na takie rzeczy nie było nas stać. Wymyśliłem, że będę pisał, bo to wymaga niewielkiej inwestycji. [...] Ciebie nosiło po świecie… Nosiło, ale dzisiaj wiem, że będę mieszkał w Polsce. Mam tu bliskich, swoich synów, przyjaciół, mamę, która przecież potrzebuje kontaktu ze mną, a także wdowę po tacie, jego drugą żonę. Chcę z nimi utrzymywać kontakt. Jesteś rodzinnym człowiekiem? Rozwaliłem już dwie rodziny, więc nie przesadzałbym z rodzinnością, ale przywiązuję się do ludzi. Twoi bliscy czytają Twoje książki? Kiedy wychodzi kolejna, rozdaję ją bliskim, ale nie zdarza mi się zapytać, czy im się podobała. Czytaj też: Wychowywała się w ciszy, musiała szybko dorosnąć. Olga Bończyk w przejmujących słowach mówi o chorobie mamy Obawiasz się, że będą nieobiektywni w swojej ocenie? Nie. Po prostu nie ma to dla mnie aż takiego znaczenia. Moim bliskim to ja chcę się podobać. A książki niech się podobają rzeszom czytelników. Oczywiście ucieszę się, gdy mama czy ktoś bliski przeczyta moją książkę, ale ja chcę mieć wielkie nakłady i nagrody, a nie pochwały od przyjaciół (śmiech). Wolałbym usłyszeć od nich, że jestem w porządku, albo że jestem dobrym człowiekiem, albo że zachowałem się nie tak, jak powinienem, i mam więcej tego nie robić. To są rzeczy, których oczekuję od mojego otoczenia. Jakim człowiekiem jest Łukasz Orbitowski? Jakim jesteś człowiekiem? Który nieustannie skazuje innych na smutek, cierpienie i rozczarowanie. Nie umiem od tego uciec, a bardzo bym chciał. Zawsze chcę, żeby było dobrze, a wychodzi z tego katastrofa. Dobrymi chęciami droga do piekła jest wybrukowana. To ja wybrukowałem tam sobie kawał autostrady. [...] Uczysz się na błędach? Bardzo powoli i opornie. Uczę się na błędach, popełniając je znowu i tłumacząc sobie, że to nie są te same błędy. Mnie samemu nie jest ze sobą łatwo, a co dopiero innym. [...] Sprawdź też: Próbowała budować rodzinę, ma za sobą dwa nieudane małżeństwa. Dziś nie wie, czy jest gotowa otworzyć się na miłość Jesteś fatalistą. Oczywiście, że tak. A jednocześnie bardzo bym chciał, żeby życie miało sens. Stąd ta potrzeba bycia wśród ludzi, żeby coś dla nich znaczyć. Stąd moje książki i próba zbudowania najlepszej rzeczywistości dla moich dzieci. Żeby jednak coś po sobie zostawić. Kawałeczek. Jakiś cień, w którym ktoś będzie mógł się schronić przed słońcem. Czy mi się to udało, zostanie ocenione dopiero po moim pogrzebie. Napisałeś już książkę idealną czy to wciąż jeszcze przed Tobą? Książka, która jest wyobrażona, którą nosimy w sercu, o której śnimy i marzymy, jest zawsze gorsza od tej, którą się w końcu napisze. Proces twórczy okalecza dzieło. Dostaje się cień, powidok własnego marzenia o książce. Dlatego wszystkich moich książek nie lubię. Kiedyś chciałem napisać powieść nad powieściami. Teraz uważam, że to marzenie jest absolutnie niedorzeczne. Po prostu chcę pisać książki na tyle dobre, na ile potrafię, a poza tym dbać o swoich bliskich i jednak cieszyć się życiem. Cały wywiad w nowym numerze VIVY! Magazyn dostępny w punktach sprzedaży od czwartku, 29 sierpnia.
Kobiety mają swoją historię, nawet jeśli świat nie jest na nią gotowy….
Kristin Hannah powróciła z nową powieścią „Kobiety”
Kristin Hannah od lat chciała pisać o Wietnamie. Hannah, znana z epickich dzieł historycznych, skupia się teraz na 11 000 kobiet, które służyły w Wietnamie. Najnowsza powieść nosi tytuł ,,Kobiety”, ale tytuł ten byłby właściwy dla wszystkich jej książek. Od ,,Słowika” po ,,Gdzie poniesie wiatr” autorka skupia się na kobiecych postaciach uwikłanych w nurt historii. Kristin Hannah o nowej powieści „Kobiety” To, czego się nauczyłam, to to, co powinnam była wiedzieć, i to, czego powinnam być nauczona: Kobiety są niesamowicie wytrzymałe, odważne i śmiałe, mówi autorka dla portalu TODAY.com. Wykonywały niesamowite rzeczy przez całe stulecia, aby utrzymać przy życiu swoje dzieci i przeciwstawić się siłom próbującym odebrać im to, co miały lub je zranić. Frankie to dwudziestoletnia dziewczyna wychowana w przekonaniu, że szkoła pielęgniarska jest okresem oczekiwania na jej prawdziwe zadanie: zawarcie małżeństwa i założenie rodziny. Ale mamy lata sześćdziesiąte w USA, a wszyscy mężczyźni, których zna, są powoływani do walki w Wietnamie, w tym jej starszy brat. Wkrótce, z powodu zaskakującego zwrotu wydarzeń, Frankie postanawia wyruszyć do Wietnamu. Staje się jedną z pielęgniarek Armii, o których nie pamiętano jako o walczących na wojnie w Wietnamie. Ponad 265 000 kobiet służyło w wojsku w tamtym okresie, w tym 11 000 w Wietnamie. Zdecydowana większość z tych 11 000 kobiet to pielęgniarki takie jak Frankie. Nic nie może przygotować Frankie na brutalność, której doświadcza w Wietnamie, daleko od chwały pola bitwy, o którym opowiadał jej ojciec. Jako pisarka, Hannah mówi, że nurtowało ją pytanie: Co bym zrobiła w tej sytuacji? Czy podjęłabym wyzwanie? W przypadku ,,Kobiet”, autorka wątpi, że byłaby w stanie poradzić sobie tak, jak jej postacie. Nie byłabym wystarczająco twarda i silna, żeby to zrobić. To właśnie dlatego tak bardzo je podziwiam. Powieść jest podzielona na dwie części: podczas wojny i po niej. Realia Wietnamu są surowe i brutalne, również dla lekarzy i pielęgniarek ratujących życie rannych żołnierzy. Losy Frankie są obrazem zbiorowego doświadczenia weteranek i zostały ukształtowane na podstawie bezpośrednich rozmów, które Hannah przeprowadziła z niektórymi kobietami służącymi w Wietnamie. Nie ma ich już wiele. Hannah mówi, że umierały na raka – jak się powszechnie uważa, choroba związana jest z ekspozycją na Agent Orange (mieszanina herbicydów stosowana przez armię Stanów Zjednoczonych podczas wojny w Wietnamie). Te kobiety były tak inspirujące, silne i szczere. Osiągnęły tak wiele i przeżyły tak wiele. Wtedy zrozumiałam, że wcześniej książka była dla mnie ważna, bo chciałam opowiedzieć tę historię. Ale naprawdę zaczęłam rozumieć, jak ważna jest ta historia z ich perspektywy, kiedy je spotkałam, mówi. Pisząc książkę, nie chciałam, żeby moje postacie były wzorami do naśladowania. Starałam się je stworzyć tak, żeby były pełnowartościowymi ludźmi, którzy może nauczą cię czegoś i rozbawią. Cechą bycia kimś, kogo można naśladować, jest to, że jesteś osobą, która się nie poddaje. Bez względu na to, jakie popełniasz błędy, zawsze dajesz z siebie wszystko, żeby je naprawić i wrócić na właściwą ścieżkę, przekonuje Kristin Hannah. ,,Kobiety” to najnowsza powieść Kristin Hannah, a na polskim rynku wydawniczym ukazała się 2 miesiące po światowej premierze.
Były chłopak nowej dziewczyny byłego narzeczonego… Czy to może być zabawna historia?
Kolejny nokaut w wykonaniu królowej romansu, Emily Henry! Najnowsza powieść autorki bestsellerów Beach Read i Book Lovers już w Polsce. Prezentujemy ekskluzywny, przedpremierowy fragment powieści Funny Story, która ukaże się już 15 maja nakładem wydawnictwa Poradnia K. Były chłopak nowej dziewczyny byłego narzeczonego… Czy to może być zabawna historia? „Każdą kolejną jej książkę uwielbiam bardziej od poprzedniej, do tego stopnia, że nie mogę się doczekać, aż zobaczę, co zrobi ze mną jej następna powieść!”. Ali Hazelwood Czekajcie z równą niecierpliwością! W Polsce już trzy tygodnie po światowej premierze! Książka dostępna w przedsprzedaży: https://poradniak.pl/produkt/funny-story/ Fragment książki "Funny Story" Emily Henry Zanim udaje mi się wejść po schodach i otworzyć drzwi mieszkania, lepię się od potu, a kiedy przekraczam próg, rzucam torbę i z trudem zdejmuję rozpinany sweter, po czym zzuwam mokasyny. Następnie porównuję kalendarz w telefonie z tym na tablicy. Jedyne, co się zmieniło od wczorajszego wieczora, to fakt, że zgodziłam się poprowadzić klub czytelniczy Hit czy Kit w czwartek, żeby Landon, asystent obsługujący czytelników, który zwykle jest prowadzącym, wydobrzał po leczeniu kanałowym zęba. Wpisuję klub książki na tablicę, po czym chwytam szklankę i nalewam do niej zimnej wody. Łapczywie piję, powoli idąc do salonu. Kątem oka zauważam nagłe poruszenie, które tak bardzo mnie zdumiewa, że krzyczę i wylewam połowę wody na dywanik. Ale to tylko Miles. Leży twarzą w dół na kanapie. Jęczy, nawet nie podnosząc głowy z miękkiej poduszki. W jego meblach chodzi o wygląd, nie seksapil. – Wyglądasz jak truposz – mówię, podchodząc do niego. Coś mruczy. – Co? – pytam. – Powiedziałem: „Chciałbym” – mamrocze. Zerkam na butelkę rumu kokosowego na stole i pusty kubek obok. – Ciężki dzień? Incydent z Dziennikiem Bridget Jones wziął mnie z zaskoczenia przed trzema tygodniami, ale teraz prawie mi ulżyło, kiedy widzę, że Miles wygląda tak, jak ja się czułam przez ostatnie półtora miesiąca. Nadal nie podnosząc głowy, szuka czegoś po omacku na stoliku obok, po czym chwyta jakąś kartkę i ją podnosi. Wyjmuję z jego ręki kwadrat delikatnego pergaminu w kolorze złamanej bieli, a on natychmiast opuszcza bezwładnie dłoń. Zaczynam czytać eleganckie pochyłe pismo. Jerome i Melly Collinsowie oraz Nicholas i Antonia Comerowie zapraszają do świętowania ślubu swoich dzieci Petera i P… – Nie. – Rzucam zaproszenie daleko od siebie, jakby było wijącym się wężem. Żywy wąż musiał chyba też płonąć, bo nagle jest mi bardzo, bardzo, bardzo gorąco. Robię kilka kroków, wachlując się rękami. – Nie – protestuję. – To nie może być prawda. Miles siada. – Och, to czysta prawda. Ty też dostałaś zaproszenie. – Dlaczego, do diabła, mieliby nas zapraszać? – Stanowczo domagam się odpowiedzi. Od niego, od nich, od wszechświata. Wlewa rum kokosowy do kubka, napełniając go po krawędź. Podaje mi go w darze. Kiedy kręcę przecząco głową, wypija duszkiem i znów dolewa. Podnoszę zaproszenie, niejasno oczekując, że mój mózg się pomylił i tak naprawdę czytam menu z knajpki oferującej jedzenie na wynos. Tak nie było. – To weekend Święta Pracy! – wołam, znów odrzucając od siebie zaproszenie. – Wiem – przyznaje Miles. – Nie mogą przestać niszczyć nam życia. Muszą zepsuć nam też święto, do którego nic nie miałem. W tym roku pewnie nawet nie ozdobię domu. – Chodzi mi o to, że to Święto Pracy – mówię. – Tylko miesiąc po dacie naszego ślubu. Miles podnosi na mnie wzrok, szczera troska wykrzywia mu twarz. – Daphne – mówi. – Myślę, że było już po ptakach, kiedy pieprzył się z moją dziewczyną, a potem zabrał ją do Włoch na dwa tygodnie, bo nie chciał pomóc ci się pakować. Dopada mnie hiperwentylacja. – Dlaczego chcą brać ślub tak szybko? My byliśmy zaręczeni jakieś dwa lata. Miles wzrusza ramionami, wlewając w siebie rum. – Może ona jest w ciąży. Cały budynek chwieje się w posadach. Opadam na kanapę, na łydki Milesa. On znów nalewa rumu do kubka i tym razem, gdy wyciąga go w moją stronę, wypijam zawartość jednym haustem. – O mój Boże, obrzydliwe – stwierdzam. – Wiem – przyznaje. – Ale to jedyny mocny alkohol, jaki miałem. Chcesz przerzucić się na wino? Zerkam na niego. – Nie brałam cię za faceta od wina. Wpatruje się we mnie. – Co? Mruży jeszcze bardziej swoje zamglone alkoholem oczy. – Nie wiem, czy żartujesz. – Nie? – pytam. – Pracuję w winiarni, Daphne. – Przypomina mi. – Od kiedy? – pytam z niedowierzaniem. – Przez ostatnie siedem lat. A według ciebie czym się zajmuję? – Nie wiem – odpowiadam. – Sądziłam, że jesteś kurierem. – Dlaczego? – Kręci przecząco głową. – Na jakiej podstawie? – Nie wiem! Mogę napić się wina? Wyciąga spode mnie nogi, wstaje i rusza do kuchni. Obserwuję go przez prześwit między kuchenną wyspą a szafkami na górze. Szpera w szafce, której – jak zdaję sobie sprawę – nigdy nie otwierałam. Przez uchylone drzwiczki dostrzegam eleganckie butelki z winem: białym, różowym, pomarańczowym, czerwonym. Wyjmuje dwie, po czym wraca i znów siada ciężko obok mnie, zdejmując breloczek z korkociągiem ze szlufki spodni. Okna są otwarte i zaczyna kropić, wilgoć całego dnia się skrapla, kiedy Miles odkorkowuje butelkę i podaje mi ją w całości. – Bez kieliszków? – pytam. – A myślisz, że potrzebujesz kieliszka? – dziwi się, wyjmując korek z drugiej butelki. Mój wzrok pada na kosztowny kartonik zaproszenia nadal leżącego na wyświechtanym kilimie Milesa. – Chyba nie. Stuka się ze mną butelką i pociąga solidny łyk. Robię to samo, po czym grzbietem dłoni wycieram kroplę wina z brody. – Naprawdę nie wiedziałaś, że pracuję w winiarni? – pyta. – Nie miałam bladego pojęcia. Peter opowiadał o tobie tak, jakbyś chwytał się mnóstwa dziwnych prac. – Robię kilka różnych rzeczy – stwierdza wymijająco. – Poza pracą w winiarni. Cherry Hill. Nigdy tam nie byłaś? – Podnosi na mnie wzrok. Kręcę przecząco głową i znów popijam wino. Kąciki jego ust wędrują w dół. – Nigdy mnie nie lubił, prawda? – Nie – przyznaję. – A co z Petrą? Nienawidziła mnie do szpiku kości? Miles spogląda krzywym okiem na butelkę z winem. – Nie. Petra lubi prawie wszystkich i wszyscy lubią Petrę. – Ja nie – oznajmiam. – Ani trochę nie lubię Petry. Zerka na mnie, lekko się uśmiechając. – Masz prawo. – Czy ona nigdy… – Wciskam stopy pod poduszki kanapy. – Sama nie wiem, nie była o mnie zazdrosna? Nie zaświtało ci, że… leciała na niego? Widzę kolejny cierpki, nieświadczący o szczęściu uśmiech, gdy Miles obraca się do mnie. – To znaczy, jasne, czasami się zastanawiałem. Oczywiście. Ale byli najlepszymi przyjaciółmi od dzieciństwa. Nie mogłem z tym rywalizować, więc odpuściłem i miałem nadzieję, że to nie będzie problem. Nie wiadomo jak i dlaczego zaczynam płakać. – Hej. – Miles się przysuwa. – Nic się nie stało. To… kurwa. – Szorstko przytula mnie do swojej klatki piersiowej, butelka wina wciąż dynda mu w dłoni. Całuje mnie w czubek głowy, jakby to była najbardziej naturalna rzecz pod słońcem. W rzeczywistości dotknął mnie pierwszy raz, koniec kropka. Nigdy nie byłam przesadnie wylewna i nie szukałam kontaktu fizycznego nawet z bliskimi przyjaciółmi, ale muszę przyznać, że po kilku tygodniach zupełnego braku fizycznej bliskości to miłe uczucie, gdy przytula mnie ktoś, kogo właściwie dobrze nie znam. – To niedorzeczne – mówi. – Niewiarygodnie porąbane. – Wolną ręką głaszcze mnie po włosach, a ja płaczę w jego T-shirt, który tylko lekko pachnie trawą, a bardziej czymś korzennym i drzewnym. – Przepraszam. Powinienem wcześniej wyrzucić zaproszenie. Nie wiem, dlaczego tego nie zrobiłem. – Nie. – Odsuwam się, wycierając łzy. – Rozumiem. Nie chciałeś być z tym sam. Spuszcza wzrok z poczuciem winy. – Powinienem zatrzymać to dla siebie. – Ja zachowałabym się tak samo – mówię. – Naprawdę. – Mimo to – szepcze – przepraszam. – Nie przepraszaj – nalegam. – To nie ty żenisz się z Petrą zamiast ze mną. Lekko się wzdryga. – O, cholera! Teraz to ja przepraszam. Potrząsa głową i odsuwa się ode mnie. – Daj mi chwilę – mówi, unikając mojego spojrzenia. Odwraca głowę i wygląda przez okno. O Boże. On też płacze. Albo z całych sił próbuje się powstrzymać. Kurwa, kurwa, kurwa. – Miles! – Panikuję. Minęło sporo czasu, odkąd kogoś pocieszałam. – Potrzebuję sekundy – powtarza. – Nic mi nie jest. – Hej! – Pełznę do niego po kanapie i ujmuję jego twarz w dłonie, co jest dowodem na to, że wino zaczęło krążyć w moich żyłach. Miles podnosi na mnie wzrok. – Oni są do dupy – stwierdzam. – To miłość mojego życia. – Miłość twojego życia jest do dupy – kwituję. Tłumi uśmiech. Jest w tym coś uroczego, tak szczenięcego, że kusi mnie, by zmierzwić jego i tak rozczochrane włosy. Kiedy to robię, ledwie zauważalnie się uśmiecha. To ożywienie sprawia, że jego ciemne oczy zaczynają lśnić. Minęło sześć tygodni, odkąd uprawiałam seks – w żadnym razie nie jest to mój osobisty rekord – ale widząc jego minę, czuję zaskakujący przypływ pobudzenia między udami. Miles jest przystojny, nawet jeśli nie jest takim mężczyzną, na którego widok opada szczęka i pocą się dłonie. Taki jest Peter, telewizyjny przystojniak, jak nazywała go mama. Od początku zwalał z nóg. Miles jest inny. Na tyle rozbrajający, że nie czuje się przy nim zdenerwowania ani przymusu, by pokazywać mu się od najlepszej strony, aż… bum! Nagle uśmiecha się z tymi swoimi rozczochranymi włosami i szelmowską miną i zdajesz sobie sprawę, że mało brakowało, a przegapiłabyś jego dyskretny powab. Poza tym pachnie lepiej, niż się spodziewałam. Minusy: to mój współlokator i właśnie opłakuje miłość swojego życia. Z pewnością są skuteczniejsze sposoby, by zająć myśli czymś innym niż tym bałaganem. – Chcesz obejrzeć Dziennik Bridget Jones? – pytam. – Nie. – Kręci przecząco głową, a ja wypuszczam jego twarz z rąk zaskoczona, jak moje serce kuli się z powodu odrzucenia, a może na myśl o poczłapaniu do swojego pokoju i byciu sam na sam z tymi uczuciami. – Nie powinniśmy rozczulać się nad sobą – kontynuuje, znów zaprzeczając ruchem głowy. – Ale zaczynam być w tym dobra – marudzę. – Chodźmy na miasto – proponuje. – Na miasto? – Brzmi to tak, jakbym nigdy wcześniej nie wychodziła. – Ale dokąd? Miles podnosi się i podaje mi rękę. – Znam jedno miejsce. Tłumaczenie: Monika Skowron