Oranżeria pełna światła, domek na drzewie i pamiątki sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi.
Krzysztof Zanussi od lat mieszka w otoczeniu natury, z dala od miejskiego zgiełku. Jego dom pod Warszawą to miejsce pełne historii, wspomnień i przedmiotów, które mają dla reżysera wyjątkowe znaczenie.
W materiale wideo dla VIVY! twórca oprowadził nas po swojej imponującej oranżerii, pokazał rodzinne pamiątki oraz opowiedział o przestrzeni, która od lat służy nie tylko do życia, ale także spotkań, dyskusji i pracy twórczej. Dom Krzysztofa Zanussiego – wideo Kilka kroków od głównej bramy znajduje się drzewo, a na nim pięknie wkomponowany domek. To jedno z niedawno spełnionych marzeń filmowca. Z tego miejsca dobrze widać przeszkloną część domu Krzysztofa Zanussiego. Dalej wita piękny widok na ogrom roślin, które porastają oranżerię reżysera. W wysokim, okrągłym pomieszczeniu mieści się tak wiele zielonych liści, co i pamiątek. Całość tętni życiem i właśnie taki był plan. „To nie tylko oranżeria, ale to jest takie jakby też atrium dla wszystkich działań, bo tutaj robiłem wiele sztuk teatralnych, gdzie robiłem próby w domu. Czasami są tu okrągłe stoły, przy nich jakieś szersze spotkania, jakieś dyskusje. To nie jest taki dom do prywatnego użytku, tylko jest taki dom używany”, mówił przed kamerą VIVY.pl. Czytaj też: Beata i Artur Barcisiowie postawili na miłość, dobroć, wyrozumiałość. Tak mówią o swojej relacji Autor wielu świetnych filmów podkreśla też, jak ważna jest dla niego fotografia. „To jest zbiór moich albumów fotograficznych, które ocalały - tak jak jeden sprzed wojny, gdzie ledwie się zdążyłem urodzić. Są moje zdjęcia, jak mam miesiąc czy dwa. Albumy są aż po czasy obecne. […] Tych kolorowych się samemu nie wywołuje, to się gdzieś wozi i to są mi zdjęcia odsyłane”, opowiedział Krzysztof Zanussi. „O, a to moja ostatnia podróż do Indii, właśnie waham się, czy teraz jeszcze pojechać, czy scedować tę podróż na kogoś, bo te Indie, gdzie się leci 17 godzin, to trochę męczące." Rodzinne pamiątki Krzysztofa Zanussiego Poza zdjęciami w oranżerii zobaczyliśmy wiele innych przedmiotów z historią. „No gdziekolwiek spojrzeć to coś jest. Tu resztka zegara wyciągniętego z gruzów u mojej teściowej, która mieszkała na Krakowskim Przedmieściu. […] Tu na przykład cudem ocalały kawałek porcelany sprzed wojny. Wszystko się spaliło, wszystko zniszczone, a moja rodzinna pamiątka nie. Niespecjalnie wartościowa, ale historyczna”, mówił reżyser. Więcej części domu Krzysztofa Zanussiego zobaczyliśmy podczas tworzenia zdjęć do magazynu VIVA!. Przebitki z pracy nad nimi także umieściliśmy w filmie. Zobaczcie nasze wideo. OBEJRZYJ TAKŻE: Ambasador USA w Polsce pokazał nam swoją rezydencję. Poznaliśmy kilka jej sekretów...
Przez lata mieszkał z mamą i bał się małżeństwa. Dopiero Elżbieta odmieniła życie Krzysztofa Zanussiego
Krzysztof Zanussi kończy dziś 87 lat. Jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów przez lata strzegł swojej prywatności, ale jego historia miłosna mogłaby posłużyć za scenariusz filmowy. Na ślub zdecydował się dopiero po czterdziestce, wcześniej mieszkał z mamą i długo pozostawał samotny. Dziś nie wyobraża sobie życia bez żony Elżbiety Grocholskiej-Zanussi, z którą tworzy jedno z najbardziej zgodnych i trwałych małżeństw w polskim świecie kultury.
Zdecydował się na ślub z nią, gdy był już po czterdziestce. Wcześniej mieszkał z mamą. Długo był sam. Dziś nie wyobraża sobie życia bez małżonki. „Mój mąż jest ideałem, on nie ma konkurencji i nic nie może nas rozdzielić", mówiła Elżbieta Grocholska-Zanussi w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Jej mąż opowiadał, że są monogamicznym małżeństwem, jakich niewiele w środowisku artystycznym. Nigdy się nie zdradzili, nie byli w innym związku. Krzysztof Zanussi długo nie mówił o swoim życiu osobistym. Kim jest jego żona i jak wygląda życie znanego reżysera? Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: historia miłości Krzysztof Zanussi to jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów o międzynarodowej sławie. Jego filmy, mi.n. „Życie rodzinne”, „Iluminacja” , „Barwy ochronne”, „Cwał”, „Spiralę” cały czas dobrze się ogląda, były ważne dla pokoleń polskich widzów i nagradzane za granicą. Za film „Rok spokojnego słońca” reżyser dostał „Złote lwy” na festiwalu filmowym w Wenecji. W kinie uchodzi za moralistę, jego bohaterowie stają przez wyborem między własnym szczęściem a powinnością wobec innych, między ideałami młodości a praktyką życia. Krzysztof Zanussi urodził się w 1939 roku w Warszawie, jako jedyne dziecko Wandy z domu Niewiadomskiej i Jerzego Zanussiego, inżyniera budowlanego. Jego ojciec był z pochodzenia Włochem, z Friulii. Włoscy kuzyni reżysera byli właścicielami znanej marki AGD Zanussi, proponowali mu kiedyś, by został u nich i zaczął pracę w firmie, ale nie przystał na to. Wtedy już wiedział, że chce być reżyserem. Wrócił do szkoły, do „Filmówki", zdając sobie sprawę, że być może zrezygnował z „dolce vita" we Włoszech. W domu miał status zdolnego jedynaka, rodzice wiele się po nim spodziewali, ale on po maturze szukał swojej drogi blisko 10 lat. Studiował fizykę, filozofię, w końcu trafił na studia filmowe do Łodzi. Bardzo szybko został doceniony jako reżyser, jego pierwsze filmu takie, jak „Struktura kryształu”, czy „Życie rodzinne” były wydarzeniami. To u niego debiutowała filmowo Maja Komorowska, grali Daniel Olbrychski, Zbigniew Zapasiewicz, Jan Kreczmar. A także zagraniczne gwiazdy: Valeria Golino, Scott Wilson. Krzysztof Zanussi był zawsze bardzo związany z matką. Opowiadał, że spędzili ze sobą mnóstwo czasu na rozmowach podniosłych i potocznych. „Zaszczepiła mi pogląd, że nie wolno być człowiekiem, który sobie coś rości, bo nic nam się tak naprawdę nie należy. Wszystko jest łaską Bożą”, mówił w książce „Życie rodzinne Zanussich”. Zobacz też: Domek na drzewie, oranżeria, pamiątki rodzinne sprzed wojny. Tak mieszka Krzysztof Zanussi Kim jest żona Krzysztofa Zanussiego? Katarzyna Grocholska jest malarką, ukończyła Akademię Sztuk Pięknych. Przed laty malowała pięknie porcelanowe serwisy na zamówienie bogatych ludzi, m.in. prezydenta Francji Valéry'ego Giscarda d'Estainga. Uprawiała także malarstwo religijne, malowała obrazy dla Watykanu – świętych z polskim rodowodem. Ogromne 5-metrowe płótna tworzyła z poświęceniem, stojąc na drabinie. W przeciwieństwie do swojego męża urodziła się w dużej rodzinie, miała 9 rodzeństwa, i aż 7 braci! Pochodzi z bardzo dobrej szlacheckiej rodziny Grocholskich skoligaconej z książęcym rodem Czetwertyńskich. Jej ojciec oświadczył się matce, zrzucając bukiet kwiatów z samolotu, którym leciał nad jej majątkiem. Ona sama z Krzysztofem Zanussim poznała się ponad 40 lat temu i chyba w ich związku nie było tak brawurowych historii. Szybko jednak poczuli, że są do siebie podobni. Oboje byli singlami, artystami, wyznawali podobne wartości, są na przykład zdeklarowanymi katolikami. W Bochotnicy k. Kazimierza Dolnego ufundowali nawet kościół pod wezwaniem Ducha Świętego. Krzysztof Zanussi miał wiele obaw, czy jako dorosły, ukształtowany już człowiek zdoła odnaleźć się w małżeństwie, tym bardziej że jest człowiekiem, który raczej wzmacnia dystans, niż go skraca. Lubi oficjalne formy kontaktu (rzadko przechodzi „na Ty”), oficjalne ubranie (garnitur, krawat). Długo przekonywał się do związku, był go niepewny. Ale po latach mówił: „Szkoda, żeśmy się za późno pobrali, że od razu nie miałem odwagi skoczyć w to uczucie”. „Myślę, że byłoby lepiej, gdybyśmy spotkali się wcześniej. Wcześniej nauczylibyśmy się siebie wzajemnie. A nie było nam łatwo się uczyć. Żona jest bardzo niezależnym człowiekiem, ja też nie zwykłem się liczyć z kimkolwiek. Robię, co uznaję za stosowne, a tu nagle pojawił się ktoś, kto stawia opór. Straszne odkrycie”. I dalej: „Młodym ludziom, z którymi mam kontakt, powtarzam, że miłość to przede wszystkim ciężka praca. Nie żadne uczucia, żadne wzdychania. Człowiek wiąże się z drugim, jeżeli pomyślał o jego dobru. I postawił je przed swoim. To się świetnie mówi, ale wprowadzać w życie - to męka” (cytuję z kobieta.pl). On podkreśla, że miłość to ciężka praca, a nie powiew namiętności. Dla niej miłość to stały rozwój, który osiąga się ciężkim wysiłkiem. Krzysztof Zanussi i Elżbieta Grocholska-Zanussi: jak wygląda ich codzienność? Krzysztof Zanussi podziwia żonę, że umie wszystko zrobić, zbudować. Niedawno zrealizowała marzenie z dzieciństwa i wybudowała dla nich domek na drzewie. Mogą tam wejść po drabinie, wypić herbatę. W ich związku podział ról jest taki, że on zarabia pieniądze - robi filmy, wykłada. A ona prowadzi dom. Potrafi w nim zrobić naprawdę wszystko, nawet naprawić elektryczność, zająć się hydraulika. Szlifierką wycina kafle. Krzysztof Zanussi przez długie lata przyzwyczajony był do życia na planie filmowym, w hotelach, w samolotach. To z Elżbietą stworzył pierwszy poważny dom na warszawskim Żoliborzu. Gdy remontowali willę, Elżbieta Grocholska-Zanussi sama była kierownikiem budowy, nadzorowała prace, kładła parkiet, projektowała grzejniki. Mają tu ukochane meble, obrazy, przedmioty. Królestwem Krzysztofa Zanussiego jest strych zwany cichą norką. Ma tu swoje filmy, orzechowe biurko i obraz „Młodzieniec”, o którym myśleli, że może jest autentykiem Rafaela, ale okazał się, że nie. Elżbieta Grocholska-Zanussi zajęła się życiem domowym, także dlatego, że dała pierwszeństwo mężowi jako artyście. Uważa, że jego filmy są w stanie bardziej dotknąć czyjejś duszy niż jej obrazy. Zobacz też: Krzysztof Zanussi o ukochanej żonie. Pobrali się późno: „Uważam to za błąd mojego życia” Państwo Zanussi mają też piękny dom w podwarszawskich Laskach, widać, że jest urządzony przez artystkę, która ma niezwykłe wyrzucie do przedmiotu, koloru, do urządzania wnętrz. Do domu przylega oranżeria, która pełni rolę salonu, gdy zjeżdżają goście. Dziełem Elżbiety Grocholskiej-Zanussi jest również ogród, po którym biega gromada przygarniętych psów i kotów („mieszkam w zoo”, żartował Krzysztof Zanussi w jednej z rozmów). Na 50. urodziny męża posadziła w nim 50 drzew i krzewów, m.in. piękny tulipanowiec, który do dzisiaj już zdążył wyrosnąć. W Laskach mają swoje miejsce „durnostoje", czyli wszystkie nagrody i statuetki, jakie otrzymał reżyser. Nazwał je tak, bo bywają ładniejsze i brzydsze, choć wszystkie są mu drogie. Jest szafa przeznaczona tylko na stroje uniwersyteckie do wykładów i doktoratów honoris causa. Kasetki na medale i odznaczenia. Biblioteka połączona z salką kinową. Nie zniszczyć w sobie tego, co najcenniejsze Od wielu lat Krzysztof Zanussi jest stale w rozjazdach, do żony pisze pocztówki, które ona nie zawsze wyjmuje ze skrzynki, o co miał żal. Ale zbierała je, czasem czytała hurtem. Widać po tych pocztówkach, jak często reżyser podróżował, zmieniał miasta, kontynenty. Żeby zrobić żonie przyjemność, przywoził jej ulubione perfumy „Mistery”. Czasem się kłócą, potrafią na siebie warczeć, być jak pies z kotem. Oboje mają silne osobowości. Zawsze pomaga im na to poczucie humoru i …miłość. To ona sprawia, że nie chcieli naruszyć, zniszczyć tego, co najcenniejsze. Przez lata mieszkała z nimi mama reżysera. Elżbieta Grocholska była jej wdzięczna, że „ustąpiła jej miejsca przy jedynaku”. Ale chyba obie rywalizowały o względy Zanussiego, ścigały się na przykład, która szybciej zrobi pyszny obiad, Elżbiecie Grocholskiej zajmowało to 20 minut, ale mamie reżysera tylko kwadrans! Obie darzyły się sympatią i szacunkiem. Korzystałam z książki Barbara Gruszka-Zych „Życie rodzinne Zanussich. Rozmowy z Elżbietą i Krzysztofem”, wyd. Działania Wizualne, Wydawnictwo Ursines, 2019
Krzysztof Zanussi nagle trafił do szpitala. To wydarzyło się podczas pracy nad nowym filmem
Krzysztof Zanussi, jeden z najwybitniejszych polskich reżyserów, przekazał niepokojące wieści za pośrednictwem Facebooka. Twórca poinformował, że podczas pracy nad filmem „Całopalenie” uległ poważnemu wypadkowi. Mimo złamanej ręki, urazu kości czaszki i licznych potłuczeń nie przerwał jednak pracy nad swoim najnowszym projektem.
Od dekad przyzwyczaił widzów do opowieści, które stawiają więcej pytań niż dają odpowiedzi. Tym razem jednak to nie jego filmowa historia przyciągnęła uwagę, lecz osobiste doświadczenie. Reżyser ujawnił, że w trakcie zdjęć do „Całopalenia” doszło do groźnego wypadku, który na pewien czas pokrzyżował plany związane z realizacją produkcji i zagranicznymi zdjęciami. Krzysztof Zanussi od lat opowiada o sprawach najważniejszych. „Całopalenie” miało być kolejnym ważnym filmem Twórczość Krzysztofa Zanussiego od dekad wymyka się prostym definicjom. Reżyser takich filmów jak „Iluminacja”, „Barwy ochronne”, „Constans” czy „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową” konsekwentnie podejmuje tematy związane z ludzką egzystencją, duchowością i odpowiedzialnością za własne wybory. W jego produkcjach bohaterowie często stają przed pytaniami, na które nie ma łatwych odpowiedzi, a widz zostaje zaproszony do wspólnego poszukiwania sensu. W podobnym duchu powstaje również „Całopalenie”, najnowszy projekt reżysera. To kolejna historia, w której Zanussi przygląda się ludzkim pragnieniom, ambicjom i granicom szczęścia. Zdjęcia do produkcji były realizowane między innymi w Polsce, a kolejnym etapem prac miał być wyjazd do Bułgarii. Nic nie wskazywało na to, że harmonogram zostanie nagle zakłócony przez wydarzenie, które dotknie samego reżysera. ZOBACZ TEŻ: Słyszała, że jest za brzydka na Hollywood. a pokochał ją cały świat. Jedna z największych ikon XX wieku nigdy nie przestała walczyć o siebie. Jej historia porusza Krzysztof Zanussi o wypadku. „Zdołałem połamać sobie rękę, złamać kość czaszki” O całym zdarzeniu Krzysztof Zanussi opowiedział osobiście w nagraniu opublikowanym na Facebooku. Reżyser nie ukrywał, że sytuacja była bardzo poważna, choć jednocześnie mówił o niej z charakterystycznym dla siebie dystansem i spokojem. Jak wyznał: „Czasami życie nas prześciga. Ja jestem już po końcu polskich zdjęć do "Całopalenia", ale przyszły one z przygodami, ponieważ na zdjęciach w Toruniu doznałem wypadku z własnej winy. [...] Spadłem z jakichś żelaznych schodów i zdołałem połamać sobie rękę, złamać kość czaszki oraz potłuc się ze wszystkich stron. Jak na reżysera to sporo.” Mimo odniesionych obrażeń Krzysztof Zanussi nie odciął się od realizacji filmu. Dzięki nowoczesnym technologiom pozostał w stałym kontakcie z ekipą i na bieżąco śledził przebieg zdjęć. Jak relacjonował: „Mogłem z pokoju szpitalnego prowadzić dalej zdjęcia przez monitor i telefon, także miałem przed sobą podgląd jak ujęcia powstają i mówiłem do aktorów. Nakręciliśmy te brakujące cząstki, co było pewnym wyczynem”. Wypadek na chwilę zatrzymał Krzysztofa Zanussiego, lecz nie odebrał mu tego, co od lat pozostaje jego największą siłą — potrzeby opowiadania historii i tworzenia kina, które skłania do refleksji. SPRAWDŹ TEŻ: Za rolę w "Znachorze" pokochało go pół Polski, niedawno odebrał prestiżową nagrodę we Francji. Ale Ignacy Liss bardziej niż z sukcesów zawodowych cieszy się z narodzin synka
W sobotę 20 kwietnia można zobaczyć jedyny hollywoodzki film Krzysztofa Zanussiego
Jest to kryminał „Morderstwo w Catamount” nakręcony w 1974 roku
Pokaz filmu Krzysztofa Zanussiego „Morderstwo w Catamount” odbędzie się w ramach imprezy „Script fiesta”. To już kolejna edycja festiwalu poświęconego sztuce scenariuszowej. Na uczestników wydarzenia czeka pokaz jedynego, hollywoodzkiego filmu Krzysztofa Zanussiego. Można go będzie zobaczyć w warszawskim kinie Elektronik, w sobotę o 13.30. Krzysztof Zanussi o napadzie na bank „Morderstwo w Catamount” w reżyserii Krzysztofa Zanussiego jest amerykańsko-niemiecką produkcją z 1974 roku. Film sensacyjny to wyjątek w bogatej filmografii reżysera. Tym ciekawiej zapowiada się sobotni pokaz. Scenariusz powstał na podstawie powieści Jamesa H. Chase’a, ale został przez Zanussiego uzupełniony o wątki moralno-filozoficzne. Głównym bohaterem jest Mark, który planuje obrabować bank, w miasteczku Catamount w Vermont. Robi to ze swoją ukochaną Kit, wspólnie dokonują napadu. Potem jednak dopadają ich wyrzuty sumienia. „Młode pokolenie polskich filmowców coraz częściej ma szansę tworzyć w Hollywood. Ciesząc się z sukcesów młodszej generacji filmowców, warto pamiętać o wcześniejszych osiągnięciach naszych twórców. Dlatego cieszę się, że to właśnie na festiwalu Script Fiesta będziemy świętować 50. rocznicę premiery „Morderstwa w Catamount”. Ta złożona historia kryminalna, osadzona w amerykańskich realiach malowniczego i jednocześnie niebezpiecznego środowiska górskiego miasteczka, pokazuje uniwersalne motywacje i konflikty ludzkie. Film jest wyjątkowy w filmografii Krzysztofa Zanussiego, a jednocześnie pięknie wpisuje się tematycznie w jego kinowe poszukiwania” – mówi Artur Zaborski, dyrektor artystyczny Script Fiesty. Krzysztof Zanussi urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie. Ojciec Jerzy był z pochodzenia Włochem, a z zawodu – inżynierem budowlanym. Matka pochodziła z rodziny Niewiadomskich. Młody Krzysztof interesował się naukami ścisłymi. Wybrał studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, jednak po roku zmienił kierunek na filozofię. W 1962 roku rozpoczął studia reżyserskie na łódzkiej Szkole Filmowej (dzisiaj znanej jako "Filmówka"). W pełnym wymiarze zadebiutował filmem „Struktura kryształu” w 1969 roku, którym idealnie wpisywał się w nowy nurt w polskiej kinematografii, nazywany Młodą Kulturą Zrealizował tak głośne filmy, jak "Życie rodzinne", "Iluminacja", . "Barwy ochronne". "Rok spokojnego słońca", "Cwał. Do jego ukochanych aktorów należeli nieżyjący już Zbigniew Zapasiewicz, który pojawia się w wielu filmach reżysera i Maja Komorowska. Krzysztof Zanussi , dzisiaj 84 -letni, od lat jest mężem malarki Elżbiety Grocholskiej-Zanussi. Spotkania, pokazy, konkursy Po pokazie odbędzie się masterclass z Krzysztofem Zanussim – będzie to niezwykła okazja do zagłębienia się w twórczość jednego z najwybitniejszych reżyserów polskiego kina oraz do dyskusji na temat jego wpływu na światową kinematografię. Spotkanie poprowadzi ceniony krytyk filmowy Łukasz Maciejewski. Krzysztof Zanussi to jeden z najważniejszych polskich reżyserów. Script Fiesta to cztery dni bezpłatnych projekcji filmowych, paneli dyskusyjnych i masterclass, a także dwa konkursy scenariuszowe: na najlepszy scenariusz polskiego filmu fabularnego oraz na koncepcję serialu. W kapitule konkursu głównego zasiądą wybitni twórcy. Więcej informacji na temat festiwalu Script Fiesta można znaleźć na stronie www.scriptfiesta.pl Poniżej relacja wideo z poprzednich edycji festiwalu View oEmbed on the source website
Krzysztof Zanussi – biografia i najważniejsze filmy reżysera nurtu Młodej Kultury i kina moralnego niepokoju
Jego filmy poruszają odwieczne problemy śmierci, miłości i sumienia
Krzysztof Zanussi jest autorem filmów psychologicznych i dramatów, z których wyłaniają się wnikliwe portrety osób z czasów ważnych dla współczesnej historii Polski. Szczególną rolę odegrały obrazy z lat 70. XX wieku, ukazujące rozterki polskiej inteligencji w obliczu przemian społecznych i politycznych. Z nowszych produkcji uznanie widzów i krytyków zdobył film „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową” opowiadający o tragedii człowieka w obliczu nadchodzącej śmierci. Spis treści: Droga do reżyserii filmowej Etiudy studenckie i filmy telewizyjne Młoda Kultura w latach 70. XX wieku Kino moralnego niepokoju w twórczości Krzysztofa Zanussiego Twórczość z czasów emigracji reżysera Powrót do Polski w 1989 roku Droga do reżyserii filmowej Krzysztof Zanussi urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie. Ojciec Jerzy był z pochodzenia Włochem, a z zawodu – inżynierem budowlanym. Matka pochodziła z rodziny Niewiadomskich. Młody Krzysztof interesował się naukami ścisłymi. Wybrał studia na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego, jednak po roku zmienił kierunek na filozofię. W 1962 roku rozpoczął studia reżyserskie na akademii filmowej w Łodzi. Etiudy studenckie i filmy telewizyjne W latach 1961-1968 nakręcił osiem filmów krótkometrażowych, z których największe uznanie zdobyła jego praca dyplomowa – „Śmierć prowincjała” (1965). Pełna tajemniczego napięcia monochromatyczna etiuda rozgrywa się bez zbędnych słów. Głównym bohaterem jest młody historyk sztuki, który podejmuje pracę przy konserwacji klasztoru. Jego zainteresowanie wzbudza zakonnik znajdujący się na skraju śmierci. View oEmbed on the source website Młoda Kultura w latach 70. XX wieku Po studiach reżyser podjął współpracę z Telewizją Polską – nakręcił film o Przemyślu, o pisarce Marii Dąbrowskiej, a także komedię „Zaliczenie” z udziałem Daniela Olbrychskiego. W pełnym wymiarze zadebiutował filmem „Struktura kryształu” w 1969 roku, którym idealnie wpisywał się w nowy nurt w polskiej kinematografii, nazywany Młodą Kulturą. W większości są to filmy psychologiczne, oszczędne w stylistyce, a przy tym głębokie i szczere w przekazie. Polski nurt powstał z inspiracji francuską „Nową Falą”, w której szczególną rolę odegrały filmy Jeana-Luca Godarda. W ramach Młodej Kultury lub inaczej trzeciej fali polskiego kina tworzyli także Roman Polański, Jerzy Skolimowski i Andrzej Wajda. W latach 70. XX wieku reżyser współpracował z aktorką Mają Komorowską, Danielem Olbrychskim i Zbigniewem Zapasiewiczem. Z tego okresu największym uznaniem krytyków cieszy się film „Iluminacja” (1972). Struktura kryształu (1969) – debiut pełnometrażowy Krzysztofa Zanussiego Głównym tematem filmu jest kondycja polskiej inteligencji w latach 60. XX wieku. Dwójka znajomych naukowców spotyka się po latach. Okazuje się, że wykazują dwie zupełnie różne postawy życiowe. Marek (Andrzej Żarnecki), który właśnie wrócił z zagranicznego stypendium, planuje rozwijać swoją karierę naukową w Warszawie. Tymczasem Jan (Jan Mysłowicz) prowadzi spokojne życie na wsi, mieszkając z żoną Anną (Barbara Wrzesińka) i pracując jako meteorolog. Marek namawia Jana, aby powrócił do życia naukowego na uczelni. Muzykę do „Struktury kryształu” skomponował Wojciech Kilar. Obraz otrzymał dwie nagrody na Lubuskim Lecie Filmowym – jako najlepszy film fabularny oraz za zdjęcia autorstwa Stefana Matyjaszkiewicza. View oEmbed on the source website Życie rodzinne (1970) – dramat psychologiczny z Danielem Olbrychskim i Mają Komorowską w rolach głównych To kolejna opowieść o polskiej prowincji. Tym razem główny bohater, Ziemowit Braun (Daniel Olbrychski) wraca do rodzinnej miejscowości po tym, jak otrzymuje wiadomość o chorobie ojca. Przyjeżdża na wieś razem ze swoim studenckim przyjacielem Markiem (Jan Nowicki). Sytuacja, którą zastaje, budzi w nim niesmak – ojciec, który przed wojną pełnił wysokie stanowisko w hucie szkła, obecnie pędzi bimber i nadużywa alkoholu. Siostra Bella (Maja Komorowska) jest na bezrobociu, a domem zajmuje się ciotka Jadwiga (Halina Mikołajska), która również nie wykazuje większych aspiracji życiowych. Film zdobył Złotą Kaczkę w 1972 roku i cztery nagrody na Lubuskim Lecie Filmowym – za scenariusz (Krzysztof Zanussi), zdjęcia (Witold Sobociński), scenografię i drugoplanową rolę kobiecą w wykonaniu Haliny Mikołajskiej. View oEmbed on the source website Iluminacja (1972) – najgłośniejszy film Krzysztofa Zanussiego z początku lat 70. Franciszek Retman (Stanisław Latałło) jest młodym intelektualistą z Pułtuska. Chłopak zastanawia się nad wyborem swojej drogi życiowej. Podejmuje studia na Wydziale Fizyki, przeżywa przelotny romans ze studentką historii sztuki (Monika Dzienisiewicz-Olbrychska), a także żałobę po śmierci przyjaciela taternika. Kiedy przychodzi czas wyboru specjalizacji, rodzi mu się syn, a ze stypendium studenckiego nie jest w stanie utrzymać rodziny. Podejmuje więc pracę przy produkcji sprzętu medycznego, a następnie w szpitalu psychiatrycznym. Ważnym elementem filmu jest warstwa dokumentalna w postaci wykładów, dyskusji i publikacji naukowych. Obok aktorów wystąpili filozof Władysław Tatarkiewicz i fizyk Iwo Białynicki-Birula. Zdjęcia do „Iluminacji” wykonał Edward Kłosiński, muzykę skomponował Wojciech Kilar. Obraz zdobył Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Gdyni i Syrenkę Warszawską na Lubuskim Lecie Filmowym w 1974 roku, a w 1976 roku – Nagrodę za „przenikliwość obserwacji w przeobrażającym się społeczeństwie polskim”. View oEmbed on the source website Kino moralnego niepokoju w twórczości Krzysztofa Zanussiego W 1976 r. ukazały się „Barwy ochronne”, którymi reżyser wyznaczył nowy kierunek w polskiej twórczości filmowej. Kino moralnego niepokoju to przede wszystkim dramaty z życia codziennego spowodowane uciskiem systemu socjalistycznego. W ramach formacji tworzyli między innymi Andrzej Wajda, Krzysztof Kieślowski i Agnieszka Holland. Barwy ochronne (1976) – konkurencja do „Człowieka z marmuru” Andrzeja Wajdy na festiwalu w Gdyni Filmowa dyskusja na poziomie politycznym i etycznym rozgrywa się pomiędzy dwoma studentami obozu językoznawczego. Mocno sceptyczny docent Jakub (Zbigniew Zapasiewicz) próbuje otworzyć oczy młodemu asystentowi Jarkowi (Piotr Garlicki) na kunktatorstwo i korupcję, które są powszechne w środowisku akademickim. Ówczesny wiceminister kultury Janusz Wilhelmi chciał wykorzystać film Krzysztofa Zanussiego w celach politycznych, stawiając „Barwy Ochronne” jako przykład dobrego kina w odróżnieniu od „Człowieka z marmuru” Andrzeja Wajdy. Jednak reżyser z szacunku do kolegi po fachu nie stawił się na gali rozdania nagród w Gdyni w 1977 r. View oEmbed on the source website Spirala (1978) – obraz wyróżniony na festiwalu w Cannes Fabuła „Spirali” rozgrywa się w schronisku w Tatrach nad Morskim Okiem. Wśród turystów pojawia się mężczyzna, który natarczywie szuka zaczepki. Następnego dnia znika, wywołując niepokój wśród przebywających w schronisku osób. Rozpoczyna się akcja poszukiwawcza. Turyści i pracownicy TOPR znajdują go w stanie dramatycznym – o krok od zamarznięcia. Po przewiezieniu do szpitala okazuje się, że mężczyzna już wcześniej był ciężko chory. Film otrzymał Nagrodę Jury Ekumenicznego w Cannes w 1978 roku, dwie nagrody na festiwalu w Gdyni, Złote Grono na Lubuskim Lecie Filmowym i Złotą Kaczkę – nagrodę czytelników miesięcznika FILM. Na podstawie tej historii powstała druga część „Dekalogu” Krzysztofa Kieślowskiego. View oEmbed on the source website Constans (1980) – film z czasów przełomu solidarnościowego w Polsce Witold (Tadeusz Bradecki) podczas wspinaczki w Tatrach nawiązuje kontakty, dzięki którym dostaje ciekawą pracę przy organizacji wystaw. Dzięki niej ma również możliwość realizacji swoich marzeń. Przed nim wyprawa w Himalaje, jednak na drodze stają nieczyste rozgrywki szefa Mariusza (Witold Pyrkosz) i kolegów z pracy. W 1980 roku film „Constans” zdobył dwie nagrody na festiwalu w Cannes, a także Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. View oEmbed on the source website Twórczość z czasów emigracji reżysera Lata 1981-1988 reżyser spędził na emigracji w RFN, gdzie tworzył filmy z udziałem polskich i zagranicznych aktorów: Pokuszenie (1981) – opowieść o relacji polskiej malarki (Maja Komorowska) z mężem Niemcem (Helmut Griem), Z dalekiego kraju (1981) – film o Karolu Wojtyle z czasów, zanim został wybrany papieżem. W roli głównej wystąpił Cezary Morawski, Imperatyw (1982) – film o rozważaniach filozoficznych matematyka (Robert Powell) i jego rozmowach z popem, Rok spokojnego słońca (1984) – melodramat o kobiecie na polskiej prowincji, która pada ofiarą pracowników Służb Bezpieczeństwa, Paradygmat, czyli potęga zła (1985) – historia studenta teologii, który za obietnicę stypendium schodzi na ścieżkę zła. Szczególnym uznaniem krytyków cieszył się obraz „Rok spokojnego słońca”, którego akcja rozgrywa się zaraz po II wojnie światowej. Główną bohaterką jest Emilia (Maja Komorowska) – młoda kobieta opiekująca się chorą matką. Duże zamieszanie w miasteczku wywołuje pojawienie się amerykańskich żołnierzy, szukających ciał poległych w czasie wojny angielskich i amerykańskich pilotów. Jeden z nich, Norman (Scott Wilson), jest częstym gościem w domu Emilii, co ściąga na kobietę uwagę Służb Bezpieczeństwa. Film zdobył Złotego Lwa na MFF w Wenecji w 1984 roku, a także nagrodę im. Francesco Pasinettiego. View oEmbed on the source website Powrót do Polski w 1989 roku Po przewrocie politycznym w Polsce Krzysztof Zanussi wrócił do kraju. Już w 1989 roku nakręcił film „Stan posiadania”, w którym przedstawia historię miłości dawnego opozycjonisty (Artur Żmijewski) z cenzorką (Krystyna Janda). W 1990 r. powstał obraz „Życie za życie. Maksymilian Kolbe”. Pomimo dramatycznego tematu, jakim była śmierć księdza w obozie koncentracyjnym w Auschwitz, film biograficzny Zanussiego nie zdobył pozytywnych ocen krytyków. Lepszą opinią cieszył się jego kolejny film – „Dotknięcie ręki” (1993), w którym opowiada o relacji studenta muzykologii z nieaktywnym zawodowo maestro (Max von Sydow). Jednak największy rozgłos z późnego okresu twórczości reżysera zdobyły filmy: „Cwał” (1995), „Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową” (2000) i „Persona non grata” (2005). Cwał (1995) – komediodramat osadzony w mrocznych czasach stalinizmu Akcja filmu rozgrywa się na początku lat 50. XX wieku. Młody Hubert (Bartosz Obuchowicz) powraca do Warszawy, aby zamieszkać z ekscentryczną ciotką o imieniu Idalia (Maja Komorowska). Łączy ich miłość do koni i obydwoje z zapałem oddają się wspólnej pasji. Film zdobył pięć nagród na festiwalu w Gdyni w 1996 roku, w tym nagrodę dziennikarzy, nagrodę za najlepszą rolę dziecięcą (dla Bartka Obuchowicza) i za rolę kobiecą – dla Mai Komorowskiej. „Cwał” był także polskim kandydatem do Oscara w 1997 roku. View oEmbed on the source website Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową (2000) – najlepszy film Zanussiego po 1989 roku Tomasz Berg (Zbigniew Zapasiewicz) jest lekarzem, który choruje na raka. Prosi byłą żonę Annę (Krystyna Janda), wiodącą szczęśliwe życie u boku młodszego partnera, o pieniądze na podróż do Paryża. Ma nadzieję, że za granicą otrzyma lepszą pomoc medyczną, która umożliwi remisję choroby. Niestety, francuscy lekarze również są bezradni. Załamany wraca do Polski. Żyje na krawędzi, bawiąc się uczuciami innych ludzi i myśląc o samobójstwie. Film zdobył trzy Złote Lwy na festiwalu w Gdyni w 2000 roku i siedem Orłów w 2001 roku. Nagrody odebrali m.in. Krzysztof Zanussi – za scenariusz i reżyserię, Zbigniew Zapasiewicz – za główną rolę, Wojciech Kilar – za muzykę mistrzowsko uzupełniającą rozpisane dialogi i obraz. Persona non grata (2005) – jedyny polski tytuł na 62. MFF w Wenecji Ambasador Polski w Urugwaju, Wiktor Leszczyński (Zbigniew Zapasiewicz), wraca do Polski na pogrzeb żony. Na miejscu jego żal potęgują podejrzenia o romans zmarłej małżonki z Olegiem (Nikita Michałkow), rosyjskim wiceministrem spraw zagranicznych. W filmie obok dwójki wymienionych aktorów pojawił się także Jerzy Stuhr – jako radca polskiej ambasady w Urugwaju. Obraz był wyświetlany w konkursie głównym w Wenecji w 2005 roku. W Polsce zdobył cztery Orły – za muzykę autorstwa Wojciecha Kilara, rolę drugoplanową w wykonaniu Jerzego Stuhra, dźwięk i montaż. Z kolei Nikita Michałkow odebrał Nagrodę Indywidualną na festiwalu w Gdyni. View oEmbed on the source website
Krzysztof Zanussi o ukochanej żonie. Pobrali się późno: „Uważam to za błąd mojego życia”
„Szkoda, żeśmy się tak późno pobrali, że od razu nie mieliśmy odwagi skoczyć w to uczucie”
Miał zostać inżynierem, potem fizykiem (z perspektywą Nobla), filozofem. Ale to kino stało się jego miłością. „Na starość przyjemnie jest być autorytetem, odcinać kupony od dokonań, a ja warczę jak pies w budzie, który jeży się na to, co go otacza. Nie wierzę w wolność od wszystkiego, co dzisiaj wydaje się tak modne”, mówi Krzysztof Zanussi, mistrz kina moralnego niepokoju, w rozmowie z Elżbietą Pawełek w nowej VIVIE! Co artysta zdradził nam na temat miłości? Tak mówi o ukochanej żonie! O czym marzy? Krzysztof Zanussi o małżeństwie i miłości W wydanej niedawno bardzo ciekawej książce „Życie rodzinne Zanussich” ze zdziwieniem czytamy, że na małżeństwo zdecydował się Pan w wieku 40 lat. Dlaczego tak późno? Uważam to za błąd mojego życia. Szkoda, żeśmy się tak późno pobrali, że od razu nie mieliśmy odwagi skoczyć w to uczucie, bo tych kilka lat szarpaniny między Polską a Zachodem, gdzie pracowałem, wykorzystałbym na życie rodzinne. Żałuję tego ogromnie. Dla zatwardziałego kawalera przejście do stanu małżeńskiego musiało być trudne? To było dla nas bardzo trudne, bo oboje z Elżbietą Grocholską, dziś moją żoną, byliśmy równolatkami. Po młodzieńczych, nieszczęśliwych przygodach uczuciowych zamknąłem się na poważne związki. Ale to wszystko wpisuję do katalogu moich porażek. Czytaj też: Związek z Elżbietą Grocholską nadał jego życiu sens. Krzysztof Zanussi żałował, że rzucił się w to uczucie tak późno Krzysztof Zanussi, Elżbieta Grocholska, 44. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, 2019 Powiedział Pan, że stworzyliście małżeństwo monogamiczne. Jak to rozumieć? Że nie przyznajemy sobie prawa do zdrady, na przykład. Dzisiaj to nie jest modne, a takie małżeństwo jak nasze wydaje się strasznie retro. W otwartym związku też można się spełnić, tylko że dalej człowiek jest samotny. Jaki jest podział ról, Pan zarabia na utrzymanie domu, a żona go prowadzi? Żona też czasami działa zawodowo. Wybudowała przez długie lata naszego wspólnego życia kilka domostw. W ostatnim z nich dzisiaj mieszkamy razem z naszymi ośmioma psami. Zrealizowała tu kilka pomysłów wnętrzarskich, nie licząc się ani z modą, ani z konwenansem, i stworzyła dom służący też różnym spotkaniom i projekcjom, bo mam w nim salkę kinową. Elżbieta jest utalentowaną malarką i miała ogromny wkład materialny w nasze życie, zwłaszcza w czasach komuny, kiedy zarabiała na Zachodzie. Największe dochody przynosiła jej malowana ręcznie porcelana. Zrobiła kiedyś przepiękny serwis na zamówienie dla prezydenta Francji Veléry’ego Giscarda d’Estaing, co pozwoliło jej kupić płachetek ziemi w Laskach pod Warszawą, będący wówczas lokalnym śmietnikiem, który zamieniliśmy w ogród. Bardzo Pan chwali żonę i mówi, że Elżbieta wszystko potrafi zrobić. Chwalę, ale muszę hamować swoje ego, bo dawniej to ja wszystko umiałem zrobić, naprawić elektryczność, hydraulikę czy zepsuty samochód. Teraz Elżbieta robi to ode mnie lepiej. Przede wszystkim umie organizować ludzi, zbierać ich do wspólnego działania. Ma ogromne talenty społeczne. Spieracie się? Oczywiście, bo pod względem charakterologicznym jest między nami pełna niezgodność. Żona jest choleryczką, a ja jestem flegmatykiem. Szczęśliwie w takich chwilach ratuje nas poczucie humoru. Jak tylko wybucha jakiś konflikt, po chwili oboje wybuchamy śmiechem. Czytaj też: „Niestety Wojtka nie ma w każdy weekend i w środku tygodnia". Marina ujawnia, dlaczego piłkarz sypia w hotelach Krzysztof Zanussi o pracy Kilka książek, filmy w przygotowaniu... Krzysztof Zanussi żyje pasją i kocha to, co robi. Cieszy się z tego tempa, które towarzyszy mu na co dzień i intensywności działań. „Gdybym tego nie lubił, tobym tak nie żył. Bardzo lubię robić. Cieszy mnie, że będąc tym osiemdziesiąt plus mam dość zajęć, spotkań, wyzwań i nie muszę się cofnąć w siebie, co kiedyś nastąpi, ale jeszcze nie nastąpiło”, mówi przed kamerą VIVY.pl Krzysztof Zanussi w rozmowie z Rafałem Kowalskim. Jedną z książek stworzonych przez artystę jest pozycja „Filmy, których już nie nakręcę”. To zbiór zarzuconych przez reżysera pomysłów i scenariuszy. Tych filmów sam już nie nakręci, ale liczy na to, że ktoś kiedyś z nich skorzysta. „Mam wiele różnych zarzuconych projektów. Każdy reżyser ma taki zbiór i zrobiło mi się tego żal. […] Może się komuś przydadzą”, mówi. Krzysztof Zanussi opowiedział nam również o planie stworzenia nowego ambitnego, trudnego mini serialu. Co jeszcze zdradził? Więcej w materiale VIDEO VIVY.PL. Czytaj też: Jolanta Kwaśniewska zachwyciła na imprezie perfum. Jak dziś wygląda jej życie?
Marina Łuczenko-Szczęsna przerywa milczenie! Tak mówi o małżeństwie, samotności i sile rodziny
„Niewiele osób jednak wie, jak naprawdę wygląda życie z piłkarzem światowej sławy”
Najważniejsza jest dla niej rodzina. Ale Marina Łuczenko-Szczęsna potrafi połączyć życie prywatne z zawodowym bez straty dla nikogo. Ma na koncie kilka krążków, złote i platynowe płyty. Za chwilę premierę będzie miał jej nowy singiel „Forever 21”. Katarzynie Piątkowskiej opowiedziała o życiu „żony czekającej”, macierzyństwie, o tym, co dają pieniądze. I o podróżach do Dubaju, gdzie odbyła się nasza sesja. Marina Łuczenko-Szczęsna o małżeństwie, samotności i sile miłości Katarzyna Piątkowska: Póki co całe Wasze życie podporządkowane jest pracy Wojtka? Marina Łuczenko-Szczęsna: W dużym stopniu. Jednak nie rezygnuję ze swojej pracy, a to wymaga dobrej organizacji. W miarę możliwości wszystko udaje się pogodzić. Miłość, rodzina od zawsze była moim marzeniem. Ale rodzice od dziecka uczyli mnie, że muszę być niezależna, również finansowo. Uważam, że ma to ogromny wpływ na samopoczucie kobiety. Kobieta spełniająca się zawodowo buduje zupełnie inną relację. Dlatego staram się logistycznie połączyć pracę z życiem prywatnym, bo to klucz do fajnego związku. Jak widać, jestem skuteczna, bo obchodzimy z Wojtkiem w tym roku 10. rocznicę (śmiech). [...] Z moim mężem jesteśmy zupełnie inni i teoretycznie z różnych światów. Udało nam się jednak stworzyć swój odrębny, mały świat, w którym jesteśmy tacy zwyczajni i normalni. Jak wygląda Wasza normalność? Gdy jesteśmy w Turynie, jeśli Wojtek akurat nie nocuje w hotelu, zawsze razem jemy śniadanie. Potem w drodze na trening mąż odwozi Liama do przedszkola. Popołudnia spędzamy razem we trójkę. Liam uwielbia golfa. Tą pasją zaraził go Wojtek, więc sobie razem grają. Czasem idziemy na basen, a czasem na lody włoskie. Spacerujemy po parku z naszym psem. Liam szaleje na hulajnodze albo na rowerze. Niestety Wojtka nie ma w każdy weekend i w środku tygodnia, bo gra mecze. Wtedy jesteśmy z Liamkiem sami. Dlaczego Wojtek nocuje w hotelu? We Włoszech tak jest, że noc przed meczem piłkarze spędzają w hotelu. Na zgrupowaniach reprezentacji Polski piłkarze też śpią w hotelu i niestety rodzina nie może ich odwiedzać (śmiech). Brzmi trochę, jakby byli w wojsku. Bo trochę tak jest. Chciałabym czasem móc sobie zaplanować, że w weekend zrobimy coś fajnego we trójkę, albo gdzieś polecieć na majówkę. Niestety Wojtek o dniu wolnym dowiaduje się dzień przed. A i tak musi wtedy przeznaczyć go na regenerację. W Turynie więcej czasu jesteś sama niż z mężem? Niestety. Wojtek jest świetnym ojcem i mężem. Gdy jesteśmy razem, mamy cudowny czas, ale przez nasze życie zawodowe tak naprawdę są to momenty. Nauczyliśmy się nimi cieszyć. Łapiemy te wspólne chwile. Bardzo doceniam to, co mam. Wiem, że są miliony osób na świecie, dla których los nie był łaskawy. Niewiele osób jednak wie, jak naprawdę wygląda życie z piłkarzem światowej sławy. I ile trzeba poświęcić, żeby to mogło „działać”. Gdy poznałam Wojtka, grał w Arsenalu, mieszkał w Londynie. Tam panowały zupełnie inne zasady niż we Włoszech. Jak choćby ten jeden dzień wolny po meczu. Poza tym znam język angielski, miałam tam znajomych, producenta. W Turynie jest zupełnie inaczej. Cały wywiad w nowym numerze VIVY!, dostępnym w punktach sprzedaży od czwartku 23 marca. Czytaj także: Nowotwór, problemy z drugą ciążą i operacja strun głosowych. MaRina Łuczenko-Szczęsna od wielu lat walczy o swoje zdrowie Co jeszcze w nowym numerze VIVY! 6/2023 Dorota Pomykała – laureatka FF Tribeca 2022 w Nowym Jorku, zdobywczyni Orła 2023 za najlepszą główną rolę kobiecą. Kobieta enigma. Przed nami odsłania swoją duszę. Krzysztof Zanussi – mistrz kina moralnego niepokoju wyznaje: „Tych filmów już nie nakręcę…”. Mika Urbaniak – wychowana przez dwójkę legendarnych artystów – Urszulę Dudziak i Michała Urbaniaka wbrew pozorom nie miała życia usłanego różami… A także VIVA! podróże: Kopenhaga kojarzy się z baśniowymi klimatami i pomnikiem Małej Syrenki, ale także z Wolnym Miastem Christiania – enklawą hipisów i artystów. Czytaj także: Przez druzgocącą diagnozę Marina Łuczenko-Szczęsna nie mogła zajść w drugą ciążę. „To po prostu cios w serce”
„Miał poczucie humoru i dystans do siebie. Będzie mi go brakowało...”
Krzysztof Zanussi w poruszającej rozmowie o Krzysztofie Pendereckim
Wybitny kompozytor Krzysztof Penderecki zmarł 29 marca 2020 roku. Pozostawił po sobie muzykę, którą zachwyca się cały świat... „Patrząc na niego miałem nadzieję, że będzie wieczny”, wyznaje Krzysztof Zanussi w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. View Ediplayer on the source website Krzysztof Zanussi o Krzysztofie Pendereckim wywiad Viva! Przyjaźnił się Pan z Krzysztofem Pendereckim wiele lat… Nie chciałbym uzurpować sobie praw do mówienia za głośno o tej przyjaźni, choć nasza znajomość trwała ponad pół wieku. Ale nazywanie jej przyjaźnią musiałyby potwierdzić obie strony, co teraz jest już niemożliwe. Żywiłem do Krzysztofa Pendereckiego bardzo ciepłe uczucia i mam wrażenie, że takimi samymi on mnie obdarzał. W końcu byłem jego pierwszym portrecistą filmowym. Doświadczeni filmowcy nie chcieli się wtedy zająć tym tematem, bo Penderecki nie miał jeszcze wtedy, w drugiej połowie lat sześćdziesiątych – „potwierdzonej” wielkości. Gdy kończyłem szkołę filmową, pozwolono mi zrealizować film o nim. I była to moja pierwsza praca. A dlaczego film właśnie o Krzysztofie Pendereckim? On wtedy nieoczekiwanie zabłysnął, jak gdyby wymknął się spod kurateli PRL. Zrobił niespodziewaną karierę w Niemczech, więc partia w Polsce go nie namaściła. Pamiętam jak późnej mówił o nim minister Janusz Wilhelmi – to nie do pomyślenia, by w Rosji pojawił się wielki kompozytor, który nic partii nie zawdzięczał. „Takie fakty jednak się zdarzają, bo taka jest polska anomalia”, dodawał. Krzysztof Penderecki pochodził z bardzo religijnej rodziny przesiąkniętej duchem kościoła. Tak, a następne uczynił coś, co było najgłębiej niemodne od strony politycznej. A mianowicie powrócił do muzyki tonalnej, ale również do religijnej. Przepowiadano mu niechybną klęskę, bo w tamtym czasie wykazał się wielką odwagą idąc pod prąd. Często szedł pod prąd, przełamywał stereotypy. Ale robił to w sposób niedemonstracyjny. Nigdy nie popadał w jakieś romantyczne zawirowania, chociaż potem nawiązał do muzyki neoromantycznej. Ale nigdy nie był Artystą z rozwianym włosem. Nie miał w sobie tej artystowskiej pychy. Upierał się, że jest rzemieślnikiem, bo tworzy dzieła solidne. Nie miał zamiarów za ich pośrednictwem przemawiać do narodu? Nie, a nawet utrzymywał pewien rodzaj bezpiecznego dystansu, co niektórzy mieli mu za złe. Stał się nawet przez to dość niepopularny. Jednak myślę, że historia odda mu sprawiedliwość, że tak roztropnie gospodarował swoim talentem, swoją karierą i dzięki temu tak wiele zrobił. A dlaczego Pan, młody adept szkoły filmowej tak interesował się muzyką poważną nie na przykład jazzem czy rockiem? Mój ojciec był z pochodzenia Włochem i przy goleniu wyśpiewywał wszystkiego arie Verdiego i Pucciniego. Byłem wiec z muzyką bardzo związany a jednocześnie odcięty od niej, bo rodzice mimo obietnic nie zdobyli się na kupno instrumentów. Nigdy więc nie uczyłem się gry na fortepianie, choć marzyłem o tym. Pianino było za drogie. A nikt z rodziny nie kwapił się mi je podarować. I pewnie dlatego jako szesnastoletni student fizyki zacząłem uczęszczać na festiwal Warszawska Jesień i na koncerty abonamentowe, które znajdowały się w rytuale rodzinnym, nawet jeżeli z pieniędzmi było bardzo marnie. Chodziło się czasem w dziurawych butach, ale na abonament musiało starczyć. Jak Pan poznał Krzysztofa Pendereckiego? Znałem go wcześniej z koncertów, ale poznaliśmy się osobiście dopiero gdy kręciłem o nim film w 1966 roku. Ten film pod tytułem „Krzysztof Penderecki” dzisiaj też jest do obejrzenia w na platformie vod TVP. Jest bardzo interesujący. Pokazuje między innymi jego relacje z innymi muzykami. W filmie zaprezentowałem liczne fragmenty jego utworów a szczególnie „Pasję”, która wymagała określonej inscenizacji. A fragmenty rozmów… Uważałem za swój obowiązek jako dokumentalista zarejestrować nie tylko nagrania muzyki Krzysztofa Pendereckiego, ale też na przykład jego burzliwe dyskusje z wybitną skrzypaczką Wandą Wiłkomirską. Kilka lat później w 1970 roku nakręciłem o Pendereckim część drugiego filmu zamówionego przez telewizję niemiecką. Spotykaliśmy się z Krzysztofem przy wielu okazjach i na wielu koncertach. Cały czas śledziłem jego karierę a gdy przebywałem w Niemczech po wybuchu stanu wojennego był pierwszym Polakiem, którego tam spotkałem. Pamięta Pan klimat tego spotkania? Spotkaliśmy się w Berlinie, ale nie przypomnę sobie już, w jakim miejscu… Natomiast ważne było przesłanie, którym się ze mną podzielił, a które wcześniej usłyszałem też w Watykanie – że w Polsce sprawy nie potoczą się tak, jak w Czechosłowacji i że nie będziemy musieli wyjeżdżać na zawsze, gdyż ten wojenny nie potrwa zbyt długo. Penderecki był o tym przekonany i, jak się okazało, miał rację stawiając dobrą diagnozę na przekór większości która twierdziła, że będzie zupełnie inaczej. Czy widywaliście się również prywatnie? Tak, bywałem niego w Lusławicach, no i oczywiście w Krakowie, podziwiając jego nowe nabytki – dzieła sztuki, stare meble. Rozmawialiśmy też o jego talentach ogrodniczych – patrzyłem na ogród w Lusławicach z podziwem. Krzysztof Penderecki gromadził tam osobliwości roślinne, których ja, jako laik nie potrafiłem docenić. Ogród był przepiękny, a dla kogoś kto się na tym znał, pełen niezwykłych gatunków drzew. Lubił bardzo pokazywać gościom Lusławice, ja też tam byłam i obeszliśmy całe arboretum. Rzeczywiście imponujące. Tylko, że złośliwość losu nakazała temu dworowi nosić imię, które tylko o jedną sylabę różniło się od nazwiska wiecznego rywala Krzysztofa, Witolda Lutosławskiego. To było dość zabawne, bo ludzie się mylili mówiąc, że jadą do Lutosławic a nie do Lusławic. Jaki był Krzysztof Penderecki prywatnie? Przede wszystkim miał poczucie humoru, co ja bardzo w ludziach cenię. Umiał żartować na własny temat. Kiedy był atakowany, a atakowano go ze wszystkim stron, bo wzbudzał zawiść swoją udaną karierą, bronił się właśnie żartem i dowcipem. „Król Ubu”, jeden z jego wielkich i poważnych utworów, ma w sobie wielką głębię ironii, jest niebywale śmieszny. O czym rozmawialiście, gdy siedzieliście przy długim stole w Krakowie? Głównie o sztuce i o duchu Europy. Poruszaliśmy wiele tematów, mówiliśmy na przykład o książce którą wydał w Bawarii, z bardzo ciekawym spojrzeniem na kulturę współczesną. Naszym rozmowom dodawały smaku wspaniałe potrawy, które były wkładem pani Elżbiety Pendereckiej w klimat ich życia rodzinnego. To jeden z jej licznych talentów. Dom prowadziła na wysokim poziomie. Czy cenił jakiegoś kompozytora szczególnie? Wiedział, że jestem zaprzyjaźniony z Wojtkiem Kilarem, więc o Wojtku wyrażał się bardzo kurtuazyjnie i pochlebnie. I nigdy złego słowa nie powiedział o Witoldzie Lutosławskim, który cieszył się porównywalnym rodzajem rozgłosu. A przecież między nimi czasami dość mocno iskrzyło. Miał wielkoduszność, na którą mógł sobie pozwolić. Będąc na szczycie doceniał też innych. Po prostu nie był narcyzem i nie musiał zaspakajać swoich ambicji. Osiągnął tak wiele! Wiedział Pan, że choruje? O tym, że walczy z chorobą, było wiadomo od kilku lat. Ale choć nie był okazem zdrowia, trzymał się świetnie i prawie do końca dyrygował. Patrząc na niego miałem nadzieję, że będzie wieczny. Będzie go Panu brakowało? Bardzo – był jak latarnia morska. Stanowił punkt odniesienia w bardzo wielu sprawach. Będzie mi brakowało jego trzeźwego, umiarkowanego stosunku do świata. A poza tym zawsze czekałem na jego następny utwór. Miał Pan nadzieję, że stworzy coś podobnego do „Bram Jerozolimy”? „Bramy Jerozolimy” bardzo mnie przejmowały w jego późniejszej twórczości. A „Pasja Łukaszowa” na początku. Zawsze dodaję do nich „Króla Ubu”, którego ogromnie lubię. Czy oglądał Pana filmy i je recenzował? Jako reżyser nigdy nie zadaję nikomu takich osobistych pytań. Choćby po to, żeby nie przeżyć zawodu. Nie wiem więc, czy oglądał je w całości czy po kawałku, ale na pewno wiele moich filmów widział. I niektóre bardzo lubił, jak mi o tym sam zdążył powiedzieć.
Zobaczcie stylizacje gwiazd na gali wręczenia Orłów!
Kożuchowska, Kulig, Bołądź... Kto wyglądał najlepiej?
W poniedziałkowy wieczór 25 marca odbyła się uroczysta gala wręczenia najbardziej prestiżowych polskich nagród filmowych, Orły 2019. W tym roku do konkursu zakwalifikowało się aż 105 tytułów - 47 fabuł, 42 dokumenty i 16 seriali fabularnych. W Teatrze Polskim rozdano statuetki w 19 kategoriach, a największą wygraną okazała się „Zimna wojna”, którą wyróżniono aż 6 razy. Na wydarzeniu pojawił się tłum gwiazd. Do zdjęć pozowały m. in. Małgorzata Kożuchowska, Olga Bołądź czy Magdalena Różczka. Ich kreacje wprost olśniewały! A kto wyglądał najlepiej? Zobaczcie w naszej galerii!
Krzysztof Zanussi nagrodzony Orłem 2019 za Osiągnięcia Życia!
Orły wręczane są od 1999 roku. Stały się w tym czasie jednymi z najbardziej prestiżowych i pożądanych nagród na polskim rynku filmowym, trafiając rokrocznie w ręce najlepszych polskich filmowców. Lista nominowanych została ogłoszona już kilka tygodni temu, a zwycięzców Orłów 2019 poznamy już 25 marca podczas uroczystej gali. Jednak już teraz znamy pierwszego laureata. Krzysztof Zanussi został ogłoszony zwycięzcą w kategorii Nagroda za Osiągnięcia Życia! Krzysztof Zanussi nagrodzony Orłem 2019 za Osiągnięcia Życia Właśnie ogłoszono decyzję członków Polskiej Akademii Filmowej. Werdykt odczytał zdobywca nagrody w 2016 roku, Janusz Gajos. Krzysztof Zanussi to scenarzysta, reżyser filmowy, teatralny i operowy, filozof, uznawany za jednego z najwybitniejszych twórców polskiego kina. Twórca jest laureatem wielu polskich i międzynarodowych nagród filmowych. Jest też członkiem Europejskiej Akademii Filmowej. Orzeł za Osiągnięcia Życia Rok temu nagrodzony został Jerzy Stuhr. Nagrodę za Osiągnięcia Życia przyznaje się od pierwszej edycji Orłów. Dotychczasowymi zwycięzcami w tej kategorii byli: Wojciech Jerzy Has (1999), Andrzej Wajda (2000), Stanisław Różewicz (2001), Tadeusz Konwicki (2002), Roman Polański (2003), Kazimierz Kutz (2004), Jerzy Kawalerowicz (2005), Jerzy Hoffman (2006), Witold Sobociński (2007), Janusz Morgenstern (2008), Jerzy Wójcik (2009), Jerzy Stefan Stawiński (2010), Tadeusz Chmielewski (2011), Janusz Majewski (2012), Danuta Szaflarska (2013), Kazimierz Karabasz (2014), Franciszek Pieczka (2015), Janusz Gajos (2016) oraz Sylwester Chęciński (2017).
Cannes po polsku. Polscy twórcy na Festiwalu Filmowym w Cannes
Wajda, Polański, Zanussi, Kieślowski. Kto jeszcze?
Już 14 maja rusza 72. Festiwal Filmowy w Cannes. W historii tego trwającego od 1946 roku jednego z najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie zapisali się najwięksi polscy filmowcy. Ze Złotą Palmą dla najlepszego filmu wyjechali stamtąd jedynie Andrzej Wajda (Człowiek z żelaza) oraz Roman Polański (Pianista). Jednak dorobek polskiego kina w Cannes jest o wiele bardziej pokaźny. Polacy w Cannes, 1946-1959 Polscy filmowcy związani są z Festiwalem Filmowym w Cannes od jego początku. Pierwsza edycja festiwalu miała odbyć się w 1939 roku, jednak plany organizacji festiwalu przerwał wybuch II wojny światowej. W związku z tym trzeba było czekać aż do 1946 roku. W konkursie głównym pierwszego festiwalu w Cannes próżno było szukać polskich filmów, jednak w repertuarze znalazł się krótkometrażowy film Jarosława Brzozowskiego Wieliczka, który zwyciężył Grand Prix Festiwalu dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Sukces Brzozowskiego powtórzyła rok później Powódź Jerzego Bossaka, która została uhonorowana tą samą nagrodą. Dwa lata później bez powodzenia w konkursie filmów krótkometrażowych startował Eugeniusz Cękalski i jego Żelazowa Wola. Początek lat pięćdziesiątych przyniósł pierwszy polski film startujący w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes. Było to Miasto nieujarzmione Jerzego Zarzyckiego w 1951 roku. Złotą Palmę zdobyły jednak Cud w Mediolanie Vittorio De Sici i Panna Julia Alfa Sjoeberga. Trzy lata później o Złotą Palmę walczyła Piątka z ulicy Barskiej. Film w reżyserii Aleksandra Forda przegrał z Wrotami piekieł Toinsouki Kinugasy, ale otrzymał dwie nagrody. Nagrodę Międzynarodową dla najlepszego filmu oraz Nagrodę Specjalną: wyróżnienie specjalne za reżyserię. W tym samym roku w konkursie filmów krótkometrażowych pokazane zostały Koziołeczek Lechosława Marszałka oraz Powrót na Stare Miasto Bossaka. W 1955 na Festiwalu Filmowym w Cannes swój film po raz pierwszy zaprezentował Andrzej Munk. Jego Niedzielny poranek brał udział w konkursie filmów krótkometrażowych razem z Cyrkiem Włodzimierza Haupego. Rok później w konkursie głównym wystartował Cień Jerzego Kawalerowicza. Ze Złotej Palmy cieszył się jednak Świat milczenia francuskiego duetu Jacques-Yves Cousteau i Louis Malle. W 1957 roku Kanał Wajdy mierzył się między innymi z Siódmą pieczęcią Bergmana. Obydwa filmy zostały nagrodzone Nagrodą Specjalną Jury, a Złotą Palmę zgarnął im sprzed nosa William Wyler i jego Przyjacielska perswazja. Do końca lat 50. w konkursach Festiwalu Filmowego w Cannes brały już udział jedynie polskie filmy krótkometrażowe. Koncert na ekranie Witolda Lesiewicza, Nagrodzone uczucie Waleriana Borowczyka oraz Zmiana warty Włodzimierza Haupego. Polacy w Cannes 1960-1969 W 1960 roku do Cannes, tym razem z filmem pełnometrażowym, powrócił Andrzej Munk. Jego Zezowate szczęście musiało jednak uznać wyższość Słodkiego życia Federico Felliniego. Rok później Viridiana Luisa Buñuela oraz Tak długa nieobecność Henriego Colpiego pokonały Matkę Joannę od Aniołów Jerzego Kawalerowicza. Na pocieszenie polskiemu twórcy pozostała Nagroda Specjalna Jury. W tym samym roku rywalizował jeszcze krótkometrażowy film W kręgu ciszy Jerzego Ziarnika. W 1962 roku Nagrodę Specjalną dla najlepszego filmu krótkometrażowego odebrali Ludwik Perski i Witold Giersz za Oczekiwanie. W konkursie głównym rywalizował też Dom bez okien Stanisława Jędryki, ale Złotą Palmę otrzymało brazylijskie Ślubowanie Anselma Duartego. W latach 1963-1966 polskie kino przypuściło ofensywę na Festiwal Filmowy w Cannes. Sygnał do ataku dał Wojciech Has i jego Jak być kochaną przegrywając z Lampartem Luchino Viscontiego. W 1964 roku Pasażerka Andrzeja Munka nie wygrała Złotej Palmy (z niej cieszyły się Parasolki z Cherbourga Jacquesa Demy’ego), ale wyjechała z Cannes z Nagrodą Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Munk odebrał też wyróżnienie specjalne za wszystkie dotychczasowe filmy. Rok później w konkursie głównym swój film znów zaprezentował Aleksander Ford. Pierwszy dzień wolności przegrał ze Sposobem na kobiety Richarda Lestera. Z kolei w 1966 roku Polska po raz pierwszy zaprezentowała w konkursie głównym dwa filmy. Były to Faraon Jerzego Kawalerowicza i Popioły Andrzeja Wajdy. Wygrały dwa inne filmy: Kobieta i mężczyzna Claude’a Leloucha oraz Panie i panowie Pietra Germiego. Wajda powrócił do Cannes w tym dziesięcioleciu jeszcze raz w 1969 roku. Pokazał Polowanie na muchy, ale ze Złotej Palmy cieszył się Lindsay Anderson i jego Jeżeli…. Dorobek polskiej kinematografii na Festiwalu Filmowym w Cannes w latach 60. uzupełniają jeszcze startujące w konkursie dla filmów krótkometrażowych Larghetto Wacława Kondka i Niebieska kula Mirosława Kijowicza. W konkursie głównym w 1968 roku miał zaś brać udział Żywot Mateusza Witolda Leszczyńskiego, ale z powodu paryskich rozruchów festiwal się nie odbył. Polacy w Cannes 1970-1979 Andrzej Wajda, Krzysztof Zanussi, Jerzy Skolimowski, Kazimierz Kutz, Wojciech Has i Roman Polański prezentowali swoje filmy na Festiwalu Filmowym w Cannes w latach 1970-1979. Krajobraz po bitwie musiał uznać wyższość filmu MASH Roberta Altmana. Życie rodzinne przegrało z Posłańcem Josepha Losyea, a Król, dama i walet oraz Perła w koronie z włoskimi filmami Klasa robotnicza idzie do raju Elia Petriego oraz Sprawa Mattei Francesca Rosiego. Z kolei Sanatorium pod klepsydrą Hasa nie zdobyło Złotej Palmy (ta przypadła w udziale Najemnikowi Alana Bridgesa i Strachowi na wróble Jerry’ego Schatzberga), ale zostało uhonorowane Nagrodą Jury dla najlepszego filmu. Po roku przerwy polskie kino w konkursie głównym reprezentowały Dzieje grzechu Waleriana Borowczyka, ale tym razem lepszy okazał się Mohammed Lakhdar-Hamina i jego Kronika lat pożogi. W 1976 roku doszło do gwiazdorskiego pojedynku Roman Polański vs Martin Scorsese. Lokator uległ w nim Taksówkarzowi. Wiele działo się z polskiego punktu widzenia w 1978 roku. W konkursie głównym wystartowały dwa filmy (nakręcony przez Skolimowskiego w Wielkiej Brytanii Krzyk oraz Spirala Zanussiego), a poza konkursem pokazany został Człowiek z marmuru Wajdy. Złotą Palmę wygrał włoski film Drzewo na saboty Ermanna Olmiego, ale Polacy nie wyjechali z Cannes bez łupów. Zanussi otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego, a Wajda Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Krzyk cieszył się z kolei z nagrody technicznej. W 1979 roku Wajda pokazał w Cannes swój kolejny film: Bez znieczulenia. Otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego, ale ze Złotej Palmy cieszyli się Francis Ford Coppola (Czas Apokalipsy) i Volker Schlöndorff (Blaszany bębenek). W tym dziesięcioleciu w konkursie dla filmów krótkometrażowych brały jeszcze udział Atlantyda i Kolory życia Piotra Szpakowicza oraz …i stała się światłość Jerzego Kaliny. Polacy w Cannes 1980-1989 Po dziesięcioleciach oczekiwania w końcu i dla polskiego kina przyszły chwile chwały na Festiwalu Filmowym w Cannes. Zaczęło się od Nagrody Jury dla najlepszego filmu i Nagrody Głównej Jury Ekumenicznego dla filmu Constans Krzysztofa Zanussiego. Złota Palma w 1980 roku przypadła jednak filmom Boba Fosse (Cały ten zgiełk) i Akiry Kurosawy (Sobowtór). W tym samym roku poza konkursem głównym pokazani zostali też Aktorzy prowincjonalni. Film Agnieszki Holland otrzymał Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej. Rok później Złota Palma przyjechała już do Polski. Wszystko za sprawą Człowieka z żelaza Andrzeja Wajdy, który otrzymał też Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego. W konkursie głównym festiwalu rywalizowało z nim również Opętanie Andrzeja Żuławskiego. Rok później cieszyliśmy się z kolejnej Złotej Palmy, tym razem aktorskiej. Wyróżnienie to przypadło w udziale Jadwidze Jankowskiej-Cieślak za rolę Evy w węgierskim filmie Inne spojrzenie. W konkursie głównym rywalizowała też niemiecko-brytyjska koprodukcja Fucha w reżyserii Jerzego Skolimowskiego. Skolimowski odebrał Złotą Palmę za najlepszy scenariusz, a w konkursie głównym zwyciężyły Droga Yilmaza Güneya oraz Zaginiony Costy-Gavrasa. W latach 80. Skolimowski pokazał w Cannes jeszcze dwa filmy: Najlepszą zemstą jest sukces (przegrał z filmem Wima Wendersa Paryż Teksas) oraz Wiosenne wody (Złota Palma trafiła do Stevena Soderbergha i jego filmu Seks, kłamstwa i kasety wideo). W roku 1988 w Cannes debiutował Krzysztof Kieślowski. Złotą Palmę wygrał wtedy Bille August i jego Pelle zwycięzca, ale Krótki film o zabijaniu otrzymał Nagrodę Jury i Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Tę drugą do spółki z filmem Czasy i życie Klausa Barbiego Marcela Ophülsa. Polski dorobek w latach 80. uzupełniają startujące w konkursie filmów krótkometrażowych Z górki Mariana Cholerka, Don Kichot Krzysztofa Raynocha, Stop!! Wstęp wzbroniony Krzysztofa Kiwerskiego, Łagodna Piotra Dumały i Imagine Zbigniewa Rybczyńskiego. Polacy w Cannes 1990-2018 W roku 1990 na Festiwalu Filmowym w Cannes pokazany został słynny „półkownik” Ryszarda Bugajskiego Przesłuchanie. W konkursie głównym zwyciężyła Dzikość serca Davida Lyncha, ale Złota Palma dla najlepszej aktorki powędrowała do występującej w Przesłuchaniu Krystyny Jandy. Polski dorobek uzupełniła Nagroda Młodych dla najlepszego filmu dla obrazu Macieja Dejczera 300 mil do nieba. Kolejne lata należały do Krzysztofa Kieślowskiego. W 1991 roku pokazał w konkursie głównym Podwójne życie Weroniki. Film Kieślowskiego otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego oraz Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Występująca w nim Irene Jacob zdobyła też Złotą Palmę dla najlepszej aktorki. Złota Palma dla najlepszego filmu przypadła jednak braciom Coen i ich filmowi Barton Fink. W 1994 Trzy kolory: Czerwony Kieślowskiego przegrały rywalizację o Złotą Palmą z Pulp Fiction Quentina Tarantino. Na kolejny film polskiego twórcy w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes trzeba było czekać do 2002 roku. Polsko-francuska koprodukcja Pianista Romana Polańskiego zdobyła tam Złotą Palmę dla najlepszego filmu. Polański powrócił do Cannes w 2013 roku, ale jego Wenus w futrze musiała uznać wyższość filmu Życie Adeli – Rozdział 1 i 2 Abdellatifa Kechiche, Léi Seydoux i Adele Exarchopoulos. Ostatnim polskim filmem prezentowanym w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes była zaś Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego. Polski reżyser odebrał Złotą Palmę dla najlepszego reżysera, ale w konkursie głównym triumfowały Złodziejaszki Hirokazu Koreedy. Polski dorobek w latach 1990-2018 w Cannes uzupełniają: pierwsza Nagroda Cinéfondation dla etiudy studenckiej (Jakub Adama Guzińskiego), trzecia Nagroda Cinéfondation dla etiudy studenckiej (Fajnie, że jesteś Jana Komasy), Nagroda Jury Ekumenicznego, Wyróżnienie specjalne (Z odzysku Sławomira Fabickiego), Wyróżnienie w kategoriach technicznych (Janusz Kamiński za zdjęcia do filmu Motyl i skafander) oraz Grand Prix Canal+ Najlepszy film krótkometrażowy (Najpiękniejsze fajerwerki ever Aleksandry Terpińskiej). W konkursie filmów krótkometrażowych startowały też: Ja Wałęsa Jacka Skalskiego, Arka Grzegorza Jonkajtysa, Olena Elżbiety Benkowskiej, Koniec widzenia Grzegorza Mołdy oraz Figury niemożliwe i inne historie III Marty Pajek.
Polacy na festiwalu filmowym w Wenecji. Kto został doceniony?
Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Wenecji
Wenecki festiwal filmowy to jedno z najważniejszych wydarzeń w świecie filmu i impreza o długich tradycjach, która wypromowała wiele sław kina z Europy i świata. Doceniano tu Akirę Kurosawę, Antonioniego i Bunuela. A nagrody za całokształt twórczości dostali Charlie Chaplin czy Ingmar Bergman. A co z Polakami? Polacy na Festiwalu Filmowym w Wenecji Wśród twórców docenionych i wyróżnionych podczas MFF w Wenecji nie brakuje Polaków! W tym roku w jury 75. edycji festiwalu zasiada Małgorzata Szumowska. To ogromne wyróżnienie dla naszej reżyserki. W 2015 roku w jury tego konkursu zasiadał też inny polski reżyser, Paweł Pawlikowski, twórca oscarowej Idy. W 2016 roku honorowego Złotego Lwa za całokształt dokonań otrzymał Jerzy Skolimowski. Polski reżyser od lat jest doceniany w Wenecji. Dyrektor festiwalu, Alberto Barbera, nie ukrywa, że jest wielkim fanem jego twórczości. Uzasadniając wybór reżysera, oświadczył, że uważa go za jednego z najbardziej reprezentatywnych twórców, który wniósł istotny wkład w odnowę polskiego kina po latach 60. W 1985 roku Skolimowski otrzymał Nagrodę Specjalną Jury za zrealizowany w Ameryce film Latarniowiec, a w 2010 roku za Essential Killing. W 2015 roku jego 11 minut przeszło surową selekcję do konkursu głównego, jednak ostatecznie przegrało z filmem Z daleka Wenezuelczyka, Lorenzo Vigasa. Ale w Wenecji doceniano nie tylko Skolimowskiego. W 1984 roku Złotego Lwa dostał Krzysztof Zanussi za Rok spokojnego słońca. A dekadę później, w 1993 roku, Krzysztof Kieślowski podzielił się główną nagrodą z Robertem Altmanem. Amerykanina doceniono za film Na skróty, a Kieślowski otrzymał ją za Trzy kolory: Niebieski. Wyróżniono też Andrzeja Wajdę. Reżyser w 2013 roku otrzymał nagrodę Persol za całokształt twórczości, przyznawaną przez dyrekcję festiwalu. Ceremonię poprzedził wtedy pokaz filmu Wałęsa. Człowiek z nadziei. Reżyser wcześniej dostał nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) za historyczny Popiół i diament, ze Zbigniewem Cybulskim. Otrzymał także dwie nominacje do Złotych Lwów: w 1983 roku za film Miłość w Niemczech, i w 1961 roku za film Samson. Uznanie weneckiej publiczności i krytyków zdobył też Roman Polański. Za kultowy film z 1961 roku Nóż w wodzie dostał nagrodę krytyków FIPRESCI. Do Złotego Lwa był nominowany także jego film Rzeź z 2011 roku, w którym zagrały takie gwiazdy, jak Christoph Waltz i Kate Winslet. Jednak, choć uważano go za jednego z faworytów do nagrody, ostatecznie został wyróżniony jedynie jedną z pobocznych nagród wręczanych na festiwalu – Złotym Lwiątkiem, przyznawanym przez włoskie stowarzyszenie Agiscuola. Trzymamy kciuki za polskich twórców, by w następnych latach także nie zabrakło ich na MFF w Wenecji! Roman Polański i Jerzy Skolimowski Andrzej Wajda