Odrzucili go we Włoszech i Niemczech, nie chcieli go pokazywać w kinach. Dziś ten film to polska legenda
„Krótki film o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego to dziś jedno z najważniejszych dzieł polskiej kinematografii. Choć początkowo spotkał się z pogardą zagranicznych dystrybutorów, zdobył uznanie krytyki na całym świecie. Jak wyglądała droga tego filmu z odrzucenia do chwały?
W 1988 roku polska kinematografia wzbogaciła się o dzieło, które na zawsze zmieniło sposób, w jaki mówi się o miłości na ekranie. „Krótki film o miłości” Krzysztofa Kieślowskiego, początkowo zignorowany i odrzucony przez zagranicznych dystrybutorów, dziś uchodzi za jedno z najwybitniejszych osiągnięć artystycznych w historii polskiego kina. Historia młodego chłopaka i jego fascynacji starszą kobietą wciąż porusza, dzieli i skłania do refleksji. Jak doszło do tego, że film uznany za „nic niewarty” stał się uznanym na całym świecie arcydziełem? Trudne początki „Krótkiego filmu o miłości” Film Krzysztofa Kieślowskiego, który wszedł na ekrany w 1988 roku, nie od razu zyskał międzynarodowe uznanie. Reżyser napotkał olbrzymią niechęć zagranicznych dystrybutorów – szczególnie we Włoszech, Francji i Niemczech. Odmawiali oni zakupu praw, twierdząc, że „to jest nic niewarte” oraz że Kieślowski to twórca, „który nie ma wyjścia poza swój obszar etniczny”. Dopiero sukcesy festiwalowe zwróciły uwagę świata na film. Czytaj także: Po raz pierwszy zobaczyli się... na własnym ślubie! Prawdziwa historia tej niespotykanej miłości doczeka się ekranizacji Fabuła, która porusza i szokuje „Krótki film o miłości” to kinowa wersja szóstej części cyklu „Dekalog”. Główny bohater, Tomek (Olaf Lubaszenko), to nadwrażliwy dwudziestolatek, który zakochuje się w starszej o dekadę sąsiadce – Magdzie (Grażyna Szapołowska). Chłopak codziennie obserwuje ją przez lunetę, wrzuca do skrzynki fikcyjne awizo, telefonuje bez słowa, a ostatecznie zostaje roznosicielem mleka, by się do niej zbliżyć. Gdy Magda poznaje prawdę, odtrąca Tomka, nie wierząc w szczerość jego uczuć. To prowadzi do próby odebrania sobie przez chłopaka życia. Festiwalowe triumfy i opinie krytyków Film zdobył uznanie nie tylko w Polsce, ale i na międzynarodowej scenie filmowej. Otrzymał Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku w 1988 roku, a także Nagrodę Specjalną Jury, FIPRESCI i OCIC na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián. Legenda włoskiego kina, Michelangelo Antonioni, obejrzał film aż dwanaście razy. Tony Rayns z „Time Out” pisał, że Kieślowski stworzył „absolutnie mistrzowski film, który równoważy elementy humoru i ponurej prawdy o uczuciach”. Rita Kempley z „Washington Post” nazwała go „nastrojową, skrupulatną przypowieścią o ogromnej ranie w ludzkim sercu w obliczu braku miłości”. Czytaj także: Netflix oficjalnie to potwierdził, ten serial jest absolutnym hitem. Padły konkretne liczby Arcydzieło aktorstwa: Szapołowska i Lubaszenko Dzieło Kieślowskiego to również wielki triumf aktorski. Grażyna Szapołowska i Olaf Lubaszenko zostali wyróżnieni za swoje kreacje – Szapołowska zdobyła nagrodę za najlepszą rolę kobiecą, a Iwińska – za drugoplanową. Krytycy podkreślali, że „Szapołowska dowiodła, że jej wrodzony talent rozwinął się w aktorską maestrię”, a Lubaszenko „wydobył z roli Tomka kanciastą, niezdarną młodzieńczość”. Film, który podzielił odbiorców i wywołał kontrowersje Choć większość krytyków była zachwycona, nie brakowało głosów sprzeciwu. Tadeusz Wiącek z „Echa Dnia” określił film jako „opowieść o dewiancie seksualnym”, a Anna Tatarkiewicz uznała niektóre sceny za „obrzydliwe”. Mimo to film zyskał status kultowego, a zdaniem Przylipiaka, „reżyser trzyma widza w napięciu jak Hitchcock, a porusza jak poeta”. Czytaj także: Andrzej Seweryn jakiego jeszcze nie widzieliśmy! Ta rola może przejść do historii Źródła: wiadomosci.radiozet.pl, film.interia.pl
13. edycja festiwalu filmowego Hommage à Kieślowski zaczyna się już dzisiaj!
Tegoroczne hasło festiwalu Hommage à Kieślowski brzmi „Musimy sobie pomagać” i stanowi motyw przewodni całego programu. W ramach wydarzenia przewidziano liczne projekcje, spotkania i dyskusje, podzielone na tematyczne sekcje. Nowością tegorocznej edycji jest konkurs dla studentów szkół filmowych. Festiwal tradycyjnie odbędzie się w malowniczym Sokołowsku na Dolnym Śląsku w dniach 23-25 sierpnia, a także 23 sierpnia w czeskim Broumovie. Musimy sobie pomagać Co roku program festiwalu skupiony jest wokół ważnej myśli, silnie powiązanej z tym, co dzieje się na świecie, odnoszącej się do wartości, które festiwal stara się szczególnie pielęgnować i które wpisują się w „filozofię uważności społecznej” jego patrona. W tym roku organizatorzy wydarzenia stawiają na hasło „Musimy sobie pomagać”. To myśl o uniwersalnej mocy, która skupia się nie tylko na pilnej potrzebie szerzenia pomocy, ale też na związanej z nią faktycznym działaniu, przejściu do praktyki. „Musimy sobie pomagać” (Musíme si pomáhat) to również tytuł bardzo cenionego i lubianego w Polsce czeskiego filmu Jana Hrebejka z 2000 roku, do którego festiwal, po ponad 20-letniej przerwie, powraca. Program Hommage à Kieślowski 2024 Festiwal symbolicznie oddaje hołd wybitnemu polskiemu reżyserowi, Krzysztofowi Kieślowskiemu. W programie 13. edycji znajdą się nie tylko jego filmy, ale także liczne sekcje i pokazy najnowszych produkcji polskiego i europejskiego oraz klasyki filmowej. Wybrane dzieła czeskiego kina pozwolą lepiej zrozumieć wpływy i kontekst, w jakim kształtowała się twórczość Kieślowskiego. Sekcja HOMMAGE À KIEŚLOWSKI 2024 „Bez końca” (1985), „Prześwietlenie” (1974) i „Gadające głowy” (1980) Sekcja specjalna HOMMAGE À STUHR „Duże zwierzę”, reż. Jerzy Stuhr, scen. Krzysztof Kieślowski (fabuła, 2000) Sekcja STOKROTKI I INNE CUDA. KINO ESTER KRUMBACHOVEJ „Stokrotki”, reż. Věra Chytilová (fabuła, 1966), „Waleria i tydzień cudów”, reż. Jaromil Jireš (fabuła, 1971), „Zabójstwo inżyniera Czarta”, reż. Ester Krumbachová (fabuła, 1970), „W poszukiwaniu Ester”, reż. Věra Chytilová (dokument, 2005). Sekcje pod hasłem MUSIMY SOBIE POMAGAĆ 1. OPOWIEŚCI Z LASU „Zielona granica”, reż. Agnieszka Holland (fabuła, 2023), „Mur”, reż. Kasia Smutniak (dokument, 2023), „Las”, reż. Lidia Duda (dokument, 2024), „Drzewa milczą”, reż. Agnieszka Zwiefka (dokument, 2024) 2. BOHATEROWIE CODZIENNOŚCI „Musimy sobie pomagać”, reż. Jan Hřebejk (fabuła, 2000), „Film dla kosmitów”, reż. Piotr Stasik (fabuła, 2023), „Tylko dzień i noc”, reż. Grzegorz Brzozowski (dokument, 2024), „Tyle co nic”, reż. Grzegorz Dembowski (fabuła, 2023), „Muzykanci”, reż. Kazimierz Karabasz (dokument, 1960), „Na złamanie karku” reż. Jan Hřebejk (fabuła, 2004). 3. OPOWIEŚCI O KOBIECEJ SILE „Jutro będzie nasze”, reż. Paola Cortellesi (fabuła, 2023), „Twarze Agaty”, reż. Małgorzata Kozera (dokument, 2023), „Posłuchaj, co chce ci powiedzieć”, reż. Małgorzata Imielska (dokument, 2024) 4. UKRAINA „Skąd dokąd”, reż. Maciej Hamela (dokument, 2023) 5. PALESTYNA „Pomarańcza z Jaffy”, reż. Mohammed Almughanni (fabuła, 2023) Sekcja PEJZAŻE ŻYCIA/PEJZAŻE SZTUKI „Anselm”, reż. Wim Wenders (dokument, 2023) W tym roku do Sokołowska przyjadą m.in.: Artur Barciś, Magdalena Dipont, Małgorzata Imielska, Maria Pakulnis, Jacek Petrycki, Jerzy Radziwiłowicz i Piotr Stasik. Konkurs krótkich form filmowych Musimy sobie pomagać Nowością w tegorocznej edycji jest konkurs dla studentów szkół filmowych, który ma na celu odkrycie nowych talentów i zachęcenie młodych twórców do eksploracji tematów bliskich filozofii Kieślowskiego. To niepowtarzalna okazja dla młodych filmowców, by zaprezentować swoje prace szerszej publiczności i zyskać cenne wskazówki od uznanych postaci ze świata kina. Dziesięć filmów krótkometrażowych dostało się do finału konkursu festiwalu Hommage à Kieślowski. Wyselekcjonowane filmy krótkometrażowe (fabuły, dokumenty, animacje) oceniać będą – po raz pierwszy w historii festiwalu – Marta Hryniak, Magdalena Łazarkiewicz, Bożenna Biskupska oraz Artur Barciś. Selekcji konkursowej z nadesłanych 110 zgłoszeń dokonali: Ajka Tarasow, Jarosław Grzechowiak, Diana Dąbrowska. Oprócz nagród regulaminowych w Sokołowsku zostaną przyznane także dwa dodatkowe wyróżnienia: nagroda specjalna Marii Kieślowskiej oraz nagroda dyrektora Wytwórni Filmów Fabularnych we Wrocławiu, Roberta Banasiaka. Filmy zakwalifikowane do finału konkursu: Echo, reż. Emi Buchwald / dokument / Studio Munka Taniec w narożniku, reż. Jan Bujnowski / fabuła /Studio Filmowe Indeks (Szkoła Filmowa w Łodzi) Moja siostra, reż. Mariusz Rusiński / dokument / Studio Munka Jestem, reż. Cezary Orłowski / fabuła / Warszawska Szkoła Filmowa Przez ciebie, po tobie, reż. Jędrzej Górski / fabuła / Warszawska Szkoła Filmowa Końce i początki, reż. Klaudia Fortuniak / fabuła / 17 min. / Łódzka Szkoła Filmowa Człowiek z odpadającym uchem, reż. Jędrzej Kocjan / fabuła / Łódzka Szkoła Filmowa Pierwszy taniec w chmurach, reż. Michał Mieszczyk / fabuła / Szkoła Filmowa im. Krzysztofa Kieślowskiego (Katowice) Polish Dream, reż. Małgorzata Suwała / fabuła / Studio Munka Momo i Lulu, reż. Anita Kwiatkowska-Naqvi / animacja /Studio Munka Szczegółowe informacje o programie festiwalu, konkursie dla studentów oraz bilety są dostępne na oficjalnej stronie festiwalu POD TYM ADRESEM oraz w festiwalowych mediach społecznościowych.
Krzysztof Kieślowski – życiorys i najważniejsze filmy reżysera kina moralnego niepokoju
Wiedział, że może liczyć na współpracę z najlepszymi twórcami
Krzysztof Kieślowski to sztandarowa postać kina moralnego niepokoju. Swój warsztat doskonalił tworząc filmy dokumentalne, jednak największy rozgłos zdobył produkcjami tworzonymi w duecie z Krzysztofem Piesiewiczem. Jego międzynarodowe produkcje uświetniała muzyka Zbigniewa Preisnera. Spis treści: Dzieciństwo i młodość Krzysztofa Kieślowskiego Studia reżyserskie i pierwsze filmy Życie prywatne Krzysztofa Kieślowskiego Filmy dokumentalne Amator (1979) – film fabularny oddający niepokoje lat. 70. XX wieku Dekalog (1989-1990) – kodeks filmowy z przełomu ustrojowego w Polsce Podwójne życie Weroniki (1991) – studium psychologiczne kobiety Trzy kolory: Niebieski, Biały, Czerwony (1993-1994) Dzieciństwo i młodość Krzysztofa Kieślowskiego Krzysztof Kieślowski urodził się 27 czerwca 1941 roku w Warszawie. Jego rodzice Roman i Barbara (z domu Szonert) pochodzili zza wschodniej granicy Polski. Rodzina ojca przyjechała z Wołynia, a matki – z Petersburga. Dziadek przyszłego reżysera zginął w roku jego urodzin w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Sporą część dzieciństwa Krzysztof spędził w sanatoriach. Już jako noworodek przeszedł zapalenie płuc, a choroba dotkliwie dawała o sobie w pierwszych latach jego życia. Jego ojciec chorował na gruźlicę, więc także z tego powodu rodzina musiała przemieszczać się pomiędzy różnymi ośrodkami na czas leczenia i rekonwalescencji. Od 1945 roku mieszkali w Głubczycach na Górnym Śląsku, a ojciec leczył się między innymi w Sokołowsku, o którym pisała Olga Tokarczuk w „Empuzjonie”. Ciągłe przeprowadzki sprawiły, że edukacja podstawowa Krzysztofa rozłożyła się na kilka szkół i miejscowości. Uczył się w Sokołowsku, Strzemieszycach, Bukowinie Tatrzańskiej i Mieroszowie. Myślał, aby na tym etapie zakończyć swoją edukację, jednak ojciec nakłonił go do dalszej nauki w szkole średniej pożarnictwa we Wrocławiu. Nie był to trafiony wybór, podobnie jak wieczorowe liceum ogólnokształcące w Wałbrzychu. Z obydwu szkół zrezygnował i w 1957 roku podjął naukę w Państwowym Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie. Tu został na dłużej, a po lekcjach pracował jako garderobiany, mając styczność ze sławami polskiego teatru – Tadeuszem Łomnickim i Zbigniewem Zapasiewiczem. Studia reżyserskie i pierwsze filmy Dwudziestoletni Krzysztof trzykrotnie zdawał do szkoły filmowej w Łodzi. W końcu w 1962 roku rozpoczął studia reżyserskie, a jego mentorami zostali Kazimierz Karabasz i Jerzy Bossak. Pod których kierunkiem powstały pierwsze etiudy dokumentalne „Urząd” (1966) i „Z miasta Łodzi” (1969). W czasie studiów Kieślowski nakręcił także krótkometrażowy film fabularny „Tramwaj” (1966) o chłopaku (Jerzy Braszka), który wychodzi z imprezy, a następnie wsiada do nocnego tramwaju. Tam poznaje dziewczynę (Maria Janiec), jednak nie ma odwagi do niej podejść. W 1968 roku w telewizji ukazał się jego dokument pt. „Zdjęcie”. W nim dwóch starszych panów ogląda fotografię z czasów ich młodości, co przywołuje głębokie emocje i wspomnienia. View oEmbed on the source website Życie prywatne Krzysztofa Kieślowskiego Swoją żonę Marię Cautillo poznał już na studiach. Wzięli ślub w 1967 roku i byli razem do jego śmierci. W 1972 roku urodziła się ich córka Marta. W trójkę mieszkali w małym mieszkaniu w Warszawie przy ul. Czerniakowskiej. W osobnym artykule przywołujemy wspomnienia Marty Hryniak o rodzicach. Nie tylko w swoich filmach, ale także w życiu prywatnym, Krzysztof Kieślowski kierował się naukami płynącymi ze Starego Testamentu, jednak deklarował się jako agnostyk. Reżyser nałogowo palił papierosy i, jak wspomina Agnieszka Holland w reportażu napisanym przez Stanisława Zawiślińskiego w 2011 roku, miewał stany depresyjne. W 1995 roku przeszedł zawał serca. Początkowo nie zgadzał się na operację, jednak kiedy problemy ze zdrowiem się nasiliły, zgodził się na wszczepienie by-passów. Nie przeżył operacji. Zmarł 19 marca 1996 roku, mając 55 lat. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Na jego grobie stoi rzeźba zaprojektowana przez Krzysztofa M. Bednarskiego, przedstawiająca kadrujące dłonie. Filmy dokumentalne Od czasów studenckich do końca życia Krzysztof Kieślowski kręcił filmy dokumentalne, najwięcej – w latach 70. XX wieku. Najważniejsze obrazy to: Byłem żołnierzem (1970) – jest to dokument o kombatantach, którzy w czasie wojny stracili wzrok. Powstał we współpracy reżyserskiej z Andrzejem Titkowem i został uhonorowany Nagrodą Specjalną „Żołnierz Polski” na festiwalu w Krakowie w 1971 roku, Pierwsza miłość (1974) – film opowiada o niepełnoletniej dziewczynie w ciąży. Kamera podąża za nią od chwili, kiedy dowiaduje się o tym, że zostanie matką po narodziny dziecka. Obraz otrzymał dwie nagrody na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 1974, Szpital (1977) – film rejestruje dobę z życia lekarzy na 36-godzinnym dyżurze w szpitalu przy ul. Barskiej w Warszawie. Obraz otrzymał dwie nagrody na festiwalu w Krakowie w 1977 roku: „Syrenkę Warszawską” i Złotego Smoka – Grand Prix w konkursie międzynarodowym. Siedem kobiet w różnym wieku (1978) – dokument przedstawia siedem baletnic w różnych etapach rozwojowych życia kobiety. Na początku widzimy kilkuletnią dziewczynkę, uczącą się podstaw tańca, a na końcu dojrzałą kobietę, która przekazuje swoją wiedzę młodym następczyniom. Film został nagrodzony „Złotym Lajkonikiem” na Krakowskim Festiwalu Filmowym w 1979 roku. Z punktu widzenia nocnego portiera (1979) – jest to portret Mariana Osucha, portiera, który nie tylko w pracy, ale i w życiu hołduje ustalonym zasadom, nakazom i regulaminom. Film otrzymał Grand Prix na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie, Nagrodę Jury na Międzynarodowym festiwalu w Lille i nagrodę „Srebrna Sestercja” w Lyonie. View oEmbed on the source website Amator (1979) – film fabularny oddający niepokoje lat. 70. XX wieku Filip Mosz (Jerzy Stuhr) jest zwykłym, niczym nie wyróżniającym się, obywatelem, pracującym w zakładzie przemysłowym pod Krakowem. Kiedy zostaje ojcem, kupuje kamerę, aby rejestrować pierwsze kroki i życie swoje córeczki. Tym działaniem wzbudza zainteresowanie kierownika zakładu i na jego zlecenie zgadza się nakręcić film z okazji 25. rocznicy powstania przedsiębiorstwa. Zachęcony nagrodą, zakłada Amatorski Klub Filmowy i coraz bardziej angażuje się w realizację filmów dokumentalnych. W ten sposób zwraca na siebie uwagę rządzących. Sprawa nabiera tempa, co znacznie wpływa na jego relację z żoną i córką. Film, w pełni oddający nastrój kina moralnego niepokoju, został uhonorowany na festiwalu w Gdyni, zdobywając Złote Lwy w 1979 roku. W 1980 roku Krzysztof Kieślowski otrzymał także Nagrodę Specjalną na międzynarodowym festiwalu w Berlinie. O „Amatorze” pisaliśmy również w rankingu najlepszych polskich filmów z lat 50., 60. i 70. XX wieku. View oEmbed on the source website Dekalog (1989-1990) – kodeks filmowy z przełomu ustrojowego w Polsce „Dekalog” okazał się jednym z najważniejszych przedsięwzięć w twórczości Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza. Dziesięć filmów krótkometrażowych powstało na zlecenie Telewizji Polskiej we współprodukcji ze Studiem Filmowym „Tor”. Ukazywały się one kolejno od pierwszej do dziesiątej części, od 10 grudnia 1989 roku do 29 czerwca 1990 roku. Dwa z nich – „Krótki film o zabijaniu” i „Krótki film o miłości” można było obejrzeć w rozszerzonej wersji kinowej. Dekalog V – Krótki film o zabijaniu (1988) Jest to filmowa przypowieść do piątego przykazania: „Nie zabijaj!”. Akcja rozgrywa się wokół trzech postaci. Jacek (Mirosław Baka), Piotr (Krzysztof Globisz) i taksówkarz Waldemar (Jan Tesarz) stają się bohaterami brutalnej zbrodni, a następnie rozprawy, której wynikiem jest kara śmierci. W 1988 roku film został uhonorowany nagrodą Nagrodą Jury i nagrodą FIPRESCI na festiwalu w Cannes, zdobył także Grand Prix na festiwalu w Gdyni i Złotą Kaczkę przyznawaną przez czytelników magazynu „Film” (1989). View oEmbed on the source website Dekalog VI – Krótki film o miłości (1988) Szósta część dekalogu skupia się na relacji dwóch postaci – dziewiętnastoletniego Tomka (Olaf Lubaszenko) i starszej od niego Magdy (Grażyna Szapołowska). Chłopak obserwuje kobietę przez lunetę z okna swojego pokoju, zastając ją zarówno w codziennych, jak i intymnych sytuacjach. Czuje zazdrość, kiedy Magda spotyka się z innym mężczyzną. Płacze razem z nią, kiedy przeżywa ona chwile załamania. Coraz bardziej dąży do spotkania z nią, aby wyznać jej swoje uczucia. Krzysztof Kieślowski za „Krótki film o miłości” otrzymał Złote Lwy w Gdyni w 1988 roku. Obraz został uhonorowany także w czterech kategoriach indywidualnych: za najlepszy scenariusz, rolę główną kobiecą (Grażyna Szapołowska), rolę żeńską drugoplanową (Stefania Iwińska) i zdjęcia autorstwa Witolda Adamka. Zdobył także dwie nagrody na festiwalu San Sebastian. Muzykę do filmu skomponował Zbigniew Preisner. View oEmbed on the source website Podwójne życie Weroniki (1991) – studium psychologiczne kobiety Dramat psychologiczny Krzysztofa Kieślowskiego napisany wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem rozgrywa się równolegle w Polsce i we Francji. Dwie dziewczyny – Weronika i Véronique (w podwójnej roli wystąpiła Irène Jacob) podświadomie czują swoją obecność. Nie wiedzą o swoim istnieniu, chociaż wyglądają zupełnie tak samo. Obydwie kobiety są wyjątkowo utalentowane muzycznie. Jednak mają całkowicie odmienny stosunek do kariery. Weronika zrobi wszystko, aby występować na scenie, kosztem własnego zdrowia, a nawet życia. Z kolei Véronique, mając złe przeczucia, rezygnuje z kariery muzycznej. Film powstał w koprodukcji polsko-francusko-norweskiej. W 1991 roku zdobył trzy nagrody w Cannes: Nagrodę Jury Ekumenicznego, nagrodę FIPRESCI i Złotą Palmę za kreację aktorską w wykonaniu Irène Jacob. View oEmbed on the source website Trzy kolory: Niebieski, Biały, Czerwony (1993-1994) Na trylogię składają się trzy dramaty, które powstały w koprodukcji polsko-francusko-szwajcarskiej. Scenariusze do filmów napisali Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz. Muzykę skomponował Zbigniew Preisner. Kolory zawarte w tytułach wszystkich trzech części składają się na flagę Francji i nawiązują do haseł rewolucji francuskiej: „Wolność, równość, braterstwo”. Trzy kolory: Niebieski (1993) Julie (Juliette Binoche) jest żoną wybitnego kompozytora i mamą pięcioletniej Anny. Pewnego dnia w wypadku samochodowym traci cały swój świat, czyli męża i córkę. Pogrążona w żałobie myśli o tym, aby popełnić samobójstwo. Wszystko w domu przypomina jej o tragedii, więc sprzedaje rzeczy, wystawia dom na sprzedaż i przeprowadza się do Paryża. Jedyną pamiątką, jaką zostawia i zabiera ze sobą do nowego mieszkania, jest szklany abażur w kolorze niebieskim. Z czasem rozpoczyna normalne życie. Nawiązuje kontakt z Olivierem (Benoît Régent), który współpracował z jej mężem i który planuje dokończyć utwór wspólnie pisany przed śmiercią Patrice'a. Julie dowiaduje się także, że nie wszystko było tak piękne, jak myślała. Jej mąż miał kochankę, która obecnie spodziewa się dziecka. View oEmbed on the source website Trzy kolory: Biały (1993) Karol (Zbigniew Zamachowski) jest zakochany w młodej Francuzce o imieniu Dominique (Julie Delpy). Dla niej zamyka zakład fryzjerski w Warszawie, biorą ślub i wyjeżdżają razem do Francji. Jednak młoda małżonka jest zawiedziona pożyciem z mężem. Składa papiery o rozwód, a następnie zabiera mu majątek, pozostawiając go tylko z jedną walizką. Załamany mężczyzna spotyka w metrze Mikołaja (Janusz Gajos) i dzięki jego pomocy udaje mu się wrócić do kraju. Ojczyzna nie wita go jednak z otwartymi ramionami. Pobity, na skraju nędzy, musi zacząć życie od nowa. Stopniowo staje na nogi, a dzięki smykałce do interesów udaje mu się odbudować majątek. Kiedy znowu jest na dobrej pozycji, postanawia zemścić się na byłej żonie. Za ten film reżyser otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia na festiwalu w Berlinie w 1994 roku, a także Złotą Kaczkę od czytelników magazynu „Film” w 1995 roku. View oEmbed on the source website Trzy kolory: Czerwony (1994) To historia, która splata ze sobą losy trzech postaci – Valentine (Irène Jacob), studentki na Uniwersytecie Genewskim, studenta prawa Auguste'a (Jean-Pierre Lorit)i emerytowanego sędziego Josepha Kerna (Jean-Louis Trintignant). Do domu sędziego dziewczyna trafia przypadkiem. Wracając samochodem z pokazu mody, potrąca suczkę. Na jej obroży znajduje adres, który prowadzi ją do willi Josepha Kerna. Starszy pan nie jest zainteresowany losem suczki, więc dziewczyna zatrzymuje zwierzę, które, jak się okazuje u weterynarza, jest w ciąży. Po jakimś czasie Valentine dostaje w kopercie pieniądze od nieznajomego. Ponownie dzięki suczce, dowiaduje się, że przesyłka pochodzi od sędziego. Z czasem okazuje się, że mężczyzna podsłuchuje rozmowy telefoniczne swoich sąsiadów. Aby pokazać dziewczynie skalę swoich możliwości, puszcza nagranie rozmowy Aguste'a z jego dziewczyną Karin (Frédérique Feder). Film otrzymał nagrodę Independent Spirit w 1995 roku, a Zbigniew Preisner jako autor ścieżki dźwiękowej został uhonorowany Cezarem w 1996 roku w kategorii: najlepsza muzyka filmowa. View oEmbed on the source website
Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz tworzyli fenomenalną spółkę w polskim kinie. Jakimi byli przyjaciółmi?
Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz to był niezwykły duet artystyczny. Stworzyli razem siedemnaście scenariuszy, filmy zrobione na ich podstawie zdobyły mnóstwo nagród na całym świecie: w Cannes, w Wenecji, w San Sebastian. „Krótki film o zabijaniu” dostał Europejską Nagrodę Filmową, a „Czerwony” z trylogii „Trzy kolory” był nawet nominowany do Oscara. Jak wyglądały relacje między Krzysztofem Kieślowskim i Krzysztofem Piesiewiczem? Krzysztof Kieślowski i Krzysztof Piesiewicz: historia przyjaźni Kieślowski i Piesiewicz poznali się w latach 80. Ich spotkanie zaaranżowała Hanna Krall. Po raz pierwszy spotkali się w znanej warszawskiej kawiarni Świtezianka w 1982 roku. „W spotkaniach z Krzysztofem odnajdywałem jakąś szansę na opowiedzenie o bardzo wielu sprawach, o których nie mogłem krzyczeć jako adwokat", mówił Krzysztof Piesiewicz w książce: „Kieślowski. Od „bez końca” do końca”, Mikołaj Jazdon, Krzysztof Piesiewicz (wyd. Wielka Litera, 2021). Kieślowski był tuż po czterdziestce. Piesiewicz miał 37 lat. Krzysztof Kieślowski zrealizował już wtedy swój słynny film „Amator” z Jerzym Stuhrem w roli głównej. Obaj byli z tego samego pokolenia. Krzysztof Kieślowski urodził się w 1941 roku, Krzysztof Piesiewicz cztery lata później. Kieślowski w 1970 roku zrobił dyplom szkoły filmowej. Wcześniej pracował jako garderobiany Zbigniewa Zapasiewicza i Tadeusza Łomnickiego w Teatrze Współczesnym. Karierę zaczynał jako dokumentalista – był w tym fantastyczny. Z czasem zaczął robić filmy fabularne, od razu docenione, takie, jak „Personel”– z młodym Juliuszem Machulskim w roli głównej. Potem była „Blizna”, „Amator” i ceniony bardzo w Ameryce „Przypadek” z 1981 roku. Film stawiający pytanie o to, czy ludzkie życie ma jakiś sens i wartość, czy też jest tylko splotem zbiegów okoliczności. Główną rolę zagrał w nim młody Bogusław Linda. Zobacz też: Wyleczyła się przy nim z traumy, był miłością jej życia. Jan Suzin i Alicja Pawlicka byli wspaniałym małżeństwem Krzysztof Piesiewicz, warszawiak, skończył studia prawnicze w 1970 roku. W 1973 roku zaczął praktykę adwokacką. W okresie stanu wojennego występował w obronie działaczy Solidarności m.in. z Huty Warszawa, fabryki Ursusa, Rady Krajowej Solidarności. Był oskarżycielem posiłkowym w imieniu rodziny w procesie zabójców zamordowanego księdza Jerzego Popiełuszki. „Należałem chyba do tych najbardziej aktywnych i występujących w najgłośniejszych procesach w tamtym okresie", ale i „dobrze wspominam klientki uprawiające najstarszy zawód świata. Lojalne i uprzejme. Terminowo uiszczały rachunki", wspominał. W życiu osobistym przeżył ogromną traumę - w 1989 roku jego 82-letnia matka, Aniela, została w brutalny sposób zamordowana. Jej ciało skrępowano tak, jak ciało księdza Jerzego. Jak pisała Hanna Krall w książce „Biała Maria” Krzysztof Piesiewicz miał po mamie pudełko po butach, a w nim czółenka, pocztówki z wakacji, zdjęcia, kalendarzyk z roku, w którym się urodził. Zobacz też: „Wiem, że miłość ma różne wymiary i nie zna granic”. Katarzyna Glinka spotkała się z adoptowaną córeczką Piesiewicz do Kieślowskiego: A może byś zrealizował Dekalog? Pierwszym filmem, który zrobili razem, był obraz „Bez końca” z Grażyną Szapołowską w roli głównej. Potem przyszedł czas na słynny „Dekalog”. To Krzysztof Piesiewicz zapytał przyjaciela: Czy nie powinieneś nakręcić Dekalogu?. Krzysztof Kieślowski na początku obruszył się, nie chciał o tym słyszeć. Ale w końcu wspólnie zrealizowali filmowe wariacje na temat dziesięciu przykazań. Serial stał się jednym z telewizyjnych arcydzieł. Kiedy pokazywano cały „Dekalog” na Festiwalu w Wenecji w 1989 roku, pierwszego dnia na sali kinowej było kilkanaście osób. Drugiego – sala była pełna, a trzeciego dnia przed kasą stała wielka kolejka. Potem były kolejne filmy - 'Podwójne życie Weroniki', film który Hanna Krall uznała początkowo za kompletnie wydumany. A potem sama, jako reporterka spotkała się z podobnym przypadkiem. Ostatni wspólnie napisany scenariusz - 'Trzy kolory: Czerwony' był między innymi nominowany do Oscara i to w kategoriach najlepszy film i najlepszy reżyser. Przedwczesna śmierć Kieślowskiego przerwała pracę nad kolejną serią filmów - 'Raj', 'Czyściec', 'Piekło'. Zobacz też: Maryla Rodowicz i Zbigniew Wodecki zaśpiewali razem tylko raz. Ona wspomina go jako ciepłego człowieka Krzysztof Kieślowski w oczach przyjaciela „Kieślowski był człowiekiem o ogromnej wrażliwości i empatii - choć na zewnątrz robił wrażenie bardzo zorganizowanego, surowego, wymagającego. Teraz brakuje chyba takich ludzi, jak on - za mało jest takich ludzi: nie zideologizowanych, skupiających się na emocjach innych osób i na zupełnie podstawowych sprawach; ludzi o ogromnej wrażliwości, szczerości, żyjących bez udawania, bez podporządkowywania się trendom, modom, poprawnościom", mówił o przyjacielu Krzysztof Piesiewicz. "Sam często bardzo przeżywał niesprawiedliwe ataki i niesprawiedliwą krytykę. Jego to bolało. Nie był niechętny życzliwej krytyce, ocenie, był skromny, często się konsultował, chodził i pytał. Nie rozumiał jednak zapiekłości. Nie rozumiał takiej krytyki, która polega na tym, by kogoś dotknąć, by zadać ból" - opowiadał o Kieślowskim na festiwalu jego filmów "Hommage a Kieślowski" w Sokołowsku, w Sudetach. O spojrzeniu Kieślowskiego na drugiego człowieka mówił: „Pamiętaj, że on chce tego samego, co ty. Chce kochać i być kochanym. Chce mieć poczucie podmiotowości, godności, on przebiera nogami tak samo, jak ty, żeby odnaleźć swoje miejsce w otaczającej rzeczywistości. O to Krzysztofowi chodziło, o tę uważność na drugiego" - powiedział scenarzysta. Krzysztof Kieślowski chorował na serce. A przy tym palił jak smok. W 1996 roku przeszedł rozległy zawał. Zmarł przedwcześnie 13 marca 1996 roku, miał 55 lat. Zostawił żonę Marię i córkę Martę Hryniak. Krzysztof Piesiewicz miał w swoim życiu różne zakręty, trudne, biorąc pod uwagę, że miał opinie autorytetu i moralisty. Zrezygnował z mandatu senatora, odszedł z polityki. Już wcześniej rozwiódł się z żoną. Prowadzi spokojne życie z dala od zgiełku i kamer. W 2002 roku, na podstawie jego scenariusza powstał film „Niebo”. Główne role zagrali Cate Blanchett i Giovanni Ribisi. Reżyserem był Tom Tykwer (znany z filmu „Biegnij Lola, biegnij”). Ale nie odniósł większego sukcesu. Krzysztof Piesiewicz podtrzymuje pamięć o Krzysztofie Kieślowskim, o ich współpracy opowiadał w książce Kieślowski. Od "Bez końca" do końca". Mikołaj Jazdon, Krzysztof Piesiewicz, wyd. Wielka Litera, 2021 rok.
Tegoroczna edycja HOMMAGE À KIEŚLOWSKI już od 25 sierpnia w Sokołowsku!
Najciekawsze i najbardziej wartościowe produkcje filmowe ostatnich lat, ikoniczne dzieła Mistrza, prezentacje filmów inspirowanych twórczością Piera Paolo Pasoliniego i Nanniego Morettiego, a także wyjątkowe spotkania z twórcami oraz ze słynnymi uczniami Kieślowskiego. Na deser, w 35. rocznicę powstania „Krótkiego filmu o miłości”, na scenie Kinoteatru Zdrowie odbędzie się spotkanie z Grażyną Szapołowską i Olafem Lubaszenko, którzy wcielili się w role głównych bohaterów jednej z najbardziej znanych części „Dekalogu”. W tym roku 12. edycja festiwalu odbędzie się w dniach 25-27 sierpnia. Kadr z filmu Krzysztofa Kieślowskiego „Kocham kino” – Bardzo mi zależy na tym, aby wymiana doświadczeń pokoleniowych była w przypadku naszego festiwalu dwukierunkowa. Uczyć się od siebie nieustannie, niezależnie od wieku i „życiowego przebiegu”. Wydaje mi się, że to myśl niezwykle bliska życiowej filozofii Krzysztofa Kieślowskiego. Kieślowski był (i wciąż pozostaje) z pewnością dla wielu ludzi mistrzem i mentorem, ale równocześnie czuję, że cały czas otwierał się na ludzi i czerpał swoją siłę z uważności, różnych wrażliwości, różnych energii. Dlatego też myślę, że Kieślowski byłby zachwycony seansem „Kiosku” Daniela Stopy czy „Solaris mon amour” Kuby Mikurdy. Byłby pod wrażeniem różnych rodzajów obserwacji i wykorzystania medium filmowego. W Sokołowsku nie ma miejsca na próżnię. Nie chcemy próżni. Chcemy wykazać, jak bardzo gęsta i wciąż żywa może być ta sieć intelektualnych i emocjonalnych połączeń między twórczością Kieślowskiego a współczesnym polskim kinem. Kieślowski pozostaje nadrzędną inspiracją, ale tak naprawdę kierujemy się w stronę odkrywania najciekawszych współczesnych polskich i europejskich filmów. Krótkich i długich, dokumentalnych i fabularnych… - mówi Diana Dąbrowska, filmoznawczyni i dyrektorka artystyczna Hommage à Kieślowski. Kadr z filmu Krzysztofa Kieślowskiego „Siedem kobiet w różnym wieku” Na otwarcie festiwalu pokazany zostanie film dokumentalny Krzysztofa Kieślowskiego „Siedem kobiet w różnym wieku” - poświęcony nie tylko baletowi, ale również cyklowi ludzkiego życia. W sobotę niezwykły zjazd uczniów Krzysztofa Kieślowskiego i spotkanie Widzów z nimi, m.in. Waldemarem Krzystkiem, Magdaleną Łazarkiewicz, Zbigniewem Stankiem, Krzysztofem Langiem, Jackiem Petryckim, Krzysztofem Magowskim i Dariuszem Jabłońskim. Niedziela to nostalgiczny powrót do „Krótkiego filmu o miłości”, który obchodzi w tym roku 35 urodziny. Po projekcji z publicznością spotkają się odtwórcy głównych ról, Grażyna Szapołowska i Olaf Lubaszenko. Dla wielbicieli polskiego kina organizatorzy przygotowali sekcję: Łazarkiewicz na ekranie. W jej ramach odbędą się projekcje „Ostatniego dzwonka” (reż. Magdalena Łazarkiewicz / 1989) i „Kocham kino” (reż. Piotr Łazarkiewicz / 1987). Prawdziwym hołdem dla klasyki będzie wspomnienie o Zespole Filmowym X, któremu zawsze kibicował Kieślowski, choć formalnie nigdy nie był jego członkiem. O wyważaniu drzwi w późnym PRL-u porozmawiają Janusz Zaorski, Andrzej Wolf i Ajka Tarasow. Kadr z filmu „Pamfir” Bardzo ważną w tym roku będzie sekcja włoska. Będzie to Pasolini-dokumentalista, autor wspaniałych „Zgromadzeń miłosnych” (1964). Pasolini – wnikliwy obserwator rzeczywistości. Pasolini – pisarz, którego „Wywiady korsarskie o polityce i życiu” 1955-1975 wreszcie ukazały się tak całościowo w Polsce dzięki wydawnictwu Glowbook. O tej książce mówić będzie w Sokołowsku z dr Anną Osmólską-Mętrak i ceniony pisarz Przemysław Wielgosz. Sekcja włoska to również Nanni Moretti; na Hommage a Kieślowski będzie można obejrzeć przedpremierowo ostatnie dzieło włoskiego reżysera, „Lepsze jutro” (2023). W swoim najnowszym filmie Moretti składa ważny hołd Kieślowskiemu i „Krótkiemu filmowi o zabijaniu”. Nie każdy wie, że Moretti miał zagrać główną rolę męską w „Podwójnym życiu Weroniki”. Wielokrotnie też powtarza, że spotkanie Kieślowskiego było dla niego jednym z ważniejszych momentów w karierze. Festiwal w Sokołowsku będzie również znakomitą okazją, aby zapoznać się z kilkoma najnowszymi produkcjami z tego sezonu. Wszystko to i jeszcze więcej czeka na uczestników tegorocznego Hommage à Kieślowski, który odbędzie się w ostatni weekend sierpnia w Sokołowsku. Więcej informacji o festiwalu i cały program oraz plan projekcji znajdują się na stronie POD TYM ADRESEM. Bilety z kolei dostępne są NA TEJ STRONIE.
Żona była z nim do końca. Taki był prywatnie Krzysztof Kieślowski
Wybitny reżyser. Kochający mąż i ojciec. Krzysztof Kieślowski odszedł 29 lat temu. Dał polskiej kinematografii takie filmy jak trylogia „Trzy kolory”, cykle „Dekalog” oraz „Podwójne życie Weroniki”. Doceniany i nagradzany na całym świecie. Wybitny, nietuzinkowy. A jaki był prywatnie? Od 1967 aż do śmierci był mężem Marii Cautillo. Doczekali się córki Marty. Tak mówiła o ich relacji. Krzysztof Kieślowski i Maria Cautillo: historia miłości „Poznali się w piątek, zaręczyli w niedzielę, ślub wzięli po miesiącu. Wydawali mi się idealnie dobrani”, tak o Marii i Krzysztofie Kieślowskich „Urodzie Życia” w 2016 roku opowiadała Joannie Derdzie ich córka Marta Hryniak. Ona była jego ostoją i opoką. Stworzyła ciepły, kochający domu. Dzięki temu on mógł się realizować jako artysta i twórca. A był reżyserem i scenarzystą wybitnym. Nie bał się podejmowania trudnych tematów, ukazywania absurdów PRL-u. Filmy dokumentalne, kino moralnego niepokoju – dzięki talentowi Krzysztofa Kieślowskiego polska kinematografia mogła wznieść się na wyżyny. Przyznano mu m.in. Europejską Nagrodą Filmową „Felix” oraz Złotego Lwa w Wenecji. Był również nominowany do Nagrody Akademii Filmowej (Oscara) w 1994 roku za „Trzy kolory. Czerwony” i to w aż dwóch kategoriach: „Najlepszy reżyser” i „Najlepszy scenariusz oryginalny”. Jego kino naśladowali tacy reżyserzy jak Tom Tykwer czy Jerzy Stuhr. Śmierć Krzysztofa Kieślowskiego Od dłuższego czasu zmagał się z problemami zdrowotnymi. Latem 1995 roku przeszedł pierwszy zawał serca. Odszedł w jednym ze szpitali w Warszawie przed południem 13 marca 1996 roku. Wcześniej przebył operację serca. Jego pogrzeb odbył się 19 marca 1996. Ciało Krzysztofa Kieślowskiego spoczęło na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Rzeźbę nagrobną, przedstawiającą kadrujące dłonie reżysera, zaprojektował Krzysztof M. Bednarski... Żona czuwała przy nim do końca. Czytaj także: Adam Słodowy powiedział: „Zrób to sam” i został wielką telewizyjną gwiazdą, najpopularniejszym majsterkowiczem Córka Krzysztofa Kieślowskiego o miłości ojca i matki Córka nie ukrywa, że rodzice byli parą dobraną idealnie. Szanowali się, kochali, praktycznie nie kłócili. Zamiast tego woleli się wspierać. „Była taka piosenka Krystyny Prońko „Jesteś lekiem na całe zło”. Zawsze ją lubiłam i zawsze, słuchając jej, myślałam o rodzicach. Bo to było o nich. On za dużo palił i czytając w wannie, tracił wzrok, czasem za szybko jeździł, ryzykował, ale był lekiem na całe zło. Na każdy poważniejszy problem. Myślałam o nich, kiedy byłam młoda i myślę tak do dziś: małżeństwo wzorowe. Byli idealnie dobrani, idealnie się uzupełniali”, mówiła w „Urodzie Życia” Marta Hryniak. „Ona bardzo kobieca, on bardzo męski. Mama miała w tacie całkowite oparcie, a sama była dla niego ostoją. Ciepłym domem i totalnym zrozumieniem – w wymiarze generalnym i zwykłym, domowym. W stu procentach go doceniała, a na co dzień nie robiła awantur o duperele”, zdradziła. Co jeszcze mówiła o łączącym jej rodziców uczuciu? Dowiesz się z naszej galerii. Czytaj także: Stanisław Bareja miał zadzwonić do żony w rocznicę ich ślubu. Nie zdążył, nawet się nie pożegnali... Artykuł aktualizowany na VUŻ i Historie 13.03.2025 r.
Kochający mąż, czuły ojciec... Krzysztofa Kieślowskiego i jego jedyną córkę łączyła nadzwyczajna więź
Mija właśnie 27 lat od śmierci znanego reżysera. Jaki był prywatnie?
Był jednym z największych twórców polskiego i europejskiego kina. Jemu zawdzięczamy cykl „Trzy kolory” oraz serię „Dekalog” czy „Podwójne życie Weroniki”. Równo 27 lat temu odszedł od nas Krzysztof Kieślowski... W ramach cyklu "Archiwum VIVY!: wywiady" przypominamy wyjątkowy wywiad VIVY! z Martą Hryniak, córką reżysera. Łączyła ich nadzwyczajna więź, którą po latach wspomina z wyjątkową czułością. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Krzysztof Kieślowski prywatnie: fan majsterkowania, nigdy nie podnosił głosu Wizjoner. Wyjątkowy człowiek. Był pasjonatem robót domowych, szczególnie majsterkowania. W domu na Mazurach miał prywatny warsztat. Często mówił żartobliwie do znajomych, że jest majstrem. Krzysztof Kieślowski z zewnątrz wydawał się ponury i melancholijny, jednak pozory mylą. Miał niesamowite poczucie humoru, o którym mówią wszyscy jego przyjaciele. Było podszyte serdeczną ironią. Nigdy nie podnosił głosu, nie drwił w sposób godzący w drugiego człowieka. CZYTAJ TAKŻE: Żona była z nim do końca. Taki był prywatnie Krzysztof Kieślowski Był czas, w którym chcieli u niego grać wszyscy aktorzy. I polscy, i zagraniczni. Jednak z czasem musiał ograniczyć działalność artystyczną, ponieważ zaczął mieć poważne problemy z sercem. Zmarł przed południem 13 marca 1996 roku w jednym ze szpitali w Warszawie. Wcześniej przeszedł operację serca. Został pochowany 19 marca na Cmentarzu Powązkowskim... Do końca czuwali przy nim bliscy. Krzysztof Kieślowski we wspomnieniach córki. Jak wygląda życie Marty Hryniak? Długo nie godziła się ze śmiercią ojca. W końcu był dla niej największym autorytetem, kierunkowskazem. Nie mogła oglądać jego zdjęć. Słuchać głosu. Bała się wspomnień. Wyszła za mąż, zmieniła nazwisko. Mówi, że ma wciąż powracający sen. Tata żyje, a ona pyta: „Dlaczego przez tyle lat udawałeś, że umarłeś?”. W Urodzie Życia zaś opowiadała: „Któregoś wieczoru siedziałam w kuchni, a w telewizji leciało coś o tacie. Mama weszła, spojrzała na mnie i rozkazała: „Wyłącz, nie ma co się roztkliwiać, idziemy spać”. Miała w sobie wielką mądrość. Pokazała mi, jak przeżywać miłość i żałobę. To dla mnie lekcja na całe życie". „Był strasznie śmieszny, uwielbiał się wygłupiać. Chciałam mieć ojca podobnego do ojców innych dzieci – takiego serio, w płaszczu, zachowującego się jak tata. Ojcowie koleżanek jeździli audi, a on przyjeżdżał po mnie do szkoły na rowerze. Jechaliśmy potem w pędzie do domu ulicą Spacerową. Do dziś widzę w wyobraźni ten zielony rower, tatę i mnie na ramie. W gruncie rzeczy to uwielbiałam, teraz z perspektywy czasu już to wiem”, zwierzała się Marta Hryniak. ZOBACZ TAKŻE: Tak wyglądały ostatnie chwile Zofii Czerwińskiej. Nie chciała żyć z chorobą „Zawsze się mną zajmował i to bardzo intensywnie, co w tamtych czasach należało raczej do rzadkości. Kiedy miałam parę lat, zaczął mi czytać „Trylogię”. Codziennie wieczorem. I małymi porcjami przeczytał całą. Do dziś ją uwielbiam. Kiedy byłam trochę starsza, uczyliśmy się razem angielskiego, chodziliśmy przez parę lat na prywatne lekcje. Ja godzinę, potem on, a wieczorem odpytywał mnie ze słówek. Dzięki temu nauczyłam się języka. No i wakacje. Zawsze razem, na Mazurach. Mama wtedy miała ze mną święty spokój, tata wszystko organizował. Urządzał mnie i dzieciakom z zaprzyjaźnionych rodzin olimpiady sportowe, nauczył mnie pływać, jeździć na rowerze, zimą na nartach" — opowiadała z kolei na łamach Urody Życia w 2016 roku. „Miał taki ironiczno-złośliwy sposób bycia. Okropnie onieśmielał moich znajomych. Paraliżował wprost moją przyjaciółkę, gdy z groźną miną mówił: „Skądś znam ten sweterek”. Myśmy wymieniały się ciuchami i przez pewien czas chodziła w moim swetrze. Brała to na serio i bała się do mnie dzwonić, żeby nie natknąć się na tatę”, opowiadała Krystynie Pytlakowskiej. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Paweł Wawrzecki doznał w życiu bolesnych ciosów. Ojciec został stracony, żona zmarła nagle Jak dziś wygląda życie córki Krzysztofa Kieślowskiego? Na początku 2022 roku przyszło jej zmierzyć się z kolejną niewyobrażalną tragedią... 19 lutego niespodziewanie zmarł jej ukochany mąż, Jan Hryniak. Para doczekała się trzech córek, tworzyli wspaniałą rodzinę i przez wiele lat byli ze sobą niezwykle szczęśliwi. Niestety, okrutny los rozdzielił ich przedwcześnie... Dziś scenarzystka w osobisty sposób kultywuje pamięć o nieżyjących członkach swojej rodziny... Jak Marta Hryniak zapamiętała ojca, który zmarł równo 27 lat temu? Cały wywiad znajdziecie w naszej galerii.
Katarzyna Figura obchodzi dziś 59. urodziny! Oto wszystkie niebanalne role aktorki
Kto jej nie zna? Chyba nie ma takiej osoby w Polsce. Okrzyknięta polską Marilyn Monroe, od lat uchodzi za symbol seksu. Ale Katarzyna Figura to przede wszystkim jedna z najbardziej utalentowanych aktorek, doceniana w kraju i za granicą. Dziś obchodzi 59. urodziny! Katarzyna Figura jako aktorka i matka Niebanalna, utalentowana, jedyna w swoim rodzaju. Na początku kariery kojarzona była z rolami zmysłowych dziewcząt. Łatka seksbomby przylgnęła do niej na lata, ale w końcu udowodniła, że jest aktorką wybitną i zdolną do poświęceń do roli. Grała u najlepszych: Kieślowskiego, Wajdy, Polańskiego... Polacy pokochali ją za postać Ryszardy „Gabrysi” Siarzewskiej z Kilera i Kilerów 2-óch, a uznanie krytyków przyniosły jej role w takich filmach, jak Ajlawju, Żurek, czy Ubu król. Królowa w teatrze, kochanka na filmowym planie, ale w domu dla swoich dzieci po prostu mama. Ma syna Aleksandra i dwie córki: Koko i Kaszmir. Katarzyna Figura wielokrotnie gościła na okładkach VIVY!. Nie wahała się opowiadać o rzeczach ważnych dla siebie jako artystki i kobiety. Jest świetna w każdej z tych ról. Kilka lat temu znalazła się na życiowych rozdrożach... Zdecydowała, że konieczna jest zmiana miejsca. W Warszawie zostawiła wszystko, także dobre i złe wspomnienia, wylądowała w Gdyni z walizką w bagażniku i silnym przekonaniem, że rozpoczyna nowy, radosny etap swojego życia. Wszystkie plany zatrzymała jednak na chwilę pandemia. Aktorka miała jednak szczęście zdążyć jeszcze z premierą Śniegu już nigdy nie będzie Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta. Dokończyła też na planach filmy – jeden Jakuba Skoczenia, drugi Marii Sadowskiej i Dody. Oba obrazy czekają na swoją premierę, czego pani Katarzynie życzymy z okazji urodzin! W tym wyjątkowym dniu dla aktorki przypominamy jej kultowe role!
Cannes po polsku. Polscy twórcy na Festiwalu Filmowym w Cannes
Wajda, Polański, Zanussi, Kieślowski. Kto jeszcze?
Już 14 maja rusza 72. Festiwal Filmowy w Cannes. W historii tego trwającego od 1946 roku jednego z najbardziej prestiżowych festiwali filmowych na świecie zapisali się najwięksi polscy filmowcy. Ze Złotą Palmą dla najlepszego filmu wyjechali stamtąd jedynie Andrzej Wajda (Człowiek z żelaza) oraz Roman Polański (Pianista). Jednak dorobek polskiego kina w Cannes jest o wiele bardziej pokaźny. Polacy w Cannes, 1946-1959 Polscy filmowcy związani są z Festiwalem Filmowym w Cannes od jego początku. Pierwsza edycja festiwalu miała odbyć się w 1939 roku, jednak plany organizacji festiwalu przerwał wybuch II wojny światowej. W związku z tym trzeba było czekać aż do 1946 roku. W konkursie głównym pierwszego festiwalu w Cannes próżno było szukać polskich filmów, jednak w repertuarze znalazł się krótkometrażowy film Jarosława Brzozowskiego Wieliczka, który zwyciężył Grand Prix Festiwalu dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Sukces Brzozowskiego powtórzyła rok później Powódź Jerzego Bossaka, która została uhonorowana tą samą nagrodą. Dwa lata później bez powodzenia w konkursie filmów krótkometrażowych startował Eugeniusz Cękalski i jego Żelazowa Wola. Początek lat pięćdziesiątych przyniósł pierwszy polski film startujący w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes. Było to Miasto nieujarzmione Jerzego Zarzyckiego w 1951 roku. Złotą Palmę zdobyły jednak Cud w Mediolanie Vittorio De Sici i Panna Julia Alfa Sjoeberga. Trzy lata później o Złotą Palmę walczyła Piątka z ulicy Barskiej. Film w reżyserii Aleksandra Forda przegrał z Wrotami piekieł Toinsouki Kinugasy, ale otrzymał dwie nagrody. Nagrodę Międzynarodową dla najlepszego filmu oraz Nagrodę Specjalną: wyróżnienie specjalne za reżyserię. W tym samym roku w konkursie filmów krótkometrażowych pokazane zostały Koziołeczek Lechosława Marszałka oraz Powrót na Stare Miasto Bossaka. W 1955 na Festiwalu Filmowym w Cannes swój film po raz pierwszy zaprezentował Andrzej Munk. Jego Niedzielny poranek brał udział w konkursie filmów krótkometrażowych razem z Cyrkiem Włodzimierza Haupego. Rok później w konkursie głównym wystartował Cień Jerzego Kawalerowicza. Ze Złotej Palmy cieszył się jednak Świat milczenia francuskiego duetu Jacques-Yves Cousteau i Louis Malle. W 1957 roku Kanał Wajdy mierzył się między innymi z Siódmą pieczęcią Bergmana. Obydwa filmy zostały nagrodzone Nagrodą Specjalną Jury, a Złotą Palmę zgarnął im sprzed nosa William Wyler i jego Przyjacielska perswazja. Do końca lat 50. w konkursach Festiwalu Filmowego w Cannes brały już udział jedynie polskie filmy krótkometrażowe. Koncert na ekranie Witolda Lesiewicza, Nagrodzone uczucie Waleriana Borowczyka oraz Zmiana warty Włodzimierza Haupego. Polacy w Cannes 1960-1969 W 1960 roku do Cannes, tym razem z filmem pełnometrażowym, powrócił Andrzej Munk. Jego Zezowate szczęście musiało jednak uznać wyższość Słodkiego życia Federico Felliniego. Rok później Viridiana Luisa Buñuela oraz Tak długa nieobecność Henriego Colpiego pokonały Matkę Joannę od Aniołów Jerzego Kawalerowicza. Na pocieszenie polskiemu twórcy pozostała Nagroda Specjalna Jury. W tym samym roku rywalizował jeszcze krótkometrażowy film W kręgu ciszy Jerzego Ziarnika. W 1962 roku Nagrodę Specjalną dla najlepszego filmu krótkometrażowego odebrali Ludwik Perski i Witold Giersz za Oczekiwanie. W konkursie głównym rywalizował też Dom bez okien Stanisława Jędryki, ale Złotą Palmę otrzymało brazylijskie Ślubowanie Anselma Duartego. W latach 1963-1966 polskie kino przypuściło ofensywę na Festiwal Filmowy w Cannes. Sygnał do ataku dał Wojciech Has i jego Jak być kochaną przegrywając z Lampartem Luchino Viscontiego. W 1964 roku Pasażerka Andrzeja Munka nie wygrała Złotej Palmy (z niej cieszyły się Parasolki z Cherbourga Jacquesa Demy’ego), ale wyjechała z Cannes z Nagrodą Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Munk odebrał też wyróżnienie specjalne za wszystkie dotychczasowe filmy. Rok później w konkursie głównym swój film znów zaprezentował Aleksander Ford. Pierwszy dzień wolności przegrał ze Sposobem na kobiety Richarda Lestera. Z kolei w 1966 roku Polska po raz pierwszy zaprezentowała w konkursie głównym dwa filmy. Były to Faraon Jerzego Kawalerowicza i Popioły Andrzeja Wajdy. Wygrały dwa inne filmy: Kobieta i mężczyzna Claude’a Leloucha oraz Panie i panowie Pietra Germiego. Wajda powrócił do Cannes w tym dziesięcioleciu jeszcze raz w 1969 roku. Pokazał Polowanie na muchy, ale ze Złotej Palmy cieszył się Lindsay Anderson i jego Jeżeli…. Dorobek polskiej kinematografii na Festiwalu Filmowym w Cannes w latach 60. uzupełniają jeszcze startujące w konkursie dla filmów krótkometrażowych Larghetto Wacława Kondka i Niebieska kula Mirosława Kijowicza. W konkursie głównym w 1968 roku miał zaś brać udział Żywot Mateusza Witolda Leszczyńskiego, ale z powodu paryskich rozruchów festiwal się nie odbył. Polacy w Cannes 1970-1979 Andrzej Wajda, Krzysztof Zanussi, Jerzy Skolimowski, Kazimierz Kutz, Wojciech Has i Roman Polański prezentowali swoje filmy na Festiwalu Filmowym w Cannes w latach 1970-1979. Krajobraz po bitwie musiał uznać wyższość filmu MASH Roberta Altmana. Życie rodzinne przegrało z Posłańcem Josepha Losyea, a Król, dama i walet oraz Perła w koronie z włoskimi filmami Klasa robotnicza idzie do raju Elia Petriego oraz Sprawa Mattei Francesca Rosiego. Z kolei Sanatorium pod klepsydrą Hasa nie zdobyło Złotej Palmy (ta przypadła w udziale Najemnikowi Alana Bridgesa i Strachowi na wróble Jerry’ego Schatzberga), ale zostało uhonorowane Nagrodą Jury dla najlepszego filmu. Po roku przerwy polskie kino w konkursie głównym reprezentowały Dzieje grzechu Waleriana Borowczyka, ale tym razem lepszy okazał się Mohammed Lakhdar-Hamina i jego Kronika lat pożogi. W 1976 roku doszło do gwiazdorskiego pojedynku Roman Polański vs Martin Scorsese. Lokator uległ w nim Taksówkarzowi. Wiele działo się z polskiego punktu widzenia w 1978 roku. W konkursie głównym wystartowały dwa filmy (nakręcony przez Skolimowskiego w Wielkiej Brytanii Krzyk oraz Spirala Zanussiego), a poza konkursem pokazany został Człowiek z marmuru Wajdy. Złotą Palmę wygrał włoski film Drzewo na saboty Ermanna Olmiego, ale Polacy nie wyjechali z Cannes bez łupów. Zanussi otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego, a Wajda Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Krzyk cieszył się z kolei z nagrody technicznej. W 1979 roku Wajda pokazał w Cannes swój kolejny film: Bez znieczulenia. Otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego, ale ze Złotej Palmy cieszyli się Francis Ford Coppola (Czas Apokalipsy) i Volker Schlöndorff (Blaszany bębenek). W tym dziesięcioleciu w konkursie dla filmów krótkometrażowych brały jeszcze udział Atlantyda i Kolory życia Piotra Szpakowicza oraz …i stała się światłość Jerzego Kaliny. Polacy w Cannes 1980-1989 Po dziesięcioleciach oczekiwania w końcu i dla polskiego kina przyszły chwile chwały na Festiwalu Filmowym w Cannes. Zaczęło się od Nagrody Jury dla najlepszego filmu i Nagrody Głównej Jury Ekumenicznego dla filmu Constans Krzysztofa Zanussiego. Złota Palma w 1980 roku przypadła jednak filmom Boba Fosse (Cały ten zgiełk) i Akiry Kurosawy (Sobowtór). W tym samym roku poza konkursem głównym pokazani zostali też Aktorzy prowincjonalni. Film Agnieszki Holland otrzymał Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej. Rok później Złota Palma przyjechała już do Polski. Wszystko za sprawą Człowieka z żelaza Andrzeja Wajdy, który otrzymał też Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego. W konkursie głównym festiwalu rywalizowało z nim również Opętanie Andrzeja Żuławskiego. Rok później cieszyliśmy się z kolejnej Złotej Palmy, tym razem aktorskiej. Wyróżnienie to przypadło w udziale Jadwidze Jankowskiej-Cieślak za rolę Evy w węgierskim filmie Inne spojrzenie. W konkursie głównym rywalizowała też niemiecko-brytyjska koprodukcja Fucha w reżyserii Jerzego Skolimowskiego. Skolimowski odebrał Złotą Palmę za najlepszy scenariusz, a w konkursie głównym zwyciężyły Droga Yilmaza Güneya oraz Zaginiony Costy-Gavrasa. W latach 80. Skolimowski pokazał w Cannes jeszcze dwa filmy: Najlepszą zemstą jest sukces (przegrał z filmem Wima Wendersa Paryż Teksas) oraz Wiosenne wody (Złota Palma trafiła do Stevena Soderbergha i jego filmu Seks, kłamstwa i kasety wideo). W roku 1988 w Cannes debiutował Krzysztof Kieślowski. Złotą Palmę wygrał wtedy Bille August i jego Pelle zwycięzca, ale Krótki film o zabijaniu otrzymał Nagrodę Jury i Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Tę drugą do spółki z filmem Czasy i życie Klausa Barbiego Marcela Ophülsa. Polski dorobek w latach 80. uzupełniają startujące w konkursie filmów krótkometrażowych Z górki Mariana Cholerka, Don Kichot Krzysztofa Raynocha, Stop!! Wstęp wzbroniony Krzysztofa Kiwerskiego, Łagodna Piotra Dumały i Imagine Zbigniewa Rybczyńskiego. Polacy w Cannes 1990-2018 W roku 1990 na Festiwalu Filmowym w Cannes pokazany został słynny „półkownik” Ryszarda Bugajskiego Przesłuchanie. W konkursie głównym zwyciężyła Dzikość serca Davida Lyncha, ale Złota Palma dla najlepszej aktorki powędrowała do występującej w Przesłuchaniu Krystyny Jandy. Polski dorobek uzupełniła Nagroda Młodych dla najlepszego filmu dla obrazu Macieja Dejczera 300 mil do nieba. Kolejne lata należały do Krzysztofa Kieślowskiego. W 1991 roku pokazał w konkursie głównym Podwójne życie Weroniki. Film Kieślowskiego otrzymał Nagrodę Główną Jury Ekumenicznego oraz Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) dla najlepszego filmu. Występująca w nim Irene Jacob zdobyła też Złotą Palmę dla najlepszej aktorki. Złota Palma dla najlepszego filmu przypadła jednak braciom Coen i ich filmowi Barton Fink. W 1994 Trzy kolory: Czerwony Kieślowskiego przegrały rywalizację o Złotą Palmą z Pulp Fiction Quentina Tarantino. Na kolejny film polskiego twórcy w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes trzeba było czekać do 2002 roku. Polsko-francuska koprodukcja Pianista Romana Polańskiego zdobyła tam Złotą Palmę dla najlepszego filmu. Polański powrócił do Cannes w 2013 roku, ale jego Wenus w futrze musiała uznać wyższość filmu Życie Adeli – Rozdział 1 i 2 Abdellatifa Kechiche, Léi Seydoux i Adele Exarchopoulos. Ostatnim polskim filmem prezentowanym w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes była zaś Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego. Polski reżyser odebrał Złotą Palmę dla najlepszego reżysera, ale w konkursie głównym triumfowały Złodziejaszki Hirokazu Koreedy. Polski dorobek w latach 1990-2018 w Cannes uzupełniają: pierwsza Nagroda Cinéfondation dla etiudy studenckiej (Jakub Adama Guzińskiego), trzecia Nagroda Cinéfondation dla etiudy studenckiej (Fajnie, że jesteś Jana Komasy), Nagroda Jury Ekumenicznego, Wyróżnienie specjalne (Z odzysku Sławomira Fabickiego), Wyróżnienie w kategoriach technicznych (Janusz Kamiński za zdjęcia do filmu Motyl i skafander) oraz Grand Prix Canal+ Najlepszy film krótkometrażowy (Najpiękniejsze fajerwerki ever Aleksandry Terpińskiej). W konkursie filmów krótkometrażowych startowały też: Ja Wałęsa Jacka Skalskiego, Arka Grzegorza Jonkajtysa, Olena Elżbiety Benkowskiej, Koniec widzenia Grzegorza Mołdy oraz Figury niemożliwe i inne historie III Marty Pajek.
Berlinale po polsku. Polscy filmowcy na festiwalu filmowym w Berlinie
Kto został nagrodzony podczas Berlinale?
Polscy filmowcy na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie prezentują swoje dzieła już od 1965 roku. Od tej pory na berlińskim festiwalu można było zobaczyć filmy niemal wszystkich najlepszych polskich reżyserów, w tym m.in. Romana Polańskiego, Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Kieślowskiego, Jerzego Skolimowskiego czy Małgorzaty Szumowskiej. Polskie produkcje nie miały szczęścia do Złotych Niedźwiedzi. Największe wyróżnienia festiwalu Berlinale otrzymali jedynie Roman Polański i Jerzy Skolimowski, ale za filmy, które powstały poza granicami Polski. Złotym Niedźwiedziem może pochwalić się jeszcze Piotr Karwas, którego animacja Maski została nagrodzona w kategorii dla najlepszych filmów krótkometrażowych. O wiele lepiej wygląda sytuacja, jeśli chodzi o Srebrne Niedźwiedzie. Te w ciągu blisko siedemdziesięciu lat trwania festiwalu trafiły do kilkunastu polskich twórców: reżyserów, aktorów, operatorów czy kompozytorów. Oto polska historia festiwalu Berlinale. Polacy na Berlinale, lata 1965-1975 Polski udział na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie rozpoczął w 1965 roku nakręconym już poza granicami Polski thrillerem Wstręt Roman Polański. Film z udziałem Catherine Deneuve brał udział w konkursie głównym berlińskiego festiwalu. Przegrał rywalizację o Złotego Niedźwiedzia z filmem Alphaville w reżyserii Jeana-Luca Godarda. Na pocieszenie został Polańskiemu Srebrny Niedźwiedź w kategorii: Nadzwyczajna nagroda jury oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Rok później Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił już w ręce Polańskiego. Najważniejszą nagrodę festiwalu filmowego Berlinale otrzymał za film Matnia. W tym samym 1966 roku Srebrny Niedźwiedź trafił jeszcze do Waleriana Borowczyka. Jego Rozalia otrzymała nagrodę dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Złotą passę polskich reżyserów na festiwalu filmowym w Berlinie kontynuował w 1967 roku Jerzy Skolimowski, który został nagrodzony Złotym Niedźwiedziem za nakręcony w Belgii film Start. Filmowi Skolimowskiego przypadła też Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). W kolejnych latach Polański i Borowczyk ponownie zostali nagrodzeni za swoje filmy. W 1972 roku Weekend z mistrzem wyreżyserowany przez Polańskiego i Franka Simona otrzymał Wyróżnienie Specjalne dla filmu dokumentalnego, a także brał udział w konkursie głównym festiwalu, przegrywając z filmem Opowieści kanterberyjskie Piera Paola Pasoliniego. Z kolei w tym samym roku specjalna Nagroda Interfilm Grand Prix trafiła w ręce Borowczyka za film Blanka. Wcześniej, bo w 1968 roku, swoją obecność na Berlinale po raz pierwszy zaznaczył Andrzej Wajda. Jego film Bramy raju brał udział w konkursie głównym. Musiał jednak uznać wyższość filmu Jana Troella Na kogo wypadnie. Podobny debiut na festiwalu w Berlinie zaliczył też w 1975 roku Krzysztof Zanussi. Bilans kwartalny w jego reżyserii został uhonorowany nagrodą specjalną Katolickiego Biura Filmowego (OCIC). Brał też udział w konkursie głównym festiwalu ulegając Adopcji Márty Mészáros. Polacy na Berlinale, lata 1976-1982 Kolejne edycje Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie polscy artyści rozpoczęli od dużego sukcesu. W 1976 roku Srebrny Niedźwiedź dla najlepszej aktorki trafił w ręce Jadwigi Barańskiej. Polska aktorka została uhonorowana za rolę Barbary Niechcic w filmie Jerzego Antczaka Noce i dnie. Filmowi Antczaka przypadła też Specjalna Nagroda Międzynarodowej Unii Krytyki Filmowej (UNICRIT). Zarówno Noce i dnie jak i Zaklęte rewiry Janusza Majewskiego brały udział w konkursie głównym Berlinale ’76, ale przegrały z filmem Roberta Altmana Buffalo Bill i Indianie. Dwa lata później kolejny Srebrny Niedźwiedź trafił do Jerzego Kawalerowicza za wybitny wkład artystyczny. Kawalerowicz zaprezentował w konkursie głównym film Śmierć prezydenta, ale Złoty Niedźwiedź przypadł wtedy filmom Las Palabras de Max Emilia Martíneza Lázaro oraz Pstrągi (1978) José Luisa Garcíi Sáncheza. W 1980 roku swoje filmy w Berlinale zaprezentowali Andrzej Wajda i Krzysztof Kieślowski. Amator Kieślowskiego otrzymał w Berlinie specjalną nagrodę Interfilm im. Otto Dibeliusa na forum Nowe Kino. Dyrygent Wajdy startował w konkursie głównym ulegając filmom Heartland Richarda Pearce’a i Palermo czy Wolfsburg Wernera Schroetera. Na osłodę pozostał Srebrny Niedźwiedź dla Andrzeja Seweryna za rolę Adama Pietryka w filmie Wajdy. Nowy rozdział w polskim udziale na festiwalu filmowym Berlinale rozpoczęła w 1981 roku Agnieszka Holland. Jej Gorączka startowała w konkursie głównym ulegając filmowi Szybciej, Szybciej Carlosa Saury. Występująca w Gorączce Barbara Grabowska została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszej aktorki. Jednak jej dalsza kariera nie potoczyła się tak jak można by się tego spodziewać. Aktorka zginęła w nieszczęśliwym wypadku kolejowym w okolicach Częstochowy. Rok później Berlin należał do Wojciecha Marczewskiego, którego Dreszcze zebrały aż cztery nagrody w tym specjalnego Srebrnego Niedźwiedzia. Oprócz niego w ręce reżysera trafiły dwie nagrody specjalne: Nagroda Interfilm – wyróżnienie oraz Nagroda Międzynarodowego Stowarzyszenia Kin Artystycznych (CICAE) oraz Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). W konkursie głównym Dreszcze musiały jednak uznać wyższość filmu Rainera Wernera Fassbindera Tęsknota Veroniki Voss. Polacy na Berlinale, lata 1986-1997 Cztery lata trzeba było czekać na kolejny polski akcent w Berlinie. W 1986 roku Kobieta z prowincji Andrzeja Barańskiego otrzymała tam Nagrodę Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) na forum Nowe Kino. Rok później Siekierezada Witolda Leszczyńskiego została uhonorowana tą samą nagrodą. Do filmu Leszczyńskiego trafiła też nagroda specjalna Interfilm im. Otto Dibeliusa. W 1987 roku w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy startował też film Nerwowe życie kosmosu Piotra Dumały. W następnym roku o Złotego Niedźwiedzia (nagroda przypadła ostatecznie filmowi Czerwone sorgo Yimou Zhanga) rywalizowały Biesy Andrzeja Wajdy i Matka królów Janusza Zaorskiego. Zaorski za wybitne osiągnięcia filmowe otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia, a Matka królów otrzymała specjalne wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI). Kolejna przerwa między sukcesami polskiego kina na festiwalu w Berlinie trwała aż sześć lat. W 1994 roku złą passę przerwał Krzysztof Kieślowski zdobywając Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię filmu Trzy kolory: Biały. Startował też ze swoim filmem w konkursie głównym, ale przegrał z filmem Jima Sheridana W imię ojca. Dwa lata później Srebrny Niedźwiedź za wybitny wkład artystyczny trafił w ręce Andrzeja Wajdy. Jego Wielki tydzień bezskutecznie rywalizował w konkursie głównym z filmem Anga Lee Rozważna i romantyczna. W 1997 roku w konkursie głównym startował kolejny film Wajdy Panna Nikt. Złotego Niedźwiedzia otrzymał jednak Skandalista Larry Flynt Milosa Formana. W tym samym roku Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą muzykę został nagrodzony Zbigniew Preisner. Nagroda przypadła mu za kompozycje do zagranicznego filmu Wyspa przy ulicy Ptasiej. Z kolei Nagrodą Specjalną Funduszu Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci (UNICEF) został uhonorowany Paweł Łoziński za film Kratka. Polacy na Berlinale, lata 1999-2009 Najważniejsze polskie wyróżnienia w kolejnych edycjach Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie przypadły autorom filmów krótkometrażowych. W 1999 roku Złoty Niedźwiedź trafił do rąk urodzonego w Łodzi Piotra Karwasa za niemiecko-polską koprodukcję Maski. Sześć lat później pochodząca z Koszalina Izabela Plucińska zwyciężyła Srebrnego Niedźwiedzia za krótkometrażówkę Jam Session, która również była polsko-niemiecką koprodukcją. W 2003 roku trzy nagrody (Nagroda Jury Ekumenicznego, Najlepszy film na forum Nowe Kino; Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyki Filmowej (FIPRESCI) – Nagroda na forum Nowe Kino oraz Nagroda Don Kichota) trafiły w ręce Piotra Trzaskalskiego za film Edi. W 2004 roku Ballada o kozie Bartosza Konopki otrzymała Nagrodę Planet dla filmu dokumentalnego. Rok 2005 to z kolei specjalna nagroda Deutsches Kinderhilfswerk dla najlepszego filmu krótkometrażowego, którą otrzymała warszawianka Alicja Jaworski za film Lilla grisen flyger. W kolejnym roku Nagrodę Jury Ekumenicznego otrzymał Feliks Falk za Komornika, a specjalną nagrodę Deutsches Kinderhilfswerk dla filmu pełnometrażowego Dorota Kędzierzawska i jej film Jestem. Oprócz tych nagród w konkursie głównym festiwalu w 2001 i 2009 roku brały udział filmy Weiser Wojciecha Marczewskiego i Tatarak Andrzeja Wajdy. Przegrały odpowiednio z Intymnością Patrice’a Chereau oraz Gorzkim mlekiem Claudii Llosy. Film Wajdy, razem z filmem Gigante Adriana Binieza, otrzymał specjalną nagrodę im. Alfreda Bauera. To nazwane na cześć pierwszego dyrektora festiwalu wyróżnienie przyznawane filmowi fabularnemu, który otwiera nowe horyzonty sztuki filmowej i wykazuje się wyjątkową innowacyjnością i oryginalnością. Polskie akcenty na festiwalu Berlinale w latach 1999-2009 uzupełniają biorące udział w konkursie na najlepszy film krótkometrażowy Rendez-vous Marcina Janosa Krawczyka oraz Kizi Mizi Mariusza Wilczyńskiego. Polacy na Berlinale, lata 2010-2014 Zanim Małgorzata Szumowska dała sygnał do ofensywy dla zdolnych, młodych filmowców pochodzących z Polski, w 2010 roku po raz kolejny przypomniał o sobie w Berlinie Roman Polański. Odebrał on Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera za film Autor widmo. Z tym samym filmem startował w konkursie głównym jednak musiał uznać wyższość Semiha Kaplanoğlu i jego filmu Miód. Rok później w konkursie dla najlepszego filmu krótkometrażowego wystartował film Świteź Kamila Polaka. W tym samym konkursie wystartowali jeszcze w 2012 roku Mariola Brilowska z filmem And as Morgengrauen, a w 2014 Ewa Borysewicz z filmem Do serca twego. W 2011 roku Srebrny Niedźwiedź trafił do polskiego operatora Wojciecha Staronia za zdjęcia do filmu Nagroda w reżyserii Pauli Markovitch. W tym samym roku Dorota Kędzierzawska odebrała dwie nagrody specjalne za Jutro będzie lepiej. Były to Nagroda Deutsches Kinderhilfswerk Grand Prix dla najlepszego filmu oraz Nagroda pokojowa. Dwa lata później w 2013 roku Polskę na festiwalu Berlinale reprezentowały Małgorzata Szumowska z filmem W imię… oraz Katarzyna Rosłaniec z filmem Bejbi blues. W imię… rywalizowało w konkursie głównym między innymi z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia, filmem Pozycja dziecka w reżyserii Calina Petera Netzera. Szumowskiej i jej filmowi przypadła w udziale nagroda specjalna czytelników Siegessäule oraz nagroda Jury Teddy dla najlepszego filmu poświęconego gejom i lesbijkom. Katarzyna Rosłaniec również nie wyjechała z Berlina z pustymi rękami. Jej Bejbi blues został nagrodzony dwoma Kryształowymi Niedźwiedziami Międzynarodowego Jury Generacji 14plus dla najlepszego filmu pełnometrażowego oraz nagrodą specjalną. Polacy na Berlinale, lata 2015-2018 W kolejnych latach Małgorzata Szumowska powracała do Berlina dwa razy. W 2015 roku została nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszą reżyserię. Jej film Body/Ciało startował w konkursie głównym, ale w pokonanym polu pozostawił go Taxi-Teheran Jafara Panahiego. Trzy lata później Twarz Szumowskiej zyskała uznanie Jury i została uhonorowana nagrodą Grand Prix Jury – Srebrnym Niedźwiedziem dla najlepszego filmu. Złoty Niedźwiedź dla najlepszego filmu trafił w tym roku do Adiny Pintilie i filmu Touch Me Not. W 2016 roku w Berlinie triumfował Tomasz Wasilewski i jego Zjednoczone stany miłości. Wasilewski otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera, a jego film konkurował m.in. z późniejszym zwycięzcą Złotego Niedźwiedzia filmem Fuocoammare. Ogień na morzu Gianfranco Rosiego. Ostatni jak do tej pory „polski” Srebrny Niedźwiedź został wręczony w 2017 roku Agnieszce Holland, której film Pokot otrzymał nagrodę im. Alfreda Bauera. Pokot brał też udział w konkursie głównym festiwalu przegrywając z Duszą i ciałem Ildikó Enyedi. Agnieszka Holland będzie miała okazję do walki o Złotego Niedźwiedzia w tym roku. W konkursie głównym Berlinale wystartuje jej najnowszy film Mr. Jones. Listę polskich osiągnięć na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w latach 2015-2018 uzupełnia film Joanny Rytel Moms on Fire, który w 2016 roku otrzymał Nagrodę Jury Teddy dla najlepszego filmu krótkometrażowego. Na koncie polskich filmowców są też dwa Kryształowe Niedźwiedzie dla Rafała Kapelińskiego (Nagroda Jury Młodych Generacji 14plus – najlepszy film pełnometrażowy za brytyjski Butterfly Kisses) i Pauliny Ziółkowskiej (Nagroda Międzynarodowego Jury Generacji 14plus – wyróżnienie specjalne dla filmu krótkometrażowego za Na zdrowie!). A także nominacja do Kryształowego Niedźwiedzia dla Kuby Czekaja za film Królewicz Olch.
Tomasz Raczek: „To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski”
A jak zwycięzców typuje Karolina Korwin Piotrowska?
W poniedziałek, 17 września, w Gdyni zaczyna się 43 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych. Jakie filmy poruszą emocje widzów? Co będziemy oglądać jesienią w kinach? Stawka jest wysoka, walczą znakomite nazwiska. Starzy mistrzowie: Filip Bajon, Marek Koterski i Janusz Kondratiuk oraz młoda gwardia: Małgorzata Szumowska, Agnieszka Smoczyńska, Jagoda Szelc. Kto wygra? O zdanie zapytaliśmy znanych krytyków filmowych: Karolinę Korwin Piotrowską i Tomasza Raczka. Karolina Korwin Piotrowska: Jadę do Gdyni głównie po to, żeby obejrzeć Kler Wojtka Smarzowskiego. O filmie zrobiła się głośno zanim ktokolwiek go obejrzał. Ksiądz Tadeusz Isakowicz-Zaleski zadał pytanie o to, kto sfinansował Kler, który według niego jest filmem o pedofilii. Ocenia film, którego nie widział. A pedofilia jest jednym z czterech wątków. To wiem na pewno od aktora, który tam grał. Smarzowski nie poszedł w tabloid. Ale już rozlegają się głosy oburzenia: „Kto to finansował?”, „Film jest antypolski!”. Na pewno będziemy o nim dużo i gorąco dyskutować. Na festiwalu zapowiada się pojedynek gigant kontra reszta świata. Tym gigantem jest Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego. Ten film ma szansę nie tylko w Gdyni. Amazon w grudniu rzuci wszystkie siły do promowania Zimnej wojny w Stanach Zjednoczonych. W prasie amerykańskiej już teraz pojawiają się artykuły, że nominacja do Oscara za reżyserię, scenariusz i rolę żeńską jest w zasięgu Polaków. Żaden polski film nie miała takiej trampoliny. Więc jeżeli nawet film Pawlikowskiego nie dostanie w Gdyni Złotych Lwów to on i tak już jest wygrany. Ważna jest też Twarz Małgorzaty Szumowskiej. To drugi polski film, który na świecie robi szum. Szumowska mocno zaczęła jego promocję w Berlinie. Świetnie zagrał u niej Mateusz Kościukiewicz, dobry jest drugi plan. To mocny kandydat. Swój pazur pokażą na pewno starzy mistrzowie. Jestem bardzo ciekawa „Kamerdynera” Filipa Bajona, uwielbiam jego barokowe kino. Będzie też nowy film Marka Koterskiego „7 uczuć”. I Jak pies z kotem Janusza Kondratiuka. Jestem spokojna o polskie kino. Nie widziałam Fugi Agnieszki Smoczyńskiej, która miała świetne recenzje w Cannes. Jestem ciekawa jej i Ewy Bukowskiej z jej 53 wojnami. Mam nadzieję, że będą świetne. Oglądałam za to Monument Jagody Szelc, który startuje w konkursie Inne Spojrzenie. Takiego filmu w polskiej kinematografii jeszcze nie było. Takiego ćwiczenie intelektualno-emocjonalnego jeszcze nikt z Polaków nie wykonał. Już po pierwszym filmie Szelc, Wieża. Jasny dzień, wiedziałam, że ta dziewczyna dostanie Oscara. Teraz tylko czekam, żeby to wydarzyło się jak najprędzej! Oczywiście wszystko zależy od jury festiwalu. W tym roku są w nim profesjonaliści ceniący dobre rzemiosło. I trochę szaleni, jak Jadwiga Jankowska-Cieślak. Aśka Kulig z Zimnej wojny ze swoją kreacją odartą ze sztuczności, ze złych nawyków aktorskich powinna przypaść jej do gustu. W jury siedzą ludzie, jak Dorota Kobiela, którzy liznęli świata, wiedzą, jaki powinien być ten międzynarodowy język filmowy. Wiedzą, że polskie kino nie ma się czego wstydzić. Że wyzbyło się kompleksu, który nam zawsze szkodził. Z kompleksu robimy atut. Zimna wojna jest z gruntu polskim filmem, ale też międzynarodowym. Tomasz Kot mówił mi, że dziennikarze po tym filmie mówią mu i Aśce Kulig, że teraz rozumieją nasz kraj. Kraj sprzeczności, połamany, który kocha się i nienawidzi. Jak głowni bohaterowie, którzy nie mogą bez siebie żyć, a jednocześnie strasznie się ranią. Tomasz Raczek: To będzie pojedynek dwóch gigantów. Pawlikowski kontra Smarzowski. Zimna wojna Pawła Pawlikowskiego to znakomity film. Życzę mu jak najlepiej, zarówno w Gdyni, jak i walce o Oscary. Twórczość Pawlikowskiego przyjmowana jest jak kiedyś filmy Krzysztofa Kieślowskiego. Jako uniwersalne opowieści zrozumiałe dla wszystkich. Kieślowski był traktowany jako uniwersalny reżyser opowiadający nie o Polsce tylko o ludziach. Z Pawlikowskim jest bardzo podobnie. Życzę mu nagród. Kler trzeba obejrzeć. Nie wyobrażam, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu Ale najbardziej czekam na film Wojtka Smarzowskiego Kler. Obok Pawlikowskiego Smarzowski jest najwybitniejszym polskim reżyserem z obecni działających. Dwóch gigantów. Na Kler czekam, jak czekałem na Wołyń. Z duszą na ramieniu. Uważam, że temat jest jeszcze trudniejszy. Nie można popaść w przesadę, nie można popaść w łatwą groteskę. Ale przecież Pawlikowski to poważny facet, który nie robi filmów po to, żeby zarobić pieniądze, tylko po to, żeby spełnić rodzaj posłannictwa. Jeżeli uda mu się zrobić wielki film na temat kleru, to chyba zrobię fikołka z radości. Na pewno trzeba Kler obejrzeć. Nie wyobrażam sobie, żeby mieszkać w Polsce i nie obejrzeć tego filmu. Jestem też bardzo ciekaw historii Janusza Kondratiuka o braciach Jak pies z kotem. Czekam również na film Marka Koterskiego 7 uczuć. Dawno nie było takiej komedii. Potrzebujemy wiwisekcji zrobionej przez tego reżysera, żeby ktoś mądrze nazwał, co się z nami dzieje. Zapowiada się festiwal ważnych filmów. Wracają duże nazwiska, a jednocześnie odbywa się zmiana pokoleniowa twórców. Ci nowi, którzy wchodzą, widać to było już rok temu, są świetni. Jak debiutantka Jagoda Szelc, której Monument jest naprawdę mistrzowski. Razem z profesjonalnymi recenzentami filmów czekamy na głośne premiery i wielkie nagrody 43 Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Movie must go on!
Jerzy Stuhr staje w obronie polskiego kina i odpowiada krytykom Kieślowskiego!
Tegoroczny laureat literackiego Nobla, Kazuo Ishiguro, ostro skrytykował twórczość Krzysztofa Kieślowskiego: „Banał powtarzany milion razy urasta do rangi arcydzieła, ale niestety »Czerwony« to nie było arcydzieło”. Co na to Jerzy Stuhr, przyjaciel nieżyjącego reżysera? Jerzy Stuhr pracował i przyjaźnił się z Krzysztofem Kieślowskim. To dzięki niemu sam zaczął reżyserować filmy. Jak dziś odnosi się do krytycznych opinii na temat twórczości przyjaciela? „Ja inaczej na to patrzę, bo chyba najdłużej ze wszystkich towarzyszyłem mu w jego zawodowej karierze reżysera fabuły. Patrzę z perspektywy jego zmagania się z wiarą, a może nawet, szerzej mówiąc, jego zmagania się z transcendencją”. Zapraszamy do obejrzenia video! A całą rozmowę z Jerzym Stuhrem znajdziesz w najnowszym numerze VIVY! Polecamy także: Jerzy Stuhr o kobietach swojego życia i o tym, czy przeprosi za „Seksmisję” EKSKLUZYWNE VIDEO
Laureat Nagrody Nobla w ostrych słowach o twórczości Kieślowskiego: „Banał powtórzony milion razy czasem urasta do rangi arcydzieła’’
Kazuo Ishiguro był członkiem jury w trakcie festiwalu w Cannes w 1994 r., kiedy ostatni film polskiego twórcy, Krzysztofa Kieślowskiego, „Czerwony’’ nie otrzymał Złotej Palmy. Laureat Nagrody Nobla w ostrych słowach uzasadnił, dlaczego obraz Polaka nie został doceniony. Zobacz też: „Poznali się w piątek, zaręczyli w niedzielę". Krzysztof i Maria Kieślowscy we wspomnieniach córki Kazuo Ishiguro o Kieślowskim Brytyjski pisarz japońskiego pochodzenia bez problemu przypomina sobie twórczość Krzysztofa Kieślowskiego. „Ponoć to jury w Cannes zabiło Kieślowskiego, który nie mógł zrozumieć, dlaczego nie dostał głównej nagrody. Prawda jest taka, że nikomu z nas w jury ten film się nie podobał. Był zwyczajnie słaby, przerafinowany, zimny’’, twierdzi Kazuo Ishiguro w rozmowie z „Newsweekiem’’. Laureat Literackiej Nagrody Nobla przyznał, że za Krzysztofem Kieślowskim stało bardzo mocne lobby, które wspierało jego kandydaturę. „Francuzi naciskali na nas: dajcie mu nagrodę, co wam szkodzi, on jest bardzo chory, może więcej nic nie nakręcić. Nie ulegliśmy. Nie dlatego, żeby zrobić im na złość, ale dlatego, że w konkursie były filmy, które biły »Czerwonego« na głowę. »Pulp Fiction« to dziś współczesny klasyk, daliśmy mu Złotą Palmę, »Spaleni słońcem« Nikity Michałkowa wspólnie z »Żyć« Zhang Yiomu dostały główne wyróżnienie, za reżyserię nagrodziliśmy Nanniego Morettiego i jego »Dziennik intymny«. W konkursie była także »Królowa Margot«. Na tym tle film Kieślowskiego wypadł po prostu nijako. I co najważniejsze, nie czuło się w nim emocji, wrażliwości. Raczej zwykłą filmową kalkulację’’, powiedział Kazuo Ishiguro. „Maniery łatwo się kocha. Wystarczy naszpikować film symbolicznymi scenami, pokusić się o opowieść o zagmatwanym ludzkim losie, obudować ją wstrząsająco smutną muzyką i festiwalowy film gotowy. A to, że będzie nudny i ograniczy się do powtarzania banałów, to zupełnie inna sprawa. Banał powtórzony milion razy czasem urasta do rangi arcydzieła. I tak chyba było w wypadku Kieślowskiego. Francuzi uznawali go za guru, mistrza kina. Właściwie od jego śmierci nie pojawił się inny reżyser, którego krytycy traktowaliby z taką atencją i poważaniem’’, podsumowuje Kazuo Ishiguro. Przeczytaj też: Mój ojciec Andrzej Wajda. Jedyna córka reżysera Karolina Wajda opowiada nam o dzieciństwie
„Kieślowski był jakby moim bratem”, TYLKO U NAS Juliusz Machulski o początkach kariery.
Słynny reżyser, Juliusz Machulski, nakręcił właśnie nowy film, kryminalną komedię „Volta”. W dwutygodnika VIVA! opowiada o tym, jak stał się reżyserem. Gdy miał 19 lat, zagrał w pierwszym fabularnym filmie Krzysztofa Kieślowskiego, „Personel”. Od tego filmu zaczęła się wielka międzynarodowa kariera Kieślowskiego. Dlaczego reżyser zwrócił uwagę właśnie na młodego Machulskiego? - Dlaczego Kieślowski zaufał właśnie Panu? „Personel” to była trochę autobiograficzna historia. Kieślowski uczył się w szkole technik teatralnych. Jak zobaczyłem jego zdjęcia z tamtego okresu, to okazało się, że bardzo go przypominałem fizycznie. On mnie zobaczył na warszawskiej fuksówce w szkole aktorskiej. Przyjechałem tam z dziewczyną z wydziału aktorskiego w Łodzi. Podeszła do mnie jakaś młoda kobieta i spytała, czy jestem z aktorskiego wydziału. Odpowiedziałem, że jestem z reżyserii. „O, to jeszcze lepiej”, odparła, nie tłumacząc o co chodzi. Odeszła do grupki osób, stał tam facet w okularach. Kobietą była Agnieszka Holland, facetem Kieślowski. Nie wiedziałem, kto to, nie był znany publicznie, wtedy robił dokumenty. Zapomniałem o tym incydencie, dopóki nie zadzwonił telefon u rodziców i usłyszeli, że pan Kieślowski chce się ze mną spotkać. Juliusz Machulski: „Kieślowski mnie poparł”. Kto wie, może gdyby nie Krzysztof Kieślowski, Juliusz Machulski nigdy nie zostałby reżyserem? Andrzej Wajda był przeciwko debiutowi młodego Machulskiego. Ale wtedy właśnie poparł go Kieślowski. Uwierzył w talent przyszłego reżysera „Seksmisji”. W dwutygodniku VIVA! Julisz Machulski wspomina początki swojej kariery: - Kieślowski zadebiutował dzięki Panu, Pan dzięki niemu? Był jakby moim starszym bratem filmowym. Wierzył we mnie. Uważał, że jestem dobrym materiałem na filmowca. Lubiłem rozmawiać z nim o filmie. Mieliśmy zupełnie inne poglądy. Nie wierzyłem w dokumenty. Widziałem, jak są robione, nie czułem, że pokazują prawdę, uważałem, że sporo tam manipulacji. Wolałem kreację od początku do końca. O tym, dlaczego Juliusz Machulski nie pił wódki z Romanem Polańskim i dlaczego jego nowy film, „Volta”, jest o kobietach, przeczytasz w najnowszym dwutygodniku VIVA! Na rynku od 29 czerwca 2017 r.
Dziś Krzysztof Kieślowski skończyłby 76 lat. TYLKO U NAS Artyści i dziennikarze wspominają reżysera
27 czerwca 1941 roku na świat przyszedł Krzysztof Kieślowski. Jak go wspominają artyści i dziennikarze? Zobaczcie nasz „Krótki film o Kieślowskim” z udziałem Artura Barcisia, Andrzeja Sołtysika i Łukasza Maciejewskiego. Andrzej Sołtysik: „Kieślowski potrafił skupić wokół siebie taką drużynę. Drużynę pierścienia”. Artur Barciś: „Należał do rzadkiego typu ludzi, którzy nie mówią niepotrzebnych wyrazów”. Łukasz Maciejewski: „Dzięki metafizyce obecnej w jego późniejszych filmach, Kieślowski idealnie trafił w swoje czasy”. Kieślowski to jeden z największych twórców polskiego i europejskiego kina. Był reżyserem filmów dokumentalnych i fabularnych scenarzystą, autorem sztuk teatralnych, pedagogiem. Wśród jego największych dzieł wymienia się: "Amatora", "Przypadek", "Krótki filmu o zabijaniu", "Dekalog" i trylogię "Trzy kolory". Jest laureatem prestiżowych nagród - m.in. Złotego Lwa w Wenecji i Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie. Reżyser zmarł przedwcześnie, z powodu choroby serca, w wieku 55 lat. Polecamy także: "Ważne jest mieć poczucie, że nie zmarnowałem ani jednego roku" Andrzej Żuławski w wywiadzie dla VIVY!