Żona jest jego największym wsparciem. Dzięki niej Krzysztof Hołowczyc znów zaczął zauważać świat...
Oto historia ich miłości. Rajdowiec obchodzi dziś urodziny!
Krzysztof Hołowczyc to jeden z najbardziej znanych oraz utytułowanych polskich kierowców. Jak wiadomo, prywatnie jest ojcem trzech córek — Karoliny, Alicji oraz Antoniny. Jest również oddanym mężem. Ze swoją ukochaną żoną jest od 16 roku życia. „Mam naprawdę fantastyczny dom i cudowną żonę, którą kocham nad życie”, mówił sportowiec w wywiadzie dla VIVY!. Przypomnijmy historię miłości polskiego rajdowcy! View Ediplayer on the source website Jakie są relacje Krzysztofa Hołowczyca z córkami? W 2019 roku polski kierowca był gościem programu Dzień dobry TVN. Postanowił tam opowiedzieć trochę więcej o miłości do swoich córek oraz jak wyglądało ich wychowanie. Najstarsza z nich- Karolina ma już 37 lat i sama jest już mamą. Druga z kolei to 28-letnia Alicja. Najmłodsza pociecha to 15-letnia Antonina. „Trzykrotnie obserwowałem ten rozwój. Chociaż teraz ostatnia Antonina dziesięcioletnia jest jeszcze na takim etapie, który jest znośny, który jest bardzo wyjątkowy”, powiedział kilka lat temu Krzysztof Hołowczyc. Zapytany, czy jego dzieci były wychowane po męsku czy jako księżniczki, odpowiedział: „Chyba przez swoje pasje, które dzieli ze mną i żona, i dziewczynki, obawiam się, że robię chłopczyce z moich dziewczyn. One świetnie jeżdżą na motorach, na skuterach wodnych, bo tatuś je tam zabiera. Dziewczyny cały czas rywalizując z chłopakami, mówią sobie: zobacz jaki frajer, jak on nie umie jeździć. Nie mogę na to patrzeć. Wtedy trochę z dystansem mówię im: dziewczyny, trochę kobiecości, bądźcie eleganckie. Myślę, że przez te czynności, których się nauczyły, jak zmienić koło w samochodzie, może trochę obdzieram je z wizerunku księżniczki”, mówił w tym samym programie. Rajdowca żałuje, że nie mógł być często w domu. Kiedy tylko wracał, starał się wynagrodzić swoją nieobecność. „Kocham je, ale trochę jako niedzielny tatuś, który ciągle jest na wyjeździe i ciągle gdzieś pędził. Jak przyjeżdżałem, to był ten moment, że chciałem zabrać całe to moje królestwo i gdzieś je zabrać, gdzieś pojechać, coś zrobić. Ukochane nasze wakacje, gdzie lądujemy w jakimś kraju, wynajmujemy duży samochód i podążamy w dowolnym kierunku, jaki sobie wymyślimy. Potrafimy zmienić kraj. Jesteśmy wtedy razem całą rodziną i to jest dla mnie piękne, że mogę zebrać wszystkich do jednego miejsca. W takim samochodzie możemy podzielić swoje myśli i powiedzieć sobie rzeczy, których wcześniej nie było czasu powiedzieć. To są fajne, cudowne chwile”, dodał kierowca. CZYTAJ TAKŻE: Elżbieta Zającówna i Krzysztof Jaroszyński wspólnie pokonywali życiowe zakręty. Są razem blisko 40 lat W programie Dzień Dobry TVN zatytułowanym Po co kobietom pieniądze kierowca wyraził swoją opinię, która w tamtym czasie wywołała mieszane uczucia. „Bardzo cenię sobie możliwość robienia zakupów dla moich ukochanych kobiet. To są takie chwile, kiedy znowu czujesz się silny, duży, potrzebny – to te elementy, które powoli próbuje się z nas wypchnąć […] Kiedyś mężczyzna miał być silny, miał bronić, swojego domu – tak było i dlaczego ma tak nie być? Cały czas uciekamy od tego zadania mężczyzny, ale ja jestem szczęśliwy, że mogę zapewnić bezpieczeństwo. Pieniądze z mojej perspektywy to jest bezpieczeństwo mojej rodziny”, mówił. Następnie zapytano go o władzę emocjonalną, która wynika z posiadania pieniędzy. Wedle badań mężczyźni często nadużywają pozycji, jaką daje im utrzymywanie rodziny. „Wydaje mi się, że spełniam oczekiwania. Że te pieniądze, które się w domu pojawiają, są dostępne. Są karty kredytowe, oczywiście są te momenty, kiedy trzeba te cyferki spłacić, żeby ona działała. Najbardziej lubię telefon od mojej żony: Moja karta nie działa. Wtedy natychmiast wykonuję jakieś ruchy i jest mi przyjemnie. Mam wrażenie, że my mężczyźni zostaliśmy odsunięci od tej właśnie funkcji tego, który ma zapewniać bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo jest potrzebne rodzinie, kobiecie, dzieciom. Wiem, że można się tym dzielić, ale w moim przypadku ja czuję się dumny, że mogę mojej rodzinie to bezpieczeństwo zapewnić”, podsumował. Krzysztof Hołowczyc o swojej relacji z żoną W wywiadzie dla magazynu VIVA! sportowiec mówił o swoim długoletnim stażu małżeńskim. „Ojciec mnie ostrzegał: Synu, poczekaj, za krótko się znacie, po co od razu się żenić. Nie słuchałem i dobrze – miałem rację. Oczywiście nie byliśmy tacy idealni na początku. Zmieniliśmy się z biegiem czasu. Głupio mi o tym mówić, ale może żona chciała inaczej żyć? Była świetną koszykarką, dla mnie poświęciła karierę”, czytamy. Został również zapytany czy kiedyś zdradził swoją żonę. „Ciekawe, że dziennikarki zawsze interesują się, czy jestem wierny. Aż boję się na głos opowiadać, jak mi dobrze z żoną. W mojej rodzinie było tak: jeden mężczyzna, jedna kobieta. Kiedy umarła mama, ojciec był sam, a potem odnalazł kobietę, z którą spotykał się jeszcze w szkole średniej. Ona też była wdową. I tata się z nią ożenił. My – Hołowczyce – mamy chyba w genach tę monogamię zakodowaną”, odpowiedział. Dodał również, że w domu czuje się najlepiej. Jest to miejsce, gdzie może zdjąć maskę. ZOBACZ TAKŻE: Tak kochają się Tomasz Szczepanik i Monika Paprocka-Szczepanik. Połączyła ich praca, przeszli przez trudne chwile „Wchodzę tam i czuję, że wszystko jest moje. Jedyne miejsce, gdzie można zdjąć maskę. Kolacja z żoną, pogapienie się na film w telewizji. Wobec rajdu, tego napięcia, zagrożeń, problemy domowe wydają się śmieszne. Uszczelka? Śmierdzący dym z plastików, które sąsiad pali w śmietniku? Żona nie chce mu zwracać uwagi, bo nie chciałaby nikogo urazić […] Ona jest zarazem silna, bo przecież tyle lat ze mną wytrzymuje. Od 1983 roku. Długo, prawda? I nigdy mi nie powiedziała: Krzysiu, skończ z tym sportem, proszę”, mówił w rozmowie dla VIVY! „Każdego dnia wstaję szczęśliwy, świeci słońce, moja rodzina dobrze funkcjonuje. Kiedyś nie widziałem, że jest drugie życie. To prawdziwe. Byłem bezwzględnym skurwysynem, który tylko jedno widział – osiągnąć swój cel. W końcu zobaczyłem, że zaczynam być osamotniony. Że staję się smutnym gościem, od którego ludzie się odwracają. Dzięki mojej żonie zacząłem zauważać świat”, przyznał naszej redakcji. Krzysztof Hołowczyc z żoną, 1999 Krzysztof Hołowczyc w rozmowie z Romanem Praszyńskim opowiada o swoim życiu – Jak wojownik czuje się poza stawką? Na tarczy. W chwili słabości obiecałem żonie, że jak będzie podium na Dakarze, zrezygnuję z jeżdżenia. Co prawda trzecie miejsce to dla mnie nie podium, liczy się tylko najwyższy stopień, ale czasami pytała: „Czy możemy normalnie pożyć? Zobaczyć razem, jak wygląda świat?”. Żona znała tylko dwa moje stany: przed startem i po starcie. Może powinienem być już starszym panem, który jedzie na wakacje i na ciepłych wyspach sączy drinka z parasolką? Ale ja potrzebuję prawdziwej adrenaliny. Żona to zauważyła i na święta dostałem najpiękniejsze życzenia świata: „Wiesz, czego ci życzę? Żebyś jednak jeździł w tych rajdach. Bo nie mogę patrzeć, jak usychasz”. – Żona skarb. Cudowna kobieta. Nie było jej łatwo to powiedzieć. Przeżyła ze mną wypadki, złamane kręgosłupy. Już dawno zrozumiała, że to mój sposób na życie. Bez adrenaliny nie żyję. Chciałbym wrócić na Dakar, ale nie chcę składać deklaracji. Bo oprócz chęci trzeba mieć duże pieniądze. Na początek milion euro. A żeby skończyć bezpiecznie sezon, drugi milion. Mam plan zarobić na to. […] – Żona ma do Pana cierpliwość? Ma ogromną siłę wewnętrzną. Zawsze bardzo szybko sprowadzała mnie na ziemię. W rodzinie często powtarzamy jej słynne słowa: „Dobra, gwiazda, teraz jesteś wśród normalnych ludzi. Fajnie, że wygrałeś, jesteśmy dumni. A teraz śmieci wyrzucasz, żarówki wkręcasz”. A ja, misio nasycony adrenaliną, grzecznie chodziłem, dziećmi się zająłem. – Znacie się z żoną od 16. roku życia? Tak. To związek niemal kazirodczy. – Niemożliwy jak jedynka na Dakarze? Myśmy z żoną nigdy się do końca sobą nie nasycili. Wyliczyliśmy z Daną, że byliśmy ze sobą tylko połowę tych lat. Na pewno wielką sztuką w związku jest przejść z dużych, mocnych uczuć w przyjaźń. My się przyjaźnimy bardzo mocno. A co pewien czas te uczucia potrafią nam zamieszać w głowach. Jedziemy wtedy gdzieś, żeby pobyć sam na sam. […] SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Marek Koterski i Małgorzata Bogdańska: miłość wywróżył im astrolog. Są razem ponad 20 lat – Chcieliście się kiedyś rozwodzić z żoną? Co parę miesięcy. Żona wciąż powtarza: „Rozwód”. Ja mówię: „Zapomnij”. Ale tak na serio, nie było historii, która by nas przygniotła. Były momenty osłabienia, gdy czuliśmy oddalenie. Ale później wracało fajne porozumienie. Dana to wyjątkowa kobieta. Czarownica na 100 procent. – Robi Pan wrażenie na kobietach. Miewał Pan myśli, żeby wymienić żonę na „nowszy model”? Jestem nauczony, że swojej prawdziwej kobiety, a teraz prawdziwego przyjaciela, nie zostawia się, kiedy przestaje być tak atrakcyjny jak w młodości. Dana dalej jest piękna. Wewnętrznie. Jest wspaniałą, mądrą kobietą. Każdego dnia upewniam się, że to był dobry wybór. Mam prawdziwego przyjaciela, który zawsze za mną stanie. A jak trzeba, to opierdzieli.
Krzysztof Hołowczyc: „Na Dakarze nauczyłem się, że nie ma granic wytrzymałości”
Zawodowo jest jednym z najbardziej znanych i utytułowanych polskich kierowców. Prywatnie – ojcem trzech córek oraz oddanym mężem. Krzysztof Hołowczyc obchodzi dziś 58. urodziny! Życzymy wszystkiego, co najlepsze! Z tej okazji przypominamy wywiad, który ukazał się w magazynie VIVA! w 2019 roku. Krzysztof Hołowczyc wywiad VIVA! Rozbijał auta, łamał kręgosłup. Krzysztof Hołowczyc właśnie wydał swoje wspomnienia „Piekło Dakaru” i, mimo że zakończył karierę, chce znów startować! Kiedy umierał? Jak szybko zarobi milion euro i dlaczego jego żona jest czarownicą? W zabójczo ciekawej rozmowie z VIVĄ! Nie pojechał Pan w tym roku na Rajd Dakar? Nie, ale pamiętam, jak w czasie rajdu zadzwoniłem do żony: „Strasznie mnie w brzuchu ciśnie. Klasycznie, jak przed startem”. Danusia, która ze mną te wszystkie 10 Dakarów przeżywała, jakby sama jechała, powiedziała: „Nie przejmuj się, ja mam podobnie”. Rodzinna choroba, trudno wygasić emocje. Organizm pamięta, że jesteś wojownikiem. Jak wojownik czuje się poza stawką? Na tarczy. W chwili słabości obiecałem żonie, że jak będzie podium na Dakarze, zrezygnuję z jeżdżenia. Co prawda trzecie miejsce to dla mnie nie podium, liczy się tylko najwyższy stopień, ale czasami pytała: „Czy możemy normalnie pożyć? Zobaczyć razem, jak wygląda świat?”. Żona znała tylko dwa moje stany: przed startem i po starcie. Może powinienem być już starszym panem, który jedzie na wakacje i na ciepłych wyspach sączy drinka z parasolką? Ale ja potrzebuję prawdziwej adrenaliny. Żona to zauważyła i na święta dostałem najpiękniejsze życzenia świata: „Wiesz, czego ci życzę? Żebyś jednak jeździł w tych rajdach. Bo nie mogę patrzeć, jak usychasz”. Żona skarb. Cudowna kobieta. Nie było jej łatwo to powiedzieć. Przeżyła ze mną wypadki, złamane kręgosłupy. Już dawno zrozumiała, że to mój sposób na życie. Bez adrenaliny nie żyję. Chciałbym wrócić na Dakar, ale nie chcę składać deklaracji. Bo oprócz chęci trzeba mieć duże pieniądze. Na początek milion euro. A żeby skończyć bezpiecznie sezon, drugi milion. Mam plan zarobić na to. Jak? Na przykład budujemy specjalne porsche dla bardzo wyrafinowanej klienteli. Najpiękniejszy model 911 Carrera RS z początku lat 70. Wygląda oldschoolowo, ale wewnątrz ma najnowocześniejsze rozwiązania. Pomagam też przyjacielowi w rozwoju sieci sprzedaży ekologicznych jajek. Jeżeli chodzi o bezpieczeństwo moje i mojej rodziny, do końca życia mógłbym się już tylko uśmiechać. Ale rajdy mnie ciągną. Nie dają żyć? Tak. Ale jednocześnie bardzo się cieszę życiem. Każdego dnia wstaję szczęśliwy, świeci słońce, moja rodzina dobrze funkcjonuje. Kiedyś nie widziałem, że jest drugie życie. To prawdziwe. Byłem bezwzględnym sk*rwysynem, który tylko jedno widział – osiągnąć swój cel. W końcu zobaczyłem, że zaczynam być osamotniony. Że staję się smutnym gościem, od którego ludzie się odwracają. Dzięki mojej żonie zacząłem zauważać świat. Żona ma do Pana cierpliwość? Ma ogromną siłę wewnętrzną. Zawsze bardzo szybko sprowadzała mnie na ziemię. W rodzinie często powtarzamy jej słynne słowa: „Dobra, gwiazda, teraz jesteś wśród normalnych ludzi. Fajnie, że wygrałeś, jesteśmy dumni. A teraz śmieci wyrzucasz, żarówki wkręcasz”. A ja, misio nasycony adrenaliną, grzecznie chodziłem, dziećmi się zająłem. Znacie się z żoną od 16. roku życia? Tak. To związek niemal kazirodczy. Niemożliwy jak jedynka na Dakarze? Myśmy z żoną nigdy się do końca sobą nie nasycili. Wyliczyliśmy z Daną, że byliśmy ze sobą tylko połowę tych lat. Na pewno wielką sztuką w związku jest przejść z dużych, mocnych uczuć w przyjaźń. My się przyjaźnimy bardzo mocno. A co pewien czas te uczucia potrafią nam zamieszać w głowach. Jedziemy wtedy gdzieś, żeby pobyć sam na sam. Gdy gdzieś jedziecie, kto prowadzi? Zawsze ja. Ale gdy straciłem prawo jazdy na trzy miesiące, wtedy kierowała żona. To były dla niej ciężkie chwile. Dla mnie też. Pan ochrzania? Nie. Ale wciąż udzielam rad: „Tu możesz spokojnie wyjechać. Puść gaz wcześniej. Upłynnij jazdę”. Szału można dostać. Jak jechaliśmy do Warszawy, w okolicach Mławy były początki rozwodu. Pod Płońskiem nikt już nic nie mówił w samochodzie. Ciężki okres. Ale kiedy wróciłem za kierownicę, żona powiedziała: „Nienawidziłam tych jazd z tobą. Trzęsłam się cała, pociłam nerwowo, ale lepiej jeżdżę!”. To wyjątkowo mocna kobieta. Potrafi chwycić mnie za mordę i powiedzieć: „Zaraz, synku. Tu jest dom. Tu są dzieci. Tu masz ważne rzeczy do zrobienia”. Przez wiele lat życia z nią zmieniłem się. Jak? Trochę człowiek wylazł ze mnie. Wylazł z bezwzględnego bandyty, który walczy tylko o swoje, z drapieżnika, który wszystkich chce rozszarpać. Skąd się biorą drapieżniki? Chyba genetyka. Z drugiej strony dążenie do celu. Cel jest wszystkim. Zwłaszcza w motosporcie, gdzie jesteś bardzo blisko śmierci. Kilku bliskich kolegów zginęło. Na Dakarze ginęli znajomi. Jak to jest? Nie można brać tego do siebie. Trzeba myśleć: Jestem nieśmiertelny. To faworyzacja subiektywna. Wszyscy w koło są słabi, ja jestem silny. Jednak też parę razy byłem w zaświatach. Też leciałem ku ciemności. Znam fizykę i wiedziałem, że nie mam szans. Ale ten na górze powiedział: „Nie teraz!”. W Egipcie? Tak, podczas rajdu w Egipcie byłem w czołówce światowej, ścigałem się o wszystko. Jechałem z moim belgijskim pilotem Jeanem-Markiem, prędkość 100, 120, surfowałem między wydmami. Nagle dwumetrowa dziura przede mną. Kamień był, wiatr wywiał piasek. Widzę, że koniec, stuknę i pozamiatane. Ale po prawej było przewyższenie, jakby skocznia. Samochód się wybija, myślę: K*rwa, przelecimy. Niestety, zabrakło pół metra. Uderzamy podłogą, siła idzie przez fotele w nasze kręgosłupy. W piersiach coś mi chrupnęło, jakby w mostku ktoś suchą gałąź złamał. Nie mogę oddychać. Jean-Marc wyje jak zarzynana świnia. Jemu dwa dyski wypadły na dole. Myślę: K*rwa, umieram. Ale jadę dalej. Instynkt. Po paru latach na wydmach wiem, że jeżeli stanę gdziekolwiek, to się zakopię. Duszę się na bezdechu, wyjeżdżam na przedmuchany twardszy płaskowyż. I gaśnie światło. Potem otwieram oczy i czuję, jak powoli powietrze dostaje się do płuc. On wyje. Jezu, jak bardzo chcę żyć. Następny moment, który pamiętam, jestem za samochodem, wygramoliłem się. Jean-Marc podchodzi na czworaka. „Włóż mi te dyski”. Nie daję rady. Patrzy na mnie: „Jesteś biały, to może wciśnijmy ten guzik”. Najstraszniejsza rzecz dla zawodnika. Naciskasz czerwony guzik – rezygnujesz z rajdu, ale natychmiast przylatuje pomoc. Po 40 minutach ląduje helikopter, biegną do nas lekarze. „Chłopaki, zabierzemy was, ale teraz mamy motocyklistę w bardzo ciężkim stanie. Polecimy z nim do Kairu i wracamy po was”. Dali nam po dwie fiolki, żeby nie bolało. Huknęliśmy od razu po dwie, ja pierdzielę, jakie kształty, kolory, co ja widziałem na tych wydmach! Jean-Marc odleciał: „Co za idiota ten guzik wcisnął. Jedziemy dalej!”. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy jeszcze 160 kilometrów do obozu. Tam prześwietlili mnie: „Nadajesz się tylko do szpitala”. Ale jest noc, helikopter nie poleci, więc jedziesz karetką. To był największy błąd mojego życia. Bo rano, gdy te fiolki przestały działać, każda próba ruchu wywoływała ból, jakbym był podłączony do prądu. Krzyczę: „Zabijcie mnie!”. Wyrwali deski z ciężarówki, obłożyli mnie i obwiązali taśmą. I taki pakunek włożyli do ciężarówki. Moja głowa trafiła między dwie rury. W czasie jazdy latała między nimi jak piłka. Indianie podobno zabijają ból jeszcze większym bólem. Przejechałem tak 600 kilometrów. Uff, ale opowieść! Na Dakarze nauczyłem się, że nie ma granic wytrzymałości. Gdy człowiekowi wydaje się, że to koniec jego możliwości, to jest dopiero w połowie drogi. Dakar zmienił mnie bardzo. Jestem teraz człowiekiem, który zawsze się uśmiecha. Jest woda? Mam gdzie spać? Mogę się ruszać? Żyję! Dotknął Pan granicy? Byłem za. Pamiętam, na treningu lecę toyotą ze dwie stówy, na siedzeniu pilota znany olsztyński ginekolog, źle wyskakuję na górce, samochód leci 30 metrów w powietrzu, przed nami las, nic nie mogę zrobić. Lecimy w drzewa. Huk, gwizd, świst, myślę, że koniec. Ale żyję. Ginekolog mruczy: „Zobacz, jak mi z brody krew leci”. Ja: „Spie*dalamy, zaraz się będzie palić”. Oglądam się, a tam wozu nie ma. Za siedzeniem urwało. Uratowało nas to, że nadleśniczy w tym miejscu położył tak zwaną papierówkę. Uderzyliśmy w ścianę z kłód, one pochłonęły energię przed uderzeniem w drzewo. Przyjechałem tam na drugi dzień, bo morderca zawsze przyjeżdża na miejsce zbrodni. Widok, jakby jakiś potwór rozrzucił pudełko gigantycznych zapałek. Kołki na 100 metrów poleciały, jakby wybuch był. Co w Panu jest, że szuka Pan takich rzeczy? W takich sytuacjach czuję się trochę ponadludzki. Panuję nad rzeczami, które dla innych są tylko przerażeniem. To wspaniałe uczucie. Czasem wożę normalnego gościa po odcinku specjalnym. Gdy orientuje się, że leci polną drogą między drzewami 160 kilometrów na godzinę, to blednie. A ja po profesorsku, z uśmiechem na twarzy, każdy milimetr wymierzony. A jakby jelonek wyszedł? To z jelonka jest pasztet. A dzik? Dzik też łatwo przechodzi. Przećwiczone. A łoś? Łoś gorzej. Trzeba się schylać. Najgorzej, jak kwasem zaleje. Rozpruwa su*insyna, a łoś ma bardzo silny kwas żołądkowy. Podobno wypala oczy. Kim był Pana dziadek? Mówią, że też szalony? Krewni mówią, że jestem najbardziej do dziadka podobny. Miał zawsze dziwne pomysły. Sprzedał trzy krowy, żeby sobie rower kupić. Został „wypisany” z rodziny Hołowczyców, bo porwał babcię z magnackiej rodziny Kodłubaj. Bardzo się kochali. Powinien czekać na zgodę rodów, a on zrobił, co chciał. Znał go Pan? Zastrzelili go Sowieci po wojnie. I jeszcze bandytą nazwali, bo miał 200 hektarów ziemi. Dzisiaj jestem starszy od niego, gdy żył. Cieszę się z każdego roku więcej. Ojciec był spokojniejszy od dziadka, pragmatyczny pan inżynier. Mądry, bardzo wiele mu zawdzięczam. Moja mama była przeciwna temu, że jeżdżę. „Po co to robisz?”, złościła się. A ojciec po cichu wspierał. Też sportowiec, rozumiał moją pasję. I żył rodziną. Żona i dzieci powtarzają, że dziadek ustawił całą rodzinę. Zawsze służył radą, pomocą. I przede wszystkim był na miejscu, gdy ja jeździłem po świecie. A na koniec pozostawił nam sporo pieniędzy. Mówił, że nie wierzy, że „ten szałaput”, czyli ja, utrzyma rodzinę. Po nim mam zakodowane, że zaskórniak zawsze musi być! Nie można rodziny zostawić bez środków. Moje dziewczyny mają lewe ręce do zarabiania. Są „skazane” przeze mnie na fajne życie. Może to nie jest dobre? Z pewnością! Ale ja tak lubię. Zawsze chciałem, żeby moje dziewczyny czuły się bezpiecznie. Żeby czuły, że są kochane. Ale ostatecznie to nie jest dobre, bo szukają księcia z bajki. Każdej się wydaje, że facet będzie miał wszystko i będzie super. Pierwsza już się rozwiodła. Budujemy teraz nowy dom, z wielkimi oknami w salonie, żeby wspólnie pić poranną kawę w promieniach słońca, ale moje starsze córki trudno do nas ściągnąć. Starsza teraz w Szwajcarii, średnia w Australii. Średnia mówi: „Tato, wolę tam być zwykłym workerem, robić proste rzeczy, niż tu być dyrektorem w jakiejś firmie, bo w Polsce ludzie są krzywi”. „Ale czemu tak mówisz?”, pytam. „Zobacz, Alu, nasi przyjaciele to przecież tacy fajni ludzie”, dodaję. „My tu tworzymy zamknięte światy”, odpowiada. „A na ulicy ludzie mają do mnie niechęć, bo jestem Hołowczyc, mam sławnego ojca. To boli”. Niestety, nasz kraj choruje i pewnie nieszybko go uzdrowimy. Pana hejtują? Mało. Pewna grupa ludzi z mojej dziedziny. „Bo Hołek wszystko nam zabrał”. Mają pretensję, że jestem zawsze uśmiechnięty, szczęśliwy. „Z czego się tak cieszy, cymbał?”. Z życia, barany. Że mogę chodzić. Że mogę zjeść śniadanko, pojechać na słoneczko. Że otoczyłem się fajnymi ludźmi. Z Andrzejem, moim menedżerem, jesteśmy od liceum. To jest czasem szorstka przyjaźń, bo Andrzej jest bardzo sceptyczny do moich pomysłów. Ale łączy nas prawdziwa więź. Chcieliście się kiedyś rozwodzić z żoną? Co parę miesięcy. Żona wciąż powtarza: „Rozwód”. Ja mówię: „Zapomnij”. Ale tak na serio, nie było historii, która by nas przygniotła. Były momenty osłabienia, gdy czuliśmy oddalenie. Ale później wracało fajne porozumienie. Dana to wyjątkowa kobieta. Czarownica na 100 procent. Robi Pan wrażenie na kobietach. Miewał Pan myśli, żeby wymienić żonę na „nowszy model”? Jestem nauczony, że swojej prawdziwej kobiety, a teraz prawdziwego przyjaciela, nie zostawia się, kiedy przestaje być tak atrakcyjny jak w młodości. Dana dalej jest piękna. Wewnętrznie. Jest wspaniałą, mądrą kobietą. Każdego dnia upewniam się, że to był dobry wybór. Mam prawdziwego przyjaciela, który zawsze za mną stanie. A jak trzeba, to opierdzieli.
„Dziewczyny coraz lepiej cisną!” Krzysztof Hołowczyc udziela rad Edycie Górniak
Edyta Górniak zrobi prawo jazdy pod okiem kamer TVN. I jak donosi Super Express, zarobi za to milion złotych. Stacja telewizyjna zaproponowała jej własny reality-show. Edyta Górniak do tej pory nie prowadzi samochodu, gdyż jak mówiła, boi się odpowiedzialności i nie ma podzielności uwagi. Poprosiliśmy mistrza kierownicy, Krzysztofa Hołowczyca o kilka porad dla pełnej lęku artystki. Czy to prawda, że kobiety gorzej sobie radzą za kierownicą? To mit. Są bardzo dobrze prowadzące kobiety i źle prowadzące kobiety. Tak samo są dobrze i źle prowadzący mężczyźni. Płeć nie ma nic do tego. Decydują predyspozycje, wyszkolenie, chęci. Znam wiele dziewczyn, które trafiły do motosportu i fantastycznie jeżdżą. Jeżeli chodzi o sport, to męskie geny rywalizacji powodują, że mamy więcej chęci na podejmowanie ryzyka. Nas bardziej stać na głupotę niż dziewczyny. Aczkolwiek obserwując teraz ruch na drogach, widzę dziewczyny, które tak cisną, że naprawdę zaczynam się zastanawiać, czy czasy się zmieniają. Dziewczyny zaczynają być na drodze wręcz agresywne. Więcej testosteronu? Powoli się zamieniamy. Chłopcy coraz grzeczniejsi, dziewczyny naciskają coraz lepiej. Pani Edyta mówi, że ma kłopoty z podzielnością uwagi. Dlatego obawia się kierować samochodem. Można sobie z tym poradzić? Tak, trening czyni mistrza. Trzeba przejechać wiele godzin. Później pojawia się pewna mechaniczność ruchów. W środowisku kierowców sportowych śmiejemy się: „Dziesięć tysięcy powtórzeń i już robisz dobrze!”. A co zrobić z lękiem, że kiedy siadamy za kierownicą, możemy być sprawcą wypadku? Bardzo mi się podoba, że pan o tym mówi, bo to jest bardzo ważny element bycia kierowcą. Nie wyganiajmy tego lęku. Jeżeli nie mamy tego lęku, prędzej czy później coś bardzo strasznego może nam się wydarzyć. Sztuką jest panować nad tym lękiem. Jak jadę na rajdzie odcinek specjalny, nigdy nie powiem ludziom, że się nie boję. Boję się, ale panuję nad tym strachem. Na drodze powinniśmy mieć świadomość, jak łatwo jest zrobić wypadek. Przez mikro ruch, przez minimalną nieuwagę można spowodować straty, które mogą zaważyć na całym naszym życiu. To ogromna odpowiedzialność. Jedna rada dla Edyty Górniak? Cieszyć się tym, co robi. Bo najważniejsze to wsiadać do samochodu i mieć frajdę. Oczywiście, konieczne jest za każdym razem posiadać dużą koncentrację i świadomość tego, co się robi. Ale samochód to źródło wielkiej przyjemności. Daje wolność, swobodę, poczucie niezależności. Jadę sobie, gdzie mi się podoba. Po prostu jadę!
Przeżył naprawdę wiele... Jego najbliższym do dziś trudno wygasić emocje. Rozbijał auta, łamał kręgosłup. Krzysztof Hołowczyc właśnie wydał swoje wspomnienia „Piekło Dakaru” i, mimo że zakończył karierę, chce znów startować! Chociaż nie ukrywa, że nie chce składać deklaracji. „Na Dakarze nauczyłem się, że nie ma granic wytrzymałości. Gdy człowiekowi wydaje się, że to koniec jego możliwości, to jest dopiero w połowie drogi. Dakar zmienił mnie bardzo. Jestem teraz człowiekiem, który zawsze się uśmiecha. Jest woda? Mam gdzie spać? Mogę się ruszać? Żyję!”, mówił w najnowszym wywiadzie Romanowi Praszyńskiemu. Co jeszcze zdradził? Nie pojechał Pan w tym roku na Rajd Dakar? Nie, ale pamiętam, jak w czasie rajdu zadzwoniłem do żony: „Strasznie mnie w brzuchu ciśnie. Klasycznie, jak przed startem”. Danusia, która ze mną te wszystkie 10 Dakarów przeżywała, jakby sama jechała, powiedziała: „Nie przejmuj się, ja mam podobnie”. Rodzinna choroba, trudno wygasić emocje. Organizm pamięta, że jesteś wojownikiem. Jak wojownik czuje się poza stawką? Na tarczy. W chwili słabości obiecałem żonie, że jak będzie podium na Dakarze, zrezygnuję z jeżdżenia. Co prawda trzecie miejsce to dla mnie nie podium, liczy się tylko najwyższy stopień, ale czasami pytała: „Czy możemy normalnie pożyć? Zobaczyć razem, jak wygląda świat?”. Żona znała tylko dwa moje stany: przed startem i po starcie. Może powinienem być już starszym panem, który jedzie na wakacje i na ciepłych wyspach sączy drinka z parasolką? Ale ja potrzebuję prawdziwej adrenaliny. Żona to zauważyła i na święta dostałem najpiękniejsze życzenia świata: „Wiesz, czego ci życzę? Żebyś jednak jeździł w tych rajdach. Bo nie mogę patrzeć, jak usychasz”. Żona skarb. Cudowna kobieta. Nie było jej łatwo to powiedzieć. Przeżyła ze mną wypadki, złamane kręgosłupy. Już dawno zrozumiała, że to mój sposób na życie. Bez adrenaliny nie żyję. Chciałbym wrócić na Dakar, ale nie chcę składać deklaracji. Bo oprócz chęci trzeba mieć duże pieniądze. Na początek milion euro. A żeby skończyć bezpiecznie sezon, drugi milion. Mam plan zarobić na to.
Krzysztof Hołowczyc: „Potrafi chwycić mnie za mordę. Przez wiele lat życia z nią zmieniłem się”
Co jeszcze rajdowiec powiedział nam o ukochanej żonie?
Rozbijał auta, łamał kręgosłup... Chociaż Krzysztof Hołowczyc zakończył swoja karierę, znów chce startować! ,,Każdego dnia wstaję szczęśliwy, świeci słońce, moja rodzina dobrze funkcjonuje. Kiedyś nie widziałem, że jest drugie życie. To prawdziwe. Byłem bezwzględnym skurwysynem, który tylko jedno widział – osiągnąć swój cel. W końcu zobaczyłem, że zaczynam być osamotniony. Że staję się smutnym gościem, od którego ludzie się odwracają. Dzięki mojej żonie zacząłem zauważać świat", zdradził w nowej VIVIE!. W rozmowie z Romanem Praszyńskim opowiedział swoją historię! Żona ma do Pana cierpliwość? Ma ogromną siłę wewnętrzną. Zawsze bardzo szybko sprowadzała mnie na ziemię. W rodzinie często powtarzamy jej słynne słowa: „Dobra, gwiazda, teraz jesteś wśród normalnych ludzi. Fajnie, że wygrałeś, jesteśmy dumni. A teraz śmieci wyrzucasz, żarówki wkręcasz”. A ja, misio nasycony adrenaliną, grzecznie chodziłem, dziećmi się zająłem. Gdy gdzieś jedziecie, kto prowadzi? Zawsze ja. Ale gdy straciłem prawo jazdy na trzy miesiące, wtedy kierowała żona. To były dla niej ciężkie chwile. Dla mnie też. Pan ochrzania? Nie. Ale wciąż udzielam rad: „Tu możesz spokojnie wyjechać. Puść gaz wcześniej. Upłynnij jazdę”. Szału można dostać. Jak jechaliśmy do Warszawy, w okolicach Mławy były początki rozwodu. Pod Płońskiem nikt już nic nie mówił w samochodzie. Ciężki okres. Ale kiedy wróciłem za kierownicę, żona powiedziała: „Nienawidziłam tych jazd z tobą. Trzęsłam się cała, pociłam nerwowo, ale lepiej jeżdżę!”. To wyjątkowo mocna kobieta. Potrafi chwycić mnie za mordę i powiedzieć: „Zaraz, synku. Tu jest dom. Tu są dzieci. Tu masz ważne rzeczy do zrobienia”. Przez wiele lat życia z nią zmieniłem się. Jak? Trochę człowiek wylazł ze mnie. Wylazł z bezwzględnego bandyty, który walczy tylko o swoje, z drapieżnika, który wszystkich chce rozszarpać. Skąd się biorą drapieżniki? Chyba genetyka. Z drugiej strony dążenie do celu. Cel jest wszystkim. Zwłaszcza w motosporcie, gdzie jesteś bardzo blisko śmierci. Kilku bliskich kolegów zginęło. Na Dakarze ginęli znajomi. Jak to jest? Nie można brać tego do siebie. Trzeba myśleć: Jestem nieśmiertelny. To faworyzacja subiektywna. Wszyscy w koło są słabi, ja jestem silny. Jednak też parę razy byłem w zaświatach. Też leciałem ku ciemności. Znam fizykę i wiedziałem, że nie mam szans. Ale ten na górze powiedział: „Nie teraz!”
Krzysztof Hołowczyc: „Kiedyś nie widziałem, że jest drugie życie. To prawdziwe”
Zobacz, jak wyglądały kulisy sesji z Krzysztofem Hołowczycem!
Rozbijał auta, łamał kręgosłup. Krzysztof Hołowczyc właśnie wydał swoje wspomnienia „Piekło Dakaru” i, mimo że zakończył karierę, chce znów startować! „Chciałbym wrócić na Dakar. Ale oprócz chęci trzeba mieć duże pieniądze. Na początek milion euro. A żeby skończyć bezpiecznie sezon, drugi milion. Mam plan, jak zarobić”, mówi. Kiedy umierał? Jak szybko zarobi milion euro i dlaczego jego żona jest czarownicą? Na wszystkie pytania odpowiedział Romanowi Praszyńskiemu w nowym numerze VIVY!. ,,Każdego dnia wstaję szczęśliwy, świeci słońce, moja rodzina dobrze funkcjonuje. Kiedyś nie widziałem, że jest drugie życie. To prawdziwe. Byłem bezwzględnym skurwysynem, który tylko jedno widział – osiągnąć swój cel. W końcu zobaczyłem, że zaczynam być osamotniony. Że staję się smutnym gościem, od którego ludzie się odwracają. Dzięki mojej żonie zacząłem zauważać świat", tłumaczy nam Krzysztof Hołowczyc. Żona ma do Pana cierpliwość? Ma ogromną siłę wewnętrzną. Zawsze bardzo szybko sprowadzała mnie na ziemię. W rodzinie często powtarzamy jej słynne słowa: „Dobra, gwiazda, teraz jesteś wśród normalnych ludzi. Fajnie, że wygrałeś, jesteśmy dumni. A teraz śmieci wyrzucasz, żarówki wkręcasz”. A ja, misio nasycony adrenaliną, grzecznie chodziłem, dziećmi się zająłem. Chcieliście się kiedyś rozwodzić z żoną? Co parę miesięcy. Żona wciąż powtarza: „Rozwód”. Ja mówię: „Zapomnij”. Ale tak na serio, nie było historii, która by nas przygniotła. Były momenty osłabienia, gdy czuliśmy oddalenie. Ale później wracało fajne porozumienie. Dana to wyjątkowa kobieta. Czarownica na 100 procent. Robi Pan wrażenie na kobietach. Miewał Pan myśli, żeby wymienić żonę na „nowszy model”? Jestem nauczony, że swojej prawdziwej kobiety, a teraz prawdziwego przyjaciela, nie zostawia się, kiedy przestaje być tak atrakcyjny jak w młodości. Dana dalej jest piękna. Wewnętrznie. Jest wspaniałą, mądrą kobietą. Każdego dnia upewniam się, że to był dobry wybór. Mam prawdziwego przyjaciela, który zawsze za mną stanie. A jak trzeba, to opierdzieli. Sprawdźcie, jak wyglądały kulisy sesji z Krzysztofem Hołowczycem! Krzysztof Hołowczyc wydał właśnie swoje wspomnienia „Piekło Dakaru”
Joanna Krupa z mamą, Jolantą w pierwszym wspólnym wywiadzie!
Obie odważne i twarde. Mają podobny charakter i temperament. Mama z pięcioletnią Joanną i w zaawansowanej ciąży wyjechała do Chicago i zaczęła życie od nowa. Joanna w wieku 20 lat, z kilkoma dolarami w kieszeni, wyruszyła z Chicago do Los Angeles spełnić swoje marzenia. O niezwykłej relacji, jaka łączy matkę z córką, Jolanta i Joanna Krupa opowiedziały Beacie Nowickiej w pierwszym wspólnym prasowym wywiadzie! Joasia miała pięć lat, a Pani była w zaawansowanej ciąży z Martą, kiedy postanowiła wyjechać do Ameryki. Odważna decyzja. Jolanta: Podjęłam tę decyzję przede wszystkim dlatego, że moja mama i siostra mieszkały w Chicago i bardzo za nimi tęskniłam, a w Warszawie moje życie prywatne nie układało się najlepiej, nie miałam dobrych relacji z mężem. Stwierdziłam, że pojadę do mamy, przemyślę swoją sytuację i zobaczymy, jak to się dalej potoczy. To nie było żadne dramatyczne poświęcenie, tylko radość, że zobaczę najbliższą rodzinę. Nie chodziło też o wyjazd na zarobek. Brała Pani pod uwagę scenariusz, że tam zostanie? Jolanta: Ja wiedziałam, że zostanę. Nie było mi w Polsce źle, choć nie miałam nawet swojego mieszkania, ale czułam się nieszczęśliwa. Pomyślałam, że spróbuję ułożyć sobie życie z dziećmi w Ameryce. Powiedziała pani, że to odważna decyzja, ale ja zawsze byłam odważna. Potrafiłam odnaleźć się w każdych warunkach, bo nie bałam się biedy, ciężkiej pracy. Moją mocną stroną było pozytywne myślenie. Masz jakieś wspomnienia z tamtego czasu? Joanna: Oczywiście, byłam malutka, ale pamiętam, że na początku mieszkałyśmy w trzech pokojach z babcią, ciocią, wujkiem, moim kuzynem i ich pieskiem i że bardzo ciepło nas przyjęli. Mama urodziła Martę i szybko poszła do pracy, a nas pilnowała babcia z ciocią. Kiedy Martusia skończyła osiem miesięcy, wyprowadziłyśmy się. Jolanta: Wynajęłam mieszkanie i córka właścicieli, Polaków zresztą, doskonale sprawdziła się jako niania Marty i Joasi. Poza tym mieszkałam blisko mamy i w wyjątkowych sytuacjach mogłam liczyć na jej pomoc. Nie wyobrażałam sobie, że ją wykorzystuję dzień w dzień. Od lat obserwuję różne babcie, które przyjeżdżają do Ameryki, żeby niańczyć wnuki, a kiedy są już niepotrzebne, szybko się ich pozbywa. Takie zachowanie jest dla mnie nie do przyjęcia. Nienawidzę tego. Joanna: Mama zawsze powtarzała: „Traktuj innych tak, jak sama chciałabyś być traktowana”. Cały wywiad w najnowszym numerze w kioskach już od 21 marca! Co jeszcze w nowej VIVIE! 6/2019?! Krzysztof Hołowczyc mimo że skończył karierę, znów chce startować. „Piekło Dakaru” to jego obsesja. Właśnie napisał o tym książkę. Kasia Adamik opowiedziała o współpracy z matką, Agnieszką Holland, i swoją partnerką, Olgą Chajdas, życiu na kilka domów i burzliwym dzieciństwie. Ida Nowakowska-Herndon i Robert Kupisz: on długo zwlekał z podjęciem decyzji, czy wziąć udział w tanecznym show „Dance, Dance, Dance”. Ona marzyła, żeby w jury zasiedli ludzie, których „coś” połączy. I wcale nie miała na myśli tańca. A także: Shayk, Cooper i Lady Gaga na gali Oscarów Cooper i Gaga zachowywali się, jakby byli na zabój zakochani. Czy właśnie narodził się najsłynniejszy trójkąt Ameryki? Co naprawdę działo się za bajkową scenerią Neverlandu – kalifornijskiej posiadłości Michaela Jacksona?
Krzysztof Hołowczyc jest dumnym tatą trzech córek. Jak je wychowuje?
„Obawiam się, że robię chłopczyce z moich dziewczyn”
Krzysztof Hołowczyc jest jednym z najbardziej znanych i utytułowanych polskich kierowców. Prywatnie jest jednak ojcem trzech córek – Karoliny, Alicji i Antoniny oraz oddanym mężem. Ze swoją żoną Danutą jest od 16 roku życia. „Mam naprawdę fantastyczny dom i cudowną żonę, którą kocham nad życie”, mówił o niej w wywiadzie dla VIVY!. Rajdowiec był dzisiaj gościem programu Dzień dobry TVN. W rozmowie zatytułowanej „Kiedy tata wariuje na punkcie córki”, opowiedział o miłości do córek. W jaki sposób je wychowywał? Krzysztof Hołowczyc o swoich córkach Córki rajdowca dzieli duża różnica wieku. Najstarsza Antonina ma 33 lata i sama jest już mamą. Alicja ma 24 lata, natomiast najmłodsza Antonina – 10. „Trzykrotnie obserwowałem ten rozwój. Chociaż teraz ostatnia Antonina dziesięcioletnia jest jeszcze na takim etapie, który jest znośny, który jest bardzo wyjątkowy”, powiedział Krzysztof Hołowczyc. Sam ma wiele „męskich pasji”. Córki wychowywał po męsku czy są raczej księżniczkami? „Chyba przez swoje pasje, które dzieli ze mną i żona, i dziewczynki, obawiam się, że robię chłopczyce z moich dziewczyn. One świetnie jeżdżą na motorach, na skuterach wodnych, bo tatuś je tam zabiera. Dziewczyny cały czas rywalizując z chłopakami, mówią sobie: zobacz jaki frajer, jak on nie umie jeździć. Nie mogę na to patrzeć. Wtedy trochę z dystansem mówię im: dziewczyny, trochę kobiecości, bądźcie eleganckie. Myślę, że przez te czynności, których się nauczyły, jak zmienić koło w samochodzie, może trochę obdzieram je z wizerunku księżniczki”, mówił w programie Dzień dobry TVN. Jedyne czego mógł żałować, to że często był nieobecny w domu. Zawsze kiedy wracał, starał się to wynagrodzić ukochanej rodzinie. „Kocham je, ale trochę jako niedzielny tatuś, który ciągle jest na wyjeździe i ciągle gdzieś pędził. Jak przyjeżdżałem, to był ten moment, że chciałem zabrać całe to moje królestwo i gdzieś je zabrać, gdzieś pojechać, coś zrobić. Ukochane nasze wakacje, gdzie lądujemy w jakimś kraju, wynajmujemy duży samochód i podążamy w dowolnym kierunku, jaki sobie wymyślimy. Potrafimy zmienić kraj. Jesteśmy wtedy razem całą rodziną i to jest dla mnie piękne, że mogę zebrać wszystkich do jednego miejsca. W takim samochodzie możemy podzielić swoje myśli i powiedzieć sobie rzeczy, których wcześniej nie było czasu powiedzieć. To są fajne, cudowne chwile”, powiedział Krzysztof Hołowczyc.
Krzysztof Hołowczyc: „Najbardziej lubię telefon od mojej żony: Moja karta nie działa”
Rajdowiec jest dumny z tego, że utrzymuje swoją rodzinę!
Krzysztof Hołowczyc jest jednym z najbardziej znanych i utytułowanych polskich kierowców. Prywatnie jest jednak ojcem trzech córek i oddanym mężem. Ze swoją żoną Danutą jest od 16 roku życia. „Mam naprawdę fantastyczny dom i cudowną żonę, którą kocham nad życie”, mówił o niej w wywiadzie dla VIVY!. Rajdowiec był dzisiaj gościem programu Dzień Dobry TVN. W rozmowie zatytułowanej Po co mężczyznom pieniądze wspólnie z pozostałymi zaproszonymi próbował odpowiedzieć na pytanie po co mężczyźni zarabiają zarabiają i na co wydają pieniądze. Krzysztof Hołowczyc o pieniądzach Dzisiejszy program był odpowiedzią na analogiczną rozmowę, która odbyła się kilka dni wcześniej i zatytułowanej Po co kobietom pieniądze. Oburzyła ona widzów i wywołała duże kontrowersje. Jaka była opinia Krzysztofa Hołowczyca o domowych finansach? „Bardzo cenię sobie możliwość robienia zakupów dla moich ukochanych kobiet. To są takie chwile, kiedy znowu czujesz się silny, duży, potrzebny – to te elementy, które powoli próbuje się z nas wypchnąć”, powiedział. I dodał: „Kiedyś mężczyzna miał być silny, miał bronić, swojego domu – tak było i dlaczego ma tak nie być? Cały czas uciekamy od tego zadania mężczyzny, ale ja jestem szczęśliwy, że mogę zapewnić bezpieczeństwo. Pieniądze z mojej perspektywy to jest bezpieczeństwo mojej rodziny”. Następnie został zapytany o władzę emocjonalną wynikającą z posiadania pieniędzy. Wedle badań mężczyźni często nadużywają pozycji, jaką daje im utrzymywanie rodziny. „Wydaje mi się, że spełniam oczekiwania. Że te pieniądze, które się w domu pojawiają, są dostępne. Są karty kredytowe, oczywiście są te momenty, kiedy trzeba te cyferki spłacić, żeby ona działała. Najbardziej lubię telefon od mojej żony: Moja karta nie działa. Wtedy natychmiast wykonuję jakieś ruchy i jest mi przyjemnie. Mam wrażenie, że my mężczyźni zostaliśmy odsunięci od tej właśnie funkcji tego, który ma zapewniać bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo jest potrzebne rodzinie, kobiecie, dzieciom. Wiem, że można się tym dzielić, ale w moim przypadku ja czuję się dumny, że mogę mojej rodzinie to bezpieczeństwo zapewnić”, podsumował. Krzysztof Hołowczyc o żonie w VIVIE! Rajdowiec może pochwalić się bardzo długim małżeńskim stażem. Z żoną od lat stanowi zgraną parę, chociaż, kiedy się poznali, byli bardzo młodzi. Krzysztof Hołowczyc: Ojciec mnie ostrzegał: Synu, poczekaj, za krótko się znacie, po co od razu się żenić. Nie słuchałem i dobrze – miałem rację. Oczywiście nie byliśmy tacy idealni na początku. Zmieniliśmy się z biegiem czasu. Głupio mi o tym mówić, ale może żona chciała inaczej żyć? Była świetną koszykarką, dla mnie poświęciła karierę” – Nigdy Pan jej nie zdradził? Jest Pan przecież bardzo przystojny – kobiety przejść Panu nie dają. „Ciekawe, że dziennikarki zawsze interesują się, czy jestem wierny. Aż boję się na głos opowiadać, jak mi dobrze z żoną. W mojej rodzinie było tak: jeden mężczyzna, jedna kobieta. Kiedy umarła mama, ojciec był sam, a potem odnalazł kobietę, z którą spotykał się jeszcze w szkole średniej. Ona też była wdową. I tata się z nią ożenił. My – Hołowczyce – mamy chyba w genach tę monogamię zakodowaną. – A w domu? Krzysztof Hołowczyc: Wchodzę tam i czuję, że wszystko jest moje. Jedyne miejsce, gdzie można zdjąć maskę. Kolacja z żoną, pogapienie się na film w telewizji. Wobec rajdu, tego napięcia, zagrożeń, problemy domowe wydają się śmieszne. Uszczelka? Śmierdzący dym z plastików, które sąsiad pali w śmietniku? Żona nie chce mu zwracać uwagi, bo nie chciałaby nikogo urazić. – I taka delikatna kobieta jest żoną rajdowca? Krzysztof Hołowczyc: Ona jest zarazem silna, bo przecież tyle lat ze mną wytrzymuje. Od 1983 roku. Długo, prawda? I nigdy mi nie powiedziała: Krzysiu, skończ z tym sportem, proszę.
Krzysztof Hołowczyc stracił prawo jazdy!
„Jechaliśmy raczej relaksowo’’, twierdzi kierowca.
Nikt nie spodziewał się, że ceniony na całym świecie kierowca rajdowy, Krzysztof Hołowczyc, straci prawo jazdy. Jak donoszą największe serwisy informacyjne w Polsce, powodem zatrzymania na trzy miesiące dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów była zbyt duża prędkość w obszarze zabudowanym. Krzysztof Hołowczyc stracił prawo jazdy W czwartkowe popołudnie policjanci zauważyli pojazd, który poruszał się ze zbyt dużą prędkością. - Wykonany na długim odcinku drogi pomiar wskazał, że kierowca w terenie zabudowanym, gdzie obowiązuje ograniczenie do 50 kilometrów na godzinę, jechał ze średnią prędkością 113 kilometrów na godzinę - informuje asp. sztab. Paweł Petrykowski, rzecznik dolnośląskiej policji. Krzysztof Hołowczyc nie przyjął mandatu, a zarazem został poinformowany, że sprawa zostanie skierowana do sądu. Kierowca opublikował na swoim Facebooku wpis, w którym twierdzi, że wczorajszego popołudnia nie jechał szybciej niż 100 km/h. - Jak pewnie wiecie już z mediów wczoraj straciłem prawo jazdy na 3 miesiące. Sytuacja w zasadzie banalna. Jedziemy sobie razem z Maćkiem Wisławskim do Polanicy na spotkanie z klientami pewnego dużego banku. Dojeżdżamy do Nowej Rudy, wspominając sobie nasze niegdysiejsze zwycięstwa odniesione tych okolicach. Jechaliśmy spokojnie, raczej nie szybciej niż 100 km/h - pisze Hołowczyc. Kierowca wyjaśnił dokładnie całą sytuacje, która miała miejsce wczoraj. - W pewnym momencie dojeżdża do nas z tyłu nieoznakowany samochód policji w wideorejestratorem. Policjanci twierdzą, że według ich zapisu wideo jechaliśmy 113 km/h w terenie zabudowanym i w związku z tym zatrzymują mi prawo jazdy. Tłumaczymy im z Maćkiem, że jesteśmy przekonani, że nie jechaliśmy powyżej 100 km/h, że odczyt to jest ich prędkość a nie nasza, że taka metoda pomiaru nie jest precyzyjna, że są wyroki sądów w tej materii. Pokazujemy, że w radiowozie ciśnienie kół jest sporo za niskie i to też zawyża wskazywaną prędkość. To wszystko na nic. Oczywiście nie zgadzam się na przyjęcie mandatu, uważając, że pomiar był przeprowadzony nieprawidłowo. Nie zmienia to faktu, że zatrzymują moje prawo jazdy - czytamy na oficjalnym profilu Krzysztofa Hołowczyca.
Pełna kultura. Roman Praszyński poleca specjalnie dla viva.pl
Książki, filmy, muzyka. W rubryce "Pełna kultura" najciekawsze nowości poleca dziennikarz "Vivy!", Roman Praszyński. Pijana życiem To już trzeci tom wspomnień Agnieszki Osieckiej. „Dzienniki 1952”. Poetka zaczęła opisywać swoje życie jako dziewięciolatka i robiła to do śmierci. To najintymniejsze z wszystkich zapisków artystki. Kochała zmianę. Zmieniała miejsca, kochanków, życie. Ta potrzeba była w niej od zawsze. W roku 1952 zrobiła maturę i zaczęła studia dziennikarskie. Wtedy właśnie zdała sobie sprawę z mechanizmu, który będzie kierował jej życiem. Nigdy nie zazna spokoju, bo dla niej spokój to śmierć. Pisała: "Jeżeli mówimy, że człowiek jest w życiu artystą, nieraz wielkim artystą, to Życie samo jest Sztuką. Starajmy się więc tworzyć ją i grać jak najpełniej, oddając najsubtelniejsze tony i barwy, aby następnie móc się nią upić i umrzeć pijanymi Życiem". To fascynująca lektura. Rzadka okazja do podpatrzenia, jak rodzi się twórca, co go kształtuje, jak z dziecka wyrasta świadomy człowiek. "Cieszymy się, że mama wreszcie przemówi własnym językiem. Zamiast mówić o niej bez jej wiedzy, wreszcie posłuchamy, co sama ma do powiedzenia o sobie i o innych", powiedziała o "Dziennikach" Agata Passent, córka poetki. Agnieszka Osiecka, "Dzienniki 1952", trzeci tom z wielotomowej edycji. Prószyński i S-ka 2015. O gwiazdach i gwiazdółkach Ironiczna i nostalgiczna kronika wzlotów i upadków, blasków i nędzy naszej rodzimej nadwiślańskiej elity. To opowieść o gwiazdach i gwiazdółkach. Z pazurem. "Piegi na katar. Salony Jerzego Iwaszkiewicza". Edipresse Polska 2015. Malowana lala Gwiazda PRL-u, młoda, dzika, naturalna. Została po niej kultowa MUZYKA. Karin Stanek zdobyła Nowy Jork. Jaką cenę zapłaciła za sukces, karierę, życie z pasją? Historia dziewczyny z Bytomia, która śpiewać i grać nauczyła się sama, choć miała kłopoty z dykcją. Nie była pięknością, ale kiedy pojawiała się na scenie, porywała miliony, a aplauz po jej występach w latach 60. potrafił trwać pół godziny. Karin Stanek była wyjątkową artystką, wybitnie utalentowaną, a przy tym osobą szalenie skromną i naturalną. „Jimmy Joe”, „Malowana lala”, „Tato, kup mi dżinsy”, „Trzysta tysięcy gitar”, „Chłopak z gitarą”, „Jedziemy autostopem…”. Chyba nie ma człowieka w naszym kraju, który nie słyszał tych przebojów. Biografię artystki, która zmarła w 2011 roku, napisała Anna Kryszkiewicz, jej wieloletnia przyjaciółka i menedżerka. Dzięki aplikacji Tap2C możemy dodatkowo obejrzeć zdjęcia artystki, posłuchać jej piosenek. "Karin Stanek. Autostopem z malowaną lalą". Anna Kryszkiewicz. Edipresse Książki 2015. Dakar Ludzie o niezmożonej woli. Maszyny, które czasem zawodzą. Przyroda, która urzeka, a niekiedy zabija. "Rajd Dakar". Rozmowy z J. Kazberukiem, K. Hołowczycem, R. Sonikiem. Edipresse Polska 2016. Łowcy głów - intryga, przemoc, czarny humor Wszyscy czekają na nowy film Quentina Tarantino. "Nienawistna ósemka" to western, który wysadzi nas z siodła. Czym tym razem zaskoczy kultowy reżyser? Z nim nigdy nie wiadomo. Jest mistrzem intrygi i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Od pamiętnego filmu „Pulp Fiction” sprowadza widza na manowce. Bawi się i jest to zawsze ostra zabawa, do krwi. Tym razem reżyser sięga do historii Stanów, akcja „Nienawistnej ósemki” toczy się tuż po wojnie secesyjnej. W zaśnieżonych górach rozegra się śmiertelna gra między ósemką mężczyzn, łowcami głów i bandytami. Będzie też kobieta skazana za morderstwo. Uwaga, ta przyjemność trwa ponad trzy godziny! "Nienawistna ósemka", Quentin Tarantino. Występują: Kurt Russell, Samuel L. Jackson i Jennifer Jason Leigh. Premiera 15 stycznia 2016. Pokoloruj duszę Szał kolorowania dla dorosłych to nowy sposób na relaks, odstresowanie, przyjemność, ambicje twórcze. Zestaw kilkudziesięciu pięknych czarno-białych ilustracji inspirowanych sekretami natury, z interesującymi mottami. "Kolory natury". Kolejna książka z serii "Malowanki na dobry dzień". Edipresse Polska 2016.