Mało kto wiedział o jego pierwszej żonie. Artysta ujawnił rodzinny sekret...
Krzysztof Daukszewicz odnalazł ukojenie u boku trzeciej żony
Krzysztof Daukszewicz to uwielbiany satyryk i felietonista. W książce „Sposób na przetrwanie" zdradził szczegóły dotyczące życia prywatnego oraz zawodowego. To właśnie z tej publikacji dowiedzieliśmy się między innymi o tym, że były współprowadzący program „Szkło kontaktowe" miał trzecią żonę. [Ostatnia publikacja na Viva Historie i VUŻ 03.11.2024 r.] Krzysztof Daukszewicz trzy razy się żenił Przypomnijmy, że Krzysztof Daukszewicz od kilku lat związany jest z dziennikarką — Violettą Ozminkowski. Wcześniej jednak ulubieniec publiczności dwa razy stawał na ślubnym kobiercu. W rozmowie z obecną żoną opowiedział o swojej przeszłości. Okazuje się, że z drugą miłością związany był przez blisko 30 lat, natomiast w wieku 22 lat poznał Grażynę. I to właśnie ona była pierwszą kobietą, z którą stanął na ślubnym kobiercu. W najnowszym wywiadzie wyznał, że była ona nauczycielką. Poznali się na zebraniu Związku Młodzieży Wiejskiej. Mimo że muzyk uważał ją za niezwykle atrakcyjną kobietę, to po ośmiu latach podjęli decyzję o rozstaniu. „Nie dawałem rady, a może nie chciałem już dłużej być wzorowym mężem, więc którejś nocy posłałem sobie łóżko w garderobie", czytamy w jego autobiografii. CZYTAJ TEŻ: Gdy Krzysztof Daukszewicz stracił żonę, wpadł w rozpacz. „Były dni, że nie wytrzymywałem. Zamykałem się w domu i zapijałem” Krzysztof Daukszewicz wspomina pierwszą i drugą żonę Artysta podkreślił również, że zarówno jemu, jak i pierwszej żonie udało się ułożyć życie na nowo. „Nie lubiła, gdy wędkowałem. Los ją pokarał, bo pojechała do Szwecji i wyszła za faceta, który miał łódź, i każdego lata łowiła z nim makrele i krewetki", zwierzył się. O drugiej żonie mówi wprost, że była to miłość od pierwszego wejrzenia. Małgorzatę Kreczmar, z którą spędził 30 lat, poznał dzięki jej bratu — Adamowi. Zabrał ją na jeden z ich występów. To właśnie wtedy między nimi pojawiły się pierwsze motylki w brzuchu. Ich relacja tak szybko się rozwijała, że postanowiła rzucić dla niego narzeczonego. Niedługo potem oboje zamieszkali ze sobą i doczekali się dzieci. W dodatku wybudowali dom na Mazurach, który był ich azylem. Niestety 25 października 2006 roku ukochana muzyka zmarła z powodu raka płuc. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Krzysztof Daukszewicz po śmierci żony wychowywał synów samotnie. Jej odejście ich zbliżyło
Minęło pół roku od afery w "Szkle kontaktowym". Krzysztof Daukszewicz mówi wprost: to nieporozumienie
W maju podczas emisji programu "Szkło kontaktowe" miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Krzysztof Daukszewicz pokusił się o żart w obecności Piotra Jaconia, prywatnie będącego ojcem transpłciowej córki. "A jakiej płci on dzisiaj jest?" — zapytał na wizji satyryk, czym wywołał w mediach ogromną aferę. Sytuację gorzko skomentował dziennikarz, a Daukszewicz został usunięty ze "Szkła kontaktowego". Teraz postanowił szerzej wypowiedzieć się na temat sytuacji, która spotkała go pół roku temu. Krzysztof Daukszewicz: od afery w "Szkle kontaktowym" minęło pół roku Satyryk wprost nazywa całe zdarzenie nieporozumieniem. Jego zdaniem afera potrwałaby najwyżej dwa dni, gdyby tylko wydarzyła się za czasów Mariusza Waltera lub Grzegorza Miecugowa. "Wiele jednak wskazuje na to, że szefostwo TVN24 zlekceważyło tę sprawę, puściło ją niejako samopas. A może po prostu bardziej stanęło po stronie Jaconia niż mojej?" — zastanawia się Krzysztof Daukszewicz w rozmowie z Plejadą. Nie przewidział wówczas, że zamieszanie nabierze tak gigantycznych wymiarów. "Wydawało mi się, że będzie to po prostu kolejna gafa, którą popełniłem. One przecież zdarzają się w programach na żywo. Ci, którzy nie popełniają błędów, z reguły są albo nieżywi, albo niewiele mówią. Szybko zreflektowałem się, że powiedziałem coś, co mogło źle zabrzmieć, stąd mój tekst, że p**********m głupotę", tłumaczy. CZYTAJ TAKŻE: Synowie Lecha Wałęsy posprzeczali się na wizji. Poszło o ojca i wspomnienia z wczesnej młodości Podkreśla również, że po zejściu z anteny zrobił wszystko, aby wyjaśnić nieporozumienie z Piotrem Jaconiem: "Wiedziałem, że pana Jaconia mogło to zaboleć, więc zaraz po zejściu z anteny pobiegłem go przeprosić. On jednak nie przyjął moich przeprosin. Powiedział, że nie ma dla mnie czasu, bo jest zajęty pracą. Widocznie wygodniej było mu potraktować mnie tak, a nie inaczej". Krzysztof Daukszewicz, 15.10.2008 Krzysztof Daukszewicz o konflikcie z Piotrem Jaconiem. Padły gorzkie słowa W tej chwili jego stosunek do dziennikarza pozostaje obojętny. "Nie mogę odmówić mu tego, że zrobił wiele dobrego i bardzo mu w tym kibicowałem. Natomiast on powinien zrozumieć jedną rzecz – że są ludzie różnie myślący. Nie istnieje coś takiego jak jedyny słuszny "jaconiowy" sposób myślenia — opowiadał satyryk w rozmowie z Michałem Misiorkiem, oraz przypomniał pewną sytuację sprzed kilku miesięcy, kiedy to na Piotra Jaconia wylało się wiadro krytyki: "Skrytykował Aleksandra Kwaśniewskiego w trakcie wywiadu za to, że przyznał, że chciałby mieć wnuki, mimo że jego córka nie planuje dzieci. Potem za to przepraszał". Krzysztof Daukszewicz nie szczędzi cierpich słów w jego kierunku. Pojawił się również zarzut nadmiernego kreowania swojej osoby. "Jest w ścisłej czołówce działaczy hołdujących kulturze wykluczenia, która nieźle przyjęła się w Stanach Zjednoczonych. Teraz próbuje się ją zaszczepić również na polskim gruncie. Na szczęście, bez większych sukcesów. Nie jestem w stanie zrozumieć tego, jak nietolerancją można walczyć o tolerancję", dodaje, wyrażając równocześnie żal z powodu braku możliwości wytłumaczenia się. Piotr Jacoń, Viva! 1/2022 Na pytanie, czy Piotr Jacoń z ofiary stał się katem, odpowiada twierdząco. "Nie mam zamiaru wycofywać się z tych słów. Tym bardziej że Piotr Jacoń doskonale wiedział, że nie jestem ani homofobem, ani transfobem — podkreśla. "Prawda jest taka, że na wiele spraw mam poglądy mniej więcej takie jak pan Jacoń. Jednak z jakiegoś powodu okazało się, że są one rozbieżne. Nie jestem w stanie tego zrozumieć". Panowie od pamiętnej afery nie zabiegali o kontakt, a Krzysztof Daukszewicz nie czuje potrzeby naprostowania spraw. Podkreśla jednak, że poprzez zdanie "jakiej płci on dzisiaj jest?", śmiał się on ze słów Jarosława Kaczyńskiego. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Gdy aktorka rozstawała się z mężem, mogła liczyć na jej wsparcie. Relacja Agaty Kuleszy z siostrą jest wyjątkowa Po wszystkim satyryk i jego ukochana mierzyli się z ogromnym hejtem. "Dostawaliśmy groźby. Trwało to miesiąc, a nawet półtora. Pamiętam, że na początku Viola bała się wychodzić z domu" — zwierzał się w Plejadzie. Jednak w rzeczywistości otrzymali wiele słów wsparcia. Dziś oboje starają się nie przejmować komentarzami w internecie oraz dalej prowadzić normalne życie. Krzysztof Daukszewicz, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz
Gdy Krzysztof Daukszewicz stracił żonę, wpadł w rozpacz. „Były dni, że nie wytrzymywałem. Zamykałem się w domu i zapijałem"
„Właściwie, gdyby nie choroba i śmierć Małgosi, to nie mógłbym mieć o nic pretensji do życia", dodał
Jest jednym z najpopularniejszych polskich satyryków. Krzysztof Daukszewicz miał niemal wszystko. Wielką popularność, kochającą żonę i dzieci. Niczego mu nie brakowało, do czasu... Okazuje się, że w okresie, gdy jego ukochana żona zachorowała, a niedługo potem zmarła, załamał się. Twierdził później, że gdyby nie jej odejście, nie miałby żadnych pretensji do życia. Tak wyglądał ich związek. Krzysztof Daukszewicz i Małgorzata Kreczmar — historia miłości Poznali się w nietypowy sposób. On był już znanym satyrykiem, ona recenzentką ówczesnych imprez. Pewnego dnia jej brat — Adam Kreczmar zabrał ją na jego występ. Później Adam zadzwonił do Krzysztofa z pytaniem, czy mógłby zabrać siostrę do mikrobusa. „Pojechała z nami i właściwie już w tym samochodzie byliśmy z Małgosią w siebie zapatrzeni [...] Kiedy dojechaliśmy do Przemyśla, to już świata nie widzieliśmy poza sobą", mówił satyryk w rozmowie z Polska Times. I tak zaczęła się ich miłość, która trwała niemal 30 lat. Co więcej, Krzysztof Daukszewicz z młodszą o 4 lata żoną doczekał się dwóch synów: Aleksandra i Grzegorza. CZYTAJ TEŻ: Tragiczny wypadek na planie Harry'ego Pottera wywrócił jego świat do góry nogami. Teraz Daniel Radcliffe stworzył o nim dokument Krzysztof Daukszewicz Krzysztof Daukszewicz: śmierć żony zmieniła jego życie Ich rodzinną idyllę przerwała nagła choroba Małgorzaty. Diagnoza brzmiała dla niej jak wyrok: nowotwór płuc. Jej mąż nie krył rozpaczy. Każdego dnia próbował sobie wytłumaczyć, że wszystko będzie dobrze. Niestety, mimo starań lekarzy, nie udało uratować się 53-letniej wówczas kobiety. Zmarła 25 października 2006 roku. Gdy żona satyryka odeszła, załamał się. Czuł ogromny ból i tęsknotę. „Były dni, że nie wytrzymywałem. Zamykałem się w domu i zapijałem", wspominał. „Kiedy patrzę wstecz, to wydaje mi się, że żyję jak w bajce. Tylko że sam ją sobie w znacznej mierze napisałem. Właściwie, gdyby nie choroba i śmierć Małgosi, to nie mógłbym mieć o nic pretensji do życia, nie miałbym prawa do jakichkolwiek narzekań", dodawał. Po ośmiu miesiącach od odejścia żony, Krzysztof Daukszewicz na nowo uwierzył w miłość. Poznał dziennikarkę Violettę Ozminkowski, która była jego ukojeniem. Połączyło ich nie tylko głębokie uczucie, ale też bagaż doświadczeń, gdyż sama straciła bliską jej osobę — siostrę. „Spadając w otchłań, podaliśmy sobie rękę. Nasze spotkanie uratowało nam życie", wyznała na łamach Polityki. Oboje odnaleźli upragniony spokój i szczęście i od niemal 15 lat Krzysztof Daukszewicz i Violetta Ozminkowski idą razem przez życie. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Sylwia Peretti doświadczyła ogromnej tragedii. Po stracie syna mąż jest jej największą opoką Krzysztof Daukszewicz, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz
Krzysztof Daukszewicz po śmierci żony wychowywał synów samotnie. Jej odejście ich zbliżyło
„Każdy z nas żałobę przechodził samotnie”, mówił nam Grzegorz Daukszewicz
Satyryk, artysta kabaretowy, kompozytor, felietonista, osobowość telewizyjna. Krzysztof Daukszewicz od lat jest ważną częścią polskiej sceny rozrywkowej. Ostatnio jest o nim głośno za sprawą konfliktu z Piotrem Jaconiem, którego konsekwencją było odejście 75-latka ze „Szkła kontaktowego”. Jakie tajemnice skrywa prywatnie? Jego druga żona zmarła po długiej walce z chorobą w 2006 roku. Trzecią poznał w trakcie wywiadu. Jest dumnym ojcem dwójki (według niektórych źródeł czwórki) dzieci... Co mówił o rodzinie? Krzysztof Daukszewicz – życie prywatne. Gdy pierwsza żona zmarła, wpadł w rozpacz Ukochaną żonę, młodszą o cztery lata Małgorzatę Kreczmar (jej rodzicami była słynna aktorska para, Justyna i Jan Kreczmarowie), poznał dzięki jej bratu – poecie Adamie. Nie był on bowiem zadowolony z potencjalnego przyszłego szwagra (twierdził, że nie można z nim „ani pogadać, ani zaśpiewać, ani wypić”): jego siostra była wówczas zaręczona z Janem Parysem, który później zasłynął jako polityk – został ministrem obrony w rządzie Jana Olszewskiego. Dlatego też zdecydował się zapoznać Małgorzatę ze swoim przyjacielem, Krzysztofem Daukszewiczem. I okazało się, że była to miłość od pierwszego wejrzenia, dla której ona rzuciła narzeczonego i związała się z satyrykiem. Zamieszkali razem, szybko zaszła w ciążę. Ale ślub wzięli dopiero, gdy ich starszy syn, Aleksander, miał pięć lat. Wszystko dlatego, że Krzysztof Daukszewicz musiał rozwieźć się z poprzednią żoną. Byli małżeństwem idealnym, doczekali się dwóch synów: Aleksandra i Grzegorza (według niektórych źródeł są jeszcze rodzicami Krzysztofa i Sylwii, ale możliwe, że są to dzieci z pierwszego małżeństwa satyryka). Ich szczęście zburzyła diagnoza, która zabrzmiała jak wyrok. Małgorzata zaczęła kasłać. Wszyscy myśleli, że to przeziębienie. Ale gdy dolegliwość nie ustępowała, udała się do lekarza. Szczegółowe badania pokazały, że był to rak płuc. Szybko rozwijający się, nie dający dobrych rokowań, mimo że lekarze bardzo o żonę Krzysztofa Daukszewicza walczyli. A on ukrywał przed synami, jaki jest stan ich mamy. Niestety, Małgorzata Kreczmar-Daukszewicz zmarła 25 października 2006 roku. Przeżyli razem blisko 30 lat. On wówczas załamał się, ale wiedział, ze musi pozostać silny dla dzieci. Starał się zastąpić im matkę i ojca. Troszczył się. A osiem miesięcy po śmierci żony poznał w trakcie wywiadu dziennikarkę, Violettę Ozminkowski. Oboje byli wówczas w żałobie: on po śmierci żony, ona siostry. To ich zbliżyło. Zaczęli się spotykać, spacerować, polubili się. Z czasem narodziła się między nimi silna więź, choć długo ukrywali swój związek w obawie o to, co powiedzą inni. Ślub wzięli na ukochanych Mazurach, w bardzo kameralnym gronie. Z dala od medialnego zgiełku. „Na Mazurach, w weekend majowy wzięliśmy ślub (...) Było tylko dwoje świadków: Jurek Niemczuk, scenarzysta m.in. „Rancza”, i jego żona. Tuż po ślubie chcieliśmy popłynąć na ryby, ale okazało się, że świadkowie urządzili nam wesele. Byli bardziej od nas przewidujący”, opisywał w rozmowie z „Polska Times” Krzysztof Daukszewicz. A jakie relacje satyryk ma z synami? Gdy byli dziećmi, nie bywał w domu zbyt często. Ciężar wychowania przejęła na siebie jego żona, Małgorzata. Ale gdy odeszła, on postanowił dać z siebie wszystko i zastąpić im matkę. Grzegorz Daukszewicz dziś ma 38 lat. Jest doskonale znany opinii publicznej: ukończył warszawską Akademię Teatralną, zagrał w hitowym „Na dobre i na złe”. Co mówił o relacji z ojcem? Poniżej przypominamy wywiad, którego udzielili „VIVIE!” w grudniu 2015 roku... Czytaj także: Krzysztof Daukszewicz, gdy jego żona Małgorzata Kreczmar odeszła po ciężkiej chorobie, wpadł w rozpacz Krzysztof Daukszewicz z drugą żoną, Małgorzatą Kreczmar Krzysztof Daukszewicz z synem Grzegorzem – wspólny wywiad. Tak mówili o relacji Są jak dwie krople wody. Ten sam wdzięk, uśmiech, specyficzne poczucie humoru. Daukszewiczowie – ojciec i syn. Satyryk i aktor. Artyści, a mimo to zgrani, zgodni i bardzo sobie bliscy. O tym, dlaczego Grzegorz nie został policjantem, a Krzysztof politykiem, o pieniądzach, wychowaniu i łowieniu ryb opowiadają w miejscami poważnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Po trzech miesiącach telefonowania, próśb o wstawiennictwo u żony Wioli, dogadywania terminu, wreszcie są obaj w tym samym miejscu i w tym samym czasie. Kiedy w końcu siedzimy przy długim stole w domu Daukszewicza – ojca, trudno mi uwierzyć w taki sukces, bo obaj pracują jak wariaci, jeden na planie filmowym, drugi jeździ po Polsce. Jak zacząć tę rozmowę, żeby nie była sztywna, banalna, nieciekawa i pełna patosu? Ale patos jest im obu tak samo obcy, jak banał czy sztywność. Są po prostu sobą, jeden to znany satyryk, drugi – młody aktor, który zdobył popularność w serialu „Na dobre i na złe”, a kobiety uważają, że jest szalenie przystojny. Krystyna Pytlakowska: Widzę popielniczkę. Palicie? Grzegorz: Ja zacząłem na studiach teatralnych i nie mogę przestać. Krzysztof: Ja paliłem i rzucałem, paliłem i rzucałem. Teraz jestem na etapie niepalenia. Ilekroć rzucałem, coś mi się przytrafiało. Za pierwszym razem płynąłem promem „Łańcut”. Na morzu było 10 w skali Beuforta. W którymś momencie powiedziałem: „Jak mam się utopić, to przynajmniej z przytupem”. Doczłapałem się do baru, zamówiłem dużą lufę i poprosiłem o papierosa. I morze się uspokoiło. Gdy drugi raz rzucałem palenie, graliśmy w filmie z Laskowikiem, ja byłem kierowcą ciężarówki, a Laskowik kolejarzem, który prowadził parowóz. Smoleń był dróżnikiem. Kradli węgiel z pociągu i przynosili do budki przy szlabanie. A ja miałem taką rolę, że siedzę, czekam i palę. Kiedy odjechałem spod tego szlabanu, kupiłem po drodze papierosy. I znów zacząłem. Później nie paliłem dwadzieścia trzy lata, ale wkurzył mnie klecha w Olsztynie, który zrobił ze mnie oligarchę posiadającego trzy jeziora, co było nieprawdą. I znowu zapaliłem. A teraz od roku nie palę. Ale palcie sobie, mnie to nie przeszkadza. Dziedziczy się po rodzicach to, co najgorsze? Grzegorz: Myślę, że tak. Kiedy z moim starszym bratem i mamą bardzo ojca męczyliśmy, żeby przestał palić, postawił nam ultimatum, że rzuci, pod warunkiem że my tego nigdy nie spróbujemy. Krzysztof: Ale przyłapałem was obu, gdy poszliście na stację benzynową pod pretekstem kupienia kanapki, a tak naprawdę chcieliście się najarać. Zobaczyłem was. Spełniłem pogróżkę i też zacząłem palić, ale to nic nie dało. Grzegorz: A ja żadnych anegdot palacza nie pamiętam. Palić zacząłem od „sępienia”. Na studenckiej imprezie potrafiłem wysępić całą paczkę, potem sam zacząłem kupować. A kończąc wątek fajek, koledzy z planu „Na dobre i na złe” śmieją się ze mnie, bo od nich też sępię papierosy. Komentują, że taki aktor, artysta, a pieniędzy na własne fajki nie ma. Pozdrawiam więc ich serdecznie. A kiedy nie gram, sępię od Wioli – żony taty. Jest w szponach nałogu i papierosy ma zawsze. Mogę być z wami szczera? Potakujecie, więc powiem to, co myślę: jesteście identyczni, trudno Was odróżnić. Krzysztof: Ty się nie śmiej, pokażę ci zdjęcie z mojego balu maturalnego, gdzie tańczę w pierwszej parze poloneza, mam 18 lat i jestem tak podobny do Grzesia, jakby ktoś z nas zdarł skórkę. Grzegorz: Zdania są podzielone. Dużo osób mówi: wykapany ojciec albo wykapana mama. Ale większe podobieństwo dostrzegam do taty. Czytaj także: Żona Krzysztofa Daukszewicza zawsze stoi za nim murem. Poznał ją podczas wywiadu, oboje przeżywali ból straty bliskich Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015 Był brunetem? Krzysztof: A nie widać? Grzegorz: Był czarny i miał czarną brodę. I opowiadał Ci bajki na dobranoc, a Ty się go bałeś? Grzegorz: To mama czytała mi bajki, tata miał za mało czasu. Późno wracał po koncertach. To może Ci śpiewał? Grzegorz: Ciągle śpiewał, jak pisał coś nowego, od razu musiał to zaśpiewać. I często puszczał nam piosenki z płyty. Swoje oczywiście. Większość z nich znam więc na pamięć. A poza tym zabierał nas na ryby i na grzyby. Krzysztof: W lesie mówiłem mu: „Grzesiu, idź na lewo, przeczucie mi mówi, że tam jest prawdziwek”. Biegł i znajdował go. Tak stał się fanem grzybów. A później zaczęliśmy jeździć na ryby. Miałeś chyba z siedem lat? Grzegorz: Gdy złowiłem tego karpia? Oj, więcej, jedenaście chyba. Krzysztof: Karp miał sześć kilo, trzymałem Grzegorza za pasek od spodni, bo wciągnąłby go do stawu. Grzegorz: Tak moja przygoda z łowieniem się zaczęła i skończyła, bo tata zażądał, żebym jak każdy wędkarz rybę zabił i wypatroszył. Odmówiłem, jeść mogę, ale zabijać nie. Krzysztof: Ja z reguły wypuszczam ryby, jeśli jednak mam zabrać do domu, wolałbym, żeby się nie męczyła po drodze. Trzeba więc ją pozbawić życia. I mówię to jako prezes koła wędkarskiego artystów scen polskich. Te ryby są dla Ciebie cholernie ważne. Pamiętam, że dzwoniłam do Ciebie do Norwegii kilka lat temu, a Ty mnie zwymyślałeś. Krzysztof: Bo może akurat miałem branie, a ty mnie odciągałaś. Grzegorz: Gdybyś zadzwoniła w czasie koncertu, obróciłby to w żart, ale nie, gdy wędkuje. Kiedy ja dzwonię w ważnej sprawie – zdarza się to dość rzadko, a tata mówi: „Hm, hm, dobrze, Grzesiu, ale ja muszę już kończyć”, wiem, że jest na rybach. A Ty właśnie chciałeś zawiadomić, że się oświadczyłeś i będzie ślub. Grzegorz: Tego jeszcze na szczęście nigdy nie pragnąłem mu powiedzieć, ale na przykład chciałem się pochwalić jakimś sukcesem, fajną rolą, nagrodą i wiem, że tata byłby bardzo zadowolony. Tylko chciałby to usłyszeć w innym czasie. Czytaj także: Syn polskiego satyryka, aktor Na dobre i na złe przyznał się do uzależnienia od alkoholu! Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015 Ale mu to wybaczasz, bo nauczyłeś się już chyba swojego ojca? Grzegorz: Oczywiście, przecież mnie wytresował. Jak się tresuje syna? Krzysztof: Nie wiem, czy to można nazwać tresurą. Gdy umarła moja żona Małgosia, przez parę miesięcy chciałem być i ojcem, i matką, co to się troszczy w nadmiarze. Oni byli już na studiach, a ja: „Włóż szaliczek, zapnij kurteczkę, bo wiaterek. A może ci, synku, zrobić kanapkę?”. Grzegorz: To było rozczulające, ale ja już miałem 22 lata i na przykład byłem z dziewczyną, którą przyprowadziłem do domu. A rano ojciec do mnie podchodzi, trochę spłoszony, bo nie bardzo wie, jak podjąć ten temat i pyta: „Grzesiu, ale mam nadzieję, że ty się zabezpieczasz?”. Nigdy wcześniej nie prowadziliście takich rozmów? Grzegorz: Nie, od tego była mama. Krzysztof: Ale właściwie kto tu kogo pilnował? Przed Bożym Narodzeniem miałem koncerty w Londynie, potem w Wiedniu, a oni potrzebowali kasy, żeby kupić mi prezent pod choinkę. Dzwonią więc: „Tato, gdzie jesteś?”. „W Londynie”. „Ale wracasz do domu?”. „Nie, bo jadę jeszcze do Wiednia”. „Ale z Wiednia już do domu?”. „Nie, do Bydgoszczy, a potem do Wrocławia”. I wtedy słyszę od starszego syna: „Ojciec, ty nam się, kur*a, wymykasz spod kontroli”. Wtedy zrozumiałem, kto na kim tutaj trzyma łapę. Sam jednak powiedziałeś, że Grzegorz nie był trudnym dzieckiem, a Ty nie jesteś trudnym ojcem. Że dla dzieci wszystko. W internecie oburzają się, że podobno podarowałeś synom komfortową chatę na Mazurach. Krzysztof: Synowie dostali ten domek dlatego, że tam działo się wszystko, co było najlepsze w naszym życiu. Ten rok po śmierci Małgosi w 2006 roku zniosłem koszmarnie. Przepisałem domek na chłopaków, żeby mieli kawałek naszej pełnej wspomnień przeszłości. A ja kupiłem czterdziestoparometrowe mieszkanko, dwadzieścia kilometrów dalej. Ale w internecie piszą na przykład, że załatwiłem Grzesiowi telewizję, a mnie przecież w TVP nie ma od piętnastu lat. A od ośmiu to już wcale, bo gdy była rozmowa, że może bym coś porobił, ale żeby jak najmniej mówić o polityce, to odpowiedziałem, że mogę w ogóle o polityce nic nie mówić, pod warunkiem że sam o tym zadecyduję. Nikt mi nie będzie dyktował, co mam mówić czy robić. Grzegorz: Wszystkie dzieciaki znanych rodziców mają ten sam dylemat. Kiedyś zerknąłem na komentarze pod moim nazwiskiem w portalu Filmweb, ktoś napisał, że daje mi jedynkę za nepotyzm. Sprawdziłem konta innych i widzę, że Maciek Stuhr i Antek Królikowski też mają jedynkę za nepotyzm, a Bartosz Opania dwójkę za nepotyzm i za to, że „kiedyś był ładny”. Poza urodą oczywiście łączy Was jeszcze z ojcem poczucie humoru. Rozumiecie się w pół słowa. Grzegorz: Jak się żyło razem tyle lat, to musieliśmy się tego nauczyć. Krzysztof: Grzesiu ma jeszcze jedną umiejętność, która u mnie jest w rozmiarze szczątkowym. Jest świetnym parodystą. Gdy jeszcze studiował w szkole teatralnej, po powrocie do domu „pokazywał” nam Olbrychskiego albo Majchrzaka. Rewelacja. Czytaj także: Po latach wzięli cichy rozwód, mają dwoje dzieci. Ich rozstanie najbardziej dotknęło Annę Seniuk Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015 Grzegorzu, do Akademii Teatralnej dostałeś się jako Daukszewicz i Kreczmar jednocześnie? Czy dlatego że umiesz parodiować? Grzegorz: Ależ ja przez wiele lat nie zdawałem sobie sprawy, że jestem Daukszewicz i Kreczmar. Nic mi to nie mówiło. Tata był dla mnie tatą, a rodzina rodziną. Nie miałem więc „napinki”, że jestem wnukiem wielkiego Jana Kreczmara, wybitnego aktora, ojca mojej mamy. Dopiero w szkole teatralnej profesorzy lubili mi czasami dać prztyczek w nos. Bolało? To mocno unerwione miejsce? Mówili na przykład, że Kreczmar nigdy się nie spóźniał, a wręcz przychodził wcześniej. A ja przesypiałem poranne zajęcia, miałem więc przechlapane. W szkole jest sala Kreczmara i wisi tam portret mojego dziadka. Koledzy i koleżanki mówili więc: „To idziemy do dziadka Dauksza”. Szybko się do tego przyzwyczaiłem i nigdy mi „sodówa” nie odpaliła. Krzysztof: Grzegorz przez skromność nie opowiada, że gdy poszedł zdawać egzamin do szkoły teatralnej i zobaczył portrety dziadka, wycofał się i powiedział, że nie zdaje. Grzegorz: Wszystko ci się pomyliło. To Alek. Poza tym po maturze poszedłem na psychologię. A podobno chciałeś być policjantem? Grzegorz: Tak, albo weterynarzem. Chciałem być takim szlachetnym policjantem, ale mimo wszystko cieszę się, że nie poszedłem tą drogą. Gdy powiedziałem, że zdaję na psychologię, mama się ucieszyła. Nie chciała, żebym został aktorem. A ojciec? Grzegorz: Ojciec dawał mi dużą wolność. Krzysztof: Jestem z zawodu nauczycielem, studiowałem pedagogikę i wiem, że najgorsze jest zmuszać własne dzieci do jakiegoś zawodu. Bo potem do końca życia może już nie być z nimi kontaktu. Grzegorz: Jestem więc wdzięczny, że nie zabierałeś mi moich marzeń. Krzysztof: Nigdy nie mówiłem: „Nie rób tego albo zrób to inaczej”, bo w ten sposób rodzice stają się wrogami własnych dzieci. Grzegorz: To mama była nadopiekuńcza, tata mówił: „Ucz się na własnych błędach”. Mama wiedziała, że środowisko aktorskie jest hermetyczne i że trzeba mieć mocną psychikę, żeby się w nim odnaleźć. Krzysztof: I chyba ją masz. A mnie środowisko nigdy nie interesowało, zawsze szedłem własną drogą. Kiedy raz na rok pojawiam się w jakimś towarzystwie, wszyscy się dziwią, z jakiego kąta wylazłem. Grzegorz: Ja też tak mam. Gdy się gdzieś pojawię, koledzy mówią: „Grzesiek, to ty żyjesz?”. Ale mam paru serdecznych przyjaciół po fachu i przyjaciółek. Raz na jakiś czas umawiamy się na kawę czy piwo. Krzysztof: Ja się na kawę nie umawiam. Zwłaszcza z politykami. Zawsze unikałem polityki, choć mieszkałem 500 metrów od sejmu. Łatwo było tam pójść i wsiąknąć. Jak Waldemar Pawlak był premierem, mówił, że ma dla mnie jakąś propozycję pracy, ale ja odparłem, że mnie to nie obchodzi. Tylko Stefan Niesiołowski ciągle mnie nęka, zdobył mój telefon, jak był wicemarszałkiem, a ja coś tam na niego nagadałem. Mniej więcej co pół roku do mnie dzwoni, gdy coś o nim wspomnę: „Czego pan się mnie czepia, panie Krzysztofie?”. Grzegorz: Bogu dzięki, że nie poszedłeś w politykę. Ja polityków średnio szanuję. Czytaj także: Razem na dobre i na złe. Oto niezwykła historia miłości Katarzyny Skrzyneckiej i Marcina Łopuckiego Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015 Ale wysyłasz czasem ojcu SMS-y. Zamiast mu napisać: „Kocham cię, tato”, informujesz, że Palikot udał się do prymasa zgłosić apostazję. Krzysztof: Ale chyba ze dwa razy wyznałeś mi uczucie, raz w środku nocy. Napisałeś: „Kocham cię, tato, i chcę, żebyś wiedział, że jestem w domu, że jestem twoim synem, dawaj ten numer konta”. Chciał mi zwrócić jakieś pieniądze. Grzegorz: Chwila słabości, bo głowa słaba. Tato, nie czytaj publicznie naszej korespondencji. Proszę, nie kłóćcie się przy mnie. Grzegorz: Najczęściej kłócimy się o jakieś bzdury i zawsze w święta. Bo ludzie wtedy są bardzo nerwowi, zanim wyluzują przy barszczu. Natomiast ojciec i brat Alek, gdy się pokłócą, obrażają się na siebie. Takie męskie fochy. Po dwóch dniach ojciec wsuwa Alkowi pod drzwi karteczkę z napisem: „Rozejm”. A ja to lubię pokłócić się raz, a dobrze i zaraz potem normalnie rozmawiać. Krzysztof: Są jednak takie dzieci i tacy rodzice, którzy zawsze znajdą powody do kłótni. Ja czasem przez dwa tygodnie nie mogę się do Grzesia dodzwonić. I wtedy lżę go najgorszymi słowami. Ale gdy się odzywa, to już nie ma problemu. Nie możemy się na siebie dąsać, zwłaszcza odkąd nie ma ich mamy. Bardzo byliście wtedy zagubieni? Grzegorz: Nie było łatwo. Akurat zdałem do szkoły teatralnej. Dostałem się w wir pracy, to mi pomagało. Przez dwa lata ogarnialiśmy codzienność – woziłem zwierzaki do weterynarza, przygotowywałem jakieś teksty. Ciągle coś robiłem. Dopiero na trzecim roku pojawiły się emocje, z którymi sobie nie radziłem. Smutek, stan zawieszenia. Krzysztof: Śmierć Małgosi bardzo nas zbliżyła. Wiele robiłem dla niej, wyremontowałem cały dom, miałem wrażenie, że gdzieś tam w niebie to widzi. Sam zrobiłem święta. A sąsiadki przyniosły śledzie i uszka. Grzegorz: Ale każdy z nas żałobę przechodził samotnie. Nie rozmawiajmy już o tym. Dobrze. Zmieńmy temat. Grzegorzu, którą piosenkę ojca lubisz najbardziej? Grzegorz: Mam trzy ulubione: „Dobranoc Europo”, „Ballada o dwóch piwach” i „Jeszcze jeden dzień, jeszcze jedna noc”. Krzysztofie, a Ty którą rolę swojego syna najbardziej podziwiasz? Krzysztof: Myślę, że te role są jeszcze przed nim. Grzegorz: Ale zdradzę, że byłeś na wszystkich moich premierach. Krzysztof: Grzesiu ma coś takiego, że jak wychodzi na scenę, od razu wszyscy skupiają na nim wzrok. Czytaj także: Katarzyna Łaniewska drugiego męża poznała w drodze do szpitala. Tę miłość zawdzięczała córce Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015 To się nazywa charyzma. Krzysztof: Albo iskra boża. Taką miał Ludwik Sempoliński. Kiedy stepował, szalała cała widownia. A gdy robił to inny aktor, ziewali. Grzegorz: Kariera aktora to taka sinusoida, są lata tłuste i lata chude. Dużo gram, choć przez pierwsze cztery lata tylko w teatrze. Zrezygnowałem z teatru, bo bardzo chciałem zagrać w filmie. Nie dostałem pozwolenia, więc odszedłem. I cieszę się, że zaryzykowałem. I że nauczyłem się asertywności. Krzysztof: Chodziło o film „Miasto 44”, przez który straciłeś teatr. Grzegorz: Ale myślę, że jeszcze tam wrócę. Taki okres odpoczynku od sceny był mi potrzebny. Teatr nie da Ci takiej popularności, jak telewizja czy film. Gdybyś nie zagrał w serialu, nie przekonałbyś się, jakie wrażenie robisz na masowej widowni? Krzysztof: Oj, robi, robi. W ubiegłym roku byliśmy obaj w Zakopanem. Wcześniej, gdy szedłem z chłopakami przez Krupówki, wszyscy mówili: „O, hrabia idzie”, czyli ja. A teraz na Krupówkach powtarzają: „Doktor Adam, doktor Adam”. Grzegorz: Przesadzasz, raczej mówią: „Hrabia z doktorem”. Krzysztof: Jeżdżę na spotkania z czytelnikami, bo niedawno napisałem książkę „Tuskuland”. Połowa pań podchodzących po autografy pyta: „A dlaczego pan z Grzesiem nie przyjechał?”. Grzegorz: A mnie pytają, gdzie zostawiłem tatę, i każą go pozdrawiać. Nie chcesz więc zmieniać nazwiska na Kowalski? Grzegorz: Nie narzekam na nazwisko. Parę osób mi kiedyś proponowało, żebym zmienił nazwisko na Kreczmar, ale ja się urodziłem Daukszewiczem, a nie Kreczmarem. Wolę więc nim zostać, chociaż płynie we mnie też kreczmarowska krew. Ale dziadka w ogóle nie znałem. A babci się trochę bałem. Krzysztof: Jesteś, bez urazy, Grzegorzem Daukszewiczem. A mnie to nazwisko się w tobie podoba. Czytaj także: Wojciech Gąssowski miał romans ze znaną dziennikarką. Z Elżbietą Jaworowicz połączyła ich gorące uczucie Krzysztof Daukszewicz, Grzegorz Daukszewicz, VIVA! grudzień 2015
Żona Krzysztofa Daukszewicza zawsze stoi za nim murem. Poznał ją podczas wywiadu, oboje przeżywali ból straty bliskich
Połączył ich wywiad i ból po stracie bliskich. Krzysztof Daukszewicz w wywiadach zwierzał się, że nie sądził, że po śmierci żony będzie w stanie jeszcze się zakochać... Wszystko zmieniło się, gdy los postawił na jego drodze Violettę Ozminkowski. "Przyjaciele pytali, czy zastanowiliśmy się, co robimy" — wspominała ukochana satyryka. Razem pokonali wątpliwości i przeciwności losu. Od ponad piętnastu lat wiodą szczęśliwe życie i nie wyobrażają sobie, aby miało być inaczej. Krzysztof Daukszewicz i Violetta Ozminkowski-Daukszewicz — historia miłości "Wykombinowałem sobie, że jeśli Małgosia gdzieś tam siedzi na chmurce i patrzy, nie chcę, żeby się martwiła. Chcę, żeby wiedziała, że wszystko toczy się tak, jak uzgodniliśmy" — mówił Krzysztof Daukszewicz w jednej z rozmów, gdy po ogromnej tragedii jego życie w końcu zaczęło się stabilizować. Pod koniec października 2006 roku stracił żonę oraz matkę czwórki swoich dzieci, Małgorzatę Kreczmar. Walczyła z groźną chorobą, lecz pomimo starań lekarzy nie udało się jej uratować... Wraz ze śmiercią ukochanej satyryk pogrzebał w sobie wiarę w miłość. Głębokie zwątpienie w to, że kiedykolwiek jeszcze zakocha się ponownie, towarzyszyło mu przez następnych osiem miesięcy. CZYTAJ TAKŻE: Po latach wzięli cichy rozwód, mają dwoje dzieci. Ich rozstanie najbardziej dotknęło teściową I wtedy poznał dziennikarkę, która zdołała mu tę wiarę przywrócić. Okazało się, że ból straty był im obu zbyt dobrze znany — Violetta Ozminkowski-Daukszewicz sama mierzyła się z żałobą po zmarłej siostrze. Gdy pewnego dnia przyszła do niego porozmawiać o Szkle kontaktowym, pierwsza wersja wywiadu poszła do kosza. "W redakcji uznali, że wywiad jest do dupy. Było akurat przed Wielkanocą, więc powiedziałem: »OK, to porozmawiajmy o moim ostatnim roku życia, o umieraniu mojej żony«" — mówił Krzysztof Daukszewicz w Polityce. I właśnie ta rozmowa okazała się przepustką do wielkiej miłości. Krzysztof Daukszewicz, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz, Warszawa 09.09.2017 Zaczęli spotykać się prywatnie, rozmawiać więcej i więcej. Uczucia kiełkowały stopniowo. Wraz z nimi pojawiły się pierwsze wątpliwości ze strony bliskich. "Przyjaciele pytali, czy zastanowiliśmy się, co robimy. Większość twierdziła, że pakujemy się w kłopoty. Sądzili, że jest za wcześnie po śmierci Małgosi. A mnie ostrzegali, bo to artysta, a poza tym ich zdaniem za szybko się pocieszył", przyznała żona satyryka. ZOBACZ TAKŻE: Związek z Elżbietą Grocholską nadał jego życiu sens. Krzysztof Zanussi żałował, że rzucił się w to uczucie tak późno Swój związek ukrywali przed dziećmi, początkowo dla ich dobra. Gdy jednak zdecydowali się na ujawnienie prawdy, one bardzo szybko zaakceptowały decyzję rodziców. "Chłopcy zaakceptowali Violę po 15 minutach. A z córką Violi to wręcz się kochamy" — mówił w wywiadzie dla Polityki. "Jestem wdzięczna naszym dzieciom. Nie tylko się nawzajem polubiły, ale szalenie nas od początku wspierały w naszych nieudolnych zalotach", dodawała z ulgą jego żona. Krzysztof Daukszewicz, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz, 21.12.2022 Warszawa Krzysztof Daukszewicz może liczyć na wsparcie żony Miłość wyrwała ich obu ze stagnacji i niechęci do życia. "Spadając w otchłań, podaliśmy sobie rękę. Nasze spotkanie uratowało nam życie" — mówiła Violetta Ozminkowski w rozmowie dla Polityki. Od blisko 15 lat satyryk i dziennikarka są małżeństwem. Ślub odbył się w tajemnicy, nawet przed nimi samymi. "Na Mazurach, w weekend majowy wzięliśmy ślub [...] Było tylko dwoje świadków: Jurek Niemczuk, scenarzysta m.in. "Rancza", i jego żona. Tuż po ślubie chcieliśmy popłynąć na ryby, ale okazało się, że świadkowie urządzili nam wesele. Byli bardziej od nas przewidujący" — wspominał satyryk w rozmowie z Polska Times. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Razem na dobre i na złe. Oto niezwykła historia miłości Katarzyny Skrzyneckiej i Marcina Łopuckiego Dziś małżonkowie mieszkają pod Warszawą. Są szczęśliwsi niż kiedykolwiek, wspierają się na każdym kroku. Szczególnie w ostatnich tygodniach. Żona Krzysztofa Daukszewicza stanęła po jego stronie po sytuacji, która miała miejsce na antenie TVN24. Zamieściła wówczas na Facebooku emocjonalny wpis, w którym zapewniła o dobrych intencjach męża. "Stała się straszna rzecz, bo ból jest bólem, nawet jeśli Krzyś jest ostatnim człowiekiem na kuli ziemskiej, który chciałby Panu Piotrowi Jaconiowi i jego rodzinie go zadać. Wiele razy słyszałam o panu Piotrze dużo dobrego z Krzysia ust, nasi przyjaciele wiedzą, że to prawda. Stało się i się nie odstanie. Krzyś już go przeprosił prywatnie wczoraj i oficjalnie dzisiaj, a jeszcze pewnie wiele razy będzie przepraszał" — napisała Violetta Ozminkowski. Krzysztof Daukszewicz z żoną, Violetta Ozminkowski-Daukszewicz, Warszawa 30.03.2019
Syn polskiego satyryka, aktor Na dobre i na złe przyznał się do uzależnienia od alkoholu!
Czasem szczere wyznanie jednej osoby może pomóc rzeszy innych z podobnymi problemami. Dokładnie tak było w przypadku Grzegorza Daukszewicza, znanego z serialu Na dobre i na złe, który przyznał się do uzależnienia od alkoholu dzięki Borysowi Szycowi. Po tym jak niedawno, ukochany Justyny Nagłowskiej pochwalił się w sieci, że nie pije już 4 lata, 33-latek zdobył się na podobne zwierzenie. Okazuje się, że syn satyryka Grzegorza Daukszewicza, wygrywa z nałogiem już prawie rok. Grzegorz Daukszewicz walczy z uzależnieniem od alkoholu Pod postem Borysa Szyca aktor napisał: „Już 9 miesięcy nie piję i z każdym dniem odżywam”, czytamy w sieci. Ponadto syn popularnego satyryka zdradził powód, dla którego postanowił zmienić swoje życie. „Decyzja, żeby odstawić alkohol, dojrzewała we mnie przez kilka ostatnich lat, kiedy zauważyłem, że zaczynam go nadużywać, i że odbiera mi on zdrowie oraz radość życia”, zdradził Daukszewicz w rozmowie z Dobrym Tygodniem. „Zdecydowałem się na takie wyznanie, ponieważ łączę się z Borysem, moim kolegą z teatru, który w sposób niezwykle odważny pokonał bardzo trudną drogę. Wiem też, że jest nas wielu, wiele więcej (nie tylko artystów), którzy codziennie zmagają się z problemem uzależnienia”, dodał artysta. Życzymy, aby motywacji i sił starczyło Panu Grzegorzowi do końca walki z nałogiem. Jesteśmy pełni szacunku, że aktor powiedział o swoim problemie publicznie. Może dzięki temu pomoże kolejnym osobom?
Chajzerowie, Stuhrowie, Królikowscy... Przypominamy słynne sesje ojców i synów dla VIVY!
Dzieci sławnych rodziców często idą w ich ślady. Dziedziczą wygląd, ale też wspólne pasje. A jak się stało z synami popularnych Polaków? Czy również spełniają się artystycznie? Sam Grzegorz Daukszewicz mówił: „Wszystkie dzieciaki znanych rodziców mają ten sam dylemat. Kiedyś zerknąłem na komentarze pod moim nazwiskiem w portalu Filmweb, ktoś napisał, że daje mi jedynkę za nepotyzm. Sprawdziłem konta innych i widzę, że Maciek Stuhr i Antek Królikowski też mają jedynkę za nepotyzm, a Bartosz Opania dwójkę za nepotyzm i za to, że »kiedyś był ładny«”. W naszej galerii przypominamy sesje dla VIVY!. Przy okazji możecie się przekonać kto poszedł w ślady ojca i w jaki sposób realizuje swoje marzenia.
"Kiedyś mówili: O, hrabia idzie, a teraz: Doktor Adam, doktor Adam". Czy Krzysztof Daukszewicz zazdrości sławy synowi?
Krzysztof i Grzegorz Daukszewiczowie - ojciec, słynny satyryk, lubi śpiewać i jest prezesem koła wędkarskiego artystów scen polskich; syn, aktor, na razie zrezygnował z teatru na rzecz kina i telewizji, gdzie jako chirurg Adam leczy pacjentów w serialu "Na dobre i na złe". W rozmowie z dziennikarką "Vivy!" Krystyną Pytlakowską opowiadają o tym, czy są trudni, że ludzie rozpoznają ich na ulicy i dlaczego Grzegorz nie został policjantem. To że Grzegorz i Krzysztof są spokrewnieni widać na pierwszy rzut oka. Poza wyglądem, najbardziej łączy poczucie humoru. Dzięki niemu rozumieją się w pół słowa. Grzegorz: Jak się żyło razem tyle lat, to musieliśmy się tego nauczyć. Krzysztof: Grzesiu ma jeszcze jedną umiejętność, która u mnie jest w rozmiarze szczątkowym. Jest świetnym parodystą. Gdy jeszcze studiował w szkole teatralnej, po powrocie do domu „pokazywał” nam Olbrychskiego albo Majchrzaka. Rewelacja. Krzysztof Daukszewicz wyznał dziennikarce "Vivy!", że Grzegorz nie sprawiał problemów wychowawczych, a on nie był trudnym ojcem. Wręcz przeciwnie - swoim synom podarował nawet komfortową chatę na Mazurach. Krzysztof: Synowie dostali ten domek dlatego, że tam działo się wszystko, co było najlepsze w naszym życiu. Ten rok po śmierci Małgosi (żony Krzysztofa Daukszewicza - przyp.red.) w 2006 roku zniosłem koszmarnie. Przepisałem domek na chłopaków, żeby mieli kawałek naszej pełnej wspomnień przeszłości. A ja kupiłem czterdziestoparometrowe mieszkanko, dwadzieścia kilometrów dalej. Grzegorz Daukszewicz zawodowo poszedł w ślady ojca. Dzieci sławnych rodziców często mają pod górkę. Jak było w jego przypadku? Krzysztof: W internecie piszą, że załatwiłem Grzesiowi telewizję, a mnie przecież w TVP nie ma od piętnastu lat. A od ośmiu to już wcale, bo gdy była rozmowa, że może bym coś porobił, ale żeby jak najmniej mówić o polityce, to odpowiedziałem, że mogę w ogóle o polityce nic nie mówić, pod warunkiem że sam o tym zadecyduję. Nikt mi nie będzie dyktował, co mam mówić czy robić. Grzegorz: Wszystkie dzieciaki znanych rodziców mają ten sam dylemat. Kiedyś zerknąłem na komentarze pod moim nazwiskiem w portalu Filmweb, ktoś napisał, że daje mi jedynkę za nepotyzm. Sprawdziłem konta innych i widzę, że Maciek Stuhr i Antek Królikowski też mają jedynkę za nepotyzm, a Bartosz Opania dwójkę za nepotyzm i za to, że „kiedyś był ładny”. Aktorstwo nie było pierwszym wyborem Grzegorza. Po maturze poszedł na psychologię. A wcześniej chciał zostać policjantem… Grzegorz: Tak, albo weterynarzem. Chciałem być takim szlachetnym policjantem, ale mimo wszystko cieszę się, że nie poszedłem tą drogą. Gdy powiedziałem, że zdaję na psychologię, mama się ucieszyła. Nie chciała, żebym został aktorem. Ojciec w tej kwestii dawał mu dużą wolność. Krzysztof: Jestem z zawodu nauczycielem, studiowałem pedagogikę i wiem, że najgorsze jest zmuszać własne dzieci do jakiegoś zawodu. Bo potem do końca życia może już nie być z nimi kontaktu. Grzegorz: Jestem więc wdzięczny, że nie zabierałeś mi moich marzeń. Krzysztof: Nigdy nie mówiłem: „Nie rób tego albo zrób to inaczej”, bo w ten sposób rodzice stają się wrogami własnych dzieci. Grzegorz: To mama była nadopiekuńcza, tata mówił: „Ucz się na własnych błędach”. Mama wiedziała, że środowisko aktorskie jest hermetyczne i że trzeba mieć mocną psychikę, żeby się w nim odnaleźć. Krzysztof: I chyba ją masz. A mnie środowisko nigdy nie interesowało, zawsze szedłem własną drogą. Kiedy raz na rok pojawiam się w jakimś towarzystwie, wszyscy się dziwią, z jakiego kąta wylazłem. Grzegorz: Ja też tak mam. Gdy się gdzieś pojawię, koledzy mówią: „Grzesiek, to ty żyjesz?”. Ale mam paru serdecznych przyjaciół po fachu i przyjaciółek. Raz na jakiś czas umawiamy się na kawę czy piwo. Dzięki roli w serialu Grzegorz Daukszewicz przekonał się, że na masowej widowni robi duże wrażenie. Krzysztof: Oj, robi, robi. W ubiegłym roku byliśmy obaj w Zakopanem. Wcześniej, gdy szedłem z chłopakami przez Krupówki, wszyscy mówili: „O, hrabia idzie”, czyli ja. A teraz na Krupówkach powtarzają: „Doktor Adam, doktor Adam”. Grzegorz: Przesadzasz, raczej mówią: „Hrabia z doktorem”. Krzysztof: Jeżdżę na spotkania z czytelnikami, bo niedawno napisałem książkę „Tuskuland”. Połowa pań podchodzących po autografy pyta: „A dlaczego pan z Grzesiem nie przyjechał?”. Grzegorz: A mnie pytają, gdzie zostawiłem tatę, i każą go pozdrawiać. Cały wywiad z Krzysztofem i Grzegorzem Daukszewiczami w najnowszej "Vivie!". Już w kioskach.