Zagrały parę w głośnym filmie, Szapołowska ujawniła sekret niezwykłej relacji. Tak pożegnała Jadwigę Jankowską-Cieślak
"Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć"
Kiedy rano zadzwonił do niej znajomy dziennikarz i powiedział, że Jadwiga Jankowska-Cieślak nie żyje, zamilkła. Jadzia zawsze wydawała się tak pełna życia i tak to życie kochała. A teraz rozmawiamy i wspominamy. Grażyna Szapołowska miała z nią bardzo specjalne relacje. Zagrały razem trudne role lesbijek w węgierskim filmie "Inne spojrzenie" w reżyserii Karolya Makka. Wtedy jeszcze był to temat tabu. Grażyna Szapołowska o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak w wywiadzie dla Viva.pl - Spotkałyście się pierwszy raz właśnie w tym filmie? Spotkałyśmy się na castingu do "Innego spojrzenia”. W Warszawie, a potem długi pobyt w hotelu Gelert w samym centrum Budapesztu i praca z jednym z największych reżyserów węgierskich. - Nie było chyba łatwo zagrać w filmie o lesbijkach, kiedy ten temat jeszcze wzbudzał ogromne zgorszenie Nam to nie sprawiało trudności. Delikatność reżysera oswajała nas z tym tematem, który dla nas był bezproblemowym. Karoly przypatrywał się nam i czasami prowadziliśmy z nim długie rozmowy. Jadzia przewidziała, że ta erotyczna scena będzie kręcona ostatniego dnia. Powiedziała do mnie: "Przeciez my jesteśmy aktorkami po szkole ale skoro chce nas oswajać z tym tematem to proszę bardzo". Przewidziała dosłownie rownież kolację poprzedzającą ten dzien i szepnęła do mnie: "Zaproszą nas na kolację z dobrym winem. Zobaczysz". Przewidziała, bo rozmowa miała na celu nas oswoić... - Oceniał wysoko wasz talent. Kochał nas, a przynajmniej czuło się, że lubi z nami pracować. Pamiętam, że kiedy zaczął się stan wojenny, bardzo chciałyśmy powrócić na święta do domu. Nikt nie wiedział, czy wypuszczą nas i to było duże ryzyko dla reżysera, i producenta, bo film był już zakwalifikowany na festiwal do Cannes. I tu gest Karoly był dla nas wyróżnieniem. Powiedział – jedźcie, a ja będę czekał tak długo ze skończeniem filmu, aż was wypuszczą. Obie kochałyśmy go za taką empatię. A nawet uwodziłyśmy. - Jadzia też? Jadzia się z nim droczyła. Mówiła, że musimy napić się palinki. A potem pójdziemy posłuchać cygańskiej muzyki i zatańczyć czardasza. Makk był bardzo Jadzi ciekawy, jako aktorki i jako człowieka. - Wyczuwał, że jest kimś wyjątkowym. Rywalizowałyście ze sobą, grając w tym filmie? Nie, bo myśmy się lubiły i starałyśmy się nawzajem sobie pomagać. Jadzia w pewnym momencie uświadomiła mi, co o mnie tak naprawdę myśli, gdy któregoś dnia Makk powiedział: "Grażyna, ty nie musisz grać, wystarczy, że jesteś". Jadzia spojrzała na mnie i mówi: "Tak to właśnie z tobą jest. Ty nie musisz nikogo grać. Po prostu jesteś". -Podziwiała Cię jako kobietę i jako aktorkę. I twój seksapil. Opowiadała mi, że napełniałaś ją tremą, i że trochę się Ciebie bała, bo byłaś już uznaną gwiazdą. To ona przecież była największą gwiazdą po filmie "Trzeba zabić tę miłość". A ja nie wyczuwałam w niej żadnej tremy w stosunku do mnie. Nawiązałyśmy takie bliskie, przyjacielskie relacje. Ja zresztą wyczuwałam wtedy, że poczas kręcenia filmu w Budapeszcie była bardzo samotna, z daleka od rodziny, od dzieci. Obie byłyśmy młodymi matkami i to też nas łączyło. - Musiałyście dla sztuki wszystko zostawić. A to niełatwe, gdy się ma małe dzieci? Tak. A Jadzia bardzo kochała swojego męża, Piotra Cieślaka i była od niego chyba uzależniona. Wydaje mi się, że bardzo jej zależało na jego opinii, i żeby ją doceniał jako aktorkę i pomagał w rozwijaniu skrzydeł, unosił ją jakby. A to nie było łatwe. Na pokazie specjalnym w Budapeszcie, jeszcze przed festiwalem w Cannes, na który Piotr Cieślak przyjechał (do Cannes potem już nie pojechał) wszyscy bili ogromne brawa na stojąco. A on zniknął. Potem Jadzia była smutna. Siedziała, paliła papierosy i wyczuwałam, że nie dostała od niego tej dawki aprobaty, której być może oczekiwała. - Był jej mentorem, poczuwał się do tego. Mentorem. Reżyserem. Wszystkim. Był chyba zazdrosny o jej talent. Często robił jej uwagi. Uważał, że mogła zagrać inaczej.Pamiętam nasz ostatni wspólny wyjazd do Sankt-Petersburga na zaproszenie lesbijskiej organizacji kobiet wyzwolonych. Dziewczyny zaczęły opowiadać nam, jak są prześladowane, bite i jak trudno jest być w Rosji LGBT. Bardzo nas to poruszyło. Jadzię i mnie. Byłyśmy pełne współczucia. Był z nami mój Eryk, który pokazywał nam Petersburg, dbał o nas, zapraszał na kolację. Jadzia bardzo mojego Eryka polubiła, była przy nim szczęśliwa, uśmiechnięta. Powiedziała: "Grażyna, jak to cudownie, że Eryk jest z nami. Zwariowałybyśmy bez niego". Jadzia lubiła męskie towarzystwo, ale nie chciała się z nikim związać na chwilę. Była bardzo lojalna, wierna, dbająca o dzieci, o dom. Czytaj też: Daniel Olbrychski i Jadwiga Jankowska-Cieślak: duet, który rozświetlał scenę i serca. Ich ostatni wspólny spektakl był jak hołd dla przeszłości - Powiedziała mi, że jest kobietą jednego mężczyzny. Każda z nas, nawet jeżeli ma kilku mężów czy kilkunastu kochanków, tak naprawdę jest kobietą jednego mężczyzny. Ja jestem kobietą Eryka, a reszta jest milczeniem. - Pamiętasz z tego filmu coś, co Cię w Jadzi zadziwiło? Była taka scena, kiedy przyjeżdżam w odwiedziny do niej na wieś, a ona rozrabia ciasto na chleb, wyjmuje ręce oblepione tą wilgotną mąką i przywołuje mnie. Taka zabawna scena. Powiedziałam jej, że zasługuje na Oscara, bo to była niesamowicie plastyczna i wymowna scena. Razem wymyślałysmy wiele scen. Wracając do scen miłosnych, Węgrzy przygotowali nas do nich dokładnie, w scenariuszu przetłumaczonym na polski miałyśmy nazywać siebie pieszczotliwie nazwami warzyw, bo oni tak się do siebie zwracają. Nie "koteczku" czy "pieseczku", ale: "kapustko", "marcheweczko", "moja pietruszeczko kochana". Myśmy miały to powtarzać za tekstem, co bardzo nas obie śmieszyło. Grając więc w tej scenie erotycznej, zmieniałyśmy nasz dialog, żeby nie spalić nagrania i mówiłyśmy do siebie całkiem innymi słowami: "Grażynko, a jak myślisz, co zrobisz z tymi pieniędzmi, które zarobimy?". A ja na to: "Kochana, kupię sobie poloneza". Jadzia: "To ja też kupię sobie poloneza, a nawet dwa". Namiętnie gładząc wzajemnie swoje ciała powtarzałyśmy, co zrobimy z kasą, którą zarobimy na tym filmie. Makk zaciekawiony pytał, co my mówimy, bo nie znał polskiego, a tłumacz nas chronił: "Powtarzają tekst, wszystko jest dokładnie tak jak w scenariuszu". Wiedział przecież, że potem to będzie zdubbingowane przez węgierskie aktorki dobrane do nas głosowo. To więc, co mówiłyśmy do siebie w tym kadrze, było naszą słodką tajemnicą. - Zaprzyjaźniłyście się, spotykałyście się potem, po filmie? Tak i zawsze żartowałyśmy, śmiałyśmy się, z którego hotelu rąbnęłyśmy mydełko na pamiątkę. Takie pachnące, luksusowe, białe albo bardzo kolorowe. Jadzia mówiła, że ma całą kolekcję tych mydełek, a ja stwierdziłam, że może też zacznę je zbierać. W Petersburgu podczas spacerów pamiętam, że opowiadała mi o clematisie, który pięknie rozkwitł u niej przed domem. Jadzia kochała ziemię, zieleń i kwiaty. - Naprawdę byłyście sąsiadkami? Tak, Jadzia pomogła mi zdobyć moje pierwsze mieszkanie. Gdy się dowiedziała, że tułam się z córką po wynajętych pokojach i wszystko co zarabiam idzie na wynajem, powiedziała, żebym zadzwoniła do generała Janiszewskiego, z którym jej ojciec, też wojskowy, miał bliskie relacje, i żebym mu powiedziała, że nie mam gdzie mieszkać, a on na pewno mi pomoże. I tak zrobiłam. Zadzwoniłam do niego z Łodzi z planu filmu "Tabu". Powiedziałam, że chciałabym się z generałem spotkać, powiedziałam też, kim jestem, a byłam wtedy jeszcze bardzo mało znana. I raptem, za jakiś czas, ktoś na planie mnie woła: Telefon do pani: "Tu sekretariat generała Janiszewskiego. Czy może pani być u nas jutro o godzinie dwunastej?". No i dostałam to mieszkanie w Wilanowie niedaleko Jadzi. Potem zresztą generał mnie ustawił do pionu, mówiąc, żebym się tym nie chwaliła, bo ja oczywiście podzieliłam się tą wiadomością ze znajomymi i zaczęły się anonimy i prośby o mieszkanie. - Bardzo ci pomogła. Dzięki niej mogłaś już z Kasią rozpocząć życie pod własnym dachem. Na pewno zaanonsowała Cię generałowi. Nie powiedziała mi tego, ale myślę, że tak właśnie było. - Jadzia nie lubiła wdzięczności. Ona robiła różne rzeczy z dobrego serca, a nie dlatego, żeby ktoś wiedział, że coś jej zawdzięcza. Nie lubiła mówienia o tym, co robi dobrego, ale i tak było wiadomo, że pomaga różnym ludziom. Była inteligentna i bardzo wrażliwa. Skupiała na sobie uwagę bez względu na to, co robi. Była we wszystkim prawdziwa, naturalna i jakby bolesna. Miała taką bolesną inteligencję i taką zwierzęcą szczerą naturalność. W życiu i na scenie. - Nikogo nie udawała. Czuło się, gdy kogoś lubiła. I gdy nie lubiła, także, chociaż nigdy nie raniła. Nie było w niej sztuczności. A jednocześnie wydawała mi się ogromnie opiekuńcza. Sądzę, że na Węgrzech to raczej ja byłam jej opiekunką. Dbałam o jej zdrowie, o herbatki, upominałam ją, żeby tyle nie paliła, bo ona dużo wówczas paliła i często piła alkohol. Ja zresztą też popalałam. - Pamiętasz, jak było ze Złotą Palmą? To Jadzia ją dostała za rolę w "Innym spojrzeniu". Pamiętam, jak w Cannes całą noc chodziła po hotelu, wchodziła do mnie do pokoju, wychodziła, potem znowu wchodziła. Mówię: Jadźka, połóż się spać. A ona na to, że nie, bo przecież teraz obradują. Zależało jej, żeby dostać tę nagrodę i była ciekawa, czy jej przypadnie. A mnie to było raczej obojętne. Chyba nie zdawałam sobie sprawy z wagi tego wyróżnienia. - I nie byłaś zazdrosna? Nie. Potem zresztą dowiedziałam się, że właściwie to powinnyśmy dostać dwie Złote Palmy, ale okazało się, że jest tylko jedna, taka mała broszka, pozłacana palemka. Obradowali prawie do świtu, bo się zastanawiali, która z nas powinna ją otrzymać. Uważam, że Jadzia w pełni na nią zasłużyła. Ale kiedy już wyszła na scenę i odebrała palmę i poszłyśmy na przyjęcie - kolację z naszymi węgierskimi przyjaciółmi i tłumaczem - usiadła obok mnie, pokazała tę broszkę i powiedziała: "Grażyna, dla mnie i tak nic z tego nie wyniknie". - Myślę, że chciała, żebyś się lepiej poczuła. Miała w sobie dużo empatii. Pomyślałam wtedy: Dlaczego ona nie ma tej siły, radości, żeby coś z tym zrobić, znaleźć agenta, iść dalej? Ale Jadzia nie była taka. Być może dlatego, że byłyśmy jednak ze Wschodu, a wschodnich aktorów nie dostrzegało się na rynku światowym. Ja jednak miałam to szczęście, że mnie zagarnął Marco Bellocchio i Francuzi oraz Szwedzi, którzy byli mnie ciekawi. Ale to było już nie po "Innym spojrzeniu", tylko po filmie Kieślowskiego. - Często spotykałaś się z Jadzią? Mimo, że byłyśmy sąsiadkami, to dość rzadko, bo ona była cały czas zajęta Piotrem i dziećmi, dużo wtedy grała w Teatrze Dramatycznym, a ja w Narodowym i oprócz tego grałam w filmach. Spotykałyśmy się więc na premierach filmowych, a wcześniej też, kiedy pokazywano nasz wspólny film. - Jadzia była Ci bliska? Tak, zwłaszcza w stanie wojennym, kiedy razem wracałyśmy pociągiem w grudniu do Warszawy, w tym śniegu. - Była między Wami taka przyjacielska serdeczność? Kiedy się widywałyśmy, przytulałam ją, a ona mnie, całowałyśmy się jak dobre koleżanki. Czasem wypytywała mnie o moje życie. Była ciekawa, z kim jestem, co robię. Wiedziała o moich romansach w Budapeszcie, więc była wprowadzona w temat. - Musiała Cię odbierać jako kogoś z innego świata. Takie zadziwienie Takie odważne zadziwienie. Pamiętam, jak śpiewałam z cygańską orkiestrą w hotelu Gellert i tańczyłam, Jadzia siedziała, paliła papierosa, przyglądała się i uśmiechała się tajemniczo. To było takie pogodne podpatrywanie. Kiedyś ją spytałam, czy nie zagrałybyśmy razem w teatrze na jednej scenie, to byłoby interesujące, bo ludzie pamiętają nas obie z "Innego spojrzenia". A ona skwitowała: "Przecież ty nie masz czasu. Ciągle grasz, ciągle pracujesz". - A kogo byście wtedy zagrały? Może jakiś dramat, może coś z Czechowa. W aktorstwie ludzie, którzy się lubią, wiedzą, że ich współpraca może przynieść prawdziwą wartość. Ale na co dzień nie mamy dla siebie czasu, a nasza sympatia owiana jest jakąś tajemnicą. Ale gdy ta tajemnica przestaje być tajemnicza, tylko staje się szarą rzeczywistością, to traci się ciężar tego sekretnego istnienia. Dlatego nie chciałyśmy za bardzo wejść w świat tej drugiej osoby. Sprawdź też: Żyła dla rodziny, nie dla sławy. Dzieci Jadwigi Jankowskiej-Cieślak były jej sensem życia - Wasze światy bardzo się różniły. Różniły, ale jednocześnie nigdy sobą nie onieśmielałam Jadzi. Bo ja w ogóle staram się ludzi nie onieśmielać. Natomiast nie mogłam wpraszać się do niej, wymagać, żeby opowiadała mi o życiu prywatnym. Ja się go domyślałam, ale czasem milczenie i domysły są ważniejsze niż słowo. A między nami właśnie była ta tajemnica i szacunek aktorki do aktorki. Natomiast mój Eryk bardzo Jadzię polubił, mówił, że to fantastyczna dziewczyna, a ja się cieszyłam, że ona też polubiła Eryka. Wydawało mi się, ż Jadzia uważa mnie za femme fatale, co się bawi wszystkim, a nie ma takiego głębokiego i normalnego życia. Ale później już wiedziała, że codzienność jest dla mnie równie ważna jak praca. - A jaka była jej codzienność? Pełna troski. W stosunku do roślin, zwierząt i ludzi. Opowiadała o kwiatach jak, jak o przyjaciołach, z uczuciem. jedna z naszych ostatnich rozmów dotyczyła właśnie clematisu. Jest mi smutno, że nie zdążyłyśmy się sobą nacieszyć. Lubiłam z nią rozmawiać, bo nigdy nie krzywdziła słowem, była bardzo delikatna. - I nie uzewnętrzniała swoich traumatycznych przeżyć. I ja też ich nie uzewnętrzniam. Pod tym względem byłyśmy podobne. Po moim powrocie z Budapesztu, gdzie spotkałam Karoly Makka, dał mi książkę, w której zaznaczył fragment, jak opisuje Jadzię i mnie. Przywiozłam ją od niego dla Jadzi. A kiedy zaproszono Karoly Makka do Kina Muranów na spotkanie ze mną i Jadzią po pokazie "Innego spojrzenia", okazało się, że nie przyjedzie, bo jest chory. Parę miesięcy później umarł. To był też mój ostatni bezpośredni kontakt z Jadzią. Na tym spotkaniu. I poprzez tę książkę. - Miała niedawno urodziny. Ty zawsze składałaś jej życzenia. Dzwoniłam do niej albo pisałam na Facebooku, a w tym roku je przegapiłam. I zrozumiałam, jakie to było niedopatrzenie, gdy zadzwonił dziennikarz "Super Expressu" i powiedział, że Jadzia nie żyje. Zawsze pamiętałam o jej urodzinach. I zawsze tak jest, że gdy ludzie odchodzą, żałujemy, że się nie spotkaliśmy z nimi, kiedy jeszcze mogliśmy. Świat pędzi, przestajemy mieć czas dla przyjaciół i zostaje wiele niedokończonych spotkań. A gdy idzie się gdzieś na premierę, to głównie po to, żeby zrobić sobie zdjęcie na ściance, a nie żeby porozmawiać z kimś długo niewidzianym. - Masz takie pogodne wspomnienia o Jadzi i mówisz o niej z uczuciem. Tak, bo spotykałyśmy się też całkiem prywatnie w sklepie ogrodniczym, gdzie kupowałyśmy kwiaty. Kilka razy spotkałyśmy się na rynku, kupując coś na straganie. Albo sprzedawczyni informowała mnie: A to dobrze, że pani jest, bo pani Jadzia już u nas była, kupiła to i tamto. Jadzia myślała, że jest niewidoczna, ale wszyscy ją rozpoznawali, mimo jej skromności i takiego ściszonego sposobu chodzenia. Napisała do mnie już po śmierci Jadzi jakaś pani na Facebooku: Spotykałam ją na ulicy. Była taka malutka, chudziutka, taka krucha. A ja bym dodała jeszcze, że była w sumie szczęśliwa, bo miała ten swój kawałek ogrodu. I dzieci, i wnuki, i miłość. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA Sprawdź też: Poznali się w szkole teatralnej. Ich miłość trwała ponad cztery dekady. Wzruszająca opowieść o Jadwidze Jankowskiej-Cieślak i Piotrze Cieślaku
Wielki sukces Magdaleny Zawadzkiej. W ten sposób doceniono legendarną aktorkę. Niezwykłe wyróżnienie
„Ja na nagrody nie czekam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością”, mówi nam
Wielka aktorka, którą wciąż podejmuje kolejne zawodowe wyzwania. Magdalena Zawadzka ciągle jest dostrzegana i nagradzana za swój kunszt. Niedawno odebrała Kryształowego Dzika, nagrodę na Festiwalu Reżyserii Filmowej we Wrocławiu za Twórczą Pracę Aktora z Reżyserem. Co oznacza dla niej to wyróżnienie? – Miło mi, że szanowna Kapituła doceniła tę współpracę – podkreśla. – Miałam szczęście pracować ze wspaniałymi reżyserami w pełnej zgodzie bez niepotrzebnych sporów. Pod ich opieką dojrzewałam, zdobywałam doświadczenie i rozwijałam się zawodowo. Dziękując tym, którzy docenili mnie, obdarzyli nagrodą i na znak pamięci o nich przytoczyłam ich nazwiska w porządku alfabetycznym, począwszy od Jerzego Antczaka, skończywszy na Krzysztofie Zanussim. Wielu z nich to wielkie autorytety, mistrzowie kina. Otrzymana statuetka jest ciężka i piękna. To dzik z prawdziwego surowego kryształu. Dołączył do innych nagród, m.in. Platynowego Szczeniaka za „Wyjątkowe Osiągnięcia w Aktorstwie Filmowym” z 2016 roku – także rodem z festiwalu we Wrocławiu. Moje statuetki zajmują dwa duże, okienne parapety, natomiast nagrody mojego męża Gustawa Holoubka stoją na biblioteczce. A nasze medale, Gustawa Order Orła Białego i moja Złota Gloria Artis razem z innymi medalami chowam w szufladzie. To piękne pamiątki i cieszę się nimi – zaznacza. Krystyna Pytlakowska: Te nagrody to dowód, że non omnis moriar? Jestem tego pewna, wierzę w mądrość tej łacińskiej maksymy, która znaczy „nie wszystek umrę.” Śmierć fizyczna nie oznacza końca naszego istnienia. Pozostaje twórczość, dokonania, wspomnienia zachowane w pamięci i w sercu. A Gustaw, wielki aktor, reżyser i twój mąż, to wszystko widzi i cieszy się razem z tobą. Gustaw był moim największym przyjacielem i jego opiekę nade mną odczuwam na co dzień. Po powrocie do Warszawy czekała na Ciebie następna nagroda. Zostałaś laureatką nagrody specjalnej za „Wybitną Osobowość Polskiej Kultury roku 2024”. To dla mnie wyjątkowa niespodzianka. Dowód na to, że jestem zauważana na wielu etapach zawodowej drogi i trwam na niej, a to jest dla mnie bardzo ważne. Wiem jednak, że nie żyjesz i nie pracujesz dla nagród. Najważniejsze miejsce w Twoim życiu zawodowym zajmuje teatr? Niewątpliwie, bo pracuję w nim bez przerwy, od zarania moich zawodowych poczynań. Ale również ważna jest praca w filmie, telewizji, radiu i na estradzie. Dużo radości dostarczają mi też spotkania z widzami, czytelnikami moich trzech wspomnieniowych książek. Cały czas mam kontakt z ludźmi, dzięki nim wierzę, że to, co robię, ma sens. Na Facebooku chociażby raz na tydzień lub co 10 dni nagrywam wybrany przez siebie wiersz. Mój kącik poetycki cieszy się powodzeniem, o czym świadczą cudowne maile, komentarze i liczne podziękowania za ten pomysł. Piszą ci, którzy chcą posłuchać pięknej polszczyzny, mądrości zawartej w poezji, a także dowcipu i ironii. Czytaj także: Pobrali się w Zakopanem, nigdy nie nosili obrączek. Tak wyglądało małżeństwo Magdaleny Zawadzkiej i Gustawa Holoubka I twojego głosu, tak dobrze znanego z różnych produkcji. Dlatego ta wrocławska nagroda była tak ważna, że dotyczyła nie tylko twoich ról? Wszystko, co dzieje się tej wiosny, jest dla mnie bardzo ważne. Gdy zaczyna się nowy rok, czekam na to, co przyniesie dobrego, nie myślę o rzeczach złych. A ten rok przyniósł mi nie tylko dwie prestiżowe nagrody, ale także komplety na widowni teatru Ateneum Scena 20, w dwóch sztukach: „Kwartet” i „Uciekinierki”. „Kwartet” osiągnął kilka dni temu sto przedstawień, a dyrektor teatru na specjalnej uroczystości oświadczył publiczności, że na tych spektaklach zawsze jest pełna widownia, co się w pandemii i postpandemii nieczęsto zdarza. A poza tym wieczór liryczny poświęcony Gustawowi Holoubkowi w setną rocznicę jego urodzin, który miał być prezentowany jednorazowo, na prośbę publiczności o powtórzenie jest nadal grany i to z pełnym powodzeniem. Artur Tyszkiewicz, dyrektor teatru Ateneum zapowiedział, że skoro ten spektakl tak cudownie żyje, nie ma powodu, żeby z nim się żegnać. To bardzo podnosi na duchu. No i grasz u swojego syna Jana Holoubka w jego nowym, jeszcze niegotowym serialu, poświęconym katastrofie promu Heweliusz. Mój syn Jasiek powierzył Janowi Englertowi i mnie niewielkie role rodziców jednego z kapitanów, co mnie bardzo wzruszyło. Jak to jest grać u własnego syna? Zabawnie słyszeć przez duży megafon polecenie: mamo, przesuń się w lewo czy w prawo. A teraz poprosimy mamę, żeby zrobiła to czy tamto. To wielkie zaskoczenie słyszeć polecenia reżyserskie per mama. Nie byłam nigdy mamą żadnego reżysera (śmiech). I to syn reżyser musiał dać ci pięć dni wolnego, żebyś mogła polecieć do Hiszpanii. Nie , sama sobie na to pozwoliłam. Pobyt spędziłam na zwiedzaniu interesujących miejsc, spacerach po plaży. I na przepięknych, wieczornych koncertach. W Polsce było okropnie mokro i zimno. Musiałam więc po prostu uciec do innego świata, chociaż na chwilę. Świata uśmiechu i słońca, pozbawionego informacji o tym, co dzieje się wokół nas. Musiałam odetchnąć. A gdy wróciłam, czekało na mnie zaproszenie do Wrocławia i moja nagroda. A zaraz potem następna. Ciekawe, jakie wyróżnienia dostaniesz w następnym roku. To dla mnie zawsze niespodzianka. Ja na nagrody nie czekam, nie wymuszam ich, nie zabiegam. Po prostu pracuję z wielką przyjemnością. I robię swoje, jak śpiewał Wojciech Młynarski. W każdym razie składam Ci wielkie gratulacje od czytelników „VIVY!”, kolegów dziennikarzy i ode mnie. Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć (uśmiech). I posyłam całusy. Rozmawiała: Krystyna Pytlakowska Czytaj także: O tej relacji nie wiedział prawie nikt. Jadwiga Barańska ujawniła, że jest dla Jana Holoubka bliską osobą <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="497" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FMagdalena.Zawadzka.Official.page%2Fposts%2Fpfbid02Rr9p8HUfrMeHS1h98QSycGsBsRCaCVwd8GQLyRbjGEYZT8XZZmLpaJVcjFz3zf66l&show_text=false&width=500&is_preview=true" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Gustaw Holoubek i Magdalena Zawadzka, lata 90. XX wieku
Marcin Strauchold nakręcił film dokumentalny o Januszu „Kubie” Morgensternie. Nam odsłonił jego tajemnice
„Krysia mnie zapewniała, że Kuba jest zadowolony z tego filmu i to była dla mnie duża nagroda”, mówi nam
Marcin Strauchold przyszedł na świat w 1989 roku we Wrocławiu. Ukończył filologię hiszpańską na Uniwersytecie Wrocławskim, ale na tym nie poprzestał. Postanowił kształcić się na Wydziale Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Co prawda wcześniej nakręcił kilka filmów, ale krótkometrażowych. Teraz debiutuje znakomitym obrazem „Kuba” – dokumencie o Januszu „Kubie” Morgensternie. Przed Krystyną Pytlakowską zaś odsłania tajemnice swojego życia... Krystyna Pytlakowska: „Kuba” to Twój pierwszy pełnometrażowy film dokumentalny? Marcin Strauchold: Tak, to mój debiut. Wprawdzie wcześniej, studiując reżyserię w Łódzkiej Szkole Filmowej nakręciłem kilka etiud, ale to były filmy krótkometrażowe. Dlaczego zainteresowałeś się właśnie reżyserem Januszem Morgensternem, czyli Kubą? Inicjatorką tego filmu i pomysłodawczynią była jego żona, Krystyna Cierniak-Morgenstern. Szukała reżysera, który go zrealizuje. Skontaktował nas ze sobą Filip Bajon, mój profesor ze szkoły w Łodzi. Kiedy studiowałem, był też dziekanem. To on poinformował mnie, że jest taki „bohater do wzięcia”. Wiedział, że interesuję się historią polskiego kina i że lubię klasyczne kino. Wiedział też, że zajmuję się filmami dokumentalnymi, robię na ten temat doktorat i w szkole współprowadzę zajęcia z dokumentu. Widocznie uznał, że będę dobrym kandydatem. Interesowałeś się też innymi twórcami z tamtych lat? Lubię filmy szkoły polskiej - Munka, Wajdy. A teraz przygotowuję się do kolejnego filmu, o Andrzeju Brzozowskim, dokumentaliście z tamtego pokolenia. Zresztą zawsze się interesowałem klasyką. Twórczość Janusza Morgensterna też znałem, choć tylko najsłynniejsze jego filmy. Dopiero realizując ten dokument dokładnie poznałem jego filmografię i się nią zachwyciłem. Bo filmy Kuby Morgensterna się nie starzeją. To prawda. Pewne ujęcia z pewnością zrobiłby teraz inaczej, czy sięgnąłby po inne rozwiązania montażowe, ale wtedy były inne uwarunkowania techniczne. I dlatego niektóre filmy mają nieco niedzisiejsze rozwiązania. Lecz to one nadają im morgensternowską atmosferę. Zdecydowanie tak, budowaną przez muzykę, formę i bardzo precyzyjną inscenizację. Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern o mężu: „Nigdy nie oglądaliśmy z mężem okrutnych kryminałów. Zawsze wybieraliśmy filmy ludzkie” Krystyna Cierniak-Morgenstern, Janusz „Kuba” Morgenstern I oszczędne, nieprzegadane dialogi. Właśnie o tym mówią w tym filmie moi rozmówcy. Morgenstern buduje liryzm poprzez atmosferę jego obrazów. I to sprawia, że jego filmy się nie starzeją i ciągle poruszają widzów. Gdy podesłałem moim znajomym „Jowitę”, wszyscy się nią zachwycali. „Jowita” czy nieco późniejszy „Trzeba zabić tę miłość”. I oczywiście „Do widzenia, do jutra”. To absolutny klasyk dla dzisiejszego pokolenia. No właśnie, jak Wasze pokolenie odbiera te filmy? „Do widzenia, do jutra” to film o młodych ludziach, zrobiony trochę z dystansem przez kogoś nieco od nich starszego. Dlatego Morgenstern oddał pole właśnie młodym aktorom. Był wtedy już po trzydziestce. Tak. Miał problem z debiutem, o czym też się mówi w moim filmie. Chciał debiutować w stylu Szkoły Polskiej, jednak władze mu na to nie pozwalały. Wielokrotnie odrzucały jego scenariusze. Mógł dopiero zadebiutować filmem, do którego scenariusz pisał też Zbyszek Cybulski. Uciekli się nawet do fortelu, ponieważ kolejnym współscenarzystą, jedynie na papierze, był Wilhelm Mach, wtedy bezpieczny dla władzy. „Do widzenia do jutra” ma w sobie młodzieńczą energię, romantyzm. I pewnie dlatego podoba się widzom do dziś. Moim zdaniem dopiero teraz można filmy Morgensterna docenić, bo minęło już sporo czasu, odkąd powstały i zapanowała nowa fala filmowa. Oglądając je, można pokusić się o porównania, które wypadają na korzyść Morgensterna. Ja „Do widzenia, do jutra” oglądałem 20 lat temu i wtedy też zrobił na mnie ogromne wrażenie, poprzez jego atmosferę, liryzm, młodzieńczość, które są zawsze uniwersalne. No i świetni aktorzy, w większości oprócz Cybulskiego nie byli jeszcze tak znani. Zresztą oprócz niego nie było w tym filmie zawodowych aktorów. A ja, szczerze mówiąc, wolę dzisiejsze fabuły z naturszczykami. Duże wrażenie zrobił na mnie „Chleb i sól” Damiana Kocura, który pracuje tylko z niezawodową obsadą. Poza tym, jeśli widzimy ciągle w filmach te same twarze, nie mają one takiej siły oddziaływania jak coś nowego, nieznanego. Od razu więc zgodziłeś się na propozycję Krystyny Cierniak-Morgenstern? Spotkaliśmy się u niej, porozmawialiśmy, Krysia pokazała mi kilka archiwaliów, także nagrań z ich ślubu i wesela w domu na Starym Mieście. Zobaczyłem wtedy, że można ten klimat ożywić, że uda się go przywrócić i przypomnieć. I podjąłem decyzję, że się tego podejmę. Nie bałeś się? Oczywiście, że się bałem. U mnie jest tak, że na początku jak jestem czymś zachwycony, to nie myślę o strachu. Zaczynam się bać dopiero, gdy rusza cała machina, są pieniądze na film, i trzeba się z tym wyzwaniem zmierzyć. Wtedy pojawiają się wątpliwości, czy uda mi się to zrobić. Musiałeś odpytać do filmu „Kuba” wiele osób. Ale to była sama przyjemność, bo nazwisko Morgensterna otwiera ludzi, którzy go znali i z nim pracowali. Ważnym momentem realizacji tego filmu było pozyskiwanie kolejnych materiałów archiwalnych, bo tak naprawdę nie było ich zbyt wiele. Dobrze, że dysponowałeś wywiadem z Januszem Morgensternem, nagranym za jego życia. I bardzo dziękuję za niego panu redaktorowi Osińskiemu, który przeprowadził ten wywiad naprawdę ciekawie i rzetelnie. Dzięki temu mogłem oddać Kubie Morgensternowi w tym filmie głos. Niestety, Telewizja Polska nie przechowała tego wywiadu. Ale przechowała go pani Krystyna, która wszelkie pamiątki po Kubie traktuje jak relikwie. W sumie to wywiad przekrojowy, rozmawiali przez półtorej godziny, a Morgenstern się w nim otworzył, choć nie był chętny do rozmów na swój temat. A Osińskiemu zaufał, chyba też dlatego, że był on świetnie przygotowany. Morgenstern opowiedział w nim o sobie bardzo szczerze. Były tematy, których nie chciał poruszać, na przykład ukrywanie się podczas wojny przed Niemcami z powodu pochodzenia żydowskiego. Nie chciał tego wywlekać na forum publicznym. Doskonale go rozumiem. Ale Tobie się udało. Jest w tym filmie życiorys Morgensterna opowiedziany bez ogródek. Także dzięki jego żonie Krystynie. To, co ona mówi, pozwala zrozumieć Morgensterna jako człowieka, ale i jako twórcę. Cały ten film opiera się przecież na tym, że nawet we fragmentach filmów, które są z pozoru niezależnymi opowieściami, w podtekście jest Kuba. Czytaj także: Krystyna Cierniak-Morgenstern wspomina ślub z Januszem „Kubą” Morgensternem. Ich świadkiem był Cybulski Janusz Morgenstern, Krystyna Morgenstern, 31 Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni 2006 W każdym filmie czy książce są reminiscencje z życia autorów. Mniej lub bardziej ukryte. A u Kuby Morgensterna trzeba było znaleźć ten klucz, który otworzy drzwi, żeby fragmenty jego życiorysu zobaczyć. Ważne są też niektóre fakty z życia moich rozmówców, którzy współpracowali z Morgensternem. I tak na przykład wybitna aktorka Jadwiga Jankowska-Cieślak powiedziała, że dzięki debiutowi w filmie „Trzeba zabić tę miłość” tak naprawdę zdecydowała się uprawiać ten zawód. To bardzo poruszający film, którego zakończenie podchwytują teraz politycy, porównując tamtą filmową sytuację z obecną groźbą wojny z Rosją. Tak i dlatego ten film miał problemy z cenzurą. Twórczość Morgensterna była w dużej mierze zdeterminowana przez władzę, wiadomo, że wszystkiego nie mógł w filmie umieścić. Chociażby „Kolumbowie” - miał duży żal o to, że nie mógł nakręcić ostatniej części. Żałował też, że nie udało mu się zrobić serialu o Wyspiańskim. Znalazłem nawet materiały ze zdjęć próbnych do tego filmu. Była więc już gotowa obsada, ale niestety, podobno z powodów finansowych do nakręcenia tego obrazu nie doszło. Czego dowiedziałeś się o Januszu Morgensternie, czego nie wiedziałeś wcześniej? Dobrze go poznałem poprzez jego twórczość i poprzez ludzi, którzy byli z nim blisko. Cieszę się z tego. Ale taką najważniejszą dla mnie lekcją była jego reżyserska wybitność. To że genialnie opanował warsztat, a jego osobowość i bezkonfliktowość sprawiała, że ludzie go lubili i mógł pracować z kim zechce. Każdemu okazywał życzliwość i ta życzliwość do niego wracała. Był też sarkastyczny, jak pamiętam. Też o tym słyszałem. Wszyscy jednak powtarzają, że jego sarkazm podszyty był życzliwością i otwartością dla innych ludzi. Nigdy nie słyszałem, żeby kogoś skrzywdził, żeby o kimś mówił źle. Dlatego ludzie lubili z nim pracować i z nim być, a to jest dla reżysera najważniejsze. Musiał się jednak do tego człowieka przekonać, zaufać mu. Tak, zwłaszcza po jego doświadczeniach życiowych zaufanie było bardzo ważne, by móc się przed kimś otworzyć. Co przy realizacji tego filmu sprawiło Ci największą trudność? Chyba decyzja, że nie będzie narratora, który czyta napisany tekst. Narratorem tu jest tylko Kuba, a ja nie mogłem z nim porozmawiać. Musiałem korzystać z tego, co po nim zostało, w taki sposób, by zbudować dramaturgię i atrakcyjność dla widza. Niektórzy uważają, że łatwiej się robi film o kimś, kto już nie żyje. Są tego plusy i minusy, jednak perspektywa upływu czasu po śmierci sprawia, że inaczej się patrzy na różne fakty. I nie zawsze jest z czego utkać tę opowieść. Wielką pomocą służyła mi tu Krysia Morgenstern. To, co mi udostępniła – dokumenty, wspaniałe fotografie, a także prywatną opowieść o Kubie. Bohaterką tego filmu oprócz Morgensterna jest jego żona. Oczywiście miała kilka uwag już po realizacji tego dokumentu do końca, ale jej uwagi były konkretne i słuszne. Świetnie rozumiała, co będzie dobre dla filmu. Miała swoją misję. Myślę, że tak. Bardzo mi też pomogła w nawiązywaniu kontaktów. Z Romanem Polańskim chyba nie poszło Ci łatwo. Tylko dzięki Krysi się udało. Pan Roman poświęcił mi sporo czasu, a rozmowa z nim była bardzo miła. Ma niesamowitą energię, którą przenosi na ekran. Bardzo się cieszę z tego spotkania. Było dla mnie ogromnie ważne. Roman Polański, gdy tylko wszedł, mimo niedużego wzrostu, od razu opanował wszystko i wszystkich swoją energią, powerem. Bardzo chciał nam pomóc, widział, że jesteśmy zestresowani, bo przecież spotkaliśmy się z legendą kina. Ale od razu zadbał o to, żebyśmy się czuli komfortowo. Wypytywał mnie na przykład, jak teraz jest w szkole filmowej w Łodzi. Powiedział, że to ten moment życia, do którego wraca z największym rozrzewnieniem. I że właśnie przyjaźnie z czasów filmówki są dla niego niezwykle istotne. A taką przyjaźnią był Kuba. Gdzie się spotkaliście? U niego w Paryżu. Zaprosił nas do swojego biura i bardzo chciał nam pomóc. Myślę, że mi zaufał, polubił i wsparł na tyle, na ile mógł. Łączyła go z Kubą przyjaźń i wspólnota trudnych doświadczeń z czasu wojny. A kiedy wysłałem mu pierwszą wersję montażową filmu, oddzwonił do mnie z uwagami, ale ogólnie powiedział, że jemu się ten film podoba. To było dla mnie budujące. Uspokoiło mnie, zwłaszcza przed pierwszym pokazem z okazji setnych urodzin Morgensterna, kiedy nie wiedziałem, jaka będzie reakcja widzów. Lubisz wyzwania? Lubię, wszyscy jesteśmy uzależnieni od emocji, najlepiej pozytywnych. A robienie takiego filmu przynosi ich dużo. Ten film wymagał wnikliwego badania naukowego, wysiadywania w bibliotece, przeglądania archiwów, researchu i kontaktu z ludźmi. I nawet jeżeli nam się wydaje, że już o naszym bohaterze wiemy wszystko, zawsze trafi się na jakąś nową informację, która przynosi radość. A co takiego znalazłeś? Przede wszystkim to były nagrania archiwalne z planu „Potem nastąpi cisza”, gdy Kuba reżyserował Daniela Olbrychskiego, a obok był Marek Perepeczko. Później wszedł Witold Sobociński, który ustawił cały plan po swojemu. Takie drobne szczegóły, ale wprowadzały mnie w atmosferę tworzenia. A potem Krysia mnie zapewniała, że Kuba jest zadowolony z tego filmu i to była dla mnie duża nagroda. Krystyna rozmawia ze swoim mężem bardzo często. I to jest cudowne. Ja też wierzę, że z naszą śmiercią nasze życie się nie kończy. Czytaj także: On - słynny reżyser, ona - reżyserka życia. Krystyna i Janusz Morgenstern przeżyli razem 50 lat Janusz Morgenstern A wierzysz w siebie? Jako filmowca, jako reżysera? Mam w sobie coś takiego, że za każdym razem chciałbym spróbować czegoś nowego. Jeśli miałbym robić coś według gotowego, ściśle określonego przepisu, chyba by mnie to nudziło. Widzę siebie raczej jako typ wiecznego debiutanta. Masz trochę psychologiczne zamiłowania. Wydaje mi się, że coś takiego mam w sobie. I lubię przypominać postacie nieznane lub zapomniane. Tak jak teraz Andrzeja Brzozowskiego. Nie mógłbyś być chyba księgowym. Masz takie reporterskie tendencje do szperania. Pewnie w szkole miałeś szóstki z historii. Właśnie, że nie. Historii nie lubiłem, bo moim zdaniem źle jej uczyli. W moich czasach, a mam ponad trzydziestkę, uczono nas tak, że musieliśmy zapamiętywać fakty i daty. Natomiast mnie kręci historia, która polega na prowadzeniu własnego badania i dochodzenia motywów pewnych zdarzeń. Od dziecka pewnie czytałeś całe tomy książek. Oczywiście, że tak. Ale z drugiej strony, kiedy byłem już w liceum, do wszystkich gazet i miesięczników dodawano płyty DVD. I wtedy nagle objawiła mi się klasyka filmu i się w niej zakochałem. Ale chodziłeś też do kina. Gdy tylko była okazja, szliśmy razem z kolegami z klasy. Ale czasem inni za mną nie nadążali, więc chodziłem też sam. Koledzy Cię nie ostrzegali przed filmem o Kubie? Nie, bardzo mnie wspierali i mówili, że to może być świetna przygoda. A Filip Bajon namawiał, żeby spróbować. Teraz mnie namawia na debiut fabularny. Ale chyba jeszcze nie jestem na to gotowy. Teraz mam na uwadze kilka dokumentów, które dają mi radość. Wiem, że muszę je zrobić. Na przykład razem z Marią Zmarz-Koczanowicz o Sabinie Kubik, która przez 55 lat była sekretarką dziekanatu reżyserii w szkole filmowej w Łodzi. To byłoby spojrzenie na historię filmu z innej perspektywy. I myślę, że może się widzom spodobać. Wiesz jednak, że robienie filmów dokumentalnych wymaga cierpliwości i poświęcenia. To nie jest tak, że wracasz do domu, wieszasz kurtkę na wieszaku i oddajesz się życiu rodzinnemu. To prawda, wszystkim mówię, że pracuję przez cały czas. Bo nawet jak się wszystko odłoży na chwilę na bok, to informacje i obrazy cały czas się przetwarzają w mojej głowie. Faktycznie, reżyserem się jest 24 godziny na dobę, a pomysły wpadają znienacka. A jak żyjesz, kiedy nie pracujesz nad filmem? Teraz robię w szkole doktorat z reżyserii i znajduję odskocznię w zwierzętach. Zajmuję się końmi ze stajni pod Wrocławiem. Robię im treningi, uczę prostych rzeczy, siebie też. Na przykład konia trzeba czasem wylonżować i czasem zabrać na spacer. W miarę wolnego czasu przesiaduję w stajni. Ale ostatnio nie jeżdżę, bo złamałem obojczyk. A gdy się zrósł, wciągnął mnie wir pracy nad filmem. Planuję wrócić do koni, gdy zrobi się naprawdę ciepło. Z końmi też można się zaprzyjaźnić, poznać ich cechy charakteru. Ogólnie jesteś z życia zadowolony? Ogólnie tak, zwłaszcza, gdy dzieje się coś nowego. Radość mi daje też poczucie niezależności i robienia tego, na co mam ochotę. To wielki luksus. A co byś powiedział Kubie Morgensternowi, gdybyś go teraz spotkał? Podziękowałbym mu za wszystko, co zrobił, za jego filmy i za wyrzeczenia, które dla nich poniósł. Gdzie można zobaczyć film „Kuba”? Jest taka platforma 35mm.online. To platforma koproducenta mojego filmu, czyli Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych, na której można za darmo obejrzeć masę świetnych polskich filmów. W tym większość filmów Kuby Morgensterna. Może już za jakieś pół roku mój film też się tam znajdzie. W każdym razie już zapraszam. Rozmawiała: KRYSTYNA PYTLAKOWSKA
Andrzej Chyra został ojcem po pięćdziesiątce. Dla syna zerwał z nałogiem, jako rodzic czuje się spełniony
"Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem"
W 2015 roku jego świat całkowicie się odmienił. Andrzej Chyra został wówczas ojcem. Miał 50 lat. Razem z partnerką, Pauliną Jaroszewicz, całkowicie poświęcili się wychowywaniu małego Tadzia. O tym, jak zmieniło go ojcostwo, życiowych priorytetach i radości życia aktor opowiedział w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską w lipcu 2019 roku. A był to wyjątek, ponieważ bardzo rzadko udziela wywiadów i niemal w ogóle nie opowiada o swoim życiu prywatnym... „Nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem”, podkreślił. Dziś Tadzio ma 8 lat. Archiwalny wywiad z Andrzejem Chyrą o ojcostwie Krystyna Pytlakowska: Jakie pytania teraz zadaje Twój czteroletni syn? Andrzej Chyra: Trudne. Ostatnio przyniósł obrazek, pytając, czy to jest „ten” Jezus, który był ukrzyżowany. Powiedziałem mu, że tak, ale że nie tylko jego wtedy ukrzyżowali. To stało się dla ludzi symbolem życia wiecznego, choć po śmierci. To kwestia wiary. Naprawdę Tadzio interesuje się takimi sprawami? Dziecko interesuje się wszystkim. Co to znaczy, co jest w tym złego, i czy wiem, że jego rowerek ma już dwa koła. I co to jest „Iladian” czy seksualizacja. Uświadamiam sobie, że kiedy jedzie ze mną samochodem, a ja słucham radia, jest bombardowany takimi słowami. Dlatego łatwo dzieciom coś wmówić i do czegoś przekonać. Chciałbyś, żeby Twojego syna to ominęło? Tego się nie da ominąć. Mam tylko nadzieję, że między innymi mądra szkoła pozwoli mu zrozumieć, że pewne rzeczy nie są takie, jakimi się wydają. Szkoła musi uruchamiać wyobraźnię. Jednak zmieniłeś się, odkąd zostałeś ojcem. Inaczej myślisz, inaczej się przejmujesz. Nie wiem. To, co dzieje się na świecie, na ulicy, interesuje mnie nie tylko dlatego, że jestem ojcem. Choć może właśnie teraz to jest najważniejsze, że się wywrócił na rowerze i starł sobie skórę na policzku, że jest dumny z tego, że jeździ na dwóch kółkach i pytanie, które zadaje — ile ma kółek w rowerze — myślisz, że cztery? I śmieje się. Po upadku znowu wsiadł na rower, ale jeździ już bardziej ostrożnie. CZYTAJ TAKŻE: Krzysztof Ibisz pokazał dawno niewidzianego syna. 24-letni Maksymilian zamierza pójść w ślady ojca Andrzej Chyra prowadzi wózek, uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych Gloria Artis, Warszawa, 14.10.2015 rok Gdy zobaczyłam Twoje zdjęcie z wózkiem, pomyślałam sobie, że takiego Chyry to jeszcze nie widziałam. Jaki troskliwy tata! A kiedy mój ojciec zobaczył mnie pierwszy raz z Tadziem, który miał trzy miesiące, popatrzył na mnie jak na ducha. Nie wiem, co wywołało w nim taki popłoch, bo nigdy nie bałem się o to, jakim będę ojcem. Wiedziałem, że to będzie dla mnie jak chleb z masłem. A nie dlatego, że masz poczucie własnej misji? Nie można wszystkiego sprowadzać do misji. To słowo ma swój ciężar i konotacje, które potrafią je wykoślawić. Dla mnie takim ważnym słowem jest pasja i ją bym chciał Tadkowi przekazać. Wydajesz się jednak szczęśliwy i spełniony mimo swoich licznych wątpliwości. Gdy się mówi „szczęśliwy”, to jakbyśmy stawiali kropkę. A ja ciągle widzę jakieś drogi, drzwi do otworzenia. Powiem więc tak: „Bywam szczęśliwy”. Kiedy? Kiedy nie boli mnie noga, a jak zaboli to myślę, jaki ja byłem szczęśliwy, kiedy mnie nie bolała.... Gdy wyjeżdżamy we dwóch z Tadkiem w taką naszą męską podróż i kiedy patrzę na mojego syna, który jest beztroski, szczęśliwy. To samo przeżywa Paulina, kiedy bawi się z Tadkiem a jest w tym bezkonkurencyjna, albo kiedy odbieramy go od dziadków, a on może się przytulić do rodziców, to można się rozpłynąć ze szczęścia. SPRAWDŹ RÓWNIEŻ: Mocne wyznanie Andrzeja Chyry: „Nie piję od półtora roku” Andrzej Chyra, Warszawa, 10. urodziny Zalando, 09.06.2022 rok
Edward Dziewoński stworzył kabaret Dudek. Legendarny polski kabareciarz we wspomnieniach żony
Dziś mija 20. rocznica śmierci Edwarda Dziewońskiego. Z tej okazji przypominamy spotkanie, na które w 2016 roku zaprosiła nas żona legendarnego polskiego kabareciarza. Był to wieczór pełen wspomnień i angedot. Spotkanie z żoną Edwarda Dziewońskiego Wdowa po aktorze i reżyserze Edwardzie Dziewońskim - „Dudku”, zaprosiła na wieczór wspomnień do ich wspólnego niegdyś mieszkania przy ulicy Wareckiej w Warszawie wszystkich przyjaciół i znajomych męża. Wśród nich byli państwo Gajosowie, Grażyna Barszczewska, Barbara Sołtysik, Magdalena Zawadzka. Zobacz również: Grażyna Barszczewska: wyrzucili ją ze szkoły aktorskiej, bo była za delikatna. Jej rola Niny Ponimirskiej przeszła do historii Krystyna Pytlakowska oraz Janusz i Elżbieta Gajosowie Urodziny trwały kilka godzin, a goście się zmieniali. Tortem częstował syn Ireny Dziewońskiej i wnuk Dudka - Piotr Dziewoński. I mimo iż jubilata pomiędzy nimi nie było — zmarł w 2002 roku — to wszyscy czuli się tak, jakby czas stanął w miejscu. Anegdotom i dowcipom nie było końca. „Dudek byłby zadowolony” - powiedziała pani Irena, która do dziś pracuje jako lekarz w placówkach Luxmedu. Była alergologiem, a teraz jest specjalistką od leczenia chorób tropikalnych. Na fotografii poniżej goście stoją pod ścianą wspomnień pełną zdjęć. Roman Dziewoński, Krystyna Pytlakowska, Magdalena Zawadzka, Irena Dziewońska, Piotr Dziewoński Kim był Edward Dziewoński? Edward Dziewoński skończył aktorstwo w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej. W 1945 roku zadebiutował w Teatrze Syrena w Łodzi. Dwa lata później zagrał gestapowca w filmie „Zakazane piosenki”. W 1965 roku stworzył kabaret Dudek. Później występował w Kabarecie Starszych Panów, Kabarecie Szpak i Kabarecie Wagabunda. Wystąpił w ponad 30 filmach, grał w wielu warszawskich teatrach: Narodowym, Współczesnym, Komedia i Ateneum. W połowie lat 70. założył Teatr Kwadrat, którego był pierwszym dyrektorem artystycznym. Polecamy też: Janusz i Elżbieta Gajosowie: czwarta żona okazała się miłością jego życia
Sławomir Łosowski z Kombi: „Postaram się wykorzystać czas, jaki mi pozostał, na rzeczy dobre...”
Od pięciu dekad tworzy muzykę. Zespół KOMBI, który założył, wciąż koncertuje i święci kolejne tryumfy. Ale, jak sam mówi, wie, że życia to róża, która ma też kolce. Sławomir Łosowski w osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską opowiada o zmieniających się trendach, fanach, odejściu z zespołu Grzegorza Skawińskiego, osobistych zakrętach i życiowych woltach. I zaznacza, że ma jeszcze sporo do pokazania! Krystyna Pytlakowska: Czterdzieści sześć lat w zespole Kombi to długo? Sławomir Łosowski: Ponad pół wieku. Gram od 1969 roku, więc już 53 lata. Zaczęło się w liceum, w klasie maturalnej, gdy założyłem własny zespół i do dzisiaj go prowadzę. Wpierw występował pod nazwą Akcenty, potem KOMBI, obecnie dodaję do tej nazwy jeszcze moje nazwisko, aby wizerunkowo było jasne, o kogo chodzi. A więc całe dorosłe życie zarządzam tą muzyczną firmą, w której realizuję swoją koncepcję artystyczną. Taką drogę wybrałem w młodości i idę nią dalej. Wszyscy w młodości chcą być muzykami i grać. Tak, ale w tamtej epoce tylko niewielu ludzi brało się za muzykę. Myśleli bardziej pragmatycznie o zdobyciu zawodu, pójściu na studia. Miałem poważny problem z wyborem drogi, bo na początku wcale się do tego nie paliłem. Namawiał mnie do założenia zespołu perkusista, kolega szkolny i z harcerstwa, byłem drużynowym ZHP. Pytałem go, do czego taki zespół jest mi potrzebny. No to mi wytłumaczył, że mam predyspozycje nie tylko muzyczne, ale i organizacyjne, że to rokuje na sukces i się zaczęło. Dla mnie jednak tamte lata to już prehistoria. Żyję teraźniejszością i przyszłością, a nie tym, co było. Tylko, że przeszłość zahacza o przyszłość. Zespół cały czas istnieje. Jasne, przeszłość tworzy fundament przyszłości. Zespół gra. Była co prawda przerwa spowodowana trudniejszym okresem w moim życiu, ale nie tylko wróciłem do muzyki, ale ostatnie lata to mój bardzo twórczy okres. W czasie tak długiej historii zespołu zmieniała się muzyka, zmieniał się skład. Zaczynałem od rocka, bluesa, jazzu; pod nazwą Akcenty odnieśliśmy wielkie sukcesy, grając muzykę z pogranicza jazzu i elektronicznej muzyki eksperymentalnej, następnie pod nazwą KOMBI staliśmy się jednym z najbardziej popularnych zespołów w latach 80. Nasza muzyka, zawsze była nasycona elektronicznymi brzmieniami. Koncerty Akcentów miały już w 1971 r. nazwę „Żywa muzyka elektronowa”. Więc moja elektronika nie zaczęła się, jak niektórzy młodzi myślą, wraz z płytą „Nowy rozdział”, która dla nich jest historią, ale dużo wcześniej. Przeszłość jest w tym, że nasz zespół do dzisiaj wyróżnia się dużym wykorzystaniem elektronicznych instrumentów i brzmień oraz gra na koncertach nasze największe hity, lecz w nowych utworach idziemy cały czas do przodu. Kombi, które Pan założył, przeżywało różne okresy. Nie jest to łatwa historia. Tak, lata 70. to trudny okres. Mało koncertów, walka o przetrwanie. Potem lata 80. wielkie sukcesy, dużo koncertów, koncerty w wielu krajach Europy i świata. Początek lat 90. słabszy, a następnie zawieszenie przeze mnie działalności aż do 2004 r. Potem długi okres wracania do muzyki i silny powrót do gry od 2016 r., przy okazji 40-lecia KOMBI. Największym wstrząsem w historii zespołu było trzydzieści lat temu odejście z KOMBI Grzegorza Skawińskiego, który po 16 latach pracy w zespole postanowił realizować własną karierę muzyczną. Było to dla mnie w pewnym sensie zrozumiałe widząc, jak fascynują go jego gitarowi idole w USA. Rola gitary w KOMBI nie była dominująca. W największym naszym przeboju „Słodkiego miłego życia” nie ma gitary. Dlatego jego odejście było podyktowane chęcią pójścia drogą muzyki z wiodącą rolą gitary. Muzycy w zespole muszą dostosować się do koncepcji lidera. Jeżeli chcą realizować własne pomysły artystyczne, to odchodzą lub równolegle realizują swoje projekty. Czytaj także: Dlaczego nie ma dzieci i co jest najważniejsze w życiu? Grzegorz Skawiński ujawnia swoje tajemnice Koncert zespołu KOMBI w Scenie Cegielnia, Radzymin 20.05.2022 Jednak jego odejście było dla Pana trudne do przeżycia. Jak już wspomniałem, dla mnie raczej nie, ale przede wszystkim dla tysięcy fanów KOMBI. Oni traktowali je, jak mi mówili, jako rodzaj dezercji i to dla nich było trudne do przeżycia, a dla niektórych jeszcze jest nadal. Mógł realizować swoje projekty równolegle do KOMBI. Nie miałem w pracy z Grzegorzem żadnych większych problemów, a jego wkład w dorobek zespołu był niepodważalny. Nie było racjonalnego powodu, aby odchodził. Ale jak się później okazało, jego odejście stworzyło dla mnie przestrzeń do innych działań, które zaowocowały w latach następnych i dzisiaj. Zmiany składu są rzeczywistością większości zespołów muzycznych. Zespół to w gruncie rzeczy przedsięwzięcie artystyczno-gospodarcze. Muzycy z tego się utrzymują, każdy zarabia pieniądze na muzyce, niezależnie od tego, czy gra w takiej czy innej orkiestrze. Nie poddał się Pan jednak, chociaż różne zakręty życiowe się u Pana zdarzały. Jeżeli pani pyta, czy mam odporność psychiczną, to na pewno zakładam, że życie nie jest usłane różami bez kolców. Więc niewiele mnie może zaskoczyć. U każdego zdarzają się okresy weselsze i smutniejsze. Życie to sinusoida. A dla mnie muzyka nie była jakimś bożkiem, tylko jednym z najważniejszych elementów, poza sferą prywatną. Dlatego odejście w 1992 roku dwóch muzyków, Grzegorza i Waldka, choć wstrzymało działalność KOMBI ku smutkowi fanów, to mi, jak się potem okazało, umożliwiło skupienie się na ważniejszym dla mnie temacie. Mówi Pan o chorobie żony? Tak. Jej stan fizyczny bardzo się wtedy pogorszył - chorowała na stwardnienie rozsiane. Ale jeszcze łudziłem się, że będę miał czas na kontynuację KOMBI w nowym składzie, a nawet miałem pomysł na solowy projekt, który wydawał mi się szybszy do realizacji. Wpierw rozpocząłem przesłuchania nowych muzyków, aby uzupełnić skład KOMBI. Pojawiali się gitarzyści, basiści, a przede wszystkim wokaliści. Robiłem próbne nagrania. Miałem już pewne efekty tej pracy, bardzo dobrego wokalistę, ale wtedy zdrowie mojej żony dosłownie z dnia na dzień się pogarszało, musiałem więc ograniczać pracę muzyczną. W końcu zrozumiałem, że proces pracy nad nowym materiałem, adaptacji nowych muzyków, nagrań itd. będzie w tym tempie trwać kilka lat i podziękowałem wszystkim, aby nie marnować im czasu. Ale jak powiedział Elon Musk, chwilowe niepowodzenie jest elementem sukcesu. Jeżeli człowiek je pokona, staje się mocniejszy? Mnie tego rodzaju sytuacje wzmacniają. Wtedy musiałem zawiesić działalność. Fani byli rozczarowani, ale nie miałem wyjścia. KOMBI w latach osiemdziesiątych było w ścisłej czołówce polskich zespołów. Przeszliśmy do historii polskiej muzyki zarówno przebojami, jak i tysiącami koncertów. I nagle na ponad 10 lat zniknęło z estrady. Zupełnie się jednak z branży muzycznej nie wycofałem, bo musiałem zarabiać pieniądze i wykorzystać sprzęt nagłaśniający, który był bazą do stworzenia firmy. Na początku lat dziewięćdziesiątych uruchomiłem też studio nagrań we własnym domu. Mogłem, nie wychodząc z domu, zarabiać pieniądze. I jednocześnie być przy żonie. Pana koledzy mówią, jak bardzo Pan poświęcił się opiece nad nią. Zrobiłem tylko to, co należało. Moja rola polegała na stworzeniu dla niej maksymalnie dobrych warunków, gdy utraciłem z nią kontakt i leżała wiele lat sparaliżowana. W miarę upływu lat dużo się w tym temacie nauczyłem. Ostatnie lata jej życia były już tak zorganizowane, że miałem wszelkie potrzebne środki techniczne, między innymi tlen, podnośnik hydrauliczny i pomoc Hospicjum domowego im. Św. Judy Tadeusza. Moje instrumentarium znajdowało się w głównym pokoju, który był jednocześnie sypialnią i living roomem. Dzięki temu mogłem zawsze być blisko chorej żony. Pomagała mi też nasza przyjaciółka Danusia. Żona więc była pod dobrą opieką, a w szpitalu, gdzie trafiała w czasie pogorszenia się stanu zdrowia, dziwiono się, że nie ma odleżyn. To wymagało ciągłych działań pielęgnacyjnych. Mając instrumenty w pokoju, gdzie przebywała, wykorzystywałem wolny czas na muzykę. To przy niej powstała płyta „Nowy album” i to był też ostatni rok życia mojej żony. Czytaj także: Po konflikcie nie ma śladu? Grzegorz Skawiński szczerze o relacjach z Agnieszką Chylińską! Koncert zespołu KOMBI w Scenie Cegielnia, Radzymin 20.05.2022 Pana muzyka płynie z serca, z tego, co Pan czuje. I chociaż nie lubi Pan analizować swojego wnętrza i postępowania, to w Pańskiej muzyce są przeżycia, które Pana spotkały. Bo gram to, co mam w sercu. W najnowszej płycie „Minerał życia” dokładnie się to ujawniło. A Patrycja Kosiarkiewicz, która napisała najwięcej tekstów na tę płytę, doskonale odczytywała moje intencje ukryte w muzyce. Najczęściej muzyką coś konkretnego opowiadam. Niektóre piosenki mają bardzo głębokie tło. Na przykład „Mam cię w snach”. Co Pan chciał tą piosenką przywołać? To właśnie jest przykład bardzo osobistej muzyki z mojego wnętrza. Inspiruje mnie to, co kocham, co widzę. Przyroda, rośliny, zwierzęta. Świat jest piękny, a ja go podziwiam. Nie chcę skupiać się na smutnych czy złych wydarzeniach. Na przykład „Opowieści szafy”, instrumental, który opowiada o ubraniach i przemijaniu: kiedyś w tej konkretnej domowej szafie wisiały ubrania mojej poprzedniej żony, a teraz wiszą stroje, które aktualnie nosimy. W skrzypieniu tej szafy wręcz słychać opowieści. I nie zawsze smutne, często wesołe, bo jednak mam poczucie humoru (śmiech). Nie będę przecież komponował utworów o inflacji czy kredytach frankowych, chcę dawać fanom odskocznię i pokazywać poprzez muzykę dobro, radość i miłość. Udaje się to też Panu, bo spotkał Pan kobietę, która została Pana drugą żoną i która Pana rozumie jak nikt inny. Przez trzydzieści lat była dyrektorką biblioteki w Łebie, organizowała wiele spotkań z artystami i plenery artystyczne dla malarzy. Przyjeżdżali też na autorskie wieczory poeci i pisarze. Była bardzo w to zaangażowana, prowadząc szeroko pojmowaną działalność kulturalną. I była Pana wielką fanką. Tak. Dobrze, że się odnaleźliśmy, bo taka osoba w działalności zespołu i mojej nie ma ceny. Czasem mi zwraca uwagę, że jakiś kadr jest kiepski, gdy powstaje teledysk. Jest doskonałym recenzentem tego, co robię. Ona to wszystko widzi i czuje. Pomaga też kreować mój wizerunek, a w tym wykorzystanie moich grafik do image zespołu. Oprócz muzyki, pasjonuje się Pan też malarstwem. Bo artysta musi być wszechstronny? Rysowałem od wczesnego dzieciństwa, a ojciec, który był rzeźbiarzem, zbierał te rysunki i selekcjonował je. Przekazał mi je dopiero, gdy się ożeniłem i urodził się nam syn. W życiu dorosłym moje rysunki nazywam Grafika. Na wystawach obok współczesnych prac często pokazuję też rysunki z dzieciństwa. Mam ich koło tysiąca. Są u mnie schowane, część z nich oprawiona. W muzyce można wyrazić więcej niż w rysunku? Muzyką i rysunkiem można bardzo wiele wyrazić, ale muzyka, szczególnie instrumentalna, zostawia chyba więcej miejsca dla wyobraźni. Ale i rysunki, takie jakie rysuję, mają ukryte treści i oglądający mają możliwość odnajdywania skojarzeń. Czytaj także: Grzegorz Skawiński szczerze o depresji: „Nikomu nie życzę podobnych stanów” Sławomir Łosowski, grupa Kombi, nagranie programu „Jaka to melodia?”, 17.02.2021 rok Muzyka zostawia też miejsce dla twórcy tekstu. Współpracuje Pan z Markiem Dutkiewiczem, często dochodzi między wami do dyskusji? Zdarza się, że autor napisze tekst, którego kompozytor nie zaakceptuje. Marek jednak w większości wypadków trafia w punkt. Tak było z najbardziej znanym naszym wspólnym hitem „Słodkiego miłego życia”, na marginesie obchodzącym w tym roku 40-lecie. Przykładem nowszym niech będzie piosenka „Jaki jest wolności smak” z płyty „Nowy Album”. Skomponowałem ją w 2014 r., poruszony krwawymi wydarzeniami na Kijowskim Majdanie. Dzisiaj w obliczu rosyjskiej agresji okazuje się ona jeszcze bardziej aktualna. W muzyce zawarłem kilka konkretnych elementów ukraińskich, w tym motywy ukraińskiej muzyki ludowej na tle wojskowego werbla oraz w intro fragment prawosławnej pieśni żałobnej Panichidy. Wplotłem także w muzykę dźwięki prawdziwych dzwonów, oznaczające trwogę i żałobę, ale także zwycięstwo. Marek napisał do tej muzyki świetny uniwersalny tekst, który odnosi się do walki każdego narodu o wolność. Nie było żadnej dyskusji, tekst w punkt. Przy ostatniej płycie wykorzystałem współpracę z młodszymi twórcami, większość tekstów jest autorstwa Patrycji Kosiarkiewicz, bo z Markiem należymy już do pokolenia starszego. Ale się nie poddajecie. Ja się nie poddaję. Jesteśmy bardzo aktywni. Gramy koncerty, niektóre z pokazami laserowymi. Wydaliśmy płytę „Minerał życia”. Z płyty zrobiliśmy kilka teledysków, a dwa z nich przekroczyły milionową publiczność. No i mamy tysiące swoich wspaniałych fanów. A ja dalej będę komponował. Bo trudno żyć bez muzyki, nawet gdy się ma dużo obowiązków rodzinnych? Jest Pan przecież dziadkiem wielodzietnym. Mam czternaścioro wnuków, ale nie jestem dziadkiem z piosenek dla dzieci. Mieszkają osobno, więc nie stykam się z nimi na co dzień, tylko przy okazji świąt. Nie wtrącam się w życie moich dzieci i mam swoją rodzinę w składzie z moją żoną Marią. Mamy swoje mieszkanie, które składa się z pokoju z klawiszami, kuchni i kantorka, gdzie mamy tzw. biuro. Większość domu zajmuje firma ze studiem. Na piętrze mieszkanie ma syn z rodziną, co często słychać dość dobrze. No i ma Pan jeszcze cztery koty. Nie mam ich, to one nas mają. Po prostu tu zamieszkują. Kropka jest nawet naszą gwiazdą instagramową. Jej ulubione miejsca to między innymi moje instrumentarium. Pierwszy kot trafił do mojego życia na receptę, bo miałem problem z kolanami - nadwyrężyłem je, wędrując po górach. I wtedy specjalista od rehabilitacji powiedział, że na moich kolanach powinien leżeć kot i je ogrzewać. I dlatego pojawił się Filip i załatwił problem na wiele lat. Właściwie ma Pan wszystko. Czy chce Pan jeszcze czegoś od życia? Od życia nic nie chcę. Mam tylko plany do zrealizowania. Jestem naprawdę szczęśliwy i spełniony. I mogę cieszyć się każdym kolejnym dniem. A ostatnio zacząłem porządkować twórczość mojego ojca, artysty rzeźbiarza. Zrobiłem z pomocą kolegi Klaudiusza specjalne półki do stacjonowania rzeźb drewnianych ojca (bo są i w kamieniu), posegregowałem je i jeżeli ktoś chciałby zobaczyć te prace, mogę go po tym mini muzeum oprowadzić. Zrobiłem też porządek z moimi Grafikami. Cały czas mam coś do roboty. Jeżeli miałem i mam jakieś wymagania, to nie od życia, tylko od siebie. Chciałbym jeszcze wiele dokonać i wiele zrobić, szczególnie w muzyce i nie tylko, ale czas nie jest z gumy. Na pewno postaram się wykorzystać czas, jaki mi pozostał, na rzeczy dobre... Czytaj także: Joanna Dark i Marek Dutkiewicz: historia miłości utalentowanej aktorki i wybitnego autora tekstów piosenek Sławomir Łosowski, grupa Kombi, festiwal w Opolu, 03.09.2021 rok
Janina Paradowska: „Życie składa się też ze śmierci. O swojej nie myślę często”
Taka była legendarna dziennikarka... Przypominamy niezwykły wywiad z nią
Janina Paradowska zawsze chciała być liczącą się dziennikarką. Marzyła, by zostać aktorką. Uchodziła za eminencję świata polityki. Politycy bali się jej, jednak liczyli się z jej zdaniem. Sama traktowała ich bardzo poważnie, a nawet ich lubiła. Nie oglądała się za siebie. Nie przejmowała się tym, co mówią inni. Taka właśnie była... Janina Paradowska o wieku, śmierci i przemijaniu Zapytana o to, czy często myśli o śmierci, wyznała: „O swojej nie. Tylko o tych, co umarli”. W VIVIE! w 2009 r. mówiła, że osiągnęła więcej niż myślała. Z kolei trzy lata później w rozmowie przeprowadzonej przez Krystynę Pytlakowską, opowiedziała o tym, co w życiu się udało, a co zawiodło. Przypominamy ten niezwykły wywiad. Polecamy też: Janina Paradowska: „Życie mi się mimo wszystko nad podziw dobrze ułożyło”. Jedyna taka rozmowa! Krystyna Pytlakowska: O 70. urodzinach kobiety zazwyczaj chciałyby zapomnieć, Janina Paradowska wręcz przeciwnie - świętowała je. Janina Paradowska: Bo nawet gdybym chciała o nich zapomnieć, nie mogę. Drugiego maja budzę się przed ósmą rano, jak zwykle włączam radio TOK FM i słyszę, że Janina Paradowska obchodzi 70. urodziny i że oni mi gratulują. Nie mija 20 minut, a do mojego mieszkania wjeżdża bukiet róż w pięknym wazonie, właśnie od radia. Po dwóch godzinach dostaję kosz kwiatów od marszałek Ewy Kopacz – w życiu nie widziałam tak pięknych storczyków. Potem idę do redakcji, a tam redaktor naczelny wręcza mi bukiet wielkich czerwonych róż, no „bo cała Polska już wie”. Przez cały dzień odbierałam telefony z życzeniami i pytaniem, o której będę w domu, bo są bukiety do dostarczenia. I nagle zrobił się niesłychany jubileusz. Dwa tygodnie wcześniej rozmawiałam z koleżanką, która powiedziała: „Wiesz, skończyłam 70 lat”. „I jak było?”, spytałam. A ona: „Miałam taki dzień niepokoju, a potem to już normalnie”. Czekałam więc z niepokojem na ten dzień niepokoju, a tymczasem okazał się całkiem miły. Nawet „Gazeta Wyborcza” w Internecie zrobiła news z tych moich urodzin. I na Pudelka Pani trafiła, jak prawdziwa celebrytka. Janina Paradowska: Też? Nigdy nie byłam na Pudelku, ale przecież każdy może sprawdzić w Wikipedii, kiedy się urodziłam, i coś tam napisać na ten temat. Nigdy nie ukrywałam wieku. Oczywiście nikt nie lubi, jak mu za często jego pesel przypominać. Ja znam go na pamięć, bez patrzenia w dowód osobisty. Ale gdy spojrzę w lustro, mówię sobie: „Paradowska, jak na siedemdziesiątkę to się dobrze trzymasz. Mogło być gorzej”. A nic nie robię ze sobą. Żadnych botoksów. A figurę ma Pani osiemnastki. Janina Paradowska: To genetyczne, moje rodzeństwo też nieźle wygląda. Niedawno mój brat obchodził 80-lecie i postanowiliśmy urządzić uroczysty obiad w Krakowie. Inicjatorami byli synowie mego brata i siostra, która właśnie wróciła z mężem z Kanady – jest o cztery lata młodsza ode mnie. Dawno nam tak dobrze razem nie było i tak rodzinnie. Upiekłam mięso i ugotowałam młodą kapustę. Był tort, a na nim 15 świeczek. Bo wyliczyliśmy, że wspólnie z bratem mamy 150 lat. Na każde 10-lecie jedna świeczka. Całość tej niezwykłej rozmowy znajdziesz poniżej... Czytaj także: „Miała nadzieję, że spotka się w zaświatach z ukochanym mężem”. Krystyna Pytlakowska wspomina Janinę Paradowską
Zofia Czerwińska obchodziłaby dziś urodziny. „Wierzyła w to, że ma przed sobą jeszcze lata życia”
Aktorkę wspomina Krystyna Pytlakowska, dziennikarka VIVY!
Dwa lata temu informację o śmierci Zofii Czerwińskiej jako pierwszy przekazał za pośrednictwem mediów społecznościowych jej wieloletni przyjaciel, Mariusz Szczygieł. Aktorka odeszła w wieku 86 lat, a dziś obchodziłaby 88. urodziny. Wspomnieniem o wspaniałej artystce, cudownym, wrażliwym człowieku podzieliła się z nami dziennikarka VIVY!, Krystyna Pytlakowska. Przypominamy tekst z 2019 roku. Wspomnienie o Zofii Czerwińskiej Jeszcze tydzień temu zapraszała na Facebooku przyjaciół - wśród nich i mnie - na swoje 90. urodziny. Wierzyła w to, że ma przed sobą jeszcze lata życia. A my w to nie wątpiliśmy. Taka była pełna optymizmu, radości, humoru i miłości. Potem napisała : "bawię w szpitalu". Wszyscy prosiliśmy ją, żeby nie bawiła tam zbyt długo, żeby jak najszybciej wracała do nas i bawiła się z nami. I dlatego, gdy 13 marca dopadła nas wiadomość, że Zosia nie żyje, dostaliśmy cios nożem w serce. Wydawała się niezniszczalna, mocna, byle co nie mogło jej złamać. I życie traktowała z humorem, a siebie – z dystansem. Poznałam ją, kiedy robiliśmy wywiad we troje - Zosia, Mariusz Szczygieł i ja. Przyjaźnili się od 1993 roku. Byli zawsze bardzo blisko siebie. Zosia zawsze wiedziała, gdzie Mariusz aktualnie przebywa, kiedy wraca i w jakim jest humorze. Niezliczoną ilość razy podawała mi jego numer telefonu, ponieważ mam talent do gubienia zapisków. Mówiła: ,,Przecież już ci dyktowałam. Czy nie możesz zapisać go sobie na ścianie?". I obie wybuchałyśmy śmiechem. To z Mariuszem przychodziła na „salony”, jeśli gdzieś chciała być. U nas bywała na Viva! Najpiękniejsi, zawsze upewniając się, czy pamiętam o Niej. Jak mogłabym zapomnieć? W tym roku też mi przypominała, żebym koniecznie wpisała ją na listę gości. Była fantastycznym człowiekiem, mądrym, lojalnym, kochanym. Ostatni raz jednak spotkałyśmy się na jej 85. urodzinach. Było tłumnie i wesoło. Nawet, gdy posprzeczała się z Jerzym Gruzą, który jej zdaniem niedokładnie pamiętał anegdoty o kolegach. Ona pamiętała wszystko i wszystkich. Jej mózg funkcjonował jak u 20-latki. Pytała mnie, czy powinna po śmierci ukochanego psa Dżeka wziąć następnego: ,,Krysiu, a jeżeli umrę? To co z nim będzie?". Namawiałam ją: ,,Zosiu bierz i nie pytaj. Jeszcze wiele lat przez tobą. A jeżeli już, to zawsze ktoś się pieskiem zaopiekuje''. I za chwile już cieszyła się yorkiem Zenkiem, uroczym psiakiem, który nauczył się nawet załatwiać do kuwety. Zosia miała przecież kłopoty z kręgosłupem, z trudem chodziła. Joanna Kurowska, z która występowały razem przez kilka lat w „Kiepskich” a wcześniej w innych produkcjach „ Czterdziestolatku”, „Tygrysach Europy”, wspomina: ,,Przyjeżdżałam po nią, gdy miałyśmy lecieć do Wrocławia na plan i pomagałam wejść do samolotu, trzymając jej torebkę. Potem z samolotu odwoziłam ja na miejsce. Ostatni raz byłyśmy tam razem w styczniu. Po zdjęciach umawiałyśmy się przy barku. Tym razem też o 00.19 spotkałyśmy się w barku hotelu Novotel. Siedzieliśmy tam z Andrzejem Grabowskim do 5 rano i obgadywaliśmy różne osoby, m.in. Plucińskiego, z którym Zosia przeżyła płomienny romans. Nie wiedzieliśmy, ze to nasz ostatni taki wieczór. Była w nim jakaś magia. Dziś jestem zła na siebie, ze na jeden nie przyszłam, bo się źle czułam. ,,Mogłaś zadzwonić" - mówi Zosia. - ,,Ja jako poznanianka nigdy ci tego nie wybaczę". Dla mnie wszystko musi być w porządku. Nigdy nie traktowałam jej z jakąś estymą, bo była starsza. Zosia była taka młoda duchem. I używała dosadnego słownictwa, ale jej to uchodziło. Była damą. Sprawiedliwa dama, która broniła kolegów, gdy ktoś na nich najeżdżał. Nie znosiła, gdy ktoś o kimś źle mówił tylko dlatego, że go nie lubił, albo był zazdrosny. Opowiadała za to pyszne anegdoty, jak np. dała Zbyszkowi Cybulskiemu nocnik w prezencie ślubnym (była ich świadkiem). I powiedziałaś: ,,Masz, bo jak zesrasz się ze szczęścia, żebyś nie szukał toalety". Cybulski chyba jednak nie poznał się na tym żarcie. Joasi Kurowskiej powierzała swoje bolesne tajemnice, jak ta, że nie mogła mieć dzieci. A bardzo chciała. ,,Gdybym miała dziecko, żyłoby mi się całkiem inaczej", mówiła. Może dlatego tak kochała psy. Umieściła w nich cała wypełniająca ja miłość. ,,Ostatnią wigilię spędziliśmy razem", mówi Jacek Mureno aktor i satyryk z teatru Sabat. ,,Zosia z Zenkiem, Mariolka (nasza wspólna znajoma) z Figą, tylko ja nie mogłem mojej Tusi przyprowadzić. Poznałem ją w teatrze Syrena, gdzie zaczynałem jako młody chłopak, a Zosia wzięła mnie pod swoje skrzydła. Tam były wszystkie „wielkie” divy: Hanka Bielicka, Violetta Villas, z którą robiliśmy ansambl, Lidka Korsakówna. Po spektaklu jechaliśmy do SPATiFu albo do Ścieku całą ekipą i bawiliśmy się do rana. A teraz Zosia poprosiła mnie, żebym na jej urodzinach wystąpił jako Violetta Villas. Spełniłem jej prośbę. Choć ona wcale Violetty nie lubiła. Uważała ja za złą kobietę. Zosia za to była bardzo dobra, miała wielkie serce. Będę za nią zawsze tęsknił. PRZECZYTAJ TEŻ: Zofia Czerwińska: „Leża­łam w bezruchu cała w jego krwi, a dookoła świstały kule”. Aktorka i jej rodzina brali udział w Powstaniu Warszawskim... Joanna Kurowska: ,,Kiedy szła teraz do szpitala, a ja pytałam, czy mogę ja odwiedzić, powiedziała: nie, dam ci znać smsem, albo dowiesz się z gazet. No i dowiedziałam się… Powiedziała tez, że chce żyć na własnych warunkach, a nie cudzych. Nigdy nie doszła do siebie po kolonoskopii, którą zrobili jej kilka miesięcy temu… Teraz przeszła kolejną operacje, której już nie przeżyła. Przyjaciele żałują, że nie powstała książka o Zofii Czerwińskiej. Nie powstała, bo Zosia jej nie chciała. Dzwoniłam do niej wielokrotnie w tej sprawie ,,Ty chcesz, żeby się na mnie cała Warszawa poobrażała", kpiła. ,,Przecież nie będę ściemniać. Powiem cała prawdę, a wtedy uznają mnie za najgorszą kurew". Zrozumiałam i dałam jej spokój. ,,Ona była bardzo skromna, nie uważała siebie za gwiazdę" - komentuje Kurowska. – ,,I szczyciła się prawdomównością". Ech, Zosiu, już nam ciebie bardzo brakuje. Zofia Czerwińska i Mariusz Szczygieł w sesji VIVY!
„Mama tak zadecydowała, a w swoich decyzjach jest bardzo wytrwała”
Karolina Wajda o relacji z Beatą Tyszkiewicz, miłości do koni i planach na przyszłość
Dlaczego dworek w Głuchach określa mianem „swojego miejsca na ziemi”? Jaka relacja łączy ją ze słynną Mamą, Beatą Tyszkiewicz? I jak wyglądają jej plany na przyszłość? Karolina Wajda odpowiada na te i inne pytania w niezwykle ciepłym wywiadzie Krystynie Pytlakowskiej. View Ediplayer on the source website Karolina Wajda wywiad VIVA! Czy coś zmieniło się w Twoim dworku w Głuchach? Czas mija nieubłaganie, ale ten dom ma to do siebie, że niewiele się zmienia i chyba za to lubię go najbardziej. Mieszka tu wiele zwierząt: kury, perliczki, gęsi, kaczki, kozy. Ostatnio wróciłam też do hodowania kotów. Mam hodowlę wspaniałych kotów orientalnych, które mają niezwykły charakter. Hodowlę nazwałam Wakaro od pierwszych liter mojego nazwiska i imienia. Niezmiennie towarzyszą mi konie. Od marca Akademia Sztuki Jeździeckiej Karoliny Wajdy rozpoczyna kolejny już cykl szkoleń uczących poprawnej jazdy konnej, poświęcony prawidłowemu dosiadowi. Klasyczna Szkoła Dosiadu, tak się ten cykl nazywa, pozwala ludziom zrozumieć i nauczyć się, jak prawidłowo, wygodnie i bezpiecznie jeździć konno. Twoja mama jeździ konno? Nie. Ojciec kiedyś przez pewien czas jeździł konno ale mam wrażenie że robił to dla mnie. A Mama tylko raz na potrzeby jakiegoś filmu. Uważa jednak, że nie jest naturalne, aby jedno zwierze jeździło na drugim. Pewnie boi się o Ciebie. Niezależnie od tego ile mamy lat, dla mam zawsze pozostajemy dziećmi i to jest w nich najwspanialsze. Staram się nie przysparzać Jej zbyt wielu trosk. Pamiętasz, kiedy pierwszy raz wsiadłaś na konia? Miałam trzy lub cztery lata. Pierwszy mój kontakt z końmi miał miejsce właśnie tutaj - w posiadłości, w której mieszkam do dziś. Dziwne, ale było to w ubiegłym wieku, kiedy prace polowe wykonywane były przy pomocy koni, a traktorów prawie nie było. Sąsiadujący z nami gospodarze mieli konie i to na nich jeździłam na oklep. Rodzice, kupując dworek w Głuchach, wybrali Ci przyszłość. Pozostawiali mi zawsze wolność wyboru ale wspaniale jest móc mieszkać w domu swojego dzieciństwa. Myślę, że nie lubiłabyś mieszkać w mieście. Mieszkałam w Warszawie i Paryżu, doceniam życie w mieście ale ten dom, kilkadziesiąt kilometrów pod Warszawą, jest nie tylko miejscem zamieszkania. Jest też ostoją, jaką daje dom rodzinny. Tutaj czuję, że to moje miejsce na ziemi. Przemawia przez nie historia. Kiedyś to był dom rodzinny Cypriana Kamila Norwida. Za to też go polubiłam. Stworzyłam tu muzeum Norwida, żeby pamięć o nim trwała. To był dom wielu różnych rodzin i wyrosło w nim wiele pokoleń. Odbieram go jako żywy twór, coś co otacza mnie ciepłem i daje schronienie. Mieszkałaś tam jako dziecko, z obojgiem rodziców? Tak, jako bardzo mała dziewczynka. A potem Mama spędzała tu ze mną wolne chwile i wakacje, a Ojciec regularnie do mnie przyjeżdżał, zwłaszcza latem, bo lato najczęściej spędzałam tutaj. Poniekąd moi rodzice zawsze są tu obecni, poprzez czas i troskę, którą temu domowi poświęcili. Ale mama też polubiła ten dworek? Myślę, że tak, aczkolwiek zawsze traktowała go jako dom letni, nigdy całoroczny. Zresztą praca aktorska wiązała się z koniecznością towarzyskiego życia i byłoby trudno przemieszczać się często do Warszawy. Dzisiaj te odległości bardzo się zmniejszyły i nasz świat się bardzo zmienił. Martwimy się problemami innych kontynentów, a kiedyś nie mieliśmy do nich dostępu. Dzisiaj pokonujemy odległość z Głuch do Warszawy z łatwością, bo wszyscy mają samochody. Gdy miałam 10 lat, to raz dziennie jeździł autobus z Warszawy. Mama mojej Mamy, zwana przez nas Bebe jeździła nim, bo nie lubiła prowadzić samochodu. A dzisiaj autobusy jeżdżą co 20 minut. Mama dojeżdża do Ciebie? Lubi przyjeżdżać w odwiedziny, natomiast nie bardzo chce tu zamieszkać. Dobrze czuje się w swoim warszawskim mieszkaniu, gdzie żyje od wielu lat. Tam jest jej miejsce. Ale chciałabyś, aby mieszkała z Tobą? Zawsze o tym marzyłam. Myślę też, że Mama by chciała, abym ja zamieszkała w Warszawie. Ale obie zostawiamy sobie wiele wolności. Warszawa i Ty, nie bardzo do siebie pasujecie. Tak jak Beata nie pasuje do życia wiejskiego. Myślę, że już się trochę od miasta oddaliłam. W Głuchach mieszkam od 22. roku życia. Korzystam jednak z uciech Warszawy, tu mieszkają moi przyjaciele. Byłam niedawno na „Damie Kameliowej”, chadzam do kina i restauracji, ale jednocześnie pozostawiam sobie komfort schronienia się przed zgiełkiem wielkiego miasta. Czy nie istnieje teraz jednak potrzeba, abyś była blisko Mamy? Zawsze byłyśmy blisko i nadal tak jest. Kiedy jeszcze prowadziłam stajnię w Łazienkach, u Mamy bywałam codziennie. Niewiele się w tej kwestii zmieniło. Jesteście ze sobą bardzo związane? Bardzo. Łączy nas nie tylko relacja matka-córka, ale i przyjaźń. Boisz się o nią, o jej zdrowie? Nie nazwałabym tego strachem. Troszczę się o nią. Wzajemna troska zawsze była dla nas wyrazem miłości. A jak się teraz czuje? Dobrze, chociaż postanowiła wycofać się z życia publicznego i towarzyskiego. A ja akceptuję jej decyzje. Szkoda, że nie chce wrócić chociaż na chwile na salony. Też żałuję, bo wydaje mi się, że wielu ludziom jest potrzebna, a oni są potrzebni jej. Moja Mama całe życie funkcjonowała w takiej cudownej symbiozie z ludźmi którzy ją otaczają, widzami i fanami. Bardzo wiele osób prosi, abym ją pozdrowiła od nich i mówią, że brakuje im ciepła, jakie biło od Beaty Tyszkiewicz. Ona tym ciepłem obdarzała ludzi i nadal obdarza, chociaż nie bezpośrednio. Myślisz, że jest zmęczona życiem publicznym? Trudno mi powiedzieć. Po prostu tak zadecydowała, a w swoich decyzjach jest bardzo wytrwała. Każdy ma do nich prawo jak i do życia takiego, jakiego pragnie. A my, cóż, możemy tylko żałować. Ja jednak jestem w tej szczęśliwej sytuacji, że cały czas mam z Mamą bliski kontakt. Od czasu do czasu rozmawiamy przez telefon, ale nie chce się spotkać na lunch. Musimy zaczekać. Może odpocznie i zmieni zdanie. Podobno pisze kolejną książkę. Mama na razie nie pisze książki. A Ty czym teraz żyjesz? Kończę remont domu mojego Ojca, zajęło mi to ostatnie trzy lata. I marzę o tym, żeby już wszystko było gotowe. To takie przyziemne marzenie, ale myślę, że jego urzeczywistnienie trochę zmieni moje życie. W pewnym sensie przywracanie temu domowi świetności było dla mnie radością, choć bardzo kosztowną i absorbującą. Nie myślałaś, aby tam zrobić muzeum, czy izbę pamięci Andrzeja Wajdy? Nie, bo chyba nie było to intencją mojego Ojca. Moim zdaniem pamięć po sobie pozostawił w swojej twórczości. Większość przedmiotów będących pamiątkami po nim została rozdana do muzeów. A ja mam ich bardzo niewiele, właściwie prawie żadnych mi nie pozostawiono. Co Ty mówisz?! Jako córka byłaś przecież najbliższą mu osobą. Z moim Ojcem byłam bardzo blisko i te rzeczy i sprawy, którymi wspólnie się zajmowaliśmy, lub które on mi podarował, mam u siebie - wiele książek, projekty, które wspólnie realizowaliśmy. Ale nie mam żadnych pamiątek rodzinnych, ani zdjęć rodziny mojego ojca. Nie bardzo miałabym co w takim muzeum umieścić. Ale został wspaniały dom, który mój Ojciec bardzo kochał. I Dwór w Głuchach, który był jego nie zrealizowanym, niestety, marzeniem o spełnieniu życia rodzinnego, jego ideą, żeby tam mieszkać razem ze mną i z moją Mamą, kiedy jeszcze byli razem. Z tego okresu mam ładne zdjęcia i wiem, że ubolewał nad tym, że tak się nie stało. A wracając do domu na Żoliborzu, myślę, że Ojciec chciał, abym ten dom zatrzymała, bo dla mnie to też moje dzieciństwo nierozerwalnie z nim związane. Miałam siedem czy osiem lat, kiedy ojciec go kupił. Na Żoliborzu spędzałam weekendy i Święta, a nawet mieszkałam tam jakiś czas, kiedy moja Mama była w Paryżu. Ten dom jest dla mnie pamięcią po moim Ojcu. To powinnaś być szczęśliwa, że go masz. Jestem bardzo szczęśliwa. I szczęśliwa także z tego powodu, że remont dobiega końca. Kiedy objęłam ten dom, był kruchy stary i zniszczony. Wszystko w nim wyremontowałam, natomiast zachowałam jego ducha. To piękny dom, taki akurat. Teraz będę chciała go wynająć i mam nadzieję że przyszli mieszkańcy docenią jego urok. Dom też pewnie jest szczęśliwy, że należy teraz do Ciebie. Należał już wcześniej, ale teraz ja się nim opiekuję. Zaprosisz tam swoją Mamę po skończonym remoncie? Oczywiście, bardzo jestem ciekawa jej opinii.
Andrzej Chyra: „Do dziś uważam, że polski katolicyzm jest ideologią walki”
„Odczuwałem opresyjność kościoła”, zwierza się aktor
Wybitny aktor, szczęśliwy ojciec, kochający partner. „Najważniejsze to się nie zestarzeć”, mówi Andrzej Chyra. I dodaje, że u niego w życiu wszystko przychodzi późno. Z czteroletnim synem, który wywrócił jego świat do góry nogami, rozmawia o Jezusie, seksualizacji i o tym, ile kół ma jego rowerek. Grywa morderców, ma swojego anioła i wierzy, że nie należy robić innym, co tobie niemiłe. Andrzej Chyra, jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, w intymnej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Wybierasz sobie scenariusze? Andrzej Chyra: Kiedy przyjmuję jakąś propozycję, patrzę oczywiście na scenariusz, na rolę i na to, kto będzie reżyserował. I czy ten film ma jakiś sens, czy dotyka czegoś istotnego. Mam wrażenie, że do mnie właśnie takie filmy trafiają, banalne rzadko. Bo Ty nie jesteś banalny i tandetny. Nie wiem czy nie jestem i na czym to polega. Może rzeczywiście zmieniła się moja uwaga. Kiedyś nie zajmowałem się obrazem siebie za ileś tam lat, a teraz patrzę na różne rzeczy, wyobrażając sobie, co będzie w przyszłości. Dzieje się tak, odkąd mam syna. Kiedyś reforma edukacji byłaby abstrakcyjnym, choć pewnie ważnym dla mnie tematem, ale teraz przyglądam się jej w kontekście przyszłości dzieci, które kończą gimnazja i są podwójnym rocznikiem. A za cztery lata zdadzą maturę i będziemy mieli znowu podwójny rocznik zdający na studia. Koszmar! A jaka była szkoła w Twoich czasach? Różna, ale generalnie fajna, lubiłem ją. Nie było mi trudno, choć nie głaskano mnie cały czas po głowie. Tak jak w książkach Niziurskiego. Uczniowie zawsze wytworzą sobie strefę wolności. Bohaterowie Niziurskiego biorą sprawy w swoje ręce, a nie są przecież jakimiś herosami. Podoba mi się jego łobuzerska fantazja. To są historie podstawówkowe, ale one zostają w niektórych na całe życie. Gdy zostajesz ojcem, wszystko się przewartościowuje. Może tylko po prostu uświadamiamy sobie wartości do tej pory niezauważalne. Ale najważniejsze jest teraz, żeby za szybko się nie zestarzeć. Mieć siły na wycieczki z synem i objaśnianie mu świata? I żeby nie poddawać się ogólnie przyjętym kanonom i konwenansom, takim tematom obowiązkowym. Ja na przykład nie chciałem chodzić na religię. Pomimo, że nawet w świeckim domu namawiano mnie na to, ale ja się uparłem. Może wtedy odczuwałem opresyjność kościoła i do dziś uważam, że polski katolicyzm jest ideologią walki. Taki bunt pierwszoklasisty. A zasady moralne miałem bardzo jasne. Tak jak u Kanta – Niebo gwiaździste nade mną... A jakie są te Twoje prawdy czy zasady? Po pierwsze: nie rób drugiemu, co tobie niemiłe. W tym może zamyka się jedna z moich głównych życiowych zasad. To się nazywa po prostu empatia. Aktor musi mieć w sobie empatię, żeby rozumieć mechanizmy, jakie rządzą ludźmi. A druga zasada - nie cudzołóż? Tak jest w dekalogu. Pełny wywiad z Andrzejem Chyrą przeczytasz w najnowszym numerze magazynu VIVA!, dostępnym na rynku od 11 lipca
Joanna Koroniewska wraca na szklany ekran! Czy jako Małgosia w M jak miłość?
Słowa aktorki nie pozostawiają co do tego wątpliwości...
To jej czas. Po kilku latach przerwy Joanna Koroniewska wraca na szklany ekran! W jakim serialu będziemy mogli ją oglądać? Jak udaje łączyć się jej obowiązki zawodowe z opieką nad dwójką dzieci? Czy uważa, że rola Małgosi w M jak miłość sprawiła, że jest postrzegana przez pryzmat stereotypów? O tym aktorka opowiedziała w osobistej rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Krystyna Pytlakowska: Podobno wracasz do serialu... Joanna Koroniewska: Tak, wróciłam do gry. Od grudnia do początku marca byłam w zdjęciach do drugiego sezonu serialu Ślad. Początkowo, kiedy dostałam propozycję pomyślałam, że to jest nie do zrobienia- mam dwie córki, z czego młodsza była w grudniu 10 miesięcznym maluchem. Po kilku dniach zastawiania się podjęłam decyzję: dam radę! Bo przecież nie ma lepszych spcjalistów od logistyki niż mamy, prawda? (ha, ha ha!) Bardzo spodobał mi się scenariusz a do tego wiedziałam, że zdjęcia będą trwały do początku marca, więc to tak naprawdę tylko trzy miesiące intensywnej pracy. Znasz dobrze aktorów, z którymi grasz. To miłe spotkać się ponownie na planie? Tak, niektórych znam jeszcze ze szkoły filmowej, innych z teatru. Między innymi cieszyłam się ogromnie na pracę z moją serdeczną koleżanką Anitą Jańcią czy zawsze radosną Adą Fijał. Praca z tymi ludźmi to była fantastyczna przygoda – zarówno aktorzy, grono reżyserskie, jak i cała ekpia okazali się być wspaniałymi ludźmi i wielkimi profesjonalistami. A przecież to bardzo ważne z kim się pracuje, zwłaszcza na planie filmowym, gdzie emocje są niezmiernie istotne. Dlatego też się zdecydowałaś? Zdecydowałam się ze względu na scenariusz, na to, że jest to serial kryminalny, ze względu na ludzi i po prostu zwyczajnie w świecie tęskniłam za pracą na planie. I choć wiedziałam, że będzie to niełatwe zadanie- mieszkam w Warszawie, plan był we Wrocławiu, tak więc w każdym tygodniu pokonywałam trasę z domu na plan i z powrotem a przecież w pierwszej kolejności jestem mamą i tego bycia mamą nie mogłam zaniedbać. Aktorka nie może tylko siedzieć w domu i wychowywać dzieci. Jak się okazuje, można łączyć jedno z drugim, choć to nie jest proste :) Jednak moja rola okazała się być ogromnym wabikiem – gram panią nadkomisarz CWŚ, mocną kobietę, zdecydowaną, skuteczną w „łapaniu” przestępców. Trochę to niezgodne z moimi warunkami :). Przecież jesteś mocną kobietą. No właśnie, ale tego ludzie o mnie nie wiedzą, bo dotychczas nie grałam takiej roli. Ta, z kórą jestem kojarzona to rola Małgosi, nie radzącej sobie życiowo, oszczędnej w emocjach, zimnej osoby. Chciałaś więc zagrać dla odmiany policjantkę? Bardzo chciałam. To duże wyzwanie, bo nie wiem czy w zwykłym życiu mogłabym być policjantką. To również zupełnie obce środowisko, ale tym bardziej cieszyła mnie perspektywa grania takiej osoby. To, co nieznane, kusi najbardziej. Nie miałaś jednak w ogóle ochoty wracać do serialu, jak gdzieś czytałam. Nie chciałam wracać do serialu, który prawdopodobnie dużo bardzej obciążałby mnie czasowo, bo przy dwójce dzieci czas jest zawsze deficytowym towarem. Poza tym, bardzo chciałam spróbować czegoś zupełnie innego, poczuć inną energię, spotkać inych ludzi, w inny sposób popracować. Będziesz mogła pojechać z dziećmi na wakacje. Z wakacjami to może być różnie, bo jeśli w maju zacznie się plan kolejnej transzy Śladu, to będę musiała zweryfikować swoje plany wakacyjne. Na planie jednak też ktoś musi ci pomagać. I na pewno nie twój mąż, który jest bardzo zajętym dziennikarzem. Helenką zajmuje się niania,która może przebywać z nami na planie. Zapewniono nam wspaniałe warunki: mam pokój, w którym mogę karmić córeczkę, co dla karmiącej matki jest niezmiernie istotne. Przy pierwszej córce więcej pracowałaś? Przy Jance wróciłam do pracy po około pół roku. Grałam wtedy w dwóch serialach i chyba pięciu spektaklach teatralnych. Teraz mam jeden serial i własnie zaczęłam próby w teatrze. Ciągnie cię do teatru? To prawda, tym bardziej, ze gram w moim ulubionym teatrze Komedia. Jak już wspomniałam, właśnie zaczęłam próby do nowego spektaklu, do bardzo interesującej komedii- to będzie bardzo mocna rola , z ogromną iloscią tekstu, bo właściwie nie schodzę ze sceny. Dużo pracy przede mną. Ale ja to kocham! Teatr to moja wielka miłość. A teraz mam i teatr i serial, czyli pełnia szczęścia. Zawsze wiedziałam, że jesteś bardzo pracowita. Teraz już mniej pracuję. Kiedyś próbowałam wszystko robić sama, dzieląc się naprzemiennie opieką, niemal wszystko chciałam sama ogarnąć. Teraz jednak pozwalam sobie na pomoc... Ale wciąż mam wszystko pod kontrolą. A kiedy zobaczymy cię w telewizorze? Już na początku kwietnia będą w telwizji Polsat pierwsze odcinki z moim udziałem. I prawdę mówiąc, nie mogę się doczekać. Ciekawa też jestem, jak zostanę odebrana w tej odmiennej estetyce. Jestem ogromną fanką amerykańskich thillerów i seriali kryminalnych. Odkąd mamy dostęp do Netflixa, mogę sobie wygospodarować czas na kino w domu. Dziś wyjście do kina to cała wielka wyprawa, niestety. A masz jakiś serial ulubiony? Narcos to mój numer jeden i drugi Dom z papieru, trzeci Black mirror w którymś momencie przestałam jednak go oglądać, bo tak się bałam. Teraz jednak, kiedy sama gram w mocnym serialu, nie mogę być już taka wrażliwa. Muszę oglądać mocne filmy, a z tego najbardziej się cieszy mój mąż (śmiech)
„Była uzależniona od leków psychotropowych i poprawiaczy nastroju”. Smutne życie Violetty Villas
Iza Michalewicz szczerze o gwieździe PRL
Genialna artystka czy mitomanka? Samotna z wyboru czy odrzucona przez ludzi? Violetta Villas stała się legendą i osobą, wokół której jeszcze za życia narosło wiele niewiarygodnych historii. W szczerej rozmowie z Krystyną Pytlakowską reporterka i autorka bestsellerowej książki Villas. Nic przecież nie mam do ukrycia oraz najnowszej: Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X, Iza Michalewicz, rozprawia się z plotkami na temat jednej z najjaśniejszy gwiazd PRL! View Ediplayer on the source website Iza, twoja książka o Violetcie Villas, którą napisałaś razem z Jerzym Danilewiczem, jest nadal aktualna, zwłaszcza teraz, kiedy w książce Justyny Kopińskiej wypowiedział się syn gwiazdy, Krzysztof Gospodarek. Cofnijmy się jednak o tych siedem lat: czy ty się w końcu z Violettą Villas kiedykolwiek spotkałaś? Nie chciałabym od razu w pierwszym zdaniu zdradzać puenty naszej książki. Odpowiem więc przewrotnie: Violetta miała zwyczaj uwodzenia każdego, z kim rozmawiała, a szczególnie dziennikarzy. Trudno jednak uwodzić dwoje naraz, choć nas na swój sposób też próbowała. Wszyscy dziennikarze, którzy z nią rozmawiali, robili to na klęczkach, wpatrując się w gwiazdę jak w święty obraz. Wtedy bardzo łatwo stracić dystans do opisywanego bohatera, a zamiast biografii robi się hagiografia. Chciałam tego uniknąć zwłaszcza, że była to moja pierwsza książka (Jurka także). W Polsce stosunkowo rzadko powstają biografie, rzetelnie opisujące bohatera, jak choćby teraz Sendlerowa Anny Bikont. Dobrą zasadę ma też Magda Grzebałkowska, pisząc o ludziach, którzy już nie żyją. A my pisaliśmy o osobie żyjącej, a do tego budzącej ogromne emocje. Wprawdzie była już raczej upadłą gwiazdą, ale niekwestionowanym, wielkim talentem, który został we wciąż żywej pamięci wielu ludzi. Umarła niedługo po publikacji waszej książki. Miesiąc po premierze. Myślałam, że dostanę zawału. Oboje byliśmy tą śmiercią wstrząśnięci, bo nie wiem, dlaczego, ale wydawała się wieczna. A zmarła w totalnym zaniedbaniu i zapomnieniu. Pamiętam, jak w Kielcach zorganizowano dla niej jubileusz pięćdziesięciolecia pracy scenicznej. Wyszła na estradę bez połowy zębów. Było to widać nawet z balkonu, gdzie siedzieliśmy. Kompletnie nie powinna już wtedy występować. Próbowałaś się z nią spotkać? Wiele razy. I wiele razy dzwoniła do mnie, czasami mówiąc na przykład: „Pani Izo, błagam niech pani przyjedzie, bo ta czarna małpa znowu chodzi po moim ogrodzie”. W ten niewybredny sposób nazywała dziennikarkę TVN-u, która dość regularnie najeżdżała ją z kamerą, usiłując złapać jakiś materiał. Violetta zwyczajnie się jej bała. Myślę też, że wstydziła się miejsca i warunków, w jakich żyła. I tego, że ktoś chce to pokazać w telewizji. Tę jej biedę i upokorzenie. Od jakiegoś czasu miała mój numer telefonu, bo my z Jurkiem na przemian do niej dzwoniliśmy, więc ten telefon jej się utrwalił i potem już do nas na zmianę telefonowała. Zazwyczaj prosząc o pomoc finansową? Ja wysyłałam jej co jakiś czas pieniądze na karmę dla psów. Nigdy bezpośrednio nie prosiła mnie o pieniądze. Raczej jej opiekunka, Elżbieta Budzyńska, usiłowała ubić jakiś interes na tym, że chcemy napisać o Villas książkę. Ale ja, podobnie jak pewnie niejeden szanujący się reporter, mam zasadę, że nie wchodzę w płacenie za opowieść. Violetta opowiadała przez telefon straszne historie i ja rzeczywiście się okropnie przejęłam. Wsiedliśmy więc z Jerzym w samochód i pojechaliśmy do niej tych pięćset kilometrów. Bo Violettę trzeba ratować. A na miejscu okazało się, że ona po trzech minutach zapomniała o tym telefonie, a jej opiekunka nie wpuściła nas za próg. Czytałam twoją książkę i wiem, że poznałaś szczegółowo jej życie, a teraz jej syn dementuje różne twoje informacje. O co chodzi właściwie? O to, że on powiela w dużej mierze mity, które powtarzała latami jego matka. Najbardziej nie potrafię zrozumieć autorki książki, Justyny Kopińskiej. Bo zachowała się jak podstawka pod dyktafon: nie reagowała pytaniem na żadne „rewelacje” pana Krzysztofa, zupełnie, jakby nie czytała wcześniej naszej książki. Nie kontrowała tych wypowiedzi. Syn Violetty mówił więc, co chciał. Akurat ma o swojej matce wiedzę szczątkową, dlatego dla mnie w wielu kwestiach nie jest wiarygodny. Pisaliśmy naszą książkę z Jurkiem prawie trzy lata, zaglądając pod wszystkie kamienie, jakie napotykaliśmy na drodze do tej niełatwej wiedzy o artystce. I obalając mity, które Violetta wokół siebie roztaczała, niczym pawi ogon. Dzisiaj bardzo łatwo wszystko zweryfikować. Jest Internet, są media społecznościowe. Wtedy, w czasach PRL-u, można było tworzyć własną legendę bez ograniczeń. I Violetta robiła to doskonale. Umiała wykreować wokół siebie aurę tajemniczości, niedostępności. Tak, jak ponoć robią to prawdziwe gwiazdy. Opowiadała, że nie współpracowała z SB, ale podpis złożony w aktach jest prawdziwy Jakie mity zburzyłaś? Tak dużo, że nie wiem od którego zacząć. Najważniejszy to ten o współpracy Violetty z SB. Opowiadała, że nie współpracowała, ale zapoznaliśmy się przecież z dokumentami IPN-u i wiem, że podpis złożony w tamtejszych aktach jest prawdziwy. Tymczasem syn mówi dziennikarce, że nie ma tej pewności, a ona nie reaguje. Wiem również, w jaki sposób to się odbyło. Violetta przyszła do konsulatu w Chicago z prośbą o pomoc w załatwieniu różnych formalności paszportowych. I tam poznała agenta o pseudonimie Radek, który wtedy występował pod innym nazwiskiem i funkcjonował jako pracownik konsulatu. W rzeczywistości był ukrytym agentem. Zaprosił ją na kolację i powiedział, że gdyby chciała mieć paszport wielokrotnego przekroczenia granicy, to on wyśle do niej w Warszawie swojego kolegę. Ten kolega rzeczywiście zjawił się u Villas z wizytówką i od razu ją zwerbował, obiecując, że nie tylko dostanie paszport, ale też opiekę służby bezpieczeństwa. Przyjęła wówczas wdzięczny pseudonim „Gabriella”. Opisaliśmy to od początku do końca i wszystko jest udokumentowane. Nie opieraliśmy się tylko na własnych wnioskach, ale zadaliśmy mnóstwo pytań ludziom kompetentnym, znającym się na ipeenowskich dokumentach. Ona zresztą współpracowała ze służbami w specyficzny sposób, aż w końcu okazała się kompletnie nieprzydatna, więc z niej zrezygnowali. Uznali, że żyje we własnym świecie i prawdę mówiąc, zupełnie nie rozumie tego, co się wokół niej dzieje. Do tego stopnia, że pożaliła się milicji w Piasecznie, że nachodzi ją oficer SB, więc ona nie wie, jak się powinna zachować. Milicjant natychmiast napisał notatkę do służb, że Villas ich zakablowała. Po prostu cyrk na kółkach. Była po prostu lekomanką. A te leki miały działanie narkotyczne. Violetta nie umiała się już bez nich obejść. Nieprawdą jest, że to SB było winne chorobie Violetty Villas, jak sugeruje jej syn. Ona była uzależniona od leków psychotropowych i poprawiaczy nastroju. I z tym uzależnieniem wróciła z USA. Przecież Krzysztof Gospodarek mówił ci o tym kilka lat temu w wywiadzie, nazywając te substancje „używkami”! Była po prostu lekomanką. A te leki miały działanie narkotyczne. Violetta nie umiała się już bez nich obejść. Wysyłała więc na przykład swoją bratową do aptek, żeby jej skombinowała tabletki, które zresztą były na receptę. Wszystko to opisujemy. Miała też różnego rodzaju zwidy, opowiadała nieprawdziwe historie. Na przykład zameldowała na milicji, że ją porwano, a okazało się, że zamówioną taksówką poleciła wywieźć się do lasu, gdzie poszarpała na sobie ubranie udając, że to dzieło porywaczy. Była po prostu mitomanką. Opowiadała też, że wygrała na amerykańskiej loterii osiemnaście milionów dolarów. O tym też napisaliśmy. Całe jej życie było fascynujące, i te maski, które nakładała, zupełnie nie były potrzebne. Ale urodziła się Czesią Gospodarek, która nie uniosła sławy Violetty Villas. Jej największym wrogiem była ona sama. I o tym właśnie jest nasza książka. Nigdy w życiu na przykład nie śpiewała z Barbrą Streisand ani z Frankiem Sinatrą. Oni po prostu występowali w tym samym kasynie, ale w innym czasie. Próbowałaś nawiązać kontakt z jej synem? Tak. Kilkakrotnie też rozmawiałam telefonicznie z jego żoną, Małgorzatą. Nie mogłam przecież w książce o Villas pominąć jej syna. Pamiętasz awanturę podczas spotkania autorskiego we „Wrzeniu świata”? Prowadził je Mariusz Szczygieł. Synowa Violetty co chwilę mu przerywała, wstawała i opowiadała jakieś historie, aż w końcu czytelnicy poprosili, żeby przestała, bo to nie jej wieczór. I żeby dała się wypowiedzieć autorom. W końcu, podobnie jak jej mąż, dostała szansę na powiedzenie wszystkiego, co chce w książce, lecz z niej nie skorzystała. Nigdy o tym publicznie nie mówiłam, ale Mariusz zapytał wtedy Gospodarków, dlaczego są tacy wściekli. Bo powstała ta książka? Na chwilę zapadła cisza, po czym Mariusz orzekł, że pewnie są zazdrośni, bo my napisaliśmy o Violetcie jako pierwsi. Wtedy pani Małgosia Gospodarek przyznała, że dokładnie tak jest. Myślę, że teraz, w tle tego, że powstaje film o Villas, oboje wykorzystali naiwność dziennikarki, która nie posprawdzała różnych faktów, zdając się tylko na ich relację. Ale dzięki temu temat Violetty powrócił. I tak by powrócił, bo chcemy wydać tę książkę ponownie, więc jej państwo wypatrujcie w księgarniach. Violetta jest postacią niezwykłą, tak barwną i wymykającą się schematom, że drugiej takiej nie było i chyba już nie będzie na polskiej scenie muzycznej. Cały czas wzbudza wielką ciekawość, mimo, że upłynęło już kilka lat od jej śmierci. W naszej książce wypowiada się mnóstwo ludzi, którzy ją bardzo dobrze znali. Między innymi jej wielka miłość, muzykolog i krytyk muzyczny Janusz Ekiert, który zmarł w 2016 roku. Ich uczucie było kompletnie szalone, o czym nam w końcu opowiedział. Odkryliśmy też tajemnice jej dzieciństwa. Już jako dziecko była inna, wyróżniała się w sposób szczególny. Zmuszona przez rodziców do wczesnego zamążpójścia urodziła dziecko, na które nie była gotowa. Ta macierzyńska niedojrzałość prześladowała ją potem przez całe życie. I jej syna również. W wielu momentach nie dopuszczała go zbyt blisko siebie, nie miał więc pojęcia, co naprawdę dzieje się w jej życiu. Ich relacja była naprawdę trudna. Inna sprawa, że kiedy byliśmy kolejny raz z Jurkiem w Lewinie Kłodzkim i jej opiekunka Elżbieta Budzyńska wpuściła nas w końcu do domu, usłyszałam lekko zachrypnięty głos Violetty: „Elka, Elka, daj papierosa!”. Byłam w szoku. Mało kto wiedział przecież, że Violetta nie dość, że nadużywała alkoholu, to jeszcze paliła. Dom faktycznie był tak zaniedbany, tak brudny, że trudno go było nazwać domem. Dobrze więc, że wasza książka ukaże się ponownie. Myślisz, że ją czytała? Myślę, że na pewno była o niej poinformowana. Oficjalnie wydała oświadczenie, że napisaliśmy wiele półprawd i nieprawd. Zrobił to oczywiście jej adwokat. To puenta naszej książki, więc wciąż nie będę zdradzać. Violetta w tamtym okresie swojego życia nie była już człowiekiem, z którym można przeprowadzić normalną rozmowę. A tym bardziej nie była zdolna do wydania takiego oświadczenia. I znowu włożysz kij w mrowisko? Tak jak teraz, gdy zajęłaś się sprawami z Archiwum X? To już zupełnie inna książka, choć one obie mają wspólny mianownik: w każdej odkrywam jakieś tajemnice. Na przykład jeśli chodzi o zabójstwo Piotra i Alicji Jaroszewiczów udało mi się porozmawiać z policjantem, który nie występuje w aktach sprawy, ponieważ nikt go nie przesłuchiwał. A przecież był na miejscu zbrodni, tyle tylko, że jego przypuszczenia kompletnie nie pasowały do wersji i motywu założonego przez śledczych. Oni uważali, że był to mord na tle rabunkowym, a ten policjant twierdził zupełnie coś innego. Po tym, jak zaczęłam zajmować się ta sprawą, znienacka wypłynęły dowody, których Archiwum X szukało przez siedem lat. Jesteś nie tylko dziennikarką śledczą, ale masz talent świetnego detektywa. Jestem dziennikarką dociekliwą, nie śledczą. Po prostu dokładnie przyglądam się światu. Kolekcjonuję fragmenty rzeczywistości, z których składam obrazy. Na przykład uważnie czytam akta i wiążę ze sobą z pozoru nie pasujące do siebie wątki. A potem wyciągam wnioski. Po prostu myślisz. Tak, i moje myślenie przekuwam na opowiadanie ciekawych historii. Co to był za napad i morderstwo rabunkowe, skoro podobno nic nie zginęło? Akta Jaroszewiczów, w sumie 27 tomów, jak i świadkowie tamtych wydarzeń opowiedzieli mi, że w domu w Aninie były rozlane perfumy, porozrzucane różne przyprawy, tak, jak to robią zawodowi złodzieje, żeby wyprowadzić w pole psy tropiące. A ja miałam wrażenie, że to rodzaj teatru, żeby zmylić policjantów tak, by uwierzyli, że chodziło tylko o kradzież. Ale nikt nie ruszył biżuterii (poza zegarkiem Alicji), cennych obrazów, ani kolekcji starych banknotów Piotra Jaroszewicza, kolekcjonowanych latami i wartych fortunę. Jaroszewicz natomiast był potwornie maltretowany i umarł w męczarniach, tak, jakby próbowano wydrzeć z niego jakieś informacje. Widziałam zdjęcia z miejsca zbrodni. Cały czas są w mojej głowie. Nie mogę się ich pozbyć. Myślisz, że tak jak uważa Andrzej Jaroszewicz, jego macocha Alicja Solska była tajnym współpracownikiem SB i stała za tym wszystkim? Nie wiem, nie chcę tutaj robić za proroka, ale wszystko jest możliwe. Podejrzewasz zabójstwo na tle politycznym? Myślę, że mogło to być zabójstwo zlecone. Ale nie wiem, czy kiedykolwiek się dowiemy, o co naprawdę chodziło. Jeżeli są to informacje wagi państwowej, to nigdy nie ujrzą światła dziennego. Jednak wierzę w ciebie, że dojdziesz prawdy. Liczę na pomoc czytelników, potencjalnych świadków wszystkich opisywanych przeze mnie historii. Mogą mnie znaleźć przez moją stronę www, albo na fejsbukowej: Iza Michalewicz Archiwum X. Mam tu wspaniały kontakt z czytelnikami, których spotykam zarówno wirtualnie, jak i podczas wieczorów autorskich. Może się zdarzyć, że nagle znajdzie się bardzo ważny świadek. To jak układanie zagubionych wcześniej puzzli. Chciałabym pomóc tym skrzywdzonym rodzinom, które wciąż czekają na odpowiedź, dlaczego zginęli ich najbliżsi. Czekają na sprawiedliwość. Dlatego między innymi napisałam tę książkę. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Iza Michalewicz, reporterka, finalistka międzynarodowej Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za Reportaż Literacki (2015) za reporterską książkę Życie to za mało. Notatki o stracie i poszukiwaniu nadziei (wyd. Zwierciadło). Laureatka nagrody Grand Press 2011 za reportaż Jolanta i ogień, wstrząsającą opowieść o Jolancie Brzeskiej, której śmierć stała się tragicznym symbolem ofiar eksmisji, prowadzonych przez nowych, bezwzględnych zarządców kamienic. Michalewicz była nominowana do tej nagrody jeszcze trzykrotnie: w 2012, 2013 i 2017 roku. Studio Reportażu i Dokumentu Polskiego Radia nominowało ją dwukrotnie do nagrody Melchiorów w kategorii „Inspiracja Roku”. W 2014 otrzymała wyróżnienie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich za reportaż Zakochaj się w Warszawie. Współautorka biografii Villas. Nic przecież nie mam do ukrycia. Autorka zbioru reportaży Życie to za mało i książki Rozpoznani o bezimiennych do niedawna uczestnikach Powstania Warszawskiego, rozpoznanych na kadrach powstańczej kroniki filmowej. Jej najnowsza książka Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X ukazała się 28 lutego 2018 roku nakładem Wydawnictwa Znak.
Natalia Kukulska zdradza intymne szczegóły swojego małżeństwa!
Natalia Kukulska kończy dziś 42 lata. Artystka od kilkunastu lat tworzy udany związek z perkusistą Michałem Dąbrówką. Pobrali się w 2000 roku po 10-letniej znajomości i wychowują trójkę dzieci, 17-letniego Jana, 12-letnią Annę i urodzoną w tym roku Laurę. Jest jedną z niewielu polskich artystek, która unika skandali i sztucznego rozgłosu. Prawdziwa jest również tworzona przez nią muzyka - nie wynika z aktualnych trendów, a z potrzeby serca. Tylko w naszym wideo dowiesz się, za co artystka kocha swojego męża, a także co było inspiracją do stworzenia nowego utworu. Poniżej natomiast prezentujemy najnowszy singiel Natalii Kukulskiej, pt. Kobieta, o którym mowa w wywiadzie z Krystyną Pytlakowską. View oEmbed on the source website Życzymy spełnienia najskrytszych marzeń!
Znamy przyczyny śmierci Wojciecha Pokory. Jak wyglądały ostatnie tygodnie życia wybitnego aktora?
Wojciech Pokora zmarł dzisiaj nad ranem w wieku 83 lat. Wiadomość tę podała za pośrednictwem Facebooka Krystyna Janda. Jak wyglądały ostatnie tygodnie życia wybitnego aktora? Co mówił w swoim ostatnim wywiadzie? Z OSTATNIEJ CHWILI: Wojciech Pokora nie żyje. Aktor miał 83 lata Śmierć dziadka to dla niej prawdziwy cios. Kim jest Agata Nizińska, ukochana wnuczka Wojciecha Pokory? Przyczyny śmierci Wojciecha Pokory Prawdopodobnie ostatni wywiad z Wojciechem Pokorą przeprowadziła w grudniu 2017 roku legendarna dziennikarka VIVY!, Krystyna Pytlakowska. Niestety, sesja z udziałem genialnego aktora i jego wnuczki, również aktorki, ale i piosenkarki: Agaty Nizińskiej, nie doszła do skutku. Dlaczego? - Kiedy dzwoniłam do jego agentki, prosząc o ustalenie terminu sesji, odpowiedziała, że Pan Wojtek jest chory i przebywa w szpitalu. Okazało się później, że doznał udaru - mówi Krystyna Pytlakowska. Jak wyglądały ostatnie tygodnie życia aktora? O czym mówił w trakcie swojego ostatniego wywiadu? Zobacz też: Błyskotliwa kariera, którą przerwał tragiczny wypadek… Waldemar Goszcz, polski James Dean, zginął 15 lat temu Ostatni wywiad Wojciecha Pokory - W grudniu spotkałam się z aktorem i jego wnuczką, Agatą Nizińską. Udzielili oni VIVIE! wywiadu, który miał się ukazać na Dzień Dziadka. Wówczas Wojciech Pokora był jeszcze w niezłej formie, dowcipkował – jak to on. Opowiadał o swojej miłości do wnuczek i można było się zorientować, że najważniejsza w życiu była dla niego rodzina: żona Hania i dwie córki, zaś zawodowo przede wszystkim cenił sobie poczucie humoru. Lubił być aktorem, lubił to, co robił, pod warunkiem, że sztuka czy film, w których grał, były dowcipne, z dobrze napisanym scenariuszem. Co ciekawe, „Poszukiwany, poszukiwana” wcale nie należał do jego ulubionych obrazów, a przecież z tym filmem jest głównie kojarzony. Przytaczał też wiele anegdot teatralnych i co nieco opowiadał o swoich kolegach z branży - zdradza Krystyna Pytlakowska. Jednak już wówczas zachowanie Wojciecha Pokory zwróciło uwagę dziennikarki. - Kilkakrotnie w trakcie tej rozmowy sprawiał wrażenie nieobecnego, ale składałam to na karb szumu w kawiarni Sheratona. Sądziłam, że nie dosłyszał mojej rozmowy z Agatą. Jednak na pytania kierowane wprost do niego odpowiadał dowcipnie, żartobliwie i przypominał sobie różne anegdoty z dzieciństwa wnuczki - wspomina dziennikarka. Zdradziła również, że Wojciecha Pokorę i jego żonę Hanię miała okazję spotkać po raz pierwszy ponad 20 lat temu. - Gdy zbierałam wówczas materiały do artykułu z cyklu „Jak mieszkają znani ludzie”, zostałam przez niego zaproszona do mieszkania na Bielanach, w którym podjął mnie wraz z panią Hanią, bardzo serdecznie. Okazało się, że mieszkał w tym miejscu aż do teraz, bo specjalne go o to zapytałam w trakcie wywiadu w grudniu - zwierzyła się Krystyna Pytlakowska. Zobacz też: Smutne życie Patricka Swayze: walka z rakiem, przemoc domowa i zdrady. Dziś aktor skończyłby 65 lat
Wyjątkowy lekarz, ulubieniec pacjentów, profesjonalista w każdym calu. Kim jest profesor Robert Rejdak?
Za nami czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na wydarzeniu?
Kilka dni temu w Polanicy-Zdrój odbyła się czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek „Cały Kazio”. Kto pojawił się na festiwalu? Czym to niezwykłe wydarzenie zaskoczyło nas tym razem? Zobacz też: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! Festiwal Marii Czubaszek w Polanicy-Zdrój. Kto wystąpił? 13-15 października w Teatrze Zdrojowym odbyło się wyjątkowe wydarzenie - czwarta edycja Festiwalu Marii Czubaszek, którego pomysłodawcą jest dziennikarz muzyczny Hirek Wrona. Założeniem organizatorów jest upowszechnianie twórczości mistrzyni słowa, królowej polskiej satyry, wspaniałej pisarki, autorki tekstów i dziennikarki. Była jedną z najbarwniejszych osobowości radia i telewizji. Swoim nieposkromionym poczuciem humoru potrafiła rozbroić każdego, nawet w politycznych sporach. Mówiła, że „śmierć to już po balu”. Do wszystkiego potrafiła podejść z dystansem, czym skradła serca milionów fanów. „Festiwal jest wyjątkowym zjawiskiem na polskiej mapie kulturalnej. Z wielu powodów. Artystycznych, ponieważ pokazuje mistrzów wspaniałego, inteligentnego polskiego słowa, prezentuje cudownych muzyków i tworzy klimat zachwytu nad prawdziwą sztuką”, wyjaśnia Hirek Wrona. Przeczytaj: Maria Czubaszek: "Uważam, że śmierć to już po balu". Przypominamy sesję i cytaty z VIVY! W trakcie tegorocznej edycji wystąpili m.in.: Kayah, Artur Andrus, Paweł Domagała, Michał Kempa, Bohdan Łazuka, Stanisława Celińska, a także Wojciech Waglewski. Wydarzenie przyciągnęło tłumy gości, a sala została wypełniona po brzegi. Nie mogło być inaczej! Artyści polskiej sceny wspominali życie i twórczość Marii Czubaszek. Kayah podczas koncertu galowego Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek Na festiwalu nie mogło zabraknąć autorów książki „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…”, która niedawno pojawiła się na rynku. Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką” z Krystyną Pytlakowską. Zawarte w książce anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej. Krystyna Pytlakowska i Wojciech Karolak podczas festiwalu w Polanicy-Zdrój. Spotkanie z czytelnikami Zobacz też: Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
„Mąż cały czas we mnie widzi tę seksowną dziewczynę sprzed 11 lat”. TYLKO U NAS Anna Kalczyńska o małżeństwie z Maciejem Maciejowskim!
Czy Grażyna Szapołowska rozstała się z Erykiem Stępniewskim?! TYLKO DLA NAS sprawdza Krystyna Pytlakowska
Media zelektryzowała informacja podana przez jeden z tabloidów, który, powołując się na swoich informatorów, twierdzi, że Grażyna Szapołowska rozstała się z wieloletnim partnerem Erykiem Stępniewskim. Tylko dla Vivy.pl Krystyna Pytlakowska sprawdza, jaka jest prawda. Czy rozstanie, o którym pisze cała Polska, jest prawdą? Znamy odpowiedź! Zobacz też: „Przestań robić lewatywy, bo to Ci ewidentnie szkodzi”. Grażyna Szapołowska atakuje kompozytora, z którym nagrała płytę Grażyna Szapołowska rozstała się z Erykiem Stępniewskim? To pytanie zadaje sobie wszyscy fani utalentowanej aktorki. Szapołowska została przyłapana przez fotoreporterów w Juracie w objęciach obcego mężczyzny. — Jak miałabym się rozstać z mężczyzną mojego życia?! — śmieje się aktorka w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. — Co to za pomysły...? — dodaje. — Na Pudelku napisano i nawet pokazano Twoje zdjęcia z innym mężczyzną! — prowokuje aktorkę dziennikarka. — Powiem Ci, jak to się stało. Byłam w Juracie, gdzie spotkałam pisarza Andrzeja Barta, który — wspólnie ze swoją żoną — wypoczywał w Juracie. Wybraliśmy się razem na wino do kafejki koło plaży. Bardzo miło rozmawialiśmy. Rozmowa z Andrzejem to uczta intelektualna. W pewnym momencie mój pies wilczur pociągnął mnie do pudla, którego zobaczył. Andrzej wtedy pomógł mi odciągnąć mojego psa od przeciwnika. Wtedy chyba paparazzi złapali nas. Ze zdjęć, które wykonali, wycięli jego żonę. Stwierdziliśmy, że teraz dopiero się zacznie. Może to dobrze, bo zbiegnie się to z premierą filmu, w którym występuję, „Botoksie’’ Patryka Vegi. Eryk [przy. red. wieloletni partner Grażyny Szapołowskiej] bardzo się ubawił, kiedy zobaczył te zdjęcia. Powiedział, że teraz się zacznie, bo będą do niego dzwonić panie z propozycjami matrymonialnymi — śmieje się aktorka. — Po czym wykupił dla nas wycieczkę nad jezioro Como. Uwielbiamy takie wypady! — zapewnia Szapołowska. — Grażynko, jesteście od wielu lat szczęśliwą parą, a do tego mieszkacie razem. Myślicie o ślubie? — pyta Krystyna Pytlakowska. — Myślimy o tym. Mamy takie plany, jednak kiedy i gdzie... tego jeszcze nie wiemy — kwituje gwiazda. Tym samym doniesienia tabloidów na temat rozstania Grażyny Szapołowskiej okazały się nieprawdziwe. Życzymy parze wielu pięknych chwil! Przeczytaj też: Wcale nie chodzi o futra. Wiemy, czym jest luksus według Grażyny Szapołowskiej. Sami zobaczcie
„Czekam na znak od Boga...’’. TYLKO U NAS Najsłynniejszy wolontariusz WOŚP, Łukasz Berezak, opowiada o walce z bólem
Łukasza Berezaka poznała cała Polska, gdy przed laty kwestował z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Miał wtedy 10 lat. „Mały chłopiec o wielkim sercu’’, głosiły media. Od urodzenia zmaga się z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Jak dziś wygląda jego życie? Jak radzi sobie z bólem? Na te pytania 14-latek odpowiedział w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Przeczytaj też: „Oddałbym wszystko, żeby pokonać chorobę”. Stan Łukasza Berezaka, który dzięki WOŚP pomógł tysiącom osób, polepsza się Łukasz Berezak: wywiad w VIVIE! — Kiedy uświadomiłeś sobie, że jesteś chory? Gdy poszedłem do zerówki i okazało się, że nie mogę bawić się z innymi dziećmi, że muszę zostawać z panią po lekcjach, żeby nadrobić materiał, albo spotykać się z nią przed lekcjami. Wcześniej myślałem, że większość dzieci tak ma, że często boli je brzuch, tak jak mnie, że równie często jak ja chodzą do toalety i że to wszystko da się wyleczyć. Że wyrosnę z tych dolegliwości tak, jak wyrasta się z ubrania. Każdy pobyt w szpitalu traktowałem jako zło konieczne — pobędę tam trochę, pobędę i wyjdę wyleczony. Ale musiałem spędzać w szpitalach coraz więcej czasu i, niestety, pobyt tam nie były skuteczne, nadal chorowałem. Czułem się coraz gorzej. A potem doszła choroba nerek i kamienie, kłopoty z sercem, ciśnieniem, kruchość kości. Ciągle jednak miałem nadzieję, że to tylko przejściowe, że jeszcze miesiąc, jeszcze dwa, jeszcze pół roku i będę zdrowy, jak moi rówieśnicy. Ale tę nadzieję straciłem rok temu, kiedy lekarze wymyślili dla mnie leczenie biologiczne. I to była moja ostatnia szansa. Niestety, nie powiodło się. I już nic mi nie zostało. — Łukasz, co Ty mówisz?! Nadzieja trzyma nas przy życiu. Nie możesz jej tracić, nie wolno ci. Nie wolno? Miałem ją jeszcze, kiedy próbowano różnych metod leczenia, ale wszystkie opcje się wyczerpały. Teraz pozostaje mi już tylko czekanie na cud. — Modlisz się o ten cud? Czekam na znak od Boga już 14 lat. Nie wiem, czy się doczekam, czy zadzwoni ten telefon i ktoś powie: „Łukasz, znaleźliśmy lek dla ciebie’’. Masz rację, ciociu, nadziei nie można tracić. Trochę się zapędziłem. I Ty możesz pomóc Łukaszowi! Liczy się każda złotówka! Łukasz Jacek Berezak nr konta: 77 1020 4795 0000 9702 0281 8656 Cały wywiad z Łukaszem Berezakiem do przeczytania w najnowszym wydaniu VIVY!. Zobacz też: Rewolucja w życiu Ewy Chodakowskiej. Tylko nam zdradziła, czym zaskoczy fanów EKSKLUZYWNE VIDEO
TYLKO U NAS Małgorzata Potocka: „Alkohol dla mnie w ogóle nie istnieje’’
Małgorzata Potocka niedawno udzieliła wywiadu jednemu z kolorowych magazynów. Na łamach którego aktorka przyznała się, że po rozstaniu z muzykiem, Grzegorzem Ciechowskim, pomagała sobie winem chardonney. Zobacz też: Grzegorz Ciechowski zmarł 15 lat temu. Podziw i kontrowersje wzbudza do dziś Małgorzata Potocka o alkoholu Media od razu podchwyciły temat, pisząc, że legenda polskiego teatru zmaga się z problem alkoholowy. W rozmowie z dziennikarką, Krystyną Pytlakowską, wyjaśniła, co dokładnie miała na myśli. – Alkohol dla mnie w ogóle nie istnieje. Nie było nigdy niebezpieczeństwa, że wpadnę w alkoholizm — wyznała aktorka. Jak Małgorzata Potocka wyznała w rozmowie z dziennikarką VIVY!, zmaga się z uczuleniem na napoje wysokoprocentowe. Alergia może się dla niej zakończyć tragicznie. Wykluczone jest więc picie wina, a nawet szampana, nad czym zresztą ubolewa. Małgorzata Potocka o Grzegorzu Ciechowskim Jak powiedziała w książce „Obywatel i Małgorzata”, ona nie chce wracać do tego związku. — Uważam sprawę za zamkniętą — wyznała Potocka. W wywiadzie, którego udzieliła Krystynie Pytlakowskiej, powiedziała, że najbardziej w uporaniu się z rozstaniem pomogło jej uprawianie joggingu. Dziennie przebiegała po kilkanaście kilometrów. Przeczytaj też: Grzegorz Ciechowski, jakiego nie znacie. Powstanie album z niepublikowanymi zdjęciami muzyka
TYLKO U NAS Żona Lecha Wałęsy zdradza, w jakim stanie jest legenda Solidarności
W ostatni weekend wszystkie media obiegła smutna informacja na temat stanu zdrowia legendy Solidarności, Lecha Wałęsy. Jak podały największe serwisy informacyjne, były Prezydent RP trafił do szpitala. W jakim jest stanie? TYLKO U NAS w rozmowie z Krystyną Pytlakowską Danuta Wałęsa zdradza, jak czuje się jej mąż. Zobacz też: Polacy w Cannes czyli co się działo w dniu prezentacji „Człowieka z żelaza”. EKSKLUZYWNE VIDEO Stan zdrowia Lecha Wałęsy — Tuż przed weekendem u Lecha Wałęsy nastąpił duży skok ciśnienia, co przy cukrzycy, z którą się zmaga, jest niebezpieczne. Od razu został przewieziony do szpitala w Gdańsku, w którym spędził cały weekend. Przez ten czas był pod kontrolą lekarzy Gdańskiego Szpitala Uniwersyteckiego. Teraz przechodzi szczegółowe badania — wyznała żona Lecha Wałęsy w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. Danuta Wałęsa opowiedziała również o przyczynach złego samopoczucia byłego prezydenta. — To wszytko spowodowane jest ciągłymi nerwami związany z sytuacją polityczną w naszym kraju. Dusi wszystkie emocje w sobie, zamiast je wyrzucać. To stan napięcia nerwowego — skwitowała. Lech Wałęsa zapowiedział swoją obecność na kontrmiesięcznicy 10 lipca w Warszawie na Krakowskim Przedmieściu. Niestety, stan zdrowia byłego prezydenta nie pozwala mu na udział w tym wydarzeniu. „Jest mi bardzo żal, przykro, chciałbym tam być 10 lipca, ale lekarze i rodzina przekonują mnie, że ze względu na stan zdrowia nie ma mowy. Nie jest to żaden przejaw tchórzostwa, jak pewnie chcieliby sądzić niektórzy’’, napisał Lech Wałęsa. Przeczytaj też: „Ojciec jest bohaterem narodowym i dokumenty z szafy Kiszczaka tego nie zmienią” - Jarosław Wałęsa mocno broni Lecha
Jarosław Kaczyński skończył 68 lat. TYLKO U NAS opowiada o śmierci matki, brata i o tym, jak żyje na co dzień
Jarosław Kaczyński obchodzi dzisiaj 68. urodziny! Po zwycięstwie PiS w wyborach parlamentarnych stał się jednym z głównych bohaterów mediów. Udzielił wielu wywiadów, ale tylko w "Vivie!" opowiedział o swoim prywatnym życiu. Przypominamy wyjątkową rozmowę z liderem PiS z 2013 roku. Nigdy wcześniej Jarosław Kaczyński nie otworzył się tak bardzo... Polityka niezmiennie jest całym życiem lidera PiS, a bardzo niewiele wiadomo o jego życiu osobistym. Wyjątek zrobił dla "Vivy!" i opowiedział Krystynie Pytlakowskiej o tak prywatnych sprawach, jak śmierć matki, brata, o przyjaciołach, swoich pasjach i marzeniach. Dziennikarka o ten wywiad starała się kilka miesięcy, bo nie jest łatwo zrobić z Kaczyńskim rozmowę nie o polityce, bo on w ogóle nie mówi o życiu prywatnym. - Ale ja byłam uparta! I zaufał mi. Może dlatego, choć mieliśmy rozmawiać 1,5 godziny, dyskutowaliśmy drugie tyle - Pytlakowska wspomina dla Viva.pl. Jaki był w rozmowie? - Był szczery, co ja bardzo cenię. Objawiał duże poczucie humoru, był też nostalgiczny i co najważniejsze: miał do siebie dystans i nie obrażał się za żadne pytanie. Bałam się tego wywiadu, a okazało się niesłusznie. Bo polityk nie tylko jest bardzo inteligentny i rozmawia się z nim fantastycznie, ale jest też bardzo szarmancki wobec kobiet - ocenia i zdradza, że na spotkaniu "przekupiła" go winogronami, bo wiedziała od jego mamy, jak bardzo je lubi. – Wraca Pan do domu i, jak zawsze, wchodzi na górę, żeby zameldować się mamie, której już nie ma? Jarosław Kaczyński: To trudne pytanie. Proszę się nie nastawiać na głębokie celebryckie zwierzenia, bo celebrytą nie jestem. Śmierć mamy ostatecznie zakończyła pewien okres w moim życiu. Jest to dla mnie tak straszny cios, że nie umiem nawet mówić na ten temat. Wiedziałem, że mama jest ciężko chora. Sądziłem, że będzie jednak żyła dłużej. Ale śmierć przyszła niespodziewanie… – Śmierć zawsze przychodzi niespodziewanie. Jarosław Kaczyński: Różnie to bywa, niektórzy ludzie chorują bardzo ciężko i wiadomo mniej więcej, kiedy muszą odejść. Ale mama nie była w tej ostatniej fazie choroby, pewnie mogłaby jeszcze jakiś czas żyć. – Czy taka strata zmienia człowieka? Czy Pana zmieniła? Jarosław Kaczyński: Na pewno, tylko że ja zawsze żyłem w dwóch rytmach – prywatnym, dość ograniczonym, i służbowym. Ten drugi podlega przejściowym zakłóceniom, natomiast pierwszy, wraz z odejściem Leszka i kilku bliskich mi osób, a teraz z odejściem mamy, zmienił się radykalnie. I ta zmiana jest dla mnie bardzo, ale to bardzo trudna. – Jak takie przejścia wpływają na ludzi: łagodniejemy, pokorniejemy, myślimy o własnym odchodzeniu? Jarosław Kaczyński: Mogę mówić tylko za siebie – jest mi po prostu bardzo smutno. Coś dla mnie bardzo ważnego, drogiego skończyło się i wiem, że już nie wróci. Ale mam tyle do zrobienia, że te myśli mnie nie paraliżują. Wiem też, że czasu nie mam już tak dużo. Mniej więcej od pięćdziesiątki zdawałem sobie sprawę, że młodość, nawet ta najszerzej pojęta, minęła. I trudno. Trzeba się z tym pogodzić. To w tym pokoju przeżywałem 50. urodziny. Przyszło nawet sporo ludzi, chociaż wtedy byłem na politycznym dnie. Ale było miło, kwiaty, prezenty. Do dzisiaj jestem im wdzięczny, że nie zapomnieli. Jednak poważną granicę w moim życiu stanowiła czterdziestka. Był rok 1989, upadł komunizm, a ja kończyłem 40 lat. Pomyślałem sobie wtedy: "Holender, nie mógł ten upadek zdarzyć się trochę wcześniej?". Nad pięćdziesiątką już się tak nie zastanawiałem. Nad sześćdziesiątką też nie. Pojechałem wtedy na Hel do mamy, która dochodziła tam do siebie po ostrym ataku choroby, i w dodatku złamała rękę. Zastałem ją jednak w nie najgorszej formie, co mnie bardzo pocieszyło. Spędziłem z nią cały dzień, a następnego musiałem już jechać do Zielonej Góry. Wspominam ten czas jako złoty – mama żyła, Leszek żył. – O tym, że byliśmy szczęśliwi, dowiadujemy się dopiero później. Jarosław Kaczyński: Rzeczywiście, dopiero, gdy wraca się do wspomnień. Wtedy planowaliśmy z bratem większą uroczystość na naszą 60. rocznicę. Chcieliśmy zaprosić szersze grono znajomych, myśleliśmy też o wyprawieniu wspólnych urodzin z pewnym biskupem, który też kończył 60 lat. Dzisiaj on jest arcybiskupem w Watykanie, Leszek nie żyje, mama odeszła… – Nie mogę sobie nawet wyobrazić, jak to jest stracić bliźniaka. Wielu ludzi popadłoby w depresję, żyło wspomnieniami, a nie codziennością. Jarosław Kaczyński: Obawiam się, że gdybym miał do czynienia tylko z takim codziennym życiem, mogłoby być różnie. Ale mam do czynienia też z polityką, ze sprawami kraju, Polski. Nie mogę się załamywać. A jednak zawsze wraca takie pytanie: Co by Leszek zrobił, co by mi doradził, o co mógłby być na mnie zły? – Jak teraz Pan żyje? Jarosław Kaczyński: Tak, jak żyłem. To, co pani o mnie czyta, radzę brać w cudzysłów. Jest dom, chociaż nie ma w nim mamy, wychodzę rano, wracam wieczorem, tak jak dawniej. Inaczej było tylko w soboty i niedziele, jeśli były wolne. Był czas na rozmowy, na wiele rzeczy. Teraz tego już nie ma. – Rozmawiał Pan z mamą o polityce? Jarosław Kaczyński: Bardzo często rozmawiałem, bo mama domagała się ode mnie sprawozdań politycznych i często się na mnie o różne sprawy gniewała. Szczególnie o ostre oceny dotyczące różnych historycznych determinacji tego, co się dzieje. – Mówiła mi, że wolałaby, żeby Pan się nie zajmował polityką. Jarosław Kaczyński: Pewnie by wolała, chociaż tak naprawdę tego nie wiem. Ostatnio bardzo się denerwowała i bez żadnej wątpliwości jej śmierć przyśpieszyła też katastrofa smoleńska. Mama w rok po niej, gdy urządzono niebywałą kampanię przeciw obchodom rocznicy, dostała ze zdenerwowania wylewu. Jego skutkiem był w 20 miesięcy później atak padaczki. Szpital, jakieś szpitalne zakażenie i w efekcie śmierć. Gdyby nie było Smoleńska, mama by dzisiaj żyła. Tego jestem pewien. Dlatego ta sprawa jest dla mnie jeszcze bardziej bolesna. – Odeszła, zostawiając Panu jakieś wskazówki na przyszłość, czy kazała tylko zabrać książki ze szpitala, o czym wspomniał Pan na pogrzebie? Jarosław Kaczyński: Mama w dniu swoich 86. urodzin, 31 grudnia, zdała sobie sprawę, że jest z nią bardzo źle. Powiedziała mi, że nie boi się śmierci. To był ostatni dzień, kiedy jeszcze mogłem z nią normalnie porozmawiać. Martwiła się o mnie, co będzie, jak umrze. Przyniosłem jej wtedy urodzinowy prezent – pierścionek. Ucieszyła się, zawsze lubiła ładne przedmioty. Była wzruszona tym prezentem. Powiedziała mi wtedy też po raz pierwszy coś, co wydawało mi się zawsze oczywiste, ale mama unikała takich ogólnych stwierdzeń; powiedziała, że ona i jej pokolenie nie miało szczęścia: "Popatrz, wojna, później komunizm, byliśmy strasznym rocznikiem". – Wraca Pan do pustego domu. Czy ktoś się Panem teraz opiekuje? Jarosław Kaczyński: Ja naprawdę nie potrzebuję opieki, ale panie, które pomagały mamie, pomagają dzisiaj mnie. To sytuacja przejściowa, ale dziś mogę powiedzieć, że mam komfort. A poza tym umiem różne rzeczy robić sam, ugotować coś sobie. – Trudno uwierzyć. Mężczyźni zwykle potrafią tylko usmażyć jajecznicę. Jarosław Kaczyński: A ja w latach 70. gotowałem nawet obiady, sobie, a czasem też i rodzicom. Mama była jednak z nich niezadowolona, bo sama bardzo dobrze gotowała. Odmawiała więc jedzenia moich. A dziś, cóż, łatwo przybieram na wadze, więc staram się nie przejadać. Podczas ostatnich wydarzeń bardzo schudłem, ostatni raz byłem tak szczupły 20 lat temu. – Jako kobieta oświadczam, że bardzo Pan wyprzystojniał. Jarosław Kaczyński: Miło mi to słyszeć. Natomiast chcę powiedzieć, że jestem przyzwyczajony, żeby sam się sobą zajmować. Nie mówię tu o praniu czy prasowaniu koszul, bo w tym nie jestem najlepszy. Największe kłopoty mam z papierami, których zawsze jest za dużo. To potężne archiwum. Poza tym robię masę notatek. – Sam Pan pisze sobie przemówienia, czy ktoś to robi za Pana? Jarosław Kaczyński: Przemówienia na ogół wygłaszam z głowy, co najwyżej zapisuję tezy do nich. – Wraca Pan wieczorem, robi sobie herbatę i odbiera telefony? Jarosław Kaczyński: Nie przepadam za rozmowami przez telefon, nieczęsto korzystam z komórki. Parzę herbatę, którą piję bez cukru, lubię wypić ją w kuchni. A potem siadam, czytam i piszę różne rzeczy. – Kolejną książkę? Jarosław Kaczyński: Książka jest już napisana. Teraz będę ją redagował. Chciałem ją napisać. Natomiast mam do napisania też mnóstwo innych rzeczy – od małych notatek po większe. Mam całe szuflady rękopisów. – Pisze Pan ręcznie? Jarosław Kaczyński: Tak, mam w domu laptop, no też iPad, ale najlepiej myśli mi się z piórem w ręku. Leszek zawsze mówił: "Trzymaj gdzieś te swoje papiery, może na emeryturze się do czegoś przydadzą". Tak przy okazji, moje, jak mi się wydaje, najlepsze referaty z dawnych lat zostały zawieruszone, gdy dałem je jednemu z kolegów do wydania. Stara historia, ale do dziś o niej pamiętam. – Komputer dla wielu ludzi pełni rolę przyjaciela. Zwłaszcza samotników. Nie czuje się Pan samotny? Jarosław Kaczyński: Wiadomo, że człowiek, który stracił najbliższych, nie czuje się dobrze, ale jest wiele osób bardzo życzliwie do mnie nastawionych i nie jest prawdą, że nie mam się do kogo odezwać. A po śmierci mamy mój dom był pełen ludzi. Chorowałem, musiałem leżeć – zapalenie płuc – i w domu ciągle ktoś był. Przyjechała Marta z dziećmi, Basia (Skrzypek, dyrektorka biura Jarosława Kaczyńskiego – przyp. red.) przyjeżdżała. Kuzyn Janek spędzał u mnie dużo czasu. – Ma Pan przyjaciół, na których może liczyć w każdej sytuacji? Takie osoby z lat dawnych i wczesnej młodości? Jarosław Kaczyński: Są tacy, których znam od dzieciństwa, chociaż te bliskie związki, niestety, w ciągu ostatnich 20 lat osłabły. Jedna z takich koleżanek, której rodzice przyjaźnili się z moimi, dzwoniła niedawno z kondolencjami. Niektóre moje przyjaźnie rozpadły się w latach 80., bo znaleźliśmy się po różnych stronach politycznej barykady. A ja w polityce opozycyjnej bliskich znajomości nie zawierałem. Poza tym dla przyjaciół trzeba mieć czas. A kiedy zakładałem partię polityczną, zaczął się taki młyn, że gdy zjawiałem się w domu przed 22, mama była zdumiona. Pamiętam, że marzyłem, by móc w soboty o 23.30 posłuchać w radio audycji muzycznej z udziałem orkiestr, które bardzo lubiłem. – Tego czasu to Pan właściwie nadal nie ma? Tak trudno było umówić się na ten wywiad. Jarosław Kaczyński: Ale wtedy nie miałem go w ogóle. Stąd moja sympatia do jazdy samochodem, bo to był jedyny moment, kiedy odpoczywałem. Jeździłem wtedy bardzo dużo, zasadą były co najmniej dwie wyprawy w Polskę w ciągu tygodnia. – I takie życie podobało się Panu? Jarosław Kaczyński: Było ciężkie, ale to poznawanie Polski jak najlepiej wspominam. Pierwszy raz objeżdżałem Polskę jako działacz Biura Interwencyjnego KOR w latach 70. To była Polska biedna, często bardzo biedna, nierzadko trafiałem do środowisk kryminalnych, zatłoczone pociągi, autobusy PKS-u, nie tylko zatłoczone, ale, szczególnie na wschodzie, jeżdżące niezależnie od rozkładu jazdy, brudne dworce, nocne poczekalnie z dziwnymi ludźmi. Po 1989 wyglądało to zupełnie inaczej. Na spotkania przychodziły tłumy. Było często wielkie napięcie. Nie zapomnę opowiadań o głodnych dzieciach, gniewu bezrobotnych. I naprawdę nie sądziłem, że po przeszło 20 latach znów będziemy to mieli. W Polsce przeszło dwa razy bogatszej, ale straszliwie niesprawiedliwie skonstruowanej. Skądinąd wielkie powodzenie miałem z różnych względów. – U kobiet? Jarosław Kaczyński: Z tym różnie bywało, ale na spotkaniach – wielka frekwencja. Myślę, że trochę wynikało to z ciekawości, by spotkać człowieka opisywanego jako "arcyłotr". – Sądziłam, że Pan dopiero ostatnio tak "spotworniał". Jarosław Kaczyński: Nie, nie, już wtedy byłem monstrum straszliwym. Oskarżano mnie, że jestem człowiekiem skorumpowanym, bardzo bogatym i nawet członkowie mojej partii pisali do mnie listy o duże pożyczki, na przykład w związku ze ślubem córki. A jak zrobiliśmy konferencję antykorupcyjną, okrzyknięto nas złodziejami. Jakiś Kaczyński w Białymstoku miał bank czy coś takiego, uchodziłem więc za właściciela banku. Lubię zwierzęta, twierdzono więc, że mam rzeźnię. – A tak naprawdę? Jarosław Kaczyński: Tak naprawdę to dopiero kiedy zostałem redaktorem naczelnym "Tygodnika Solidarność", miałem jakieś stałe przyzwoite pieniądze. Przedtem, nawet jako senator, tylko cieniutką dietę (później je znacznie podwyższono). A jeszcze przedtem zupełnie nic. Kiedy podziemie przestało przekazywać niewielkie, ale jakoś wystarczające na skromne życie środki. Nie miałem nawet garnituru, rodzice na emeryturze. Ale jakoś to przetrwałem, na parówkach z wody. I mogę uczciwie powiedzieć, że pieniądze nie są warunkiem szczęścia. Ten czas między Okrągłym Stołem a mianowaniem na naczelnego "TySola" był bardzo biedny, ale i bardzo szczęśliwy. Ale nie powiem, kiedy mi się poprawiło, to było mi jeszcze lepiej. Ale przede wszystkim miałem stałą pracę, no i tworzyliśmy coś od podstaw. – Podobno teraz ma Pan długi? Jarosław Kaczyński: Mam, sporą sumę, ale jakoś dam sobie radę. Zawsze musiałem sobie radzić. – I ma Pan gierkowską meblościankę? Jarosław Kaczyński: Nie gierkowską, to bajki. Długi pozostały mi po chorobie mamy i oczywiście jakoś je spłacę. Ale wracając do moich kontaktów towarzyskich, nigdy nie były rozbudowane. Nie byłem tak towarzyski, jak Leszek. Chociaż są oczywiście nasi wspólni przyjaciele, z którymi po dziś dzień jestem w serdecznych stosunkach. Tak jak zresztą z wieloma osobami. Pytała mnie pani o samotność – samotny nie jestem. – Ma Pan też rodzinę. Bratanicę Martę. Ojcuje jej Pan? Jarosław Kaczyński: Staram się Marcie pomagać, wspierać ją na różne sposoby, także radą. Niemal codziennie rozmawiamy przez telefon, chcę wiedzieć, co robi, doradzam jej, namawiam do różnych rzeczy. – Do czego Pan ją namawia? Jarosław Kaczyński: Nie ukrywam, że namawiam ją do aktywności publicznej, bo uważam, że ma do tego predyspozycje. Ale ona ciągle się nie może zdecydować. Ma jedną cechę, którą odziedziczyła i po swojej mamie, i po swojej babci, czyli mojej mamie – ogromne zaangażowanie w wychowanie dzieci. Leszek zawsze bardzo chciał, żeby zrobiła doktorat, i jako profesor prawa mógłby pewnie jej w tym pomóc. Nie chodzi o protekcję, ale o merytoryczny nadzór. Ja prawem przestałem się zajmować już parę dziesięcioleci temu, nie mam więc takich możliwości. Ale bardzo bym się cieszył, gdyby się za to wzięła. – Marta bliższa jest Panu niż kiedyś? Jarosław Kaczyński: Jest mi bardzo bliska i naprawdę chciałbym jej nieba przychylić. – Ma Pan też dwie wnuczki… Jarosław Kaczyński: Są bardzo żywe, szczególnie Martyna. Zastanawiałem się, jak to będzie, jeśli będą u mnie w domu. Ale dzisiaj mogę szczerze powiedzieć, że z żalem patrzyłem, jak wyjeżdżają. Ja już wtedy dochodziłem do siebie, nie musiałem leżeć. Myślę dzisiaj, że wakacje z nimi, w jakimś leśnym domu, byłyby naprawdę miłe. Znajoma ma ładnie położony dom na wsi, pagórkowate tereny, łąki, jeziora. Byłoby gdzie chodzić, popływać łodzią. To grzeczne dziewczynki. Były u mnie kilka dni, mieszkały z Martą na górze i nie stwarzały żadnych problemów. Marta dba o nasze relacje, ma zwyczaj przysyłać mi zdjęcia córek i od niedawna pieska. Przechowuję wypracowania Ewy z angielskiego. A pieska – Mimi też poznałem osobiście, był tutaj. – A jak zachowywała się wtedy ulubiona kotka Pana mamy – Fiona? Jarosław Kaczyński: Patrzyła na Mimi podejrzliwie, parę razy próbowała zapolować, wyraźnie nie wiedziała, czy to kot, pies, czy może duża mysz, ale generalnie wielkiej awantury nie było. A dzieci? No cóż, może trochę późno chodzą spać. Ja w dzieciństwie o ósmej musiałem już być w łóżku. – A czytał Pan pod kołdrą z latarką? Jarosław Kaczyński: Nie, bo mama zawsze czytała nam przy kolacji, nawet kiedy już dawno sami umieliśmy to robić. Lech i Jarosław Kaczyńscy w wieku 5 lat z matką, Jadwigą Kaczyńską, Warszawa 1954. – A czy w ogóle ma Pan czas na książki, poza ich pisaniem? Jarosław Kaczyński: Muszę czytać i prasę, i książki. Mam odłożony taki stosik do przeczytania w wolnej chwili. Dziś jest to "Triumf człowieka pospolitego" Legutki, "Spotkałam kiedyś prawdziwego hipstera" Maryny Miklaszewskiej i "A zabawa trwała w najlepsze" Ridinga. No i Besançon i jego książka o Rosji – szalenie interesująca. Są jeszcze polityczne lektury obowiązkowe – wywiad rzeka z Millerem i ze Święczkowskim. Też muszę na to znaleźć czas. Szczególnie lektura opowieści Millera – demokraty, obrońcy wolności – będzie pewnie wciągająca. – Poczucie humoru Pana na szczęście na opuszcza? Jarosław Kaczyński: Tak, lubię żarty. Lubię też czasem ludzi "wkręcać". Szczególnie na absurdalne pytania odpowiadać absurdalnie, na przykład kiedy mnie pytają, czy chcę wojny z Rosją. Ale nie będę cytował tych odpowiedzi, bo nie wszyscy mają takie poczucie humoru. Ale skądinąd nasz stosunek do Rosji to ciekawy problem. Ludzie złej woli, opowiadający absurdy o tej wojnie, korzystają z tego, że część naszego narodu nie otrząsnęła się z ciężkich historycznych doświadczeń. Rosja jest od nas silniejsza, ale to nie oznacza, że nie można z nią mieć partnerskich stosunków. Trzeba być tylko pewniejszym siebie. – Ma Pan wizję siebie w ciągu najbliższych 10, 20 lat? Rzuci Pan politykę? Jarosław Kaczyński: Polityki nie rzucę, bo to moje życie. Natomiast chcę dojść do władzy, ale nie przejściowej, tylko na dłużej, żeby można było Polskę solidnie zmienić. Powiedzmy, władza na osiem lat. Wiem, ile udało się zmienić przez 16 miesięcy mojego premierowania, chociaż w rządzie byli ludzie z różnych opcji. Chciałbym w ciągu tych ośmiu lat być kimś, kto ma wpływ na sprawy kraju. Jeżeli będę żył oczywiście, ale 72 lata to jak na polityka nie jest dużo. – Nie myśli Pan o takim etapie, kiedy polityka będzie już poza Panem? Jarosław Kaczyński: Myślę czasami i planuję, że przeczytam wtedy mnóstwo różnych pozycji, na które teraz brakuje mi czasu. Jak choćby Dorotę Masłowską, podobno bardzo się pisarsko wyrobiła. Obejrzę filmy, które zawsze chciałem zobaczyć. – A nie myśli Pan czasem, że ta ukochana polityka wszystko Panu zabrała? Nie ożenił się Pan, nie ma Pan dzieci. Jarosław Kaczyński: Ależ ja nic dla polityki nie poświęciłem, nigdy nie chciałem żyć inaczej. A znaczenie dzieci zacząłem doceniać dopiero teraz, jako potrzebę narodową. Kiedy myślę o sobie i moim świecie, to głównie o tym, jaka powinna być Polska, a czasem jaki ja powinienem być. – A jaki powinien Pan być? Jarosław Kaczyński: No, wspaniały, pod każdym względem dalece przewyższający to, co jest. – Taki metr dziewięćdziesiąt? Jarosław Kaczyński: W życiu niski wzrost przeszkadza, ale średni zupełnie by mi wystarczył. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Lech i Jarosław Kaczyńscy z matką, Jadwigą Kaczyńską, 2008 rok. Polecamy także: Żona opozycjonisty, matka ośmiorga dzieci i... feministka. Z Danutą Wałęsą rozmowa o życiu.
Wzruszające szczegóły ich niezwykłego związku: książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe”
Maria Czubaszek często powtarzała, że „prawdziwej miłości nawet małżeństwo nie przeszkodzi”. Była to święta prawda w przypadku jej związku z Wojciechem Karolakiem. Byli ze sobą przez lata, sami nie pamiętali nawet jak długo i łączyło ich przede wszystkim poczucie humoru oraz szczególne porozumienie. Wywiad-rzeka o Marii Czubaszek Właśnie ciekawość tego, jak wyglądało małżeństwo fascynującej Marii Czubaszek sprawiła, że Krystyna Pytlakowska postanowiła przeprowadzić z Wojciechem Karolakiem wywiad-rzekę, mimo że nie robi tego już zbyt chętnie. W wyniku wielu rozmów prowadzonych w nocy powstała niezwykła książka „Maria Czubaszek + Wojciech Karolak = Małżeństwo doskonałe. Czy ty wiesz, że ja cię kocham…” Rozmawiali zawsze w nocy, ponieważ muzyk jest od dawna przyzwyczajony do takiego trybu życia – w dzień śpi. Nie było to łatwe, jak zapewnia autorka, lecz po pół godziny rozmowy zawsze przełamywała senność i wciągała się opowieść Wojciecha Karolaka. Mówi, że jest on wspaniałym rozmówcą i spędzając noce przy herbacie i papierosach, nieraz czuli, że duch Marii Czubaszek unosi się nad nimi. Krystyna Pytlakowska przyznała, że zdecydowała się na wywiad-rzekę ze względu na łączącą ich miłość do Marii Czubaszek. Dzięki temu dowiedziała się o niej wielu rzeczy, których nigdy wcześniej nie słyszała. „To wielka zaleta wywiadów rzek”, podkreśla autorka. We wstępie pisze: „Pociągała mnie perspektywa odkrywania duszy Wojtka Karolaka i tajemnicy, dlaczego byli tak wierną sobie, niemal idealną parą – kim jest mężczyzna, z którym moja ulubiona Maria Czubaszek żyła przez połowę swojego życia w szczęściu i nieszczęściu.” Wojciech Karolak szczerze podzieli się swoimi wspomnieniami i po raz pierwszy wyraził wszystkie uczucia jakie żywił do żony, którą nazywał „Zajączką”. Nie zdradzał tajemnic małżeńskich, ale wyznał Krystynie Pytlakowskiej, że mógł z nią porozmawiać „lepiej niż z facetem”, a to chyba komplement. Rozmowy były tak długie i obszerne, że musiały zostać poddane selekcji, lecz zawarte w nich anegdoty tworzą obraz pięknej miłości pełnej humoru. Szczególnie poruszająca jest część opisująca życie Wojciecha Karolaka po śmierci ukochanej żony. Książka zawiera także wiele zdjęć z prywatnych zbiorów. Zobacz także: „Bez Marysi głupieję”. Wojciech Karolak w najnowszej VIVIE! wspomina ukochaną żonę, Marię Czubaszek
„Dni po śmierci Ani uciekły mi z pamięci”. Jarosław Bieniuk kończy 38 lat!
Jarosław Bieniuk kończy 38 lat! Po śmierci Ani przez długi czas żył w samotności. Poświęcił się wychowaniu trójki dzieci z dala od medialnego szumu. Nie tak miało być. Wielka miłość skończyła się nagle. Tragicznie i nieodwołalnie. Choć z Jarosławem Bieniukiem nie byli małżeństwem, Anna Przybylska mówiła o nim „mój mąż” i zawsze opowiadała o nim z czułością. Nie zdążyli wziąć ślubu, ale go planowali. Polecamy też: Dziś druga rocznica śmierci Anny Przybylskiej. Zobacz niepublikowane dotąd zdjęcia aktorki z VIVY! Przeczytaj też: Jarosław Bieniuk z dziećmi i nową partnerką na wspólnym zdjęciu! Internauci nie kryją zachwytu i zwracają uwagę na... Jarosław Bieniuk opowiedział nam o swoim życiu z Anną Przybylską. Nie wszystko da się nazwać. Pewne sprawy wciąż bolą. Czy te rany kiedykolwiek się zagoją? Sprawę delikatnie drąży Krystyna Pytlakowska. - Kiedy w kościele na pogrzebie Ani siedziałam w ławce tuż za Tobą i wtulonym w Ciebie Jasiem, pomyślałam: Jak on sobie teraz poradzi! Wyglądałeś tak młodzieńczo i tak bezradnie… Szczerze mówiąc te dni po śmierci Ani uciekły mi z pamięci. W głowie, na moim prywatnym, wewnętrznym dysku powstała czarna dziura, której już nigdy nie zapełnię. Nie wiem co wtedy robiłem, o czym myślałem. Nagle znalazłem się jakby w innym świecie. - Kiedy dowiadujesz się, że ktoś najbliższy ma raka… Krysiu, nie jestem gotowy, by o tym opowiadać. Nie wiem, czy kiedykolwiek będę na to gotowy. Nie chcę wracać do czasu choroby Ani, bo było to najbardziej traumatyczne doświadczenie w moim życiu. Chcę pamiętać Anię z naszych szczęśliwych lat, kiedy żartowaliśmy, bawiliśmy się, rodziliśmy dzieci. Piękną, roześmianą, czulą, spełnioną… Czy wiesz, że zdjęcia Ani są wszędzie w naszym domu? Wiszą na ścianach, stoją w ramkach na półkach, przy telewizorze, na biurku, stole. Można powiedzieć, że w jakiś sposób Ania cały czas jest z nami. Nowe życie Jarosława Bieniuka Coś się kończy, coś się zaczyna. Jarosław Bieniuk wciąż kocha kobietę, która odeszła. Ale życie ma swoje prawa. O to też pyta Krystyna Pytlakowska: - Ludzie chcieliby widzieć w Tobie cały czas zbolałego wdowca, samotnego do końca życia. A jak widzą Twoje zdjęcia, gdy się uśmiechasz, czy odpoczywasz z przyjaciółmi to są kąśliwi… …no właśnie. Ale przecież życie ma swoje prawa, wiele osób rozumie to, że młody facet – wewnątrz mam ciągle dwadzieścia pięć lat - nie może do śmierci być sam. - Ja to rozumiem i cieszę się, że potrafisz ułożyć sobie to życie. I że jest ktoś, kto pomoże Ci udźwignąć ciężar samotnego ojcostwa. To wyjątkowa dziewczyna! Dzięki niej życie znowu mnie cieszy i nie boje się tego powiedzieć. Rozumie mnie, wspiera. No i ma świetne relacje z moimi dziećmi. Lubią się wzajemnie. Nie mógłbym obdarzyć uczuciem kobiety, której by nie akceptowały. - Ania nie miałaby Ci tego za złe. Ania wie o tym, że zawsze będzie dla mnie kimś bardzo ważnym i nic tego nigdy nie zmieni. Zobacz też: "Doceniam każdą minutę". Najbardziej wzruszające cytaty z wywiadów z Anną Przybylską do VIVY!
„Najlepszy orgazm jest jeszcze przede mną”. Piotr Najsztub w EKSKLUZYWNYM WYWIADZIE VIVY!
Na rynku ukazała się książka Piotra Najsztuba i Doroty Sumińskiej - „Najsztub i Sumińska. O Polsce, strachu i kobietach”. To zapis życiowej rozmowy, traktującej o umiejętnościach przetrwania, rozczarowaniach i marzeniach. Oprócz porównań ze światem zwierząt, pozycja przepełniona jest słownymi utarczkami, plotkami i anegdotami. W ekskluzywnym wywiadzie VIVY!, zdradził nie tylko kulisy jej powstawania. Opowiedział o dojrzałości, dzieciństwie, planach na przyszłość i o tym, w czym odnajduje szczęście? Zobacz też: „Co robiłeś na redakcyjnej kanapie?” Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska rozmawiają o VIVIE! Piotr Najsztub w rozmowie z Krystyną Pytlakowską - Mam przed sobą niedużą książeczkę pt. „Najsztub i Szumińska. O Polsce, strachu i kobietach”. Czemu ludzie w ogóle piszą książki? Nie wiem, ja jej nie napisałem, ja tylko gadałem głównie z Dorotą Sumińską, a nasze rozmowy nagrywała i moderowała dziennikarka Irena Stanisławska, która zresztą wpadła na ten pomysł, żeby nas ze sobą połączyć. Bo ja doktor Sumińskiej wcześniej nie znałem. - Myślałam, że się przyjaźniliście. Nie, w ogóle nic o niej nie wiedziałem oprócz tego, że czasami słuchałem jej audycji o zwierzętach. - Są bardzo ciekawe i cieszą się popularnością wśród słuchaczy radia „Tok FM”. Dla mnie więc były to spotkania z ciekawym człowiekiem, a potem okazało się, że mamy w niektórych sprawach zbieżne poglądy, czy to dotyczące świata zwierząt, czy świata ludzi. Ale powtarzam, że tej książki nie napisałem tylko gadałem, gadałem i gadałem a potem autoryzowałem. Jest to właściwie zapis spotkań, które odbyły się u doktor Sumińskiej wśród jej kalekich psów, jakie przygarnęła. Ten bez nogi, ten prawie bez głowy, ale żyją, a ona jej podtrzymuje. - Prawdę mówiąc spodziewałam się, że będę to różne historie o jej i twoich zwierzętach. Trochę więc zdziwiłam się czytając o tym, kto jest mężczyzną a kto nie, kto jest niedojrzałym dzieckiem, jakie było twoje dzieciństwo. Ale dowiedziałam się też, że zwierzęta tak są do nas podobne, na przykład kłamią tak jak ludzie. No widzisz, a dla mnie spotkania z Sumińską były o tyle ciekawe, że w paru miejscach dostarczyła mi podniety naukowej , jak choćby na temat jonowego porozumiewania się zwierząt o którym kompletnie nic nie wiedziałem. Dopiero potem zacząłem się nim interesować, czytać na ten temat. - Wyjaśnij mi, o co chodzi. Udowodniono, że zwierzęta potrafią przekazywać sobie informacje w sposób nam nieznany, nawet nie mając ze sobą kontaktu. Komunikują się telepatycznie przy pomocy fizyki i uczą się nawzajem przekazując sobie wiedzę. Na przykład kiedy pojawiły się w Stanach torebki plastikowe, to ptaki krukowate miały duże problemy, ponieważ wyjadając resztki z tych toreb oplątywały sobie szyje, dzioby i umierały. Około ośmiu lat zajęła im nauka, jak sobie z tymi torbami radzić. Kiedy po latach ten sam problem pojawił się w Azji, tamte ptaki uporały się z nim w ciągu pół roku, co oznacza że jakoś zdobyły wiedzę od ptaków amerykańskich, jak go pokonać. Chociaż się z nimi nie kontaktowały. - A ludzie nie porozumiewają się jonowo? Dla dziennikarza byłaby to świetna metoda zdobywania informacji. Chciałbym zdobyć tę umiejętność, w ogóle chciałbym być człowiekiem niezwykłym, przeżyłem jednak jedno z największych życiowych rozczarowań, kiedy kilka lat temu zrobiono mi tomografię głowy. Miałem podejrzenie guza, ale okazało się, że go nie posiadam. Natomiast tomografia wykazała, że jestem absolutnie zwykły, mam zwykłe szare komórki i ani jednej metalowej części z kosmosu. Byłem na granicy płaczu. - Rozumiem, że dla twojej megalomanii to był duży cios. Cios, z którego do dzisiaj się nie podniosłem. - Ale i tak uważasz, że jesteś absolutnie niezwykły. Nie epatuję jednak ludzi tą wiedzą, nie męczę ich, a na swoje usprawiedliwienie dodam, że każdy jest wyjątkowy. Przynajmniej dla samego siebie. - Ale nie o każdym piszą na skrzydełku książki, że to erudyta. Nie odpowiadam za to, co o mnie napisano. Choć erudytą nie jestem, żeby nim być trzeba bez przerwy się tym zajmować, poszerzać wiedzę, pochłaniać ją wręcz. - I mieć jeszcze bardzo dobrą pamięć. Erudyta to nie na moją głowę. Jestem inteligentnym dyletantem, jak ktoś kiedyś trafnie nazwał dziennikarzy. - Inteligentny dyletant pokona każdą przeszkodę nawet w rozmowie z doktor Sumińską. Chociaż prawdę mówiąc pani Dorota trzyma się tu trochę w twoim cieniu. To było takie używanie swojej wiedzy o zwierzętach, żeby trochę powiedzieć o sobie. Piotr Najsztub, Viva! 2017 - Na przykład o jadowitej ośmiornicy? Tak, a ja takiej wiedzy nie mam. Musiałem więc używać swojej historii życiowej. Stąd wrażenie, że mnie jest tu więcej. - Na przykład że byłeś w domu odmieńcem i rodzice mieli obawy, czy nie chorujesz na autyzm. Na szczęście byli bardzo sobą zajęci, wiec jakoś przemknąłem przez to dzieciństwo. - Tak się kochali? Wprost przeciwnie. - A na czym polegała twoja odmienność? Nie czułem się z nikim związany, ani z rówieśnikami ani z rodziną. - Nigdy nie siadałeś matce na kolanach? Moja matka miała taką przypadłość że nas nie dotykała. Są tacy ludzie. Mój przyjaciel nie mógł położyć ręki na parapecie czy na poręczy, której przed chwilą dotykał ktoś inny i emanowała cudzym ciepłem. Ono go parzyło. Moja inność polegała też na tym, że nigdzie nie przynależałem. Do dzisiaj zresztą tak uważam. - W szkole też trzymałeś się poza grupą? Tak, poza tym, prowadziłem parę żyć, bo miałem kolegów chuliganów, taką bandyterkę z podwórka. I uczestniczyłem we ich chuligańsko- bandyckim życiu a z drugiej strony po kryjomu przed nimi czytałem książki. Bo gdyby się , byłbym przecwelony. A poza tym w ukryciu przed nimi i przed rodziną rysowałem. - Ukrywałeś talent. Wtedy nie wiedziałem czy mam talent, do dzisiaj tego nie wiem ale poszedłem na ASP. -Bo nie chciałeś zostać chuliganem i alkoholikiem? Była taka groźba, bo mój nauczyciel rysunku był alkoholikiem i wszyscy sądzili, że skończę jak on popełniając samobójstwo. Ale ja kompletnie nie jestem typem samobójcy, w ogóle mnie to nie pociąga. - Masz radość z tego, że żyjesz? Wcale nie szukam w życiu radości. Okazuje się, że można bez tego żyć. Mnie cechuje pogodna rozpacz, a umiarkowane szczęście i uważam, że to bardzo dobry stan. Właściwy. - Bierzesz antydepresanty? Nie, nigdy nie brałem, bo jeszcze bym został człowiekiem szczęśliwym, z tym strasznym głupkowatym wyrazem szczęścia na twarzy, to zupełnie nie dla mnie. - A dwudziestotrzyletnia narzeczona to nie antydepresant? Dwudziestopięcioletnia już. Ale to nie narzeczona tylko przyjaciółka. - To znaczy, że nie masz zamiaru się z nią ożenić? Ja w ogóle nie mam zamiaru się żenić. Ślub to kompletny przeżytek. Ja chcę spotykać się z kimś w miarę blisko, poznać go i dać siebie poznać. Ale nie wchodzić w jakieś wieloletnie małżeństwo. - To twoja przyjaciółka już ciebie trochę poznała. Ciekawe jaki według niej jesteś? Nudny, bo nic nie mówię, a to jest straszne. - Przygadała ci też – Najsztub, jaki ty stary jesteś. I na nic zdają się moje tłumaczenia, że jestem smokiem i mam prawie tysiąc lat. I tak już zostanie. - Smoki piszą bajki, a ty nigdy żadnej książki dotąd nie napisałeś. To prawda, przez wiele lat odmawiałem. Tłumaczyłem, że nie zrobię wywiadu rzeki z szacunku dla książki i takiego szultzowskiego poczucia, że książka to coś najważniejszego w życiu. No a teraz dałem się namówić. I powiem więcej… Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska, Viva! 2017 - Przełamałeś się? Przełamałem się i chcę przeprowadzić kilkanaście rozmów na jeden temat i wydać je. Będzie to książka, którą ja zredaguję, wybiorę do niej bohaterów, ja przeprowadzę te rozmowy. Moja własna. Dlaczego każdy teraz chce pisać książkę? To bardzo proste, poza megalomanią, narcyzmem książki to dzisiaj działalność handlowa, ale głównie wpływ na to miała zmiana mediów. Niegdyś większość tych rozmów, które ukazują się w wydaniach książkowych zmieściłaby się w normalnych, tradycyjnych periodykach. Ale dzisiaj duże formy są skracane i nie interesują redaktorów więc gdzieś musi to znaleźć ujście. - I powstaje paradoks. Bo wszyscy twierdzą że więcej osób piszę książki niż je czyta. - Jaki wobec tego jest sens pisania książek, których nie czytają? Chyba że ktoś ma nieprzepartą potrzebą ogłoszenia czegoś światu. Ja nie mam. - Dlaczego pisze Izabel, czy Radosław Majdan. Dlaczego ty w to wszedłeś? A dlaczego ty napisałaś książkę o sobie? - To nie ja, tylko Marzena Reinert. Trochę z próżności, ale chciałam przypomnieć moich rodziców, zwłaszcza ojca, który był pisarzem i znanym radiowcem, a teraz nikt o nim nie pamięta. Czyli miałaś jeden szlachetny powód. Ja nie mam takiego na swoje usprawiedliwienie. - Nie wmówisz, nie chciałeś nikogo przywoływać w pamięci. Wspominasz swoją pierwszą żonę Beatę i księdza Jankowskiego, ojca, matkę i dziadka. Ale o córkach ani mru mru na przykład. One nie chcą, żebym o nich gadał. Zobacz też: Krystyna Pytlakowska i Piotr Najsztub o tym, czemu pytali Aleksandrę Kwaśniewską o chodzenie nago? - A czytasz te książki, które się teraz tak masowo ukazują? Nie, wszystkie te wspaniałe pozycje jakoś mnie omijają i choćby dlatego nie mogę się nazwać erudytą. Głównie czytam wszystko w Internecie, różne magazyny nie tylko polityczne ale i naukowe. Więc nie mam czasu na czytanie książek. A kim jest Radosław Majdan? Nie trzeba czytać żeby wiedzieć, wystarczy na chłopaka spojrzeć. Chociaż… ostatnio przeczytałem „Sekretnie życie drzew” a teraz tego samego autora książkę o komunikowaniu się zwierząt. Tego rodzaju lektura mnie interesuje. - Przyznajesz się jednak że przeczytałeś wywiad rzekę z Agnieszką Osiecką, bo przytaczasz dowcip z tej książki. Zresztą bardzo śmieszny, ale nie będę go tu opowiadać. Przeczytałem ten wywiad, ponieważ moja przyjaciółka chce napisać scenariusz o Osieckiej i dużo o tym gadamy. Chciałem wiedzieć coś więcej na jej temat niż tylko obraz, który zapamiętałem, gdy spotkałem ją na Saskiej Kępie siedząca nad kieliszkiem. - Nie masz ochoty napisać swojego alfabetu o ludziach? Nie, bo dziewięćdziesiąt dziewięć procent z moich wspomnień i bon motów zapomniałem. Musiałbym przeżyć delirium, bo wtedy mózg odsłania tajemnice przeszłości. -Jak pijesz to nie czytasz ani nie piszesz? Nie, jak piję wino, to tylko myślę. I to jest stan, który bardzo lubię, takiego zapadania się w swoją głowę, myślenia innymi torami. Kiedy mam przed sobą kieliszek białego wina, to wyobrażam sobie, że pada lekki ciepły deszcz, który przeze mnie przelatuje i to jest bardzo przyjemne. - Pomaga ci uporać się ze strachem, którego podobno nie czujesz?Nie bałeś się nawet mając wyrok śmierci od mafii? Nie czuję strachu nigdy, niestety ale nie o to chodzi. Ten stan, o którym mówię polega na tym, że trochę znikam, po prostu mnie nie ma. - Nie musisz mieć audytorium? Nie, większość czasu spędzam sam ze sobą. - I z twoimi psami. Już nie, bo jeden mi umarł a drugi zaliczył zderzenie czołowe z samochodem. Od pół roku więc nie mam zwierząt. Kiedy były, chodziłem z nimi na spacery, ale mało rozmawialiśmy, może tylko więcej z chartem bo on był młody i trzeba było mu o świecie opowiedzieć. A teraz zauważam, że zamykam się w sobie jak mój dziadek Wodowskaz, opisany w tej książce. - Miał cechy autystyczne. Moja mama miała takie same, przez dziesięć ostatnich lat nie wychodziła z domu, tylko siedziała w fotelu. Mówiła - po co mam wychodzić skoro ja to wszystko znam, wszystko jest cały czas takie samo. Ja też miewam podobnie. Gdy w poniedziałki przychodzę do radia i muszę nagrać „orędzie mózgu państwa” jeszcze przed audycją, moja wydawczyni Zuzia Piechowicz mówi – znowu z nikim nie gadałaś przez dwa dni, bo szczękę masz kompletnie nie rozruszaną. I często ma rację. Bo ja nawet przez telefon nie lubię rozmawiać. A w towarzystwie bywam rzadko. Czasem jednak łapię się na tym, że jestem samcem alfa i omegą, i wszyscy mają mnie słuchać. Potem pukam się w głowę, po co ja to wszystko mówię. - Dobra, już dosyć bicia się w piersi. Z narzeczonymi też nie rozmawiasz? Mam na siebie oryginalny sposób, bo na początku muszę wyrzucić o sobie wszystko co we mnie najgorszego. I potem mam już spokój. Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska, Viva! 2017 - A co jest w tobie najlepsze? To że świat nie musi się kręcić wokół mnie. Nie jestem egoistą. Próbuję ludziom, którzy są blisko, stworzyć taką przestrzeń, aby mogli być sobą. - Dobrze to teraz trochę konkretów, przyznaj się, jaką wziąłeś zaliczkę za tę książkę. Jakąś mikroskopijną. Nie liczyłem nawet, że na tym zarobię. - Naprawdę zrobiłeś coś nie dla pieniędzy? Ależ ja wiele rzeczy robię bez pieniędzy. - Nie wmówisz mi, że jeździsz do sierot w domach dziecka. Taki altruizm społeczny mnie nie przekonuje. Jeśli jednak mogę komuś pomóc to pomagam. Często są to kobiety, bo ja wolę kobiety niż mężczyzn. W życiu nie miałem kolegi, z którym wychodziłem na piwo czy coś takiego. Ale czasami oddaję swoje rzeczy mężczyznom. Moi zięciowie na przykład chodzą w koszulach , które dostali ode mnie ,jeszcze z metkami. Różne rzeczy oddaję bezinteresownie. - Skoro nie przyjaźnisz się z facetami, to z kim rozmawiasz o seksie i laskach. Nie gadam, a jeżeli już to z kobietami. Bo z tych rozmów płynie dla mnie jakaś nauką. Cały czas muszę się rozwijać. Najlepszy orgazm jest jeszcze przede mną, że się tak wyrażę. - To ja ci życzę, żebyś jeszcze długo pożył czekając na niego bo czekanie na coś jest o wiele lepsze niż zdobycie tego, na co się czeka. Dziękuje, obawiam się że mogę żyć w dobrym zdrowiu tak długo jak mój ojciec, który jest nadzwyczaj żywotny mimo różnych kolei swojego losu. Jako osiemdziesięciolatek ma dosyć młodą jeszcze narzeczoną i dziarsko sobie pomyka. Sądzę, że ze mną może być podobnie. Rozmawiała Krystyna Pytlakowska Zobacz też: „Co robiłeś na redakcyjnej kanapie?” Piotr Najsztub i Krystyna Pytlakowska rozmawiają o VIVIE!