Po rozstaniu z Jandą długo leczył złamane serce, szczęście odnalazł dopiero u boku piątej żony. Andrzej Seweryn kończy 80 lat
Jest jednym z najwybitniejszych aktorów w historii Polski. Grał u najlepszych reżyserów i to nie tylko w Polsce, ale też we Francji, którą nazywa swoją drugą ojczyzną. Jego znajomi mówią, że jest tytanem pracy i perfekcjonistą. Te cechy sprawiły, że kariera Andrzeja Seweryna zawsze układała się fenomenalnie. Mniej szczęścia miał w życiu prywatnym. Z okazji 80. urodzin aktora przypominamy historię jego małżeństw.
Andrzej Seweryn powiedział kiedyś o sobie, że jest facetem opętanym przez pracę. Zdarzało mu się nawet zemdleć na scenie z przepracowania. A jednak najlepiej czuł się w teatrze albo na planie filmowym. Dopiero niedawno trochę się zmienił, wyhamował, docenił uroki domu i bliskość rodzinnych relacji, chociaż nadal pozostaje aktywny zawodowo. Aktor ma za sobą barwne i bogate życie osobiste, był kilkakrotnie żonaty, ma troje dzieci – córkę, znaną aktorkę Marię Seweryn i dwóch dorosłych już synów: Yanna i Maximiliena. Ale szczęście znalazł dopiero u boku Katarzyny Kubackiej-Seweryn, propagatorki kultury, organizatorki Festiwalu Filmowego – „Spotkania Niezwykłe”, autorki wielu projektów artystycznych. To jest jego małżeństwo na dobre i złe, na całe życie. Oto historia miłości pary. [Ostatnia aktualizacja tekstu na viva.pl 04.05.2024] Andrzej Seweryn: cztery małżeństwa Wcześniej aktor był żonaty cztery razy. Po raz pierwszy ożenił się w 1970 roku z Bogusławą Blajfer, to była studencka miłość, której pomogła...polityka. Oboje uczestniczyli w studenckich protestach ’68 roku, drukowali ulotki wykorzystując do tego wyżymaczkę kultowej pralki „Frania". Potem oboje siedzieli w więzieniu, choć Bogusława znacznie dłużej, bo została oskarżona z poważnego paragrafu, o próbę obalenie siłą ustroju PRL. Młodzieńczy związek przetrwał 3 lata. Poszli swoimi drogami, zakładając nowe rodziny. Po latach Andrzej Seweryn powiedział w rozmowie dla „Playboya”: „Oglądałem zdjęcia z mojego pierwszego ślubu – z całym szacunkiem dla urody Brada Pitta i Angeliny Jolie, zobaczyłem na nich porównywalną parę". W 1974 roku zrobiło się głośno o jego ślubie z Krystyną Jandą. Był już uznanym aktorem. Ona dopiero zaczynała karierę, więc ich relacja opierała się na układzie mistrz i uczennica. Jandzie szybko zaczęło to doskwierać. Mieli tak różne charaktery i oczekiwania, że ten związek był chyba z góry spisany na straty. I dzisiaj pewnie lepiej rozumieją się jako przyjaciele i rodzice Marii Seweryn. W 1980 roku, niedługo po rozwodzie z Krystyną Jandą, Andrzej Seweryn wyjechał do Francji, gdzie zastał go stan wojenny. Pozostał na emigracji, podczas której miał wielkie sukcesy, był m.in. aktorem francuskiej sceny narodowej „Comédie Française”. We Francji ożenił się z Laurence Bourdil, a następnie z piękną libańską aktorką Mireille Maalouf. Byli razem 15 lat. Podobno dla niego odłożyła karierę aktorską, zajęła się domem i wychowaniem ich syna Maximiliena. Ale Seweryn wrócił po latach do Polski, a Mireille postanowiła pozostać we Francji. Ich relacje zaczęły się rozluźniać. Zobacz też: Krystyna Janda i Andrzej Seweryn byli małżeństwem przez pięć lat. Oto historia ich miłości Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: historia miłości Wchodzenie w nowe związki, jest jak zaczynanie życia na nowo. Andrzej Seweryn robił to wiele razy. Ale wreszcie znalazł kobietę, u której boku zamierza spędzić resztę życia. Poznali na festiwalu filmowym w Maroku. Katarzyna napisała na zaproszeniu: „Ciepło pozdrawiam”. Jego to zainteresowało. „Może dla innych osób nie ma w tym nic nadzwyczajnego, ale do mnie nikt wcześniej tak nie pisał. Byłem ciekaw, kto to jest. Potem zobaczyłem wysoką, piękną kobietę w długiej sukni i stało się. Po prostu się zakochałem”, opowiadał w "Twoim Stylu". Ona spodziewała się spotkania z chłodnym, wyniosłym aktorem. A okazał się ujmujący, otwarty, dowcipny. Zaimponowało jej, że jest zawsze ciekawy nowych wyzwań i różnorodnych aktorskich przeżyć. Grał w kabarecie „Pożar w burdelu", wystąpił w teledysku „Otsochodzi". Szybko znaleźli porozumienie. Przegadali całą noc. „Następnego dnia - mówiła Katarzyna Kubacka-Seweryn w rozmowie z Magdaleną Żakowską w „Urodzie Życia” – na pożegnalnej kawie nad horyzontem pokazała się tęcza. Nasza tęcza. Teraz o tym wiem. Andrzej wpisał mi w książce proroczą dedykację: „W oczekiwaniu na obiecaną tęczę…” Odjechał, ale niebawem znów mieli się spotkać. Zobacz też: Andrzej Seweryn w młodości przebywał w więzieniu. Teraz opowiedział o „jednym z pierwszych męskich doświadczeń” w jego życiu Katarzyna Kubacka-Seweryn i Andrzej Seweryn: na dobre i na złe Kiedy się poznali, oboje nie byli już młodzi. Mieli za sobą wystarczający bagaż doświadczeń i przeżyć. Katarzyna Kubacka-Seweryn przeżyła miłosny zawód i nie myślała o tym, żeby jeszcze raz wiązać się z kimś na stałe. Zakładać rodzinę. Andrzeja Seweryna poznała wtedy, gdy godziła się już z życiem „szczęśliwej singielki", która przynajmniej sama o sobie decyduje. Jest niezależna, ma swoją przestrzeń i spędza życie na pracy i podróżach. Stało się jednak inaczej. Zakochali się w sobie, wiedzieli, że grzechem byłoby odrzucać szansę, jaką daje im los. Pewnego razu Andrzej Seweryn zaprosił ją do Rzymu i tam podczas uroczystej kolacji oświadczył się. Pobrali się w 2015 roku, w polskiej ambasadzie. Czytaj też: Stara się ją chronić. Kilka lat temu ukochany Iwony Pavlović zabronił jej jednej rzeczy Nie myślą o przeszłości. Katarzyna Kubacka-Seweryn mówiła w rozmowie z „Urodą życia", że nigdy nie obawiała się tego, że jej ukochany był kilkakrotnie żonaty. Wiedziała, że ich uczucie jest wyjątkowe. I że spotkali się w najlepszym dla siebie czasie, jako w pełni dojrzali ludzie, Andrzej Seweryn ma dzisiaj 78 lat, Katarzyna Kubacka-Seweryn jest o 18 lat młodsza, oboje mają już wnuki. Potrafią docenić wagę kompromisu, wiedzą, jakie to ważne, by wszystko przegadać – to, co cieszy i to, co boli, przeszkadza. Być razem, a jednocześnie nie rezygnować z siebie i swoich pasji. Czasem zdarzały im się nieżyczliwe spojrzenia i komentarze. Uwagi o artyście z bogatą przeszłością. Ale oni pokazali, że mają rację, są ze sobą już 13 lat i więź między nimi jest coraz silniejsza. Andrzej Seweryn i Katarzyna Kubacka-Seweryn na premierze serialu "Królowa", Warszawa, 20.06.2022 r. Ciepły, rodzinny dom Dzisiaj mieszkają razem w apartamencie niedaleko warszawskich Łazienek. Stworzyli swój własny dom, chociaż musieli nauczyć się swoich nawyków, przyzwyczajeń, charakterów. Andrzej Seweryn miał czasem żal do żony, że traktuje go jak nauczycielka i próbuje wychować. Ona zauważała, że mąż trzyma nierozpakowane kartony z rzeczami od kilku lat. „Andrzej o zgrozo, do dziś nie wie, że szuflady i szafki same się nie zamykają", śmiała się w rozmowie z „Urodą życia". Ale jego uwagi brała za komplementy – przez wiele lat pracowała jako polonistka i uwielbiała prace w szkole. Poza tym, jak mówiła Magdalenie Żakowskiej: „Andrzej wie, że jest osobą bardzo przeze mnie kochaną. Że ufam mu i choć czasem się sprzeciwiam, traktuję go jak autorytet”. On na swoim Instagramie, pod jednym ze zdjęć napisał: „...I powiedziałem Kasi, jak ją kocham, nawet gdy gubi parasolki... A gubi! Oj gubi!". Andrzej Seweryn niedawno udzielił wywiadu VIVIE!, w którym otworzył się na temat relacji z żoną. Mówi, że od lat jest wielbicielem jednej kobiety. „W tej chwili jestem wielbicielem jednej kobiety. I to od 12 lat", tłumaczył. Czy ta późniejsza miłość jest inna? „Pewnie tak. W każdym razie w moim przypadku była inna, jak widać. Zawsze mówiłem moim synom, żeby wiązali się z kobietami, które mają poczucie humoru. No i tak się stało z ich ojcem, czyli mną”, opowiadał Krystynie Pytlakowskiej. W ich relacji nie ma nudy. To ukochana pomaga zatrzymać Andrzejowi Sewerynowi w sobie młodzieńca. Katarzyna Kubacka-Seweryn przychodzi na premiery męża i zawsze jest szczera w ocenach. „Jest surowym sędzią. To bardzo dobrze mi robi. […] Oczywiście, że jesteśmy wrażliwi na nasze słabości i wolimy, żeby nas chwalono, ale tylko idiota wierzy wszystkim, którzy go chwalą”, zwierzał się aktor. Zakochani podarowali sobie nawzajem nowe światy. Przede wszystkim dom – ciepły, rodzinny, wielopokoleniowy. Dzieci ich obojga są tu kochane, a wnuki bardzo lubią bawić się z dziadkiem. Katarzyna sprawiła, że życie rodzinne nabrało intensywnych barw. I stało się tak bardzo ważne. Życzymy wszystkiego, co najpiękniejsze! Zobacz też: Andrzej Chyra i Magdalena Cielecka byli najgorętszą parą show-biznesu. Poznała ich... żona aktora Katarzyna Kubacka-Seweryn, Andrzej Seweryn, Premiera filmu Niebezpieczni dżentelmeni, 19 stycznia 2023
Krystyna Janda wzruszająco o Andrzeju Wajdzie w 100. rocznicę jego urodzin. Mówi o bolesnej stracie
Nikt nie spodziewał się, że ten moment poruszy całą salę. Gdy Krystyna Janda stanęła na scenie podczas gali Orłów 2026 w Teatrze Polskim w Warszawie, publiczność wstrzymała oddech. Owacja na stojąco była tylko początkiem. Dopiero jej słowa sprawiły, że wśród gości zapadła cisza pełna emocji i wspomnień o legendzie polskiego kina.
Krystyna Janda przeżyła jeden z najbardziej poruszających momentów w swojej imponującej karierze. Podczas uroczystej gali Orłów 2026 w Teatrze Polskim w Warszawie aktorka odebrała nagrodę za Osiągnięcia Życia, czyli jedno z najważniejszych wyróżnień w polskiej kinematografii. Choć publiczność przywitała ją długą owacją na stojąco, prawdziwe emocje przyszły dopiero chwilę później. Gdy stanęła przy mikrofonie, w sali zapadła absolutna cisza. Krystyna Janda odebrała Orła za Osiągnięcia Życia Informacja o tym, że Krystyna Janda zostanie uhonorowana Orłem za Osiągnięcia Życia, pojawiła się już wcześniej. Jednak dopiero podczas uroczystej gali artystka oficjalnie odebrała statuetkę, a moment ten okazał się jednym z najbardziej wzruszających punktów całego wieczoru. Nagrodę wręczył jej Jerzy Radziwiłowicz, aktor, z którym Janda przez lata współpracowała na planach filmowych. Jego słowa wyraźnie pokazały, jak ogromnym autorytetem dla środowiska filmowego jest laureatka. Radziwiłowicz nie krył emocji. Podkreślił, że próba uzasadniania tego wyróżnienia byłaby wręcz „nietaktem”. Wystarczyło zaledwie kilka zdań, aby sala wypełniła się gromkimi brawami. Goście natychmiast wstali z miejsc, nagradzając artystkę długą owacją. Był to moment, który dobitnie pokazał, jak wielkim szacunkiem cieszy się Krystyna Janda w świecie polskiego kina. CZYTAJ TEŻ: Zamiast restrykcji wybrała czułość wobec siebie. Katarzyna Kucewicz o sile małych kroków w procesie odchudzania Andrzej Wajda we wspomnieniach Krystyny Jandy W dzień gali aktorka udzieliła wywiadu naszemu serwisowi. W rozmowie z viva.pl wróciła pamięcią do jednego z najważniejszych twórców polskiego kina, czyli Andrzeja Wajdy, który w tym roku skończyłby 100 lat. „Dla mnie przede wszystkim jest to bardzo bolesny brak. Andrzej był zawsze osobą, do której można było zadzwonić. Zawsze był moim mentorem. Niestety odchodzą wszyscy moi wielcy, ale przychodzą nowi wielcy. Natomiast moi mentorzy odeszli, niestety”, mówiła z wyraźnym wzruszeniem Krystyna Janda. Aktorka podkreśliła jednak, że cieszy ją fakt, iż pamięć o reżyserze jest wciąż żywa. „Ale bardzo się cieszę, że wciąż jest tak dużo o Andrzeju, że mówi się o jego filmach, o jego sposobie myślenia, o nim jako człowieku. Że mówi się o nim tak wspaniale. I okazuje się, jak był ważny. Jego wpływ na polską kulturę i historię Polski jest absolutnie niepodważalny, ogromny. Dlatego dobrze, że zostaje w tym roku uhonorowany, tak jak powinien”, dodała. Podczas rozmowy pojawiło się również pytanie o ulubiony film Andrzeja Wajdy. Odpowiedź aktorki była szczera i pełna emocji. „Nie odpowiem Pani na to pytanie. To jest pytanie typu: ‘Czy woli Pani córkę, czy synka’. Ja kocham Wesele, ale z różnych powodów poza ocenianiem jaki to jest film. Wszystkie jego filmy są wspaniałe, ale szczególnie kocham właśnie Wesele”, powiedziała. Słowa Krystyny Jandy pokazują, jak silne więzi łączyły ją z legendarnym reżyserem. Dla wielu widzów ich współpraca na zawsze pozostanie jednym z najważniejszych rozdziałów w historii polskiego kina. Cały materiał z rozmowy z Krystyną Jandą można obejrzeć również na naszym kanale na platformie YouTube. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Dorota Wellman mówi o 32-letnim synu i ujawnia rodzinny sekret. Ich relacja wzrusza do głębi View oEmbed on the source website
Krystyna Janda odebrała Orła za całokształt kariery, ze sceny padły ważne słowa. Zwróciła się do jednej osoby
Wzruszenie, cisza i słowa, które poruszyły całą salę. Podczas gali Orłów w Teatrze Polskim w Warszawie Krystyna Janda odebrała najważniejsze wyróżnienie w polskim kinie. Jednak to nie sama statuetka stała się najgłośniejszym momentem wieczoru. Aktorka ze sceny zwróciła się do osoby, bez której, jak przyznała, jej kariera mogłaby nigdy się nie wydarzyć.
Krystyna Janda przeżyła jeden z najbardziej wzruszających momentów swojej kariery. Podczas uroczystej gali Orłów 2026 w Teatrze Polskim w Warszawie aktorka odebrała nagrodę za Osiągnięcia Życia. Choć publiczność nagrodziła ją długą owacją na stojąco, to właśnie jej słowa ze sceny sprawiły, że na sali zapanowała wyjątkowa cisza. Krystyna Janda odebrała „polskiego Oscara” Decyzję o przyznaniu Krystynie Jandzie Orła za Osiągnięcia Życia ogłoszono już wcześniej, jednak dopiero podczas uroczystej gali artystka oficjalnie odebrała statuetkę. Nagrodę wręczył jej Jerzy Radziwiłowicz, aktor, z którym Janda przez lata współpracowała na planach filmowych. Radziwiłowicz nie krył wzruszenia. Podkreślił, że próba uzasadniania tego wyróżnienia byłaby wręcz „nietaktem”. Słowa te wywołały natychmiastową reakcję publiczności. Sala wypełniła się gromkimi brawami, a zgromadzeni goście wstali z miejsc. To był moment, który pokazał, jak ogromnym autorytetem w polskim kinie jest Krystyna Janda. CZYTAJ TEŻ: Znamy laureatów 28. edycji Polskich Nagród Filmowych. Orły zostały rozdane Owacje na stojąco i niezwykłe przemówienie Aktorka weszła na scenę wyraźnie poruszona. Już na początku przyznała, że emocje są tak silne, iż musi sięgnąć po przygotowany wcześniej tekst. „Przeczytam, bo mam mętlik w głowie. Mówię, kochani, bez wahania, bo jesteśmy jedną wielką rodziną zgromadzoną wokół pojęcia sztuki", rozpoczęła. Artystka podkreśliła, że od ponad pół wieku towarzyszy jej ogromna radość z wykonywania zawodu aktorki. Nazwała go jednym z najpiękniejszych zawodów na świecie. W swoim przemówieniu wróciła także wspomnieniami do Andrzeja Wajdy. Reżyser, jak podkreśliła, nauczył ją myślenia o sztuce w sposób znacznie głębszy. „Wajda zaczął uczyć mnie, że sztuka, rola, film mogą zmienić świat, ustrój, kraj, człowieka. Że to, co robimy, może stać się rzeczą najwyższej wagi", mówiła. Krystyna Janda nie ukrywała, że zawsze wierzyła w sens tworzenia, nawet wtedy, gdy sztuka powstaje w trudnych warunkach. Zwróciła się do wszystkich twórców, którzy walczą o możliwość realizowania swoich pomysłów. „Nigdy nie interesowała mnie sztuka dla sztuki. Mówię to do tych wszystkich twórców, którzy za dwa złote próbują zrobić filmy, grają w piwnicach, do samotnie piszących pisarzy i poetów. Warto. Kocham was wszystkich", powiedziała. Jej słowa spotkały się z kolejną falą oklasków. CZYTAJ TEŻ: Prokuratura nie ma wątpliwości. Są nowe wieści w sprawie śmierci Magdaleny Majtyki Najbardziej wzruszający moment wieczoru. Krystyna Janda odebrała Orła Kulminacją przemówienia były jednak słowa skierowane do najbliższych. Aktorka podziękowała rodzinie, dzieciom i wszystkim, którzy towarzyszyli jej przez lata kariery. Najbardziej poruszający fragment dotyczył jednak jej zmarłej matki. „Dziękuję wszystkim, że byłam z wami. Bez was nie byłoby mnie. Dziękuję rodzinie, dzieciom, a przede wszystkim matce. To dzięki niej mogłam być w pracy, a ona dźwigała ciężar codzienności. Mamo, dziękuję", powiedziała ze sceny. Na widowni zapadła cisza. Wielu gości nie kryło wzruszenia. Pod koniec wystąpienia Krystyna Janda podziękowała także współpracownikom ze swojej fundacji. Przytoczyła słowa Marii Callas, która twierdziła, że życie bez sztuki nie ma sensu. Odbierając statuetkę Orła za Osiągnięcia Życia, aktorka podsumowała swoją drogę zawodową w niezwykle skromny sposób. „Odbierając tę nagrodę, mogę powiedzieć jedno: starałam się", powiedziała. Po tych słowach sala ponownie wybuchła oklaskami. Owacje na stojąco trwały jeszcze długo, a moment ten z pewnością przejdzie do historii gali Orłów jako jeden z najbardziej emocjonalnych. CZYTAJ TEŻ: Klaudia El Dursi żegna się z Hotelem Paradise. Poprowadzi za to inny kultowy program
Krystyna Janda z Orłem za Osiągnięcia Życia. Decyzja ogłoszona przed galą
Jedno nazwisko wywołało poruszenie w świecie polskiego kina. Podczas spotkania z nominowanymi do 28. Polskich Nagród Filmowych ogłoszono, kto otrzyma Orła za Osiągnięcia Życia. Wyróżnienie trafi do Krystyny Jandy, która statuetkę odbierze 9 marca podczas uroczystej gali w Teatrze Polskim w Warszawie transmitowanej przez Telewizję Polską.
Ogłoszenie tej decyzji wywołało duże emocje w środowisku filmowym. Podczas spotkania z nominowanymi do 28. Polskich Nagród Filmowych ujawniono nazwisko laureatki jednej z najważniejszych statuetek przyznawanych przez Polską Akademię Filmową. Orła za Osiągnięcia Życia otrzyma Krystyna Janda. Aktorka odbierze nagrodę 9 marca podczas uroczystej gali w Teatrze Polskim w Warszawie. Krystyna Janda laureatką Orła za Osiągnięcia Życia podczas Orłów 2026 Krystyna Janda została uhonorowana statuetką Orła za Osiągnięcia Życia podczas 28. edycji Polskich Nagród Filmowych Orły. Nazwisko artystki ogłoszono podczas oficjalnego spotkania z nominowanymi do nagród Polskiej Akademii Filmowej. Nazwisko laureatki odczytał minister Maciej Wróbel, sekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Tym samym Krystyna Janda została pierwszą laureatką tegorocznych Orłów. Aktorka odbierze statuetkę podczas uroczystej gali, która odbędzie się w poniedziałek 9 marca w Teatrze Polskim w Warszawie. Wydarzenie organizowane jest w ramach 28. Polskich Nagród Filmowych Orły, jednego z najważniejszych wydarzeń w polskim środowisku filmowym. Krystyna Janda była wcześniej sześciokrotnie nominowana do Orłów za role w filmach czołowych polskich reżyserów. Dotychczas jednak nie zdobyła tej nagrody. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Janda i Magda Umer: ich przyjaźń trwa już blisko cztery dekady [WYWIAD] Ogłoszenie laureatki w siedzibie Telewizji Polskiej Informację o przyznaniu nagrody ogłoszono 4 marca w siedzibie Telewizji Polskiej, która jest partnerem telewizyjnym i oficjalnym nadawcą gali. Uroczystemu ogłoszeniu towarzyszyło spotkanie z nominowanymi do tegorocznych Polskich Nagród Filmowych. W wydarzeniu uczestniczyli twórcy i artyści związani z filmami nominowanymi do statuetek. Na spotkaniu obecni byli między innymi reżyserzy: Emi Buchwald, Maciej Sobieszczański, Jan Holoubek, Krystian Kądziela, Maciej Buchwald, Kordian Kądziela oraz Kuba Czekaj. Wśród gości znaleźli się również scenarzyści, aktorzy oraz twórcy odpowiedzialni za realizację nominowanych produkcji. „Dom dobry” z największą liczbą nominacji do Orłów Tegoroczne nominacje do Polskich Nagród Filmowych Orły zdominował film „Dom dobry” w reżyserii Wojtka Smarzowskiego, który otrzymał 13 nominacji. O statuetki w 10 kategoriach powalczą także filmy: „Brat” w reżyserii Macieja Sobieszczańskiego, „Franz Kafka” w reżyserii Agnieszki Holland i „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej” w reżyserii Emi Buchwald Film „Ministranci” w reżyserii Piotra Domalewskiego ma szansę zdobyć 9 nagród, natomiast „Chopin, Chopin!” w reżyserii Michała Kwiecińskiego otrzymał nominacje w 8 kategoriach. O statuetkę Orła dla Najlepszego Filmu rywalizować będą produkcje: „Brat”, „Dom dobry”, „Franz Kafka”, „Ministranci” oraz „Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej”. CZYTAJ TEŻ: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Gala Orłów 2026 – kiedy i gdzie oglądać transmisję Gala 28. Polskich Nagród Filmowych Orły odbędzie się 9 marca w Teatrze Polskim w Warszawie. Wydarzenie będzie transmitowane przez Telewizję Polską. Relacja z czerwonego dywanu rozpocznie się o godz. 18.30 w TVP Info, a następnie o godz. 19.45 w TVP Kultura. Transmisja z gali w Teatrze Polskim będzie dostępna od godz. 21.15 na antenie TVP Kultura, natomiast od godz. 21.40 wydarzenie pokaże również TVP1. Podczas gali zostaną ogłoszeni laureaci tegorocznych Polskich Nagród Filmowych, a jedną z najważniejszych statuetek odbierze Krystyna Janda, uhonorowana Orłem za Osiągnięcia Życia podczas Orłów 2026.
Były nierozłączne, dziś została tęsknota. Poruszające słowa Jandy o Umer chwytają za serce. Tak mówiły o swojej przyjaźni
Krystyna Janda i Magda Umer przyjaźniły się blisko 40 lat. Legenda polskiej piosenki zmarła w wieku 76 lat. Dwa miesiące później aktorka opublikowała przejmujący wpis, w którym wyznała, że wciąż nie potrafi pogodzić się z jej odejściem.
Krystyna Janda i Magda Umer przyjaźniły się blisko 40 lat. 12 grudnia 2025 r. zmarła legenda polskiej piosenki i poezji śpiewanej w wieku 76 lat. Dwa miesiące później aktorka opublikowała poruszający wpis na Facebooku, w którym wyznała, że wciąż nie może pogodzić się ze stratą osoby, która była przy niej przez niemal pół wieku. Krystyna Janda i Magda Umer – przyjaźń od lat 70. Znajomość Krystyny Jandy i Magdy Umer rozpoczęła się w latach 70. Jak wspominały, po raz pierwszy mogły spotkać się na sylwestrze 1976/1977 u Jurka Zelnika, jednak Magda Umer tego nie zapamiętała. Niedługo później, w czerwcu 1977 roku, przedstawił je sobie Marek Grechuta w amfiteatrze opolskim. Prawdziwe zbliżenie nastąpiło, gdy Magda Umer zaprosiła Krystynę Jandę do telewizji, gdzie reżyserowała „Heloizę i Abelarda”. Od tego momentu – jak przyznała Janda – „prawie się nie rozstajemy”. Ich relacja obejmowała zarówno życie prywatne, jak i artystyczne. Krystyna Janda podkreślała, że przyjaźnią się prawie 40 lat, ale nigdy na siebie nie napierały. Każda miała swoje życie, lektury i przemyślenia. „Możemy nie widzieć się cały rok, a kiedy się spotykamy, jest zawsze tak, jakbyśmy się rozstały wczoraj” – mówiła aktorka. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Janda i Magda Umer: ich przyjaźń trwa już blisko cztery dekady [WYWIAD] Wspólna praca: „Biała bluzka” i „Zapiski z wygnania” Krystyna Janda i Magda Umer pracowały razem przy sześciu spektaklach. Jednym z najważniejszych był monodram „Biała bluzka”. Umer była jego reżyserką, a Janda grała główną rolę. Przedstawienie spotkało się z ogromnym odzewem publiczności, a za aktorką – jak wspominano – po Polsce jeździły jej fanki, by zobaczyć spektakl. W ostatnich latach współpracowały przy „Zapiskach z wygnania” według Sabiny Baral w Teatrze Polonia. Spektakl opowiada historię młodej emigrantki zmuszonej do opuszczenia Polski po 1968 roku. To właśnie do prób tego przedstawienia odniosła się Krystyna Janda w swoim poruszającym wpisie. Wspomniała, że Magda Umer przyniosła wtedy propozycje tekstów, które chciałaby dodać do adaptacji, w tym wiersz Wisławy Szymborskiej „Imiona”. 12 grudnia 2025 r. – dzień, który wszystko zmienił Magda Umer zmarła 12 grudnia 2025 r. w wieku 76 lat. Tego dnia Krystyna Janda opublikowała kilkadziesiąt czarnych „serduszek”, dając do zrozumienia, jak ogromna była jej rozpacz. Po dwóch miesiącach od śmierci przyjaciółki aktorka ponownie zabrała głos. Przyznała, że wciąż nie może pogodzić się z jej odejściem. ZOBACZ TEŻ: Krystyna Janda przerwała milczenie po śmierci Magdy Umer. Osobiste wyznanie poruszyło fanów Wpis Krystyny Jandy: „Nie można się pogodzić” Na swoim profilu na Facebooku Krystyna Janda napisała: „Nie ma Magdy. Nie można się pogodzić i ani na chwilę zapomnieć. Jakby czas z Nią stał w miejscu, nie daje się poruszyć. Znała wszystkie wiersze świata, mówiła je z pamięci, wszystkie teksty piosenek. Nieomylnie wyłuskiwana te najlepsze, te ważne, te znaczące. W ważnych chwilach lub niecodziennych sytuacjach przychodziły Jej do głowy, cytaty, zdania, frazy i ustawiały sensy chwil w człowieczym porządku. Ja nie pamiętałam nic, tylko wrażenia i uczucia, jak to aktorka”. Na końcu zwróciła się bezpośrednio do zmarłej przyjaciółki: „Magda, dlaczego Cię nie ma? Ta zawsze pełna szuflada z Tobą nagle pusta”. Te słowa pokazują, jak silna była więź, która łączyła Krystynę Jandę i Magdę Umer. Blisko 40 lat razem – ogień i woda W wywiadzie z 31 marca 2022 roku artystki mówiły o swojej relacji jako o połączeniu „ognia i wody”. Różniły się temperamentem, podejściem do życia i pracy, ale – jak podkreślały – nigdy nie chciały niczego w sobie zmieniać. Magda Umer mówiła, że Krystyna Janda jest „jedną z największych aktorek na świecie”, a Janda podkreślała erudycję i niezwykłą pamięć przyjaciółki do poezji i tekstów piosenek. Ich wspólne wakacje obejmowały m.in. okolice Ustki i Darłowa, a także Toskanię i ukochaną Sienę. Pracowały razem, podróżowały i dzieliły codzienność. Krystyna Janda i Magda Umer przez blisko 40 lat budowały relację opartą na wspólnej pracy, rozmowach i wzajemnym zrozumieniu. Dziś, po śmierci Magdy Umer 12 grudnia 2025 r., pozostały wspomnienia oraz słowa, które poruszyły tysiące osób. Źródło: Facebook, Viva.pl
Od 20 lat spędza tam większość życia; są jak jej drugi dom. Krystyna Janda pokazała nam swoje teatry
To nie tylko teatr. To jej drugi dom – zbudowany z emocji, wspomnień i ludzi. Krystyna Janda prowadzi nas korytarzami Och-Teatru i Teatru Polonia. Zobacz materiał wideo, w którym aktorka wspomina też ukochanego męża. Jedno miejsce jest poświęcone jego pamięci.
Miejsce, które powstało z miłości – do teatru i do ludzi. W każdym kącie Och-Teatru i Teatru Polonia czuć wyjątkową staranność, z jaką Krystyna Janda tworzy je od wielu lat. Na prośbę Wiktora Słojkowskiego aktorka oprowadza nas po swoim świecie, w którym przeszłość i teraźniejszość grają w tym samym spektaklu. Teatry Krystyny Jandy - początki, garderoby, kulisy Teatry, które prowadzi Krystyna Janda, nie powstały od zera — to adaptacje dawnych kin. „To były kina, więc one nie mają żadnego zaplecza, nie mają dużych kulis, są problemy z odejściem” — mówi aktorka bez ogródek. Konsekwencją jest niezwykła bliskość między aktorami a publicznością, ale też konieczność improwizacji i inwencji, by z niewielkiej przestrzeni wydobyć maksimum scenicznej magii. W garderobach czuć codzienność: pralki, suszarki, fotografie na ścianach, stosy kostiumów. Janda żartobliwie przyznaje się do drobnych obsesji organizacyjnych — wszędzie są zegary, by nikt nie spóźnił się na wejście. Te praktyczne detale malują obraz teatru, w którym tętni życie. Wspomnienie męża i Piotra Machalicy W sercu opowieści Jandy pojawia się motyw pamięci. W korytarzach i przy fotelach wiszą zdjęcia tych, których już z nami nie ma, a przedmioty codzienne stają się relikwiami wspólnych lat. O jednym z takich miejsc aktorka mówi wprost: „Tu wisi zawsze zdjęcie mojego męża. Po pogrzebie ktoś tu je powiesił, zupełnie przypadkowo, i tak już wisi kilkanaście lat.” To nie tylko zdjęcie Edwarda Kłosińskiego — miejsce pod nim zwykle zdobią kwiaty. „I wszystkie kwiaty, jakie dostajemy w teatrze, potem zjawiają się pod jego fotografią, żeby zaznaczyć, że pamiętamy, że to on budował ten teatr”, dodała Krystyna Janda przed kamerą VIVY.pl. O pamięci zmarłych mówi też, wspominając kolegów z tomu zawodowego: "Wszyscy ciągle po nim płaczemy i wszyscy za nim tęsknimy." Tak Krystyna Janda mówi o Piotrze Machalicy, który zapisał się w historii teatru. To wyraz tęsknoty, która jest tu stałą częścią wspólnoty teatralnej. Małe rytuały, wielkie historie W obu teatrach Krystyny Jandy każdy przedmiot ma swoją historię: neon, który niedawno zawisł w holu, zdjęcia powieszone przez aktorów, portret psa namalowany przez przyjaciółkę — wszystkie te elementy tworzą sieć wspomnień. Są też nagrody i pamiątki, które aktorka i jej zespół gromadzą na półkach jako świadectwo lat pracy. Te drobne rytuały układają się w codzienność, która jest jednocześnie celebracją wspólnego dorobku. ZOBACZ TAKŻE: Tak mieszka gwiazda Eurowizji. Niedawno została mamą, bezpieczny azyl dla bliskich znalazła z dala od zgiełku miasta Janda nie ukrywa, że teatr to także praca społeczna: darmowe spektakle uliczne, przedstawienia dla dzieci, ogród, który — jak mówi — dostał warszawskie wyróżnienie. Dla niej to naturalny przedłużenie misji: sztuka ma docierać do ludzi, tworzyć wspólnotę i wychowywać przyszłych widzów. Najsilniejsze jednak w tej opowieści jest przekonanie, że teatr jest czymś więcej niż miejscem pracy. To jak jej drugi dom. „Ja tu spędzam od 20 lat właściwie całe życie. Jestem z tego bardzo dumna” — stwierdza bez ozdobników. To zdanie streszcza najbardziej osobisty wymiar jej relacji z miejscem: to dom zbudowany z godzin prób, spektakli, spotkań, pożegnań i powrotów. View oEmbed on the source website
"Za cicho, za spokojnie" – hit PRL, którego na początku nikt nie chciał. Dziś to klasyk
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać – zbyt cicha, bez refrenu, zbyt skromna. A jednak to „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przyniósł Magdzie Umer sukces, artystyczną tożsamość i stał się ponadczasowym symbolem poetyckiej piosenki PRL. Jak ocaliła utwór, którego nikt nie chciał?
Początkowo nikt nie chciał jej śpiewać. Komisje festiwalowe ją odrzucały, a jednak „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” przetrwał próbę czasu i stał się jednym z najbardziej lirycznych symboli polskiej estrady czasów PRLu. Jak Magda Umer ocaliła tę piosenkę od zapomnienia? Choć dziś to jedna z najbardziej rozpoznawalnych kompozycji w historii polskiej piosenki poetyckiej, jej droga do sławy wcale nie była prosta. Piosenka na stałe zapisała się w historii dzięki delikatnemu i nastrojowemu wykonaniu Magdy Umer. Ale została napisana dla innej wokalistki. Wielkiej gwiazdy polskiej sceny muzycznej Ewy Demarczyk. Gdy ta odmówiła, utwór został zaproponowany Zdzisławie Sośnickiej. Jak to możliwe, że tak subtelna muzyczna perełka, idealna na jesienne nastroje została uznana za zbyt skromna i nieciekawą? Muzyczne nieporozumienie – dlaczego nikt nie chciał śpiewać tego hitu lat 70.? Pierwszym wyborem twórców był głos Ewy Demarczyk – silny, dramatyczny, teatralny. Ale już na etapie propozycji, okazało się, że „Koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie” nie wpisuje się w jej sceniczny styl. Kolejną kandydatką była Zdzisława Sośnicka, jednak tu również coś „nie zagrało”. Piosenka została uznana za zbyt „cichą” i delikatną, aby mógł do niej pasować tak mocny wokal. Poza tym była to dziwna piosenka, przynajmniej jak na tamte czasy – nie miała refrenu, co było nietypowe. Sama Magda Umer tak wspominała, jak dostała tę piosenkę od kompozytora Krzysztofa Knittla. „(…) Komisja opolskiego festiwalu uznała tę piosenkę za niedostatecznie dobrą, więc Krzyś machnął ręką i dał mi ją na festiwal studencki Fama, z myślą, że kiedyś nagra ją jakaś prawdziwa wokalistka”, wspominała piosenkarka w Polskim Radio. Początkowo Magda Umer nie wchodziła w rachubę jako wykonawczyni, bo uznawano, że utwór wymaga dużego głosu, a jej styl był bardziej „szeptany”, delikatny. Jak Magda Umer uratowała jesienną, nastrojową piosenkę Magda Umer postanowiła dołączyć tę piosenkę do repertuaru kabaretu „Stodoła”, w którym występowała jako studentka. Jej charakterystyczna, niemal szeptana interpretacja – wcześniej uważana za niepasującą – okazała się idealna. Umer śpiewała ten utwór w nastrojowej ciszy, bez wielkiego instrumentarium, co tylko podkreślało jego jesienny nastrój. Publiczności bardzo się ten nastrój podobał. Wszystkim udzielała się atmosfera pełna lirycznego spokoju i poetyckiego obrazowania: „Za naszym oknem pada deszcz / Na piecu skrzypce stroi świerszcz” / Dziewczyny płaczą, bo skończyło się już lato…”, śpiewała delikatnie Magda Umer. Piosenkę skomponował Krzysztof Knittel, autor muzyki współczesnej, który rzadko pisał coś na estradę. Z Magdą Umer znali się jeszcze z Liceum. Gdy ona, jako uczennica śpiewała piosenki Bułata Okudżawy, on – o dwa lata starszy, akompaniował jej na gitarze. Autorem słów jest Wojciech Niżynski, który wiele lat później był znany jako scenarzysta serialu „W labiryncie”, a potem producent i scenarzysta „Klanu’. Zwycięstwo w Świnoujściu i narodziny legendy Prawdziwy przełom przyszedł na festiwalu studenckim Fama w Świnoujściu. Umer zaśpiewała tam „Koncert jesienny…” i zdobyła pierwszą nagrodę. Akurat tak się złożyło, że był nią występ na 9 Festiwalu w Opolu, w 1971 roku, gdzie piosenka bardzo się spodobała. Choć początkowo była odrzucana przez komisję, stała się przebojem i zdobyła nagrodę. A konkurencja była ostra. Na festiwalu zaśpiewano 800 piosenek, wygrał Marek Grechuta z przebojem „Korowód”, nagrodę dostała także Maryla Rodowicz za „Z Tobą w górach”. Urszula Sipińska czarowała piosenką „Nim zakwitnie tysiąc róż”. To właśnie na tym festiwalu rozpoczęła się wielka kariera Magdy Umer. Dzięki tej jednej kompozycji wokalistka zyskała tożsamość artystyczną. Była już nie tylko interpretatorką cudzych tekstów, ale osobowością, która potrafi nadać im charakter, śpiewała w sposób emocjonalny, osobisty, potrafiła wydobyć walory tekstu. Zaśpiewać we własnym stylu - autorskim, poetyckim, który dla wszystkich stał się rozpoznawalny. Nie bez znaczenia jest również kontekst historyczny. Lata 70. w Polsce to czas oficjalnego, gierkowskiego optymizmu, wielkich słów i jeszcze większych gestów. Tymczasem „Koncert jesienny na dwa świerszcze” był subtelny, melancholijny, niemal intymny. Śpiewany cicho, jakby wbrew wszystkiemu, był formą artystycznego sprzeciwu wobec dominującego stylu estrady. Z perspektywy czasu to właśnie ta subtelność sprawiła, że piosenka przetrwała dekady. Nie potrzebowała festiwalowych fanfar, bo miała coś o wiele trwalszego – prawdę emocji. Magda Umer o piosence, której nikt nie chciał W wywiadach Umer wielokrotnie wspominała ten utwór jako jeden z najważniejszych w jej karierze. Z rozbrajającą szczerością przyznaje: „To był koncert jesienny na dwa świerszcze i wiatr w kominie. Wszyscy mówili: „Za cicho”, „Za spokojnie”, „To nie przebój” Ale ja wiedziałam, że to moje.” Dziś trudno wyobrazić sobie polską piosenkę poetycką bez tej kompozycji. Stała się jedną z najbardziej nastrojowych jesiennych piosenek. „Koncert jesienny na dwa świerszcze” to nie tylko piosenka – to wspomnienie wrześniowego wieczoru , zapachu spadających liści, oczekiwania babiego lata. A przede wszystkim dowód na to, że czasem to, co wydaje się ciche i skromne może wybrzmieć jako wielki przebój pełnej poezji piosenki. Piosenka miła kilka coverów, z których najbardziej znane jest wykonanie Katarzyny Skrzyneckiej z 1998 roku.
Sprzedali z mężem majątek, by spełnić marzenie. Dziś Krystyna Janda ogłasza: dalsze losy jej teatrów są już przesądzone
Krystyna Janda w szczerym wywiadzie z VIVA.pl wróciła wspomnieniami do czasu, w którym zakładała swoje teatry. Ile ją to kosztowało? Dziś wie, jaka czeka je przyszłość.
Był rok 2005, gdy Krystyna Janda założyła swoją Fundację na Rzecz Kultury, a wraz z nią nastąpiła otwarcie Teatru Polonia. Chwilę później zaczął działać też Och-Teatr. I choć oba miejsca są dziś pełen widzów, zbudowanie ich było ogromnym wyzwaniem. O początkach swoich inwestycji i tym, co stanie się z nimi kiedyś, Krystyna Janda opowiedziała nam przed kamerą VIVY.pl. Krystyna Janda o swoich teatrach. Komu je przekaże? W rozmowie z nami aktorka wróciła wspomnieniami do czasu, w którym zapragnęła mieć własne miejsce, w którym mogłaby wystawiać spektakle. Jakie były początki? „Po odejściu z Teatru Powszechnego nie dostałam w Polsce żadnej propozycji. Ani od reżysera, ani od dyrektora teatru. I dwa lata nie grałam w teatrze. I byłam już na takim głodzie grania w teatrze, że nagle pomyślałam, że coś wynajmę. Jakąś małą salę, w której sama sobie wszystko zorganizuję. Może mały monodram, może coś z dwoma kolegami albo dwiema z koleżankami. Coś małego, na chwilę”, opowiada nam. „No ale okazało się, że nie ma żadnej sali do wynajęcia, natomiast wtedy małe warszawskie kina szły pod płotek. Postanowiłam przystąpić do takiego przetargu na najtańsze z tych kin. Wygraliśmy, to był Teatr Polonia. Postawiliśmy z mężem wszystko na jedną kartę. Sprzedaż domu i nasze zarobki – majątek, który zgromadziliśmy - wystarczył tylko na część remontu. A potem po prostu już teatr zaczął działać, zaczęliśmy zarabiać i powoli to spłacać”, dodaje przed kamerą VIVY.pl. Ogromne kwoty to tylko jedno z wyzwań. „Pieniądze to jest jakby jedna sprawa, ale druga to przede wszystkim nasze autorytety, nasz dorobek. Poświęciliśmy wszystko. Ja postanowiłam przecież grać już tylko tu, być na wyłączność dla fundacji, nie robić nic innego, tylko się tym zajmować. To była bardzo poważna decyzja, miałam 50 lat i mogłam jeszcze dużo rzeczy robić. Pamiętam nawet, że odmówiłam wtedy wielu projektów na zachodzie, właśnie dlatego, że nie mogłam od naszej fundacji odjechać za daleko”, słyszymy. CZYTAJ TEŻ: 17 lat temu pożegnała męża; mówi, że nie jest w stanie się znów zakochać. Tylko u nas Krystyna Janda w przejmującej rozmowie Okazuje się, że na początku Krystyna Janda miała na Polonię specyficzny plan. „Najpierw przyszły tu kobiety. Robiłam teatr z nimi, o nich i dla nich. Kobiety grały, kobiety reżyserowały. I to był strzał w dziesiątkę. Jeszcze nie było wtedy takiej oczywistej narracji, że temat pozycji i roli kobiet jest ważny. To się dopiero rodziło”, mówi nam. Dziś opiekuje się dwoma miejscami i oba pękają w szwach. „Mamy bardzo dużo repertuaru, gramy 900 spektakli rocznie i mamy bardzo dużo publiczności. 20 lat to już trwa. I mam nadzieję, że będzie trwało dalej. Mam tez nadzieję, że kiedyś przekażę to córce”, zaznacza. A co z jej synami? Czy nie przeszkadza jej, że nie poszli w aktorską stronę? „Nie! Bardzo się z tego cieszę. Jeden z moich synów robi plakaty, a drugi syn jest fizykiem i dużo rzeczy umie obliczyć. Więc pomaga nam tu. No i jest jeszcze Marysia, która jest aktorką. Marysia gra bardzo dużo i zaczęła nawet reżyserować bardzo dużo. Mam nadzieję, że kiedyś to ona będzie prowadziła tę fundację”, podkreśliła jeszcze raz. Cały wywiad znajdziesz na naszym YouTubie. View oEmbed on the source website
17 lat temu pożegnała męża; mówi, że nie jest w stanie się znów zakochać. Tylko u nas Krystyna Janda w przejmującej rozmowie
Krystyna Janda od lat uchodzi za jedną z najważniejszych postaci polskiej sceny teatralnej. A jaka jest prywatnie? Właśnie od tej także strony dała się nam poznać w najnowszym wywiadzie. Aktorka opowiedziała między innymi o swoich bliskich i różnych odcieniach miłości.
Aktorka, reżyserka, założycielka własnych teatrów i fundacji – od dawna nie oddziela życia od sceny. W rozmowach przyznaje, że teatr jest jej domem, a aktorzy – rodziną. Mówi o nich z czułością, troską i zrozumieniem, podkreślając, że teatr opiera się na zaufaniu i przyjaźni. Równie blisko jest z tymi, z którymi wiążą ją więzy krwi. Na relację miłosną Krystyna Janda nie widzi jednak przestrzeni. Jak sama twierdzi: ukochany mąż, który zmarł 17 lat temu, był tym jedynym. Krystyna Janda o aktorach: są jak rodzina Na pierwszym miejscu w Teatrze Polonia oraz Och Teatrze nie stawia siebie, mimo że jest ich największą gwiazdą. Wszyscy aktorzy współpracujący z Jandą wiedzą, że takiej szefowej można ze świecą szukać w innych instytucjach kulturalnych. „Od kiedy otworzyłam fundację, wiedziałam, że ich kondycja, ich samopoczucie jest najważniejsze, że w ramach naszych możliwości musimy zrobić wszystko, żeby im zdjąć problemy z głowy, żeby jak wychodzą na scenę, to żeby po prostu mieli głowy spokojne, mogli się zająć tylko graniem. Poza tym ja w ogóle kocham aktorów, lubię ich wszystkich i ich problemy, ich poczucie humoru. Wie pan, od 20 lat właściwie co wieczór się z nimi spotykam, bo jestem też aktorką tego teatru i gram w wieloobsadowych rzeczach, więc w garderobie spotykam się z nimi, z różnymi tymi konstelacjami, które są wybrane do tytułów. I wiem o nich bardzo dużo, znam ich życie, znam ich problemy, znam ich rodziny, dzieci", mówi nam przed kamerą VIVY.pl. "Staramy się przyjaźnić. Te teatry są prowadzone na zasadzie zaufania, przyjaźni. I szczerze mówiąc, nie spotkałam aktora, któremu by nie zależało na jakości grania, na tym, że każdy z tych wieczorów musi być jedyny i najlepszy. W związku z tym nie trzeba ich namawiać do tego, żeby byli ofiarni na scenie, bo to jest oczywiste”, dodaje w tej samej rozmowie z Wiktorem Krajewskim. Dla Jandy teatr nie jest więc jedynie miejscem pracy. To wspólnota, w której wszyscy nawzajem dbają o siebie – także poza sceną. Sama artystka wielokrotnie wspierała kolegów i koleżanki z zespołu w momentach trudnych. „Pamiętam o tych zakrętach życiowych aktorów i jak się tylko nadarza okazja i mogę pomóc, to to oczywiście robię, tylko dlatego, że nie mają pracy. Przychodzą, bo się rozwiedli, bo mają jakiś proces, mają depresję, walczą z czymś, na przykład o dziecko ktoś walczy i jest już w takim stanie, że po prostu bez pracy zwariuje”, słyszymy. Teatr po stracie. Krystyna Janda o ukochanym mężu Jej własne życie również naznaczone było dramatycznymi doświadczeniami. Największym ciosem była śmierć męża, Edwarda Kłosińskiego – wybitnego operatora filmowego, współpracownika Andrzeja Wajdy, Krzysztofa Zanussiego czy Agnieszki Holland, z którym Janda była związana od początku lat osiemdziesiątych. Po długiej walce z chorobą nowotworową zmarł 5 stycznia 2008 roku. Artystka wspomina, że jeszcze tego samego dnia wieczorem wyszła na scenę. „Jak umarł mój mąż, to i tak zagrałam wieczorem. Bo on tworzył ze mną od podstaw oba teatry. Nawet nie pomyślałam, by coś odwołać”, opowiada nam. Śmierć najbliższego człowieka była momentem granicznym. A jednak Janda przyznaje, że teatr stał się wtedy ratunkiem. Dzięki scenie mogła przetrwać i nadać swojemu bólowi formę. Dodaje też, że choć wiele osób daje miłości kolejne szanse i szuka osób do związków, jej nigdy na tym nie zależało. „Wspomnienie mojego długoletniego małżeństwa wciąż jest we mnie gorąco. I jakoś nie wyobrażałam sobie przez ten czas, przez tych już kilkanaście lat od śmierci mojego męża, nie przyszło mi w ogóle do głowy, żeby kogoś obdarzyć nawet większym jakimś większym zainteresowaniem. Jakoś nie mogę sobie tego wyobrazić. I dobrze się tak czuję. Kocham bardzo moje dzieci i kocham bardzo moje wnuki i rodzinę. Kocham te teatry i aktorów. Oni są moimi przyjaciółmi. Jestem otoczona młodymi ludźmi”, podkreśla przed kamerą VIVY.pl. Co jeszcze nam zdradziła? Rozmowę pełną pasji do swojego zawodu, ale i prywatnych anegdot znajdziesz na górze strony oraz na naszym YouTubie. Zobacz również: Nie myśli o emeryturze, wciąż zachwyca formą. Maryla Rodowicz mówi wprost: „Nie myślę nad kruchością życia" View oEmbed on the source website
Był miłością jej życia. Krystyna Janda wzruszająca o mężu. „Do końca nie wierzyłam, że umrze”
Byli w sobie szaleńczo zakochani. Patrzyli w tym samym kierunku, mieli podobne priorytety. Ale los ich rozdzielił. Krystyna Janda w najnowszym wywiadzie poruszająco wspomina ukochanego męża. Przy Edwardzie Kłosińskim była do końca. Jej słowa to niezwykle osobiste wyznanie.
Mimo że odszedł 17 lat temu, wciąż nosi w sobie nieutulony żal. Krystyna Janda w poruszających słowach opowiedziała o ostatnich chwilach życia swojego męża, Edwarda Kłosińskiego. W rozmowie z Anną Puślecką wyznała, że mimo jego ciężkiej choroby nie dopuszczała myśli o jego śmierci. Opowiedziała też o ich relacji, wspólnych dzieciach i codzienności, którą dzielili aż do końca. Krystyna Janda i Edward Kłosiński: historia miłości Był rok 1976. Dzieliło ich 10 lat. A mimo tego czuli, że to coś wyjątkowego... Krystyna Janda i Edward Kłosiński poznali się na planie filmu „Człowiek z marmuru”. Ich relacja z czasem przerodziła się w głęboką więź i w 1981 roku para stanęła na ślubnym kobiercu. Dziewięć lat później na świat przyszedł ich syn Adam, zaś w 1991 roku – Jędrzej. Kłosiński został również ojczymem dla Marii, córki Krystyny Jandy z jej pierwszego małżeństwa z Andrzejem Sewerynem. Edward Kłosiński był nie tylko miłością życia Krystyny Jandy, ale też niezwykle cenionym operatorem filmowym. Pracował przy takich produkcjach, jak „Panny z Wilka”, „Człowiek z żelaza”, „Iluminacja”, „Barwy ochronne” czy seriale „Ziemia obiecana” i „Polskie drogi”. Czytaj także: Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBamSxI-81a3289.jpg" width="2000" height="1579" alt="PHOTO: GRAZYNA WOJCIK/SE/EAST NEWS KRYSTYNA JANDA Z MEZEM EDWARDEM KLOSINSKIM FOTO GRAZYNA WOJCIK Warsaw, Polska 06/01/2008 Edward Kosinski, one of the best Polish cameraman, passed away on 06/01/2008 after a long sickness. Kosinski worked with Polish director such as Andrzej Wajda (Man of Iron, Man of Marble and Man of Iron), Krzysztof Kieslowski (Decalouge) and Krzysztof Zanussi (Camuflage and Spiral) but also with Axel Corti, Bernarhard Wicki, Lars Von Trier to new just a few. In the picture: Edward Klosinski with his wife, actress Krystyna Janda" title="Zmar? Edward K?osi?ski" /> Ostatnie chwile życia Edwarda Kłosińskiego Edward Kłosiński odszedł 5 stycznia 2008 roku po walce z rakiem płuc, trzy dni po swoich 65. urodzinach. Krystyna Janda była przy nim do samego końca. W najnowszej rozmowie z Anną Puślecką w podcaście „Gdy nikt nie patrzy” wspominała: — Trudno mi o tym mówić. Byliśmy bardzo blisko do końca, w związku z tym nie było żadnej bariery między nami. Szczerze mówiąc, do końca nie wierzyłam, że umrze. Jestem chorobliwą optymistką i mnie się wydawało, że to będzie trwało — mówi z wyraźnym wzruszeniem. Z perspektywy czasu, aktorka przyznaje, że mimo pogarszającego się stanu zdrowia męża, miała nadzieję, że Edward wciąż będzie z nimi. — Niech to tak trwa, że on leży, będzie słaby, ale niech będzie przy nas. Niestety, skończyło się inaczej — dodała. Czytaj także: Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo Wzruszające wspomnienia: „Kochał mnie, lubił jak grałam” Mawiała, że w pewnym sensie był człowiekiem nieskazitelnym. Mogła na nim polegać w każdej sytuacji. Cenił ją jako osobę i artystkę. Był prawdziwą opoką. Krystyna Janda podkreśliła, że mąż był dla niej ogromnym wsparciem – nie tylko emocjonalnym, ale także zawodowym. — Kochał mnie, przede wszystkim. Miałam przy sobie kogoś, kto bardzo lubił, jak grałam. Uważał, że jestem największą aktorką na świecie. Mówił: 'wchodzisz, blask, za tobą ciemność — opowiada. Podkreśla przy tym, że Kłosiński był człowiekiem skromnym, spokojnym i racjonalnym. Nauczył ją pokory i dystansu. — Był wielkim artystą. Robił film za filmem – w Ameryce, w Niemczech, w Szwajcarii. O pracy nie rozmawialiśmy w domu, bo mieliśmy małych synków i co ich to obchodziło, co my robimy — wspominała. Czytaj także: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? Janda o sukcesie, rodzinie i naukach od męża W słowach Jandy pojawia się refleksja nad postawą męża wobec sukcesów. — Ciągle był z siebie niezadowolony. Nie przeżywał nigdy zawodowych euforii, że coś się udało. Jak dostawał nagrody, nie robiło to na nim wrażenia, zawsze uważał, że można było zrobić coś lepiej — mówiła. Aktorka wyznała również, że życie rodzinne i codzienność były dla nich ważniejsze niż kariera. — Życie było dla nas ważniejsze niż zawód — podsumowała. Krystyna Janda nie ukrywa, że wspomnienia o Edwardzie Kłosińskim są dla niej wciąż bardzo żywe. Ich wspólne życie, pełne ciepła, wsparcia i wzajemnego szacunku, jest dla niej źródłem siły i inspiracji do dziś. Czuje się w sobie nieutulony żal. Myśli o nim często, wspomina. Podkreśla, że był miłością jest życia. To była miłość jedna na miliona. Piękna, wypełniona wzajemnym zrozumieniem, wiernością i wsparciem na każdej płaszczyźnie...
Syn o odejściu Piotra Machalicy. Nie mógł się z nim pożegnać. Przejmujące słowa
Franciszek Machalica, syn Piotra Machalicy, wraz z Krystyną Jandą oraz Cezarym i Katarzyną Żakami wspominał wielkiego aktora w „Dzień Dobry TVN”. Przyznał, że nie miał okazji pożegnać się z ukochanym tatą... Jego słowa są naprawdę wzruszające.
Syn Piotra Machalicy, Franciszek, opowiedział w programie „Dzień dobry TVN” o dramatycznych okolicznościach choroby ojca. Z powodu pandemii nie mógł pożegnać się z nim osobiście. Jego szczere słowa poruszyły wszystkich. Aktora wspominali również Krystyna Janda oraz Cezary i Katarzyna Żakowie. Taki był prywatnie. Ostatnie chwile Piotra Machalicy oczami syna W niedzielnym wydaniu programu „Dzień dobry TVN” widzowie byli świadkami niezwykle emocjonalnej rozmowy poświęconej pamięci zmarłego aktora Piotra Machalicy. Gośćmi Ewy Drzyzgi i Krzysztofa Skórzyńskiego byli m.in. Krystyna Janda, Katarzyna i Cezary Żakowie oraz syn aktora – Franciszek Machalica. Franciszek Machalica w szczery i poruszający sposób opowiedział o ostatnich dniach życia swojego ojca. Z powodu pandemii COVID-19 i obowiązujących wtedy obostrzeń sanitarnych nie mógł pożegnać się z ojcem osobiście. – „To była sytuacja, kiedy wszystkie możliwości kontaktu były utrudnione. Nie można było wejść do szpitali. W zasadzie to nie można było chyba za bardzo wychodzić z domu w ogóle” – relacjonował w porannej rozmowie. Czytaj także: Po rozwodzie z pierwszą żoną Piotr Machalica został bankrutem. „Zamiast żyć, musiałem harować” Franciszek Machalica: „Ledwo mówił, był bardzo słaby” Najbardziej przejmującym momentem rozmowy była relacja Franciszka dotycząca ich ostatniego kontaktu. – „Jedyny kontakt, jaki mieliśmy, to telefoniczny, tuż przed tym wydarzeniem. I on też był bardzo utrudniony. Ojciec był bardzo słaby, bardzo źle się czuł, ledwo mówił w zasadzie” – wyznał syn Piotra Machalicy. Nie mogąc fizycznie być przy ojcu, Franciszek doświadczył trudnych emocji i ogromnego żalu. Wspomniał również o rutynie, którą dzielili mimo dzielącej ich odległości – „Tęsknię najbardziej za rozmowami. Mieliśmy taką naszą rutynę. On dzwonił do mnie, kiedy jechał samochodem. Mieszkaliśmy w różnych miastach, więc te rozmowy były dla nas ważne” – podkreślił. Czytaj także: Bratanek Piotra Machalicy poszedł w ślady sławnego wuja. Jest do niego łudząco podobny Krystyna Janda: „Baliśmy się o Piotrka” Krystyna Janda, która z Piotrem Machalicą współpracowała w Teatrze Polonia i Och-Teatrze, wspominała ich ostatni wspólny spektakl – „Lily”. Aktor zagrał tam główną rolę, jednak na scenie udało mu się stanąć zaledwie osiem razy, zanim odszedł 14 grudnia 2020 roku w wieku 65 lat. – „Ja mówiłam, jak się żegnaliśmy przed tym rozstaniem, kiedy teatry przestawały pracować na czas pandemii. „Piotrusiu, uważaj na siebie, bardzo na siebie uważaj”. Wszyscy mu to mówiliśmy. On się czuł nie najlepiej. (...) Wszyscy się o niego bardzo baliśmy, właśnie z powodu covidu” – wspominała rozemocjonowana Janda. Aktorka z bólem przyznała, że nie zobaczyli go już nigdy więcej... Czytaj także: Poruszające wyznanie żony Piotra Machalicy. Tak brzmiały jego ostatnie słowa do ukochanej Artyści o Piotrze Machalicy: wspomnienia pełne wzruszeń Cezary Żak również przywołał swoje wspomnienia związane z Piotrem Machalicą. Były one zdecydowanie bardziej radosne. Opowiadał o wspólnym czasie spędzonym w teatrze, jego rytuałach i dokładności, z jaką przygotowywał się do spektakli. – „Piotrek strasznie długo się przebierał, rozbierał z kostiumu i wszyscy już szli do domu dawno, a on dopiero zdejmował lewą nogawkę spodni. I nie będę cytował, co on mówił, ale strasznie go to wkurzało, że on musi sam zostawać. I myśmy czasami mieli dyżury, żeby zostawać. I wymyślaliśmy z kolegami, kto dzisiaj zostaje, żeby z Piotrkiem pogadać” – relacjonował. Dodał, że składanie scenicznego kostiumu, było swego rodzaju rytuałem – to samo robił Henryk Machalica, senior rodu. „Po przedstawieniu on robił to samo. Spodnie były ułożone w kant, przewieszone w odpowiedni sposób przez krzesło. Garderobiane nie miały nic do roboty. To było wszystko przygotowane na jutrzejszy spektakl” – mówił z uśmiechem Żak. Krystyna Janda potwierdziła te słowa, dodając – „Zawsze pachniał. Już z daleka było wiadomo, że Piotrek wszedł do teatru. No i te jego powiedzonka! ‘Nie świruj’ – to jego ulubione”. Czytaj także: Żona musiała samotnie wychować trójkę dzieci. Pierwsze małżeństwo Henryka Machalicy nie przetrwało Duch Piotra Machalicy nadal obecny w teatrze Rozmowa w „Dzień dobry TVN” zakończyła się symbolicznym i poruszającym apelem Krystyny Jandy, który wywołał wzruszenie zarówno u prowadzących, jak i widzów. – „Właściwie nie schodził u nas ze sceny. (...) Ja cały czas mówię, że jak wychodzę na scenę, to on na pewno stoi gdzieś tam w kulisie, gdzieś siedzi” – powiedziała z przekonaniem. I dodała z lekkim uśmiechem, ale i dramatycznym tonem: – „Artyści, nie umierajcie bezpotomnie, bo nie będzie kto miał robić”.
Tłum gwiazd w murach willi Krystyny Jandy! Spotkanie w Milanówku poruszyło całą branżę
To niezwykła, ważna tradycja dla wszystkich jej bliskich. Krystyna Janda co roku w Boże Ciało spotyka się z przyjaciółmi i współpracownikami w swojej willi w Milanówku. Nie inaczej było w tym roku. Pojawiła się cała plejada gwiazd! Sprawdź, kto dokładnie.
W zabytkowym dworku Krystyny Jandy w Milanówku odbyło się coroczne, niezwykle wyczekiwane spotkanie artystów z okazji Bożego Ciała. Od 20 lat gromadzi ono największe nazwiska polskiej sceny. Tegoroczne wydarzenie znów przyciągnęło tłum znanych gości, a atmosfera przyjaźni i wspomnień unosiła się nad zielonym ogrodem. Tradycja zainicjowana przez Edwarda Kłosińskiego Coroczne spotkania w dworku Krystyny Jandy w Milanówku odbywają się od 20 lat, zawsze w uroczystość Bożego Ciała. Tradycję tę zapoczątkował Edward Kłosiński – zmarły ponad 17 lat temu wybitny operator filmowy i mąż Krystyny Jandy. Pomysł narodził się z potrzeby bliskości, wspólnoty i celebracji życia z przyjaciółmi ze świata kultury i sztuki. Jak relacjonowała sama Krystyna Janda, wydarzenie rozpoczyna się w południe, aby ci z gości, którzy są praktykującymi katolikami, mogli wcześniej wziąć udział w procesji, a wieczór spędzić w gronie bliskich. Termin nie jest przypadkowy – tego dnia teatry zazwyczaj są zamknięte, co ułatwia obecność znanych artystów i całą logistykę. Czytaj także: Szesnaście lat temu pożegnała męża, tęsknota wciąż jest bolesna. Krystyna Janda opublikowała poruszający wpis Kto pojawił się w dworku Krystyny Jandy? Tegoroczne spotkanie, podobnie jak poprzednie, zgromadziło elitę polskiej sceny artystycznej. W zielonym ogrodzie w Milanówku pojawili się m.in.: Andrzej Grabowski Bogusław Linda Daniel Olbrychski z żoną Krystyną Demską-Olbrychską Katarzyna i Cezary Żakowie Katarzyna Grochola z mężem Stanisławem Bartosikiem Szymon Majewski Krzysztof Materna Grzegorz Warchoł prof. Jerzy Bralczyk Nie mogło zabraknąć także oczywiście samej gospodyni – Krystyny Jandy. Krystyna Demska-Olbrychska podkreśliła na Facebooku wyjątkowość tej tradycji słowami: „Jak co roku od 20 już lat Boże Ciało w ogrodzie u Krysi Jandy. Kochamy te spotkania i czekamy na ten dzień przez cały rok”. Czytaj także: Edward Kłosiński i Krystyna Janda doczekali się dwóch synów. Jeden z nich poszedł w ślady ojca Willa w Milanówku z niezwykłą historią Dom Krystyny Jandy w Milanówku to nie tylko przestrzeń spotkań, ale również miejsce z bogatą historią. Willa została wzniesiona w latach 20. XX wieku przez śpiewaka operowego Stanisława Gruszczyńskiego. Przewinął się przez nią również m.in. Jan Kiepura. Po II wojnie światowej funkcjonował tam szpital dla warszawiaków z obozu w Pruszkowie. W 1991 roku Krystyna Janda wraz z rodziną zamieszkała w tym domu. Aktorka przyznała, że w początkowym okresie doświadczała w nim niewytłumaczalnych i osobliwych zjawisk – wycia psów, tłuczenia się porcelany, tajemniczych dźwięków i przemieszczeń przedmiotów. Dopiero po poświęceniu domu wodą święconą, co zasugerowała jej opiekunka dzieci – pani Basia – zjawiska te ustały. „Basia szła za mną, trzymając wodę święconą rozlaną na talerzu. Przechodziłyśmy z pokoju do pokoju, żegnałyśmy się i kropiłam wszystkie kąty. (...) Od tego momentu wszystko się skończyło” – wspominała legendarna aktorka na łamach swojego bloga. Czytaj także: Nie wiedziały o sobie wielu rzeczy. Jak wyglądała przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Krystyny Jandy? Spotkanie artystów, które trwa od 20 lat Spotkanie organizowane przez Krystynę Jandę w Milanówku stało się nieodłączną częścią kalendarza towarzyskiego polskich artystów. Wydarzenie to łączy pokolenia, umożliwia pielęgnowanie wspomnień i budowanie nowych relacji. Coroczne Boże Ciało w Milanówku to nie tylko symbol tradycji, ale przede wszystkim wyraz przyjaźni i szacunku dla dziedzictwa Edwarda Kłosińskiego. Jak podkreśliła Janda w mediach społecznościowych: „Jak co roku od 20 lat spotkaliśmy się w Milanówku. Żeby się przyjaźnić, śmiać, cieszyć sobą. Pielęgnować wspomnienia. Te spotkania zainicjował 20 lat temu mój mąż. Nie ma go od 17 lat, staram się podtrzymać tradycję. Dziękuję za przyjaźń”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBamSxI-093e494.jpg" width="2000" height="1579" alt="PHOTO: GRAZYNA WOJCIK/SE/EAST NEWS KRYSTYNA JANDA Z MEZEM EDWARDEM KLOSINSKIM FOTO GRAZYNA WOJCIK Warsaw, Polska 06/01/2008 Edward Kosinski, one of the best Polish cameraman, passed away on 06/01/2008 after a long sickness. Kosinski worked with Polish director such as Andrzej Wajda (Man of Iron, Man of Marble and Man of Iron), Krzysztof Kieslowski (Decalouge) and Krzysztof Zanussi (Camuflage and Spiral) but also with Axel Corti, Bernarhard Wicki, Lars Von Trier to new just a few. In the picture: Edward Klosinski with his wife, actress Krystyna Janda" title="Zmar? Edward K?osi?ski" />
Mierzy się z tym od dawna. Krystyna Janda zdobyła się na osobiste wyznanie
Artystka otworzyła się na temat życia prywatnego
Ceniona aktorka i reżyserka zdobyła się na osobiste wyznanie. W najnowszym wywiadzie Krystyna Janda uchyliła rąbka tajemnicy na temat życia prywatnego. Rzadko się na to decyduje. W rozmowie z Krzysztofem Zalewskim mówi o zawodowych wyzwaniach, a także zdradziła, czego żałuje. Nikt nie wiedział, że na co dzień zmaga się z dokuczliwą przypadłością. [Ostatnia publikacja na Viva Historie 12.10.2024 r.] Krystyna Janda w szczerej rozmowie. Wyznała, z czym się mierzy Stworzyła wybitne role, współpracowała i nadal współpracuje z największymi artystami polskiej sceny i filmu. Krystyna Janda zachwyca na co dzień swoim talentem, z sukcesami prowadzi Teatr Polonia i Och Teatr. I nie da się ukryć, że aktorstwo to jej największa pasja. Nieczęsto zabiera głos na temat życia prywatnego, ale zdarza się, że robi wyjątki. W rozmowie z Krzysztofem Zalewskim dla Dzień Dobry TVN, artystka bardzo się otworzyła nie tylko na temat zawodowych wyzwań. Nie ukrywa, że scena, film i sztuka są jej siłą napędową. Tu się spełnia i nie zamierza zwalniać tempa, angażuje się w kolejne projekty. Swoimi niespożytymi pokładami energii zaraża wszystkich dookoła. „Ja sobie nie wyobrażam życia bez tego wszystkiego. Po drugie, jestem osobą samotną, mam bardzo dużo czasu. Wszystko inne mnie nudzi, szczerze mówiąc. Tylko praca mnie nie nudzi”, mówiła. Czytaj też: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Krystyna Janda zdradziła, czego doświadcza. Rozliczyła się też z przeszłością W pewnym momencie zdradziła, że na co dzień mierzy się z dokuczliwą przypadłością. Artystkę dopada bezsenność. Czas stara się spożytkować na różne aktywności. "Nie mogę spać, ale to nie jest ani czyjaś zasługa, ani moja zasługa. Ja w nocy czytam, jak się budzę. Ostatnio chodzę nawet w nocy na spacery. (...) Latem w piżamie, w czymś narzuconym wychodzę”, mówiła. W dalszej części rozmowy Krystyna Janda zapytana o to, czy czegoś żałuje, przyznała, że popełniła w życiu kilka błędów. Głównie dotyczą one relacji międzyludzkich. Z perspektywy czasu, bogatsza o doświadczenia podkreśliła, że dziś nie postąpiłaby podobnie. „O matko, żałuję. Żałuję, ale głównie w takich stosunkach międzyludzkich. Myślę, że nie uraziłam nigdy nikogo tak, żeby do jakiejś tragedii miało dojść. Ale zraniłam na pewno kilka osób. Dzisiaj bym tego nie zrobiła. Pamiętam moje pierwsze miłości. Współczuję tym chłopakom. Bardzo ich przepraszam”, mówiła Krzysztofowi Zalewskiemu dla Dzień Dobry TVN. Czytaj też: Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość Źródło: Dzień Dobry TVN
Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość
„Kochałyśmy się wtedy w nim wszystkie!”, podkreślała
Nigdy nie ukrywała, że był dla niej bardzo ważną postacią. Zawsze w ciepłych słowach wspominała Andrzeja Łapickiego. Krystyna Janda wiele mu zawdzięcza. „Nie ma drugiego takiego aktora”, pisała w swoim felietonie. To on ukształtował ją jako artystkę. Dziś jest najbardziej cenioną polską aktorką. Krystyna Janda dopiero po latach wyznała, że podkochiwała się w Andrzeju Łapickim. W szkole teatralnej raz wyznała mu miłość! [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 10.09.2024 r.] Krystyna Janda o pierwszym spotkaniu z Andrzejem Łapickim. Prawie zemdlała, gdy go zobaczyła Ceniła jego dokonania, niezwykły warsztat i osobowość. Andrzej Łapicki zapisał się w historii polskiego kina jako wybitny aktor i pedagog. Spod jego skrzydeł wyfrunęło wielu fantastycznych artystów. Choć nigdy nie był jej wykładowcą, miał ogromny wpływ na rozwój jej kariery. Był jej mentorem, mistrzem, na którym się wzorowała. Podobnie jak większość kobiet, Krystyna Janda podkochiwała się w Andrzeju Łapickim. Była oczarowana filmami, w których występował starszy od niej o dwie dekady amant. To była młodzieńcze zauroczenie narodziło się, zanim podjęła decyzję o zdawaniu do warszawskiej PWST. Doskonale zapamiętała chwile, gdy pierwszy raz spotkała Andrzeja Łapickiego w szkole teatralnej. Zrobił na niej piorunujące wrażenie! „Kiedy przyszłam do Szkoły Teatralnej i spotkałam pana Andrzeja- prawie zemdlałam. Miałam w oczach Salto, miałam w oczach, uszach jego słynny monolog z tego filmu. Takiego Andrzeja Łapickiego zobaczyłam w szkole i do dzisiaj postrzegam go jako wrażliwego inteligenta, finezyjnego, przewrotnego a równocześnie gorzkiego”, pisała Krystyna Janda w jednym ze swoich felietonów. Andrzej Łapicki zasiadał w komisji egzaminującej kandydatów do warszawskiej PWST, był także dziekanem wydziału aktorskiego. Krystyna Janda wiedziała, że podczas przesłuchania miał wpływ na decyzję, czy zostanie przyjęta do szkoły. Uważał, ją za osobę zwracającą uwagę swoją odmiennością i potem obserwował z zainteresowaniem, jak rozwija swój talent aktorski. Czytaj też: Andrzej Łapicki stracił dla niej głowę, Irena Karel dała mu kosza. Zakochali się w sobie kilka lat później <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/09/pap198001011D3-9b7c523.jpg" width="4000" height="4000" alt="Warszawa 1980. Realizacja telewizyjnego przedstawienia teatralnego Teatru Telewizji pt. Burza (August Strindberg), re¿yseria Andrzej £apicki, realizacja TV Barbara Borys-Damiêcka, data premiery 29 czerwca 1981. Na zdjêciu aktorzy: Ewa B³aszczyk jako Luiza i Andrzej £apicki jako Brat. gr PAP/Maciej Belina Brzozowski" title="Spektakl telewizyjny pt. Burza" /> Krystyna Janda wiele zawdzięcza Andrzejowi Łapickiemu Po latach i on podzielił się swoimi wspomnieniami z tamtego okresu. Zapamiętał, jak Krystyna Janda wypadła podczas przesłuchania do szkoły teatralnej. „Weszła pewnym krokiem. Mini i piękne nogi. Mężczyźni w komisji byli porażeni. Kobiety oczywiście były przeciw. Broniłem jej na tym egzaminie do upadłego”, opowiadał na łamach Wyborczej. Krystyna Janda otrzymała do wykonania zadanie. Miała wyrecytować przygotowany przez siebie monolog z Niebezpiecznych związków. Jednak zamiast tego aktor poprosił, by usiadła naprzeciwko i nie recytowała, ale wyznała mu swoją miłość prywatnie. To był jeden ze znanych egzaminacyjnych numerów. Zrobiła to fenomenalnie. „Aż za świetnie... Jedna z pań przerwała jej w połowie i poprosiła o wymianę egzaminatora”, ujawniał [cytat za Pomponik.pl]. W 1975 roku Krystyna Janda z wyróżnieniem ukończyła studia magisterskie. Rok później zagrała w Portrecie Doriana Graya Oscara Wilde’a w adaptacji Johna Osborne’a i reżyserii Andrzeja Łapickiego w Teatrze Małym w Warszawie. „Zagrałam tytułowego bohatera w Portrecie Doriana Graya – Oskara Wilda. Uznał, że mogę zagrać chłopca, rolę skomplikowaną, prowokacyjna, niecodzienną”, pisała aktorka na łamach swojej strony krystynajdanda.pl. Czytaj też: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Krystyna Janda o relacji z Andrzejem Łapickim Ekipa, która miała okazję obserwować ich podczas prób do premiery, wspominała, że między aktorką a reżyserem była wyczuwalna wyjątkowa więź. Jednak ich zażyłość nigdy nie przeniosła się do życia prywatnego, łączyła ich tylko praca. Sama Krystyna Janda tak wspominała ich relacje: „Co do naszych wzajemnych stosunków, pan Andrzej Łapicki w momencie kiedy został moim reżyserem, zaczął mnie traktować jak koleżankę, z peszącą mnie atencją i uprzejmością. Mogłam proponować rozwiązania, mówić, co myślę, co mi się podoba a co nie. Było to dla mnie wielkim zaszczytem i honorem i wielka szkoła eleganckiego, rzetelnego teatru, którego celem jest szacunek do widza i przyjemność z grania dla niego”. Aktorka wymieniała cechy, które charakteryzowały wielkiego artystę. Wymieniała błyskotliwą inteligencję, poczucie humoru i lekkość. Wiele mu zawdzięcza, to on ukształtował ją jako artystkę i nauczył podejścia do aktorstwa. "Jestem mu za to bardzo wdzięczna, to spotkanie, ta lekcja, ta nauka była mi bardzo potrzebna, zawsze, jeszcze w szkole traktowałam siebie, teatr, zawód, moją pracę zbyt emocjonalnie, zbyt "serio". Ta praca, to spotkanie, te wieczory uczyły mnie, że teatr, aktorstwo, to także przyjemność i intelektualna zabawa", mogliśmy przeczytać w felietonie na stronie internetowej Krystyny Jandy. Na długo zachowała w sercu jego uwagi i rady, które na początku jej zawodowej drogi były bardzo cenne. Zawsze udzielał cennych podpowiedzi – inteligentnych, nienaruszających osobistych gustów. Andrzej Łapicki podchodził do każdego z szacunkiem. „Ja spotkałam się z sympatią, szacunkiem - i poczuciem humoru, które otworzyły przede mną drzwi nie tylko do tej roli Dorwana, ale wielu, wielu następnych. Oczywiście niewiele umiałam, robiłam błędy, miałam "denerwujące otoczenie wątpliwości" ale dzięki panu Andrzejowi, nawet uwagi i poprawki, które teoretycznie powinny boleć, zostały mi podarowane jak prezent, w uroczy sposób, nie dotykając mnie, a ucząc”, wyznała. Czytaj też: Halina Mlynkova ostro o relacjach z Łukaszem Nowickim. Pisze o trudnej przeszłości Po śmierci aktora Krystyna Janda wyznała, że podobnie jak jej koleżanki w przeszłości była oczarowana Andrzejem Łapickim. „Kochałyśmy się wtedy w nim wszystkie! Studentki szkoły teatralnej, aktorki, wszystkie kobiety w Polsce. Był symbolem światowości, elegancji, taktu, wolności osobistej”, pisała. „Wspaniały, piękny i niewierny mężczyzna. Wierny był tylko sobie i zawodowi uprawianemu na jego warunkach. Wyobraziłam sobie przez moment, co by było, gdyby go nigdy nie było... To niewyobrażalne”, dodawała. Andrzej Łapicki odszedł 21 lipca 2012 roku. Źródło: Super Express (2012 rok), Pomponik, krystynajdanda.pl., świat seriali Interia.pl, Pomponik (2020 rok) Andrzej Łapicki, Krystyna Janda, premiera spektaklu "Kobiety w sytuacji krytycznej", listopad 2007
Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu
Jadwiga Jaworska wychodzi z cienia. Ujawniła, że aktorka ledwie zdążyła na jej narodziny
Krystyna Janda znana jest ze swojej wielkiej miłości do bliskich. W najnowszym wywiadzie udzielonym magazynowi „Pani” aktorka wraz z wnuczką Jadwigą Jaworską opowiedziały kilka sekretów swojej matriarchalnej rodziny oraz wyjaśniły, jak wyglądają ich relacje. Wygląda na to, że pasja do świata filmu płynie w żyłach kolejnego pokolenia! Jak wygląda i co robi dziś córka Marii Seweryn? Krystyna Janda omal nie przegapiła narodzin własnej wnuczki Krystyna Janda na świecie przywitała tylko jedną córkę. Gdy Maria Seweryn sama została mamą, szczęśliwa babcia nie posiadała się z radości. Okazało się jednak, że w tym wyjątkowym dniu nie była z córką od samego początku. „Ja się urodziłam w dzień wolny, 1 listopada, więc babcia nie grała żadnego spektaklu. Zresztą najpierw pojechała na cmentarz, a dopiero potem do szpitala” wspominała Jadwiga Jaworska w rozmowie z Igą Nyc. Z rozbawieniem dodała także: „Na szczęście mama rodziła mnie ponad 20 godzin, więc babcia zdążyła”. Krystyna Janda oczywiście ruszyła z wytłumaczeniami, że wszelkie święta religijne są ważnymi dniami w ich rodzinie i spędzają je tradycyjnie: „Od 25 lat cała rodzina spotyka się na cmentarzu, a potem jemy wspólnie obiad. Pamięć jest ważna. Bycie razem z żyjącymi też” mówiła. Zarzekała się jednak, że do rodzącej córki pośpieszyła w momencie, w którym dowiedziała się, że jest w połogu: „Przyjechałam od razu, jak się dowiedziałam! Prosto z cmentarza”. Sprawdź też: Bracia Łukasz i Paweł Golec otwarcie o wierze i wyznawanych wartościach: „Doświadczyliśmy w swoim życiu cudów” Krystyna Janda, Wnuczki Lena i Jadwiga Krystyna Janda, wnuczka Lena Jaworska, 6 lat hotelu Sheraton, 10.07.2002 rok Córka Marii Seweryn o Krystynie Jandzie: „Możemy na nią liczyć w każdej sytuacji” Krystyna Janda opowiedziała, że w jej życiu rodziny była zawsze najważniejsza. Co więcej — od lat rządzą w niej kobiety. Przed laty osobą, która pełniła w niej rolę trzonu oraz jak mówi, prawdziwą „królową ich życia”, była jej mama, Zdzisława. Dziś jednak te obowiązki należą do niej, chociaż za rodzinę głowy się nie uważa: „Wydaje mi się, że ja scalam rodzinę. Zbieram ją do kupy, organizuję spotkania. Myślę, że gdybym o to tak nie dbała, toby się niechcący gdzieś rozjechało… Dom w Milanówku jest miejscem, które „działa” na okrągło, czy ja tam jestem, czy mnie nie ma. Moi synowi wpadają kilka razy w tygodniu tylko po to, żeby zjeść zupę, wypić kawę lub pogłaskać psa. Mają klucz, mogą przyjechać w środku nocy. Milanówek jest ostoją całej rodziny. Po śmierci męża wszyscy myśleli, że go sprzedam, że się wyprowadzę, bo mieszkam tam teraz na co dzień sama. Ale nie mogłabym zabrać tego miejsca dzieciom i wnukom”. Jej słowa potwierdziła wnuczka: „Kiedyś prawie wszystko kręciło się wokół prababci, ale babcia była i jest kimś znacznie więcej niż organizatorką życia. Jest osobą, na którą możemy liczyć w każdej sytuacji. Mimo swojej ogromnej 'zajętości' zawsze znajdzie czas, jeśli okoliczności tego wymagają” mówiła. Czytaj również: Nagle zniknęła, poświęciła się rodzinie. Dawno niewidziana Tatiana Okupnik zachwyciła w Opolu Dodała także, że już od dzieciństwa była dla niej bardzo ważną osobą, z którą uwielbiała spędzać czas, a teraz, gdy stawia pierwsze kroki w dorosłość — jest dla niej źródłem oparcia i pomocną dłonią. „Sądzę babciu, że jesteś dla nas wszystkich punktem odniesienia. Kiedy podczas ostatniego spotkania wielkanocnego pojawił się temat moich studiów, twoja opinia była dla mnie bardzo ważna. Nie dzwonię do babci zbyt często w codziennych sprawach, ale jak już się widzimy, to poruszamy życiowe kwestie” wyznała Jadwiga Jaworska. Jadwiga Jaworska, wnuczka Krystyny Jandy Kim jest Jadwiga Jaworska? Jak możemy przeczytać na stronie TwójStyl.pl, Jadwiga Jaworska na świat przyszła w 2004 r. jako córka Marii Seweryn i Roberta Jaworskiego. Jej starsza siostra, Lena studiuje reżyserię filmową i kilkukrotnie zwerbowała ją do pomocy przy etiudach. Tak więc idąc śladami starszych od siebie kobiet w rodzinie: dwóch znanych aktorek oraz przyszłej reżyserki, Jadwiga również zainteresowała się światem kina i teatru. W etiudzie „Café au lait” odpowiedzialna była za kostiumy. W „Skarbach” przypadły jej rekwizyty, a w nominowanej do nagrody za najlepszy film krótkometrażowych na festiwalu w Gdyni „Manii!” została asystentką kierownika produkcji. Jak mówi, swoją przyszłość wiąże raczej ze staniem po drugiej stronie kamery, niż jej mama: marzy się jej produkcja filmowa. Czytaj też: Długo starała się o dziecko, mamą została w wieku 42 lat. Dorota Chotecka wspomina tamten okres Krystyna Janda, Maria Seweryn, Viva! maj 2014 Krystyna Janda, Viva! 7/2023
Codziennie myśli o śmierci, spisała już testament. Tak Krystyna Janda podsumowała swoje życie
Artystka otworzyła się na temat przemijania
Od lat poświęca się swojej pasji, rozwija Teatr Polonia i OCH Teatr, a jej doświadczenie i ogromny talent są cenione w środowisku artystycznym. Reżyserka i aktorka nie ukrywa, że coraz częściej myśli o przemijaniu. W nowym wywiadzie Krystyna Janda opowiedziała o swojej pracy, rodzinnych relacjach. W pewnym momencie wyznała, że w rozmowie z dziećmi zdarza jej się poruszać temat śmierci. Aktorka spisała też już testament. Krystyna Janda o przemijaniu i testamencie Całe swoje życie poświęca aktorstwu, choć jak przyznaje, to trudny zawód. Krystyna Janda jest w fantastycznej formie zawodowej, spełnia się, gra, dzieli swoim doświadczeniem i energią z innymi artystami. Nie mówi ostatniego słowa i nie zamierza schodzić ze sceny. Cały czas pracuje nad czymś nowym, a granie sprawia jej ogromną przyjemność. Gdy akurat nie występuje, to czyta teksty teatralne, omawia projekty, jest dyrektorką artystyczną Teatru Polonia i OCH Teatru, a także prezeską i współzałożycielką Fundacji Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. Czytaj też: Tyle wynosi emerytura Krystyny Jandy. Ta kwota może wprawiać w osłupienie! Choć artystyczna przestrzeń zajmuje w jej życiu ważne miejsce, to na pierwszym miejscu stawia bliskich. To oni są dla niej sensem i radością. O rodzinnych relacjach Krystyna Janda wspominała w nowym wywiadzie dla Onetu. W podcaście Rachunek sumienia zwierzyła się, że z dziećmi: Marią, Jędrzejem i Adamem, zdarza jej się rozmawiać o przemijaniu i śmierci. Dokładnie instruuje ich, co mają zrobić, gdy jej już zabraknie. „Gdybym umarła, to pamiętajcie ten obraz jest kupiony na 50-te urodziny ojca i on idzie do jego córki, pamiętajcie, że dom trzeba sprzedać, pamiętajcie, co z fundacją itd. Itp.”, opowiadała. Krystyna Janda tak podsumowała swoje życie W rozmowie z dziennikarzami przyznała, że codziennie myśli o śmierci. „Od momentu śmierci mojego męża, jak zobaczyłam na własne oczy, jak to się łatwo umiera, a potem moja matka jak łatwo umarła, to pomyślałam sobie, że to jest takie przejście, to jest jeden krok. Właściwie jeden krok przez jakiś strumyk i już nie ma”, dodawała [cytat za kobieta.wp.pl]. Artystka nie ukrywa, że niedawno podczas lotu samolotem napisała testament. Zrobiła zdjęcie kartki i przesłała swojemu synowi. „Ostatnio wsiadając do samolotu, lecąc gdzieś bardzo daleko, spisałam w samolocie testament. Sfotografowałam i wysłałam do syna”, opowiadała w podcaście Tomaszowi Sekielskiemu i Magdalenie Rigamonti. Sprawdź też: Dorota Wellman ostro o zmianach w TVP. Dziennikarka nie gryzie się w język, gorzko skwitowała medialną rewolucję W poruszających słowach mówi o swoim życiu i podkreśla, że przeżyła je w zgodzie z samą sobą, na własnych zasadach Cieszy się każdą chwilą i niczego nie żałuje. „Nie mam do siebie pretensji. Przeżyłam w zgodzie ze sobą swoje życie. Nie mam wielkich porażek życiowych, że musiałabym mieć do siebie wielkie pretensje. Nie czuję się winna”, tłumaczyła w podcaście Rachunek sumienia. W pewnym momencie wypowiedziała się także na temat wiary i modlitwy. „Czy ja się umiem modlić? Nie umiem, ale chodzę do kościoła. Chodzę do Ewangelickiego, okrągłego — uwielbiam tam msze. (...) Jestem otwartą osobą. Nienawidzę ortodoksji w żadnej sprawie”, wyznała w rozmowie z Tomaszem Sekielskim i Magdaleną Rigamonti.
Szesnaście lat temu pożegnała męża, tęsknota wciąż jest bolesna. Krystyna Janda opublikowała poruszający wpis
"Kolejne święta bez…" napisała Krystyna Janda.
Krystyna Janda od 16 lat nie pędza świąt z ukochanym mężem, reżyserem Edwardem Kłosińskim. Mężczyzna zmarł, przegrywając walkę z nowotworem płuc. Teraz aktorka podzieliła się wzruszającym zdjęciem z ukochanym, z którego bije ogromna tęsknota. Wzruszający wpis nie pozostał obojętny jej fanom. Krystyna Janda wspomina zmarłego męża Chociaż aktorka na co dzień jest bardzo aktywna w social mediach, a dobra energia jej nie opuszcza, bywają chwile nostalgii, jak ta dziś. Na profilu Jandy pojawiło się zdjęcie z Edwardem Kłosińskim, jej zmarłym mężem. Chociaż nie ma go przy niej już od 16 lat, pamięć o ukochanym jest wciąż żywa. Zdjęcie jest pełne miłości i wierzymy, że jest ona wciąż obecna w jej sercu, mimo straty. ZOBACZ TEŻ: Internautka ostro skrytykowała Justynę Steczkowską. Diwa szybko powiedziała, co o tym myśli Smutne święta Krystyny Jandy Aktorka, dzieląc się zdjęciem, podpisała je smutnymi słowami "Kolejne święta bez...". To już 16 lat, odkąd nie spędzają ich wspólnie. Smutek chwyta za serce, czytając te słowa. Fani aktorki nie pozostali obojętni, podkreślając w komentarzach, jak wyjątkowe jest to zdjęcie, z którego bije ogrom miłości. Aktorka zawsze z ogromną czułością wypowiadała się o zmarłym mężu, który był miłością jej życia. ZOBACZ TEŻ: Ewa Chodakowska zamieściła poruszający wpis na temat wiary. Jej słowa wywołały gorącą dyskusję "Mam Edwarda i od tych wielu lat nie udało mi się spotkać "egzemplarza", który byłby choć w połowie tak dobry jak on" - mówiła w 2003 roku w wywiadzie dla Gali. Wiemy, że to będzie smutny czas, kiedy po raz kolejny zabraknie go przy rodzinnym stole. Wierzymy jednak, że miłość jest potężniejsza niż śmierć.
Krystyna Janda ma żal do młodych twórców. Aktorka z goryczą przyznaje, że nie otrzymuje poważnych ról w filmach
„Dostaję propozycje albo matki narkomana, albo złodzieja. Nie ma filmów o inteligencji, a ja jestem inteligentką na ekranie", mówi
Krystyna Janda od wielu lat uchodzi za jedną z najwybitniejszych aktorek w Polsce. I choć na swoim koncie ma wiele wspaniałych ról filmowych i teatralnych, to dzisiaj nie kryje goryczy. W reaktywowanym programie TVP - „100 pytań do..." przyznała, że ma wielki żal do młodych twórców. Dlaczego? Krystyna Janda ma żal do młodych reżyserów i scenarzystów Krystyna Janda w ostatnich latach nie pojawiała się w Telewizji Publicznej, ale teraz zrobiła wyjątek. W kultowym programie odpowiedziała na serię pytań, w której przyznała, że młodsze pokolenie reżyserów i scenarzystów nie wie, jak dobrze wykorzystać jej umiejętności i talent. Ulubienica publiczności podkreśliła również, że brakuje jej ambitnych ról i nowych wyzwań. CZYTAJ TEŻ: Magda Mołek wychowuje synów zgodnie z własną intuicją. Tak wygląda jej życie po rozstaniu Krystyna Janda z goryczą o młodszych kolegach z branży „Dostaję propozycje albo matki narkomana, albo złodzieja, albo bandyty, albo jakiegoś kogoś. Nie ma filmów o inteligencji, a ja jestem inteligentką na ekranie. K***a i złodziej!", grzmiała aktorka. Przyznała jednak, że scenariusz do filmu „Słodki koniec dnia" z 2019 roku sprostał jej wymaganiom. Co więcej, za udział w tej produkcji otrzymała nagrodę podczas festiwalu w Sundance. Na koniec jednak z goryczą przyznała, że młodzi twórcy nie są zainteresowani nawiązaniem z nią współpracy. „Tak to ja nie dostaję żadnych ról. Ja ich nie interesuję", zwierzała się Krystyna Janda. „Oni mówią, że się mnie boją, ale to nieprawda, bo ja jestem akurat osobą do współpracy idealną. Przecież nie jestem kretynką. Kurczę, jak mówi, co chce, to ja mu to zrobię", skwitowała. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jest twarzą "Faktów" TVN i wzorem dziennikarza. Po weselu z wybranką serca skończył na oddziale ortopedycznym
Światowy sukces Krystyny Jandy. Wystąpi w filmie wybitnego reżysera. Znamy szczegóły
Szukali najwybitniejszej polskiej aktorki
Krystyna Janda od lat zachwyca swoim talentem i osobowością. Okazuje się, że jej umiejętności docenił sam Steven Spielberg, który zaangażował ją do najnowszego dokumentu dla Muzeum Auschwitz. Znamy szczegóły. Krystyna Janda wystąpi w dokumencie Stevena Spielberga Właściciel agencji aktorskiej — Jan Malawski niedawno na swoich social mediach udostępnił zdjęcie listu od Stevena Spielberga z gratulacjami dla Krystyny Jandy. W opisie posta możemy przeczytać: „Dzisiaj możemy się pochwalić, że Krystyna Janda wzięła udział we wspaniałym projekcie (nie fabularnym), którego twórcą jest Steven Spielberg. O tym ważnym projekcie dla historii Polski mam nadzieję, będziemy mogli poinformować Was niebawem! Fajnie, żeby nazwisko Spielberg pojawiło się na profilu agencji, trochę o tym ten post, pozdrawiamy serdecznie!", czytamy. Jan Malewski w rozmowie z serwisem Plejada wyjaśnił, że projekt objęty jest umową o poufności i nie może wiele powiedzieć. Zdradził jednak, że głos Krystyny Jandy będziemy mogli usłyszeć w dokumencie o Auschwitz wyprodukowanym przez Stevena Spielberga osiem lat temu z okazji 70-lecia wyzwolenia muzeum w Oświęcimiu. „Krystyna Janda otrzymała list z podziękowaniami od Stevena Spielberga, ale osobiście się z nim nie spotkała. Amerykański producent Spielberga szukał "najwybitniejszej polskiej aktorki" i wpisał to hasło do wyszukiwarki — wyskoczyła mu Krystyna Janda", wyjaśniał. „W amerykańskiej wersji głos podłożyła Meryl Streep. Jest jeszcze wersja w jidisz, natomiast w polskiej usłyszymy Krystynę Jandę. Dokument będzie można zobaczyć w Muzeum Auschwitz już niebawem", dodawał. CZYTAJ TEŻ: Ziemowit Pędziwiatr potwierdza rozstanie z Edytą Lewandowską: „nie jest moją żoną i nigdy nią nie była” <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="756" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fjan.malawski.art%2Fposts%2Fpfbid088f5S9L6wz4oaCq8VW5FqHkkhx3fBrAY33JDKLSPodSbu74XcVHXLyUcYRuU6R5Zl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Krystyna Janda o dokumencie Stevena Spielberga Ten sam portal skontaktował się z wybitną polską aktorką. Ona jednak podkreśliła, że podpisała umowę o poufności, więc niewiele może zdradzać. „Dokument nie miał jeszcze swojej premiery, a ja mam podpisaną umowę o poufności. To jest film dokumentalny o Oświęcimiu, do którego ja nagrałam polski komentarz", skwitowała. Gratulujemy. CZYTAJ RÓWNIEŻ: Rola w „Trędowatej” przyniosła Elżbiecie Starosteckiej sporą popularność. Nie chciała jej jednak przyjąć
Edward Kłosiński i Krystyna Janda doczekali się dwóch synów. Jeden z nich poszedł w ślady ojca
Po śmierci operatora synami zajęła się mama
Edward Kłosiński i Krystyna Janda przywitali na świecie dwójkę synów. Starszy Adam poszedł w ślady rodziców i również zainteresował się światem filmowym. Pierwsze kroki jako operator stawiał w teatrze swojej mamy. Jak wyglądała jego relacja z ojcem, który odszedł 17 lat temu? [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 02.01.2025 r.] Edward Kłosiński i Krystyna Janda przywitali na świecie dwóch synów. Jeden z nich poszedł w ślady ojca Krystyna Janda i Edward Kłosiński doczekali się dwójki synów: Adama oraz Jędrzeja. W poprzednich związkach każdy z małżonków doczekał się jednej córki: Krystyna Janda i Jędrzej Seweryn na świecie przywitali Marię Seweryn, a Magdalena jest córką Edwarda Kłosińskiego z pierwszą żoną. Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Ich najstarszy wspólny syn, Adam Kłosiński, zapragnął pójść w ślady ojca. Kilka lat temu ukończył studia w Katowickiej szkole filmowej, a później zaczął pracować w Och-Teatrze, który powstał w ramach Fundacji Krystyny Jandy na Rzecz Kultury. „Adam ustawia światło przy przedstawieniu „Seks dla opornych”. Zaczynał od fotosów spektakl, teraz robi już coś poważniejszego i zgodnie ze swoją wielką pasją” mówił wówczas jeden z pracowników teatru w rozmowie z magazynem „Na żywo”. Czytaj także: Ojca zna głównie z opowieści, miał 5 lat, gdy odszedł. Syn Grzegorza Ciechowskiego z czułością mówi o swoim tacie Krystyna Janda z synami, premiera filmu „Asterix i Obelix”, wrzesień 1999 r. Adam Kłosiński poszedł śladami ojca, Edwarda Kłosińskiego Jak podaje internetowa baza filmu polskiego, filmpolski.pl, Adam Kłosiński został operatorem i realizatorem światła, chociaż na swoim koncie ma także scenariusz i reżyserię kilku projektów. „Nie zastanawiałem się nad tym, jak pracuje mój ojciec. Zacząłem go wypytywać i spodobało mi się to na tyle, że postanowiłem pójść w jego ślady” mówił przed laty w jednym z wywiadów. Jego młodszy brat, Jędrzej Kłosiński został muzykiem i kompozytorem, który współpracował przy kilku etiudach. Kilka lat temu Adam stanął za obiektywem aparatu i sfotografował swoją mamę w sesji w ich rodzinnym domu. Wygląda na to, że potrafi posługiwać się nie tylko kamerą filmową, ale także aparatem fotograficznym. W rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY! aktorka zdradziła kilka szczegółów z tego, czym obecnie zajmują się jej synowie: „Adam, starszy z synów, jest doktorantem z fizyki, skończył też wydział operatorski jak jego ojciec. Obsługuje kamerę w „Białej bluzce”, tak więc ma tu czasem rozrywkę wieczorną. Młodszy, Jędrek, zaś robi wszystkie nasze plakaty, jest grafikiem komputerowym. Ale obaj mają własne życie. Nigdy nie kwestionuję ich wyborów”. Zobacz także: Jest córką milionera, skończyła Oxford. Aleksandra K. Wiśniewska to najmłodsza posłanka <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgQYl2zf-ff5231e.jpg" width="2000" height="1339" alt="PHOTO: ADAM KLOSINSKI/EAST NEWS Aktorka Krystyna Janda w swoim domu w Milanowku. Krystyna Janda debiutowala jak aktorka w 1974 rola Maszy Kulyginy w dramacie "Trzy siostry" A. Czechowa w Teatrze Telewizji. Za pierwsza role filmowa uznaje sie postac Agnieszki w "Czlowieku z marmuru" A. Wajdy. Obecnie prowadzi Fundacje Krystyny Jandy na rzecz Kultury oraz kieruje warszawskimi teatrami Polonia i Och-Teatr." title="Krystyna Janda w obiektywie syna" /> Krystyna Janda sfotografowana przez swojego syna Adama Kłosińskiego, 2012 r. Krystyna Janda o wychowaniu dzieci: „wolały, żeby do szkoły przychodził mąż” Relacje w domu rodzinnym Krystyny Jandy i Edwarda Kłosińskiego należały do niecodziennych. W końcu oboje rodziców miało bardzo wyraziste kariery, w szczególności sława aktorki wywoływały niemałe zainteresowanie całą rodziną. „Dzieci wolały, żeby do szkoły przychodził mąż [Edward Kłosiński – przyp. red.]. W ogóle nie chcieli się za bardzo ze mną pokazywać. Najlepiej się czuliśmy na wakacjach za granicą, kiedy nikt mnie nie rozpoznawał” mówiła w rozmowie dla gazety.pl Chociaż dzielili się obowiązkami rodzicielskimi, nie obeszło się bez pomocy niani. Nieszczęśliwie operator filmowy zmarł nagle w 5 stycznia 2008 r., gdy ich dzieci wciąż dorastały. Jak mówiła Krystyna Janda, śmierć męża wszyscy przeżyli bardzo ciężko. Jej synowie mieli momentalnie dojrzeć. Sama aktorka od lat twierdzi, że nie widzi potrzeby, by wiązać się z żadną inną osobą. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował. A poza tym coś mi nie pozwala. Ale mam bardzo wielu przyjaciół, ludzi ze środowiska, spoza mojego środowiska, z którymi jestem blisko, jeżdżę na wakacje… no i dzieci, to dziś moi prawdziwi partnerzy” wyznała w rozmowie z Elżbietą Pawełek dla VIVY!. Czytaj też: Mówi, że mężem jest do kitu. Mało kto wie, z kim związany jest Krzysztof Hanke Krystyna Janda, synowie, Adam i Jędrzej 2009 Edward Kłosiński, Krystyna Janda, kwiecień 2002 <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/imgBamSxI-81a3289.jpg" width="2000" height="1579" alt="PHOTO: GRAZYNA WOJCIK/SE/EAST NEWS KRYSTYNA JANDA Z MEZEM EDWARDEM KLOSINSKIM FOTO GRAZYNA WOJCIK Warsaw, Polska 06/01/2008 Edward Kosinski, one of the best Polish cameraman, passed away on 06/01/2008 after a long sickness. Kosinski worked with Polish director such as Andrzej Wajda (Man of Iron, Man of Marble and Man of Iron), Krzysztof Kieslowski (Decalouge) and Krzysztof Zanussi (Camuflage and Spiral) but also with Axel Corti, Bernarhard Wicki, Lars Von Trier to new just a few. In the picture: Edward Klosinski with his wife, actress Krystyna Janda" title="Zmar? Edward K?osi?ski" /> Krystyna Janda, Edward Kłosiński
Gdy odszedł, jej świat runął jak domek z kart. Krystyna Janda miała żal do losu, że Edward Kłosiński umarł tak młodo
„W pewnym sensie był nieskazitelny”, podkreślała aktorka
Doczekali się dwóch synów, był miłością jej życia. Taką, która dodaje skrzydeł, stanowi przystań i opokę. Edward Kłosiński obiecał, że nie umrze przed ukochana żoną. Ale tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał... Odszedł niemal 16 lat temu, 5 stycznia 2008 roku, tuż po swoich 65 urodzinach. Dla Krystyny Jandy był to cios niezwykle bolesny... Nie potrafiła poukładać sobie życia na nowo. Miała żal do losu, że odebrał jej ukochanego. Cierpienie przekuła w pracę: zagrała w „Tataraku” Andrzeja Wajdy, który premierę miał w kwietniu 2009 roku. Wówczas udzieliła również wywiadu Krystynie Pytlakowskiej na łamach „VIVY!”, w którym opowiedziała, dlaczego się na to zdecydowała. Po raz pierwszy spróbowała zmierzyć się z osobistym dramatem, który przeszła chwilę wcześniej... Przypominamy tę intymną, osobistą rozmowę w rocznicę urodzin Edwarda Kłosińskiego. Krystyna Janda o śmierci męża, Edwarda Kłosińskiego „Dlaczego zagrałam w »Tataraku«, dlaczego oddałam do tego filmu moje życie? Sprzedałam prywatność? Zrobiłam to, bo jestem artystką. A dlaczego to zrobiłam? Z miłości. Z interesu. Żeby powstało coś więcej, coś wyżej niż tylko zwykłe wspomnienia. I koszty moje osobiste nie grają w tym wypadku roli”. Krystyna Janda w rozmowie z Krystyną Pytlakowską. O chorobie i śmierci swojego męża Edwarda Kłosińskiego nie opowiedziała nikomu. Nie potrafiła. Nie chciała. Są sprawy bardziej i mniej prywatne. Bardziej i mniej intymne. Śmierć kogoś, kogo kocha się nad życie, nie mieści się w żadnej kategorii. Dlaczego więc zdecydowała się historię umierania opowiedzieć w filmie? Dlaczego zgodziła się „Tatarak” Andrzeja Wajdy, na podstawie opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza zamienić w bolesną wiwisekcję? We wstrząsający monolog? Czytaj także: Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał Krystyna Pytlakowska: Dlaczego to Pani zrobiła? Krystyna Janda: Ach, więc rozumiem, mam się tłumaczyć jak z przestępstwa, czegoś złego. Dlaczego zagrałam w tym filmie czy dlaczego oddałam do tego filmu moje życie? Sprzedałam prywatność? Zrobiłam to, bo jestem artystką. A dlaczego to zrobiłam? Z miłości. Z interesu. Interesownie. Żeby zostało. Żeby zapamiętano. Zrozumiano. Żeby powstało coś więcej, coś wyżej niż zwykłe wspomnienie. To dla mnie więcej niż rola, niż film, niż praca. Zrobiłam to, bo spotkanie z Andrzejem Wajdą po latach było dla mnie czymś najważniejszym, a Andrzej to sprowokował, umożliwił, wyniósł na poziom, przeniósł do innego wymiaru, wreszcie „podpisał”. Bo stało się to czymś więcej dla mnie niż wszystko, co mogłam przewidzieć, wymyślić, niż przygoda zawodowa mogła ofiarować. Zadałam sobie, i zresztą Andrzej Wajda zadał mi to pytanie jako pierwszy, czy tego chcę i czy jestem gotowa na koszty z tym związane. ? I pomyślałam, że bardzo chcę, bo wiem, jaki prezent mi ofiarowuje los, i że koszty moje osobiste nie grają w tym wypadku roli. Koszty, czyli wejście w Pani prywatność? No nie, dużo więcej. Tego się nie bałam. Jestem dużą dziewczynką. Jestem świadoma, pragmatyczna, konsekwentna i dorosła. Kontroluję swoje działania, ponoszę konsekwencje, biorę odpowiedzialność. Mnie ani mojej prywatności nie można użyć bez mojej świadomości i zgody, bez mojej akceptacji. Nie było przecież tak, że nagle kamera mnie zaskoczyła, a ktoś wyciągnął ze mnie intymne sprawy. Najpierw zrozumiałam, jaki obrót te sprawy przybierają. Potem to oceniłam i zanalizowałam, od strony i artystycznej, i pozaartystycznej, potem przemyślałam, napisałam, nauczyłam się na pamięć i powiedziałam przed kamerą, wybierając świadomie formę wypowiedzi. A kiedy pisałam, wiedziałam, że piszę monolog do filmu „Tatarak”. Dla siebie by Pani tego nie napisała? Jakoś nie miałam takiej potrzeby. W ogóle od dwóch lat niewiele piszę, nie piszę choćby, albo bardzo rzadko, mojego dziennika internetowego. Nie piszę, nie mogę. Nie mam potrzeby. Poza tym, gdybym to pisała dla siebie, pewnie zapisałabym coś całkiem innego, dużo bardziej intymnego. Ale nie! Co ja mówię! Ja nigdy nie pisałam nic dla siebie. Zawsze to było dla kogoś. Więc dla siebie nie pisałabym wcale. Zapisałaby Pani coś jeszcze bardziej osobistego? Pisałam ten monolog do tego filmu, i tyle. Konkretnie. Pisząc, szukałam analogii między tym, co przeżywałam prywatnie, podczas dwóch lat rozmów o „Tataraku”, i kolejnymi etapami przygotowań, starałam się opowiedzieć najpiękniej, jak umiem, o moim mężu w tej trudnej sytuacji, opowiadając o pracy nad „Tatarakiem”. Zresztą mój mąż nigdy nie uczestniczył w tych przygotowaniach, od początku zdjęcia miał robić Paweł Edelman. „Tatarak” i moje ówczesne życie to były dwie sprawy, całkiem rozbieżne, a w sposób niezwykły splatające się. Powstała więc opowieść o zawodzie aktorki, także. Nie pojechała Pani na pokaz filmu na festiwal do Berlina. Dlaczego? Udział filmu w festiwalu był dla mnie zaskoczeniem. Miałam w tym czasie od dawna zaplanowaną trasę teatralną na Śląsku. Sprzedane bilety w kilku salach, po kilkaset osób. Takich rzeczy się nie odwołuje. Ale bardzo cieszyłam się, że film będzie w Berlinie. Berlin to było jakby miasto mojego męża. Berlin i tamto środowisko filmowe. Zresztą może lepiej, że nie musiałam odpowiadać na pytania dziennikarzy. Zresztą tej kampanii promocyjnej filmu w Polsce, która jest moim obowiązkiem, też się boję. Nie należy to wszystko do przyjemności. Wywiad z panią także (śmiech). Musi Pani wszystko tłumaczyć. Rozumiem. Myślę, że poza Polską film w większości odbierany jest w całości jako fikcja. Rozmawiałam z kilkoma dziennikarzami i dystrybutorami z zagranicy – nie mają pojęcia, że mój monolog jest moją osobistą historią. Odebrali film jak każdy inny film fabularny. W Polsce sprawa ma się zupełnie inaczej. Co zresztą zrozumiałe. Tyle tylko że media dostały do ręki argumenty, które wykorzystują. Czytaj także: Gdy zmarł ich ojciec, szybko dorośli... Co dziś robią synowie Krystyny Jandy? Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Ale Pani tam się zwierza, to osobiste wyznanie. Nie. Ja się nie zwierzam. To ma formę i jest przetworzone dla filmu „Tatarak”. Dokładnie przemyślane przez Andrzeja Wajdę, Pawła Edelmana i przeze mnie. Podjęliśmy decyzje artystyczne, a nie osobiste. A ja wybrałam drogę najprostszą i moim zdaniem najszlachetniejszą – prawdę i prostotę. Nic nie udaję i nie staram się grać, ale to nie jest dokument. Jestem aktorką. Nie naraziłabym też widza na coś tak niesmacznego jak wyznanie „na żywo” do kamery. Prywatnie nie jestem sentymentalna tylko pragmatyczna i rozsądna. Nic w moim życiu nie dzieje się bez kontroli. Szczególnie to, co dotyczy zawodu. Ale całego życia nie da się kontrolować. Zostaje w nas obraz towarzyszący odchodzeniu najbliższych. Mimowolnie – jakiś cień słońca na ścianie, kolor kwiatów w wazonie, łza na policzku. Ale to jest moja prywatna sprawa. I nigdy nie oddałabym tego, tego najintymniejszego ani dla filmu, ani w wywiadzie. Oddałam tylko to, co moim zdaniem budowało film. W monologu opowiedziałam jedynie o tym, co chciałam, żeby dotarło do ludzi, uświadomiło im coś. Coś, co moim zdaniem jest uniwersalne i dla nich także ważne. Gdy oglądałam „Tatarak”, byłam sama w sali. Mogłam się wypłakać do woli. Tak naprawdę płacząc nad umarłymi, płaczemy nad sobą. Może. Jeżeli tak pani zareagowała, to ten film jest być może ważny i potrzebny. Jak arcydzieło Iwaszkiewicza. W tym opowiadaniu istnieje tak wiele płaszczyzn, i tęsknota, i lęk. Dla każdego jest ono o czym innym. O odchodzeniu, o śmierci, o konfrontacji młodości ze starością, o bólu, żalu, że czas mija. Dlatego jest to opowiadanie tak piękne. Dla mnie zawsze było o śmierci. I o miłości w jej kontekście. O tym jest „Tatarak”? Filmem o śmierci i miłości czy o życiu? Jeśli pani chce, to i o życiu. Dla mnie też w pierwszej fazie przygotowań do filmu nie wszystko było jednoznaczne. Nie wiedziałam, jaka jest pani Marta z Iwaszkiewicza. Jak ją interpretować. Z czasem wszystko się stawało oczywiste. A decyzje pana Wajdy, scenariuszowe decyzje, wiele spraw jeszcze sprecyzowały. Dodanie sceny z Martą, a co za tym idzie – świadomość widza, że to ostatnie lato kobiety, że jest umierająca, uwypuklenie wątku śmierci synów i tęsknoty za nimi, położenie nacisku na samotność. Wszystko stało się jasne. Przestała być to – jak ją charakteryzowały media, kiedy film wszedł do produkcji – historia o starszej pani zakochującej się w młodym chłopcu. Miała Pani przeczucie śmierci? Strach przed nią? Nie, nie. Nie dopuszczałam do siebie tej myśli. Nigdy wcześniej też o niej nie myślałam. Ani o chorobie. Planowaliśmy z mężem ileś tam lat, już nie tak aktywnych zawodowo. Robiliśmy teatr. W jakimś sensie zaczynaliśmy nowe życie. I nagle... Tak, mam żal do losu, że umarł tak młodo. Ale teraz ja już nigdzie się nie spieszę. Śpi Pani dłużej? No widzę, że temat mojej bezsenności staje się powoli tematem wiodącym we wszystkich wywiadach. Czy naprawdę śpicie tak długo? Zazdrościcie mi? Że mam tyle życia więcej? Nie śpię i nie spałam nigdy tyle, co wy. Czytaj także: Magda Umer, Krystyna Janda i Zuzanna Łapicka stworzyły wyjątkowe trio, które przerwała śmierć jednej z nich Krystyna Janda i Edward Kłosiński, 1991 rok W filmie mówi Pani o zdjęciach, które Pani zostały. Ogląda je Pani? Często. Sprawia mi to przyjemność. Mam absolutnie wyjątkowy stosunek do zdjęć. Do zatrzymanych chwil. Do zatrzymanych wspomnień. Fotografowałam zawsze. Ale to są moje zdjęcia. Nie pokaże ich Pani innym? Nie. Wiele z nich to zdjęcia, których nie pokazałabym nikomu. Pewnie je kiedyś zniszczę, szczególnie te z ostatnich miesięcy. A nie obawiała się Pani, że i tak powiedziała zbyt wiele? Ci, którzy obejrzą film, sami sobie odpowiedzą na to pytanie. Szczerze mówiąc, tego rodzaju opinie nie mają dla mnie większego znaczenia. Ważne, że film powstał. Jestem z tego powodu szczęśliwa. Bo zbudowała Pani w nim pomnik mężowi? Jeżeli chce to pani tak nazwać. Właściwie Pani bardzo zazdroszczę. ? Takiej wielkiej wspaniałej miłości. Pomyślałam sobie, że jest Pani bardzo szczęśliwą kobietą. Że zaznałam takiej miłości? Tak, też tak uważam. Niedawno przeszłam rozmowę z moją przyjaciółką, która została zdradzona. Mąż, odchodząc, powiedział jej, że teraz już wie, co to jest prawdziwa miłość i w związku z tym jej nigdy nie kochał. Powiedziała do mnie: „Jak ja ci zazdroszczę. Masz o wiele lepiej”. „Jak to lepiej?” – spytałam. „Gdyby mój mąż umarł, nie dowiedziałabym się prawdy i dalej świat i życie miałyby sens i harmonię. A ja nie wierzę już w nic”. Zdumiewająca analiza. Lepiej być wdową niż niekochaną. Nie tylko Pani przyjaciółka tak mówi. Wiele kobiet myśli podobnie. Ale tego rodzaju rozważania nie pasują do rozmowy o Iwaszkiewiczu i filmie. Przeczytałam ostatnio książkę o małżeństwie Iwaszkiewiczów, opartą na dokumentach. Jestem nią wstrząśnięta. Miłość wielka, teoretycznie niemożliwa. Pani Anna umarła o 3 po południu, w Wigilię. On trzy miesiące później. Samotnie. Mąż bardzo Panią kochał. Ale też bardzo go denerwowałam. Niedobrze, gdy nie ma się z kim pokłócić, spierać, przekonywać? Ani z kim rozmawiać. To jest najgorsze. Gdy nie ma kogoś, kto rozumie w pół słowa, bez wstępu, kto ma podobne poczucie humoru, z kim się przeżyło tyle rzeczy, że nic nie trzeba tłumaczyć, kto umie rozśmieszyć. Mój mąż umiał na mnie spojrzeć w bardzo krytyczny, a jednocześnie zabawny sposób. Ja z kolei podziwiałam go za wiedzę, takt, inteligencję, niezłomny charakter i absolutny brak słabości – co na kobiecie takiej jak ja robiło wrażenie piorunujące. W pewnym sensie był nieskazitelny. Strata bliskich uczy nas, by nie odkładać nic na jutro? To są banały. Życie jest banałem. Nie uczymy się niczego. Prawie wszyscy. Życie daje nam znaki, a my ich nie przyjmujemy do wiadomości. Jesteśmy słabi, próżni, nie odmawiamy sobie niczego. Mój mąż umarł na raka płuc. A my obie – i pani, i ja – palimy. Bo wydaje się nam, że nas to nie dotyczy. O nie. Tak myślałam do niedawna. Byłam chorobliwą optymistką. Teraz wszystko się zmieniło. Mam niejasne uczucie, że mogę umrzeć w każdej chwili. Bo zobaczyłam, jakie to łatwe. I w jakimś sensie godzę się z tym. Mówię: trudno, byle pozałatwiać wszystkie moje ziemskie sprawy. Kiedyś, pamiętam, zobaczyłam film o człowieku, któremu pozostał miesiąc życia. Dokument. Uważałam, że on ten cały miesiąc zmarnował. I zaczęłam się zastanawiać, co ja bym zrobiła na jego miejscu. Co by Pani zrobiła? Włączyłabym kamerę i powiedziałabym moim dzieciom, czego im nie zdążyłam powiedzieć. Czytaj także: Nie wiedziały o sobie wielu rzeczy. Jak wyglądała przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Krystyny Jandy? Krystyna Janda, Edward Kłosiński, czerwiec 2004 roku Uczyłaby ich Pani, że w szafie powinien być porządek? Porządek w szafie to drobiazg. Powiedziałabym im raz jeszcze, że nie należy źle mówić o innych, cokolwiek by się o nich myślało. Powiedziałabym im jeszcze raz tysiąc oczywistych rzeczy, których się nie mówi, bo wydaje nam się, że dzieci same to zrozumieją. Ależ one to wiedzą. Chyba powiedziałabym im na przykład, że trzeba się nauczyć „dobrych kłamstw”, żeby nie ranić. Że należy zawsze stawiać się w sytuacji innego człowieka. Zanim się podejmie decyzję czy ocenę. Bardzo wiele rzeczy powiedziałabym synom. Mam nadzieję, że zdążę im to powiedzieć. Myślę, że Pani zdąży. Już się Pani nigdzie nie spieszy? Nie staram się robić nic na siłę. Codzienne obowiązki, do których należy też i granie, stały się moją podstawową przyjemnością. Mam dzieci, którymi muszę się zająć, dorastają. Teraz odpowiedzialność za nich nie dzieli się już na dwie osoby. No i tyle. I proszę nie oczekiwać ode mnie rozpaczy wdowy. W ogóle nie odbieram Pani jako wdowy. Wdowy są smutne i samotne. A Pani ma dzieci, przyjaciół, uśmiecha się. Jest Pani otoczona ludźmi. No i jest teatr. Janusz Gajos powiedział: „Kryśkę trzeba kochać”. Kto teraz będzie Panią kochał? Nie mam takiego przymusu. Mnie w ogóle może już nikt nie kochać. Mnie na tym nie zależy. Olewam to. Na zawodzie też Pani nie zależy? Przyjaciele mówili, że jest Pani nim opętana. Myślę, że „Tatarak” pobije rekordy oglądalności. Ludzie lubią podglądać czyjeś życie, zwłaszcza słynnej aktorki. Jeśli myślą, że podejrzą jakieś intymności, wyjdą rozczarowani. Jeśli oczekiwali sceny łóżkowej dojrzałej kobiety z młodym chłopakiem... To całkiem osobne zagadnienie. U Iwaszkiewicza ten związek jest bardzo skomplikowany. Także jeśli chodzi o fizyczność. Relacja pani Marty z młodym chłopcem w kontekście mojego monologu dotyczącego męża postawiła przede mną wyjątkowo trudne zadanie. To było jak balansowanie na ostrzu noża. Każde spojrzenie, każdy niuans był ważny. I zwyciężyła intuicja Wajdy. Obsadzenie Pawła Szajdy w tej roli rozwiązało wiele problemów. Pani Krystyno, nadal potrafi się Pani entuzjazmować życiem? Lubi je Pani? Lubię. Życie składa się z drobiazgów. Tyle że teraz lubię moje życie samotne. Ludzie mnie przeważnie denerwują. Oczywiście nie ci, z którymi pracuję. Wkurzają mnie ci, którzy chcą mi za wszelką cenę pomóc, być ze mną, wypełnić moją pustkę. Uwielbiam tych, którzy potrafią mnie rozśmieszyć. Bo trzeba to wszystko przeżyć samotnie? Nie denerwują mnie tylko dzieci, bo mają do mnie krytyczne, zdrowe podejście. I tego nauczyli się od ojca. Nie rozczulają się nade mną, stosując zimny wychów matki. I dobrze, i to mi się podoba. W nikim nie szuka Pani oparcia? Najważniejsze, że mam przy sobie cały czas swoją mamę. I to jest największy cud, jaki mi się zdarzył. I nic nie trzeba jej tłumaczyć? Nie tłumaczę nic nikomu. Nie chce mi się. I nie boi się Pani niczego, dlatego że nie ma się już czego bać? Nie. Boję się wielu rzeczy. Jak każdy. Wiem tylko, że wszelkie zawodowe rozpacze, histerie, pozorne dramaty nie mają najmniejszego sensu. Także codzienne niepowodzenia życiowe, to pozorne dramaty. Wszystko, co nie jest terminalne, jest do załatwienia. Reszta nie jest warta dramatyzowania? Co warto wobec tego? Warto żyć. A co jest ważne? Wiele rzeczy. Choćby zamki nad Loarą. Nigdy ich nie widziałam, Edward zawsze mówił: „Musimy obejrzeć zamki nad Loarą”. A ja: „Daj spokój, taki kicz”. A teraz żałuję. Mówię sobie: Chyba pojadę, chyba muszę je zobaczyć… Rozmawiała Krystyna Pytlakowska. Wywiad opublikowano w magazynie „VIVA!” w 2009 roku Czytaj także: Krystyna Janda pragnęła dla córki innej przyszłości. "Bardzo się martwiła", wspomina Maria Seweryn Krystyna Janda, synowie, Adam i Jędrzej, 2009 rok Krystyna Janda, sesja dla magazynu „VIVA!”, 2009 rok
Krystyna Janda pragnęła dla córki innej przyszłości. "Bardzo się martwiła", wspomina Maria Seweryn
"Mam tylko jedną pretensję do moich rodziców", dodaje aktorka
Teatr, sztuka towarzyszyły jej od dzieciństwa. Maria Seweryn poszła w ślady rodziców, choć na początku miała zupełnie inne plany. Niedawno aktorka udzieliła wywiadu, w którym wróciła wspomnieniami do swoich początków w branży, a także opowiedziała o rodzicach - Krystynie Jandzie i Andrzeju Sewerynie. Zdradziła, że mają jedną cechę, za którą u nich nie przepada. A co w nich ceni? Maria Seweryn o rodzicach Dziś spotykają się na jednej scenie i przed kamerą. Czerpią ze swoich doświadczeń i wspierają w spełnianiu marzeń. Maria Seweryn talent odziedziczyła po rodzicach Krystynie Jandzie i Andrzeju Sewerynie. Niczego jej nie narzucali, nie zamykali w domu i pokazywali piękno świata. Ceni ich za to, że dali jej wolność. W wywiadzie Maria Seweryn w poruszających słowach mówi o rodzicach. Zdradziła też, która cecha jest dla niej męcząca. „Są bardzo emocjonalnymi ludźmi, potwornie, takimi jak większość aktorów, bardzo skoncentrowanymi na sobie, na tym co robią i to ich pochłania, to jest ich pasja, są pasjonatami, więc bardzo przeżywali w sposób taki teatralny. Czasami ta teatralność naszego życia mnie męczy, to znaczy, rzeczywiście ból głowy wywołuje, faktycznie taki naprawdę ból głowy (śmiech), ale to nie tylko u nich, rzeczywiście coś takiego jest, że po prostu można użyć słowa "boję się czegoś", a my używamy "przeraża mnie to", od razu robimy z tego sprawę. I ja do tego też doszłam ostatnio”, tłumaczyła Maria Seweryn w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla Cozatydzien.tvn.pl. Czytaj też: Przyjaciele ją ostrzegali, ona nie posłuchała. Maria Seweryn i Robert Jaworski doczekali się córek, rozstali się po 11 latach Maria Seweryn z tatą Andrzejem Sewerynem Maria Seweryn o aktorskiej drodze. Krystyna Janda marzyła o innej przyszłości dla córki Maria Seweryn debiutowała w filmie Kolejność uczuć w reżyserii Radosława Piwowarskiego. Miała wtedy 17 lat. Dopiero po zakończeniu pracy nad produkcją zdała sobie sprawę, że chce zdawać do szkoły aktorskiej i rozpoczęła przygotowania do egzaminów. Krystyna Janda nie do końca była zadowolona z jej wyboru. Marzyła o innej przyszłości dla córki i bardzo przeżyła jej decyzję. „Marzeniem mojej mamy było to, i myślę, że miała dużo racji, bo ja byłabym świetna w tym, żebym studiowała w Strasburgu administrację państwową i żebym w Polsce mogła być politykiem, ponieważ świetnie mówiłam po francusku, już będąc nastolatką”, mówiła Maria Seweryn w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską dla cozatydzień.tvn.pl. Sama chciała być lekarzem, podróżować po świecie i ratować ludzi. Po wielu zwrotach akcji, wybrała właśnie aktorstwo, ukończyła Akademię Teatralną w Warszawie i niczego nie żałuje. Zanurzyła się w tym artystycznym świecie. Krystyna Janda doskonale znała blaski i cienie zawodu aktora. Maria Seweryn z perspektywy czasu podkreśla, że może mieć tylko jedną pretensję do rodziców. „Poza tym ja mam tylko jedną pretensję do moich rodziców, że oni mi pokazali, że świat jest piękny i ludzie są wspaniali. A tak nie jest. To jest nieprawda. I tyle. Ona po prostu to wiedziała i myślę, że bardzo się martwiła, bo mówi się, że nie ma nikogo bardziej nieszczęśliwego niż niespełniony aktor”, zwierzyła się Maria Seweryn w rozmowie z Aleksandrą Czajkowską w cyklu „Jacy rodzice takie dzieci?”. Zdarzało się, że była postrzegana przez pryzmat znanych rodziców. Wciąż towarzyszy jej to poczucie. Jednak od lat buduje własną karierę i pozycję w artystycznym świecie – gra, reżyseruje i czerpie satysfakcję ze swojej pracy. Źródło: Cozatydzień.tvn.pl Sprawdź też: Syn Janusza Chabiora podszedł w ślady ojca. Jest do niego bardzo podobny Krystyna Janda, Maria Seweryn, Viva! maj 2014
Byli razem do końca. Tej jednej obietnicy Edward Kłosiński nigdy nie dotrzymał
"Powtarzał, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić", mówiła Krystyna Janda
Powtarzał, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić”, mówiła. Tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał. Edward Kłosiński, wybitny operator filmowy, mąż Krystyny Jandy, zmarł 5 stycznia 2008 roku po krótkiej, dramatycznej walce o życie. Do końca byli razem. Jak zawsze. Strata męża była dla artystki ogromnym ciosem. O jego chorobie i śmierci nie potrafiła nikomu opowiedzieć. Miała żal do losu, że ukochany odszedł tak młodo, zbyt wcześnie. Zaznała u jego boku wielkiego szczęścia, wielkiej miłości... Podziwiala go za wiedzę, takt, inteligencję i niezłomny charakter. Po śmierci Edwarda Kłosińskiego ratunkiem była dla niej praca, a przede wszystkim dzieci. „Codzienne obowiązki, do których należy też i granie, stały się moją podstawową przyjemnością. Mam dzieci, którymi muszę się zająć, dorastają. Teraz odpowiedzialność za nich nie dzieli się już na dwie osoby”, mówiła w 2009 roku Krystynie Pytlakowskiej. Krystyna Janda nie ułożyła sobie potem życia u boku żadnego mężczyzny. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował", mówiła w 2023 roku w VIVIE!. Z Edwardem Kłosińskim łączyła ją wyjątkowa miłość... W styczniu tego roku, za kilka dni, minie 16 lat od śmierci słynnego operatora filmowego. [Ostatnia aktualizacja: 02.01.2025 r.]. [Ostatnia publikacja na VUŻ i VIVA! Historie: 06.01.2025 r.] Przypominamy artykuł opublikowany na łamach magazynu VIVA! w numerze 2/2008 rok. Autorkami są Krystyna Pytlakowska i Iza Bartosz Edward Kłosiński i Krystyna Janda - wielką miłość przerwała śmierć operatora filmowego „Proszę o ciszę”, taki zapis pojawił się w internetowym dzienniku Krystyny Jandy 7 stycznia, dwa dni po śmierci jej męża Edwarda Kłosińskiego. „I o nieskładanie kondolencji”. Internauci i fani milczą. Zgodnie z wolą gwiazdy. Zawsze byli blisko niej, a ona pozwoliła im zaglądać do swojego życia. Ale są chwile, które trzeba przetrwać w samotności. Z Edwardem dzieliła 27 lat. Najszczęśliwszych lat. Zawsze powtarzała: „Tym związkiem raz na zawsze urządziłam sobie życie. Edward nigdy mnie nie zawiódł”. Ich wspólni znajomi mówili, że było to małżeństwo niezwykłe. „O nich można by było napisać książkę”, wspominał Daniel Olbrychski. „Pracowaliśmy wspólnie tyle razy i jedynym określeniem pasującym do Edwarda jest według mnie »świetlany«. Odszedł jeden z najwybitniejszych ludzi kina. Jestem pewien, że on już tam, na górze fotografuje boże aniołki. Musi tylko dobrać odpowiednią przesłonę, bo tam przecież na pewno jest dużo światła. A ja teraz myślę głównie o tych, co zostali, o chłopcach i Krysi”, dodawł Olbrychski, który na pytanie, jakie było małżeństwo Jandy i Kłosińskiego, odpowiada: „Ono jest, ono wcale się nie skończyło. Nie mam prawa snuć domysłów, co jest na tamtym świecie, ale jestem pewien, że ten związek przetrwa nawet śmierć”. Czytaj też: Codziennie myśli o śmierci, spisała już testament. Tak Krystyna Janda podsumowała swoje życie „Grzesiu, Edward nie żyje” Choroba zaatakowała go na pół roku przed śmiercią. Wtedy i Kłosiński, i Janda byli pewni, że ją zwyciężą. Zwłaszcza gdy lekarze po chemioterapii wypisali go ze szpitala i wrócił do teatru, by pomóc żonie w pracy nad przedstawieniem „Boska”. Tak jak zawsze był blisko, wspierając ją celnymi uwagami, wizją inscenizacji, mądrym spojrzeniem człowieka, dla którego sztuka jest prawie tak ważna jak życie. Premiera odbyła się pod koniec listopada. Wtedy oboje jeszcze wierzyli, że wszystko będzie dobrze. Nowotwór płuc okazał się silniejszy. Kilka tygodni przed śmiercią Edward Kłosiński zapadł jeszcze na zapalenie płuc. W ciężkim stanie został przewieziony na OIOM. Pocieszał wówczas przerażoną żonę: „Nie denerwuj się. Nie mam zamiaru umierać na byle co, jak mam raka”. Kilka dni później, w sylwestra, szczęśliwa Janda pisała w blogu: „Mój mąż wraca do domu. Kryzys zażegnany”. Drugiego stycznia świętowali jego 65. urodziny. Trzy dni później Edward Kłosiński zmarł w swoim ukochanym domu w Milanówku. Jego śmierć mimo źle rokującej diagnozy była szokiem. Wszyscy wierzyli, że jak „Krysia się uprze, to wszystko wywalczy”. Nawet życie męża. „Zadzwonił telefon. Usłyszałem trzy słowa Krysi: »Grzesiu, Edward nie żyje«. Nie wiedziałem, co powiedzieć. Słowa są bezradne, nie umieją wyrazić tego, co miesza myśli w takim momencie. Spodziewałem się tego, rozum i opinie lekarskie przewidywały to, co się stało, a jednak miałem nadzieję. Medycyna pędzi do przodu. Mówiąc krótko, wierzyłem w cud”, mówił Grzegorz Skurski, reżyser i scenarzysta, od kilkudziesięciu lat przyjaciel Edwarda i Krystyny. „Jak ona teraz będzie żyła, jak sobie poradzi z domem, chłopcami, którzy są w najtrudniejszym wieku, teatrem?”, zastanawiali się przyjaciele. Najgorsze jest, mówią, że zabrakło przy niej człowieka, który był opoką, dzięki której mogła pokonywać najtrudniejsze przeszkody. Edward zawsze był. I wtedy, gdy było dobrze, i wtedy, gdy było źle. Edward Kłosiński, Krystyna Janda, Warszawa 1995 Wchodzisz, blask, za tobą ciemność Poznali się w 1976 roku na planie „Człowieka z marmuru”. Ona miała 24 lata, on był 10 lat starszy. Wtedy jeszcze Janda była żoną Andrzeja Seweryna i matką rocznej Marysi. Wiele osób pracujących przy filmie zauważyło, że od początku połączyło ich wielkie porozumienie dusz, a Kłosiński opracował nawet specjalny sposób filmowania młodej aktorki podkreślający jej osobowość i temperament. Potem mówiono, że to Edward stworzył postać Agnieszki. Doskonale połączył cechy aktorki i odtwarzanej przez nią roli. Kilka lat później rozpadło się małżeństwo Jandy i Seweryna. Janda powiedziała potem, że inaczej myśleli o życiu. Po roku była już żoną Kłosińskiego. W jednym z wywiadów na pytanie, czy można pragmatycznie wytłumaczyć sobie rozpad małżeństwa, odpowiedziała: „Można, zwłaszcza gdy spotyka się mężczyznę, który mówi: »Wchodzisz, blask, za tobą ciemność«. Jestem ze swoim mężem dwadzieścia kilka lat i do dzisiaj, kiedy coś opowiadam w towarzystwie, wśród ludzi i przypadkiem na niego spojrzę, łapię go na takim spojrzeniu i uśmiechu, które mnie samą zdumiewają i wprawiają w rozbawienie. Ten blask oślepia go chyba dalej”. To była wielka miłość. Nie było tu miejsca na nielojalność, zdrady, flirty albo romanse. Andrzej Saramonowicz, dziś uznany scenarzysta i reżyser, wspomina, jak robił dla VIVY! wywiad z Jandą o blaskach i cieniach tzw. wieku średniego: „Zapytałem, czy chciałaby się jeszcze raz zakochać. »Nie, skąd!«, odpowiedziała zaskoczona. A w jej oczach dostrzegłem żar kobiety zakochanej nieustająco, mimo wielu lat wspólnego życia, w swoim mężu. A potem poznałem Edwarda Kłosińskiego i źródło owego czaru ujawniło się przede mną w całej oczywistości. Był wspaniałym człowiekiem. W polskim przemyśle filmowym tak często przysypywanym popiołem małości i braku charakteru jego prawość i szlachetność świeciły niczym diament. Jeśli ktoś dla nas młodszych był wzorem, iż kariery i splendorów nie warto osiągać za wszelką cenę, to właśnie Edward”. Przyjaciele podkreślali, jak bardzo był skromny i pozornie zdawało się, że żył w cieniu swojej żony. Ale to nieprawda. Po prostu bardzo się różnili. Janda, impulsywna, często działała pod wpływem chwili, a jej mąż, cichy i refleksyjny, nadawał temu związkowi spokój. „Przyjmujemy kolejną pracę jak wspólnego kochanka czy kochankę do związku i w związku z tym przeżywamy nową miłość”, mówiła Krystyna Janda w wywiadzie dla „Twojego Stylu”. A jej mąż dodał: „Kiedy decydujemy się coś zrobić, zawsze jest to dla nas coś wyjątkowego, co nas naprawdę interesuje i na co mamy ochotę”. Przy okazji wspólnej pracy nad filmem wyznał żartobliwie, że jest w tej szczęśliwej sytuacji, że sypia z reżyserem, a wiele rzeczy przecież omawia się w łóżku. Jego pogoda ducha i niezwykłe poczucie humoru okazały się nieocenione, kiedy Janda wpadła na pomysł założenia własnego teatru. Spełnienie największego zawodowego marzenia okazało się trudniejsze, niż oboje przewidywali. W końcu pokonali trudności. W centrum Warszawy powstał teatr Polonia. „Nie byłoby tego teatru, gdyby nie mój mąż”, mówiła w wywiadach. Jeszcze nigdy nie czuła się tak spełniona. W końcu miała własne miejsce pracy. A po wieczornych spektaklach wracała do swojej oazy – do domu w Milanówku. Tam czekali na nią najbliżsi: mama, mąż i dzieci. Sprawdź też: Wnuczka Krystyny Jandy ma 20 lat i do złudzenia przypomina mamę. Jej kariera nabiera rozpędu Krystyna Janda, Edward Kłosiński, czerwiec 2004 Przeżyłem życie szczęśliwe W Milanówku Krystyna Janda zamieszkała, gdy Marysia była jeszcze mała. Kiedy związała się z Edwardem, obawiała się, że nie urodzi mu już dzieci. Los okazał się łaskawy. Kiedy miała 38 lat, na świat przyszedł Adaś. Rok później urodził się Jędrek. „Nasz dom to dzieci. Kiedy czasem chłopcy gdzieś wyjeżdżali, oboje z mężem chodziliśmy po domu jak obłąkani: beznadziejny dom, cicho, nic się nie dzieje. Lubimy, jak jest dużo ludzi, jak jest zamieszanie, jak wszyscy siadamy do stołu”. Wspólne śniadania to był obowiązek. „Od lat o siódmej rano siadamy razem przy stole. Często wracam do domu o piątej nad ranem, a i tak wstaję o siódmej na śniadanie, bo wiem, że te pół godziny musi być. To jest constans, że możemy sobie spojrzeć w oczy”. W jednym z wywiadów wyznała: „Mam w sobie optymizm, który mi cały czas szepce do ucha, nawet w beznadziejnych sytuacjach, że wszystko się uda. Jestem optymistką, nawet przeciwko zdrowemu rozsądkowi”. Tak naprawdę bała się tylko o zdrowie najbliższych. Przyznała się kiedyś, że często myśli o śmierci. Zdarzało jej się czasem zakrzyknąć do męża: „Boże, Edward, ja nie chcę umierać. Bo mi tak żal, że umrę. Nie chcę opuścić tego fantastycznego świata”. A mąż odpowiadał, że jest egzaltowana. „Ale dwa dni temu mnie prawdziwie rozśmieszył. Byliśmy u rodziny w odwiedzinach i spaliśmy na niewygodnej wersalce. Nie mogliśmy zasnąć i kiedy po dwóch godzinach powiedziałam, że idę się położyć na drugim łóżku, powiedział: »Błagam cię, nie odchodź. Ile nam jeszcze zostało lat, że będziemy mogli tak razem leżeć«”. Czytaj też: Kiedy spotkała go pierwszy raz, omal nie zemdlała. Potem Krystyna Janda wyznała mu miłość Edward Kłosiński, Krystyna Janda, kwiecień 2002 Na kilka dni przed śmiercią Kłosiński powiedział Grzegorzowi Skurskiemu: „Przeżyłem życie szczęśliwe, bez względu na to, co mnie czeka”. Zdawał sobie sprawę z tego, że jednak będzie musiał opuścić bliskich. Cały czas jakby się spieszył, jakby przeczuwał... Na później odkładał różne sprawy: „Zrobimy to na emeryturze”, a potem jednak wymieniał rury, kładł nowy dach, zakładał przydomowy warzywnik, by ze wszystkim zdążyć. Ale w życiu nie da się zdążyć ze wszystkim. Nie będą pracować już we troje z Andrzejem Wajdą nad filmem „Tatarak” według opowiadania Iwaszkiewicza, jak planowali. Grzegorz Skurski: „Najtrudniej jest mówić: »był«, kiedy jest. Ciągle jest: widzę go, rozmawiam z nim. Mieszają się wspomnienia zabawne, fascynujące z tragicznymi, chaos bez porządku, logiki. W czasie choroby byliśmy w stałym kontakcie. Edward dzwonił do mnie, do kolegi z dłuższym stażem onkologicznym i pytał, czy może napić się wina. Odpowiadałem: „Bezwzględnie, ale tylko czerwone. Po ciężkiej chemii nie skarżył się na bóle, był tylko osłabiony. Siedzieliśmy na werandzie, prowadziliśmy rozmowę, to znaczy on mówił, a ja słuchałem zafascynowany o malarstwie, którego był fanatykiem. Na stoliku leżały sterty książek ostatnio wydanych, wszystkie przeczytane. Długie rozmowy nie dotyczyły choroby, tylko pasji i przyszłości zawodowej. Miał trzy propozycje. Wybierał”. I na tym właśnie polegało życie Jandy i Kłosińskiego. Nawet w obliczu beznadziejnych sytuacji ciągle fascynowała ich przyszłość, wyzwania, które jeszcze przed nimi, projekty, których jeszcze nie zrealizowali. Żal im było nawet czasu poświęconego na sen. Ona najchętniej w ogóle by nie spała. Budziła męża i pytała: „Co robisz?”. „No, wiesz, Krysiu, śpię”, odpowiadał. A potem rozmawiali do rana. W jednym z wywiadów powiedziała: „Edward obiecał mi kiedyś, że nie umrze przede mną, bo przecież nie może mi tego zrobić”. Tej jednej, jedynej obietnicy nie dotrzymał. Krystyna Janda, Viva! 7/2009 Krytyna Janda nie ułożyła sobie życia u boku innego mężczyzny W kwietniu 2023 roku w wywiadzie dla VIVY Krystyna Janda podkreślała, że strata męża była dla niej najtrudniejszym okresem w życiu. Oddała się pracy i rodzinie. Teatr wciąż przypominał jej o ukochanym i dawał nadzieję. „Odchodzenie męża i okres żałoby przechodziłam naprawdę ciężko, zresztą to się nie skończyło. […] Tak naprawdę ciągła praca pozwoliła mi być nadal aktywną i nie wpaść w przygnębienie. Praca mnie ratowała, okazała się najlepszym lekarstwem. A z drugiej strony, ponieważ razem z mężem robiliśmy ten teatr, nie pozwala mi zapomnieć, odpuścić. Mąż wybudował ten teatr i głównie dzięki jego poświęceniu i pracy to wszystko stanęło na nogi”, wspominała w rozmowie z Elżbietą Pawełek. Potem nigdy nie spotkała mężczyzny, z którym mogłaby ułożyć swoje życie na nowo. „Nie spotkałam nikogo, żadnego mężczyzny, który by mnie w tym sensie zainteresował. A poza tym coś mi nie pozwala. Ale mam bardzo wielu przyjaciół, ludzi ze środowiska, spoza mojego środowiska, z którymi jestem blisko, jeżdżę na wakacje… no i dzieci, to dziś moi prawdziwi partnerzy”, tłumaczyła artystka. Dziś Krystyna Janda spełnia się jako reżyserka, aktorka, scenarzystka, dyrektorka teatrów i prezeska fundacji. Czuje się szczęściarą. I wspominała niedawno: „Ale też zawsze umiałam wykorzystać dane mi szanse, i w życiu, i w zawodzie. Przede wszystkim zawsze rozumiałam, co dostaję, i zawsze to doceniałam. Osiągnęłam więcej, niż oczekiwałam. To chyba daje poczucie szczęścia i harmonii. To, że nie zawiodłam siebie i innych”. Czytaj też: Mierzy się z tym od dawna. Krystyna Janda zdobyła się na osobiste wyznanie Krystyna Janda, Viva! 7/2023
Nie wiedziały o sobie wielu rzeczy. Jak wyglądała przyjaźń Agnieszki Osieckiej i Krystyny Jandy?
„Myślę, że nie chciałabym mieć takiego życia jak Agnieszka”
„Myślę, że nie chciałabym mieć takiego życia jak Agnieszka. Bałabym się go. Bo ja jestem konwencjonalna, a ona była niekonwencjonalna. Byłyśmy zupełnie inne”, mówiła w jednej z rozmów Krystyna Janda. Jej znajomość z Agnieszką Osiecką to kilkadziesiąt lat przyjaźni, spotkań, rozmów. Spotykały się nie tylko we dwie, tworzyły także kółko przyjaciółek wraz z Magdą Umer i nieżyjącą już Zuzanną Łapicką. Agnieszka Osiecka była w centrum tego grona. Jak wspominała Magda Umer w rozmowie z Marią Bojarską: „Agnieszka była urzeczona Krysią i jej aktorstwem, wszystko w niej ją zachwycało: uroda, temperament, wszystko! Ale w sposobie życia Agnieszki były rzeczy, które mogły szokować- i nie chciała, żeby Krysia je widziała". To była niezwykła przyjaźń dwóch artystek. Nie wszystko o sobie wiedziały. Krystyna Janda była zaskoczona obrazem Agnieszki Osieckiej, jaki ujawnił się po jej śmierci, na przykład jej skłonnością do alkoholu. Jak potoczyła się przyjaźń tych dwóch wybitnych kobiet: Krystyny Jandy i Agnieszki Osieckiej? [Ostatnia publikacja na VUŻ-u 26.10.2024 r.] <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/48/2024/07/img0Jd3WS-30a93f7.jpg" width="1600" height="1656" alt="Warszawa 03.1987. Teatr ¯ydowski, aktorka Krystyna Janda w monodramie pt. Bia³a bluzka, do tekstów Agnieszki Osieckiej. ka PAP/Tomasz Pra¿mowski Dok³adny dzieñ wydarzenia nieustalony. Warsaw, March 1987. The Jewish Theatre, actress Krystyna Janda in the "White Blouse" monodrama, texts by Agnieszka Osiecka. ka PAP/Tomasz Prazmowski Event date unknown." title="Krystyna Janda w monodramie Bia³a bluzka" /> Krystyna Janda i Agnieszka Osiecka: co je łączyło? Kiedy Krystyna Janda, jako młoda aktorka grała w 1976 roku w „Człowieku z marmuru”, dowiedziała się, że w pozyskaniu roli — dziennikarki Agnieszki pomogło jej także to, że była trochę podobna do Agnieszki Osieckiej. A właśnie dla Agnieszki napisał tę rolę dwanaście lat wcześniej Aleksander Ścibor-Rylski. Osiecka była studentką szkoły filmowej w Łodzi i pierwowzorem słynnej potem bohaterki „Człowieka marmuru”. Poznały się lepiej w końcu lat 70. To wtedy Krystyna Janda dostała od poetki tekst opowiadania „Biała bluzka”. „Może cię to zainteresuje – powiedziała i poszła”, wspominała Krystyna Janda. I dalej: „Znałyśmy się już. Wydaje mi się, że poznałyśmy się na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej, ale dokładnie nie pamiętam. „Białej bluzki” Agnieszka nie napisała specjalnie dla mnie. Dała ten tekst kilku aktorkom – wiem doskonale, bo je znałam. Potem nie dopytywała się, czy chciałyby to zagrać. I tak kilka lat leżała u mnie ta „Biała bluzka”, na parapecie w sypialni, między innymi tekstami, a ja wciąż nie przeczytałam lub przeczytałam, ale uznałam, że to nie dla mnie”. Zobacz też: To była miłość od pierwszego wejrzenia. Bartosz Obuchowicz i Karolina Hipsz poznali się w liceum A jednak w 1987 roku powstał monodram: "Biała bluzka” grany z niesamowitym powodzeniem do dzisiaj, już w Och-teatrze. Historia kobiety, która szuka miłości, nie potrafi odnaleźć się w życiu i w kraju zakazów, nakazów i braku wolności. Tekst uzupełnia 10 piosenek, wśród których są tak znane, jak: „Wariatka ciągle tańczy”, „A ja jestem proszę pana na zakręcie”, czy „Widzisz mała, tak to jest, tyle serca, taki gest”. Spektakl „Biała bluzka” - w reżyserii Magdy Umer to był ich wielki, wspólny sukces. Właściwie triumf. W latach 80. ludzie wchodzili po rynnach do teatru, żeby zobaczyć ten spektakl. Agnieszka Osiecka kilka razy wpadła na próby, jak wspominała Krystyna Janda, zawsze w białej bluzce. Krystyna Janda i Agnieszka Osiecka: historia przyjaźni Spotykały się, były ze sobą blisko, choć ich relacje były długo "przez pryzmat zawodu". Krystyna Janda nigdy nie widziała Agnieszki Osieckiej pijanej, choć poetka znana była ze słabości do alkoholu. "(…) nigdy nie widziałam Agnieszki pijanej. Nigdy w życiu. Zresztą Magda też nieczęsto ją w takim stanie widywała, a przecież bez przerwy się spotykały, razem chodziły na długie spacery. To, co później mówiło się o Agnieszce, było dla mnie wielką niespodzianką”, opowiadała aktorka w rozmowie z Beatą Biały, autorką książki „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie”. Spotykały się na słynnych lamentach – to były wieczory przyjaciółek: Magdy Umer, Zuzanny Łapickiej, Krystyny Jandy, Magdy Czapińskiej i Agnieszki Osieckiej. „To były spotkania kobiet, które w ciekawy sposób opowiadały o ciekawych rzeczach. I dobrze im było ze sobą, zapominały o istnieniu czasu”, tłumaczyła Magda Umer. To nie było miejsce na intymne zwierzenia, a jednak te spotkania były dla nich bardzo ważne. Czytaj też: Danuta Szaflarska była przede wszystkim aktorką, mamą w drugiej kolejności. Jak wyglądały jej relacje z córkami? Agnieszka Osiecka pisała: "w twoim chłodzie się wygrzewam" Agnieszka Osiecka była od Krystyny Jandy starsza o 11 lat, była urodzona jeszcze przed wojną, w 1936 roku. Kiedy się poznały, obie były sławne. Miały rodziny, choć inaczej się w nich odnajdywały. Jak wspominała Krystyna Janda, jej przyjaciółka przyjechała kiedyś do niej, do domu w podwarszawskim Milanówku. Krystyna Janda była wtedy w zagrożonej ciąży, leżała, w dodatku wśród remontu, który trwał w domu. „Agnieszka zobaczyła taki zdemolowany wielki dom, mnie w tej ciąży, jedno małe dziecko, które już chodziło, moją mamę, gosposię, ogród i powiedziała: »Ty to sobie umiesz pożyć«. „Jak to ja umiem sobie pożyć? Leżę w zagrożonej ciąży, remont trwa w najlepsze, mamy robotników od rana, mąż pojechał zarabiać za granicę, jak to ja umiem sobie pożyć?” – wkurzyłam się. A ona: „Masz matkę przy sobie, masz ojca, masz gosposię – taka rodzina”. Przytulam się do tego domu. A lata śpiewam w jej piosence: „Ja w twoim chłodzie się wygrzewam”. Boże, jakie to pojemne zdanie. I ile takich napisała…, mówiła aktorka w książce. Zobacz też: Odszedł nagle... Tak wyglądały ostatnie chwile Jerzego Bińczyckiego Agnieszka miała jak kot własne ścieżki To nie była pewnie łatwa przyjaźń. Krystyna Janda miała ukochanego męża, troje dzieci, grała w teatrze i filmie, potem zaczęła prowadzić własne teatry, co łączy się przecież z ogromną odpowiedzialnością. Była pełna pasji, temperamentu. Krystyna Janda mówiła kiedyś, że nie umie być nieszczęśliwa. Agnieszka Osiecka lubiła być nieszczęśliwa, kochać nieszczęśliwie. Wtedy mogła pisać. Nigdy na 100 procent nie wchodziła w żadną sytuację. Krystyna Janda mówiła o niej, że przychodziła i wychodziła. „Miała, jak kot, swoje ścieżki i swoje kręgi ludzi. Wiele tych kręgów, niespotykających się. A wobec mnie żywiła wdzięczność, że grałam jej „Białą bluzkę". Czasem potrafiła zranić. „Pamiętam, jak kiedyś przyszła na "Medeę" z panem Michałem Kottem. „To było straszne" – powiedziała po spektaklu. Cóż, trochę zabolało, ale to było w jej stylu – prosto z mostu, bez ogródek. Wróciła wtedy z Ameryki i postanowiła mówić prawdę”. „Medea” , spektakl z 1988 roku był wydarzeniem, a rola Jandy do dzisiaj uchodzi za kreację. Zobacz też: Jak być razem długo i szczęśliwie? Sting i Trudie Styler udowadniają, że wszystko jest możliwe Osiecka ukrywała przed przyjaciółmi chorobę Przez 10 lat ich przyjaźni Agnieszka Osiecka była chora. To była śmiertelna choroba: rak. Poetka ukrywała to, wiedziała, że umrze, wcześniej czy później, ale udawała, że nic się nie dzieje. Krystyna Janda dowiedziała się o tej chorobie w dniu ostatnich urodzin Agnieszki Osieckiej w 1996 roku. Bała się z nią rozmawiać o chorobie. „Zaprosiła nas do siebie. W łazience, na szczotce zobaczyłam cały kłąb jej włosów, to wyglądało tak, jakby wypadła jej połowa kosmyków. Kiedy zobaczyłam te włosy, nagle zrozumiałam, że bierze intensywnie chemię”. Zrozumiałam, skąd ostatnio ten festiwal kapeluszy, których nie zdejmowała, żeby nikt nie zauważył, że zniknął jej słynny koński ogon. O tym, jak bardzo jest chora, dowiedziałam się jednak trochę później". Na ostatnie urodziny Krystyna Janda kupiła Agnieszce Osieckiej kapelusz, brązowy. Potem żałowała, że nie czerwony, że poskąpiła przyjaciółce odrobiny szaleństwa i ekstrawagancji. W dniu urodzin stale dzwoniły telefony z życzeniami, Agnieszka Osiecka nie chciała rozmawiać, Krystyna Janda kłamała do słuchawki, że jubilatki nie ma. A po godzinie tych urodzin Agnieszka Osiecka wyszła, niby po papierosy i już nigdy się nie zobaczyły. Agnieszka Osiecka zmarła 7 marca 1997 roku. Na jej pogrzebie było mnóstwo ludzi, przyjaciółki wspominały ją do późnego wieczora. Krystyna Janda opowiadała: "Poszłam po tej dziwnej, długiej stypie na prywatną projekcję filmu do pana Zanussiego. Pierwszy raz w życiu pojawiłam się publicznie kompletnie pijana. Film mnie tylko śmieszył, śmiałam się sama, nie à propos, wszyscy byli zgorszeni, ale byłam wtedy chyba najbliżej Agnieszki" Korzystałam z książki Beaty Biały '"Osiecka. Tego o mnie nie wiecie", wyd. WAB, Warszawa, 2020.
Miasto magiczne. Sekrety i tajemnice filmowej Gdyni
Które obrazy powstały w tym wyjątkowym polskim mieście?
Tu odbywa się najważniejszy polski festiwal filmowy. Tu od lat zjeżdżają filmowcy w poszukiwaniu plenerów. Tu są piękne ulice i wspaniała architektura, a balkony kamienic przypominają elementy okrętów. Tu pachnie morzem. Gdzie? Oczywiście w Gdyni. Gdynia: nie tylko Cybulski i Wajda „Co to jest?”, pyta w pociągu wybudzony ze snu bohater filmu „Jutro Meksyk” (w tej roli Zbigniew Cybulski). „Gdynia”, pada odpowiedź. Grany przez Cybulskiego zdyskwalifikowany trener skoczków do wody Paweł Jańczak przyjechał do Gdyni, by zacząć wszystko od nowa. Według Grzegorza Piątka, autora książki „Gdynia obiecana”, miasto było miejscem, gdzie było to naprawdę możliwe. Już wcześniej, bo w 1929 roku, taki potencjał dostrzegła Maria Dąbrowska. Pisała w „Dziennikach 1914–1965”: „Mała, nędzna wioseczka rybacka przeobraziła się w ogromne miasto na wskroś dzisiejsze, czy może nawet jutrzejsze. W teren śmiałych eksperymentów. Dobre to miejsce dla ludzi, którzy by chcieli zapomnieć o przeszłości bolesnej”. Potwierdzeniem tych słów, aktualnych po tylu latach, może być historia Katarzyny Figury, która właśnie w Gdyni znalazła swoje miejsce na ziemi. Trzy lata temu mówiła VIVIE!: „Decyzja o przeprowadzeniu się na Wybrzeże z różnych względów nie była dla mnie łatwa. Ale teraz mogę powiedzieć, że wszystkie, czyli moje córki, ja i moja mama, która też przeniosła się do Gdyni, jesteśmy bardzo szczęśliwe. Bliskość natury, a jednocześnie uczestniczenie w życiu miejskim jest idealnym połączeniem. Jest to niezwykłe miejsce, które daje bardzo dużo inspiracji do pracy artystycznej”. Czytaj także: Nagła śmierć Marcina Wrony do dziś rodzi wiele pytań. Co się stało? Istnieje kilka scenariuszy W Gdyni można spacerować wzdłuż falochronu, ale można też znaleźć bardziej dzikie miejsca Gdynia: dobre miejsce Mieszkańcy miasta chwalą sobie piękne widoki, wspaniałą modernistyczną architekturę i względny spokój. Mieszka tu bowiem tylko 250 tysięcy osób. „Jest w tym mieście coś magicznego, coś, czego nie potrafię zdefiniować, ale to coś sprawia, że człowiek czuje się tutaj znakomicie i po prostu może więcej. Lubię jogging po Bulwarze Nadmorskim o szóstej rano czy poranne wycieczki rowerowe. Kocham morze, kontakt z naturą. Tutaj zrodziły się moje marzenia”, mówiła niegdyś w wywiadzie dla Prestiztrojmiasto.pl Anna Przybylska. Nic dziwnego, że aktorka nie chciała się stąd ruszać. Z domu w Orłowie, w którym mieszkała z rodziną, rozpościera się obłędny widok na Zatokę Gdańską, a jeśli dobrze się ustawić, z kuchennego okna można dostrzec Klif Orłowski. Czytaj także: Mówili o sobie: mąż i żona, ale nigdy nie wzięli ślubu. Siostra Ani Przybylskiej zdradziła powód Ruiny torpedowni w Babich Dołach wystąpiły w serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja” W świecie filmu Nazwana przez Filipa Springera, autora „Księgi zachwytów”, najbardziej szykownym z polskich miast, Gdynia została w końcu doceniona. Nie tylko przez młodych mieszkańców, którzy jeszcze niedawno uważali, że jest tu po prostu nudno, ale również przez turystów. Leżąca na samym końcu Trójmiasta (patrząc od strony Warszawy), ma do zaoferowania naprawdę dużo. Można podziwiać żaglowce, port jachtowy, jedną z najwyższych wież w Polsce (słynne Sea Towers) czy wspaniałą modernistyczną architekturę nawiązującą do okrętów. We wrześniu, jak co roku, Gdynia przeżywa prawdziwe oblężenie, odbywający się tu bowiem Festiwal Filmów Fabularnych (najważniejsze wydarzenie filmowe w Polsce od 1987 roku, wcześniej w Gdańsku) przyciąga filmowców i rzesze fanów polskiego kina. Pierwsze kroki kierują do Gdyńskiego Centrum Filmowego, w którym można oglądać festiwalowe filmy. Miasto ma Port Wojenny, nic więc dziwnego, że na jego nabrzeżach powstawały zdjęcia do filmów „Rapsodia Bałtyku” i „Orzeł” opowiadający o losach najsłynniejszego polskiego okrętu podwodnego. Czytaj także: Dzieliło ich 11 lat, połączyło „Metro”. Relacja Edyty Górniak i Roberta Janowskiego do dziś jest serdeczna Z prawej Teresa Tuszyńska, plan filmu „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, 1966 rok Krwawiące miasto Skoro już jesteśmy przy tematach związanych z II wojną światową… Wielbiciele polskich filmów na pewno wiedzą, że warto choć z daleka spojrzeć na torpedownię w Babich Dołach. Ruiny wybudowanej na wodzie konstrukcji do testowania torped (niewiele jest takich obiektów w Europie) stały się tłem dla kilku filmowych realizacji. „Wystąpiły” w jednym z odcinków serialu „Czterej pancerni i pies” oraz w filmach „Na srebrnym globie” i „Superwizja”. Gdynia wielokrotnie gościła filmowców poruszających polityczne tematy. Choć jeden z najważniejszych polskich filmów „Człowiek z żelaza” Andrzeja Wajdy opowiada o wydarzeniach w Stoczni Gdańskiej, w Gdyni nakręcono kilka scen. Okazało się, że trójmiejski klimat jest nie do odtworzenia w studiu filmowym, choć za scenografię odpowiadał późniejszy laureat Oscara Allan Starski. Jeśli więc ktoś chciałby odwiedzić miejsca związane z filmem, powinien wybrać się w okolice Estakady Kwiatkowskiego przy ulicy Janka Wiśniewskiego i zajrzeć na stację Szybkiej Kolei Miejskiej Stocznia. Tam, a także na ulicy Świętojańskiej powstawały również sceny do filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” opowiadającego o wydarzeniach Grudnia 1970, kiedy dzień po zakończeniu strajku idący do pracy robotnicy zostali ostrzelani przez milicję i wojsko. 17 grudnia 1970 roku ulicą Świętojańską przeszedł pochód z ciałem zabitego robotnika, którego autor ballady o tamtych wydarzeniach nazwał Jankiem Wiśniewskim. Handlowe centrum Gdyni, ulica Świętojańska, ciągnie się równolegle do brzegu Zatoki Gdańskiej. Tak jak przed wojną, tak i dzisiaj tętni życiem. Jak wyglądała w 1935 roku, możemy zobaczyć w filmie „Rapsodia Bałtyku” w scenie parady wojskowej zorganizowanej z okazji Dni Morza. Czytaj także: Edyta Górniak zawdzięczała mu sukces i światową karierę. Gdy odszedł, załamała się Krystyna Janda, Jerzy Radziwiłłowicz, Andrzej Wajda, plan filmu „Człowiek z żelaza”, Gdańsk, 1980 rok U Maxima w Gdyni Gdynia jest wyjątkowa, bo oprócz modernistycznej architektury oferuje niezapomniane widoki. Najczęściej filmowanym miejscem jest dzielnica Orłowo. Do 1935 roku było to letnisko, do którego zjeżdżali kuracjusze z całej Polski. To tutaj znajduje się budynek słynnego klubu Maxim, o którym śpiewał zespół Lady Pank: „U Maxima w Gdyni/ znów cię widział ktoś/ Sypał zielonymi/ mahoniowy gość/ Boney M zagrało/ kelner zgiął się wpół/ potem odjechało/ złote BMW”. Na przełomie lat 70. i 80. był kultowym miejscem. Zjeżdżali tam artyści. Bywała Violetta Villas, Bohdan Łazuka, Cezary Pazura, Bogusław Linda i ludzie nie tylko z Wybrzeża. Wejść mógł tam prawie każdy, ale tylko nielicznych stać było, żeby cokolwiek tam wypić czy zjeść. W środku znajdowały się dzieła sztuki, eleganckie meble, scena i kilka barów. Maxim był bohaterem jednego z odcinków serialu „07 zgłoś się”. Podobno jednak filmowcy pojawiali się w lokalu prywatnie, nigdy zaś, żeby kręcić zdjęcia. Te powstały gdzie indziej. Tutaj kręcono „Czterdziestolatka. 20 lat później”, ponieważ Jerzy Gruza wymyślił, że właśnie Maxim powinien być scenerią dla wyborów Miss Mokrego Podkoszulka. Dzisiaj legendarne miejsce nocnej rozrywki z czasów PRL-u jest w ruinie. Wycieczkę polecamy raczej ludziom o mocnych nerwach i spragnionym przygód eksploratorom zrujnowanych budynków. Czytaj także: Halina Kunicka wychowała jedynego syna. Kiedyś Marcin Kydryński był pogodnym i radosnym chłopcem... Gdynia, plan filmu Antoniego Krauze „Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł” o wydarzeniach z grudnia 1970 roku. 28.02.2010 rok Zapach morza Wspomniany już film „Jutro Meksyk” ma wielką wartość historyczną. Prawie cały kręcony w Gdyni, pokazuje jej obraz z lat 60. i miejsca, które, jak Maxim, już nie istnieją. „…Oblegane baseny na Polance Redłowskiej i tętniący życiem port. Redłowskie baseny zakończyły działalność w latach 80. i popadły w ruinę. Zanim je wyburzono, zdążyły jeszcze zagrać w brytyjskiej produkcji »Złodziej tęczy«”, pisała na portalu Trojmiasto.pl Magda Mielke. Nie ma też już dawnych kortów tenisowych, na których Janusz Morgenstern kręcił scenę do filmu „Do widzenia, do jutra” (1960) z udziałem Teresy Tuszyńskiej, Zbigniewa Cybulskiego i Romana Polańskiego. Sześć lat później Teresa Tuszyńska zagrała w filmie „Cała naprzód” w reżyserii Stanisława Lenartowicza, również kręconego w Gdyni. To miasto jest wyjątkowe. Kochają je filmowcy i fani muzyki (sezon letni zaczyna się tu festiwalem Open’er, na który przyjeżdżają ludzie z całego świata, a kończy Festiwal Polskich Filmów Fabularnych, prawdziwe święto dla miłośników kina). Tu balkony kamienic przypominają elementy okrętów, wciąż są miejsca, w których można poczuć się jak w przedwojennym kurorcie, w którym po prostu… pachnie morzem. Czytaj także: Bycie gwiazdą nie jest dla niej, Stefcią Rudecką została przez przypadek. Dla rodziny Elżbieta Starostecka poświęciła karierę Artykuł pochodzi z nowego numeru „VIVY!”, który znajdziesz w punktach sprzedaży w całej Polsce od czwartku, 14 września 2023 roku. Lucyna Zabawa, Artur Żmijewski, plan filmu „Trzy dni bez wyroku”, gdyńska plaża, 1991 rok Zbigniew Cybulski na planie filmu „Jutro Meksyk” Aleksandra Ścibora-Rylskiego, 1965 rok